Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
NIEZAPOMNIANE
Dziadek założył ten biznes w 1952 roku.
Był zapalonym muzykiem i lutnikiem.
Robił i naprawiał gitary na tyłach domu.
Pomagałem mu, gdy mi pozwalał.
Byliśmy sobie bliscy.
Spójrz, to on.
Zmarł prawie dziesięć lat temu.
A ja postanowiłem…
Cóż…
Ja i brat postanowiliśmy przejąć interes.
Dziadek by tego chciał.
Utrzymanie tego miejsca to za mało.
Powiększyliśmy je i odnowiliśmy.
Zmieniliśmy je w prawdziwą świątynię
wszystkich, którzy kochają instrumenty i muzykę,
jak mój dziadek.
Też jesteś muzykiem?
Nie, architektem.
Brakuje mi trzech punktów.
- To niewiele. - Właśnie.
Masz tu instrumenty, które mogłabym zniszczyć?
Zniszczyć?
Tak, młotkiem albo czymś.
Takie wyzwanie. Dla nabicia wyświetleń.
- Wyzwanie? - Tak.
Coś w stylu:
„Który instrument najłatwiej roztrzaskać?”.
Nie.
Nie sądzę.
Dawaj!
Rany!
Zamknąć się tam!
Najpierw cebula, tato.
Spokojnie, nad wszystkim panuję.
Zawsze tak mówisz, a potem zamawiamy pizzę.
Nieprawda. Czasem zamawiamy tacos.
A jeśli się zdenerwuję?
Co?
Gdy będę na scenie.
Cała szkoła będzie patrzeć.
Ja też tam będę.
- Nie ufasz mi? - Ufam.
- Tato! - Spokojnie, nie ruszaj się.
Nie ruszaj się.
Dobra, chodźmy.
Jestem zwierzęciem?
- Tak. - Bomba!
Jestem owocem?
Mam ogon?
Nie.
Jestem czerwona?
Może trochę. Ale niezbyt.
- Czy żyję w morzu? - Tak.
- Śpiewam? - Nie.
Wyglądam jak ty?
Jestem piłką.
Wygrałaś!
Ani mi się waż.
Co się stało?
Nic. Robiłem inwenturę i chciałem sprawdzić, co tu jest.
I co jest?
Co znalazłeś, Temo?
- Nie wiedziałem, że je zatrzymałeś. - Nie wiem, co tu robią.
- Co mam z nimi zrobić? - Nic. Wyrzuć je.
- Wszystkie? - Tak. Brakuje nam miejsca.
Ale to płyty taty.
No i?
„Śpiewnik Miłości”? Daj spokój. Dał nam po jednej.
- Wystarczy. - Dobra, szefie.
Nie nazywaj mnie tak. Wiesz, że tego nie lubię.
Dziękuję.
To wyciąg z rukoli i żeń-szenia.
- Smacznego. - Dzięki.
Gdzie ty wynajdujesz te durne knajpy?
W sieci.
Świetne miejsce.
I wszyscy mieliśmy blisko.
Czuję się jak Ari, gdy bierze leki.
- Jak ci idzie? - Ohyda.
Z córką.
No tak. Świetnie.
Dorasta i codziennie mnie zaskakuje.
Mogę przyjąć zamówienie?
Tak.
Jeszcze chwilę. Czekamy na kogoś.
- Dobrze. - Dzięki.
Na kogo czekamy?
Na Begoñę.
Begoña?
Kto to?
Moja koleżanka z jogi. Spodoba ci się.
Czemu mi to robicie?
Czemu ustawiacie mi randki?
Inaczej zostałbyś w domu i oglądał telewizję.
Poszedłem na kręgle z twoją kuzynką.
Nigdy nie oddzwoniła.
To było rok temu.
- Rok? - Widzisz?
Nie masz poczucia czasu.
A tę koszulę nosi od liceum.
Miło wybrać się z wami na kolację.
Przestań, Fidel.
Minęły cztery lata, odkąd odeszła Sara. Od rozwodu i tak dalej.
Zaraz urodzi dziecko tamtemu mięśniakowi.
Ty nie masz nawet dziewczyny.
- Nie chcesz się zakochać? - Zakochać?
- Chociaż podymać. - Świnia.
Martwię się o przyjaciela.
Niedługo mu coś odpadnie.
Na zdrowie.
Ciekawa potrawa.
Uwielbiam gotować, ale słabo mi to idzie.
Naprawdę?
Na pewno masz popisowe danie.
Tak, kanapki. To mi wychodzi.
Robienie kanapek wymaga talentu.
- Prawda? - Oczywiście.
Moja dziewięcioletnia córka jest w tym ekspertką.
- Robi kanapki? - Tak.
- To znawczyni. - Masz córkę?
Tak, Ari. Pokażę ci jej zdjęcie.
Uważaj, nie będzie odwrotu.
- Ma niezłego kopa. - Rety!
Spójrz na nią.
Urocza!
Podobna do ciebie.
Spójrz.
Byliśmy w Tepoz z jej przyjaciółmi.
Fidel i ja mieliśmy kapelę w liceum.
Astrokrólowie.
Wtedy już z nim byłam. Pamiętasz?
Zamierzchłe czasy, co?
Odezwała się młódka.
Nadal grasz?
- Właściwie to nie. - Nie?
Ale ostatnio odkurzyłem gitarę na festiwal Ari.
Stresuje się, będzie grać przed całą szkołą.
Udaje twardzielkę, ale jest delikatna.
Jak bambus.
Wygina się, ale wiele wytrzyma.
Niezły z ciebie poeta!
Podać coś jeszcze?
Rachunek.
Nie mogę na to patrzeć.
Zaraz będzie najlepsze!
Czemu dałem się na to namówić?
Cóż…
Chciałeś przyciągnąć młodszych klientów.
Ta dziewczyna ma ponad 100 000 obserwujących na Instagramie.
To gdzie oni są?
Sklep jakoś nie wypełnił nam się milleniasami.
Millenialsami.
Zaczekaj, wrzuciła to wczoraj.
Ile odsłon?
Cóż… 36.
Trzydzieści sześć?
Cholerni influencerzy robią z nas idiotów.
Mikroinfluencerzy. To miejscowi.
Posprzątaj tam.
Rozmawiałem z tatą o płytach.
- Lepiej, żeby on je zatrzymał. - Miałeś je wyrzucić.
Mówił, że chciałby poznać Ari. Zadzwoń do niego.
Nie ma mowy.
Niedługo wyjeżdża w trasę. Już zawsze będziesz się złościć?
Temo…
Wrócę do inwentaryzacji.
Ile to kosztuje?
Pięć tysięcy peso.
Podoba mi się.
Biorę.
Dobrze.
Zobaczmy.
Mogę zapłacić kartą?
Oczywiście.
Zapakujesz? To prezent.
Jasne.
Spróbuję.
Nie.
Zostaw, jak jest.
To naprawdę trudne.
Sprzedajecie bileciki do prezentów?
Tak.
Pomożesz mi?
Gdyby dała ci to żona, co powinna napisać?
Nie mam żony.
A dziewczynę?
Też nie.
Kochankę?
Proszę.
NIE PAMIĘTASZ MNIE?
Przyda się wskazówka.
Marina.
No tak, Marina!
Przepraszam.
- Widzę podobieństwo. - Podobieństwo?
Nie mieszkasz za granicą?
Wróciłam prawie miesiąc temu.
Prawie nie poznałam sklepu.
Rozbudowaliśmy się.
- Co u ciebie? - Robisz coś wieczorem?
Dzisiaj? Ja?
Tak, dzisiaj, ty.
Masz jakieś plany?
Nie, a co?
Idę na imprezę w centrum.
Wpadniesz?
Nie widzisz, że ledwo się ruszam?
To tylko jeden wieczór.
Jest piątek, Ari cię zabije.
To ważny dostawca.
Przyjechał z Chile, na jeden dzień.
- Nie mogę. Idę na psychę. - Do psychologa? Wreszcie.
- Zajęcia psychoprofilaktyczne. - Proszę cię.
Fidel, co tam?
Sebastián, jak się masz?
Nie martw się. Zajmę się małą.
- Serio? - Jasne.
Będzie fajnie. Ona mnie uwielbia.
Uwielbia go.
Nie mów o Ari.
Nie dzisiaj.
Dziś nie będę mówić o Ari. Pominę ten temat.
Ani słowa.
Nie schrzań.
- Dobry wieczór. - Co tam?
Dostałem ten adres.
Na pewno?
Tak.
Wejdź.
Dzięki.
Marina!
Hej!
Dzięki.
Przyszedłeś.
Przepraszam za spóźnienie, zgubiłem się.
Nie ma sprawy, jesteś na czas. Chodź.
Co tu robimy?
Jak tu trafiliśmy?
Pamiętasz księgarnię mojego taty przy ulicy Donceles?
- Podziemie? - Właśnie.
Często go odwiedzałam po szkole.
Pani Aurora przynosiła nam jedzenie,
bo tata nie chciał opuszczać sklepu.
Gdy w liceum zajęłam się fotografią,
poprosiła mnie o portrety całej rodziny.
Siostro.
Hej!
Co u naszego gościa honorowego?
Super, siostro.
Znacie się? Víctor, to Fidel.
Cześć.
Co tam?
Mama cię szuka, ale widzę, że wszystko gra.
Spokojnie, wszystkim się zajmę.
- Napij się piwa. - Dzięki.
- Spoko. - Super.
- Na pewno? - Wezmę nowe.
- Trzymaj. - Dzięki.
- Do zobaczenia. - Zajmij się nią.
Fajny gość.
Widać, że cię kocha.
A ja jego.
W mojej pierwszej książce zamieściłam dużo portretów członków jego rodziny.
Wiem.
Mam tę książkę. Mówiłem ci, pamiętasz?
Tak. Jestem ci winna dedykację.
Przynajmniej nie minęło 50 lat.
Pani Aurora świętuje dzisiaj wyjście Víctora z więzienia.
Po siedmiu latach.
- To okropne. - Tak.
To chyba najgorsze, co może się stać.
Takie oddzielenie od syna.
Mógłby zaginąć.
Albo zostać zabity.
To pewnie najgorszy ból, jakiego można zaznać.
A nie jestem nawet mamą.
- I nią nie będę. - Jak to?
Co?
Nie chcę mieć dzieci.
Naprawdę?
Nie lubię dzieci.
One też mnie nie lubią, więc jesteśmy kwita.
Jestem nieco dziwna.
Wcale nie.
Kocham ten kawałek.
Zatańczmy.
- Chodź. - Dobra.
Nieźle, co?
- Nie. - Nie?
Jest super.
Szczerze mówiąc, trochę się martwiłem.
- A ty? - Co?
Małżeństwo, dzieci…
Tak. Byłem… żonaty.
Rozstaliśmy się.
Cztery lata temu.
Rozwiedliśmy się.
Nie mieliście dzieci?
- Otwieraj! - Już.
- Chcesz wejść? - Dzięki.
Smakujesz tak samo.
To tylko dekoracja.
Bez znaczenia.
Nie odpowiedziałeś.
- Na co? - Czy masz dzieci.
- Co? - Masz dzieci?
- Ja? - Tak, ty.
- Nie. - Nie?
Tak.
- Tak czy nie? - Co?
Fidel, masz dzieci czy nie?
Nie, nie mam.
DOM RAMÍREZA
Mogę cię o coś spytać?
To taka gra.
Dobra.
Co najbardziej kochasz w życiu?
Nie wiem.
Chyba mój motocykl.
Wyobraź sobie, że poznajesz dziewczynę.
Najpiękniejszą, jaką widziałeś.
Anioła. Kogoś jak…
Jak Mabel z liceum?
Tak, Mabel z liceum.
Wpadacie na siebie…
Mało prawdopodobne. Dużo podróżuje, jest stewardessą.
Rzuca pracę.
Odchodzi i wtedy…
wpadacie na siebie.
Zakochujecie się.
Ale jest problem.
Ona nie znosi motocykli.
Co? Dlaczego?
Nie wiem. Nienawidzi ich.
Usiądź.
Zaprzeczyłbyś, że masz motocykl,
żeby być z Mabel z liceum?
Mabel lubi motocykle. Miała jeden.
To gra, Temo.
Wyobraź to sobie.
Zakochała się w tobie…
Zresztą ma chłopaka z Harleyem.
Nieważne.
Zrywa z nim, bo nienawidzi motocykli.
Wyglądają na szczęśliwych.
Ale mieli wypadek.
Spadli z Harleya, a Mabel doznała traumy na całe życie.
Zerwała z tym dupkiem.
A potem…
wpadacie na siebie.
Mówi ci: „Temo,
podobasz mi się.
Kocham cię.
Chcę być z tobą, ale nie masz motocykla, prawda?”.
Co jej mówisz?
Że mam, więc to związek bez przyszłości.
Czemu mówisz, że Ariana Grande nie lubi psów?
Wyczytałem to, boi się ich.
Chce się z tobą zaprzyjaźnić,
pod warunkiem, że nie masz psa.
Co robisz z Roco?
Nie sądzę. Ariana kocha psy. Ma dziewięć, przygarnęła je.
Wyobraź sobie, że jeden z jej psów odgryza jej rękę.
Nie chce już mieć ich w domu. Nienawidzi ich.
- Ale chce być twoją przyjaciółką. - Byłabym sławna.
Ale musiałabyś pozbyć się Roco.
Hej! Dość.
Przejedziemy się jeszcze raz?
Tak, ale odpowiedz.
Udawałabyś, że Roco nie istnieje, żeby być kumpelą Ariadny?
Ariany.
Tak. Odpowiedz.
Nie ma mowy, tato.
Roco jest jak mój syn. Ariana może się od…
Dobra, łapię.
Muszę ci coś powiedzieć.
To ważne.
Dobrze.
Po pierwsze…
chcę ci powiedzieć, że odkąd weszłaś do sklepu,
wciąż o tobie myślę.
Chcę, żeby nam wyszło.
Ale…
jeśli ma tak być…
musimy być ze sobą szczerzy.
Wciąż jesteś żonaty.
Co? Nie!
To co?
Cóż…
Od teraz musimy wszystko sobie mówić.
Dobrze.
Ja też muszę ci powiedzieć coś ważnego.
Cóż…
Nie wiem, od czego zacząć.
Posłuchaj.
Odkąd byłam mała, nie przestawałam się ruszać.
Żyłam na walizkach, nie miałam stałego domu.
Powiedzmy, że jestem…
wędrowniczką.
Rety.
Ale w końcu zrozumiałam,
że zawsze bałam się ustatkować.
To coś w rodzaju fobii.
A jestem ciekawską osobą.
Lubię…
poznawać nowych ludzi
i odwiedzać nowe miejsca.
A teraz…
Sama nie wiem. Nagle…
Tato, spójrz!
Nagle zacząłeś się pojawiać…
w mojej głowie, bez ostrzeżenia.
Jakby to był znak.
To jak…
pretekst do zatrzymania się.
Do uspokojenia się.
Znalezienia domu.
A ty…
cały czas byłeś tutaj.
Jak znak.
Poszłam za tym znakiem i postanowiłam cię odnaleźć.
I znalazłam.
Samego, całego dla mnie.
- Rany! - Wiem.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie musisz nic mówić.
Przepraszam na chwilę.
- Cześć. - Słucham?
Mam pytanie. Co to jest?
Nie rozumiem.
Co to za restauracja?
Nie widzę zjeżdżalni
ani nuggetsów z keczupem.
Nie ma menu dla dzieci.
Tam jest jedna para,
a tam druga.
I kto jeszcze? Nieuprzejma para z irytującym chłopcem.
Postanowiłam nie mieć dzieci, więc nie chcę się użerać z cudzymi.
Powie im pan, żeby byli ciszej?
Zobaczę, co da się zrobić.
Dzięki.
Mówiłeś coś?
Nic ważnego.
Nie!
JESTEŚ NAJLEPSZYM TATĄ NA ŚWIECIE
Cześć.
Czekałam na to spotkanie.
Ja też.
Ładne mieszkanie.
- Podoba ci się? - Tak.
Takie… eklektyczne.
Lubię łączyć różne style.
I przedmioty.
Jest super.
Nie wiem, czemu zwlekałeś z zaproszeniem.
Gdzie się zatrzymałaś?
Wynajęłam pokój od przyjaciół w San Rafael.
Spotkamy się tam?
Nie.
Tutaj jest wygodniej. Tak…
intymnie.
- Mówisz? - Tam jest głośno.
- Wychodzę. - Nie.
- Tak. - Nie.
Do zobaczenia na kolacji.
Dzisiaj?
- Tak. - Nie.
Nie mogę.
Jadę…
do Puebli.
- Co? - Tak.
Na zjazd dostawców sprzętu audio.
Nudy.
Faktycznie, kiepsko brzmi.
- Chcesz jechać? - Nie, dzięki.
Kiedy wracasz?
W niedzielę wieczorem.
Będę tęsknić.
Ja też.
- Zadzwoń, jak wrócisz. - Jasne.
Pa.
Jesteś zła, bo się spóźniłem?
Nie.
To co to za mina?
Przyszliśmy tu zjeść, więc masz złą wiadomość.
Mama powiedziała mi tu o ciąży.
No dobra.
Myślałem…
Po rozstaniu z twoją mamą chciałem być tylko z tobą.
Cóż…
Ostatnio czuję, że…
potrzebuję czasu dla siebie.
Rozumiesz?
Nie.
Żeby zająć się swoimi sprawami.
Żeby…
poznawać nowych ludzi.
Nie możemy być ciągle razem.
Jak ma na imię?
Co?
Twoja dziewczyna. Jak ma na imię?
Jaka dziewczyna?
Mówisz mi to wszystko, bo masz dziewczynę, tak?
Jak ma na imię?
Nie mam dziewczyny. Nie o to chodzi.
Ładna jest?
Tak.
Nie. Co?
Nie mam dziewczyny. Powiedziałbym ci o tym.
Proszę cię tylko,
żebyś nie zapominał o próbach, Ramírez.
Nie, próby są święte.
I nie nazywaj mnie Ramírez.
Podczas rozwodu nalegałeś na to, żeby zajmować się Ari,
a teraz to.
Jak ma na imię?
Co? Kto jak ma na imię?
Fidel, nie jestem głupia.
Potrzebujesz wolnych dni, żeby spędzić je z bezimienną dziewczyną.
To nie ma znaczenia.
- Pomożesz czy nie? - Nie wiem.
Utrudniasz mi życie.
Musimy zacząć dzisiaj?
A kiedy? Gdy urodzisz już dziecko?
To dziecko ma imię: Aquiles.
- Aquiles? - Aquiles.
Serio?
Aquiles Baeza, jak mój tata.
Nieważne, mówimy o Ari.
Proszę tylko o niektóre weekendy.
Na jakiś czas.
Ari zadręcza mnie przez dziecko.
Boi się, że przestanę się nią interesować.
Spędzisz z nią więcej czasu
i przestanie tak myśleć.
To jak się nazywa ta twoja dziewczyna?
A co cię to obchodzi, panie Wścibski?
Po prostu… Nie!
- Co? - Poruszył się?
No co ty?
To leniuszek.
No to…
Kto jest najsłodszy?
Umowa stoi?
- Ja? - Tak!
- Tato! - Co?
Kto ruszał moje rzeczy?
Nie, dzieci.
- Zjadają dzieci. - Nie, rodziców.
Miałyby jeść swoje dzieci?
Nie, przestań!
PAKT KRWI
Tato,
mogę spać z tobą?
Jasne, chodź.
- Dziwaczne. - Wyglądam jak babcia.
Ale całkiem nieźle.
Na co patrzycie?
Gdzie jego matka?
Tato!
- Co? - Marina dzwoni.
Mam odebrać?
Nie, sam odbiorę. Idź umyć ręce.
Albo dokończ rysunek. Ja pójdę do łazienki.
Cześć.
Dobrze, a ty?
Przepraszam, biorę prysznic. Zadzwonię później.
Bierzesz kolejny prysznic?
Słucham?
Nie zakręciłeś wody.
No tak.
To twoja dziewczyna?
Kto?
Masz mnie za głupią?
Nie.
Tak. To była moja dziewczyna.
Dobrze, robimy postępy.
Masz dziewczynę. Jesteś zakochany?
A co to w ogóle znaczy?
Całujecie się?
Wszyscy się całują.
Z języczkiem?
Tak, czasami.
Więc jesteś zakochany.
Chyba tak.
Skoro masz dziewczynę i ją kochasz, to czemu mi nie powiedziałeś?
Zjedzmy kolację. Później ci powiem.
Sam zjedz. Nie jestem głodna.
Ari, nie gniewaj się.
Gdzie mój iPad?
Nie wiem.
W czym problem? Dlaczego to taka tajemnica?
To nie tak. Chodzi o to,
że ten związek dopiero się rozwija i nie chcę cię w to mieszać.
Nie wiesz, jak mnie przedstawić, czy się mnie wstydzisz?
To nie tak, przestań.
Więc czemu się chowasz, gdy rozmawiacie?
- Uspokój się. - Nie. Gdzie mój iPad?
Nie wiem!
Chyba w szafie.
Chodzi o to, że…
ona ma wadę.
Jaką wadę?
Właściwie to taka fobia.
- Wiesz, co to jest? - Oczywiście.
Nie. Co to?
To taki lęk. Paraliżujący strach.
Czego się boi?
Dzieci.
- Co? - Nie lubi ich.
Jakich dzieci?
Wszelkich.
- Wszystkich dzieci. - Dziewczynek też?
Też.
Dziewczynek i chłopców.
Źle się przy nich czuje. Boi się ich.
A jaki to ma związek z bałaganem w moich rzeczach?
Posłuchaj…
To nie bałagan, tak?
Ty mnie ukrywasz.
Pamiętaj, że kocham cię nad życie i jestem z ciebie dumny, skarbie.
Zawieź mnie do domu.
Przygotowywałeś mieszkanie pod każdą z nich?
Tak.
Nie rżyj, to twoja wina.
Miałem nie wspominać o dziecku.
Na pierwszej randce, a nie już zawsze, dupku.
Teraz Ari mnie nienawidzi.
Nie rozmawia ze mną od tygodnia.
Wyluzuj. Chcesz?
Nie, dzięki.
To poczucie winy rozwiedzionego ojca.
A co to?
Właśnie to.
- Rzadko ją widujesz… - Nieprawda.
Dobra, rzadziej.
Pokłóciliście się i myślisz, że to koniec świata.
To nieprawda.
Matías nie rozmawia ze mną od pół roku.
Dlaczego?
Nie wiem.
Bo jestem jego ojcem. To nastolatek.
Ari jest młodsza.
Przygotuj się, bo będzie gorzej.
To musi być jeszcze dalej. Chcę uciec od świata.
Dobra.
Wiesz co?
Robiłam zdjęcia w Oaxaca,
pół godziny drogi od Chacahua.
Patrz.
Nie ma zasięgu, internetu, niczego.
- Wygląda super. - I jest super.
Możecie pojechać ze mną.
Mała też.
Jaka mała?
Marina.
Twoja maleńka, dziewczyna.
Temo, późno już.
- Masz klucze do sklepu? - Tak.
Dobra, pa.
Pa, Temo.
- Przepraszam. - Odprowadzę cię.
To nic, nie przejmuj się.
Nazwałeś mnie małą!
Wujku Temo, wpuścisz mnie?
- Pa, Sebas. - Pa, Ari.
- Cześć, Ari. - Hej.
Odbierz.
Tak?
Pisklę uciekło z farmy.
Co?
Powtarzam: pisklę…
Ari idzie na górę.
To sushi?
Tak, zaraz wracam.
Mocniej!
Jeszcze!
- Temo! - Co tam?
Gdzie ona jest? Cześć.
- Kto? - Jak to kto?
- Ari! - Mówiłem, że idzie na górę.
Dawaj.
Cześć.
Jesteś Marina, tak?
- Tak. - Jestem Ari.
Gdzie Ramírez?
Ramírez? Poszedł na dół. Zaraz wróci. Mogę w czymś pomóc?
Co jest? Czemu tak na mnie patrzysz?
Nie ucałujesz siostry?
Zapomniałeś, że przyjdę?
Nie… tak.
Co?
Drzwi.
Zejdziesz, Marino? To pewnie sushi.
Proszę.
PIN 1982.
A to dla dostawcy.
Dzięki.
Ari, skarbie, co tu robisz?
Byłam zła, ale już nie jestem.
- Mogę wyjść. - Nie.
To jakiś obłęd.
- Powiem jej prawdę. - Nie.
Czytałam o fobiach.
Jeśli jej powiesz, może się zdenerwować.
Od teraz robimy wszystko po mojemu, Ramírez.
- Nie nazywaj mnie tak. - Tak.
Jesteś teraz Ramírezem, tata nie istnieje.
Mój tata jest nietypowy, wszędzie ma dzieci.
Ja jestem najmłodsza, a Ramírez najstarszy.
Każdy ma inną matkę.
Tata robi dzieci, a potem je porzuca.
Ciągle podróżuje.
Moja mama…
jest w ciąży, samotna.
Biedaczka.
- W ciąży z twoim tatą? - Nie, z kimś innym.
Gdzie dziś przenocujesz?
Tutaj. A ty?
Przepraszam.
Zapomniałem ci powiedzieć.
Rzecz w tym, że…
jej mama musi odpoczywać.
Wystąpiły powikłania.
Poprosiła, żebym się nią zajął.
Biedna mama.
Przepraszam na chwilę.
Muszę…
Przestań udawać.
Nie udaję. Zjadłam to zielone.
Przepraszam, nadal nie rozumiem.
Nagle się okazuje, że masz dziewięcioletnią siostrę.
To nie było nagłe.
Przepraszam, nie wiem, czemu zapomniałem ci powiedzieć.
Może to przez różnicę wieku.
Rzadko ją widuję. Mieszka z matką.
Nie mogłem jej odmówić.
Naprawdę nie chcesz mieć dzieci?
I kto to mówi?
Czekaj.
A gdybym nagle nabrał ochoty na to,
żeby zostać ojcem?
Dogadujemy się, lubimy,
kochamy, spędzamy miło czas.
To byłoby logiczne.
Logiczne?
Skoro się rozumiemy, kochamy,
dogadujemy i dobrze się bawimy,
to po co to psuć?
Po co?
Czemu nie chcesz mieć dzieci? Powiedz.
Czemu tylko kobiety słyszą takie pytania?
Kobiety, które nie chcą być matkami, są dla ludzi potworami.
- Nie. - Tak jest.
- Źle mnie zrozumiałaś. - Cóż…
Skarbie, ty też nie masz dzieci
i łatwiej ci z tym żyć.
Nikt cię nie naciska.
Tak, masz rację.
Powiem ci prawdę.
Lubię swoje życie.
Lubię chodzić do kina i oglądać, co zechcę.
Uwielbiam moją pracę.
Podróże, możliwość złapania samolotu bez względu na czas i miejsce.
Dziecko by mi to uniemożliwiło.
Powrót do domu w ciszy i spokoju…
to wolność.
Tego chcę.
- Kupujesz czy nie? - Nie.
Poza tym to wzajemne.
To znaczy?
Dzieci czują do mnie to samo, co ja do nich.
Nie lubimy się.
Jakie dzieci?
Wszystkie.
Co?
Mówię poważnie.
- Ale to był twój pomysł. - Nie.
- Chciałaś tu przyjść. - Żeby pokazać, że mam rację.
O nie.
Boję się.
Chyba nigdy nie byłam w takim miejscu.
No dobra.
Spróbuj z nią.
Jest nieszkodliwa.
Cześć.
W co się bawisz?
Mamo!
Widzisz? Natychmiastowa reakcja. Chodźmy.
Nie, czekaj. To tylko jedno dziecko.
Tamto.
Nie.
Małe dzieci są najgorsze.
Cześć, kochanie.
Czekaj.
- Co z tobą? - Nie wiem.
Mówiłam.
Od rana się nie odzywasz. Wszystko gra?
Nie.
Czuję nostalgię.
Nostalgię?
Za czym?
Za tym, jak było wcześniej.
Gdy nie było dziewczyn, rodzeństwa
i całej reszty.
Wiem, ale obiecuję, że niedługo wszystko się ułoży.
Takie jest życie.
Wszystko się zmienia.
Będziesz miała brata. To cudowne.
Proszę, nie wspominaj o tym idiocie.
Pamiętaj, wujek Temo odbierze cię o 17,00.
Mam ważne spotkanie z zespołem rockowym.
Czekaj. Dokąd idziesz?
- Myślisz, że narobię ci wstydu? - Pewnie.
I nie patrz tak na mnie. Mam prawie dziesięć lat.
Takie jest życie.
To ta?
Tak.
Rzuć okiem.
To znaczy… posłuchaj.
Przepraszam.
Muszę odebrać.
Śmiało.
Co jest, Temo?
Utknąłem w windzie, szefie.
W której?
U dentysty.
Siedzę tu od godziny.
Odbierzesz Ari?
Jestem na zadupiu, próbuję opchnąć instrumenty zespołowi.
Inaczej bym cię nie prosił.
Nie.
Spokojnie, coś wymyślę.
Jesteśmy tu razem.
Odpoczywaj.
Teraz przyj.
To Fidel. Pomóż mi.
I wydech.
- Czego chcesz, Fidel? - Zrób coś dla mnie.
Odbierzesz Ari z przyjęcia u Vivi?
- Mam klientów. - Nie mogę.
Jestem w szkole rodzenia.
Jak to, w Guadalajarze?
- Cóż… - Czemu nie mówiłeś wcześniej?
A Sonia?
- Jest ze mną. Sonia! - No dobra.
Pozdrów ją ode mnie.
Cześć, jak się masz?
Ari, proszę, chodźmy.
Nie lubisz dzieci, prawda?
Skąd wiesz?
Mój brat mówił, że to fobia.
A nie mówił ci o rzeczach, które lubię?
Nie.
Czasem lepiej poznać kogoś,
wiedząc o tym, co lubi, a nie o tym, czego nie lubi.
Nie mogłabyś iść normalnie?
To znaczy?
Nie zgrywaj się. Normalnie, stawiając stopę za stopą.
Robisz to na zmianę i idziesz naprzód.
Dobrze?
Ale to nie jest zabawne.
Patrz, gąsienica!
Możesz zostawić ją w spokoju?
Mogę ją zabrać do domu?
Nie, ona tu mieszka. To gąsienica.
Nie ruszaj się.
Czemu taka jesteś?
Minęło 30 minut, a nie przeszłyśmy nawet przecznicy.
Mów szczerze, czego się spodziewałaś?
Jak to?
Spodziewałam się tego, że umiesz chodzić.
Chodzę, kiedy mam ochotę.
- I nie rób mi zdjęć. - Hej!
Ari, chodź tutaj!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Uważaj, dupku! Nie widziałeś jej?
- Na pewno jesteś cała? - Tak.
Przestraszyłaś mnie.
Chodź tutaj.
Przeżyła.
Gratulacje.
Ja też przeżyłam.
Poproszono mnie o zrobienie zdjęć do wywiadu
z muzykiem, który zniknął wiele lat temu,
a teraz podobno występuje w knajpach i hotelach.
To w ten weekend, dwie godziny drogi za miastem.
Pojedziesz ze mną?
Jasne.
- Tak? - Tak.
Chodź.
- Dokąd? - Chodź ze mną.
Zrobię ci coś zupełnie nowego.
- Moja siostra tu jest. - Wiem.
- Co? - Chodź.
Zaraz wracam.
Nie zapomnij o plecaku.
Trzymaj.
- Pa, Ari. - Pa.
Pomóż mi z drzwiami.
Ari.
Co się stało?
Zaraz ci powiem.
Co?
- Nic. Mama Ari zaczęła rodzić. - Teraz?
Ari, twoje rzeczy.
Pomóż mi.
- Dlaczego? - Bo to twoje rzeczy.
Dzieci.
„Hotel Rubin przedstawia: Bernardo…” Ktoś tam.
- Ładnie tu, co? - Cześć.
Bardzo ładnie.
- Witamy w hotelu Rubin. - Dzięki.
- Jestem Emiliano Arenales, pomogę wam. - Dzięki.
- Tędy, proszę. - Dzięki.
Sesja rozpocznie się o 16,00, pasuje?
Tak, idealnie.
Gdzie Ramírez?
Bierze prysznic.
Pobawimy się?
Czytam.
Czy jestem słodka?
SZPINAK
Nie. Jesteś bardzo gorzka.
A ty mała i irytująca.
Czekaj, muszę zapytać.
Przepraszam.
- Czy mam skrzydła? - Tak.
Czy jestem… pyszna?
Nie, dzieci cię nie lubią.
- Więc czemu mnie jesz? - Bo muszę.
Mówią, że jesteś zdrowa.
A ty co myślisz?
Dość. Moja kolej.
Zamieszkałabyś ze mną?
Nie.
Nie ma mowy.
Boisz się mnie?
Tak, trochę.
A ty mnie?
Też trochę.
- Ładnie tu, co? - Bardzo.
- Jak poszła sesja? - Świetnie. To uroczy facet.
- Twój dziadek chyba go znał. - Naprawdę?
Jak się nazywa?
Nazywają go Śpiewnikiem Miłości.
Usiądziemy tutaj?
Dobrze.
Najdziwniejsza rzecz, jaką zjadłaś?
Najdziwniejsza?
Już wiem.
Kiedyś w Indonezji…
Dobry wieczór!
…jadłam małpi mózg.
Dzięki, że jesteście!
- Jak smakuje? - Całkiem nieźle.
…wiele opowieści. Graj, maestro.
Będziemy się świetnie bawić.
Oto Śpiewnik Miłości.
Miłej zabawy!
Wszystko gra?
Tak.
Muszę do toalety.
- Podobało wam się? - Tak.
Naprawdę?
Dzięki, że przyszłyście.
Wpadajcie częściej.
To wasz dom.
- To moja wnuczka? - Tak.
Jak ma na imię?
Ari.
Ariadna.
Nie mówiłeś, że lubi muzykę.
Cóż…
Ty nie mówiłeś, że nigdy nie wrócisz.
Nigdy mi nie wybaczysz?
Porzuciłeś nas.
Nie.
Zostawiłem was z mamą.
- Zapomniałeś o nas. - Nie.
Widuję się z twoim bratem. Rozmawiamy, choć rzadko.
Był młodszy, nie rozumiał, co się stało.
Ledwo cię znał.
A co się według ciebie stało?
Zostawiłeś nas dla tego?
Tego tak pragnąłeś? Bardziej niż nas?
Goniłem za marzeniem i…
Nigdy nie zrozumiesz.
Ja też mam marzenia.
Tak?
Chcę, żeby Ari była szczęśliwa, żeby miała…
Nie. Marzenia córki zostaw jej.
Nie rozumiem.
O czym ty marzysz?
Żeby sklep dalej działał.
Sklep to marzenie twojego dziadka.
Ja marzę tylko o szczęściu córki.
Będąc tatą, odkładasz marzenia na bok
i skupiasz się na marzeniach dzieci.
Masz rację.
Rzecz w tym, że byłem…
bardzo młody, gdy się urodziłeś. Nie byłem gotowy na ojcostwo.
Miałem świetną karierę,
a po waszym urodzeniu ją straciłem.
Nie możesz nas winić.
Nie winię cię.
Przyznaję się do błędów.
I jestem przekonany,
że porzucenie was było wielkim błędem.
Ale nie żałuję tego.
Spójrz na to miejsce.
To najlepsze, co mogło mnie spotkać.
Jestem szczęśliwy.
Dzięki.
Nie studiowałeś architektury?
Brakuje mi trzech punktów.
Brakowało ci ich już dziesięć lat temu.
Jak wojowniczka karate. No dobrze.
Odwróć się trochę.
Na tamtą stronę.
Nie tak mocno.
Co mam zrobić?
- Sama nie wiem. - Dzień dobry.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Mogę? - Czekaj.
Tak. Zobaczmy.
Nie ruszajcie się.
Uśmiechnijcie się!
Właśnie.
- Nie! - Jest super.
Mam nadzieję.
Uśmiech.
- Zaprzyjaźniłyście się. - Co?
- Zazdrosny? - Nie, cieszę się.
Ari, zaczekaj!
Nie zostawiaj nas w tyle!
- Dokąd poszła? - Nie wiem.
Uciekła.
Czekaj, zrobię ci zdjęcie.
Ari!
Fidel!
Gdzie jesteś?
Fidel?
Ramírez!
Ari!
Kochanie!
- Fidel! - Już idę!
- Tato! - Skarbie.
Już jestem.
Jestem.
„Tato?”
Chcę, żebyś zrozumiała,
że nie powiedziałem ci prawdy,
bo nie chciałem cię stracić.
Teraz straciłeś.
Możesz się odprężyć.
Kazałeś jej kłamać?
To był jej pomysł.
- Powiedziałem jej, że masz fobię. - Mam to gdzieś.
Nabijaliście się ze mnie od miesięcy.
Ty, twoja córka, twój brat.
To naprawdę twój brat?
- Tak. - Dzięki Bogu.
A Śpiewnik Miłości to mój tata.
Co?
Mówisz poważnie?
Pieprzona rodzina kłamców.
To był błąd.
Ale nie ułatwiałaś mi tego.
Słucham?
Chyba coś źle usłyszałam. To przeze mnie kłamałeś?
Nie, to moja wina.
Ty zaprosiłaś mnie na imprezę, a ja się zakochałem.
A potem powiedziałaś, że nienawidzisz dzieci.
Czemu się we mnie zakochałaś?
Bo nie miałem dzieci? Poza tym jestem tym samym facetem.
Wiesz czemu?
Bo…
naprawdę chciałam…
przestać pakować te cholerne torby.
Chciałam wiedzieć, jak to jest mieć dom.
Chciałam, żebyś ty nim był.
Tato, jesteś tam?
Mój brat się urodził i jest nie do zniesienia.
Ciągle płacze. Zadzwoń, proszę.
Cześć, Fidel.
Tu Sebastián. Chciałem ci powiedzieć, że Aquiles się urodził!
Co tam, Fidelito? Gdzie się podziewasz?
Begoña się odezwała.
Chce ci dać kolejną szansę.
Spotkamy się na kolacji?
Pa.
Jak się masz, szefie? Tu Temo.
Chciałam ci powiedzieć, że za tydzień jadę do Oaxaca.
Znalazłem miejsce, które poleciła Marina.
Opowiem ci w sklepie. Przyjdziesz, tak?
Możemy pogadać?
Jasne.
Chodź.
Chodzi o to, że…
już od dawna chciałem ci coś powiedzieć, ale szukałem odpowiedniej chwili.
Co się stało?
Dziękuję.
Za wszystko. Za to, że czuję się jak twój brat.
Jesteś moim bratem.
Nie musisz mi dziękować.
Wiem, ale to, że płynie w nas jedna krew,
nie oznacza, że musimy być bratnimi duszami.
Posłuchaj.
Lepiej wyjaśnię to piosenką.
Dałeś mi tożsamość Nauczyłeś mnie cenić
Rzeczy, których nigdy nie zapomnę
Żeby nauczyć się latać Trzeba spróbować
Potknięcia to nic
Błędy nie istnieją
System cię zatruwa I każe kupować…
Ta część jest bardziej o kapitalizmie.
Moje przesłanie było wcześniej.
Nie wiem, co powiedzieć.
NIEZAPOMNIANE
DOM RAMÍREZA
Czemu nie?
- Dzieci nie gadają o tym z rodzicami. - To o czym?
Pomóż mi.
Bernardo, nie potrzebuję już ojca.
Wreszcie jakiś konkret.
Więc co tu robisz?
Jutro o 17,00 Ari kończy trening karate.
Odbierzemy ją razem?
Tak.
Jasne.
- Lepiej wracajmy. - Nie ma mowy.
- Już tu jesteśmy. To ona. - Po co?
- Nie chciałeś jej poznać? - Tak.
Patrz. Ciekawe, co zrobi.
- Chyba muszę iść. - Przyszli po ciebie.
- Na razie. - Chyba nie uciekniesz?
Pa, Ari.
Pozycja do walki.
Kochanie.
Cześć, tato.
Pamiętasz Śpiewnik Miłości?
- Tak. - To mój tata.
To twój dziadek. Bernardo, Ari.
Ari, Bernardo.
Przybij.
Dzień dobry.
Dzięki.
Ari.
- Co tu robisz? - Dokąd jedziesz?
Do Los Angeles, mam wystawę.
Przyszłaś sama?
Oczywiście, że nie.
Z dziadkiem.
Jak się masz, Bernardo?
Słuchaj…
Muszę jechać.
Nie, Ari.
Wciąż się na mnie gniewasz?
Co? Nie gniewam się na ciebie.
To co jest?
Tata bardzo za tobą tęskni.
Od początku chciał ci powiedzieć. To ja nie chciałam.
Nie szkodzi. To już nieważne.
Z pewnymi rzeczami w życiu się nie igra.
Zrozumiesz, jak dorośniesz.
Ale jeśli mój tata cię kocha, a ty kochasz jego…
to nie sądzisz, że jestem niewielkim problemem?
- Tak, ale… - Dorosnę i odejdę.
Nie zostanę z tatą do końca życia.
To nie ty jesteś problemem.
To dla ciebie.
- Co to? - Otwórz.
KONKURS TALENTÓW
GOŚĆ SPECJALNY
Muszę jechać.
Trzymaj się.
Przepraszam. Ruszajmy.
Jak poszło?
Będzie ciężko.
Jak widzicie, mój tata jest przerażony.
Nie ćwiczyliśmy za dużo, ale…
damy z siebie wszystko.
Mam złamane serce
Straciłam w życiu cel
Możesz kochać z tysiąc razy
Lecz bez szczerości
Mam tyle do kochania
To zupełnie jak choroba
Nie bój się zakochać
Nie uciekaj ode mnie
Chcę, żebyś poczuł ten ból miłości
Nie uciekaj ode mnie
Jestem kometą lecącą na Marsa
Wiruję
Lecę z miłością
Wiruję
Lecę z miłością
Wirują
Lecą
Kochankowie
Wirują
Lecą
Kochankowie
Wiruję
I lecę do ciebie
Brawo!
Byłaś świetna!
Ty też.
Hej!
- Brawo, skarbie. Piątka! - Gratulacje! Było super.
- Dzięki. - Dobra robota. Masz talent.
Gratulacje.
- Cieszysz się? - Tak.
- Super. - To było niesamowite.
Hej, dziękuję!
Dobra robota. Gratulacje!
Było super!
- Tak? - Bernardo Ramírez?
Zgadza się.
Mama puszczała mi pana piosenki.
Myślałam, że pan nie żyje.
Nie, jestem tu.
- Mogę pana przytulić? - Koniecznie.
Śmiało.
Spójrz na moją wnuczkę.
- Ma talent! - Mała ma dar.
- Tak. - Jak jej dziadek.
Bardzo śmieszne.
Uważaj na niego.
- To takie ekscytujące! - Dziękuję.
- Znam pana dzięki mamie. - Naprawdę?
Tańczyłam do pana piosenek.
Ramírez!
Nie nazywaj mnie tak.
Oczywiście, z chęcią.
Może w tym tygodniu?
Jasne.
To mój mąż.
Miło mi.
Cześć.
Gratulacje.
Dzięki.
Co tu robisz?
Myślałem, że masz…
Musiałam przełożyć wyjazd.
Wylatuję wieczorem.
Cieszę się, że przyszłaś.
Ari bardzo zależało.
To był świetny występ.
Pełen pasji.
Kiedy wracasz?
Nie wiem.
Hej, jestem Fidel Ramírez, rozwodnik z dziewięcioletnią córką.
Mogę podać 10 000 powodów, żebyś została.
Dobrze.
Posłuchajmy ich.
Pierwszy: kocham cię.
Chcę być dla ciebie domem i żebyś ty była moim.
To mi się podoba.
Ale brakuje jeszcze 9 999 powodów.
Zaraz przyjdzie moja była.
Jeśli odejdziesz, ośmieszysz mnie.
Co z tobą?
Fidel!
- Cześć. - Sara. Miło mi.
Miło mi. Jestem dziewczyną Fidela.
To mama Ari.
A to mój mąż, Sebastián.
Jak się masz? Marina, jego dziewczyna.
Miło mi.
A co to za przystojniak? Jak ma na imię?
- Aquiles. - Cześć, Aquiles.
Jaki uroczy!
Jakie policzki! Uważajcie, bo wam go ukradnę.
Kiedy tylko chcesz. Lubisz dzieci?
Uwielbiam je.
Świetnie.
- Szczęściarz z ciebie. - Hej.
- Zrobimy zdjęcie? - Oczywiście, skarbie.
- No już. - Dzięki.
- Kłamiesz. - Świetnie mi idzie, co?
Ja byłam lepsza. Uwierzyłaś mi, prawda?
Uśmiech!
Dzień dobry.
Sto pięćdziesiąt, proszę.
Dzień dobry.
Sprawdzi pan opony?
Temo, to ty?
Tak.
- Mabel? - Tak.
Co za niespodzianka! Jak się masz?
Świetnie.
Co tu robisz?
Jadę na plażę w Oaxaca,
pół godziny drogi od Chacahua.
To niesamowite miejsce, można uciec od świata.
Żadnego internetu.
Świetnie, ja też tam jadę.
- Serio? - Tak.
Jedziesz z chłopakiem?
Nie.
Zerwałam z Omarem. Nie słyszałeś?
Nie.
Tak, to dupek.
Mieliśmy wypadek na jego motocyklu.
Ojej.
Przeżyłam traumę.
Nieważne. Jedziesz swoim motocyklem?
Nie, sprzedałem go.
Nie chcę mieć z nimi nic wspólnego. Stwarzają zagrożenie.
Czekałem na autobus.
No co ty? Jedź ze mną.
Mogę?
Pewnie.
- Dobra. - To ruszajmy.
- Dziesięć? - Tak.
- Proszę. - Dzięki.
To ja dziękuję.
Dziękuję!
Ale super.
Co jest?
Gdzie piłka?
Proszę nam oddać piłkę!
Piłka!
- Proszę pani, piłka! - Dalej.
Bo nie przestaną nazywać cię „panią”.
Piłka!
No dobra.
Dzięki!
Idziemy?
- Hej, mała. - Cześć.
Napisy: Aleksandra Basińska