Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(ลืมไม่ลง)
‪ปู่ของผมก่อตั้งที่นี่ในปี 1952
‪เขามีใจรักดนตรีมากและเป็นช่างทำกีตาร์
‪เขารับทำและซ่อมกีตาร์อยู่ด้านหลังของบ้าน
‪ผมเคยช่วยปู่ทำงานต่อเมื่อเขายอมนะ
‪เราสนิทกันมากตลอดเวลานั้น
‪นี่ไง คนนี้คือปู่ของผม
‪ปู่ตายเกือบสิบปีแล้ว
‪และผมตัดสินใจจะ... ไม่สิ
‪ผมกับน้องชายตัดสินใจรับช่วงต่อธุรกิจนี้
‪ซึ่งเป็นสิ่งที่ปู่คงต้องการ
‪นอกจากเรารักษาธุรกิจนี้ไว้ ‪เรายังขยายและตกแต่งใหม่ด้วย
‪เรายังตัดสินใจ
‪เปลี่ยนร้านนี้เป็นอนุสรณ์สถาน
‪สำหรับทุกคนที่รักเครื่องดนตรี รักดนตรี
‪เหมือนปู่ของผม
‪คุณเป็นนักดนตรีด้วยหรือเปล่าคะ
‪เปล่าครับ ผมเป็นสถาปนิก
‪แต่ยังเหลืออีกสามหน่วยกิต
‪- เกือบจบ ‪- ใช่ เกือบจบ
‪คุณมีเครื่องดนตรีอะไรมั้ยที่ฉันทำลายได้
‪ทำลายเหรอ
‪ใช่ ใช้ค้อนทุบได้น่ะ
‪ฉันอยากทำคลิปท้าทายเพื่อเพิ่มยอดผู้ชมน่ะ
‪- "คลิปท้าทาย" เหรอ ‪- ใช่
‪ประมาณว่า
‪"ค้นหาเครื่องดนตรีชิ้นที่พังง่ายกว่ากันเถอะ"
‪อ้อ ไม่มีหรอก
‪ผมไม่คิดว่ามีนะ
‪เอาเลย
‪ว้าว!
‪เงียบซะที!
‪ใส่หอมหัวใหญ่ลงไปก่อนสิ พ่อ
‪ใจเย็น พ่อจัดการได้
‪พ่อก็พูดแบบนั้นเรื่อย สุดท้ายเราก็สั่งพิซซ่า
‪ไม่จริงสักหน่อย บางครั้งเราสั่งทาโกส์
‪แล้วถ้าหนูตื่นเต้นล่ะ
‪เรื่องอะไร
‪ก็ตอนขึ้นไปบนนั้น ขึ้นเวทีน่ะ
‪คนทั้งโรงเรียนจะจ้องมาที่หนู
‪แต่พ่อก็เล่นด้วย
‪- ไม่ไว้ใจพ่อเหรอ ‪- นั่นสิ
‪- พ่อ! ‪- ไม่เป็นไร อยู่นิ่งๆ อย่าขยับ
‪อย่าขยับ
‪โอย ไปกันเถอะเรา
‪พ่อเป็นสัตว์ใช่มั้ย
‪- ใช่ ‪- เย่
‪หนูเป็นผลไม้ใช่มั้ย
‪พ่อมีหางหรือเปล่า
‪ไม่
‪หนูสีแดงใช่มั้ย
‪ลูกมีสีแดงบ้าง แต่ไม่ ไม่ใช่สีแดง
‪- พ่ออยู่ในทะเลใช่มั้ย ‪- ใช่
‪- หนูร้องเพลงหรือเปล่า ‪- ไม่
‪หนูดูเหมือนพ่อใช่มั้ย
‪หนูคือลูกบอล
‪ลูกชนะ
‪ขอฉันไปกับคุณ
‪อย่าเชียวนะ
‪ในบรรดาอันตรายทั้งหมดที่อยู่นอกหุบเขา
‪มีอะไร
‪เปล่า ฉันกำลังจัดโกดัง ‪เลยอยากรู้ว่าในกล่องนี้มีอะไร
‪แล้วมันคืออะไร
‪มีอะไรอยู่ในกล่อง เตโม
‪- เพิ่งรู้ว่าพี่เก็บของพวกนี้ไว้ ‪- เปล่า ฉันเพิ่งเห็นกล่องนี้
‪- ให้ฉันทำยังไงกับมัน ‪- ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ทิ้งไป
‪- ทั้งหมดเหรอ ‪- ใช่ เตโม เราต้องการพื้นที่
‪แต่มันเป็นแผ่นเสียงของพ่อ
‪แล้วไง
‪ฉายา "หนังสือเพลงรัก" ขอเลย ‪เขาเคยให้ความรักเราเหรอ
‪- เราไม่ต้องการอีก ‪- ได้ครับ เจ้านาย
‪อย่าเรียกฉันว่า "เจ้านาย" ‪ฉันไม่ชอบที่นายเรียกฉันว่า "เจ้านาย"
‪ขอบคุณ
‪นี่คือน้ำสกัดโสมและอรูกูล่าค่ะ
‪- ทานให้อร่อยนะคะ ‪- ขอบคุณ
‪ขอบคุณ
‪เธอเจอสถานที่บ้าบอแบบนี้ได้ไง ซอนย่า
‪ในอินเทอร์เน็ต
‪สุดยอดไปเลยนะ
‪อีกอย่าง มันใกล้เราทุกคน
‪ฉันรู้สึกเหมือนเป็นอาริตอนที่ฉันบังคับให้เขากินยา
‪- ว่าแต่ว่าเป็นไงบ้าง ‪- รสชาติห่วยแตก
‪ฉันหมายถึงลูกสาวนาย
‪โอ้ สบายดีมาก
‪กำลังกินกำลังนอน มีเรื่องให้ฉันแปลกใจทุกวัน
‪พวกคุณพร้อมสั่งหรือยังคะ
‪ครับ
‪ขอเวลาเราอีกสักครู่นะ เรากำลังรอเพื่อนอีกคน
‪- โอเคค่ะ ‪- ขอบคุณ
‪เรากำลังรอใคร
‪เบโงยา
‪เบโงยาเหรอ
‪ใครคือเบโงยา
‪เพื่อนที่เรียนโยคะ ‪เธอนิสัยดีมาก นายต้องรักเธอแน่
‪ทำไมทำกับฉันแบบนี้ล่ะ
‪ทำไมมาจับคู่ให้ฉันโดยไม่บอกกันก่อน
‪ถ้าเราบอกนาย นายก็ไม่มาเพราะจะอยู่บ้านดูทีวี
‪ฉันก็ไปโยนโบว์ลิ่งกับญาติของนาย ‪ที่เป็นนักบัญชีแล้วไง
‪ฉันคงชอบเขาถ้าเขาจะโทรมาอีก
‪นั่นมันผ่านมาเป็นปีแล้ว ฟิเดล
‪- หนึ่งปีแล้วเหรอ ‪- เห็นมั้ย
‪นายลืมวันลืมคืน ‪เขาใส่เสื้อตัวนี้ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย
‪ก็ดีนะที่ได้ออกมากินข้าวกับพวกนาย
‪ฟิเดล หยุดเลย
‪สี่ปีแล้วนะตั้งแต่ซาร่าทิ้งนายไป ‪ตั้งแต่นายหย่านั่นแหละ
‪เขากำลังจะมีลูกกับเจ้าหนุ่มล่ำคนนั้นแล้ว
‪นายยังไม่มีแม้แต่แฟนด้วยซ้ำ
‪- นายไม่อยากมีความรักอีกเหรอ ‪- มีความรักเหรอ
‪- อย่างน้อยก็ได้อึ๊บสาว ‪- นายช่างเป็นสุภาพบุรุษจริง
‪ฉันเป็นห่วงเพื่อนนี่หว่า
‪ตรงนั่นเฉาแห้งเหี่ยวหมดแล้ว เพื่อน
‪ดื่ม
‪อาหารของที่นี่น่าสนใจมาก
‪ฉันชอบทำอาหารนะแต่ฝีมือไม่ได้เรื่อง
‪จริงเหรอ
‪แต่คุณน่าจะต้องมีจานถนัดสักอย่าง
‪ค่ะ แซนด์วิช ฉันทำแซนด์วิชอร่อย
‪การทำแซนด์วิชต้องมีฝีมืออยู่นะ
‪- ใช่มั้ย ‪- แน่นอน
‪ลูกสาวอายุเก้าขวบของผมทำแซนด์วิชเก่งมาก
‪- เธอทำแซนด์วิชเองเหรอ ‪- ใช่
‪- ระดับมือโปรเลย ‪- คุณมีลูกสาวเหรอคะ
‪ครับ ชื่ออาริ ผมขอเอารูปของเธอให้คุณดูนะ
‪อย่าไปทางนั้น ย้อนกลับไม่ได้
‪- เธอเตะสวย ‪- ว้าว
‪ดูเธอสิ
‪- น่ารักจัง ‪- ครับ
‪เธอดูเหมือนคุณมาก
‪ดูสิ
‪นี่คือตอนที่เราไปเมืองเทโปซ ‪กับเพื่อนๆ ของเธอครับ
‪ผมกับฟิเดลตั้งวงร็อคกันสมัยมัธยมปลาย จำได้มั้ย
‪วงของเราชื่อราชันดวงดาว
‪ใช่ ฉันกับเขาคบกันแล้วตอนนั้น จำได้มั้ย
‪ว้าว คู่เก่าคู่แก่มากเลยนะ
‪แหม เธอก็รุ่นเดียวกับฉัน
‪แล้วคุณยังเล่นดนตรีอยู่มั้ย
‪- ไม่แล้ว ไม่ได้แตะเลย ‪- ไม่เหรอ
‪แต่ผมเพิ่งหยิบกีตาร์มาปัดฝุ่น ‪เตรียมเล่นในงานโรงเรียนของอาริน่ะ
‪สาวน้อยน่าสงสารตื่นเต้นมาก ‪ที่จะเล่นต่อหน้าคนดูทั้งโรงเรียน
‪เธอแกล้งทำเป็นแกร่งแต่จริงๆ เปราะบาง
‪เหมือน... เหมือนไม้ไผ่
‪มันงอได้แต่ก็ต้านทานแรงลมมากด้วย
‪แหม ดูสิ คุณเป็นกวีด้วย
‪ให้ฉันแนะนำเมนูมั้ยคะ
‪คิดเงิน
‪ไม่ ฉันดูไม่ไหวอีกแล้ว
‪เดี๋ยวสิ ยังไม่ถึงช่วงเด็ด
‪ฉันไม่รู้ว่าเคยรับปากจะทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪นี่
‪ไหนพี่บอกว่า ‪เราต้องเรียกลูกค้าหนุ่มสาวเข้าร้านไง
‪สาวน้อยคนนี้มีผู้ติดตามเยอะมาก ‪คนตามเธอในอินสตาแกรมกว่าแสนคน
‪แล้วพวกเขาอยู่ไหนล่ะ
‪ไม่ใช่ว่าจู่ๆ ร้านนี้จะมี "คนรุ่นมินเนียน" แห่มา
‪มิลเลนเนียล ฟิเดล
‪ให้โอกาสเธอหน่อย เธอโพสต์เมื่อวานนี้เอง
‪มียอดวิวเท่าไหร่ล่ะ
‪เอ่อ... 36 วิว
‪สามสิบหกวิว
‪ช่างเป็นผู้ทรงอิทธิพลจริงๆ ‪พวกนั้นคิดว่าเราโง่แน่ๆ
‪เขาเรียกไมโครอินฟลูเอนเซอร์ ‪พวกนี้เจาะกลุ่มเป้าหมายเฉพาะ
‪ไปเก็บกวาดหลังร้านซะ
‪นี่ ฉันคุยกับพ่อแล้วเรื่องแผ่นเสียง
‪- ฉันว่าให้เขาเก็บไว้จะดีกว่า ‪- ฉันบอกให้นายทิ้งไปไง
‪พ่อยังบอกว่าเขาอยากเจออาริ ‪บอกว่าพี่ควรโทรหาเขาด้วย
‪ไม่มีทาง
‪เขาจะออกทัวร์สัปดาห์หน้าแล้ว ‪พี่จะโกรธพ่อไปตลอดชีวิตไม่ได้
‪เตโม
‪ได้ ฉันจะไปจัดโกดัง
‪ตัวนี้เท่าไหร่คะ
‪ครับ
‪ห้าพันเปโซ
‪ฉันชอบตัวนี้
‪ฉันรับค่ะ
‪โอเค
‪ไหนมาดูซิ
‪ขอจ่ายด้วยบัตรเครดิตได้มั้ยคะ
‪ได้ครับ
‪ช่วยห่อให้ด้วยนะ เป็นของขวัญค่ะ
‪อ้อ ครับ
‪ผมจะลองดู
‪ไม่แล้ว
‪ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่อแล้วค่ะ
‪ยากมากเลยครับ
‪คุณมีการ์ดที่เขียนคำอวยพรได้มั้ย
‪มีครับ
‪คุณช่วยฉันหน่อยสิ
‪ถ้าภรรยาของคุณมอบของขวัญนี้ให้คุณ ‪คุณอยากให้เธอเขียนว่าอะไรคะ
‪ผมไม่มีภรรยา
‪แฟนล่ะ
‪ไม่มีครับ
‪คนรักล่ะ
‪นี่ค่ะ
‪(จำฉันไม่ได้เหรอ)
‪ถ้าคุณใบ้ให้ผมสักหน่อยนะ
‪มารีน่า
‪มารีน่านี่เอง
‪ผมขอโทษ
‪- จริงด้วย มีความคล้าย... ‪- คล้ายเหรอ
‪แต่ว่าคุณอยู่ต่างประเทศนี่นา
‪ใช่ ฉันกลับมาได้เกือบเดือนแล้ว
‪ฉันแทบจำร้านนี้ไม่ได้
‪ใช่ เราขยายร้านน่ะ
‪- คุณล่ะ เป็นไงบ้าง ‪- คืนนี้คุณมีนัดหรือยัง
‪คืนนี้เหรอ ผมน่ะเหรอ
‪ใช่ คืนนี้และคุณ
‪คุณว่างหรือเปล่า
‪ว่าง ทำไม
‪ฉันจะไปปาร์ตี้ในเมือง
‪คุณอยากมาด้วยมั้ย
‪ไม่เห็นเหรอว่าฉันแทบขยับไม่ได้
‪แค่คืนเดียวน่า ซาร่า นะจ๊ะ
‪นี่คืนวันศุกร์นะ อาริจะฆ่านายแน่
‪คู่ค้าคนสำคัญน่ะ
‪เขามาจากชิลีและจะอยู่แค่คืนเดียว
‪- ไม่ได้ ฉันมีนัดกับหมอ ‪- จิตแพทย์เหรอ ในที่สุด
‪- หมอฝึกจิตควบคุมการคลอดย่ะ คนฉลาด ‪- โธ่ ขอร้องน่า
‪ฟิเดล สบายดีมั้ย
‪เซบาสเตียน สบายดีมั้ย
‪เฮ่ ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลลูกให้
‪- จริงเหรอ ‪- แน่นอน ไม่มีปัญหา
‪จะต้องสนุกแน่ๆ อีกอย่าง เธอรักฉัน
‪เธอรักเขา
‪ห้ามคุยเรื่องอาริ
‪ไม่ใช่วันนี้
‪วันนี้ ฉันจะไม่คุยเรื่องอาริ ‪ฉันจะไม่โยงไปเรื่องนั้น
‪ไม่เด็ดขาด
‪ห้ามทำพัง
‪- สวัสดี ‪- ว่าไง เพื่อน
‪ผมได้ที่อยู่นี้มา
‪แน่ใจนะ
‪ใช่
‪เชิญ
‪ขอบคุณ
‪มารีน่า!
‪เฮ่
‪ขอบคุณ
‪มาแล้วเหรอ
‪ใช่ ขอโทษที่ผมมาช้า ผมหลงทางน่ะ
‪ไม่เป็นไร มาได้จังหวะดีเลย มานี่สิ
‪เรามาทำอะไรที่นี่
‪เรามาลงเอยที่นี่ได้ยังไง
‪จำได้มั้ยที่พ่อของฉัน ‪เคยเปิดร้านหนังสือที่ถนนดอนเซเลส
‪- โลกใต้ดิน ‪- ใช่ โลกใต้ดิน
‪ฉันไปหาพ่อบ่อยๆ หลังเลิกเรียน
‪แล้วคุณนายออโรร่าจะเอาอาหารมาให้เรากิน
‪เพราะพ่อของฉันไม่ชอบทิ้งหน้าร้านไปไหน
‪พอฉันเริ่มเรียนถ่ายรูป ‪สมัยมัธยมปลายหรือราวๆ นั้น
‪เธอก็ชวนฉันไปถ่ายรูปครอบครัวของเธอ
‪น้องสาว
‪เฮ่
‪เจ้าของงานเป็นไงบ้าง
‪ดี น้องรัก
‪เคยพบกันแล้วใช่มั้ย นี่ วิคเตอร์ ฟิเดล ‪ฟิเดล นี่วิคเตอร์
‪ไง
‪ว่าไง
‪แม่ตามหาเธออยู่ แต่ฉันเห็นละว่าเธอกำลังสนุก
‪ตามสบายนะ ฉันจะดูแลข้างล่างเอง
‪- เอาเบียร์สิ ‪- ขอบคุณ
‪- ตามสบายนะ น้อง ‪- ขอบคุณ
‪- แน่ใจเหรอ ‪- เอาเลย เดี๋ยวฉันไปหยิบใหม่
‪- เอาไปสิ ‪- ขอบคุณ
‪- เดี๋ยวเจอกัน ‪- ดูแลเธอด้วยนะ เพื่อน
‪เขาแจ๋วดีนะ
‪ดูก็รู้ว่าเขารักคุณ
‪ฉันก็รักพวกเขา
‪จริงๆ แล้ว
‪รูปหลายใบในหนังสือเล่มแรกของฉัน ‪เป็นรูปครอบครัวของเขา
‪ผมรู้
‪ผมมีหนังสือเล่มนั้น จำที่ผมเคยบอกได้มั้ย
‪จำได้ ฉันติดค้างที่ต้องเขียนคำอุทิศให้คุณใช่มั้ย
‪อย่างน้อย ก็ไม่นานถึง 50 ปี
‪วันนี้ คุณนายออโรร่าฉลองที่วิคเตอร์ออกจากคุก
‪หลังจากติดอยู่เจ็ดปี
‪- โอ้ แย่จัง ‪- ใช่
‪คงเป็นเรื่องที่แย่ที่สุดที่เกิดกับเราเลยนะ
‪การแยกจากลูกชายแบบนั้น
‪หรือลูกหายไปเฉยๆ
‪หรือถูกฆ่า
‪ใช่ ฉันเชื่อว่านั่นคือ ‪ความเจ็บปวดที่สุดที่คนเราจะรู้สึกได้
‪ทั้งที่ฉันไม่ใช่แม่คนด้วยซ้ำ
‪- และฉันจะไม่มีวันเป็น ‪- คุณหมายความว่ายังไง
‪อะไรนะ
‪ที่ฉันไม่อยากมีลูกน่ะเหรอ
‪คุณแน่ใจขนาดนั้นเลย
‪ฉันไม่ชอบเด็ก
‪เด็กก็ไม่ชอบฉันเหมือนกัน เราเลยเจ๊ากันน่ะ
‪ฉันออกจะเป็นคน... ประหลาด
‪ไม่หรอก ไม่เลย
‪ฉันชอบเพลงนี้จัง
‪ไปเต้นรำกันเถอะ
‪- มาเร็ว ‪- โอเค
‪ไม่เลวเลยนี่นา
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่
‪- ดีมาก ‪- ดีมาก
‪จริงๆ ผมออกจะกังวลหน่อยๆ
‪- แล้วคุณล่ะ ‪- อะไร
‪การแต่งงาน ลูก
‪คือว่า ผมเคย... แต่งงาน
‪ใช่ แต่เราเลิกกันแล้ว
‪สี่ปีแล้ว
‪เราหย่ากัน
‪คุณไม่มีลูกเหรอ
‪- เปิดได้แล้ว ‪- ผมเปิดอยู่
‪- อยากเข้ามาอีกทีมั้ย ‪- ขอบคุณ
‪คุณมีรสชาติเหมือนเดิมเลย
‪แค่ของตกแต่งน่ะ
‪ไม่เป็นไร
‪- เฮ่ คุณไม่ได้ตอบ ‪- อะไร
‪- เรื่องอะไร ‪- คุณมีลูกหรือเปล่า
‪- อะไรนะ ‪- คุณมีลูกหรือเปล่า
‪- ผมน่ะเหรอ ‪- ใช่ คุณน่ะ
‪- ไม่ ‪- ไม่เหรอ
‪ใช่
‪- ใช่หรือไม่กันแน่ ‪- อะไรนะ
‪ฟิเดล คุณมีลูกหรือไม่มี
‪ไม่ ผมไม่มีๆ
‪(บ้านรามิเรซ)
‪เตโม ขอฉันถามนายหน่อยสิ
‪จริงๆ เป็นเกมนั่นแหละ
‪โอเค
‪นายรักอะไรที่สุดในชีวิต
‪ไม่รู้สิ
‪คงจะมอเตอร์ไซค์ของฉันมั้ง
‪ลองคิดดูดีๆ นะ
‪นึกภาพนายเจอผู้หญิงคนหนึ่งนะ
‪ผู้หญิงที่สวยที่สุดที่นายเคยเจอมา
‪นางฟ้า อะไรประมาณนั้นแหละ
‪เช่น มาเบล เพื่อนสมัยมัธยมปลายเหรอ
‪ใช่ มาเบลสมัยมัธยมปลาย
‪นายบังเอิญไปเจอเธอ
‪ซึ่งเป็นเรื่องยากจะเกิดขึ้น ‪เธอเดินทางบ่อย เธอเป็นหัวหน้าแอร์โฮสเตส
‪ใช่ แต่เธอลาออกแล้ว
‪เธอลาออกแล้วต่อมา...
‪นายก็บังเอิญเจอเธอ
‪รักหมดใจ
‪แต่มีปัญหาอย่างหนึ่ง
‪เธอเกลียดมอเตอร์ไซค์
‪อะไรนะ ทำไมล่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าทำไม เธอแค่เกลียดของแบบนี้
‪นั่งสิ
‪นายจะโกหกว่านายไม่มีมอเตอร์ไซค์
‪เพื่อจะได้คบกับมาเบล เพื่อนสมัยมัธยมปลายมั้ย
‪จำได้ว่ามาเบลไม่เกลียดมอเตอร์ไซค์นะ เธอก็มี
‪นี่คือเกมไง เตโม
‪นึกภาพตามสิ
‪เธอหลงรักนาย...
‪แต่เธอมีแฟน เขามีฮาร์ลีย์ด้วย
‪มีแฟนมั้ยไม่สำคัญ
‪เธอเลิกกับเขาเพราะเขามีมอเตอร์ไซค์นี่แหละ
‪จริงๆ แล้วพวกเขาดูมีความสุขมากนะ
‪แต่พวกเขาเกิดอุบัติเหตุ
‪รถฮาร์ลีย์คว่ำ มาเบลหลอนเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต
‪และเลิกกับเขาเพราะเขาเลว
‪จากนั้น...
‪พวกนายบังเอิญเจอกัน
‪แล้วเธอก็บอกนายว่า "เตโม
‪ฉันชอบนาย
‪ฉันรักนาย
‪ฉันอยากอยู่กับนาย ‪แต่ว่า... นายไม่มีมอเตอร์ไซค์ใช่มั้ย"
‪นายจะบอกเธอว่าไง
‪บอกว่าฉันมีหนึ่งคัน ‪และถ้าเธอไม่ชอบมัน เราก็ไปกันไม่รอดแน่
‪ทำไมพ่อถึงบอกว่า ‪อารีอานา กรานเดไม่ชอบหมาล่ะ
‪พ่ออ่านเจอในนิตยสาร เธอกลัวหมา
‪เธอบอกว่าเธออยากเป็นเพื่อนสนิทของลูก
‪ขอแค่ลูกไม่มีหมา
‪ลูกจะทำยังไงกับโรโค่
‪หนูไม่คิดอย่างนั้นนะ อารีอานารักหมา ‪เธอรับมาเลี้ยงตั้งเก้าตัว
‪นึกภาพสิว่าหมาตัวหนึ่งของเธอกัดเธอจนแขนฉีก
‪เธอเลยไม่อยากได้หมาเพิ่ม ‪ในบ้านอีก เธอเกลียดหมา
‪- แต่เธออยากเป็นเพื่อนสนิทกับลูก ‪- หนูคงดังระเบิด
‪ใช่ แต่ลูกคงต้องทิ้งโรโค่
‪เฮ่ พอแล้ว
‪จบแล้วเราเล่นอีกรอบได้มั้ยคะ
‪ได้สิ แต่ตอบพ่อก่อน
‪ลูกจะบอกว่าไม่ได้เลี้ยงโรโค่มั้ย ‪เพื่อจะได้เป็นเพื่อนกับอาเดรียนา
‪อารีอานา
‪ใช่ นั่นแหละ ตอบสิ
‪ไม่มีทางค่ะ พ่อ
‪โรโค่เหมือนลูกของหนู ‪หนูจะบอกให้เธอไสหัว...
‪โอเค พ่อเข้าใจละ
‪ผมมีเรื่องต้องบอกคุณ
‪ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญ
‪โอเค
‪คือว่า อย่างแรก
‪ผมอยากบอกคุณตั้งแต่คุณมาหาที่ร้านแล้ว
‪ผมเลิกคิดถึงคุณไม่ได้เลย
‪ผมอยากให้เราไปรอด
‪แต่ว่า...
‪เพื่อจะให้เราคบกันรอด
‪เราต้องซื่อสัตย์ต่อกันทุกเรื่อง
‪คุณยังแต่งงานอยู่
‪อะไรนะ เปล่าๆ
‪งั้นอะไรล่ะ
‪คือว่า...
‪สำคัญนะที่นับจากนี้เราจะไม่มีความลับต่อกัน
‪โอเค
‪ฉันก็มีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ
‪คือว่า...
‪ฉันไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
‪นี่
‪ตั้งแต่ฉันยังเล็ก ฉันย้ายไปมาตลอด
‪เก็บของตลอด ไม่เคยมีบ้านถาวรที่ไหนเลย
‪เรียกได้ว่าฉันน่ะ...
‪เป็นคนเร่ร่อน
‪ว้าว คนเร่ร่อน
‪ไม่เชิง แต่ฉันรู้ตัวว่า
‪ฉันกลัวการปักหลักมีครอบครัวมาตลอดน่ะ
‪เป็นโรคกลัวชนิดหนึ่งเลย
‪และฉันเป็นคนอยากรู้อยากเห็น
‪ฉันชอบ...
‪รู้จักคนใหม่ๆ
‪และไปในที่แปลกใหม่
‪และ...
‪ไม่รู้สิ จู่ๆ ฉัน...
‪พ่อ ดูสิ พ่อ
‪แต่จู่ๆ ฉันก็เริ่ม
‪นึกถึงคุณ แบบไม่รู้ที่มาที่ไป
‪เหมือน...
‪เหมือนป้ายสัญญาณน่ะ
‪เหมือนบอกว่า...
‪เป็นไปได้ที่จะหยุดตรงนี้
‪หยุดและอยู่กับที่
‪มีบ้าน
‪ซึ่งคุณน่ะ
‪อยู่มาตลอดเวลา ตรงนี้
‪เหมือนป้ายสัญญาณ
‪และฉันอยากทำตามสัญญาณนี้ก็เลยมาหาคุณ
‪และฉันก็พบคุณ
‪อยู่คนเดียวเพื่อรอฉัน
‪- ว้าว ‪- นั่นสิ
‪ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี
‪คุณไม่ต้องพูดอะไรเลย
‪ขอตัวเดี๋ยวนะ
‪- ไง ‪- สวัสดีครับ คุณ รับอะไรดีครับ
‪ฉันขอถามหน่อย นี่มันอะไรกัน
‪คุณหมายถึงอะไรครับ
‪ที่นี่เป็นสถานที่แบบไหน
‪ฉันไม่เห็นกระดานลื่น
‪หรือนักเก็ตราดซอสมะเขือเทศ ใช่มั้ย
‪ไม่มีเมนูของเด็ก
‪ที่ฉันเห็นคือคู่รักตรงนี้
‪คู่รักตรงโน้น
‪แล้วก็คู่รักที่ไม่เห็นใจชาวบ้าน ‪กับเด็กน่ารำคาญหนึ่งคน
‪ถ้าฉันตัดสินใจไม่มีลูก ‪ฉันก็ไม่ควรต้องทนกับลูกของคนอื่น
‪คุณช่วยบอกพวกเขาให้เบาเสียงลงหน่อยซิ
‪ครับ ขอผมดูว่าผมจะทำอะไรได้บ้าง
‪ขอบคุณ
‪เราพูดถึงไหนนะ
‪คือว่า...
‪ไม่สำคัญหรอก
‪โอย
‪(พ่อเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลก)
‪ไง
‪ฉันอยากเจอคุณแทบตายแล้ว
‪เหมือนกัน
‪เฮ่ อะพาร์ตเมนต์น่าอยู่
‪คุณชอบเหรอ
‪ใช่
‪สไตล์หลากหลายมาก ถูกมั้ย
‪ผมชอบจับหลายสไตล์มารวมกัน
‪ตกแต่งด้วยของต่างๆ
‪ฉันชอบมาก
‪ฉันไม่รู้ว่าทำไมนานนักกว่าคุณจะชวนฉัน
‪เฮ่ แล้วคุณล่ะ คุณพักอยู่ที่ไหน
‪เพื่อนของฉันให้ยืมห้องน่ะ ‪อยู่ในย่านซานราฟาเอล
‪คราวหน้าเรานัดเจอกันที่นั่นก็ได้ ดีมั้ย
‪ไม่
‪ไม่ ที่นี่สบายกว่าและ...
‪เป็นส่วนตัวกว่า
‪- เหรอ ‪- ที่นั่นเสียงดังตลอด
‪- ฉันไปละ ‪- ไม่
‪- ค่ะ ‪- ไม่ๆ
‪เจอกันมื้อค่ำนะ
‪วันนี้เหรอ
‪- ใช่ ‪- ไม่ได้
‪ผมไม่ว่าง
‪ผมจะไป...
‪ปวยบลา
‪- ปวยบลาเหรอ ‪- ใช่
‪ประชุมผู้ค้าและอุปกรณ์เครื่องเสียงน่ะ
‪หัวข้อน่าเบื่อ
‪ฟังดูน่าเบื่อจริงๆ
‪- คุณมาด้วยก็ได้นะ ‪- ไม่
‪ไม่ ขอบคุณ ไม่เป็นไร
‪คุณจะกลับมาเมื่อไหร่
‪ผมจะกลับมาคืนวันอาทิตย์
‪ฉันจะคิดถึงคุณแน่
‪ผมก็จะคิดถึงคุณเหมือนกัน
‪- กลับมาแล้วโทรหาฉันนะ ‪- แน่นอน
‪บาย
‪ลูกโกรธเพราะพ่อมาสายเหรอ
‪เปล่า
‪งั้นทำไมทำหน้าแบบนี้
‪เพราะถ้าพ่อพาหนูมากินที่นี่ พ่อมีข่าวร้ายจะบอก
‪แม่พาหนูมากินที่นี่ตอนที่บอกว่าแม่ท้อง
‪คืออย่างนี้
‪พ่อกำลังคิดจะ...
‪ลูกก็รู้ว่าตอนที่พ่อกับแม่เลิกกัน
‪สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพ่อคือได้อยู่กับลูก ถูกมั้ย
‪แต่ว่า
‪พักหลังนี้พ่อกำลังรู้สึก...
‪พ่อจำเป็นต้องมีพื้นที่ส่วนตัว
‪ลูกเข้าใจหรือเปล่า
‪ไม่
‪พื้นที่ทำเรื่องส่วนตัวของพ่อน่ะ
‪ไป...
‪ไปเที่ยวและพบคนใหม่ๆ
‪พ่อจำเป็นต้องให้เราห่างกันบ้าง
‪เธอชื่ออะไรคะ
‪อะไรนะ
‪แฟนของพ่อน่ะ เธอชื่ออะไร
‪แฟนอะไรกัน
‪ที่พ่อพูดมาทั้งหมดนี้ พ่อจะบอกว่าพ่อมีแฟนใช่มั้ยล่ะ
‪เธอชื่ออะไร
‪เปล่า พ่อไม่มีแฟน ไม่ใช่อย่างนั้น
‪เธอสวยมั้ย
‪สวย
‪ไม่ใช่ อะไรนะ
‪พ่อไม่มีแฟน ถ้ามี พ่อคงบอกลูกแล้ว
‪หนูขอแค่อย่าลืมซ้อมก็แล้วกัน รามิเรซ
‪ไม่หรอก เรื่องซ้อมสำคัญสุด
‪อย่าเรียกพ่อว่า "รามิเรซ"
‪นายทำฉันประสาทกินช่วงหย่า ‪เพราะนายอยากได้เวลาอยู่กับอาริมากกว่า
‪แล้วดูตอนนี้สิ
‪เธอชื่ออะไร
‪หมายถึงอะไร ชื่อใคร
‪ฟิเดล ฉันไม่ได้โง่
‪เห็นๆ อยู่ว่านายอยากห่างอาริ
‪เพื่อใช้เวลากับแฟนที่ไม่มีชื่อของนาย
‪ไม่สำคัญหรอก
‪- เธอจะช่วยฉันมั้ยเนี่ย ‪- ไม่รู้สิ
‪นายกำลังทำให้ฉันลำบาก
‪ต้องเริ่มวันนี้เลยเหรอ
‪เวลาไหนจะดีกว่านี้ล่ะ รอเธอคลอดลูกเหรอ
‪เด็กคนนี้มีชื่อนะ เผื่อนายอยากรู้ อาคิเลส
‪- อาคิเลสเหรอ ‪- อาคิเลส
‪ถามจริง
‪อาคิเลส บาเอซา ตั้งตามชื่อพ่อของฉัน
‪อาคิเลส บาเอซาเหรอ
‪ยังไงซะ ฉันกำลังพูดถึงอาริ
‪ฉันขอแค่ให้เราผลัดกัน ‪ดูแลลูกช่วงสุดสัปดาห์ เท่านั้น
‪แค่ช่วงนี้
‪อาริทนเรื่องน้องคนใหม่ไม่ได้น่ะ
‪ลูกคิดว่าพอน้องเกิดมา เราจะไม่สนใจลูกอีก
‪แบบนี้ยิ่งดี เธอจะได้ใช้เวลากับลูกมากขึ้น
‪ลูกจะได้เลิกรู้สึกแบบนั้น
‪เร็วสิ บอกหน่อยว่าแฟนของนายชื่ออะไร
‪เฮ่ คุณอยากรู้ชื่อของเธอไปทำไม จอมจุ้น
‪ก็เพราะว่า... ไม่จริง
‪- อะไร ‪- เขากำลังดิ้นเหรอ
‪ไม่ใช่อยู่แล้ว
‪เขาขี้เกียจจะตาย
‪ถ้างั้น...
‪ใครคือผู้หญิงที่น่ารักที่สุด
‪งั้นเราตกลงกันแล้วนะ
‪- ฉันไง ‪- ใช่ คุณนี่เอง
‪- พ่อคะ ‪- เฮ่
‪ใครมารื้อของของหนู
‪ไม่ ลูกๆ
‪- พวกมันกินลูกๆ ‪- ไม่ พ่อแม่ต่างหาก
‪พวกมันกินลูกตัวเองได้ยังไง
‪ไม่นะ หยุดนะ ไม่
‪เฮ่
‪(บลัด แพคท์)
‪พ่อขา
‪หนูนอนกับพ่อได้มั้ย
‪ได้อยู่แล้ว มาสิ
‪- ประหลาดนะ ‪- ฉันรู้สึกมันดูเหมือนยายแก่ ว่ามั้ย
‪เราดูดีแล้วในกระจก
‪มองอะไรน่ะ
‪ว้าว
‪แม่ของเขาอยู่ไหนเนี่ย
‪พ่อ!
‪- อะไรจ๊ะ ‪- มารีน่าโทรมา
‪พ่ออยากให้หนูรับสายมั้ย
‪ไม่ๆ พ่อจะรับเอง ลูกไปล้างมือในห้องน้ำเถอะ
‪ไม่ วาดรูปให้เสร็จเถอะ พ่อจะเข้าห้องน้ำเอง
‪ไง
‪สบายดี แล้วคุณล่ะ
‪ขอโทษที ผมกำลังอาบน้ำ เดี๋ยวผมโทรกลับนะ
‪พ่อจะอาบน้ำอีกรอบเหรอ
‪อะไรนะ
‪พ่อเปิดน้ำทิ้งไว้
‪จริงด้วย
‪เมื่อกี้แฟนของพ่อใช่มั้ย
‪ใคร
‪พ่อคิดว่าหนูโง่เหรอ
‪เปล่า
‪ใช่ แฟนของพ่อเอง
‪ดี เราค่อยพูดกันรู้เรื่องหน่อย
‪พ่อมีแฟน พ่อมีความรักด้วยหรือเปล่า
‪อาริ หมายถึงอะไรที่ว่ามีความรัก
‪พ่อจูบเธอมั้ย
‪ทุกคนจูบกัน
‪ใช้ลิ้นหรือเปล่า
‪ก็มี บางครั้ง
‪งั้น พ่อก็มีความรัก
‪พ่อก็คิดอย่างนั้น
‪ถ้าเธอเป็นแฟนของพ่อ และพ่อมีความรัก
‪ทำไมพ่อไม่บอกหนู
‪เรากินมื้อค่ำกันอย่างสงบ ‪แล้วพ่อค่อยบอกลูกทีหลังนะ
‪ไม่ พ่อกินเถอะ หนูไม่หิว
‪อาริจ๋า อย่าโกรธเลย
‪ไอแพดของหนูอยู่ไหน
‪ไม่รู้
‪มีปัญหาอะไร ทำไมแฟนของพ่อลึกลับจัง
‪ไม่ลึกลับ แต่คือว่า...
‪ความสัมพันธ์นี้เพิ่งเริ่มต้น ‪และพ่อไม่อยากให้ลูกมาเกี่ยวด้วย
‪พ่ออายที่จะแนะนำให้เธอรู้จักหนูหรืออายที่มีหนู
‪ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง คิดอะไรอย่างนั้น
‪แล้วทำไมพ่อต้องแอบคุยกับเธอ
‪- ใจเย็นหน่อยสิ ‪- ไม่ ไอแพดของหนูอยู่ไหน
‪ไม่รู้!
‪คงอยู่ในตู้เสื้อผ้า
‪ประเด็นคือเธอ...
‪มีข้อเสีย
‪ข้อเสียแบบไหน
‪จริงๆ แล้วเป็นโรคขี้กลัวอย่างหนึ่ง
‪- ลูกรู้มั้ยว่าโรคขี้กลัวคืออะไร ‪- รู้อยู่แล้ว
‪ก็ไม่หรอก มันคืออะไรคะ
‪เป็นความกลัวชนิดหนึ่ง กลัวมาก
‪แล้วเธอกลัวอะไร
‪เด็ก
‪- อะไรนะ ‪- เธอไม่ชอบเด็กเลย
‪เด็กแบบไหน
‪เด็กทุกแบบ
‪- เด็กทุกคน ‪- แม้แต่เด็กผู้หญิงเหรอ
‪แม้แต่เด็กผู้หญิง
‪ไม่ชอบทั้งเด็กหญิงเด็กชาย
‪เธอรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับเด็กๆ ‪เธอกลัวมากเวลาเจอเด็กๆ
‪แล้วเรื่องนี้ทำไมทำให้พ่อมารื้อของของหนู
‪ฟังนะ
‪พ่อไม่ได้รื้อสินะ
‪พ่อเอาไปซ่อนต่างหาก
‪พ่อ...
‪พ่ออยากให้ลูกรู้ว่าลูกคือคนที่พ่อรักที่สุด
‪และเป็นความภูมิใจที่สุดในชีวิตของพ่อ ลูกรัก
‪พาหนูกลับบ้าน
‪แสดงว่านายจะจัดบ้านใหม่ ‪ขึ้นอยู่กับว่าใครจะมาบ้านเหรอ
‪ใช่
‪ไม่ต้องหัวเราะเลย เพราะนาย
‪นายห้ามฉันพูดเรื่องที่ฉันมีลูก
‪แค่ในเดตแรก ไม่ใช่ตลอดไป เจ้าบ้า
‪ตอนนี้ อาริเกลียดฉันแล้ว
‪เธอไม่โทรหาฉันเลยตลอดสัปดาห์
‪ใจเย็นน่า สักหน่อยมั้ย
‪ไม่ ขอบใจ
‪นายกำลังรู้สึกผิดตามแบบพ่อที่หย่าร้าง
‪มันคืออะไร
‪ตามนั้นแหละ
‪- เมื่อนายไม่ได้เจอลูกบ่อย... ‪- ฉันเจอลูกบ่อย
‪ก็ได้ นายเจอลูกน้อยลง
‪นายทะเลาะกับลูก ‪นายเลยรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะแตก
‪เปล่าเลย
‪มาเทียสไม่ได้พูดกับฉันนานหกเดือนแล้ว
‪ทำไม
‪ฉันไม่รู้
‪คงเพราะฉันเป็นพ่อของเขา วัยรุ่นก็เป็นแบบนี้
‪แต่อาริยังไม่เป็นวัยรุ่น
‪งั้นก็เตรียมใจไว้เพราะมันจะยิ่งหนักกว่าเดิม
‪ฉันอยากได้อะไรที่ไกลยิ่งกว่านี้ ‪อยากเดินทางแบบตัดขาดโลกภายนอกไปเลย
‪โอเค
‪อ้อ จะบอกให้นะ
‪ฉันเคยไปถ่ายรูปที่วาฮากา
‪เป็นสถานที่หนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากชากาวาครึ่งชั่วโมง
‪ดูนี่
‪แล้วไม่มีสื่อ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีอะไรเลย
‪- ดูท่าจะแจ๋ว ‪- แจ๋วมากเลย
‪พี่มากับผมก็ได้นะ
‪พาเด็กไปด้วยก็ยังได้
‪เด็กไหน
‪ก็...
‪เด็ก...
‪มารีน่าไง
‪เด็กของพี่น่ะ
‪เตโม สายแล้ว
‪- นายเอากุญแจร้านไปแล้วนะ ‪- ใช่
‪โอเค บาย
‪บาย เตโม
‪โอ๊ะ
‪- ผมขอโทษ ‪- ฉันจะเดินไปส่ง
‪ไม่เป็นไร เรื่องเล็ก
‪ขอบคุณที่เรียกฉัน "เด็ก" นะ
‪อาเตโม ขอเข้าไปหน่อยค่ะ
‪- บาย เซบาส ‪- บาย อาริ
‪- ไง อาริ ‪- ไง
‪รับสิๆ
‪ครับ
‪ลูกเจี๊ยบหลุดจากฟาร์มแล้ว
‪อะไรนะ
‪ขอย้ำ ลูกเจี๊ยบ...
‪อาริ อาริกำลังขึ้นไป
‪ซูชิมาแล้วเหรอ
‪ใช่ เดี๋ยวผมมา
‪แรงขึ้น
‪อีกทีๆ
‪- เตโม ‪- ว่าไง
‪เธออยู่ไหน สวัสดี
‪- ใคร ‪- ยังจะถามว่าใครอีก
‪- อาริไง ‪- ก็บอกแล้วว่าเธอกำลังขึ้นไป
‪โอเค เอาเลย
‪ฮัลโหล
‪คุณคือมารีน่าใช่มั้ย
‪- ใช่ ‪- หนูชื่ออาริ
‪รามิเรซอยู่ไหน
‪รามิเรซเหรอ รามิเรซลงไปข้างล่าง ‪เดี๋ยวเขากลับมา
‪มีอะไรให้ช่วยมั้ย
‪อะไรกัน ทำไมพี่มองหนูแบบนั้น
‪พี่จะไม่เข้ามาทักทายน้องสาวเหรอ
‪หรือพี่ลืมว่าหนูจะมา
‪เปล่า ใช่
‪อะไรนะ
‪เปิดประตูสิ
‪มารีน่า คุณช่วยไปหน่อยสิ ซูชิมาแล้วแน่ๆ
‪นี่ครับ
‪รหัสคือ 1982
‪นี่สำหรับเด็กส่งของ
‪ขอบคุณ
‪อาริจ๋า ลูกมาทำอะไรที่นี่
‪ก่อนหน้านี้หนูโกรธ แต่ตอนนี้ไม่โกรธแล้ว
‪- หนูไปก็ได้ถ้าพ่ออยากให้ไป ‪- เปล่าๆ
‪เรื่องนี้มันบ้ามาก
‪- พ่อจะบอกความจริงกับเธอเอง ‪- ไม่
‪หนูอ่านเรื่องโรคกลัวจากอินเทอร์เน็ต
‪ถ้าพ่อบอกความจริง เธออาจโมโหมากก็ได้
‪จากนี้ไป เราจะทำทุกอย่าง ‪ตามที่หนูบอก รามิเรซ
‪- อย่าเรียกพ่อว่า "รามิเรซ" ‪- ต้องเรียก
‪ตอนนี้พ่อคือรามิเรซ ไม่มีพ่ออีกแล้ว
‪พ่อของหนูเป็นคนประหลาด เขามีลูกไปทั่วทุกที่
‪หนูเป็นคนเล็กสุด รามิเรซเป็นคนโต
‪เขามีลูกกับผู้หญิงหลายคนน่ะ
‪เขาชอบมีลูกแล้วก็ทิ้งขว้าง
‪เขาเดินทางตลอด
‪แล้วแม่ของหนู
‪ก็ท้อง อยู่คนเดียว
‪น่าสงสาร
‪- ท้องกับพ่อของเธอเหรอ ‪- เปล่า กับคนอื่น
‪โอ้
‪แล้ว...
‪คืนนี้เธอจะนอนที่ไหน
‪ที่นี่ แล้วคุณล่ะ
‪ขอโทษ
‪ผมลืม... บอกคุณ
‪เรื่องก็คือ...
‪แม่ของเธอต้องการพักจริงๆ น่ะ
‪ปัญหาคนท้อง โรคแทรกซ้อน
‪เขาเลยขอให้ผมช่วยดูแลเธอสักพัก
‪แม่ของหนูช่างน่าสงสาร
‪ฉันขอตัวเดี๋ยวนะ
‪ฉันจะ...
‪เลิกแสดงละครได้แล้ว
‪หนูเปล่า หนูกินเจ้าเขียวๆ นั่นเข้าไป
‪ไม่ ฉันขอโทษ แต่ฉันยังไม่เข้าใจ
‪จู่ๆ
‪คุณก็มีน้องสาวอายุเก้าขวบกะทันหัน
‪มันก็ไม่ใช่กะทันหัน
‪ขอโทษ ผมไม่รู้ว่าลืมบอกคุณได้ยังไง
‪บางทีคงเพราะอายุที่แตกต่างกัน...
‪ผมไม่ค่อยได้เจอเธอด้วย แล้วเธอก็อยู่กับแม่
‪แต่แม่เธอขอร้องมา ผมปฏิเสธไม่ได้
‪คุณไม่อยากมีลูกจริงๆ เหรอ
‪คุณยังจะมาถามอีก
‪แต่ว่า เดี๋ยวนะ
‪จะเป็นยังไงถ้าจู่ๆ ผมอยากมีขึ้นมา
‪ผมอยากเป็นพ่อคนขึ้นมาน่ะ
‪เราเข้ากันได้ดี เราชอบกัน
‪เรารักกัน เรามีความสุขด้วยกัน
‪มันคงสมเหตุผลดีถ้าจะก้าวไปถึงขั้นนั้น
‪สมเหตุผลเหรอ
‪ฉันหมายถึงถ้าเราเข้าใจกัน เรารักกัน
‪เราเข้ากันได้ดี มีความสุขด้วยกัน
‪จะทำลายสิ่งที่เรามีทำไม
‪ทำลายทำไมล่ะ
‪แต่ทำไมคุณไม่อยากมีลูกล่ะ บอกผมมาตรงๆ
‪ทำไมคนเราชอบถามแบบนี้ ‪กับผู้หญิง ไม่ถามผู้ชายล่ะ
‪ผู้หญิงที่ไม่อยากเป็นแม่คือปีศาจในสายตาทุกคน
‪- ไม่ใช่ ‪- จริง
‪- อย่าเข้าใจแบบนั้นสิ ‪- ฉันเปล่า...
‪ที่รัก ไม่เอาน่า คุณก็ไม่มีลูกเหมือนกัน
‪มันง่ายกว่าสำหรับคุณด้วย
‪ฉันหมายถึง ไม่มีใครกดดันคุณ
‪จริง คุณพูดถูก
‪ขอฉันบอกคุณตามตรงนะ
‪ฉันชอบชีวิตตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้มาก
‪ฉันชอบเข้าโรงหนัง ได้ดูหนังที่ฉันอยากดู
‪ฉันรักงานของฉัน
‪เดินทาง ไม่ว่าจะที่ไหนและเมื่อไหร่ก็เดินทางได้
‪ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ถ้ามีลูก
‪กลับถึงบ้านก็อยู่อย่างเงียบสงบ เงียบสนิท
‪มันคืออิสระ
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ
‪- เธอจะซื้อหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪อีกอย่าง มันคือสิ่งที่มีร่วมกัน
‪หมายถึงอะไร
‪เด็กๆ รู้สึกกับฉันแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึกกับเด็ก
‪เราไม่ชอบกันเลย
‪เด็กที่ไหน
‪เด็กทุกคน
‪อะไรกัน
‪ฉันพูดจริง
‪- แต่มันเป็นความคิดของคุณ ‪- เปล่า ไม่ใช่
‪- ใครบอกล่ะว่า "พาฉันไปที่นั่นสิ" ‪- ฉันมาพิสูจน์จุดยืนของตัวเอง
‪ดังนั้น... โอ้ ไม่
‪ฉันกลัวจัง
‪ฉันว่าฉันไม่เคยเข้ามาในที่แบบนี้
‪มาลองดูกัน
‪คุณลองกับเด็กคนนั้นสิ
‪เธอไม่มีพิษภัยหรอก
‪ไง เธอ
‪เล่นอะไรอยู่
‪แม่!
‪ฉันบอกแล้ว ทันทีเลยเนี่ย ไปกันเถอะ
‪ไม่ รอก่อน เพิ่งคนเดียวเอง เดี๋ยวสิ
‪คนนั้น
‪ไม่ๆ
‪ไม่ เด็กทารกนี่แหละแย่สุด
‪ไง ทารก
‪ดูนะ
‪- ทำไมคุณทำไม่ได้ล่ะ ‪- ไม่รู้
‪ก็บอกแล้ว
‪ลูกเงียบมาตลอดทาง ไม่สบายเหรอ
‪เปล่า
‪หนูนึกถึงอดีตน่ะ
‪นึกถึงอดีต
‪เรื่องอะไร
‪ทุกอย่างที่เคยเป็นก่อนหน้านี้
‪สมัยที่ไม่มีเรื่องแฟนหรือพี่น้อง
‪หรืออะไรพวกนี้
‪พ่อรู้ พ่อสัญญาว่า ‪ทุกอย่างจะเรียบร้อยเร็วๆ นี้นะจ๊ะ
‪ชีวิตก็แบบนี้
‪ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง
‪เช่น ลูกจะมีน้องชาย มันเป็นเรื่องสวยงาม
‪ขอร้องเลย อย่าพูดถึงเจ้าตัวแสบนั่น
‪อย่าลืมว่าอาเตโมจะมารับลูกห้าโมงเย็นนะ
‪พ่อมีนัดสำคัญกับวงร็อคน่ะ
‪เดี๋ยวๆ พ่อจะไปไหน
‪- พ่อจะทำให้ลูกขายหน้าเหรอถ้าพ่อลงไป ‪- แน่นอน
‪แล้วก็อย่ามองหนูแบบนั้น หนูจะสิบขวบแล้ว
‪ชีวิตก็อย่างนี้แหละ
‪ตัวนี้ใช่มั้ย
‪ใช่
‪ลองดู
‪ลองฟังเสียงดูนะ
‪ขอโทษที
‪ผมต้องรับสายนี้
‪เชิญเลย เชิญ
‪ว่าไง เตโม
‪ฉันติดอยู่ในลิฟต์ เจ้านาย
‪ลิฟต์ตัวไหน
‪ที่ร้านหมอฟัน
‪ฉันติดอยู่ที่นี่เป็นชั่วโมงแล้ว
‪พี่ไปรับอาริหน่อยสิ
‪ฉันอยู่นอกเมือง ไกลมาก ‪กำลังพยายามขายเครื่องดนตรีให้วงสแครปส์
‪ไม่งั้นฉันคงไม่วานนายหรอก
‪ไม่
‪ไม่เป็นไร ฉันจะแก้ปัญหานี้เอง
‪เราทำพร้อมกันนะ
‪พัก
‪ไม่ เบ่งๆ
‪ฟิเดลโทรมา ช่วยฉันที
‪แล้วหายใจออก
‪- ฟิเดล นายต้องการอะไร ‪- ฉันต้องการให้ช่วยเรื่องสำคัญ
‪เธอช่วยไปรับอาริที่งานปาร์ตี้ของวีวี่ได้มั้ย
‪- ฉันติดลูกค้าอยู่ ‪- ไม่ได้
‪ฉันกำลังฝึกหายใจ
‪เธออยู่ที่กัวตาลาจาราเหรอ
‪- คือว่า... ‪- ทำไม่บอกฉันก่อนวะ ไอ้บ้า
‪แล้วซอนย่าล่ะ
‪- เธออยู่นี่ ฉันจะเรียกให้ ซอนย่า ‪- ไม่ต้องเลย
‪ฝากทักทายเขาด้วย
‪สวัสดี สบายดีมั้ย
‪อาริ ขอร้อง ทำแบบนี้เมื่อไหร่จะถึง
‪คุณไม่ชอบเด็กสินะ
‪ใครบอกเธอ
‪พี่ชายของฉัน เขาบอกว่าคุณเป็นโรคกลัวเด็ก
‪พี่ชายของเธอไม่ได้บอกเรื่องที่ฉันชอบเหรอ
‪เปล่า
‪บางครั้งก็ดีกว่านะที่จะทำความรู้จักใครสักคน
‪จากสิ่งที่เขาชอบ มากกว่าสิ่งที่เขาไม่ชอบ
‪ขอมากไปเหรอที่ขอให้เธอเดินปกติน่ะ
‪ปกติเหรอ
‪ไม่เข้าใจตรงไหน ‪ก็เหมือนคนทั่วไป เดินสองเท้า
‪ก้าวข้างหนึ่งแล้วก็อีกข้าง ไปข้างหน้า
‪ได้มั้ย
‪แต่แบบนั้นไม่สนุก
‪ดูสิ หนอนผีเสื้อ
‪อย่าไปยุ่งกับหนอนเลย ได้มั้ย
‪หนูขอเอากลับบ้านนะ
‪ไม่ได้ มันอาศัยอยู่ตรงนี้ มันคือหนอนผีเสื้อ
‪ไม่ อย่าขยับ
‪ทำไมคุณเป็นแบบนี้ล่ะ
‪เราออกจากปาร์ตี้ 30 นาทีแล้ว ‪เรายังเดินไม่ถึงหนึ่งบล็อกเลยด้วยซ้ำ
‪พูดกันประสาผู้หญิงเลยนะ ‪มารีน่า คุณคาดหวังอะไรจากหนู
‪เธอหมายถึงอะไร
‪ฉันคาดหวังให้เธอเดิน นั่นแหละที่ฉันคาดหวัง
‪หนูเดินเมื่อหนูอยากเดิน
‪- แล้วก็อย่าถ่ายรูปหนู ‪- เฮ่
‪เฮ่ อาริๆ มานี่
‪อาริ!
‪- เป็นไรหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪ระวังหน่อยสิ ไอ้บ้า เด็กกำลังข้ามถนนนะ
‪- แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร ‪- ค่ะ
‪เธอทำฉันตกใจมากเลย
‪มานี่ซิ
‪แต่เธอรอดมาได้
‪ยินดีด้วย
‪เฮ่ ฉันสิรอดมาได้
‪มีคนชวนฉันไปถ่ายรูปนัดสัมภาษณ์
‪นักร้องคนหนึ่งที่หายหน้าไปหลายปีแล้ว
‪แล้วตอนนี้กำลังร้องเพลงตามบาร์และโรงแรม
‪สุดสัปดาห์นี้น่ะ และฉัน ‪ต้องขับรถจากตัวเมืองสองชั่วโมง
‪คุณอยากมามั้ย
‪แน่นอน
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪มานี่
‪- ไปไหน ‪- มากับฉัน
‪ฉันจะทำบางอย่างกับคุณแบบที่ไม่เคยมีใครทำ
‪- น้องสาวของผมอยู่นะ ‪- ฉันรู้
‪- อะไร ‪- มานี่
‪เดี๋ยวผมมา
‪อย่าลืมกระเป๋าด้วย อาริ
‪รับที
‪- บาย อาริ ‪- บาย
‪ช่วยจับประตูไว้ที
‪อาริ
‪มีอะไรกัน
‪เดี๋ยวผมจะบอก
‪อะไร
‪- ไม่มีอะไร แม่ของอาริกำลังจะคลอด ‪- ตอนนี้เหรอ
‪อาริ รับของ
‪ช่วยที
‪- ทำไม ‪- เพราะเป็นของเธอ
‪เด็กสมัยนี้
‪"โรงแรมรูบี้ขอเสนอ ‪เบอร์นาโด... อะไรสักอย่าง"
‪- สวยนะ ‪- ฮัลโหล
‪สวยมาก
‪- ขอต้อนรับสู่โรงแรมรูบี้ครับ ‪- ขอบคุณ
‪- เอมิเลียโน อาเรนาเลสครับ ให้ผมช่วยนะ ‪- ขอบคุณ เอมิเลียโน
‪- ทางนี้ครับ ‪- ขอบคุณ
‪เขาจะพร้อมให้ถ่ายรูปตอนสี่โมงเย็น ‪โอเคนะครับ
‪ได้ค่ะ เหมาะเลย
‪รามิเรซอยู่ไหน
‪เขาไปอาบน้ำ
‪โอเค
‪คุณอยากเล่นมั้ย
‪ฉันจะอ่านหนังสือ
‪ฉันหวานหรือเปล่า
‪(ผักโขม)
‪ไม่ คุณขม ขมมาก
‪ส่วนเธอตัวเล็กและน่ารำคาญ
‪เดี๋ยวสิ หนูต้องถามก่อน
‪โอเค ขอโทษ
‪- หนูมีปีกหรือเปล่า ‪- มี
‪ฉันอร่อยมั้ย
‪ไม่ เด็กไม่ชอบคุณ
‪- แล้วทำไมเธอกินฉันล่ะ ‪- ผู้ใหญ่บังคับ
‪ทุกคนบอกว่าคุณมีประโยชน์
‪แล้วเธอคิดว่ายังไง
‪พอก่อน ตาหนูถาม
‪คุณจะอยู่กับหนูมั้ย
‪ไม่
‪ไม่มีทาง
‪คุณกลัวหนูมั้ย
‪กลัว นิดหน่อย
‪แล้วเธอล่ะ
‪ก็นิดหน่อย
‪โอเค
‪- สวยเนอะ ‪- ใช่ สวยมาก
‪- ถ่ายรูปเป็นยังไงบ้าง ‪- เรียบร้อยดี เขาเป็นคนมีเสน่ห์
‪- ฉันว่าคุณปู่ของคุณรู้จักเขาแน่ ‪- เหรอ
‪เขาชื่ออะไร
‪พวกนั้นเรียกเขาว่าหนังสือเพลงรัก
‪ตรงนี้มั้ย
‪โอเค
‪ของแปลกที่สุดที่คุณเคยกินคืออะไร
‪ของแปลกที่สุดที่ฉันเคยกินเหรอ น่าจะ...
‪รู้ละ
‪ครั้งหนึ่ง ในอินโดนีเซีย
‪สวัสดี พี่น้อง
‪ฉันเคยกินสมองลิง
‪ขอต้อนรับ ขอบคุณที่มากัน
‪- มันมีรสชาติยังไง ‪- จริงๆ ก็ไม่เลว
‪มีหลายเรื่องจะบอกเล่า เชิญครับ อาจารย์
‪เราจะสนุกกันแน่
‪พบกับหนังสือเพลงรัก
‪ขอให้สนุกครับ
‪เย่
‪คุณโอเคนะ
‪โอเค
‪ผมจะไปห้องน้ำ
‪- คุณชอบมั้ยครับ ‪- แน่นอน
‪- จริงเหรอ ‪- ค่ะ
‪ขอบคุณที่มานะ
‪- ยินดีเสมอ ‪- ขอบคุณ
‪ที่นี่คือบ้านของคุณนะ
‪- แสดงว่าเธอคือหลานสาวของฉัน ‪- ใช่
‪แล้วเธอชื่ออะไร
‪- อาริ ‪- อาริ
‪อารีแอดนา
‪แกไม่เคยบอกพ่อว่าเธอชอบดนตรี
‪ก็นะ
‪พ่อก็ไม่เคยบอกผมว่าพ่อไม่คิดจะกลับบ้าน
‪แกจะไม่มีวันยกโทษให้พ่อสินะ
‪พ่อทิ้งเรา
‪เปล่า
‪ฉันทิ้งแกไว้กับแม่ของแก
‪- พ่อลืมเรา ‪- ไม่ได้ลืมอยู่แล้ว
‪พ่อเจอน้องชายของแก ‪เราได้คุยกัน นานๆ ที แต่ก็ได้คุยกัน
‪ตอนนั้นเขายังเล็ก เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เขาแทบไม่รู้จักพ่อเลย
‪แล้วแกคิดว่าเกิดอะไรขึ้น
‪พ่อทิ้งเราเพื่อ... สิ่งนี้เหรอ
‪นี่เหรอที่พ่ออยากได้นักหนา มากกว่าต้องการเรา
‪พ่อคิดจะไล่ตามความฝันก็เลย...
‪แกไม่มีวันจะเข้าใจหรอก
‪ผมก็มีความฝัน
‪แกน่ะเหรอ
‪ผมอยากให้อาริมีความสุข ผมอยากให้เธอมี...
‪ไม่ๆ นั่นคือความฝันของลูกสาวของแก
‪ผมไม่เข้าใจ
‪ความฝันของแกคืออะไร
‪ผมอยากให้ร้านไปรอด
‪ร้านนั่นเป็นความฝันของปู่แก
‪ความฝันเดียวของผมคือ ‪ทำให้ลูกสาวของผมมีความสุข จบ
‪เราคิดแบบนั้นเมื่อเราเป็นพ่อคน ‪ความฝันของเราก็ไว้ก่อน
‪และพยายามทำให้ฝันของลูกเป็นจริง
‪แกพูดถูก
‪ประเด็นก็คือพ่อ...
‪ยังเด็กมากตอนแกเกิด พ่อไม่พร้อมเป็นพ่อคน
‪อาชีพก็ลุ่มๆ ดอนๆ
‪แล้วพอพวกแกเกิดมา อาชีพของพ่อก็จบ
‪พ่อโทษเราไม่ได้
‪พ่อไม่ได้โทษพวกแก
‪พ่อยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง
‪และพ่อเห็นด้วยว่า
‪การทิ้งพวกแกคือความผิดพลาดครั้งใหญ่
‪แต่พ่อไม่เสียใจ
‪แกเห็นพื้นที่ตรงนั้นมั้ย
‪นั่นแหละสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตของพ่อ
‪พ่อมีความสุขเมื่ออยู่ตรงนั้น
‪ขอบคุณ
‪แกไม่ได้คิดจะเรียนสถาปัตย์เหรอ
‪ผมขาดอีกสามหน่วยกิต
‪แกขาดสามหน่วยกิตมาสิบปีแล้ว
‪เธอดูเหมือนนักสู้คาราเต้เลย ไหนดูซิ
‪เดี๋ยวนะ หันไปรอบๆ ทีละนิด
‪ไปด้านนั้น
‪ไม่ อย่ามากไป
‪- คุณต้องการอะไรกันแน่ ‪- ก็...
‪- แบบนี้ไง ไม่รู้สิ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- ไง ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- ช่วยมั้ย ‪- รอเดี๋ยว
‪ได้ ลองดูซิ
‪โอเค อยู่นิ่งๆ
‪เธอน่ะ ยิ้มอีกหน่อย
‪หัวเราะเลย
‪อย่างนั้นแหละ
‪- ไม่ ‪- ดีมาก
‪คิดว่านะ หวังว่า
‪ยิ้มอีกหน่อย
‪- แหม พวกคุณเป็นเพื่อนกันแล้ว ‪- อะไรนะ
‪- คุณหึงเหรอ ‪- เปล่า ผมมีความสุข
‪อาริ รอเราด้วย
‪อาริจ๋า อย่าไปก่อนสิ
‪- เธอไปไหนแล้ว ‪- ไม่รู้
‪เธอวิ่งหนีไป
‪ที่รัก อยู่ตรงนั้นก่อน ฉันอยากถ่ายรูปคุณ
‪อาริ
‪ฟิเดล
‪อยู่ไหนกัน
‪ฟิเดล
‪รามิเรซ
‪อาริ
‪ลูกพ่อ
‪- ฟิเดล ‪- พ่อมาแล้ว
‪- พ่อ ‪- ลูกรัก
‪พ่ออยู่นี่ ลูกรัก
‪โอ๋ๆ
‪พ่อเหรอ
‪ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า
‪ที่ผมไม่เคยบอกความจริงเพราะว่า...
‪ผมกลัวจะเสียคุณไป
‪คุณเสียฉันแล้ว
‪ไม่ต้องกลัวแล้วละ
‪คุณบังคับให้เธอโกหกเหรอ
‪เปล่า เธอเสนอเอง
‪- ผมบอกลูกว่าคุณเป็นโรคกลัวเด็ก ‪- จะบอกให้นะ ฉันไม่สน
‪พวกคุณหัวเราะเยาะฉันมาหลายเดือน
‪คุณ ลูกสาวของคุณ น้องชายของคุณ
‪เขาเป็นน้องชายของคุณจริงหรือเปล่า
‪- จริง เขาเป็นน้องชายของผม ‪- ค่อยยังชั่ว
‪และ...
‪หนังสือเพลงรักคือพ่อของผม
‪อะไรนะ
‪ถามจริง
‪ครอบครัวนักโกหกชัดๆ
‪ผมรู้ว่าผมทำผิด
‪แต่คุณทำให้มันไม่ง่ายสำหรับผมเหมือนกัน
‪ว่าไงนะ
‪ฉันว่าฉันได้ยินไม่ผิดนะ ‪เป็นความผิดของฉันเหรอที่คุณโกหก
‪เปล่า ผมผิดเอง
‪คุณมาที่ร้าน ชวนผมไปปาร์ตี้แล้วผมก็หลงรักคุณ
‪และสองนาทีต่อมา คุณก็บอกว่าคุณเกลียดเด็ก
‪คุณหลงรักผมทำไม
‪เพราะผมไม่มีลูกเหรอ ‪นอกจากเรื่องนี้ ผมก็ยังเป็นคนเดิม
‪คุณรู้มั้ยว่าทำไมฉันหลงรักคุณ
‪เพราะว่า...
‪ฉันต้องการที่สุด
‪ที่จะได้เลิกเก็บกระเป๋าบ้าบอพวกนี้
‪และฉันอยากรู้ว่าการมีบ้านมันรู้สึกยังไง
‪และฉันอยากให้คุณเป็นบ้านหลังนั้น
‪พ่อคะ พ่ออยู่หรือเปล่า
‪น้องชายของหนูเกิดแล้ว เขาร้ายเหลือทน
‪เขาร้องไม่หยุด โทรหาหนูด้วยนะ
‪ไง ฟิเดล
‪เซบาสเตียนพูดนะ ‪ฉันอยากบอกนายว่าอาคิเลสเกิดแล้ว
‪สบายดีมั้ย ฟิเดลลิโต นายไปอยู่ไหนวะ
‪เฮ่ เบโงยาโผล่มาอีกแล้ว
‪เธอยินดีให้โอกาสนายอีกครั้ง
‪โทรหาฉันนะ เราจะนัดกินมื้อค่ำกัน
‪บาย
‪เป็นไงบ้าง เจ้านาย เตโมพูด
‪ฉันอยากโทรมาบอกพี่ว่า ‪ฉันจะไปวาฮากาสัปดาห์หน้า
‪ในที่สุดฉันก็หาสถานที่ที่มารีน่าแนะนำให้จนเจอ
‪ฉันจะเล่ารายละเอียดให้พี่ฟัง ‪เมื่อพี่เข้าร้านนะ พี่จะมาใช่มั้ย
‪เราคุยกันหน่อยสิ
‪ได้
‪มาสิ
‪เรื่องมีอยู่ว่า...
‪ฉันมีบางอย่างจะบอกพี่มาสักพักแล้ว
‪ฉันหาจังหวะเหมาะไม่ได้น่ะ
‪มีอะไร
‪ขอบคุณ
‪สำหรับทุกอย่าง ‪ที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นน้องชายของพี่
‪นายเป็นน้องชายของฉัน
‪นายไม่ต้องขอบคุณ
‪ฉันรู้ แต่ฉันหมายความว่า ‪แค่เพราะฉันเป็นน้องแท้ๆ ของพี่
‪ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องเป็นน้องร่วมจิตวิญญาณ
‪ฟังนะ
‪มีเพลงหนึ่งที่อธิบายความรู้สึกของฉันต่อพี่ได้ดีกว่า
‪เธอมอบตัวตน เธอสอนให้ฉันเห็นคุณค่า
‪สิ่งต่างๆ ในชีวิตที่ฉันจะไม่มีวันลืม
‪จะหัดบินได้ เธอต้องพยายาม
‪การสะดุดล้มไม่ใช่ความล้มเหลว
‪เธอจะได้ไม่ทำผิดพลาด
‪ระบบนี้ทำลายเธอ บังคับให้เธอซื้อ...
‪เดี๋ยว ท่อนนี้พูดถึงทุนนิยมมากกว่า จนจบเลย
‪ท่อนแรกนั่นแหละตรงใจฉัน
‪ฉันไม่รู้จะพูดอะไร
‪(ลืมไม่ลง)
‪(บ้านรามิเรซ)
‪ทำไมไม่ล่ะ
‪เด็กๆ ไม่พูดเรื่องพวกนี้กับพ่อแม่
‪แล้วเด็กพูดเรื่องอะไร
‪ช่วยพ่อหน่อย
‪เบอร์นาโด ผมไม่ต้องการพ่ออีกแล้ว
‪ตอนนี้เราเริ่มเข้าใจตรงกันสักที
‪แล้วแกมาทำไม
‪อาริเลิกเรียนคาราเต้ห้าโมงเย็นพรุ่งนี้
‪พ่ออยากให้เราไปรับเธอด้วยกันมั้ย
‪อยากสิ
‪อยากแน่นอน
‪- เรากลับดีกว่า ‪- ไม่ เราจะไม่กลับ
‪- เรามาถึงที่นี่แล้ว เธออยู่นี่ไง ‪- เพื่ออะไรล่ะ
‪- พ่อไม่อยากเจอหลานเหรอ ‪- อยากสิ
‪ดูเธอสิ เธอจะทำอะไรพ่อได้
‪ว้าว แล้วเมื่อไหร่ที่...
‪- ฉันคงต้องไปแล้ว ‪- พวกเขามารับเธอ
‪- เจอกันนะ ‪- ไม่ต้องวิ่งนะ
‪ไม่
‪ได้
‪บาย อาริ
‪ตำแหน่งการต่อสู้
‪ลูกรัก
‪ไง พ่อ
‪จำหนังสือเพลงรักได้ใช่มั้ย
‪- ค่ะ ‪- เขาคือพ่อของพ่อ
‪เขาเป็นคุณปู่ของลูก เบอร์นาโด นี่อาริ
‪อาริ นี่เบอร์นาโด
‪ต้องอย่างนี้สิ
‪ไง สบายดีมั้ย
‪ขอบคุณ
‪อาริ
‪- เธอมาทำอะไรที่นี่ ‪- คุณจะไปไหน
‪ฉันจะไปลอสแอนเจลิส ฉันมีนิทรรศการน่ะ
‪นี่เธอมาคนเดียวเหรอ
‪เปล่าอยู่แล้ว
‪ปู่ของหนูมาส่ง
‪สบายดีมั้ย เบอร์นาโด
‪นี่ อาริ
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪ไม่ อาริ
‪คุณยังโกรธหนูเหรอ
‪อะไรนะ เปล่า
‪ฉันไม่ได้โกรธเธอ
‪งั้นอะไรล่ะ
‪พ่อของหนูคิดถึงคุณมากเลย
‪เขาอยากบอกความจริงคุณมาตลอดแต่หนูห้ามไว้
‪ใช่ ไม่เป็นไร ไม่สำคัญหรอก แต่ว่า...
‪มีบางเรื่องในชีวิตที่เราเล่นกับมันไม่ได้
‪เธอจะเข้าใจเมื่อเธอโตขึ้น
‪แต่ถ้าพ่อของหนูรักคุณ และคุณรักเขา...
‪คุณไม่คิดเหรอว่าหนูเป็นปัญหาเล็กนิดเดียว
‪- ใช่ แต่... ‪- หนูจะโตขึ้นแล้วแยกออกไป
‪หนูไม่ได้จะอยู่กับพ่อตลอดชีวิต
‪เธอไม่ใช่ปัญหาหรอก อาริ
‪หนูเอาสิ่งนี้มาให้คุณ
‪- อะไรน่ะ ‪- เปิดสิ
‪(งานแสดงความสามารถ ‪บ่ายสาม หอประชุมใหญ่)
‪(แขกพิเศษ)
‪ฉัน...
‪ฉันต้องไปแล้วน่ะ
‪ดูแลตัวเองนะ
‪ฉันขอโทษ ไปเลย
‪เป็นไงบ้าง
‪เรื่องนี้ท่าจะยาก
‪สวัสดีค่ะ อย่างที่คุณเห็น ‪พ่อของหนูกลัวแทบตายแล้ว
‪เราไม่ได้ซ้อมเพลงนี้มากนักด้วย แต่ว่า...
‪เราจะพยายามเต็มที่ค่ะ
‪ฉันอกหัก
‪ไม่มีเหตุผลเลย
‪เธอมีรักนับร้อยนับพันได้
‪ไร้ความจริงใจ
‪ฉันมีความรักมากมายจะให้
‪เหมือนโรคติดต่อ
‪อย่ากลัวจะตกหลุมรัก
‪อย่าวิ่งหนีจากฉัน
‪ฉันอยากให้เธอเข้าใจความเจ็บปวดจากการรัก
‪อย่าวิ่งหนีจากฉัน
‪ฉันคือดาวหางที่จะบินไปดาวอังคาร
‪หมุนๆ
‪บินไปด้วยความรัก
‪หมุนๆ
‪บินไปด้วยความรัก
‪หมุนๆ
‪บินไป
‪คนรัก
‪หมุนๆ
‪บินไป
‪คู่รัก
‪หมุนๆ
‪บินไปหาเธอ
‪บราโวๆ
‪ลูกเก่งมาก
‪- พ่อด้วย ‪- ดี
‪เฮ่
‪- เก่งมากจ้ะ ขอมือ ‪- ยินดีด้วย เยี่ยมมาก
‪- ขอบใจ ‪- เก่งมาก เธอเก่งจัง
‪ยินดีด้วย
‪- มีความสุขมั้ย ‪- ค่ะ
‪- ยอดมาก ‪- สุดยอด
‪- มันช่าง... ‪- ไม่
‪เฮ่ ขอบคุณ
‪เก่งมาก ยินดีด้วย
‪เยี่ยมมาก ยินดีด้วย
‪- ครับ ‪- เบอร์นาโด รามิเรซใช่มั้ย
‪ครับ
‪แม่ของฉันเปิดเพลงของคุณให้ฉันฟังสมัยฉันยังเล็ก
‪ฉันนึกว่าคุณตายไปแล้ว
‪ไม่ ผมอยู่ตรงนี้ไง
‪- ขอฉันกอดสักทีได้มั้ย ‪- สองทีก็ได้
‪- ค่ะ ‪- มานี่
‪ดูหลานสาวของผมสิ
‪- เก่งมาก ‪- ช่างเป็นเด็กที่เก่งมาก
‪- ใช่ ‪- เหมือนปู่ของเธอเลย
‪อ้อ นายนี่ตลกชะมัด
‪ถ้าฉันเป็นนายฉันจะเป็นห่วงนะ
‪- น่าตื่นเต้นจัง ‪- ขอบคุณ
‪แม่ของฉันเปิดเพลงของคุณ
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ฉันชอบมากเลย ฉันเต้นตาม
‪รามิเรซ
‪อย่าเรียกพ่อว่า "รามิเรซ"
‪ได้อยู่แล้ว ยินดี
‪สัปดาห์นี้คงได้มั้ย
‪แน่นอน
‪สามีของฉัน
‪ยินดี
‪ไง
‪ยินดีด้วย
‪ขอบคุณ
‪คือ... คุณทำอะไร...
‪ผมนึกว่าคุณ...
‪ฉันต้องเลื่อนการเดินทาง
‪ฉันจะไปคืนนี้
‪ผมดีใจมากที่คุณมา
‪มันมีความหมายกับอาริมาก
‪เป็นการแสดงที่ดีมาก
‪สนุกมาก
‪คุณจะกลับมาเมื่อไหร่
‪ไม่รู้สิ
‪สวัสดีครับ ฟิเดล รามิเรซครับ ‪ผมหย่าแล้ว มีลูกสาวอายุเก้าขวบหนึ่งคน
‪และผมคิดเหตุผลได้เป็นหมื่นให้คุณอยู่ที่นี่
‪ได้
‪เรามาฟังดูซิ
‪หนึ่ง ผมรักคุณ
‪ผมอยากเป็นบ้านที่คุณตามหา ‪และคุณเป็นบ้านของผม
‪ฉันชอบเหตุผลนี้
‪แต่คุณยังขาดอีก 9,999 เหตุผล
‪และ... เมียเก่าของผมมาโน่นละ
‪ถ้าคุณจากไปตอนนี้ คงน่าอายมากแน่
‪คุณนี่บ๊องจัง
‪ฟิเดล
‪- ไง ‪- ไง ซาร่าค่ะ ยินดีที่ได้พบคุณ
‪ยินดีที่ได้พบคุณ ฉันเป็นแฟนของฟิเดล
‪นี่แม่ของอาริ
‪คนนี้เซบาสเตียน สามีของฉัน
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪มารีน่าค่ะ แฟนของเขา
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪แล้วหนุ่มหล่อคนนี้คือใคร ชื่ออะไรเอ่ย
‪- อาคิเลส ‪- ไง อาคิเลส
‪- สวัสดีซิ ‪- เขาหล่อจัง
‪ดูแก้มสิ อย่าละสายตาเชียว ‪ไม่งั้นฉันจะอุ้มเขากลับบ้าน
‪เหรอ ได้ทุกเมื่อที่คุณต้องการ คุณชอบเด็กมั้ย
‪ฉันรักเด็กเลยค่ะ
‪ดีจัง
‪- นายโชคดีนะ ‪- เฮ่
‪- เราถ่ายรูปด้วยกันมั้ย ‪- แน่นอนจ้ะ
‪- ถ่ายรูปกัน ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- คุณโกหก ‪- แต่ฉันโกหกเก่งใช่มั้ย
‪ไม่ หนูเก่งกว่า คุณเคยเชื่อหนูไงล่ะ
‪ยิ้ม!
‪- ฮัลโหล ‪- ไง
‪หนึ่งร้อยห้าสิบครับ
‪เฮ่
‪คุณช่วยตรวจยางล้อหลังให้หน่อยสิ
‪เตโม นายเองเหรอ
‪ใช่
‪- มาเบล ‪- ใช่
‪แปลกใจจัง สบายดีมั้ย
‪ดีมาก
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันจะไปหาดหนึ่งในวาฮากา
‪ห่างจากชากาวาสัก 30 นาที
‪มันเป็นที่ที่ยอดเยี่ยม ‪ที่เราจะได้ตัดขาดโลกภายนอกสิ้นเชิง
‪ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีอะไรเลย
‪แจ๋วเลย ฉันก็กำลังจะไปที่นั่น
‪- ไม่จริง ‪- จริง
‪เธอจะไปกับแฟนเหรอ
‪เปล่าๆ
‪ฉันเลิกกับโอมาร์แล้ว นายไม่ได้ข่าวเหรอ
‪เปล่า
‪จริง เขามันตัวทุเรศ
‪เราขี่มอเตอร์ไซค์ของเขาไปเกิดอุบัติเหตุ
‪โอ้
‪ฉันหลอนมากเลยกับเรื่องนี้
‪แต่ช่างเถอะ นายจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปเหรอ
‪ไม่ๆ ฉันขายแล้ว
‪ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับมอเตอร์ไซค์อีก ‪มันอันตรายเป็นบ้า
‪ฉันกำลังรอรถบัส
‪ไม่จริงน่า มากับฉันสิ
‪แน่ใจเหรอ
‪ใช่ มาเลย
‪- โอเค ‪- ไปกัน
‪- สิบเหรอ ‪- ครับ
‪- ค่ะ ขอบคุณ ‪- ขอบคุณ
‪ขอบคุณ
‪ขอบคุณ เพื่อน
‪แจ๋วแฮะ
‪อะไรวะเนี่ย
‪ลูกบอลอยู่ไหน
‪คุณป้า ขอลูกบอลหน่อย
‪ลูกบอล
‪- คุณป้า ลูกบอล ‪- เร็วสิ
‪หยิบบอลให้พวกเขา ‪ไม่งั้นโดนเรียกคุณป้าไม่หยุดแน่
‪ลูกบอล
‪ก็ได้
‪ขอบคุณครับ
‪เราไปตรงโน้นกันเถอะ
‪ไปกัน
‪- เฮ่ เด็กน้อย ‪- ไง
‪เฮ่
‪คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล