Downloaded from YTS.MX
Nie wiem, czy wiedziałem, co do cholery robię, szczerze mówiąc.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wiedziałem, że piszę sztukę o życiu gejów.
Gdy zacząłem ją pisać,
usłyszałem od bardzo wielu wysoko postawionych osób,
żebym tego nie robił.
Są pewne historyczne rzeczy, które są częścią twojego społecznego DNA.
Możesz być lepszą wersją siebie, wiedząc,
co było wcześniej.
A dla młodych ludzi, którzy nie znają Chłopców z paczki,
to przypomnienie o ciężkiej i bolesnej przeszłości.
Sama sztuka była odkrywcza i bezprecedensowa.
Nikt wcześniej nie widział czegoś takiego.
To było w 1968 roku, tuż przed Stonewall.
STONEWALL TO WALKA!
NIE CHCEMY SONDY!
Pamiętam, że była o tym niewielka wzmianka w New York Timesie.
Na 18 czy 19 stronie.
I dziwny nagłówek w stylu:
„Nieprzyjemny incydent w barze w Greenwich Village”.
Nie traktowali tego jak wydarzenia, które zdefiniuje epokę wyzwolenia.
Doszło do swego rodzaju eksplozji.
Wszystkie frustracje i desperacja, których doświadczali,
zaczęły wypływać na wierzch.
Bycie gejem nie było legalne i nie było akceptowane.
Mężczyźni nie mogli ze sobą tańczyć. Geje nie mogli spotykać się w grupach.
Można było zostać aresztowanym za kontakty społeczne.
Byłem na tyle głupi czy młody,
że nawet nie czułem, że podejmuję ryzyko.
Po prostu miałem pomysł na sztukę.
Dziewięciu gejów na imprezie urodzinowej.
To on jako pierwszy podjął wyzwanie, by napisać
o życiu gejów w sposób, który był całkowicie komercyjny.
To coś wielkiego.
Mart udowodnił, że można było ukazać gejów.
Potem pojawiły się trudne rozmowy o tym, jak ich ukazać.
Mnie podoba się w tej sztuce to,
że ma bardzo różne, dobrze napisane postaci gejów.
Nie są stereotypami.
To prawdziwi mężczyźni, bo Mart tak ich napisał.
Są niedoskonali, jak to dobre postaci i dobrzy ludzie.
W obsadzie byli sami dumni, ujawnieni geje grający gejów.
Jest inne poczucie koleżeństwa i inna energia
pomiędzy dziewięcioma gejami.
To naprawdę piękne.
Gdy aktorzy pokazują: „Oto, kim jestem, i nadal pracuję”
lub „Mam pracę nie mimo tego, lecz dzięki temu”,
to coś się zmienia.
To zmienia ducha czasu.
Jest w tym coś bliskiego mojemu pokoleniu.
Jesteśmy częścią historii
i swego rodzaju ducha, który nigdy się nie zmieni.
Mówiłem ci, że ma gęste, czarne loki. Ten gościu jest prawie łysy.
Dzięki. Pierdol się!
Sprzedałem sztukę,
promując ją jako komediodramat.
To żarty ją sprzedały.
Żarty… sprawiły, że była lżejsza.
Choć nigdy jej nie widziałem, rabin mojej matki uważa ją za nieziemską.
Mam nadzieję, że wezmą sobie
to ukryte, poważne przesłanie do serca.
Minęło dużo czasu i zaszliśmy tak daleko.
Jeśli dziś jest lepiej, a mam nadzieję, że na całym świecie jest,
to dzięki takim rzeczom i takim chwilom.
Minęło 50 lat i nie musimy się z tym ukrywać.
Możemy spojrzeć wstecz i powiedzieć: „Teraz jest inaczej.
Podziękujmy tym, którzy do tego doprowadzili”.
Cześć.
Zapraszam. Witam w moim domu.
Mart był bardzo pomocny. Dzielił się swoimi wspomnieniami
z procesu pisania sztuki
i historiami o osobach, na których wzorował postaci.
Są oparte na jego znajomych.
To tak naprawdę jego przyjaciele.
Ożywił ich w tym popisie wyobraźni,
w tym wielkim, twórczym ryzyku.
To coś w stylu nowojorskiej galerii. Jak widać, tylko…
jedna osoba się tu mieści.
To moi przyjaciele.
Chłopcy z paczki mieli premierę na off-Broadwayu.
To było 14 kwietnia.
W Niedzielę Wielkanocną.
Żartowaliśmy, że to musi być nasza wielka noc.
Sztuka wróciła na deski teatru 30 kwietnia 2018 roku.
Pięćdziesiąt lat później.
Tego zdjęcia użyto, by zareklamować…
sztukę na Broadwayu.
Ewidentnie naśladuje oryginał.
To my, obsada i ja.
Chciałem docenić odwagę
mężczyzn, którzy wzięli te role,
nawet wbrew radom swoich agentów.
Podświadomie czuli ogromny strach
przed tym, jak to mogło wpłynąć na ich kariery.
Myślę, że wszyscy na swój sposób byli niezwykle odważni,
że się tego podjęli.
Zagranie w tej sztuce mogło być strzałem w kolano.
Nawet nie chodziło o przyznanie, że byli gejami.
Nie wszyscy byli.
W tej wersji wszyscy aktorzy są znanymi, ujawnionymi gejami.
Ale w oryginalnej obsadzie było sześciu gejów
i trzech hetero.
Ale wszyscy ogromnie ryzykowali.
Gejowska społeczność była zakazana, więc nikt o tym nie mówił,
chyba że ktoś był gejem i znał kogoś, kto też był gejem.
Wtedy można było między sobą rozmawiać…
na osobności, ale nikt tego nie ogłaszał publicznie.
To Billy Friedkin i ja na planie
Chłopców z paczki.
To oryginalne dekoracje sceniczne Petera Harveya.
Pisałem do Marta. Mam mnóstwo maili od niego,
które są świetnie napisane,
o filmach, które na niego wpłynęły.
„Widziałem to w tym kraju”.
Jest jak Michael, zawsze gdzieś latał.
Ta papierośnica to prezent od obsady i ekipy.
Kupili ją u Tiffany’ego,
ale nie chcieli jej tam wygrawerować, bo jest tu tekst ze sztuki:
„Dzięki. Pierdol się”.
Wiesz co? Masz trzeźwe spojrzenie.
Dzięki. Pierdol się.
Postać Donalda oparłem na moim przyjacielu, Douglasie Murrayu.
Sztuka jest zadedykowana Dougowi
i Howardowi.
Nie znosili się.
To moja córka chrzestna.
Trzyma właśnie to zdjęcie,
które jest prezentem w sztuce.
Ta sztuka była bardzo różnie postrzegana przez społeczeństwo.
Ludzie ją kochali,
bo po raz pierwszy widzieli postaci gejów na scenie,
a potem jej nienawidzili, bo myśleli, że jest regresywna.
Minęło 50 lat i myślę, że to fajne,
że możemy do tego wrócić z myślą: „To część naszej historii”.
Bardzo lubię to zdjęcie.
Z jednej strony jest Joe,
z drugiej Ryan,
a tu jestem ja.
To, że wszyscy aktorzy są ujawnionymi gejami,
świetnie ukazuje, jak daleko zaszliśmy
i że teraz nikt nie musi się ukrywać.
Niektórzy mówili: „Dziękuję, że opowiadacie naszą historię”,
a potem młodzi ludzie mówili: „To moja historia”.
Jedna osoba płakała i powiedziała:
„Jestem taki dumny, że jestem ujawnionym gejem”.
Ludzie w moim wieku mówili: „Nie jesteśmy już tacy”.
A potem…
najmłodsi mówili, że wciąż tacy jesteśmy.
To taki fenomen, że 52-letni gej
nie wie, jak się godnie zestarzeć.
Mart jest dla mnie przykładem tego, co jest możliwe.
To nagroda Tony, którą wygraliśmy.
Byłem bardzo zaskoczony.
Nikt w to nie wierzy, ale to prawda.
Nawet nie przygotowałem mowy.
Wiedziałem, komu mam dziękować.
Wyciągnąłem listę osób, którym miałem podziękować,
ale oczy zaczęły mi łzawić i nie mogłem jej odczytać.
To telegram od mojego psychiatry.
Wysłał mi go w dniu premiery.
„Drogi Marcie, nikt nie jest z ciebie bardziej dumny niż ja”.
Sporo razem przeszliśmy.
Chyba był zadowolony z efektów swojej pracy.
- Kamera. - Akcja.
Gram Harolda.
To skomplikowany facet.
Wiem, że jest oparty na człowieku z życia Marta,
Howardzie Jeffreyu.
To zawsze ciekawe słuchać opowieści o ludziach,
którzy zainspirowali postaci.
To było fajne.
Howard Jeffrey był moim najlepszym przyjacielem.
Powiedziałbym, że…
Michael, główny bohater sztuki, był oparty na mnie.
A Harold, jego wróg w sztuce, był oparty na Howardzie.
- A jak ty się miewasz? - Jesteś naćpany i spóźniony.
Miałeś tu dotrzeć między 20,30 a 21.
To Howard Jeffrey.
To zdjęcie zrobił Jerome Robbins.
Jak widać, Howard był bardzo atrakcyjnym facetem.
Był tancerzem.
Najlepsi choreografowie chcieli, by dla nich tańczył.
Urodził się w Los Angeles. Pracował w całym kraju.
Był częścią wielu z największych filmów tamtej epoki.
Howard nauczył Natalie Wood wszystkich układów
do filmu West Side Story.
Tam go poznałem.
A potem wszyscy troje zostaliśmy przyjaciółmi.
Wielkie gwiazdy go uwielbiały,
zwłaszcza te, które nie potrafiły tańczyć.
Barbra Streisand w Zabawnej dziewczynie, który był jej pierwszym filmem,
tak polegała na Howardzie, że zażądała,
że gdy tylko miała tańczyć z partnerem, miał to być Howard.
Dlatego pojawił się w tańcu w Rewii na Broadwayu,
tym z ciężarną panną młodą.
Zażądała, by grał jednego z kelnerów w „Waiters’ Gallop” w Hello, Dolly!.
To znowu Howard.
To jedno z jego ostatnich zdjęć.
Był wtedy bardzo chory.
To we Włoszech.
Howard Jeffrey był ofiarą plagi AIDS.
Był w moim wieku, miał 52 lata.
Przez opis Marta ma się wrażenie,
jakby wczoraj rozmawiali.
Howard jest obecny w wyobraźni Marta i jest obecny w jego sztuce.
Sztuka jest mu poświęcona.
Nie wiedział o tym, gdy ją pisałem.
Bałem się mu powiedzieć, bo nie wiedziałem, co by…
jak by zareagował.
Co cię aż tak bawi?
To, czego się dowiedziałem o Howardzie
i jego złożonej osobowości, wpłynęło na postać Harolda.
Życie to beczka śmiechu. Pamiętasz jeszcze?
Da się dobrze wyczuć, kim był,
po prostu czytając dialogi Marta.
Poproszę o drugą, trzecią, może nawet piątą dokładkę.
Zrobię wszystko, by utrzymać wagę.
Miałem też inne inspiracje ze swojego życia
i ze swoich doświadczeń z ludźmi, z których korzystałem,
by dopracować moją wersję Harolda.
Zach jest prześmieszny, ma świetne poczucie humoru.
Wciąż przez przypadek odurzałem swoją wredną matkę sałatką,
ale jej podeszła.
Nawet gdy przychodzi do mnie na śniadanie, mówi: „Zjedzmy sałatkę”.
Uznałem, że byłoby ciekawie popchnąć go w tym kierunku,
ujawnić tę jego stronę.
Niezbyt często dostaje taką możliwość.
Teraz moja kolej.
Chcesz czy nie, Michael, posłuchaj.
Howard był taki, jak go opisałem w sztuce: zawsze mówił prawdę
i niszczył wszelkie pozory.
Zawsze wiedział, co myślę,
i nie pozwalał mi oszukiwać siebie ani innych.
Pominąłeś pewien szczegół.
Prochy… są opłacone.
Czasem miałem o to do niego żal
i wielokrotnie się kłóciliśmy.
Michael, dzięki za rozrywkę.
Ale z perspektywy czasu dowiedziałem się o sobie więcej od niego
niż od innych ludzi.
No, Teksańczyku.
Do roboty.
Gdy zacząłem pisać tę sztukę, wiedziałem, że chcę, by Emory dał Haroldowi
prezent urodzinowy w postaci męskiej prostytutki.
Potrzebowałem prostytutki jako prezentu.
Fascynowały mnie. Zawsze gdy byłem na Fire Island,
rozpoznawałem, kto przyszedł zarobić.
Jeden był naprawdę czarujący.
Kochana, co za ślicznotka.
Wiedział, jak fascynuje mnie jego praca seksualna.
Tańczyłem z nim
i zapytałem: „Jesteś dobry w łóżku…
ze wszystkimi swoimi klientami?
Jak to robisz?”.
Odpowiedział:
„Nie jestem typową męską prostytutką”.
Próbuję robić to z uczuciem.
Wtedy nie czuję się jak dziwka.
Pomyślałem: „O Boże!”.
Nie napisałbym niczego tak dobrego.
Zadzwonię jutro.
Jesteśmy na planie Chłopców z paczki.
- „Kim jesteś?” - „Kim jesteś?”
Chyba się przygotowałeś.
Nie!
Wszystko z głowy.
- Tak? - Tak.
Opowiadając tę historię, całkowicie zmieniłeś popkulturę.
Geje byli pierwszy raz przedstawieni w sztuce.
TO NIE MUSICAL
Co czujesz, gdy widzisz, jak teraz przedstawiani są geje?
Co jest znajome, a co obce?
Cieszę się, że ten temat
stał się tak wszechobecny.
Wygląda na to, że każda sztuka na Broadwayu,
każdy musical ma jakiś gejowski element.
Są bardzo różnorodne.
Coś ty za jeden?
Byłeś w moim wieku, gdy napisałeś Chłopców z paczki.
To chyba pytanie do mnie: „Jak ja się z tym czuję?”.
Chyba tak, ale nie chcę cię straszyć,
bo pamiętam, że jak byłem w twoim wieku…
Nie będę mówił, ile masz lat.
Powiedz.
Zakończyłeś pewien etap. Masz już…
trzydzieści…
jeden lat.
Tak!
Niech żyje nam!
Myślałem…
Gdy miałem 31 lat, pomyślałem: „Cholera, jestem po trzydziestce.
Niczego jeszcze nie zrobiłem. Muszę coś zrobić”.
Nie chodzę do sauny, gdy ćwiczę na siłowni.
To spłaszcza mięśnie.
Nie lubię stawiać mojej seksualności na pierwszym planie,
ale jednocześnie doszedłem do punktu, w którym czułem, że…
cierpiałem, czułem, że muszę ukrywać część siebie.
Znałem innych ludzi w branży,
którzy też cierpieli i ukrywali swoje prawdziwe ja.
Managerzy umawiali ich na randki, żeby stwarzać pozory.
W ten sposób utrwalała się
tendencja do ukrywania prawdy przed młodymi widzami.
Mówiłeś o tym, jak Chłopcy z paczki powstali
w wyniku twojej frustracji branżą i światem.
Mój coming out był dla mnie czymś podobnym.
A co za to robisz?
Robię, co mogę.
To produkcja, która…
mam nadzieję, że będzie podtrzymywać,
a nawet rozwijać dyskusje na ten temat.
Ja też.
Prowadziłeś kiedyś rozmowy w swojej głowie
z aktorami, którzy już nie żyją?
Jestem bardzo sentymentalny.
Wiesz o tym, bo bardzo łatwo się rozklejam.
Na rozdaniu nagród Tony dałem dupy.
Wyszedłem na scenę,
a wy staliście za mną.
Chciałem zadedykować nagrodę
chłopakom, którzy mieli odwagę zagrać w oryginale.
Wszystko im zawdzięczam.
Tak jak zawdzięczam tę nową produkcję tobie,
pozostałym ośmiu aktorom i Joemu Mantellowi.
Byłem tak szczęśliwy, że tam byliście…
że zapomniałem wam podziękować!
Gorzej byłoby, gdyby wpadły komuś do…
Już nic nie powiem.
Czy jest coś, co chciałbyś,
żeby widzowie wynieśli ze sztuki czy z filmu w 2020 roku?
Chcę, żeby wszystko wynieśli!
- Niech to wyniosą i spadają. - No nieźle!
Mówię poważnie.
Mogą wynieść, co chcą, i zostawić to, co im się nie podoba.
Podoba mi się twoje podejście. Chyba też takie przyjmę.
„Wynieś wszystko, bierz, co chcesz”.
- Tak jest. - Miłego seansu.
Zobacz, co się działo przez te lata.
My możemy tu siedzieć i się z tego śmiać,
ale wtedy nikomu nie było do śmiechu.
Ale w mroku zawsze jest trochę humoru, nie?
Muszę to zapisać!
- Dziękuję! - Dzięki!
Dobra, chłopaki. Zaczynamy.
Akcja.
O nie. Nie. Każdy z nas ma zadzwonić do kogoś,
kogo naprawdę kochaliśmy.
Uwielbiam ich podejście. Wszystko jest realistyczne.
- Oszałamiam? - Absolutnie.
Gdy patrzysz na coś z przeszłości,
widzisz, że byłeś śmiesznie ubrany albo miałeś śmieszną fryzurę.
Czujesz nostalgię czy coś.
Ale w tamtym czasie tak nie myślałeś.
Robiłem za twardziela.
Nie myślałem, że się okłamuję. Uważałem się za hetero.
Ludzie się wtedy nie ujawniali.
Wszystkich z góry uważano za hetero,
ale przecież tak nie było.
Bernard dobrze się czuje w swojej skórze
i z tym, że należy do dwóch mniejszości. Jest gejem, jest czarny,
ale jest też intelektualistą i nowojorczykiem.
Znam przykłady ujawnionych czarnych gejów w garniturach,
którzy funkcjonowali w białym świecie i nie rezygnowali ze swej tożsamości.
Pozwalasz, by cię poniżał, robiąc z ciebie Wuja Toma.
Bo mu wolno.
I mnie też. Ale nie tobie.
Udaję, że jutro idę na brunch z Jimmym Baldwinem
i powiem mu, co te suki mi zrobiły.
Nie jestem gotowy na zbliżenie, panie DeMille.
Pewna część mnie zawsze wchłania moje postaci,
więc jestem teraz bardzo egzaltowany przez to, że gram Emory’ego.
To bardzo poważne!
Rozmawiałem z Joem o przestrzeni, którą zajmuje Emory.
To mi namieszało tu i tu.
Bo Robin raczej trzymał się na uboczu.
Więc uczyłem się od Emory’ego.
Nauczyłem się, że można wypełniać przestrzeń,
jednocześnie nie odbierając jej innym.
Zapytaj o gorące bułeczki!
Taki jestem.
Ludziom się to będzie podobać albo nie, ale ja będę sobą.
A kim ona jest?
Kim była?
Kim pragnie być?
To Andy Rannells w Omasze. To moje piąte lub szóste urodziny.
Dostałem od mamy Kena i Barbie w wersji Malibu,
bo o nie prosiłem.
Chyba zamysł był taki,
żebym bawił się nimi z siostrą, ale chciałem je dla siebie.
To było w 1988 roku w Pittsburgh Civic Light Opera.
Występowałem w Czarnoksiężniku z Krainy Oz. Grałem Munchkina.
Świetny makijaż. Sam go zrobiłem.
To ewidentnie Boże Narodzenie. Kowboje byli wtedy modni.
Wyglądam na cztery czy pięć lat.
Masz rodzeństwo?
Tak. Starszego brata, który miał podobny strój kowboja.
Chyba został wycięty ze zdjęcia. Wybacz, Neil!
To było w połowie lat 70. w Pittsburghu.
W czasach, gdy bycie gejem nie było okej.
To był mniej więcej 1983 rok w Dallas w Teksasie.
Moja mama lubiła czerwone dywany.
Były wszędzie.
To było w północnej Kalifornii, tuż przed moim ślubem z kotem.
- Jak wyglądało wasze małżeństwo? - Kot umarł.
- Czyli jesteś wdowcem. - Tak.
To zdjęcie zostało zrobione w szkole.
Pamiętam, że fajne było to, że wybrałem sobie taką koszulę,
jaką miał mój brat, i czułem się cool,
ale też to, że mogłem wybrać tło.
Chciałem założyć moją ulubioną koszulkę, ale mama kazała mi założyć koszulę.
Gdy poszła do kuchni, założyłem ulubioną koszulkę
i pobiegłem do szkoły.
Gdy przyszły zdjęcia, zobaczyła tę koszulkę.
Zobaczyła, jaki byłem szczęśliwy,
i uznała, że pozwoli mi ubierać się, w co chcę.
Jak myślisz, to było przed czy po tym, jak…
narobiłem do kibla?
- Po uśmiechu sądzę, że po. - Chyba tak.
- Runda szybkich pytań. - O tak!
Nigdy nie zabraknie jej pomysłów co do…
Włosów.
Czerwonego koloru. Miałem obsesję na punkcie czerwonego.
Rodzinnego pokazu talentów.
Ciężko wczuć się w czterolatka.
Stoję w tej samej pozycji. Nawet nie zdawałem sobie sprawy,
ale to się właśnie dzieje.
I nigdy by nie…
Nigdy by nie…
zdenerwowała mamy.
Grała w piłkę.
Dała siostrze wygrać konkurs na udawanie piosenkarzy.
Zjadła wszystkich warzyw.
A teraz jest wręcz przeciwnie, o czym wiesz.
Jem głównie warzywa. Także rodzice, nie traćcie nadziei.
Zwykle jestem w tym dobry.
Wiesz co? Chyba gubię się w zaimkach!
Nie chce słyszeć o…
Okrze. Nienawidziła okry.
Nie Oprah. Okra.
A kim chciała zostać?
Chciała być gwiazdą filmową.
Arielką w Małej Syrence.
Dobrą przyjaciółką.
Mam nadzieję, że spełniam twoje marzenia.
ZAMKNIĘTE NA CZAS KRĘCENIA FILMU
- Jesteśmy. - Cześć.
PROJEKTANT MODY
Ale niespodzianka.
Gdzie dziś jesteśmy?
Jesteśmy w barze Julius’,
w którym wielokrotnie bywałem w przeszłości.
Tło!
Fajnie jest być w filmie, zwłaszcza z tobą.
Masz taki śliczny jedwabny krawat i złoty pierścień,
który cały czas się zsuwa.
Czy są jakieś wyraźne różnice między tą wersją a poprzednią?
Teraz jestem oficjalnie dorosły. Wczoraj skończyłem 84 lata,
więc chyba liczę się jako dorosły.
Wtedy byłem młody i szalony, pewny siebie, pełen energii.
Teraz już nie tak bardzo.
W każdym razie miło stać tutaj
w ten piękny dzień, kiedy kręcimy tuż za rogiem.
Wczoraj?
- Tak. - Wszystkiego najlepszego.
Fantastycznie.
Przepraszam.
- Kiedy był twój debiut? - Dzisiaj.
- Dziś? Jako aktor? - Tak.
- To najlepszy prezent urodzinowy. - Tak.
Było wspaniale.
- Wróciłem do domu po 50 latach. - Niesamowite.
Super.
Fantastycznie. Powrót legendy.
- Dziękuję. Powodzenia ze zbliżeniem. - Dziękuję bardzo.
Sto lat
Niech żyje, żyje nam
MART, WETERAN Z PACZKI
Mart jako pierwszy wbił flagę tą sztuką.
To świetny utwór dramatyczny,
który przetrwał próbę czasu.
MART CROWLEY 21 SIERPNIA 1935 – 7 MARCA 2020
Napisy: Sylwia Szymańska