Downloaded from YTS.MX
NETFLIX MEMPERSEMBAHKAN
Official YIFY movies site: YTS.MX
BANDAR RAYA NEW YORK 1968
Cepatlah.
Tak guna!
Hei!
Maaf tentang itu.
LUCAH - AKSI - BOGEL
Saya datang!
Cepatlah.
Saya datang.
Helo. Alamak.
Helo! Ya, Tuhan!
Apa awak sarankan untuk sawan katatonia di garaj?
Tanya doktor awak.
Saya telefon sebab dia batalkan janji temu.
Boleh saya ke rumah awak?
Awak terlalu awal.
- Apa saya nak buat? - Saya baru balik.
Saya belum siap. Kenapa dia batalkan janji temu?
Entah. Dia kata dia terlalu sakit.
Kenapa tak kata awak lebih sakit?
Dia sudah tahu.
Datanglah tapi bawa satu beg ais.
Jangan suruh saya buat apa-apa.
Saya tak mampu buat apa selain mengingati jalan ke rumah awak.
Jika awak nak minuman sejuk, awak akan beli ais.
- Saya akan beli ais. - Cepat sikit.
Saya perlu pergi.
Saya cuma tegur kawan lama.
Apa?
Persimpangan 10 dan Broadway.
Saya datang!
- Bagaimana awak masuk? - Pintu tepi jalan dibuka.
- Awak nak minum? - Saya nak mandi dulu.
Saya nak hari ini berjalan lancar.
Saya nak cuba bertenang dan nikmati sesuatu.
Awak murung sebab doktor itu?
Tidak. Saya dah murung sebelum sampai ke sana.
Ini akan menceriakan awak.
Saya pergi beli-belah dan beli banyak barang. Lihat.
- Sabun kayu cendana. - Saya dah rasa ceria.
Apa ini?
Berus gigi awak sendiri,
sebab awak tak boleh gunakan saya punya.
- Awak fikir saya suka? - Awak pernah kulum benda lebih teruk.
Ini juga untuk awak. Ia dipanggil "Kawalan."
Tak tertulis "penyembur rambut."
Cuma "Kawalan" dan perkataan "untuk lelaki"
ditulis 37 kali di seluruh tin.
Ya, agar kejantanan tak terancam.
Ini masih penyembur rambut walaupun dipanggil "biji."
Ini di rak awak sendiri,
yang dilabel Pek Bilas Malam Sabtu Donald.
Awak akan tidur di sini?
Tak, saya akan pandu balik.
Saya rasa tak tenteram duduk lama di bandar ini.
Kenapa dia tak telefon dulu?
Sia-sia saja awak pandu jauh.
Kenapa awak asyik sebut dia?
Pakar sakit jiwa mana rawat pesakit selama dua jam pada malam Sabtu?
Dia lebih suka cuti pada hari Isnin.
Kerja lewat pada hari Sabtu dan cuti hari Isnin?
Dia pakar sakit jiwa atau pendandan rambut?
Kedua-duanya.
Dia rawat kepala dan sikat rambut saya.
Lagipun saya perlu hadiri majlis hari jadi di sini, bukan?
Tak perlu ingatkan saya.
Saya tak bersedia
untuk lima pondan menyanyi lagu hari jadi.
- Siapa akan datang? - Awak dah kenal semua orang.
Semua mak cik yang awak dah kenal sejak dulu lagi.
Awak tahu tak?
Ada tujuh orang, termasuk saya, awak dan Harold.
Awak panggil saya pondan atau mak cik?
Maaf.
Ada enam mak cik pondan
dan seorang homoseks.
Saya akan pergi selepas ini. Saya perlu buat satu perkara lagi.
Pembedahan? Begitu awal?
Sial.
Itu bahasa Perancis dengan huruf c.
Saya perlu sikat rambut untuk kali ke-37.
Rambut, kata mufrad.
Rambut saya asyik gugur.
Awak menakutkan diri. Rambut awak tebal.
Tidak, ini cuma penipuan yang mahir.
Garis rambut saya bermula di sini.
Semua ini disikat ke depan.
Lihat.
Ini tak bagus, bukan?
Tak berapa baik.
Ini dipanggil menjadi tua.
Sekurang-kurangnya untuk pelancapan,
penampilan tak penting.
Kenapa awak begitu murung. Selain daripada masalah biasa?
Saya tak nak cerita.
Jika awak tak beritahu saya,
bagaimana kita nak berbual?
Persahabatan yang mendalam dan bermanfaat.
Pergi mampus.
Saya sedar saya dibesarkan untuk gagal.
Saya diajar begitu.
Tentu pakar sakit jiwa dah serik
dengar tentang ayah dan ibu jadikan anak mereka pondan.
Dah lebih daripada itu sekarang.
Hari ini saya mula sedar
bagaimana ini ada kaitan dengan mereka.
Dorongan saya untuk tidak berjaya.
Saya sedar, Evelyn paling sayang saya semasa saya gagal.
Sebab itu mengecewakan Walt yang inginkan kesempurnaan.
Saya gagal dengan sengaja agar disayangi.
Saya selesa dengan kegagalan
sebab saya diajar begitu.
Tidak.
Apa yang lebih membosankan daripada pondan ajuk Judy Garland?
Pondan mengajuk Bette Davis.
Di mana awak beli?
Di kedai kecil bernama Hermès.
Saya bekerja keras
untuk 45 dolar seminggu, menggosok lantai,
dan awak tinggalkan baju panas kashmir di lantai.
Itu baju panas vikuna.
Maaf.
Awak boleh buat kerja lain.
Tiada sesiapa paksa awak jadi tukang bersih.
Itu neurosis awak.
Saya fikir sebab itu saya dilahirkan.
Lagipun, hanya sebab saya pakai pakaian mahal
tak bererti saya membayarnya.
Itu neurosis awak.
Berkat layar perak, neurosis awak bergaya.
Awak perlukan bakat untuk membazirkan cek kebajikan di restoran Joe Allen.
Apa yang bergaya sangat tentang hutang?
Saya cuma bijak
mencari jalan untuk mengelakkan pengutip hutang.
Ya, bercakap pasal itu,
awak jenis yang memburukkan nama pondan.
Awak pula membanggakan golongan homoseks.
Awak pondan yang boleh diharap, bekerja keras, mencuci lantai
dan tiada hutang.
Saya pondan teladan.
Awak fikir seronok sangat
mengembara dari Beverly Hills ke Rom ke Acapulco ke Amsterdam,
menjalinkan hubungan seks semalam,
dan memiliki busana buatan khas?
Saya nak beritahu awak, satu-satunya tempat
di mana saya rasa gembira ialah di dalam pesawat.
Lari, caj.
Lari, beli, pinjam, buat, belanja.
Lari, bazir, rayu.
Lari, lari. Bazir, bazir,
bazir.
Demi apa?
Tamat. Tepuk.
- Hei. - Awak tak perlu buat begitu.
Jangan begitu.
Tiada apa yang lebih baik daripada mengasihani diri.
Tiada apa.
Okey.
Saya suka belas kasihan murahan.
Belakang pentas, Funny Girl.
- Hai, saya Alan. - Alan?
Oh, Tuhan.
Biar betul, Alan. Apa khabar? Di mana awak?
Saya di sini atas urusan kerja.
Apa awak buat malam ini?
Saya sibuk malam ini. Alan, malam ini tak sesuai.
Saya juga sibuk tapi saya nak singgah untuk minum sekejap.
Sekarang?
Dengar dulu, Alan.
Hari ini hari jadi kawan saya dan saya ada tetamu.
Maaf, saya tak jemput awak.
Ini tak sesuai untuk awak.
Saya tak nak jumpa awak 10 minit
- dan pergi. - Mickey, tolonglah?
Alan?
- Mickey? - Alan…
Kenapa?
Saya perlu jumpa awak tentang sesuatu.
Baiklah, Alan, mari sini.
Tak apa.
Mari sini, minum sekejap,
- tapi cepat sikit. - Alamat yang sama?
- Ya. - Okey.
Lihat…
saya cantik tak?
Sangat cantik.
Awak nampak teruk tapi saya sangat terkejut.
Awak cemburu. Mana minuman saya?
Saya tak buat. Rakan sebilik saya di Georgetown telefon.
- Alan siapa namanya? - McCarthy.
Dia datang dari Washington untuk kerja,
dan dia nak ke sini.
Semoga dia pandai nyanyi lagu hari jadi.
Apa saya nak buat? Dia lelaki normal.
Apa dia akan fikir tentang kawan-kawan saya?
Enak betul.
Dia hilang semangat dalam telefon.
Dia mula menangis dan itu bukan gayanya.
Alan sangat terkawal,
sukar dia nak tunjukkan emosi.
Apa saya nak buat?
Awak malu dengan kawan-kawan awak?
Saya cuma malu tentang awak, Donald.
Orang lain ada standard yang berbeza daripada kita, faham?
Jika kita tak mengiktirafnya,
maka kita pun berfikiran sempit seperti mereka.
Awak seperti manusia sebenar.
Terima kasih. Pergi mampus.
Awak nak ketam retak?
Tak nak.
Kenapa awak berkawan dengan orang membosankan seperti itu?
Percaya tak, pada suatu masa dahulu
saya tak mengumumkan bahawa saya pondan.
Itu mungkin sebelum pertuturan menggantikan isyarat tangan.
Jangan nak salahkan saya. Saya mengaku selepas habis kolej.
Kali pertama kita berasmara,
kita berjumpa di bar homoseks semasa tahun pertama.
Sial.
Akhirnya awak cakap.
Tak perlu tunggu saya.
Hai, sayang.
- Awak nampak comel. - Sentiasa.
- Helo, Emory. - Hai.
Saya tak suka mengganggu awak berdua.
Awak saja rasa begitu.
Ini tentu seronok.
Hebat.
Nampaknya hujan akan turun.
- Awak nak air soda lagi? - Apa?
Awak minum air soda saja.
Dah beberapa minggu saya perhatikan awak.
Awak dah berhenti minum, ya?
Merokok juga.
- Dah berapa lama? - Lima minggu.
- Hebat. - Saya menemui Tuhan.
- Hebat. Bagi awak? - Atau Tuhan tak wujud?
Saya sentiasa tahu jika awak khayal. Satu cara.
Saya mengganas.
Pakar sakit jiwa itu buat awak berhenti?
Dia salah satu sebabnya.
Sebenar, saya dah tak kuasa nak lalui serangan esok pagi.
Apa?
Kebimbangan, rasa bersalah yang amat sangat.
Dari masa saya buka mata dan kata,
"Apa saya buat semalam?"
Saya tahu.
Kemudian cuba bertahan sehingga tengah hari,
dan minum dua Bloody Mary. Itu pun jika saya boleh tunggu.
Kemudian saya akan rasa marah dan tak berguna sepanjang hari.
Jadi saya bertahan hingga lewat petang,
selepas itu, saya bersedia untuk hadapi malam,
menghadiri satu lagi majlis,
dan kitaran itu berulang lagi.
Saya dah laluinya terlalu banyak kali,
saya sama ada saya berhenti atau mati.
Kawan lama awak dah tiba.
Dengar dulu, Donald.
Jangan nak nasihati saya tentang kelakuan sosial yang sesuai.
Saya janji akan duduk terkangkang dan cakap dengan nada rendah.
Awak betul-betul teruk.
Ini serbuan polis.
Semua orang ditahan.
Helo, sayang. Saya bawa kaserol. Jangan tanya.
Hai, Emory. Masuklah, letak di dapur.
- Hai, Hank. Larry. - Siapa jelitawan ini?
Saya sangka awak dah ghaib!
Di mana awak bersembunyi selama ini?
Saya tak tinggal di bandar lagi.
Berikan kepada saya. Emory, mana hadiah awak?
Ia akan sampai nanti.
Larry.
Larry!
- Apa? - Berikan Michael hadiah itu.
Nah.
Tak perlu cakap begitu kuat.
- Awak seperti terpukau. - Yakah?
- Awak berdua kenal Donald? - Ya. Gembira berjumpa.
- Hai. - Selamat berkenalan.
Maaf. Saya sangka awak dah jumpa.
Kami belum berjumpa tapi kami…
- Hai. - Hai.
Tapi awak apa?
Pernah nampak dia.
Itu agak samar.
- Tak pernah jumpa tapi pernah nampak? - Apa salahnya?
Pergaduhan pertama mereka.
Sejak keluar dari teksi.
Di mana awak jumpa dia?
Di bawah, bersandar pada tiang lampu.
Dengan orkid di telinga dan bibir basah yang disapu gincu tebal.
- Seperti Maria Montez. - Tolonglah.
Kenapa awak tak suka Maria? Dia wanita baik.
Kejap. Dengar dulu.
Kawan lama saya dari kolej
akan singgah untuk minum sekejap,
tapi dia bukan homoseks, jadi…
Jika dia lelaki yang saya jumpa, dia memang homoseks.
Tidak, awak jumpa Justin Stuart.
Saya tak ingat Justin Stuart.
- Memanglah. Saya yang jumpa dia. - Itu orang lain.
Ya, Alan McCarthy, orang asing yang rapat.
Saya tak peduli apa pendapat dia tentang saya.
Cuma dia belum bersedia dan dia tak akan bersedia.
- Awak faham, bukan, Hank? - Ya.
Dia tak tahu tentang awak?
Jika dia syak, dia tak pernah cakap.
Dia jalani pembedahan otak?
Saya berhati-hati semasa di kolej,
dan setiap kali saya jumpa dia.
- Entah kenapa. - Teruk.
Saya seperti Alan semasa di kolej.
Saya keluar dengan ramai wanita.
Saya pakai pakaian ketat Ivy League,
dan kasut kulit yang berat.
- Jangan marah. - Tak apa.
Saya berkelakuan maskulin dan saya rasa saya tak menipu diri.
Saya sangka saya normal.
Saya tak mengaku sehingga selepas tamat sekolah.
Bagaimana dengan cuti hujung minggu?
Saya masih belum sedar.
Saya sangka saya buat begitu sebab mabuk.
"Saya begitu mabuk hingga tak ingat apa-apa."
- Betul. - Awak rasa bersalah sebab awak Katolik.
- Itu saja. - Tak benar.
Sindrom mabuk itu tak mengenali agama,
walaupun ada ramai dalam kalangan Mormon.
Mana minuman saya?
Boleh awak berhenti bergerak?
Kita semua ada alasan untuk kelakuan kita pada zaman itu.
Saya dapat tahu kemudian bahawa kawan rapat saya Justin Stuart…
Selain Alan McCarthy.
Diam. Dia pun buat perkara yang sama.
Cuma Justin pergi ke Boston pada hujung minggu.
Semasa sindrom mabuk,
awak betul-betul mabuk.
Tapi awak juga ingat segalanya.
Ramai lelaki perlu mabuk untuk melakukan seks.
Dengar khabar.
Donald,
awak ingat, kali pertama kita berasmara,
saya begitu mabuk hingga tak mampu berdiri.
Awak begitu mabuk hingga tak mampu naik.
- Saya begitu mabuk, saya tak ingat. - Mengarut. Awak ingat.
Alan datang.
Tolong kawal diri buat seketika semasa dia di sini.
Apa saja demi awak, cik adik.
Jangan, Emory!
Itu yang saya maksudkan.
- Jangan main-main. - Maaf.
Awak rasa Giants akan menang tahun ini?
Sudah tentulah.
- Hai, Bernard. - Hai, sayang.
Saya akan ambil. Semua orang di luar. Simpan hadiah di sana.
Rupa-rupanya seorang lagi ratu!
- Bukan ratu merah. - Ratu sped!
Awak tentu nampak hebat dalam buaian,
dikelilingi anak tingkap dan kipas serta banyak tumbuhan hijau.
Awak memang suka berlebih-lebih!
- Tugas siapa untuk beli kek? - Saya suruh mereka hantar.
Berapa lilin awak nak letak? 80?
Kejap, Alan. Terlalu bising. Saya gunakan telefon lain.
- Kek dah datang? - Belum.
- Boleh saya gunakan talian peribadi awak? - Ya.
Ada ketam di luar. Layan sendiri.
Berapa nombor Kedai Kek Marseilles di Manhattan?
- Ada sesiapa nak minum? - Ya!
Saya akan jadi pelayan tak berbaju awak.
Saya tak nak tengok payudara yang melandut.
Awak nak minum apa?
- Ada bir tak? - Di peti sejuk.
- Saya akan ambil. - Bir?
- Siapa minum bir sebelum makan malam? - Peminum bir.
Bagaimana artis sensitif seperti awak hidup dengan orang kasar begitu?
Tak boleh.
Saya masih mengharap.
Jangan begitu, Alan. Tak perlu minta maaf.
Saya rasa bodoh.
Saya tak patut berkelakuan begitu.
Lagipun saya ada tetamu.
Tak sesuai untuk bersembang.
Apa kata kita makan tengah hari esok?
Ya. Kita jumpa di Oak Room, pukul satu?
Baik.
Michael, boleh awak lupakan tentang malam ini?
Anggap ia tak berlaku?
Saya dah lupakan.
- Jumpa esok? - Baik.
Ya! Mari dengar muzik itu!
Mata mereka bersinar-sinar mendengar irama.
Teruk.
Terima kasih, Bernard.
Ini stok untuk seluruh musim panas.
Ini cukup untuk dua hari saja.
Dia tak nak datang.
Ada orang suka makan, minum dan hisap dadah.
- Saya suka membaca. - Ya dan asyik membaca.
Nasib baik mata awak tak bergolek melihat kulit buku.
Sekurang-kurangnya hobinya berfaedah.
Betul. Apa saya buat? Saya cuma naik pesawat.
Tak, saya tak buat begitu lagi
sebab saya tiada duit lagi.
Saya pergi ke sauna saja.
Saya nak buat dua-dua di Pesisir Barat.
Awak dengan keldai di Tijuana?
Saya ke San Francisco untuk bercuti.
Saya ke Kelab Sauna
sehingga pesawat saya bertolak seminggu kemudian.
Awak tak nak elakkan sauna?
- Jangan, Bernard! - Kali terakhir dia ke sauna,
lelaki berbulu tebal berjalan masuk.
Emory kata, "Saya cuma berehat."
Lelaki berbulu kata, "Saya cuma berkas awak."
- Itu polis maksiat. - Emory!
Awak perlu pecah rahsia, bukan? Terima kasih.
Awak duduk dengan ibu bapa?
Ya, tapi tak apa, mereka homoseks.
Awak rasa itu lucu, Hank?
Apa dah jadi dengan Alan?
Dia rasa malu tiba-tiba kerana menangis di telefon.
Dia asyik meminta maaf.
Dia ubah perangai,
kembali kepada Alan yang lama.
- Di telinga. - Telinga.
Ketam itu tak laku.
Entah kenapa orang tak suka.
Kadangkala awak seperti seksaan air Cina.
Tidak, saya tarik balik.
Kadangkala awak seperti seksaan air Cina yang berterusan.
Jalang.
- Di mana Harold agaknya? - Ya, di mana buah beku itu?
Emory panggil Harold buah beku
sebab kerjaya dulunya sebagai peluncur ais.
Dia cuba nampak gagah.
Kalaulah mak awak nampak awak, dia tentu terkejut.
Awak ada kamera?
Polis datang. Semua orang jarakkan diri.
Itu mungkin Harold.
Bukan, itu orang hantar kek.
- Nasib baik. - Tanya jika ada roti panas!
Sudah. Jangan main-main.
Tak boleh bawa dia keluar.
Awak seperti cikgu andartu.
Awak seperti kepak ayam.
Itu tentu pujian.
Selamat malam.
Bernard, ingat apa yang kita buat di Pulau Api?
Itu dah begitu lama, saya tak ingat.
Saya ingat.
- Mari ikut saya. - Bagaimana?
- Goyang, goyang. Tarik, tarik. - Ya.
Perah susu lembu…
Awak perlu goyang.
- Lihat orang tua menari! - Begitulah.
- Jom, Donald. - Tak nak.
- Tak guna, Hank! - Kenapa awak…
Saya sangka awak tak jadi datang.
Maaf.
Kami main-main saja.
Saya telefon dari pondok di penjuru.
- Majlis saya tak jauh dari sini. - Emory ajar kami tarian lucu.
Saya lintas dan pintu awak terbuka.
Ini Emory.
Ini Alan McCarthy.
Saya kenalkan Larry, Bernard, Donald, Emory dan Hank.
- Salam perkenalan. - Hai.
- Awak nak minum? - Tak apa. Saya tak akan lama.
Awak dah tiba. Duduklah. Apa awak nak minum?
- Scotch. - Scotch.
- Saya ambil. - Baik.
Nampaknya saya saja yang minum bir.
- Ini hari jadi siapa? - Harold.
- Harold? - Belum tiba.
Perempuan itu tak pernah awal…
Dia lelaki yang tak pernah menepati waktu.
Hank, Alan dari Washington. Kami ke kolej yang sama di Georgetown.
Ya.
Menarik, bukan?
Jika terlalu kuat, saya boleh letak air.
Tak apa.
- Awak kerja kerajaan, Alan? - Tak, saya peguam.
- Apa kerja awak? - Guru sekolah.
Saya fikir awak atlet.
Awak nampak pandai bersukan.
Saya pernah sertai pasukan bola keranjang di kolej.
- Tenis juga. - Saya juga.
- Permainan yang menarik. - Ya.
- Apa awak ajar? - Matematik.
- Matematik? - Ya.
Matematik.
Awak rasa seperti nak beli pembaris gelongsor, bukan?
Emory, bantu saya di dapur.
- Awak dipilih. Cepat. - Saya selalu dipilih.
- Awak pandai buat kerja rumah. - Kata orang Afrika.
Awak ikut juga. Awak boleh kipas saya.
Mari, Emory.
Boleh kita duduk?
- Ya. - Boleh.
Maaf kerana mengganggu.
Tak apa.
- Apa khabar awak? - Baik. Awak?
Awak dah berkahwin?
- Apa? - Awak dah berkahwin.
Ya, Hank dah berkahwin. Donald, ambil ais.
- Awak ada anak? - Ya, dua.
Lelaki, 9, perempuan, 7.
Anak lelaki saya pandai main tenis.
- Saya ada dua anak perempuan. - Bagus.
- Apa khabar anak awak? - Baik.
- Yakah? - Mereka sangat hebat.
Saya sangat menyayangi mereka.
- Berapa lama awak berkahwin? - 9 tahun.
- Awak percaya tak, Mickey? - Tidak.
Dulu Mickey keluar dengan isteri saya.
Awak percaya tak?
Alamak. Maaf.
Awak tinggal di bandar?
Ya. Kami tinggal di sini.
Saya sedang bercerai.
- Saya dan Larry rakan sebilik. - Ya, mereka rakan sebilik.
Maaf. Maksud saya…
Tak, saya faham.
- Saya nak minuman lagi. - Baik.
Boleh saya bantu awak?
Saya tak jumpa Scotch.
Ada di tangan awak.
Oh, ya. Bodohnya saya.
- Biar saya tuangkan. - Terima kasih.
- Di mana Harold? - Dia selalu lewat.
Dia rasa cemas apabila nak keluar.
Lama dia nak bersiap.
- Kenapa? - Kenapa apa?
Kenapa Harold lama nak bersiap sebelum keluar?
Sebab dia ada penyakit.
Alan, boleh kita bercakap di atas?
- Saya nak habiskan minuman dan pergi. - Jom. Bawa minuman awak.
- Saya dah habis minum. - Nah.
- Maaf. Kami turun nanti. - Dia masih ada di sini nanti.
- Jom. Di sini, Alan. - Ya.
Apa maksud awak?
- Apa? - Awak tahulah.
- Awak nak bir lagi? - Tidak.
Awak cemburu, bukan?
Saya Larry.
Awak yang cemburu.
Donald, di mana awak lepak sekarang?
Lama saya tak jumpa awak.
Alan,
saya nak jelaskan tentang malam ini.
Tak perlu jelaskan. Kadangkala kita
tak mampu jemput semua orang.
Ada orang akan kisah, tapi bukan saya.
Maaf kerana datang mendadak.
Itu bukan maksud saya.
Kawan-kawan awak nampak baik.
Hank sangat menawan.
Ya.
- Siapa nama teman sebiliknya? - Larry.
Apa kerjanya?
Dia artis komersial.
Saya suka Donald juga.
Saya cuma tak suka…
Siapa nama dia? Emory?
Ya, Emory.
Saya tak suka cara dia bercakap. Menjengkelkan.
Bagaimana cara dia bercakap?
Maksud saya, cara dia berjenaka.
Kadangkala dia sangat lucu.
Jika awak suka jenaka begitu. Dia macam
bapuk.
Maaf saya kata begitu. Itu bukan niat saya.
Tak baik cakap begitu tentang orang.
Awak faham maksud saya, Michael.
Dia bersifat seperti perempuan…
- Sikit. - Sikit?
Dia agak keterlaluan.
Patutlah dia ajar awak semua menari.
Mungkin dia nak menari dengan awak.
Awak tahu perangai saya.
Saya tak campur hal peribadi orang.
Tidak, saya tak tahu.
Saya…
Saya tak kisah selagi bukan di tempat awam
dan tak memaksa orang menerimanya.
Kenapa awak menangis di telefon?
Saya cuma nak kata, maafkan saya sebab
bertindak melulu.
Awak tentu runsing atau awak takkan cakap begitu
dan awak nak sangat jumpa saya.
- Tolonglah. - Ada masalah antara awak dan Fran?
Saya minta diri dulu.
Kenapa awak di sini?
- Saya dah lewat - Awak nak ke mana?
- Tandas di situ? - Ya.
Maaf.
Apa yang berlaku? Jangan tanya.
Hank, awak nak sertai kami?
Bagus cadangan itu. Idea siapa?
Saya.
Maksud dia, untuk bersembang.
Di mana gelas wain lain?
Saya dah cuba sedaya upaya.
- Demi kesihatan awak. - Jahanam.
Demi kesihatan saya?
- Di mana dia? - Di tandas.
Jika awak semua boleh bertahan 5 minit, dia dah nak pergi.
Akhirnya.
Selamat hari jadi
Selamat hari jadi, Harold
Siapa awak?
Dia hadiah Harold daripada saya dan dia awal,
dan dia bukan Harold, bodoh!
Awak kata sesiapa yang jawab pintu.
Bukan sebelum tengah malam. Dia sepatutnya pelacur.
Dia nampak seperti pelakon tambahan Oklahoma!
Bukan sebelum tengah malam dan nyanyi pada orang yang betul.
Saya kata Harold ada rambut keriting yang hitam.
Lelaki ini hampir botak.
Terima kasih dan pergi mampus!
Nasib baik saya tak buka pintu.
Tak keriting dan tak hitam begitu.
Saya lupa.
Saya nak ke bar pada tengah malam.
Dia memang bercita rasa tinggi.
Apa maksud awak?
Saya dah bayar awak untuk sepanjang malam.
Belakang saya sakit akibat senaman dan saya nak balik awal.
Kasihannya. Apa yang berlaku?
Tangan saya terlepas lalu terjatuh di tumit dan tergeliat.
Awak tak patut pakai tumit tinggi.
Saya tak patut buat tekan tubi dagu. Tangan lemah.
Dulu itu dipanggil pergelangan terkulai.
Tiada sesiapa ingat zaman itu.
- Apa yang tertulis di dalam kad? - Bacalah.
"Kepada Harold, tembak. Awak hidup.
"Sekarang berpusing dan pura-pura mati."
Selamat Hari Jadi, Emory."
Cantik puisi itu.
Dengan gaya hebat awak.
Rugi awak tak beli papan tanda di Times Square.
Diam, orang lurus datang.
Diamlah, Emory.
Saya nak pergi. Terima kasih untuk minuman itu.
Sama-sama. Saya jumpa awak esok?
Tidak, saya sibuk. Mungkin saya akan balik ke Washington.
Ada janji temu di Taman Lafayette?
- Apa? - Emory.
Lupakan saja.
Awak Harold?
Tidak, dia bukan Harold. Dia untuk Harold.
- Selamat tinggal. Gembira berkenalan. - Sama, Alan.
Saya akan kenalkan isteri saya nanti.
Tentu seronok. Betul tak, Hank?
Ya, saya pasti dia nak jumpa suami awak…
Isteri.
Saya asyik salah sebut.
Ada berapa huruf S dalam perkataan awak?
Awak nak cari pasal?
Awak nak hisap saya?
Kenapa? Isteri awak kancing gigi?
Pondan! Bapuk!
- Emory! - Orang pelik.
Tak guna! Saya akan bunuh awak.
Pondan tak guna!
- Ambil ais! - Orang pelik!
Kenapa dengan awak?
Jangan.
Bertenang.
Dia tumbuk bibir awak? Larry?
Nah.
- Aduhai. - Tak guna.
Boleh awak tunggu bersama hadiah lain?
Harold! Selamat hari jadi.
Tiba masa untuk lihat pertunjukan,
yang berada di lantai.
Hei, awak, inilah Harold.
Selamat hari jadi
Selamat hari jadi kepada Harold
Selamat hari jadi
Apa yang lucu sangat?
Hidup.
Hidup sangat lucu. Awak ingat tentang hidup?
- Awak khayal. - Selamat hari jadi, Harold.
Awak khayal dan lewat.
Awak sepatutnya tiba di lokasi ini pada 8:30 hingga 9:00 malam.
Sebenarnya, Michael,
saya pondan Yahudi berumur 32 tahun yang hodoh dan bopeng,
dan jika saya perlukan masa bersiap
dan jika saya perlu hisap dadah sebelum saya berani
tayang muka ini kepada dunia,
ini masalah saya dan tiada kena-mengena dengan orang lain.
Apa khabar awak malam ini?
Selamat hari jadi.
- Kenapa dengan awak? - Jangan tanya.
Bibir awak dah biru.
Rupa awak dah macam orang salji.
Lelaki tak guna itu tumbuk saya.
Hati-hati, Emory. Dia cemas jika awak cakap begitu.
Siapa dia?
Dulu dia siapa?
Dia nak jadi apa?
Entahlah. Siapa peduli?
Nama dia Alan McCarthy.
Kawan kolej awak dulu? Ini kejutan awak untuk saya?
Saya rasa Alan yang terkejut.
- Dia tak terkata-kata. - Saya harap dia terkejut! Binatang!
Hari ini hari jadi dia juga?
- Itu kejutan awak. - Bercakap pasal binatang.
Daripada saya. Awak suka?
Muka dan tubuh dia sangat menarik,
tapi saya hilang minat sebab dia tak tahu apa-apa tentang seni.
Ya, sayang betul.
- Saya tak dapat cintai orang begitu. - Siapa dapat?
Saya dan awaklah.
Dia sangat menawan.
Dia mungkin bodoh tapi dia milik awak.
Saya suka hadiah kejutan saya dan sangat teruja.
Saya nak cium awak tapi saya tak nak terkena darah.
Lihat baju saya!
Tunggu hingga awak lihat muka awak.
Jom, Emory. Kita bersihkan awak. Selamat hari jadi, Harold.
Terima kasih, sayang.
- Rosak baju saya. - Pakai baju saya di bilik.
Baju di lantai ialah kain vikuna.
Cuma majlis hari jadi biasa dengan kawan.
Ini botol sejuk Pouilly-Fuissé yang saya beli untuk awak.
Awak dimaafkan. Awak boleh tinggal di sini.
Tak, awak boleh tinggal tapi tak dimaafkan. Minum.
Siapa jemput Alan ke majlis hari jadi saya?
Ini bukan kebetulan.
Siapa jemput dia?
Saya.
Awak suka menyibuk, bukan?
Saya tak akan pergi.
Saya rasa tak sihat. Saya nak muntah.
Cakap begitu lagi dan saya tak perlu makan pil penahan lapar.
Perlahan-lahan. Langkah demi langkah.
Saya belum bersedia untuk bergambar, En. DeMille.
Sehingga dua minggu kemudian.
Ya, Tuhan! Dia nak belasah saya lagi!
- Dia sakit. - Ya, sakit otak.
Bawa saya balik sekarang. Mereka gila.
Mula khayal.
- Siapa nak sertai saya? - Tak nak.
Tidak.
Awak pula?
Ya.
Saya simpan kaserol dalam ketuhar. Keluarkan bila-bila saja.
Awak tak boleh pergi.
- Saya dah hilang selera. - Saya sangat lapar.
Saya akan makan hingga gemuk.
Saya kata awak tak boleh pergi.
Berwaspada pada pondan marah.
Jika tak mabuk, dia berbahaya. Jika mabuk, dia membunuh.
- Jangan hiraukan dia. - Saya lapar.
Saya tak sabar nak makan masakan awak.
Betulkah?
Saya terharu. Saya akan hidangkan sebelum pergi.
Tiada sesiapa boleh pergi.
Awak akan bernasib malang esok.
Pergi gelongsor ais.
Saya khayal tapi awak marah.
- Michael? Ada penyembur udara? - Penyembur rambut?
Awak patut pegang kepalanya, bukan dandan rambutnya.
Penyembur udara.
Ada penyembur bunga di atas tandas.
Terima kasih.
Saya simpan dadah saya di almari ubat dalam kotak pembalut.
Itu tempat paling selamat.
Jika polis datang, kunci bilik air dan buang ke dalam tandas.
Itu agak mencurigakan.
Lebih baik daripada tempat sebelumnya.
Dalam balang oregano di rak rempah.
Saya asyik terlupa dan buat ibu saya khayal semasa makan salad,
tapi dia suka.
Tak kira apa hidangan yang dia makan, dia kata,
"Saya nak salad!"
Awak jenis yang gerakkan bibir semasa membaca,
dan duduk di bilik sauna
dan kata, "Cukup panas tak?"
Saya tak guna bilik sauna selepas ke gim.
Tak baik selepas bersenam. Badan rasa lembik.
Selepas belakang awak cedera, awak nak tegapkan badan?
- Ya. - Betul kata awak, Harold.
Bukan saja dia tak tahu seni,
dia tak faham apa yang orang cakap.
Tapi dia sangat cantik.
Dia ada kecantikan semula jadi yang luar biasa.
- Itu tak bermakna. - Rupa bukan segalanya.
Teruskan percaya begitu semasa rambut awak asyik gugur.
Lagipun memang perkara biasa bagi orang yang semakin berumur.
Pondan lebih teruk daripada wanita tentang umur.
Mereka rasa 30 tahun dah tua.
Kecantikan fizikal tak penting.
Sudah tentu tidak.
Ia hanya untuk si pemandang.
Ia juga hanya di permukaan. Jangan lupa tentang itu.
Saya tak lupa langsung.
Ia hanya di permukaan dan sementara.
Sangat sementara.
Berapa lama ia bertahan? 30, 40 atau 50 tahun paling lama?
Ya, malang betul muka budak ini.
Menyedihkan.
Dia bernasib malang.
Bagaimana kecantikannya boleh dibandingkan dengan roh saya?
Walaupun saya tak pernah lihat roh saya,
paderi ibu saya kata ia sangat cantik.
Saya tak dapat melihatnya,
jika boleh, saya tentu akan menjualnya
untuk mendapatkan kecantikan permukaan yang sementara.
Ampunkan dia, Tuhan, kerana dia tak sedar.
Kelakar betul.
Awak tak berpendirian.
Jika orang sokong agama, awak menentangnya.
Jika orang tak percaya, awak menentangnya.
Awak memang bermasalah.
Awak tak berupaya memilih.
- Makanan panas! - Hei!
Awak memang minta dibunuh.
Awak teruskanlah dengan kepercayaan awak.
Ya, saya percaya Tuhan wujud.
Jika dia tak wujud, saya tak rugi apa-apa.
Jika dia wujud, saya selamat.
Awak memang hipokrit.
Ya, saya penganut Katolik tak berakhlak
yang mabuk, membuat dosa dan pergi ke gereja esok pagi.
Bergantung kepada apa tafsiran dosa.
Boleh awak diam dan kembali ke dapur?
Cakap apa saja tapi jangan pukul saya.
Adakah alat sulitnya besar?
Dia nak baring sekejap.
- Apa bau bilik air? - Lebih baik.
Sebelum ini, ia bau muntah.
Kini baunya seperti orang muntah di taman.
Makan malam dah siap!
Apa awak nak makan?
Alan McCarthy, tambah mayones.
Nampak enak betul.
Saya akan jadi isteri yang baik.
- Apa ini? - Lasagna.
Nampak seperti spageti dan bebola daging kempis.
Ia keluar dari bilik sauna.
- Yakah? - Ya, Tuhan.
"Nampak seperti spageti dan bebola daging kempis."
Ya, sangat mengagumkan, Harold.
Macamlah awak tahu sangat tentang makanan anggun.
Pencerita, gourmet, penghasut.
- Sedap. - Awak suka? Makanlah.
Sumbat mulut awak agar diam.
Awak marah lagi.
- Wain? - Tidak.
Minumlah. Paksa diri.
Minum sikit wain murah untuk hilangkan rasa pasta.
Sommelier, connoisseur, khinzir.
Awak tak nak makan?
Tak, bibir saya sakit. Siapa nak bawa kepada Alan?
Karung tinju kini dah jadi Flo Nightingale.
Awak suka tak?
Saya nak makan dua, tiga atau lima kali.
Saya terdesak nak naikkan berat badan.
Awak terlalu curiga tentang segalanya.
Yakah? Tolong jelaskan.
Awak tak nak makan sepanjang hari
agar awak boleh makan sepuasnya sekali gus,
dan kemudian awak merungut tentang betapa gemuk dan hodohnya awak,
tapi sebenarnya awak sama seperti dulu.
- Paranoia. - Sedap betul, Emory.
Senang saja nak buat kaserol.
Tabiat datang lewat ini betul-betul teruk.
Awak marah lagi!
Berdiri di depan cermin berjam-jam
sebelum awak boleh keluar rumah
dan kelihatan sama saja selepas menyapu banyak
salap dan krim dan masker.
Kulit saya teruk. Apa lagi yang boleh dikatakan?
Tentulah jika awak sepit
dan mencacatkan pori sendiri?
Patutlah muka awak berlubang
selepas apa yang awak buat tahun demi tahun.
Awak memang teruk.
Ya, awak ada parut di muka tapi tak teruk pun.
Jika awak tak buat kacau,
muka awak tak akan jadi lebih teruk.
Awak nak saya puji awak sekarang
untuk kejujuran awak?
Sebab jadi rakan yang jujur
walaupun rakan lain tak nak mengakuinya.
Pil itu pula!
Harold telah mengumpul, menjimatkan
dan menyimpan barbiturat selama setahun
seperti tupai.
Beratus-ratus Nembutal dan Seconal.
Bagi persiapan
dan penantian hari matinya.
Saya nak beritahu awak,
apabila tiba masanya awak tak akan berani membunuh diri.
Bukan sentiasa sama dalam pementasan.
Bukan semua pondan bunuh diri pada penghujung cerita.
Apa yang awak cakap mungkin benar.
Hanya masa yang akan menentukan,
tapi sementara ini, awak terlupa sesuatu.
Kosmetik dan astringen telah dibayar,
bilik air telah dibayar,
penyepit telah dibayar,
dan pil telah dibayar.
Selamat hari jadi
Ya, Tuhan.
Selamat hari jadi
Selamat hari jadi, Harold
Selamat hari jadi
Baiknya awak.
Tiup lilin dan buat hajat!
Tiup lilin awak, Laura.
- Dia berumur 32 tahun! - Ya, Tuhan.
- Buka hadiah awak. - Mula dengan yang ini.
Hadiah! Di mana kadnya?
Di sini.
- Daripada Larry. - Larry.
Kenapa awak letak di belakang?
Cantiknya. Saya sangat suka, Larry.
- Apa itu? - Geran untuk Boardwalk.
Seni pop pondan.
Hebatnya, Larry. Saya nak gantung selepas balik.
- Bagus. - Saya tak faham.
Awak lepak di Atlantic City?
Berapa awak bayar dia?
- Dia sangat murah. - Saya tak murah. Saya berharga $20.
Apa awak buat untuk $20?
Saya buat terbaik.
Cantik baju sejuk itu.
Terima kasih, Hank.
Awak boleh tukar untuk benda lain.
Tidak, saya rasa ini menarik.
- Siapa nak kek? - Semua?
Tak nak.
- Nah. - Baik.
Bernard! Cantiknya!
Lihat, pad lutut bertatah.
Dengan monogram.
Kelakar betul, Bernard!
Terima kasih, Michael.
Apa?
- Sama-sama. - Apa itu, Harold?
Gambar dia dalam bingkai perak,
dan ada ukiran dan tarikh.
Apa yang dia tulis?
Sesuatu yang peribadi.
Bernard, mainkan muzik untuk meriahkan suasana.
- Okey. - Ya, saya nak menari.
Mari, Michael.
Tak. Saya hanya boleh mengetuai.
- Saya boleh ikut. - Lain kali saja.
Jom, Tex.
Tiba masanya.
Alamak.
- Michael! - Bantu mengemas, semua!
Cepat! Mari!
Mari sini, budak.
- Cepat, semua! - Tutup pintu!
- Jom, semua. - Cepat.
Ambil tuala. Jangan basahkan perabot.
- Nah. Tuala. Lap. - Ya, Tuhan.
Terima kasih, Michael.
Awak nak menari?
Orang teruk dah kembali.
Helo, Alan. Awak rasa lebih elok?
Tidak, Alan.
Bak kata orang Selatan, jangan tergesa-gesa dalam cuaca begini.
Sukar nak dapat teksi.
Perubahan dah lengkap.
Awak terlepas kek dan pembukaan hadiah,
tapi nasib baik.
Awak masih sempat nak sertai permainan parti.
Hai, semua, waktu permainan.
Kenapa tak biar dia balik saja?
Dia boleh pergi jika dia nak,
tapi selepas kita main.
Apa permainannya, gin pelakon filem?
Tidak, itu terlalu lembut untuk Alan. Dia tak pandai main.
Apa awak nak main, Michael? Permainan Benar?
Kelakar, Hallie.
Atau awak nak main Pembunuhan?
- Awak semua ingat, bukan? - Sangat kelakar.
Kedua-duanya hampir sama.
Peraturannya ialah awak perlu bunuh seseorang.
- Saya nak balik. - Jangan bergerak.
Biar dia pergi, Michael.
Dia tak nak pergi.
Jika dia nak, dah lama dia pergi,
atau dia tak akan datang ke sini.
- Mickey, saya tak… - Nama saya Michael.
Saya Michael.
Jangan sekali-kali panggil Michael sebagai "Mickey".
Orang yang bernama Michael tak suka.
Jika tak percaya, cubalah.
Maaf, saya…
Saya tak dapat berfikir.
Awak boleh berfikir.
Awak cuma tak boleh pergi.
Umpama melihat kemalangan di jalan.
Awak tak nak melihatnya dan tak nak menoleh.
Siapa nak main dengan kami? Semua?
- Saya tiada niat nak main. - Ya, saya juga.
Bukan semua orang nak jadi peserta.
Ada yang cuma nak berdiri di tepi dan melihat.
- Apa permainan ini? - Begini,
kita semu perlu telefon
satu-satunya orang yang kita rasa kita pernah cintai.
- Saya tak nak main. - Awak akan main.
Awak nak saya main, bukan?
Siapa awak telefon selepas ucapan megah awak baru-baru ini?
Siapa awak akan telefon? Saya?
Nampaknya mereka ada masalah perhubungan.
Jika tiada, awak boleh wujudkan masalah.
Siapa awak nak telefon?
Jangan fikir saya anggap diri saya.
Atau satu panggilan memadai. Awak ada banyak.
Tiga jarak jauh dan entah berapa panggilan tempatan.
- Nasib baik saya tak perlu bayar bil. - Diam.
Jangan risau. Michael pun tak akan bayar.
Ini caranya. Jika awak telefon, awak dapat satu markah.
Jika orang itu jawab, awak dapat dua markah lagi.
Orang lain jawab, awak dapat satu.
Jika tiada orang jawab,
habislah awak.
Habislah jika awak buat panggilan.
Apabila awak cakap dengan orang yang awak cari,
jika awak kenalkan diri, dua markah.
Kemudian
jika awak kata awak cintakan mereka,
awak dapat bonus lima markah.
Keji.
Awak boleh dapat sebanyak sepuluh markah atau satu markah.
Awak boleh dapat markah kosong jika awak pandai.
Hank, pergi dengan saya?
Awak dengar tak?
Awak tak faham, Alan. Saya tak boleh.
Awak boleh, tapi saya tak boleh.
Jika dia tak faham, terangkan kepadanya.
- Saya akan terangkan. - Saya dah agak.
Hank dan Larry adalah pasangan kekasih.
Mereka bukan teman sebilik.
- Teman sekatil, kekasih. - Michael.
Tiada lelaki berumur 40 tahun yang ada teman sebilik.
Jika bukan kekasih, mereka pondan.
- Hank yang berumur 40 tahun. - Awak dah hampir.
Hank.
Ya, Alan. Larry kekasih saya.
Tapi
awak dah berkahwin.
Ya, Tuhan.
Saya rasa awak salah cakap.
Itu idea yang menarik.
Jika dia dah berkahwin, maka dia heteroseks.
Hank suka dua jantina, tapi lebih suka lelaki.
Siapa nak buat panggilan pertama?
- Emory? - Awak mulakan, Bernard.
- Tak nak. - Ayuhlah, telefon Peter Dahlbeck.
- Awak nak telefon dia, bukan? - Siapa dia?
Budak di Detroit
yang merupakan majikan ibu Bernard
sejak dia kecil lagi.
Saya bekerja untuk mereka
selepas sekolah dan musim panas.
Saya mencintainya dari dulu.
Dia tak tahu saya wujud pun.
Lagipun dia lelaki biasa.
Tiada apa berlaku antara awak?
Mereka tidur bersama pada suatu malam
selepas mabuk di parti renang.
Dengan arak dan muzik yang betul, ramai yang nak mencuba.
Selepas itu, kami pergi berenang,
telanjang, dalam kegelapan, di bawah cahaya bulan.
Romantiknya.
Esok pagi awak bawakan kopi dia dan ubat gastrik.
Saya gementar pada waktu pagi sebab perlu berdepan dengannya,
tapi dia berpura-pura tiada apa yang berlaku.
Tentu dia begitu mabuk hingga tak ingat apa-apa.
Pelik, bukan?
Kini untuk sepuluh markah, telefon pembohong itu.
Awak tahu nombor dia?
Ya, dia dah kembali ke ke Grosse Pointe, tinggal di rumah.
Dia baru berpisah dengan isteri ketiga.
- DA atau BY? - Apa?
Bahasa operator. Maksudnya, "tiada jawapan" atau "sibuk."
Dia tak tunggu pun.
Ayuhlah, Bernard. Angkat telefon itu.
Awak tahu awak nak telefon dia.
Buatlah.
Awak nak tahu. Jadi telefonlah dia.
Lakukan.
- Helo? - Satu markah.
Siapa bercakap?
- Pn. Dahlbeck. - Satu markah.
Saya Bernard.
Anak Francine.
Anak lelaki.
Saya baik, terima kasih.
Peter ada di rumah?
Oh, begitu.
Alamak.
Tidak.
Tidak. Tiada apa yang penting.
Saya cuma nak beritahu dia bahawa…
Beritahu dia bahawa saya…
Saya mencintainya dan saya sentiasa mencintainya.
Bahawa saya bersimpati tentang dia dan isterinya.
Tiada markah.
Mak saya beritahu saya.
Ya, betul.
Beritahu dia saya telefon dan kata bahawa saya…
Bahawa saya…
Saya bersimpati
dan harap mereka boleh selesaikannya.
Selamat malam.
Selamat tinggal.
Jumlah dua markah.
- Teruk. Seterusnya. - Awak okey?
Kenapa saya telefon?
Kenapa saya buat begitu?
- Di mana dia? - Keluar berjanji temu.
Cepat, Emory.
Telefon.
Boleh saya minta nombor telefon?
Di Bronx.
Untuk Delbert Botts.
Delbert Botts? Berapa orang ada nama begitu?
Saya menyesal buat panggilan.
Tak, nombor rumahnya.
Terima kasih.
Pusat panggilan asyik panggil saya "puan."
Conteng saja telefon saya.
Boleh dipadam dengan ludah.
Seperti banyak benda.
Siapa Delbert Botts?
Satu-satunya orang yang saya cintai. Itu peraturannya, bukan?
Betul.
Bagaimana awak boleh cintai orang dengan nama begitu?
Ya, Emory, awak tak boleh cintai orang dengan nama seperti itu.
Itu tak elok. Betul tak, Alan?
Saya akui, namanya tak sedap,
tapi dia
sangat cantik.
Saya mencintainya sejak pertama kali saya jumpa dia,
semasa saya darjah lima
dan dia tingkatan lima.
Kemudian dia ke kolej,
semasa dia tamat pengajian, saya di sekolah menengah.
Dia dah jadi doktor gigi pada masa itu.
Awak pergi cabut semua gigi awak, bukan?
Tidak.
Saya cuma pergi cuci gigi, itu saja.
- Saya tak patut telefon. - Boleh diam, Bernard?
Pergi bawa sesalan awak ke tempat lain. Pergi.
Saya ingat saya pandang matanya sepanjang masa.
Saya asyik nak gigit jarinya.
Sukar hendak dibayangkan.
- Phyllis Phallic. - Sukar nak dibayangkan.
Saya kata saya nak bersihkan gigi
untuk majlis tarian sekolah dan saya ketua perhiasan.
Saya kata temanya cakerawala,
dan saya potong bintang daripada kerajang timah
dan membuat awan daripada dawai dan kapas timah.
Pondan pandai buat benda cantik.
Kapas timah termasuk ke dalam baju saya semasa Krismas.
Gatal betul.
Tentu gatal jika benda itu masuk ke dalam…
Saya akan diam.
Dia bertunang dengan gadis bodoh bernama Loraine,
yang ibunya memang teruk betul.
Jangan menyimpang.
Saya sangat sedih.
Saya tak dapat makan, tidur, berdiri, duduk, apa-apa saja.
Akhirnya saya telefon dia dan kata saya nak jumpa dia sendirian.
Bukan tindakan yang baik.
Dia setuju.
Dia suruh saya ke rumahnya.
Saya begitu gementar. Saya tak berani pandang dia.
Saya merenung kosong dan beritahu sebab saya datang.
Saya kata saya nak dia jadi kawan saya.
Saya kata saya tiada kawan yang saya boleh luahkan perasaan
dan percayai.
Saya minta dia jadi kawan saya.
Dia kata dia nak jadi kawan saya,
dan bila-bila saya nak jumpa atau telefon dia,
saya boleh telefon dan dia akan jumpa saya.
Dia jabat tangan saya yang menggigil dan saya pergi
seolah-olah menaiki awan.
Awan yang awak buat sendiri.
Keesokan hari,
saya belikan dia pemetik api bersalut emas
dan ukir monogram namanya.
Saya tulis pada kad, "Daripada kawan awak, Emory."
Baru berusia 17 tahun dah berikan hadiah besar.
Pada malam majlis tarian,
saya dengar Loraine dan seorang gadis ketawa.
Del dah beritahu Loraine tentang saya dan hadiah itu.
Semua orang di majlis itu tahu tentangnya.
Semua orang ketawa dan buat jenaka.
Semua orang tahu saya suka Dr. Delbert Botts
dan minta agar dia jadi kawan saya.
Mereka tak tahu saya mencintainya
dan saya masih mencintainya
bertahun-tahun selepas mereka lupa tentang rahsia lucu saya.
Saya perlukan suntikan insulin.
- Telefon dia. - Jangan, Emory.
Sejak bila awak arah dia?
Jangan. Awak akan menyesal. Percayalah.
Saya tak rugi apa-apa.
Awak akan rugi maruah awak.
Kelakar betul.
Awak cakap tentang maruah
tapi awak asyik biar dia hina awak
kerana awak berkulit hitam.
Dia boleh buat, Michael. Saya pun boleh. Tapi awak tak boleh buat.
Bukankah itu penindasan?
Saya tak suka semasa dia buat dan juga semasa saya buat.
Tapi saya buat pada diri saya,
dan saya biar dia buat.
Saya biar dia buat sebab itu caranya
dia rasa setaraf dengan saya.
Kami berdua ada kekurangan,
tapi dia ada lebih banyak kekurangan dan dia pun tahu.
Saya biar dia hina saya
agar dia tak rasa seperti dia gagal dalam hidup.
Awak sangat bertimbang rasa.
Itu pertahanannya, Michael.
Awak ada pertahanan sendiri tapi tak terkata.
Awak semua nak dengar jenaka popular orang Selatan?
Tahu kenapa bibir orang kulit hitam sangat besar?
- Sebab mereka asyik buat begini… - Biar betul!
Berikan kepada saya. Lepaskan.
Saya tak nak awak meludahi telefon saya, pengecut!
Saya pondan tapi bukan pengecut!
Bernard,
maafkan saya.
Saya tak akan cakap begitu kepada awak lagi.
- BY. - Sibuk?
Loraine mungkin berbual dengan ibunya.
Ya, Delbert berkahwin dengan Loraine.
Maaf, awak hilang giliran. Kami tak boleh tunggu.
Awak tak membazir masa.
- Awak nak telefon siapa? - Charlie.
Saya tak nak hilang giliran. Ini masih giliran saya.
Itulah semangat yang kita mahu.
Hadapinya! Jangan elak!
Saya nak pengakhiran yang menakjubkan.
- Saya mabuk. - Awak sangat mabuk.
Awak pun sama saja.
Saya tak mabuk. Tak ketara pun.
- Saya mabuk. - Saya juga.
- Saya pemabuk. - Diam. Telefon.
Saya orang paling mabuk sekarang.
Berdering. Tak sibuk lagi.
- Helo? - Satu markah.
Siapa bercakap?
Siapa?
Dr. Delbert Botts?
Dua markah.
Del, betulkah ini awak?
Tiada sesiapa.
Ya, awak tak kenal saya. Awak tentu tak ingat.
Saya…
Saya cuma seorang kawan.
Seorang kawan yang terjatuh dan mabuk.
Helo?
- Dia letak telefon. - Jumlah tiga markah. Awak mendahului.
Dia kata saya salah nombor.
Betul katanya. Kita di majlis yang salah.
Ini majlis awak, Hallie. Awak berseronok?
Sangat seronok.
Awak pula? Awak berseronok tak?
Awak berseronok seperti yang awak sangka?
- Giliran saya. - Tak, saya nak telefon Charlie.
Tak, biar saya yang buat.
Awak nak telefon Charlie?
Jangan, Hank.
Saya nak.
Larry.
Silakan.
Dia nak telefon untuk awak?
Charlie ialah orang yang saya curangi dengan Hank.
Saya curangi Hank dengan mereka.
Apa-apa saja.
Ya! Saya suka mereka semua,
tapi Hank tak faham saya perlu miliki mereka semua.
Saya bukan jenis yang ingin berkahwin.
Awak telefon siapa?
Awak terfikir tak
Hank mungkin curang pada awak juga seperti awak?
Kalaulah dia mampu. Itu tentu lebih mudah.
Awak dail siapa?
Mereka semestinya tak duduk di atas telefon.
- Helo? - Mungkin mereka mandi.
- Satu markah. - Saya nak rakam pesanan.
Dia tiada. Satu markah.
Kata saja Hank telefon.
Ya.
- Selamat malam. Apa khabar? - Siapa itu?
Ya, betul. Pesanan ini untuk teman sebilik saya, Larry.
Kata bahawa saya telefon…
Itu khidmat penjawab telefon kami.
…dan kata saya cintakan awak.
Hank, awak dah gila?
Tak salah. Saya kata ia untuk Larry.
Daripada saya, Hank dan ia seperti yang saya kata.
Saya cintakan awak.
Ya, terima kasih.
Jumlahnya tujuh mata.
Awak mendahului! Awak jauh meninggalkan semua orang.
Kenapa, Hank? Kenapa awak kata begitu?
Sebab saya cintakan dia dan saya tak peduli siapa tahu.
- Jangan cakap begitu. - Kenapa? Itu benar.
Saya tinggalkan anak isteri demi Larry.
- Saya tak nak dengar. - Awak nak.
Cakap, Hankola. Beritahu dia.
Saya tak nak dengar! Jijik.
Ada yang buat demi wanita.
Saya boleh faham. Itu normal.
Tak selalu begitu.
Tak kira betapa awak mahukannya.
Terutamanya saya.
Saya betul-betul fikir saya cintai isteri saya
semasa kami berkahwin,
tapi selalu ada sesuatu.
Selalu?
Entahlah. Nampaknya begitu.
Saya tahu sejak saya berumur empat tahun.
Semua orang tahu tentang awak, Emory.
Saya pun tahu.
Entah bila saya akui kepada diri…
tapi saya selalu menafikannya.
"Saya mabuk semalam."
Suatu hari, saya tak mampu menipu diri lagi.
Saya fikir tentangnya tapi tak pernah buat apa-apa.
Kali pertama, semasa isteri saya hamil.
Kami tinggal di New Haven di desa.
Ada perjumpaan guru di New York.
Isteri saya tak nak ikut. Saya ke bandar sendiri.
Saya memikirkannya semasa di kereta api.
Saya asyik memikirkannya,
dan memikirkannya.
Itu saja yang saya fikir.
Selepas 15 minit saya tiba,
saya jumpa seorang lelaki di tandas Stesen Grand Central.
Ya, Tuhan.
Saya tak pernah buat hal sedemikian.
Saya sangat takut.
Tapi dia sangat baik.
Saya tak jumpa dia lagi.
Lucunya,
saya dah tak ingat nama dia.
Ia lebih mudah selepas itu.
Latihan amat berguna.
Tak lama selepas itu,
saya jumpa Larry di majlis yang saya dan isteri saya hadiri.
Masalah sebenar awak bermula.
Itu dua tahun yang lalu.
Kenapa saya selalu jadi orang jahat dalam cerita ini?
Jika saya bukan perosak rumah tangga,
sukar nak tinggal dengan saya.
Rasa bersalah bertukar kepada keganasan.
Betul tak, Michael?
Pergi cucuk penyepit di muka.
Saya dah serik
dengan semua orang asyik kasihan dengan Hank.
Semua orang tahu awak suka bermain kayu tiga.
Saya tak pernah buat janji kosong. Itu bukan niat saya.
Saya berhak menjalani hidup seks tanpa perlu jawab kepada sesiapa,
termasuk Hank.
Jika itu tak boleh diterima, maka kami tak boleh hidup bersama.
Saya suka adakan banyak hubungan.
Itu cuma alasan untuk berfoya-foya.
Saya memang suka berfoya-foya. Lagipun, Emory…
Awak ramai pasangan rambang.
Mana ada!
Bukan kerana awak nak, tapi terpaksa.
Siapa nak tidur dengan pondan seperti awak?
- Michael! - Siapa nak mengurat awak?
Tiada sesiapa.
Kecuali pelarian buta.
Kenapa awak nak dihinanya?
Kecantikan fizikal bukan segalanya.
Terima kasih, makhluk pelik.
Awak fikir senang nak hidup dengan kawalan ketat?
Asyik disoal siasat.
Giliran awak, Larry.
Saya dah serik dengan
kesetiaan terhadap seorang saja.
Jika awak nak janjikan kesetiaan, silakan.
Berjanji dan tunaikannya.
Tapi jika awak perlu berjanji,
hubungan begitu tak akan berkekalan.
Berikan saya kebebasan atau bunuh saya.
Ya, kebebasan!
Kita perlu ada kebebasan. Jika tak, ia tak akan berkesan.
Orang yang janji kesetiaan cuma menipu.
Kebanyakannya. 90 peratus.
Mereka sering curang dan berbohong.
Maaf, saya tak sanggup. Hank tak suka.
Masih ada 10 peratus.
Hubungan hanya boleh berkekalan jika ada persefahaman.
Saya dah cuba.
- Ayuh! - Kita ada perjanjian.
- Perjanjian awak! - Perjanjian apa?
Hubungan tiga serangkai.
Ramai orang fikir itu jawapannya, tapi bukan gaya saya.
Saya tak nak melakukannya!
- Awak cadangkannya. - Itu kompromi!
- Ya! - Awak setuju!
Saya tak pernah setuju.
Awak sendiri setuju dan maklumkan bahawa saya setuju.
Saya tak faham.
Saya akan belasah awak!
Itu bererti tiga orang berasmara sekali gus.
- Sesetengah orang menyukainya. - Saya tak suka.
Saya tak suka benda begitu.
Saya agak kolot.
Saya suka seorang pada satu masa.
Awak suka Donald sebagai teman sampingan?
Ya.
- Awak beritahu dia? - Tidak.
Agak ketara sebaik saja awak masuk.
Awak bercakap tentang
pernah nampak tapi tak pernah berjumpa.
Jangan pandang saya begitu, Hank.
Awak bermain cinta dengan dia sepanjang malam.
Awak nak kita bertiga berasmara?
- Sekurang-kurangnya kita bersama. - Saya tak faham.
Persefahaman apa yang awak mahu?
Hormat!
Hormati kebebasan orang lain tanpa perlu tipu atau berpura-pura.
Saya cintakan awak, Hank,
tapi awak perlu faham, walaupun saya nak bersama awak,
saya pun nak bersama orang lain.
Jika itu berlaku, saya tak akan cakap.
Tapi jika awak tanya, saya akan beritahu.
Dia dapat markah!
Apa?
Dia kata "Saya cintakan awak". Dia dapat bonus.
- Dia tak telefon. - Dia panggil.
Tanpa gunakan telefon.
- Jika begitu, dia tak dapat markah. - Dia dapat lima markah.
Dia tak gunakan telefon. Dia tak dapat apa-apa!
Panggilan untuk awak, Hank!
Helo?
Satu markah.
Helo, Hank.
Dua markah.
Ini Larry.
Dua markah lagi.
Saya cintakan awak.
Bonus lima markah.
Saya
akan cuba.
Saya juga.
- Jumlah sepuluh markah. - Larry menang.
Itu tak seronok seperti yang saya sangka.
Permainan belum tamat.
Giliran awak, Alan. Ambil telefon.
- Jangan, Michael. - Diam!
Awak tak perlu buat begitu.
Emory, maaf atas apa yang berlaku.
Lupakan saja.
Awak dimaafkan.
Ya, Tuhan.
Awak berdua dah berkawan sekarang?
Siapa awak nak telefon, Alan?
Tak ingat sesiapa?
Saya rasa ini pusingan terakhir.
Michael, awak tak nak telefon sesiapa?
Dia tak pernah mencintai sesiapa.
Tak kira apa awak fikir
Sukar berkulit hitam
Cukup, Michael!
Tapi lebih sukar jadi orang Yahudi
Awak tuan rumah yang menawan.
Michael tiada sifat menawan.
Michael ada sifat anti menawan.
- Awak nak pergi? - Ya.
Awak akan terlepas penghujung permainan.
Saya harap ia dah berakhir semasa saya turun.
Awak rasa apa yang berlaku di atas, Alan?
Awak rasa apa Larry dan Hank buat di atas?
Apa pun, mereka tak melukakan sesiapa.
Mereka buat hal sendiri.
Jangan ikut campur, Harold. Ini amaran.
Yakah?
Awak beri saya amaran?
Saya?
Saya Harold.
Awak tak boleh beri amaran pada saya
sebab kita setaraf.
Kita berhati-hati antara satu sama lain
sebab kita dah masak dengan permainan ini.
Saya tahu permainan awak.
Saya tahu dan saya sangat mahir.
Awak pun mahir juga tapi awak tahu tak?
Hanya saya saja yang lebih mahir daripada awak.
Saya boleh tewaskan awak, jadi jangan desak saya.
Saya beri awak amaran.
Kelakar betul.
Awak sangat lucu. Betul tak, Alan?
Atau awak akan kata, "Dia sangat menarik."
Dia pondan yang menarik, bukan?
Atau awak akan gelar dia orang pelik.
Itu yang awak panggil Emory. Orang pelik, bapuk.
Awak ada perbendaharaan kata yang menarik.
Saya hairan awak tak cakap "peliwat" atau "pederasti."
Biar saya berikan makluman.
Awak pernah dengar istilah "pondan dalam almari"?
Awak faham maksudnya?
Awak tahu apa maksudnya "berada di dalam almari"?
Jika awak fikir saya homoseks,
awak silap.
Yakah?
Bagaimana dengan Justin Stuart?
Kenapa dengan dia?
Awak mencintainya.
Awak akan telefon dia.
Saya dan Justin kawan baik. Itu saja.
Menurut Justin, persahabatan itu sangat berahi.
Apa maksud awak?
Awak menidurinya di kolej beberapa kali.
- Itu tak benar. - Beberapa kali.
Jika sekali dua mungkin cuma suatu fasa.
Beberapa kali bererti awak menyukainya.
- Itu tak benar. - Ya, memang benar!
Sebab Justin Stuart ialah homoseks!
Dia datang ke New York dan hubungi saya.
Saya bawa dia ke parti.
Larry pernah menidurinya dan dia beritahu saya tentang awak.
Dia tipu awak.
Awak terpesona dengan Justin.
Awak asyik bercerita tentang dia sepanjang hari.
Awak mula buat begitu dengan Hank juga tadi.
"Dia sangat menawan." Mengarut.
Saya cuma kata dia menawan.
Berapa kali awak perlu cakap?
Berapa kali awak perlu cakap tentang Justin.
Dia mahir bermain tenis, dia pandai menari,
tubuhnya sangat menarik, dia sangat bijak,
dia sangat lucu, semua gadis suka dia,
awak kawan rapat dia.
Kami kawan rapat yang baik. Itu saja.
Sangat ketara.
Semasa awak buat di depan Fran, ia amat memalukan.
- Tentu dia pernah ragu-ragu tentang awak. - Justin tipu.
Jika dia kata begitu, dia tipu.
Dia nak balas dendam.
Dia tak puas hati sebab saya putuskan persahabatan.
Awak putuskan persahabatan
sebab awak tak nak hadapi kenyataan.
Awak boleh teruskan meniduri Justin jika dia tipu diri sendiri
dan awak tipu diri sendiri.
Awak berdua keluar dengan wanita dan menggelar diri lelaki
dan kata awak cuma kawan baik,
tapi Justin perlu berterus terang dan awak tak boleh terima.
- Awak tak boleh terima, jadi… - Tidak.
…awak musnahkan persahabatan itu dan kawan awak.
- Tidak. - Ya.
Justin tak faham apa salah dia hingga awak putuskan persahabatan.
- Dia rasa salah. - Tak.
Sehingga dia sedar siapa dirinya
- dan tabiatnya. - Tak!
Dia masih ingat layanan awak terhadapnya.
- Kesan luka daripada awak. - Tidak.
Awak perlu telefon Justin.
Tidak.
Saya nak awak minta maaf.
Beritahu dia apa yang awak patut cakap dulu.
- Dia tipu. Semua itu tak benar! - Telefon dia!
Baik, biar saya dail.
Awak suka membantu.
Berikan kepada saya.
Helo?
Satu markah.
Alan di sini.
Dua markah.
- Ya, memang saya. - Adakah itu Justin?
Awak seperti terkejut.
Memang pun, selepas sekian lama. Dua markah lagi.
Saya di New York.
Ya, saya…
Saya tak akan jelaskan sekarang, saya cuma
telefon untuk kata…
Saya cintakan awak. Cakaplah.
Saya cintakan awak.
Awak dapat bonus. Jumlah sepuluh markah. Cepu emas!
Saya cintakan awak dan maafkan saya.
Berikan kepada saya!
Justin, awak dengar tak apa dia kata?
Fran.
Sudah tentu saya tahu itu awak.
Apa khabar?
Ya.
Ya, dia beritahu saya segalanya.
Tidak, jangan berterima kasih kepada saya. Tolong jangan buat begitu.
Dia nak bercakap.
Kirim salam kepada anak.
Sayang, saya akan balik pada penerbangan pertama.
Ya, saya minta maaf juga.
Saya sangat cintakan awak.
Terima kasih, Michael.
Siapa menang?
Seri.
Kini giliran saya.
Dah bersedia, Michael? Saya mulakan.
Awak lelaki yang menyedihkan.
Awak homoseks dan awak tak nak jadi begitu,
tapi awak tak boleh mengubahnya.
Tak boleh mengubahnya dengan doa kepada Tuhan,
terapi yang awak jalani dan masa depan yang awak bakal hadapi.
Kita mungkin akan mengenali hidup heteroseks pada masa akan datang
jika awak terdesak sangat,
jika awak mengejarnya dengan sedaya-upaya.
Tapi awak sentiasa akan jadi homoseks.
Sentiasa, Michael.
Sentiasa.
Sehingga akhir hayat awak.
Kawan-kawan,
terima kasih untuk majlis yang seronok dan hadiah hebat.
Itu yang saya perlukan.
Terima kasih, Bernard.
Awak akan bawa dia balik?
Jangan risau tentang dia, saya akan uruskan.
Bagus berjumpa awak, Donald.
Selamat malam, Harold.
- Jumpa lagi. - Ya.
Setahun selepas Shavuot?
Jom, Tex. Kita ke rumah saya.
Awak pandai berasmara?
Saya cuba tunjukkan kasih sayang.
Agar saya tak rasa seperti pelacur.
Michael, terima kasih buat saya ketawa.
Saya telefon awak esok.
Jom, Bernard. Masa untuk balik.
Awak sangat berat.
Kenapa saya telefon dia?
- Kenapa? - Terima kasih, Michael.
- Selamat malam, Donald. - Sama, Emory.
Kita pergi minum kopi dan semua masalah akan selesai.
Hati-hati.
Donald?
- Donald? - Michael?
- Apa saya dah buat? - Biar betul.
- Ya, Tuhan. - Michael, saya bukan…
Tidak.
- Hei. - Oh, Tuhan, Donald. Tidak!
- Saya akan ambil air. Nah. - Apa saya dah buat?
- Sudah. - Ya, Tuhan.
Saya akan beri ubat.
- Tidak! Pil dan alkohol, saya akan mati! - Saya tak…
Makan ini. Awak menakutkan saya.
Jangan menangis. Makan pil.
Mari sini, Michael.
- Mari sini, Michael! - Lepaskan saya!
Ya, Tuhan.
Hei.
Tak apa.
Hei, tak apa.
Tak apa.
Siapa yang selalu kata,
"Tunjukkan saya homoseks riang dan saya akan tunjukkan mayat homoseks"?
Entah.
Siapa yang selalu kata begitu?
Kalaulah kita tak membenci diri.
Itu saja.
Jika kita boleh…
Jika kita boleh belajar untuk tidak membenci diri
begitu banyak.
Ya, saya tahu.
Saya tahu.
Okey.
Pakar terapi awak penipu.
- Tadi awak kata dia tak guna. - Ya. Dia penipu tak guna.
- Apa-apa saja. - Okey.
Betul kata Harold.
Awak tak akan berubah.
Awak rasa kita boleh kumbah tempat ini saja?
Dah pukul berapa?
Awal.
Awak nak ke mana?
Ada orang di bilik tidur
dan saya belum nak tidur lagi.
Saya nak pergi bersiar-siar.
Jika saya tidur sekarang,
selepas saya bangun, saya akan dikurung di pusat mental.
Saya tak patut berada di situ.
Ada misa tengah malam di St. Malachy
yang dihadiri oleh orang filem.
Saya akan pergi sertainya.
Doa untuk saya.
Mungkin mereka pergi sebelum saya balik.
Saya akan jumpa awak Sabtu depan?
Kecuali awak ada rancangan lain.
Tiada.
- Michael. - Apa?
Ada dia cakap kenapa dia menangis di telefon?
Tidak.
Mungkin sebab dia tinggalkan Fran.
Atau sebab lain dan dia ubah fikiran.
Mungkin.
Kenapa dia tinggalkan Fran?
Seperti kata ayah saya semasa dia mati dalam dakapan saya,
"Saya tak faham langsung.
Saya tak pernah faham."
Tutup lampu semasa awak pergi.
Apa?
BERDASARKAN PEMENTASAN DAN FILEM OLEH MART CROWLEY
FILEM INI DITUJUKAN DEMI MEMPERINGATI MART CROWLEY
Terjemahan sari kata oleh Audrey Teo