Downloaded from YTS.MX
KLUB BABY-SITTERS
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
ULUBIONE KSIĄŻKI DZIEWCZYN
Gdy byłam dzieckiem, czułam się… Jeśli wysypując Lucky Charms
wśród płatków trafiałeś na trzy pianki,
ja czułam się podobnie. Jak pianka pochodzenia azjatyckiego.
Był Żółty Ranger w Power Rangers…
Żółty Power Ranger…
- Uwielbiałem Deltę z Goonies. - Margaret Cho z All-American Girl.
Łyżwiarka Michelle Kwan.
Myślałam, że Lois Lane też jest wielorasowa.
Kapitan Planeta.
Jest Azjatą?
Kapitan Planeta nie, ale była tam postać, która miała przyjaciela delfina.
W LATACH 80. I 90., RZADKO SPOTYKAŁO SIĘ AMERYKANÓW AZJATYCKIEGO POCHODZENIA…
W FILMACH
W KSIĄŻKACH
W TELEWIZJI
ALE BYŁA PEWNA NIESAMOWITA AZJATKA…
NAPRAWDĘ OSTRA AZJATKA…
CLAUDIA KISHI Z KLUBU BABY-SITTERS
KLUB BABY-SITTERS
Klub Baby-Sitters to cykl książek z lat 80. i 90.
Opowiada o grupie trzynastoletnich uczennic,
które postanawiają stworzyć firmę,
opiekując się dzieciakami z sąsiedztwa.
Troszczą się o wysoką jakość opieki nad dziećmi,
choć teraz dziwne wydaje się, że niańczenie dzieci było ich pasją.
Zawsze spotyka je nowa przygoda.
Jest dobra zabawa, są też problemy z chłopcami.
Stacey ma problemy z tatą.
Co to za zazdrość, gdy myślisz, że Mary ma nowego przyjaciela?
Zakupy, opieka nad dziećmi,
wypady z przyjaciółkami, wycieczki do Disney World.
Klub Baby-Sitters to moje dzieciństwo.
DZIEWCZYNY DOCENIAJĄ JEJ TWÓRCZOŚĆ 700 FANEK W KOLEJCE DO AUTORKI
KLUB BABY-SITTERS STAJE SIĘ ŚWIATOWYM IMPERIUM
MODA NA OPIEKUNKI
POSIEDZENIE „KLUBU”
Nie tylko miałam wielką kolekcję książek z tej serii w domu,
ale wypożyczałam je też z biblioteki,
nawet te stare ulubione.
Pochłaniałem te książki
głównie zamawiając je z klubu książki Scholastic.
Wiecie, co to.,
Ja i moi przyjaciele je czytaliśmy.
Te książki były dla mnie jak narkotyk.
Jest śpiwór.
Mam torbę. Miałam też naszyjnik.
Miałam koszulki. Były też lalki.
Miałam grę na płycie CD. Spędziłam przy niej wiele godzin.
Nazywaliśmy się imionami bohaterek. Próbowałyśmy ubierać się jak one.
Jasne, że byłam Claudią.
„Nagle usiadłam. Mogłam myśleć tylko o batonach Milky Way,
Ring-Dings i Oreo.
Będą one przedmiotem mojego projektu artystycznego.
Widziałam to wyraźnie. Seria dzieł pop-artu,
»Fantazja niezdrowego jedzenia Claudii Kishi«.
Genialny pomysł. Nie mogłam się doczekać realizacji”.
Claudia Kishi to wiceprzewodnicząca Klubu Baby-Sitters.
Ma japońskie korzenie.
Uwielbia niezdrowe jedzenie i sztukę.
Zwariowana, eklektyczna i wyprzedzająca swoje czasy.
Miała te świetne schowki w książkach.
Wciąż o takich marzę, żeby ukrywać w nich słodycze.
Była tak świetna, że miała telefon w swoim pokoju,
co u 13-latki było niespotykane.
Zwykle czujesz, że musisz być postacią o azjatyckich korzeniach
albo innym kolorze skóry.
Odgrywając Harry’ego Pottera, musisz być Cho Chang.
W przypadku Claudii, każdy chciał nią być.
SZAFA CLAUDII
„Mój styl ubierania się niektórzy w Stoneybrook
mogą nazwać wyzywającym”.
„Gdy zakładam lawendowe spodnie w kratę
- z szelkami…”. - „Białe rajstopy w zegary”.
„Męską kamizelkę kupiłam na wyprzedaży…”.
- „Ogromne sztuczne szmaragdy…”. - „Jaskraworóżowe buty”.
„Te kolczyki w kształcie lampek choinkowych naprawdę migoczą”.
O Boże.
„Przesadziłam? Pokręciłam głową. Wyglądałam świetnie”.
Styl Claudii to połączenie nastolatki z azjatycką ciocią.
Claudia wiedziała, jak będzie wyglądała hipsterska moda za 20 lat.
Dla Azjatki z USA czy kobiety o innym kolorze skóry
bycie tą fajną jest niespotykane.
To niesamowita postać,
która przebiła się przez stereotypowe wzorce mniejszości.
RODZINA CLAUDII
„Mam konserwatywną rodzinę, ale ja jestem szalona.
Jestem zupełnie inna niż moja siostra. Ona jest bardzo mądra i lubi szkołę.
GENIUSZ CHODZI NA WYKŁADY
MA SAME SZÓSTKI
Zdaniem rodziców jest cudowna.
Nie przyznałbym się do tego nikomu,
ale dla rodziców jestem ogromnym rozczarowaniem”.
To tak jak ja.
Znałam to.
Znałam to bardzo dobrze.
Dlatego Claudia była mi tak bliska.
Janine to córka, o której każdy…
Moja mama chciałaby takiej, a ja byłam inna.
Wciąż towarzyszyło mi widmo idealnej córki,
bo miałam świadomość, że nie spełniam oczekiwań.
NIE UMIE LITEROWAĆ NIE ZNOSI PRAC DOMOWYCH
KIEPSKIE OCENY
Czułam się jak Claudia.
Chciałam iść za głosem serca i robić coś twórczego.
Chciałam tworzyć sztukę, rysować i pisać.
Claudia nie przepraszała za to, jaka była.
Pokazywała, że można być artystą i kimś kreatywnym.
Claudia Kishi była przykładem, który do mnie trafił.
To był kawałek układanki pasujący do mojego serca.
NADZWYCZAJNE POSIEDZENIE KBS!!
„»Lowellowie są uprzedzeni«, rzekła Kristy.
»Nie lubią cię, bo jesteś Japonką.
A pani Lowell nie wpuści Jessie, bo jest Afroamerykanką«.
Szczęka mi opadła, dłonie zaczęły drżeć i dostałam rumieńców.
»To nie fair!«”.
Gratulacje, Claudio.
Poznałaś stary dobry rasizm.
Pamiętam, że na okładce Nie wchodź, Claudio! stoi przed drzwiami,
a przygląda się jej trójka podobnych do Trumpa dzieci.
Pomyślałem: „A gdyby okładki były naprawdę realistyczne?”.
CLAUDIA I MAŁE RASISTOWSKIE GNOJKI
CLAUDIA KISHI JEDYNA AZJATKA W CAŁEJ CHOLERNEJ SZKOLE
CLAUDIA ZROZUMIAŁA, ŻE TEN CHŁOPAK CIERPI NA ŻÓŁTĄ GORĄCZKĘ
CLAUDII WYDAWAŁO SIĘ, ŻE KAZAŁA WSZYSTKIM ZDJĄĆ BUCIORY
To był świetny sposób, by mówić o mikroagresji.
Azjatów spotykało to samo każdego dnia, ale w książkach o tym nie wspominano.
Alienacja jest oczywista,
gdy historie opowiadane są z perspektywy białych dziewczyn.
W pewnym stopniu problematycznie starali się ją opisać
jako osobę o oczach w kształcie migdałów,
kruczoczarnych włosach i pięknej skórze, choć odżywiała się niezdrowo.
Pierwszy raz przeczytałem o oczach w kształcie migdałów.
Pomyślałem: „Co to w ogóle znaczy?”.
Jeśli chodzi o przedstawicieli różnych ras,
zauważyłam, że większość była biała.
POSTACIE Z KBS
ODZWIERCIEDLENIA
Gdy nie widzisz siebie w mediach, gdy nie widzisz swojego odbicia,
myślisz: „Coś ze mną nie tak”, „Jestem nienormalna”, „Nie istnieję”.
Te myśli są podświadome, ale…
Są wszechobecne i zaczynasz myśleć, że ten świat…
Postrzegasz świat jako świat bez ciebie.
Pamiętam osobę z bardzo kreskówkowym akcentem.
I wielu mało znaczących bohaterów drugoplanowych.
To rodzaj poczucia alienacji w mediach,
bycia wiecznym obcokrajowcem, a nie Amerykaninem.
Pamiętam przejawy tego w szkole,
gdy każdy pytał mnie, skąd jestem,
albo naciągał sobie oczy, żeby się ze mnie ponabijać.
Pamiętam, jak to na mnie wpłynęło.
Wychowali mnie mama Tajka i biały tata.
Czasem podejście do Azjatów nie współgrało z moimi doświadczeniami,
przez co kwestionowałam swoją tożsamość.
Widok kogoś takiego jak Claudia, kto podąża własną ścieżką,
pomógł mi poczuć większą więź z moją tożsamością.
Nie ma jednego sposobu na bycie Azjatką.
Mogę być sobą i tyle.
NAJBARDZIEJ ŻYWE WSPOMNIENIE CLAUDII
CLAUDIA, SZEŚĆ LAT
„Wyciągnęłam pudełko kredek z temperówką.
Westchnęłam z zadowoleniem i zaczęłam rysować.
Mój piękny motyl był gotowy”.
AUTOPORTRETY PIERWSZOKLASISTÓW
„»Claudio!« – surowo rzekła panna Packet.
»To jakiś żart?«.
Gdybym jej odpowiedziała, rozpłakałabym się”.
Mimi usłyszała o tej sytuacji.
To babcia Claudii, która ją uwielbia,
jej artystyczną duszę i nie zostawi tak tego.
Udaje się do nauczycielki.
„Powiedziała: »Panno Packet,
proszę uszanować inteligencję i wyobraźnię Claudii.
Dzieci miały narysować, jak siebie widzą.
Claudia postrzega siebie jako wolną duszę, jako motyla.
I to właśnie narysowała«”.
I pozamiatane! Tak jest, do cholery!
Nie chciałam przeklinać.
Dajesz, Mimi.
To była piękna historia,
zwłaszcza dla dzieci o azjatyckich korzeniach,
którym starsi zabraniali się wyróżniać.
Mieli się wtopić w tłum.
Jako Amerykanka pochodzenia azjatyckiego czułam się wyjątkowo na myśl,
że mogę być sobą, zamiast ukrywać się przed światem.
O Boże.
DZIEDZICTWO CLAUDII
CLAUDIA KISHI NA ZAWSZE
W 2013 roku wydałam zin pod tytułem:
„Claudia Kishi: mój wzór Amerykanki o azjatyckich korzeniach z lat 90.”.
KILKA WAŻNYCH FAKTÓW O CLAUDII LYNN KISHI, 13 LAT
Miło było widzieć, że poruszyła czułą strunę
u innych czytelniczek o azjatyckich korzeniach.
JESTEM JAK CLAUDIA!
Magicznie było zdać sobie sprawę,
że choć żyłyśmy w różnych miastach, przeżywałyśmy to samo,
czytając te książki, jeszcze zanim nawiązałyśmy kontakt.
Od razu widać, gdy ktoś jest Claudią Kishi.
Da się zauważyć pewną zawadiackość.
Dopada cię poczucie koleżeństwa,
gdy widzisz inną Azjatkę, która nie pasuje do stereotypu.
Ostatecznie nikt z nas do niego nie pasuje.
Jej dziedzictwo polega na tym, że wykroczyła poza swoją postać.
Dorośli, którzy w latach 90. byli dziećmi,
wkraczają w ten świat i tworzą własne dzieła.
Jestem twórczynią komiksów,
ilustratorką, artystką interdyscyplinarną.
W 2001 roku założyłem blog Wściekły Azjata.
Współpracuję z Netfliksem przy serialu Klub Baby-Sitters.
Piszę książki i tworzę komiksy
o superbohaterkach pochodzenia azjatyckiego.
Tworzę powieści graficzne i pracuję nad adaptacją Klubu Baby-Sitters.
Jestem autorką książek z cyklu The Sidekick Squad
o homoseksualnych nastolatkach
walczących ze skorumpowaną agencją rządową.
„Fashion Forecasts” to futurystyczna kolekcja
międzypokoleniowych, intersekcjonalnych projektów Azjatek.
Głównym motywem, który łączy moje prace,
są „dobrze bawiące się Azjatki”.
Lubię opowiadać historie o przyjaźni, fantazji,
o byciu kimś lepszym, gdy się jednoczysz.
To sposób na rozmowę o tym, kim jesteście jako Azjaci.
Dziewczyny będą miały współczesne problemy.
Prawa osób transpłciowych, problemy rodziców tej samej płci…
Główna bohaterka ma korzenie chińskie i wietnamskie
i tak jak ja jest biseksualna.
Musimy ciągle dbać o to, by postrzegano nas
jako kogoś więcej niż przelotną modę czy pomagiera.
Możesz być główną bohaterką. Mieć własną historię.
Opowiedzieć ją tak, jak ty tego chcesz.
Wiem, że nie potrzebuję niczyjej zgody, by mówić, lub by ktoś mówił za mnie.
Chcę, by tacy jak ja robili fajne rzeczy.
EPILOG
Pamiętam, jak przesiadywałyśmy na placu zabaw.
Wyobraź sobie sześć małych Azjatek.
POBAWMY SIĘ W KBS! JA JESTEM CLAUDIĄ!
NIE, JA!
Kłóciłyśmy się, kto będzie Claudią, bo…
pragniemy być zauważone.
Pragniemy tych okruchów reprezentacji.
Choć mamy dość okruchów. Chcemy całe ciastko.
Upieczemy własne ciastka
i wypuścimy w świat, by każdy mógł ich spróbować.