Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(หนังสือที่เด็กผู้หญิงชอบอ่าน)
‎ตอนเด็ก ทุกครั้งที่ฉันกินซีเรียลยี่ห้อลักกีชาร์มส์
‎พอเทมันออกมาก็จะได้ถ้วยที่เต็มไปด้วย ‎ซีเรียลกับมาร์ชแมลโลว์แค่สามชิ้น
‎ฉันรู้สึกแบบนั้นเลยว่ามี ‎มาร์ชแมลโลว์อเมริกันเชื้อสายเอเชียอยู่สามคน
‎หนึ่งในนั้นคือเยลโลว์เรนเจอร์ ‎ในเรื่องพาวเวอร์เรนเจอร์
‎เยลโลว์พาวเวอร์เรนเจอร์
‎- ผมชอบเดต้าในเรื่องกูนี่ส์ ขุมทรัพย์ดำดิน ‎- มาร์กาเร็ต โชในซีรีส์ออลอเมริกันเกิร์ล
‎- มิเชล ควาน สเกตลีลา ‎- ฉันว่าลูอิส เลนก็อาจเป็นลูกครึ่ง
‎- เหมือนฉันก็ได้ ‎- กัปตันอวกาศ
‎กัปตันอวกาศเป็นชาวเอเชียเหรอ
‎กัปตันอวกาศไม่ใช่สินะ ‎แต่มีตัวละครชาวเอเชียคนหนึ่ง
‎ที่มีเพื่อนเป็นโลมา
‎(คนที่เติบโตในยุค 80 และยุค 90 แทบจะ ‎ไม่ได้เห็นชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย...)
‎(ในภาพยนตร์)
‎(ในหนังสือ)
‎(บนโทรทัศน์)
‎(แต่มีสาวชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย ‎ที่น่าทึ่งอยู่คนหนึ่ง...)
‎(แต่มีสาวชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย ‎สุดเก๋าอยู่คนหนึ่ง...)
‎(คลอเดีย คิชิแห่งชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็ก)
‎(ชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็ก)
‎ชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็กเป็นหนังสือชุด ‎ที่ถูกปล่อยออกมาในยุค 80 และ 90
‎มันเล่าเรื่องราวของกลุ่มเพื่อน ม.ต้นวัย 13 ปี
‎ที่ตัดสินใจตั้งธุรกิจ
‎โดยการเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ‎ให้เด็กท้องถิ่นในละแวกบ้าน
‎พวกเธอเป็นห่วงเรื่องการดูแลเด็กให้มีคุณภาพ
‎ตอนนี้พอมาคิดดูก็ประหลาดๆ นะ ‎ที่ความชอบของพวกเธอคือการเป็นพี่เลี้ยงเด็ก
‎มันมักมีเหตุการณ์หรือการผจญภัยใหม่ๆ เสมอ
‎มีทั้งดราม่าสนุกๆ ดราม่าผู้ชาย
‎สเตซีย์กำลังมีปัญหากับพ่อของเธอ
‎มีความอิจฉาตาร้อนตอนที่คิดว่า ‎แมรี่มีเพื่อนซี้คนใหม่
‎ไปชอปปิง เป็นพี่เลี้ยงเด็ก ‎ใช้เวลาอยู่กับเพื่อนของเธอ
‎ขึ้นเรือสำราญไปดิสนีย์เวิลด์
‎เรื่องชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็ก ‎เป็นชีวิตวัยเด็กของฉัน
‎(พวกเด็กผู้หญิงบอกว่าเธอเขียน)
‎(แฟนคลับของชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็ก ‎700 คนต่อคิวรอนักเขียน)
‎(ชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็กดูแลอาณาจักรทั่วโลก)
‎(ชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็กโด่งดังอย่างรวดเร็ว)
‎("ชมรม" กำลังให้บริการ)
‎ที่บ้านฉันมีคอลเลคชันหนังสือใหญ่มากของ ‎ชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็ก
‎(ยูมิ ซาคุกาวา)
‎และฉันก็มักไปยืมหนังสือพวกนั้น ‎จากห้องสมุดเป็นครั้งคราว
‎พร้อมกับหนังสือยอดนิยม
‎ผมจะรีบอ่านหลายเล่มอย่างรวดเร็ว
‎ส่วนใหญ่ภายในชมรมอ่านหนังสือเพื่อการศึกษา
‎ทุกคนน่าจะรู้ว่ามันคืออะไรใช่มั้ย
‎ฉันอ่านมัน เพื่อนฉันทุกคนก็อ่านมัน
‎พอได้เริ่มอ่านก็จะติดงอมแงม
‎เรามีถุงนอน
‎ฉันมีกระเป๋า เคยมีสร้อยคอ
‎เสื้อยืด ตุ๊กตา
‎ฉันเคยมีเกมบนซีดี
‎ฉันเล่นมันเป็นชั่วโมงเลย
‎เราจะเรียกกันเองโดยใช้ชื่อตัวละคร
‎และพยายามแต่งตัวให้เหมือนพวกเขา
‎ฉันต้องเป็นคลอเดียแน่อยู่แล้ว!
‎(คลอเดีย คิชิ)
‎"ทันใดนั้นเองฉันก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง ‎สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวฉัน
‎คือช็อกโกแลตแท่ง ‎เค้กช็อกโกแลตสอดไส้ครีม และโอรีโอ
‎พวกมันจะเป็นผลงานศิลปะชิ้นต่อไปของฉัน
‎ฉันเห็นภาพชัดเจนมาก ‎ผลงานศิลปะป๊อปอาร์ตทั้งชุด
‎"การฝันเฟื่องเรื่องอาหารขยะ ‎โดยคลอเดีย คิชิ"
‎เป็นไอเดียที่ยอดเยี่ยมมาก ‎และฉันก็อยากเริ่มเต็มที"
‎คลอเดีย คิชิเป็นรองประธาน ‎ของชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็ก
‎เธอเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น
‎เธอชอบอาหารขยะ ชอบศิลปะ
‎ติงต๊อง สรรหาสิ่งที่ดีที่สุด ล้ำหน้า
‎ฉันชอบที่เธอทำช่องไว้ในหนังสือ
‎มันเป็นสิ่งที่ฉันยังอยากทำ ‎เพื่อเอาขนมไปซ่อน
‎เธอเจ๋งพอที่จะมีโทรศัพท์บ้านในห้องนอน
‎ซึ่งไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยสำหรับเด็กอายุ 13
‎ปกติแล้ว ตัวละครชาวเอเชีย ‎หรือตัวละครผู้หญิงผิวสี
‎จะเป็นตัวละครที่เรารู้สึกว่า ‎จำเป็นต้องเป็น
‎ถ้าเราเล่นเป็นตัวละครในเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ ‎เราจำเป็นต้องเป็นโช แชง
‎แต่สำหรับคลอเดีย ‎เธอเป็นตัวละครที่ทุกคนอยากเป็น
‎(ตู้เสื้อผ้าของคลอเดีย)
‎"ฉันชอบแต่งตัวในแบบที่ ‎คนในสโตนีบรูค
‎อาจเรียกว่าหลุดโลก"
‎"ตอนนี้ฉันใส่กางเกงขายาวห้าส่วน ‎สีม่วงอ่อนลายสก็อต
‎- กับสายเอี๊ยม" ‎- "ถุงน่องสีขาวลายนาฬิกา"
‎"ฉันใส่เสื้อกั๊กลายลูกน้ำของผู้ชาย ‎ที่เจอในงานเปิดท้ายขายของ"
‎- "มรกตปลอมเม็ดใหญ่เบิ้ม" ‎- "ร้องเท้าบูตหุ้มข้อสีชมพูแปร๊ด"
‎"แล้วยังใส่ตุ้มหูรูปร่างเหมือน ‎ไฟห้อยต้นคริสต์มาส
‎ที่มีแสงกะพริบปิดเปิด"
‎โอ้ พระเจ้า
‎"เยอะไปมั้ยเนี่ย ฉันส่ายหัว
‎ฉันดูดีมากเลย"
‎สำหรับฉันแล้ว สไตล์ของคลอเดียเหมือน
‎การผสมผสานระหว่างเด็กสาวกับป้าชาวเอเชีย
‎เหมือนคลอเดียรู้ว่าแฟชั่นของชาวฮิปสเตอร์ ‎ในอีก 20 ปีข้างหน้าจะเป็นยังไง
‎มันประหลาดมากที่มีตัวละครเจ๋งๆ
‎เป็นชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย ‎หรือผู้หญิงผิวสี
‎เธอเป็นตัวละครที่น่าทึ่งสุดๆ
‎และสามารถแหกภาพพจน์ของ ‎ชนกลุ่มน้อยตัวอย่างได้
‎(ครอบครัวของคลอเดีย)
‎"ครอบครัวของฉันหัวโบราณ ‎แต่ฉันใช้ชีวิตเป็นอิสระ
‎ฉันไม่มีอะไรคล้ายพี่สาวฉันเลย
‎เธอหัวดีมากและชอบไปโรงเรียง
‎(อัจฉริยะ ลงเรียนวิชามหาลัย)
‎(ได้เกรดเอทุกตัว)
‎พ่อแม่ฉันคิดว่าเธอสุดยอดมาก
‎ฉันไม่กล้ายอมรับให้คนทั่วไปฟังหรอกนะ
‎แต่ฉันรู้สึกว่าพ่อแม่ผิดหวังในตัวฉันมาก"
‎เหมือนกันเลย
‎มันได้อารมณ์มาก
‎มัน... เจ็บจี๊ดโดนใจฉันมาก...
‎ฉันถึงรู้สึกเชื่อมโยงกับคลอเดียได้สุดๆ
‎เจนีนเป็นเหมือนลูกสาวที่ทุก...
‎ฉันว่าแม่ฉันคงอยากได้ลูกแบบนั้น ‎ซึ่งไม่ใช่ฉันแน่ๆ
‎และฉันก็ต้องมีภาพลูกสาวที่สมบูรณ์แบบนี้
‎คอยตามหลอกหลอนฉัน ‎เพราะฉันก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นแบบนั้นไม่ได้
‎(สะกดไม่เป็น เกลียดการบ้าน)
‎(เกรดไม่ผ่าน)
‎ฉันรู้สึกเหมือนคลอเดีย
‎ฉันอยากทำตามหัวใจและทำสิ่งที่สร้างสรรค์
‎อยากทำศิลปะ อยากวาดรูป อยากเขียน
‎คลอเดียไม่รู้สึกว่าต้องขอโทษในสิ่งที่ตัวเองเป็น
‎เธอแสดงให้เห็นว่าเราเป็นศิลปินได้ ‎และมีความคิดสร้างสรรค์ได้
‎คลอเดีย คิชิเป็นผู้หญิงต้นแบบของฉันเลย
‎แบบว่า "นี่เป็นชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ ‎ที่ใส่เข้าไปพอดีเป๊ะกับใจฉันเลย
‎(ประชุมฉุกเฉินของบีเอสซี)
‎""ตระกูลโลเวลล์มีอคติ" คริสตี้รีบพูด
‎"คลอเดีย พวกเขาไม่ชอบเธอ ‎เพราะเธอเป็นคนญี่ปุ่น
‎เจสซี่ คุณนายโลเวลล์ไม่ยอมให้เธอเข้าบ้าน ‎เพราะเธอเป็นคนผิวสี"
‎ฉันอ้าปากค้าง รู้สึกมือสั่นและแก้มแดงก่ำ
‎"มันไม่ยุติธรรมเลย!""
‎ขอแสดงความยินดีด้วยนะ คลอเดีย
‎เธอเพิ่งได้เรียนรู้บางอย่าง ‎เกี่ยวกับการเหยียดเชื้อชาติดีๆ นี่เอง
‎ผมนึกถึงปกของตอน "ห้ามเข้ามานะ คลอเดีย"
‎และจำได้ว่าเธอยืนอยู่ข้างนอกประตู
‎พร้อมกับเด็กหน้าตาเหมือนทรัมป์ ‎ที่จ้องด้วยสายตาดูถูก
‎ผมเลยคิดว่า "ถ้าหน้าปกเป็นความจริงล่ะ"
‎(คลอเดียกับไอ้พวกเด็กเวรเหยียดผิว)
‎(คลอเดีย คิชิ เด็กเอเชียคนเดียว ‎ในโรงเรียงบ้านี่)
‎(คลอเดียเพิ่งคิดได้ว่า ‎เด็กชายคนนี้เป็นไข้เหลือง)
‎(คลอเดียนึกว่าเธอบอกให้ทุกคน ‎ถอดรองเท้าบ้าๆ พวกนั้นซะ)
‎ผมว่ามันเป็นวิธีที่ดีมากในการ ‎พูดถึงการเหยียดโดยไม่ได้ตั้งใจ
‎คนเอเชียต้องทนกัน ‎สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ทุกวัน
‎คลอเดียก็คงต้องทนกับมันด้วย ‎แต่พวกเธอไม่เคยเอ่ยถึงมันในหนังสือ
‎ในเรื่องมีการ...
‎การเหยียดแน่นอนเนื่องจาก
‎เรื่องราวถูกเล่าจากมุมมองของ ‎เด็กผู้หญิงผิวขาว
‎ถือว่าเป็นปัญหาเลยแหละ ‎ที่พวกเธอมักบรรยายว่าคลอเดีย
‎มีตารูปเมล็ดอัลมอนด์และ...
‎ผมสีดำสนิทและผิวที่สวยงามมาก ‎แม้ว่าเธอจะกินแต่อาหารขยะ
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเคยอ่านเกี่ยวกับ ‎การบรรยายคนว่ามี "ตารูปเมล็ดอัลมอนด์"
‎ผมก็แบบ "มันหมายความว่าไง"
‎ถ้าพูดถึงสัญลักษณ์ทางด้านเชื้อชาติ ‎ก็เหมือนกับ...
‎พูดว่าไงดี ฉันสังเกตว่าคนส่วนใหญ่ผิวขาว
‎(ตัวละครในบีเอสซี)
‎(ภาพสะท้อน)
‎ยามที่เราไม่เห็นตัวเองในสื่อ ‎ยามที่เราไม่เห็นภาพสะท้อนตัวเองในกระจก
‎เราก็จะคิดไปเองว่า "ฉันพังซะแล้ว" ‎หรือ "ฉันผิดปกติ" หรือ "ฉันไม่มีตัวตน"
‎ความคิดเหล่านี้อยู่ในจิตใต้สำนึก
‎พวกมันมีอำนาจครอบงำ ‎โดยเฉพาะตอนที่เราคิดไปเองว่าโลกนี้...
‎เวลาที่เรามองดูโลก ‎ว่าเป็นโลกที่ไม่มีเราอยู่
‎ฉันจำคนที่มีสำเนียงเหน่อๆ เหมือนตัวการ์ตูนได้
‎และมีตัวประกอบไร้ค่าหลายคน ‎อะไรประมาณนั้น
‎นั่นเป็นการพูดโดยรวมเกี่ยวกับ
‎การถูกเหยียดในสื่อ
‎โดยการเป็นคนต่างชาติตลอดกาล ‎ไม่เคยได้เป็นชาวอเมริกัน
‎และฉันก็จำได้ว่ามันเกิดขึ้นในโรงเรียนจริงๆ
‎ตอนที่ฉันโดนทุกคนถามว่ามาจากไหน
‎หรือดึงหางตาเฉียงขึ้นไป ‎เพื่อล้อเลียนฉัน
‎ฉันจำได้แน่นอนว่า ‎มันกระทบชีวิตจริงของฉันยังไง
‎ในฐานะคนที่โตขึ้นมากับแม่ชาวไทย ‎และพ่อฝรั่ง
‎เรื่องเล่าเกี่ยวกับคนเอเชียที่ฉันเห็น ‎มักตรงกับประสบการณ์ของฉัน
‎ซึ่งมีส่วนทำให้ฉันสงสัยตัวตนของฉัน
‎ดังนั้น การได้เห็นคนอย่างคลอเดีย ‎เดินตามทางที่เธอเลือก
‎ช่วยให้ฉันรู้สึกเชื่อมโยงกับ ‎ตัวตนของฉันได้ดียิ่งขึ้น
‎แค่ได้รู้ว่าว่ามันไม่ได้มีวิธีเดียว ‎ที่จะเป็นคนเอเชีย
‎มันไม่เป็นไรที่ฉันจะเป็นตัวของตัวเอง
‎(ความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดของคลอเดีย)
‎(คลอเดีย อายุ 6 ขวบ)
‎"ฉันดึงกล่องสีเทียน 64 แท่งออกมา ‎พร้อมกับกบเหลาดินสอ
‎ฉันถอนหายใจอย่างมีความสุข ‎และเริ่มวาดรูป
‎ฉันวาดผีเสื้อแสนสวยเสร็จแล้ว"
‎(วาดรูปภาพเหมือนตนเองตอนป.1)
‎""คลอเดีย!" ครูแพ็กเก็ตพูดอย่างเข้มงวด
‎"นี่ล้อเล่นกันรึเปล่า"
‎ฉันไม่สามารถตอบเธอ ‎ถ้าฉันตอบ ฉันก็คงจะร้องไห้"
‎แล้วมีมี่ก็ได้ยินเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ ‎มีมี่คือ...
‎ย่าสุดแจ่มที่เข้าใจคลอเดียเป็นอย่างดี
‎และเปิดรับความความติสต์ของคลอเดีย ‎และจะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ
‎ย่าเลยไปหาครู
‎"และพูดว่า "คุณแพ็กเก็ตคะ
‎ฉันต้องการให้คุณเคารพความฉลาด ‎และจินตนาการของคลอเดีย
‎คุณขอให้เด็กๆ วาดตัวเอง ‎ในแบบที่พวกเขาเห็นตัวเอง
‎และคลอเดียของฉันก็มองว่าตัวเอง ‎เป็นคนรักอิสระเหมือนกับผีเสื้อ
‎หลานฉันก็เลยวาดผีเสื้อ"
‎สุดยอด! แบบนี้สิใช่เลย!
‎โทษทีค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะสบถ
‎มีมี่สู้ๆ
‎มันเป็นเรื่องราวที่งดงามมาก ‎โดยเฉพาะสำหรับเด็กอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
‎พวกเขามักถูกพวกผู้ใหญ่บอกตอนโตขึ้น ‎ว่าอย่าทำตัวโดดเด่นเกินไป
‎อย่าสร้างปัญหาและให้เข้ากับคนรอบข้างให้ได้
‎ในฐานะชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย ‎ฉันรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่พิเศษมาก
‎ที่ได้เป็นตัวของเราเอง ‎และไม่ต้องหลบซ่อนตัวตนจากโลก
‎โอ้ พระเจ้า
‎(มรดกตกทอดของคลอเดีย)
‎(คลอเดีย คิชิตลอดกาล)
‎ในปี 2013 ฉันทำนิตยสารชื่อว่า
‎"คลอเดีย คิชิ ผู้หญิงต้นแบบ ‎ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชียของฉันในยุค 90"
‎(ข้อเท็จจริงที่สำคัญเกี่ยวกับ ‎คลอเดีย ลินน์ คิชิ อายุ 13 ปี)
‎มันน่าตื่นเต้นมากที่ได้เห็นว่า ‎เรื่องราวมันกินใจ
‎นักอ่านชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย ‎คนอื่นๆ ที่เป็นผู้หญิง
‎(ฉันเหมือนคลอเดียเลย)
‎มันค่อนข้างมหัศจรรย์ที่ได้รู้ว่า ‎เราทุกคนก็ผ่าน
‎ประสบการณ์เดียวกันในเมืองที่ต่างกัน
‎อ่านหนังสือพวกนี้อยู่ทุกหนแห่ง ‎ก่อนที่เราจะมีวิธีเชื่อมต่อถึงกัน
‎คุณจะสามารถมองออกได้ทันที ‎ว่าใครเป็นคลอเดีย คิชิ
‎คนคนนั้นจะมาดเท่และมี...
‎มีความรู้สึกเป็นมิตร
‎เมื่อเห็นสาวเอเชียอีกคนที่ไม่ตรงกับ ‎ภาพพจน์ของคนเอเชีย
‎ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครสักคนที่ ‎ตรงกับภาพพจน์ของคนเอเชีย
‎มรดกตกทอดของเธอคือ ‎การที่เธอเป็นมากกว่าแค่ตัวละคร
‎ตอนนี้เด็กๆ ที่โตขึ้นในยุค 90 ‎ก็ได้กลายเป็นผู้ใหญ่
‎ที่พยายามหาทางประสบความสำเร็จ ‎และสร้างผลงานของตัวเอง
‎ฉันเป็นนักวาดการ์ตูน
‎นักวาดภาพประกอบ ‎นักวาดสหวิทยาการที่ทำได้รอบด้าน
‎"แองกรี้ เอเชียน แมน" เป็นบล็อก ‎ที่ผมเริ่มเขียนตั้งแต่ปี 2001
‎ฉันกำลังทำซีรีส์ ‎เรื่องชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็กกับเน็ตฟลิกซ์
‎ฉันเขียนหนังสือและการ์ตูนเกี่ยวกับ ‎ซูเปอร์ฮีโร่หญิงชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
‎ฉันเป็นนักเขียนนวนิยายภาพ ตอนนี้กำลัง ‎ทำเรื่องที่ดัดแปลงจากชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็ก
‎ฉันเป็นผู้แต่งซีรีส์เรื่องเดอะไซด์คิกสควอด
‎มันเกี่ยวกับกลุ่มวัยรุ่นพิลึกๆ ‎ที่จัดการกับองค์กรรัฐบาลทุจริต
‎"แฟชั่น ฟอร์แคสต์ส" เป็นคอลเลกชันล้ำสมัย ‎ของการออกแบบแฟชั่น
‎ให้ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชียแบบข้ามรุ่น ‎และไม่จำกัดเพศและสัญชาติระหว่างวัย
‎ธีมที่ใหญ่ที่สุดที่เชื่อมโยงงานของฉันคือ...
‎ฉันเรียกมันว่า "สาวๆ เอเชียสนุกสนาน"
‎ฉันชอบเล่าเรื่องเกี่ยวกับมิตรภาพ จินตนาการ
‎การรวมตัวกันเพื่อเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
‎มันเป็นวิธีการพูดคุยเกี่ยวกับตัวตันของเรา ‎ในฐานะชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
‎สาวๆ จะตัองรับมือกับปัญหาต่างๆ ‎ที่กำลังเกิดขึ้น
‎สิทธิของกลุ่มคนข้ามเพศ ‎อคติกับผู้ปกครองเพศเดียวกัน...
‎กลุ่มตัวละครหลักเป็น ‎ลูกครึ่งจีนเวียดนามเหมือนฉัน
‎และเป็นไบเซ็กชวลเหมือนฉัน
‎มันมักจะมีความท้าทายอยู่เสมอ
‎เพื่อทำให้เราเป็นมากกว่าแค่ตัวประกอบ ‎หรือสิ่งที่คนนิยมชั่วขณะ
‎เราสามารถเป็นตัวละครหลักได้ ‎มีเรื่องราวของตัวเองได้
‎เราจะเล่าเรื่องราวของตัวเอง ‎อย่างไรก็ได้ที่ต้องการ
‎พอถึงจุดๆ หนึ่งผมก็คิดได้ว่า ‎ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตเพื่อเล่าเรื่องราว
‎หรือให้คนอื่นมาเล่าเรื่องราวแทนผม
‎ฉันอยากเห็นคนอื่นที่คล้ายกับฉัน ‎ทำอะไรเจ๋งๆ
‎(บทส่งท้าย)
‎ฉันจำได้ตอนที่เล่นกับเพื่อนๆ ‎ที่สนามเด็กเล่น
‎ลองนึกภาพเด็กผู้หญิง ‎ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชียห้าหกคน
‎(มาเล่นชมรมบริการพี่เลี้ยงเด็กกัน! ‎ฉันเป็นคลอเดีย!)
‎(ไม่ ฉันจะเป็นคลอเดีย!)
‎เราทะเลาะกันว่าใครจะได้เป็นคลอเดีย ‎เพราะว่า...
‎เราต้องการให้คนอื่นเห็นตัวตนของเรา
‎อยากได้เศษเล็กเศษน้อย ‎ที่จะมาเป็นตัวแทนของพวกเรา
‎เราเบื่อกับการมีแค่เศษเหล่านั้น ‎เราต้องการคุกกี้ทั้งชิ้น
‎เราจะออกไปอบคุกกี้ของเราเอง
‎และกระจายมันไปในโลก ‎ทุกคนจะได้มีความสุขกับมัน