Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪- ประหยัดกันหน่อยนะ ‪- โอเค
‪- มีชุดกุรตาไหมครับ ‪- มีครับ ต้องการแบบไหน
‪ไม่หวือหวาเกินไป แต่ก็ไม่จืดเกินไป
‪ขอดูแบบเรียบๆ หน่อยครับ
‪ตัวนี้เท่าไหร่คะ
‪เจ็ดร้อยห้าสิบรูปีครับ
‪ขอดูตัวสีขาวหน่อยครับ
‪ตัวข้างบนน่ะ
‪ตัวนี้เท่าไหร่ครับ
‪สวยดีนะ
‪ดูด้วยนะว่าใส่พอดีตัวรึเปล่า
‪เอาให้นั่งสบายๆ บนเวที
‪เตือนซะเป็นคนแก่เลย ‪อย่างกับผมไม่เคยซื้อชุดเองงั้นแหละ
‪ขอผมลองสวมแล้วนั่งดูได้ไหมครับ
‪ได้ไงล่ะครับ แบบนั้นชุดก็เปื้อนหมดสิ
‪ผมลองผ้าคล้องคอด้วยดีไหม
‪ผ้าคล้องคอเหรอ ทำไมแค่ผ้าคล้องคอ
‪อวดแหวนเพชรกับสร้อยทองบนเวทีด้วยเลยสิ
‪คิดว่ากรรมการ ‪จะให้คะแนนเครื่องแต่งกายด้วยเหรอ
‪พ่อพูดเสมอว่า "ขึ้นเวทีเมื่อไหร่
‪ทุกอย่างก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง"
‪ผู้เข้าแข่งขันคนต่อไป นายชารัท เนรุลการ์
‪ผมจะขับร้องเพลงราคะพัคศรี
‪เป็นคีตศิลป์ดั้งเดิมในจังหวะเร็วครับ
‪ยุ่งอยู่รึเปล่าจ๊ะ
‪อะไรเนี่ยยาย ไม่เห็นเหรอ
‪แม่แกโทรมา คุยกับเขาหน่อยสิ
‪ไว้ผมค่อยโทรกลับ
‪แกพูดว่า "ไว้โทรกลับๆ" มาหลายวันแล้วนะ
‪เลิกกวนผมซะที ผมบอกว่าจะโทรกลับไง
‪เขาบอกว่าแกไม่รับสายเขามาสามวันแล้ว
‪โทรศัพท์ผมเสียน่ะ
‪วิชุบอกว่าไม่สบายมาหลายวันแล้ว
‪แล้วผมอยู่นี่จะทำอะไรได้ แม่ก็ดูแลตัวเองไปสิ
‪งั้นไปเยี่ยมแม่แกหน่อย
‪ยาย อีกสองวันผมจะแข่งแล้วนะ
‪ขอผมซ้อมเถอะ บอกแม่ว่าผมจะโทรกลับ
‪บอกเองสิ อย่าให้ฉันเกี่ยวด้วยเลย
‪เป็นกระโถนรองรับอารมณ์ทั้งลูกทั้งหลาน
‪เวรกรรมจริงๆ
‪จะร้องไห้ทำไมล่ะเนี่ย
‪กว่านักพรตและผู้ทรงศีล ‪จะบรรลุศาสตร์แห่งคีตะนี้ได้
‪ต้องบำเพ็ญเพียรทางจิตอย่างสม่ำเสมอ ‪นานหลายพันปี
‪หาใช่เรียนรู้กันได้ง่ายๆ
‪ต่อให้มีชีวิตสิบชาติก็ยังไม่พอ
‪ศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่ได้สอนตรงๆ ว่า
‪"ราคะนี้ต้องใช้ระดับเสียงปา"
‪หรือ "ราคะนั้นต้องข้ามระดับเสียงธา"
‪เมื่อบรรลุคีตศิลป์นี้
‪เราจะมองเห็นเส้นทางสู่สวรรค์
‪ฉะนี้แล คนถึงพูดกันว่าดนตรีอินเดียดั้งเดิม
‪เป็นการแสวงหาชั่วนิรันดร์
‪และการจะเริ่มแสวงหาได้นั้น
‪เจ้าจะต้องปลงและยอมเสียสละ
‪หากคิดจะรวย
‪จงสร้างครอบครัว
‪แล้วไปร้องเพลงรักหรือเพลงประกอบภาพยนตร์
‪อย่าเลือกเส้นทางนี้
‪ถ้าคิดจะเลือกเส้นทางนี้
‪จงเรียนรู้ที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยวและหิวโหย
‪เอ้านี่
‪เอาอะไรอีกไหม
‪ไม่เอา
‪ได้ข่าวว่าสุมิต คาเธ ‪จากนาคปุระก็ลงแข่งเหมือนกัน
‪เขาฝึกทักษะมาแน่นมาก
‪แล้วจะพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเขาทำไม
‪ผมเจอริชีกับกรุติที่ด้านนอกด้วย
‪ทำตัวลับๆ ล่อๆ มาก
‪แค่ถามเฉยๆ ว่า ‪พวกเขาจะใช้เพลงไหนในการขับทำนองราคะ
‪แค่นี้ก็ไม่ตอบ เลี่ยงไปคุยเรื่องอื่นซะงั้น
‪- ช่างมันเถอะ ‪- ชารัท เนรุลการ์
‪ชารัท
‪- โชคดีนะ ‪- ครับ
‪ผมจะขับร้องเพลงราคะพัคศรี
‪เป็นคีตศิลป์ดั้งเดิมในจังหวะเร็วครับ
‪ขอบคุณครับ
‪ยอดเยี่ยมครับ ไพเราะมาก
‪ผู้เข้าแข่งขันคนต่อไปของเราคือ นิติณ อวัศฐ์
‪เก่งมากจ้ะ
‪- จริงเหรอครับ ‪- ใช่ ดีมากเลย
‪เสียงก้องมากไปไหม ผมอยู่บนเวทีฟังไม่ออก
‪ไม่นะ ก็ปกติ
‪ปรบมือให้เขากันครับ
‪และแล้วเวลาที่ทุกคนรอคอย
‪ก็มาถึงในที่สุด
‪คณะกรรมการได้ผลตัดสินแล้วครับ
‪ในการมอบรางวัลคุปเตบิวเดอร์ส
‪สำหรับผู้ขับร้องรุ่นเยาว์ประจำปี 2006
‪ผมขอเชิญคุณทัตตะเตรยะ กีรโลสการ์ ‪ขึ้นมาบนเวทีครับ
‪ช่วยปรบมือดังๆ ด้วยครับ
‪เขาเป็นบุตรของ ‪ท่านอาจารย์พลกฤษณะ กีรโลสการ์
‪เขามาช้าเล็กน้อย แต่เขาเดินทางมาหาเรา ‪จากเมืองมุลุนท์เชียวนะครับ
‪ผมขอเชิญคุณทัตตะเตรยะ ‪มอบถ้วยรางวัลแก่ผู้ชนะ
‪รางวัลรองชนะเลิศอันดับสองได้แก่ ‪นามิตา ศตมะ
‪รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งได้แก่ ‪สุมิต คาเธ
‪และรางวัลสูงสุดและสำคัญที่สุดของวันนี้
‪ผู้ชนะเลิศการแข่งขันผู้ขับร้องรุ่นเยาว์ ‪ประจำปี 2006 ได้แก่…
‪ฉินมะยี วัทหวการ์
‪ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่ง ‪แก่ผู้ได้รับรางวัลคุปเตบิวเดอร์สทั้งสามครับ
‪ปรบมือดังๆ ให้พวกเขาด้วยครับ
‪ขณะหายใจเข้า ให้คิดแต่เรื่องดีๆ
‪ขณะหายใจออก
‪ปลดปล่อยความคิดร้ายๆ ออกไป
‪เราจะทำสมาธิกัน
‪อย่าสกัดความคิดใดๆ
‪ตอนนี้เราจะเริ่มฝึกลมหายใจกัน
‪จิตที่ฟุ้งซ่าน
‪จะไม่สามารถขับร้องขยาล
‪ได้อย่างลึกซึ้งและจริงใจ
‪การบูชาโน้ตเพลงทุกตัว
‪เสียงเล็กเสียงน้อยทุกเสียง
‪จิตของเจ้าจะต้องบริสุทธิ์ไร้มลทิน
‪ขยาลคืออะไร
‪ขยาลคือสภาวะจิตของผู้ขับร้อง
‪ณ ขณะนั้น ณ ช่วงเวลานั้น
‪ผู้ขับร้องจะแสดงสภาวะจิตของตนออกมา ‪โดยมีราคะเป็นสื่อกลาง
‪ขณะขับร้องอยู่นั้น ตัวเจ้าเองไม่รู้หรอกว่า
‪จะค้นพบ
‪อะไรใหม่ๆ ในราคะ
‪หากต้องการให้สัจจะแห่งราคะ ‪เผยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
‪เจ้าจะต้องขจัดมารยาออกไปจากจิตใจ
‪ขจัดความโลภและจิตอกุศลทั้งหลาย
‪ไม่ใช่ทุกคนจะมีวินัยในกมลสันดาน
‪และมีศรัทธาที่จำเป็นต่อศาสตร์นี้…
‪ยังฟังอยู่อีกเหรอ
‪ฟังมหากาพย์อาจารย์แม่พอได้แล้วมั้ง
‪มหากาพย์อะไร นี่ก็งานเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
‪เทปพวกนี้ยาวเป็นชั่วโมง มันต้องใช้เวลาอยู่แล้ว
‪เอาไว้ทำทีหลัง
‪เทปงานคอนเฟอเรนซ์ซาดารังอัดเสร็จหรือยัง
‪ของปี 1972 กับ 1974 เสร็จแล้ว
‪ส่วนเทปปี 1973 หาไม่เจอ
‪ไม่เจอได้ไง
‪ก็วางอยู่ตรงนี้ วันก่อนยังเห็นอยู่เลย
‪ผมไม่เห็นนี่
‪เทปนั่นมีเพลงพสันต์-บาฮาร์ ‪ของรัมเภา อโรลการ์
‪ลูกคอเขาสุดยอดเลย
‪เป็นปรมาจารย์ด้านการผสานทำนองราคะ
‪หาให้เจอ
‪ลูกค้าให้เราทำบ็อกซ์เซ็ตแผ่นซีดี ‪ปี 1972 ถึง 1975
‪กี่กล่องเหรอ
‪ทำแผ่นมาสเตอร์ขึ้นมาก่อน ‪แล้วเราจะผลิตสัก 30 ถึง 40 กล่อง
‪(เสียงบรรยายของอาจารย์แม่)
‪มีซีดีของชานการ์ พัตต์ขายไหม
‪ไม่มีครับ
‪แล้วสุลต่าน ซาเฮบล่ะ
‪ไม่มีครับ หมดสต็อกแล้ว
‪งั้นมีอะไรแนะนำบ้าง
‪จริงๆ แล้วร้านเราขายแผ่นซีดี ‪ที่หายากและไม่ค่อยเป็นที่รู้จักน่ะครับ
‪ซีดีทั้งหมดนี้แปลงมาจาก ‪เทปคาสเซ็ตต์กับแผ่นเสียงเก่าๆ
‪ไม่รู้จักสักคน
‪ใช่ครับ แต่พวกเขาเก่งพอๆ กับศิลปินชื่อดังเลย
‪เช่นคนนี้ เขาชื่ออุสตัท นิสซาร์ อัสลาม เชค
‪ขับร้องตามประเพณีอัครา
‪เป็นศิษย์ครูคนเดียวกับสุลต่าน ซาเฮบ
‪แต่ไม่ดังเท่า
‪- ราคาเท่าไหร่ ‪- 150 รูปีครับ
‪ไม่เอาดีกว่า ขอบคุณ
‪คุณครับ เรามีโปรโมชั่นอยู่นะครับ
‪ชุดรวมเพลงจาก ‪สถานีวิทยุออลอินเดียเรดิโอ 12 แผ่น
‪ราคาปกติ 1,500 รูปี ‪เราลดเหลือแค่ 1,000 รูปี
‪ไม่ล่ะ ขอบคุณ
‪มีดนตรีสักการะไหมคะ
‪ไม่มีเนอะ
‪ไม่มีครับ มีแต่ดนตรีคลาสสิกดั้งเดิม
‪ไว้ฉันกลับมาใหม่ช่วงพัก
‪มีแต่คนอยากได้ดนตรีสักการะ
‪เข้าไปฟังข้างในกันไหมครับ
‪จะบ้าเหรอ
‪ฟังให้เสียดหูเปล่าๆ
‪โคตรไร้สาระเลย
‪ทำไมต้องลดตัวขนาดนี้เพื่อแสดงให้ ‪หญิงห่มส่าหรีผ้าไหมกับชายใส่เสื้อกุรตาแพงๆ ดู
‪วันนี้เขาแสดงไม่เป็นสับปะรด
‪แต่คนดูก็ปรบมือให้อยู่ดี
‪ไอ้พวก "สมาชิกรายปี" พวกนี้
‪ใครขึ้นเวทีก็ปรบมือให้หมด
‪แม้แต่นักแสดงที่ไม่มีจุดยืนด้านดนตรี
‪อย่างกับบุฟเฟต์รวมมิตร
‪ราคะเคร่งขรึม 20 นาที ราคะเบาๆ 15 นาที ‪ต่อด้วยเพลงรัก เพลงสักการะ
‪พอกันที
‪แต่พวกสปอนเซอร์ชอบ
‪ช่างหัวพวกสปอนเซอร์สิ
‪พวกเขาดันแต่ศิลปินดังหน้าเดิมๆ แค่สี่ห้าคน
‪มีแต่ศิลปินพวกนี้ที่ได้แสดง ‪ทุกอย่างเลยฟังดูซ้ำซากจำเจ
‪ไม่ว่าจะเป็นราคะทำนองไหน ‪ก็ใช้โครงสร้างเดิม ลูกเล่นเดิม
‪เดาได้หมด
‪ขอข้าวเพิ่มครับ
‪แต่ผมไม่เข้าใจเลยนะ
‪พี่ชากีร์เคยบรรเลงได้ไพเราะมาก
‪ผมเคยฟังการบันทึกเสียงของเขาจากยุค 1980
‪คุมเสียงได้นิ่งมาก โน้ตชัดมาก
‪คนเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ได้ยังไง
‪เพื่อเงินไง จะมีอะไรซะอีก
‪งั้นทำไมอาจารย์ปู่กับอาจารย์แม่
‪ไม่เข้าสู่ธุรกิจคอนเสิร์ตอะไรนี่ล่ะ
‪อะไร
‪เป็นอะไรไป
‪ผมไม่รู้ครับ
‪หมายความว่ายังไง
‪ผมคิดท่อนเอื้อนใหม่ไม่ออก
‪มันวนซ้ำใช่ไหมล่ะครับ
‪แล้วทำไมถึงซ้ำ
‪ผมไม่รู้ครับ
‪แกซ้อมมาใช่ไหม
‪ครับ
‪แล้วทำไมถึงติด
‪ลองใหม่อีกที
‪มันซ้ำน่ะครับ
‪ตาแกบ้าง
‪ดี
‪ดีมาก
‪นี่คุณ
‪ปล่อยเขาไปได้แล้ว
‪เพื่อนๆ เขาโทรมาตั้งหลายรอบแล้ว
‪แกอยากไปรึเปล่า
‪อยากไปสิฮะ
‪แน่ละ ขนาดวันอาทิตย์ ‪คุณยังบังคับลูกให้เรียนดนตรีอยู่ได้
‪ไม่งั้นจะให้ทำอะไร
‪เรียนดนตรีไม่ดีตรงไหน
‪ถ้าเป็นอุสตัท ซาเฮบ ‪คงเฆี่ยนลูกๆ จนกว่าจะร้องได้ถูกต้อง
‪- เราฟังเรื่องนี้เป็นร้อยครั้งแล้ว ‪- แต่มันเป็นเรื่องจริง
‪เขาจะผูกผมของลูกๆ กับตะปูบนฝาผนัง
‪ส่วนเราร้องกันสนุกๆ ถูกไหม
‪พ่อจะสอนร้องเพลงดั้งเดิม ‪ในทำนองราคะเดียวกัน กดตัวโน้ตค้างไว้นะ
‪นั่นแหละ
‪ชาร์เดีย
‪มาเถอะ ทุกคนรออยู่
‪นี่ เข้ามาก่อนสิ
‪ไม่เอาหรอกลุง
‪เอาน่า มานั่งก่อน
‪ลุงกำลังสอนเขาร้องบันดิช
‪ลุง ผมไม่รู้เรื่องหรอก
‪ให้ชาร์เดียไปเล่นกับผมเหอะ
‪บันดิชเป็นการประพันธ์ดนตรีที่ทรงคุณค่ามาก
‪เมื่อนักดนตรีสองคนแต่งงานกัน
‪เขาจะมอบบันดิชแทนสินสอด
‪มันเคยมีค่าเท่าชีวิตเลยนะ
‪ทรมานเด็กพวกนี้ทำไมคะ
‪ปล่อยพวกเขาไปเล่นเถอะ
‪ไปๆ บินไป บินกลับรังไป
‪ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
‪ยินดีต้อนรับกลับสู่รายการฆราณะของเราค่ะ
‪ก่อนพักโฆษณา
‪คุณมุกุนต์ได้ให้ความกระจ่างแก่เรา ‪เรื่องประวัติศาสตร์ของสถาบันดนตรีอัลวาร์
‪คุณมุกุนต์ไม่เพียงเป็นนักขับร้องคนเดียว ‪ที่ฝึกการร้องแบบอัลวาร์
‪เขายังเขียนหนังสือ ‪เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ดนตรีอัลวาร์อีกด้วย
‪ชื่อ เปลวไฟนิรันดร์
‪คุณมุกุนต์คะ ขออนุญาตชวนคุยหัวข้อต่อไปนะคะ
‪คุณได้เขียนเอาไว้ในหนังสือว่า ‪ดนตรีประเภทนี้เปลี่ยนไปตามกาลเวลา
‪จนกระทั่งสูญเสียแก่นสำคัญไปในปัจจุบันนี้
‪จริงครับ
‪หลายคนไม่ชอบที่ผมเขียนเรื่องนี้
‪มีคนตำหนิผมด้วยซ้ำ
‪แต่ถ้าวันนี้มีคนอยากฟังดนตรีแนวนี้ ‪พวกเขาจะหาฟังได้ที่ไหนคะ
‪หาไม่ได้แล้วครับ
‪แทบเป็นไปไม่ได้เลย ‪ที่จะหาดนตรีประเภทนี้ฟังในสมัยนี้
‪ความบริสุทธิ์ดุจสวรรค์เยี่ยงนั้น
‪ครูของผม อาจารย์วินายัก ประธาน ‪บอกผมเสมอว่า
‪ถ้าอยากฟังดนตรีของอุสตัท
‪มีเพียงคนเดียวเท่านั้นในโลกที่บรรเลงได้ ‪อาจารย์สินธุไพ ชาเทพ
‪เรามักจะเรียกท่านด้วยความรักว่า ‪"อาจารย์แม่"
‪ครูของเราพูดว่าดนตรีของเขา
‪เทียบชั้นท่านไม่ได้เลย
‪ทำไมท่านถึงได้พิเศษขนาดนั้นคะ
‪ผมถามคำถามนี้กับครูผมหลายครั้ง
‪เขาบอกว่าดนตรีของท่านนั้น ‪มิอาจบรรยายเป็นคำพูดได้
‪- แต่ว่ามีการบันทึกเสียงเอาไว้ไหมคะ ‪- ไม่มีครับ
‪อาจารย์แม่ไม่เคยอนุญาตให้ใคร ‪บันทึกเสียงดนตรีของท่าน
‪อย่าว่าแต่คำสัมภาษณ์เลย ‪ขนาดรูปถ่ายสักใบยังแทบไม่มี
‪ท่านแตกต่างมาก ท่านเป็นนักพรตหญิง
‪ตอนเด็กน่ารักนะเนี่ย
‪น่าเอ็นดูเชียว
‪แล้วตอนนี้ไม่น่ารักเหรอ
‪ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยเปิดให้ฉันดูบ้าง
‪ฉันฟังเรื่องพ่อคุณมาเยอะมาก ‪แต่เพิ่งเคยเห็นหน้าเขานี่แหละ
‪แต่ก่อนมันเป็นเทปวิดีโอ
‪ผมเพิ่งอัดใส่แผ่นเมื่อวานนี่เอง
‪ฉันอยากฟังพ่อคุณร้องเพลง
‪ชีวิตเขาน่าสนใจกว่านั้นอีก
‪เสียงร้องเขาก็งั้นๆ
‪- ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม ‪- ได้สิ
‪เตชัสบอกฉันว่าพ่อคุณมีเทปเก่าๆ ของอาจารย์แม่
‪เทปอะไร
‪ที่ท่านบรรยายให้ศิษย์อาวุโสฟังในเบลกวม
‪แต่จะมีเทปได้ยังไง
‪ดูเหมือนการิม ซาเฮบจะแอบอัดไว้อย่างลับๆ
‪ใช่ พ่อผมเคยพูดเรื่องนี้ครั้งหนึ่ง
‪แต่ผมไม่เคยเห็นเทปที่ว่าเลย
‪ช่างเถอะ ได้เอาไปให้แม่ดูไหม
‪น่าจะเอาให้ดูนะ ท่านจะต้องดีใจมากๆ
‪รู้ไหมว่าแม่อ่อนไหวเรื่องพ่อแค่ไหน
‪ให้ดูจะยิ่งแย่ไปกว่าเดิม
‪ฉันไปละ มืดแล้ว
‪(เสน่หา)
‪(ขอโทษนะ)
‪(ส่งข้อความแล้ว)
‪อย่าสกัดกั้นความคิดที่หลั่งไหลอยู่ในจิต
‪แค่สังเกตความคิดเหล่านั้น
‪ให้อารมณ์ที่สะกดกลั้นไว้
‪ออกมาข้างหน้า
‪ไม่ว่าจะดีหรือเลว ปล่อยมาทั้งหมด
‪มันมีอยู่ จงสังเกตอารมณ์เหล่านั้น
‪เช่นเดียวกับจิต ‪กายเองก็พยายามจะสื่อสารกับคุณ
‪พยายามฟังเสียงของกาย
‪ยายมีเรื่องจะบอก
‪แต่นึกไม่ออกว่าเรื่องอะไร
‪ถ้าเป็นค่าไฟ ผมจะไปจ่ายวันนี้
‪ไม่ๆ ไม่ใช่ค่าไฟ
‪เป็นเรื่องอื่น
‪ใช่เรื่องยาของยายไหม
‪ไม่ใช่เรื่องยาด้วย
‪ช่างเถอะ ยายจำไม่ได้
‪ตกลงโทรไปหาแม่หรือยัง
‪ผมเพิ่งคุยกับแม่เมื่อวานนี้เอง
‪แล้วแม่ว่าไง
‪บอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ฉันล่ะไม่เข้าใจแม่แกเลย
‪พูดกับแกอย่าง พูดกับฉันอย่าง
‪ในใจก็คิดไปอีกอย่าง
‪มีอะไรอีกล่ะครับ
‪เมื่อวานแม่แกร้องไห้ทางโทรศัพท์
‪บอกว่าฉันควรคุยกับแก
‪เรื่องอะไร
‪เรื่องหางานทำ
‪ผมก็ทำงานกับกิชอร์อยู่นี่ไง
‪ยายก็บอกไปอย่างนั้น
‪แต่เขาพูดว่า "นั่นไม่ใช่งานจริงจัง"
‪"กิชอร์ให้ค่าจ้างไม่กี่ตังค์" ประมาณนี้
‪นี่แม่พูดหรือยายพูดเอง
‪ฉันจะพูดทำไม
‪แม่รู้ได้ยังไงว่าผมหาเงินได้เท่าไหร่
‪ผมไม่เคยบอกแม่
‪แต่เขารู้ว่าเงินเราขาดมือตลอด
‪ทั้งค่าเช่าบ้าน ค่ารักษาวิชุ…
‪เขาคนเดียวจะไปจ่ายยังไงไหว
‪อย่าเอาแม่มาอ้างเลย ยาย
‪ถ้ายายให้ผมอาศัยอยู่ด้วยไม่ไหว ก็บอกมาตรงๆ
‪ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย
‪ทำไมแกพูดจาแบบนี้
‪เราแค่เป็นห่วงอนาคตของแก
‪ฟังนะ ยาย ‪ผมต้องเลือกระหว่างดนตรีของผมกับงาน
‪ผมทำทั้งสองอย่างไม่ได้
‪ทำไมถึงไม่ได้
‪เพื่อนๆ แกมีงานทำกันทุกคนไม่ใช่เหรอ
‪เตชัสก็ทำงานไม่ใช่เหรอ ‪เสน่หาก็ทำงานไม่ใช่เหรอ
‪แต่ผมไม่อยากทำ
‪ผมไปจากที่นี่ก็ได้ถ้ายายต้องการ
‪ปึงปังแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน
‪หัวดื้อพอๆ กับพ่อแกเลย
‪แล้วดูสิว่าชีวิตช่วงหลังของเขาก็ลำบาก
‪อย่าเทียบผมกับพ่อ
‪ถ้าผมไม่ประสบความสำเร็จ ‪ผมจะไม่โทษฟ้าโทษดินไปทั่วหรอก
‪ฉันไม่รู้แล้วว่าจะพูดยังไงกับเด็กคนนี้
‪อาจารย์ปู่ ให้เริ่มเลยไหมคะ
‪เอาละค่ะ เราพร้อมจะเริ่มกันแล้ว
‪ฉันรู้ว่าพวกคุณหลายคนมาที่นี่ ‪เพราะบทความที่ฉันเขียนไปเมื่อสัปดาห์ก่อน
‪และฉันไม่ได้พูดเกินจริงเลยที่บอกว่า ‪บุรุษผู้นี้เป็นอัจฉริยะไร้ชื่อ
‪เป็นเพชรในตมแห่งมุมไบ
‪อาจารย์ปู่คะ ฉันขอขอบคุณอาจารย์ ‪แทนพวกเราทุกคนในคืนนี้ด้วยค่ะ
‪ที่ยอมมาแสดงให้พวกเราได้ฟังกัน
‪ฉันคิดว่าจะหยุดพูดเพียงเท่านั้น ‪และให้อาจารย์ปู่ได้ร่ายมนตร์วิเศษของท่าน
‪ที่รีน่าพูดเป็นภาษาอังกฤษเมื่อครู่
‪ผมหูแทบไม่กระดิก
‪แต่ผมจะพยายามขับร้องอะไรดีๆ ‪ให้พวกคุณฟังกันนะ
‪ไม่ใช่ แกไม่ฟังเลย
‪เปิดคอกว้างๆ ตอนร้อง
‪ลุกได้แล้วครับ
‪ความดันโลหิตของเขาต่ำแค่นั้นแหละ
‪ต่ำแค่ไหนครับ
‪หกสิบ คราวก่อน 80
‪อุ้ย
‪มีอาการอะไรอีกไหมครับ
‪ผมปวดหลังมาก แถวๆ บั้นเอว
‪ปัสสาวะกับอุจจาระปกติดีไหมครับ
‪ครับ ปกติดี แค่ปวดหลัง
‪แล้วที่ไอล่ะครับ
‪อ๋อ ใช่
‪บางครั้งผมไอเยอะมากตอนกลางคืน
‪พอเริ่มปุ๊บก็ไอไม่หยุดเลย
‪ตอนนั้นหนาวไหมครับ มีไข้ไหมครับ
‪ไม่มี แค่ไออย่างเดียว
‪โอเคครับ
‪รับยาไป
‪แล้วเดือนหน้ามาใหม่
‪ได้ครับ
‪ผมสั่งยาแก้ปวดหลังให้คุณด้วย
‪กินเฉพาะเวลาปวดมากจริงๆ ‪ถ้าไม่ปวดมากไม่ต้องกินนะครับ
‪แล้วก็ดื่มน้ำให้เยอะๆ
‪- คุณออกกำลังกายไหม ‪- ไม่ครับ
‪งั้นพาเขาเดินออกกำลังกาย ‪อย่างน้อยสัปดาห์ละสองหรือสามครั้ง
‪ได้ครับ หมอ
‪ต้องจ่ายเท่าไหร่ครับ
‪รวมของคราวที่แล้วด้วยก็ 450 รูปีครับ
‪ผมขอจ่ายหมออาทิตย์หน้าได้ไหม
‪- ได้สิครับ ‪- ไม่เป็นไรครับ ผมมี
‪- ไว้จ่ายทีหลังก็ได้ ไม่เป็นไร ‪- ไม่มีปัญหาครับ
‪เป็นอะไร คิดอะไรอยู่
‪เปล่าครับ
‪หัวเสียรึ
‪เปล่าครับ อาจารย์ดูแลสุขภาพตัวเองเถอะ
‪ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น
‪ฉันหมายถึงเรื่องเมื่อคืนก่อน
‪ทำไมครับ
‪แกหัวเสียรึ
‪เปล่า ผมแค่โมโหตัวเอง แค่นั้นแหละ
‪มีเรื่องอะไรให้ต้องโมโหด้วย
‪ก็แค่คืนนั้นร้องได้ไม่ดี แล้วไงล่ะ
‪- มีใครพูดอะไรกับแกรึเปล่า ‪- เปล่าครับ
‪งั้นทำไมดูกระสับกระส่ายขนาดนี้
‪แกจะรีบไปไหน
‪คนอายุเท่านี้มีหน้าที่แค่ฝึกซ้อม ‪เท่านั้นเองที่แกต้องทำ
‪ผมไม่ทำอะไรเลยนอกจากซ้อม
‪แต่ก็ยังเกิดเรื่องแบบนี้อยู่เรื่อยๆ
‪ผมเลยโมโหตัวเอง
‪จริงเหรอ แค่นี้ก็โมโหแล้วเหรอ
‪แกอายุเท่าไหร่
‪ยี่สิบสี่ครับ
‪จนกว่าจะอายุ 40 ‪เราไม่ควรต้องคิดอะไรเลยนอกจากเรื่องซ้อม
‪เราพูดอะไรต่อหน้าอาจารย์แม่ไม่ได้เลย
‪ทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาร้องเพลงไป
‪แกรีบร้อนอยากเก่งไวๆ รึไง
‪เปล่าครับ
‪กิชอร์ได้บอกแกเรื่องคอนเสิร์ตวันครูรึยัง
‪ครับ เตชัสกับเสน่หาจะขึ้นแสดงใช่ไหมครับ
‪แล้วแกไม่ขึ้นเหรอ
‪กิชอร์ไม่ได้พูดอะไรกับผมเลย
‪- แหงละ แกต้องร้องด้วย ‪- ครับ
‪- เริ่มเตรียมตัวได้แล้ว ‪- ครับ
‪ให้ตาย อากาศหนาวมากเลย
‪ตอนเช้าได้ตัวสั่นกันแน่ๆ
‪อากาศแบบนี้แหละเหมาะ
‪สำหรับกินอาลูทิกกีร้อนๆ กับชาที่รัมดัส
‪จริงๆ แล้วเขาเดินทางไกลขนาดนี้ ‪เพื่อมากินอาลูทิกกีของรัมดัสนี่แหละ
‪เขาไม่ได้สนใจการแสดงอะไรหรอก
‪แหงละ
‪ผมฟังอาจารย์ร้องมาตั้งกี่รอบแล้ว
‪ความสุขที่แท้จริงคือของกินต่างหาก
‪ข้าวเม่าที่นั่นก็อร่อย ใส่ถั่วลิสงทอดกรุบๆ
‪ผมโง่เองครับ
‪ผมนึกว่าเราเดินทางกันแต่มืด
‪เพื่อไปฟังอาจารย์บรรเลง
‪แต่พวกคุณเดินทางไปหาของกินซะนี่
‪นี่ การบรรเลงของอาจารย์น่ะ ‪มันแล้วแต่ดวงจริงๆ
‪เวลาเขาเล่นดี เขาก็เล่นดีมาก
‪เวลาเขาเล่นแย่ มันฟังไม่ไหวจริงๆ
‪ขึ้นอยู่กับดวงเพราะเขาเป็นอัจฉริยะ
‪เขาลองวิธีการใหม่ๆ ในทุกการแสดง ‪ทดลองไปเรื่อย
‪ถ้าได้ผล ก็แปลว่าแจ็กพอตแตก
‪ใช่ แต่นี่แหละคือเหตุผล ‪ที่เราต้องไปฟังเขาสิบรอบ
‪เจอบรรเลงดีแค่สี่รอบ
‪ผมสังหรณ์ใจว่าคืนนี้เขาจะบรรเลงได้ดี
‪ที่นั่นสวยงาม อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ
‪ธรรมชาติไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย
‪ขอแค่มีรัม
‪ถ้ามีคนเตรียมไว้ให้ เขาก็จะบรรเลงได้ดี
‪ไม่เอาน่า ดื่มรัมแต่หัวรุ่งเนี่ยนะ
‪ไม่สำคัญหรอกว่ากลางวันหรือกลางคืน
‪ได้กรอกปากสักสองเป๊ก
‪มือเขาจะพลิ้วเลย
‪พ่อฮะ วันนี้อาจารย์จะบรรเลงราคะเพลงไหน
‪ยังตื่นอยู่เหรอ
‪นอนต่อซะ
‪ไม่งั้นได้สัปหงกตอนดูการแสดงแน่ๆ
‪บอกพ่อสิ ตอนเช้าเขาเล่นราคะเพลงไหนกัน
‪- โตฑี ‪- กับอะไร
‪- ไภรพ ‪- แล้วอะไรอีก
‪ถ้าบอกได้อีกสองชื่อ
‪จะให้กินช็อกโกแลตตอนเช้า
‪ลลิต
‪เก่ง อีกหนึ่งชื่อ
‪- มารวะ ‪- มารวะเป็นราคะเช้าเหรอ
‪ไม่ใช่ครับ
‪ผมไม่รู้แล้ว
‪เมื่อกี้เธอบอกว่าไภรพ มีอะไรคล้ายๆ กันไหม
‪อาฮีร์ ไภรพ
‪ถูกต้อง
‪ตอนเช้าอย่าลืมทวงช็อกโกแลตล่ะ
‪ทีนี้ก็หลับได้แล้ว
‪แต่พ่อทำให้ผมตื่น
‪โอเคๆ นอนเถอะ
‪มีเรื่องเล่าอีกเรื่อง ‪เกี่ยวกับอาจารย์และเพลงลลิต
‪ชูโภจากโกลกาตาเล่าให้ฟัง
‪ครั้งหนึ่งเขาต้องขึ้นบรรเลงตอนตีห้า ‪ที่งานโดเวอร์เลน
‪เขาประกาศว่าจะบรรเลงเพลงลลิต
‪คนดูคนหนึ่งพูดว่า
‪"อาทิตย์ก่อนคุณเพิ่งบรรเลงลลิตที่เดลี
‪เล่นเพลงอื่นเถอะ"
‪เขาตอบว่า
‪"ไม่ใช่แค่อาทิตย์ที่แล้วหรอก ‪ผมเล่นแต่ลลิตมาสองเดือนแล้ว
‪เพลงนี้โกรธผมอยู่
‪ผมเลยพยายามงอนง้อให้มันคืนดีด้วย"
‪ว่ากันว่าเขาบรรเลงลลิตได้เสนาะหูที่สุดในวันนั้น
‪ผู้ชมนับพันพากันตกตะลึง
‪ว้าว
‪เขาบ้ามาก
‪เกิดอะไรขึ้น แกเป็นอะไรรึเปล่า
‪ผมไม่เป็นไร
‪นี่จ้ะ ดื่มน้ำอุ่นเสียหน่อย
‪- ยายไปรอข้างนอกเถอะ เดี๋ยวผมออกไป ‪- ได้จ้ะ
‪นี่ ยาอมแก้ไอ
‪ไม่เอาครับ
‪ไม่สวมเสื้อกุรตาเหรอ
‪ไว้ผมไปเปลี่ยนที่โน่น
‪- ใส่ตอนนี้เดี๋ยวยับ ‪- ไปกันเถอะ
‪อวยพรให้ผมหน่อย
‪ทำไมที่นี่ล่ะ ยังมีเวลา
‪ผมจะนั่งมอเตอร์ไซค์ไป ยายตามไปทีหลัง
‪แต่ยายแต่งตัวเสร็จแล้ว
‪ผมต้องการความเงียบระหว่างทาง
‪ยายไม่จะพูดอะไรเลย
‪ยายไปเองเถอะนะ
‪แล้วเสื้อกุรตาของแกล่ะ
‪ขอโทษครับ
‪- ยายถือไปให้ไหม ‪- ไม่ต้อง
‪เดี๋ยว ยายหยิบโยเกิร์ตหวานก่อน
‪กินโยเกิร์ตก่อนร้องเหรอ ล้อเล่นรึเปล่า
‪งั้นก็กินน้ำตาลเอาฤกษ์เอาชัย
‪ไว้เจอกันในงานครับ
‪ถ้าเจ้าอยากเรียนดนตรีของฉัน
‪จงลืมคนดูและสิ่งอื่นๆ ไป
‪ฉันไม่ได้ร้องให้คนดูหรือผู้อุปถัมภ์ฟัง
‪ฉันไม่สนใจที่จะโอ้อวด
‪ว่าฉันฝึกราคะซับซ้อนสำเร็จไปกี่เพลง
‪หรือฉันฝึกหนักแค่ไหน
‪ฉันร้องให้ครูของฉันฟังเท่านั้น
‪และร้องให้พระเจ้า
‪วันก่อนมีคนถามฉันว่า
‪"อาจารย์แม่ ราคะที่เราเลือก
‪ควรขึ้นอยู่กับผู้ชมไม่ใช่หรือ
‪ฉันตอบไปว่า "ในห้องมีคน 200 คน
‪คน 200 คนมี 200 ความคิด
‪เจ้าจะเอาใจผู้ชมกี่คนกันล่ะ
‪เจ้าเป็นลิงในคณะละครสัตว์งั้นหรือ"
‪เรามีคนจอมปลอมมากมาย
‪ที่พยายามใส่ลูกคอพิลึกพิลั่นสารพัด ‪โดยอ้างชื่อดนตรีดั้งเดิม
‪โชคดีที่นั่นไม่ใช่การฝึกฝน ‪ที่ฉันได้รับจากอาจารย์ของฉัน
‪เขาจะพูดเสมอว่า
‪"เมื่อเจ้าหลับตาลง แล้วเปล่งโน้ตตัวแรกออกมา
‪จิตห้ามว่อกแว่ก ‪ต้องคิดถึงแต่เพลงที่จะร้องเท่านั้น
‪ดังนั้นไม่สำคัญหรอกหากเจ้าล้มเหลวในวันนั้น
‪เพราะอย่างน้อย ‪เจ้าก็พยายามอย่างจริงใจที่สุดแล้ว"
‪สวัสดีครับ
‪ผมขอต้อนรับทุกท่าน ‪เข้าสู่งานฉลองวันครูในวันนี้
‪เป็นวันสิริมงคล
‪เพื่อเฉลิมฉลอง ‪ประเพณีระหว่างครูกับศิษย์ที่มีมายาวนาน
‪อาจารย์วินายัก ประธานจากสายอัลวาร์
‪ได้สอนดนตรีแก่ลูกศิษย์มานานกว่า 40 ปี
‪วันนี้ศิษย์หนุ่มสาวของท่านห้าคน
‪จะแสดงดนตรีของพวกเขา
‪ผู้แสดงคนแรกคือ ชารัท เนรุลการ์
‪ผู้บรรเลงกลองทาบลาได้แก่ อมร โมเฆ
‪ผู้บรรเลงฮาร์โมเนียมได้แก่ ตุชาร์ โมดัก
‪หากอาจารย์อนุญาตแล้ว เริ่มได้เลยครับ
‪ผู้ใดมีศรัทธาต่อพระสุรัสวดี เทวีแห่งดนตรี
‪จะได้รับพรจากพระองค์อย่างแน่นอน
‪เจ้าจะฝึกแต่ดนตรีไม่ได้
‪แต่ต้องฝึกความอดทนและความมุมานะอีกด้วย
‪เพราะการเดินทางครั้งนี้ยาวนานและยากเข็ญ
‪ฉันเคยเห็นคนมีแววที่สุด
‪ยอมแพ้กลางคัน
‪มีอาชีพนับพันให้ยอมจำนนและยอมรับความพ่ายแพ้
‪แต่เจ้าจะยอมแพ้ไม่ได้
‪ผู้ใดควบคุมจิตใจตนเองได้
‪จะไม่มีวันออกนอกลู่นอกทาง ‪ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร
‪อย่ามองกล้องตรงๆ ครับ
‪ทำท่าสบายๆ กันสักรูปดีไหมครับ
‪ทำท่าเหมือนคุณกำลังสนุกอยู่
‪หรือคุณอยากได้แต่รูปขรึมๆ
‪ไม่ครับ ลองดู
‪ดีครับ คุณจะได้มีตัวเลือกมากขึ้น
‪ครับ ให้ผมทำท่ายังไง
‪หันเครื่องดนตรีมาทางนี้นิดนึง
‪ไม่ครับ มากไป น้อยกว่านั้น ใช่
‪นั่นแหละ
‪มองตรงนี้แล้วยิ้มนะครับ
‪ไม่ๆ ไม่ใช่ยิ้มอย่างเดียว ยิ้มไปร้องไป
‪เหมือนคุณกำลังมีความสุขกับการร้องเพลง
‪(ชารัท เนรัลการ์ - ประวัติ)
‪แจ๋ว งานดีมากเลย ฝีมือใครเนี่ย
‪เพื่อนผมเองครับ
‪ขอเบอร์เขาหน่อยนะ
‪เราอยากทำเว็บไซต์อยู่พอดี
‪จริงๆ เรามีเว็บไซต์อยู่แล้ว
‪แต่ไม่มีใครอัปเดตมันมาสองปีแล้ว
‪ได้ครับ ผมจะให้รายละเอียดติดต่อเขา
‪ผมผ่านมาแถวนี้เลยคิดว่าน่าจะแวะมาหา
‪ผมดีใจนะที่คุณมา คราวหน้าก็แวะมาอีก
‪ผมอยากมาเชิญคุณด้วยตัวเอง
‪โอ้ เชิญไปไหนล่ะ
‪- ไปดูการแสดงของผมที่คาลยันวันอาทิตย์หน้า ‪- เยี่ยมเลย
‪ผมคิดว่าผมน่าจะเชิญคุณด้วย
‪ผมจะไปดู ส่งรายละเอียดมาแล้วกัน
‪ผมมีบัตรเชิญมาให้ครับ
‪ผมจะดีใจมากถ้าคุณไป
‪เราจะให้คุณมาแสดงกับเราเหมือนกัน
‪เหรอครับ ขอบคุณครับ
‪เดี๋ยวนี้คนชอบมาฟังนักดนตรีหน้าใหม่ๆ
‪ครับ
‪- เราเพิ่งจัดการแสดง "พลังหญิง" ไป ‪- อ้อ
‪ออกมาดีเลย
‪ครับ ผมร่วมแสดงงานนั้นไม่ได้
‪สหณากับคยาตรีขึ้นแสดง
‪- ครับ ‪- ไปได้สวยมาก
‪ตอนนี้เราเลยคิดว่าจะจัดการแสดง ‪ในงานเทศกาล "ทิวาลี"
‪- เราจะให้คุณขึ้นร้องด้วย ‪- เป็นเกียรติมากครับ
‪คุณ อาทิตยา ศิวานี…
‪เป็นการแสดงของคนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณ ‪สักสองสามคน
‪ครับ
‪เดี๋ยวนี้หาสปอนเซอร์ยาก
‪- สำหรับนักดนตรีโนเนม ‪- ครับ เป็นเรื่องจริง
‪- แต่ผมจะแจ้งข่าวไป ‪- ตกลงครับ
‪แต่มาดูการแสดงของผมนะครับ
‪ได้สิ
‪มีอะไร ฉันกำลังสอนอยู่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪แย่มากไหม
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เขาปวดข้อมากค่ะ
‪เข้าใจละ
‪อาจารย์ปู่
‪มีไข้รึเปล่าครับ
‪ไม่ ไม่มีไข้
‪โอเค
‪ได้ให้ยาอะไรเขาไหม
‪ครับ ยาแก้ปวด
‪ยาแก้ปวดจะไปช่วยอะไร
‪- ได้นวดขาให้เขารึเปล่า ‪- เปล่าครับ
‪งั้นที่ผ่านมาทำอะไร
‪นั่งเฉยๆ เหรอ
‪ขอโทษครับ
‪ไปเถอะ ทั้งคู่นั่นแหละ
‪ไม่ค่ะ เรารอได้
‪เผื่อคุณอยากใช้เราไปซื้ออะไร
‪ไม่เป็นไร ไปเถอะ
‪- อาจารย์ปู่ อยากนอนลงไหมครับ ‪- อยาก
‪ปวดมากไหม
‪ไปหาหมอกันเถอะ
‪ไอ้หมอสับปะรังเคนั่น
‪เอาแต่สั่งยาแล้วก็ขูดเลือดขูดเนื้อ
‪ไม่จริงนะครับ
‪จริงๆ แล้วเขาลดราคาให้เราด้วยซ้ำ
‪เดือนที่แล้วเขาเก็บค่ายาตั้งพันรูปี
‪จนฉันต้องไปขอยืมเงินจากมุกุนต์
‪ผมจะจ่ายคืนเขาเอง
‪อาจารย์อย่าไปยืมเงินเขาอีกเลย
‪ถามผมแทน
‪หมอนั่นเจ้าเล่ห์
‪เขาให้เงินอาจารย์ยืมทีไรเป็นต้องโทรหาผม
‪แล้วถามว่าอาจารย์ปู่ขึ้นแสดงได้ไหม
‪แล้วแกตอบไปว่ายังไง
‪ผมจะตอบอะไรได้
‪ผมบอกเขาว่าอาจารย์แสดงไม่ไหวแล้ว ‪ไม่ให้เขาไปรับปากใครต่อใคร
‪ฉันไหวอยู่นะ
‪ไม่ต้องหรอกครับ
‪ทรมานสังขารเปล่าๆ
‪เกิดเหตุอีกแล้วเมื่อวานนี้ที่รัฐฌารขัณฑ์
‪ชายสองคนถูกฆ่า ‪เพราะว่ากันว่าพวกเขาเป็นโจรขโมยวัว
‪คุณเห็นรูปแบบไหม
‪ในการตายเหล่านี้ หรือการฆ่าแขวนคอที่เกิดขึ้น
‪หรือเหตุทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกันเลย
‪รายการเฟมอินเดีย ‪มาถึงโกลกาตาเมืองแห่งความสุขแล้วครับ
‪(รอบออดิชั่น)
‪คนหลายพันเดินทางมา ‪โดยพกความหวังในใจและความฝันในตา
‪เพื่อไขว่คว้าตั๋วทอง ‪มาดูกันว่าใครจะได้ใจกรรมการไป
‪(รายการเดอะเฟมอินเดีย)
‪จังหวะที่เหล่ากรรมการพากันหมดหวัง
‪ไม่
‪หญิงสาวท่าทางประหม่าขี้อายก็เดินเข้ามา
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪คุณชื่ออะไรครับ
‪ฉันชื่อชัสวาตี มาจากฌัรครมะค่ะ
‪โอเค วันนี้คุณจะร้องเพลงอะไรให้เราฟัง
‪ฉันอยากขับร้องเพลงของ ‪อุสตัท อับดุล ราชิด ข่านค่ะ
‪"อาย อาย สัชนา เมเร"
‪โชคดีนะคะ เริ่มได้เลยค่ะ
‪โอเค พอแล้ว
‪ชัสวาตี สิ่งที่คุณเพิ่งร้องไป…
‪มันอะไรกัน
‪ทำไมคะ ไม่ดีเหรอคะ
‪ไม่ ไม่ดี
‪แต่ดีมากต่างหาก เยี่ยมมากเลยคุณ
‪ฉันเห็นด้วยค่ะ ‪เสียงคุณสุดยอดมาก ยอดเยี่ยมจริงๆ
‪เจอกันที่มุมไบนะคะ ยินดีด้วย!
‪มานี่เลย
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- เจอกันที่มุมไบครับ
‪(รอบออดิชั่น - โกลโกตา)
‪ผมดีใจมากครับ
‪ความฝันที่เราจะได้เห็นเธอร้องเพลง ‪ในรายการนี้
‪เป็นจริงแล้วในวันนี้ ผมมีความสุขมากครับ
‪เพิ่มเสียงในจอหน่อย
‪เพิ่มเสียงตันปุระในจออีก
‪(ขอบคุณสุทาร์ชาน กลามันช์สำหรับโอกาสนี้)
‪(รู้สึกซาบซึ้งและเป็นเกียรติยิ่งนัก)
‪(ขอบคุณมาโนช เรนที่มาร่วมงาน)
‪(แท็กรัมดัส คเอกวาท)
‪(ศยามาล พเนร์ชี)
‪(สุชัย กามัต)
‪(มาโนช เรน)
‪(มาโนช เรนอยู่กับเสน่หา และเกวรี ลิมาเย)
‪(เทศกาลทิวาลีกับดาวรุ่ง)
‪(เสน่หา เกตการ์ ก็อดโบล)
‪(คลิปคอนเสิร์ตแรกในอเมริกา)
‪(ขอบคุณพี่ราชูสำหรับคลิป ‪น้อมรับทุกความเห็น)
‪(เว็บไซต์ยูทูบ)
‪(เสน่หา - ศิลปกรรมมุตรา - โอไฮโอ)
‪(ดาวรุ่งพุ่งแรง! ยอดเยี่ยม)
‪(ฉันมาจากมุมไบ ‪เสียงคุณเพราะมาก เยี่ยม)
‪(ลงคลิปอีกเยอะๆ นะ)
‪ผมอยากให้การเขียนและการบรรยายของผม
‪มีแต่เรื่องดนตรีเท่านั้น ณ จุดนี้
‪ผมคิดว่าเราไม่มีความสามารถ
‪ที่จะมองประวัติศาสตร์ได้อย่างมีเหตุผล
‪และแยกมันออกจากสิ่งที่เราทำ
‪เรามักจะมองหาคำอธิบาย
‪ว่าเราเป็นใคร และปรับตัวเข้ากับ ‪บริบทแห่งวัฒนธรรมร่วมสมัยนี้อย่างไร
‪(ชารัท เนรุลการ์)
‪(มิ.ย. 2017 - เพลงอลังการ)
‪(เพลงราคะฉหายานัต ‪เพลงราคะ โกด มัลหาร์)
‪(พอไหว)
‪(น่าเบื่อ)
‪(เห็นด้วย เอางานอมตะของข่าน ซาเฮบ)
‪(มาทำให้จืดชืดขนาดนี้ทำไม)
‪(ผมว่าคุณไม่เข้าใจดนตรีประเภทนี้อย่างถ่องแท้)
‪(ไม่รู้ว่าดนตรีบันดิช)
‪อย่ามัวแต่หมกมุ่นกับเรื่องเทคนิค
‪เจ้าอาจจะฝึกซ้อมไม่หยุดไม่หย่อนปีแล้วปีเล่า
‪จนเชี่ยวชาญทางเทคนิคโดยสมบูรณ์แบบ
‪แต่มันจะไม่นำเจ้าไปสู่ความจริง
‪เทคนิคเป็นแค่สื่อ ‪ในการแสดงสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา
‪เทคนิคมันสอนกันได้
‪ความจริงสอนกันไม่ได้
‪สำหรับเรื่องนั้น เจ้าต้องมีความแกร่ง
‪ในการมองจิตใจตัวเอง ‪อย่างแน่วแน่ตรงไปตรงมา
‪นี่เป็นเรื่องที่ทำได้ยากที่สุด
‪เป็นการแสวงหาชั่วชีวิต
‪เราจึงเรียกสิ่งนี้ว่าพรตนิยม
‪แล้วในที่สุด เมื่อเจ้าพบกับความจริง
‪เจ้าต้องใช้ความกล้าอย่างมาก ‪ในการเผชิญหน้ามัน
‪เพราะความจริงนั้นมักจะอัปลักษณ์
‪จนกว่าความตระหนักรู้นี้ ‪จะซึมเข้าไปในดนตรีของเจ้า…
‪(อารมณ์)
‪ท่อนพวกนี้ร้องดีกว่านี้ได้นะ
‪หลังแสดงความคิดออกไปครบถ้วนแล้ว ‪ไม่ต้องขยายความอีก
‪ไม่งั้นจะเหมือนน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง
‪พวกผู้จัดงานชอบทำผมอารมณ์เสียก่อนขึ้นเวที
‪ไม่ ไม่เกี่ยวกับผู้จัดงานหรอก ชารัท
‪แกขาดมุมมอง
‪บางจังหวะแกก็ใส่อะไรมากไป
‪บางจังหวะก็จืดชืดเกิน
‪มั่วไปหมด
‪แกเริ่มจากความคิดทางดนตรีอย่างหนึ่ง
‪แล้วก็กระโดดข้ามไปเรื่องอื่น
‪แล้วจู่ๆ ความคิดที่สามก็โผล่มา
‪อีรุงตุงนัง
‪บทเพลงมันขาดชีวิตจิตใจ
‪ปัญหาเดียวกับรอบที่แล้วเลย
‪ใช้ความคิดให้มากกว่านี้
‪เดี๋ยวจะค่อยๆ ดีขึ้นเอง
‪เจ้าจะเสียเวลาแบบนี้ไปอีกกี่ปี
‪อีกนานแค่ไหน
‪อยากลงเอยเหมือนพ่อเหรอ
‪พ่อเจ้าเป็นลูกศิษย์ที่มีศรัทธาที่สุด
‪แต่ก็ไร้ความสามารถที่สุดของฉัน
‪ไม่มีใครบอกเขา
‪ว่าการมาอยู่กับเหล่านักดนตรีที่มีพรสวรรค์
‪และการตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับพวกเขา
‪ไม่ได้ทำให้ตัวเองมีพรสวรรค์ขึ้นมา
‪จนแล้วจนรอด
‪เขาก็คิดไปเองหลายเรื่อง
‪แต่เจ้าไม่เหมือนเขา ถูกไหม
‪เจ้าเข้าใจดีกว่าเขา
‪อาจารย์ปู่ไม่กล้าบอกเรื่องนี้ต่อหน้าเจ้า
‪เขารักเจ้า
‪เขาพึ่งพาเจ้า
‪แต่เจ้า…
‪ขอนั่งได้ไหมครับ
‪เชิญค่ะ
‪มีอะไรคะ
‪คุณครับ ผมอยากบริจาคเทปพวกนี้ให้ศูนย์ฯ
‪ยังใช้ได้อยู่ไหมคะ
‪ครับ ใช้ได้
‪- เทปเสียงใครคะ ‪- อาจารย์แม่ครับ
‪- อาจารย์แม่เหรอคะ ‪- ขอโทษครับ อาจารย์สินธุไพ ชาเทพ
‪สินธุไพสะกดยังไงคะ
‪สิ-น-ธุ-ไ-พ
‪ท่านร้องเพลงอะไรคะ
‪ดนตรีดั้งเดิมครับ
‪เคยได้รางวัลอะไรไหมคะ
‪ครับ สังคีตนาตักอะคาเดมี ปี 1973
‪ชื่อไม่อยู่ในรายการนะคะ ราคาจะอีกเรตหนึ่ง
‪ผมไม่ต้องการเงินครับ ผมแค่อยากบริจาค
‪มีเทปทั้งหมดกี่ม้วนคะ
‪ประมาณแปด
‪แต่ไม่มีเสียงร้องนะครับ
‪แล้วมีอะไรคะ
‪เป็นคำสอนเกี่ยวกับดนตรีเมื่อปี 1972
‪ทิ้งตัวอย่างเอาไว้นะคะ
‪ฉันต้องถามหัวหน้าว่าจะรับไว้ได้ไหม
‪คุณครับ เทปพวกนี้ประมาณค่าไม่ได้เลยนะ
‪ไม่เคยมีใครเข้าถึงมาก่อน
‪อ้อค่ะ
‪คุณเป็นนักสะสมเหรอคะ
‪เปล่าครับ มีคนมอบเทปพวกนี้ให้พ่อผม
‪โอเค
‪ฉันจะเอาแบบฟอร์มให้กรอกนะคะ
‪คุณจะต้องเข้ามาอีกครั้งเพื่อติดฉลาก
‪ผมทำฉลากไว้เรียบร้อยแล้วครับ
‪ก็ได้ค่ะ
‪คุณครับ มันจะได้ไปอยู่ในห้องสมุดไหมครับ
‪ค่ะ ถ้าได้รับอนุมัติ
‪ก็จะได้เข้าไปอยู่ในระบบห้องสมุดออนไลน์ ‪กับคลังข้อมูลดิจิทัลของเรา
‪คุณมีสำเนากี่ชุดคะ
‪มีชุดนี้ชุดเดียวครับ
‪ลักษมีตัย มายกไปด้วยจ้ะ
‪ยินดีต้อนรับกลับเข้าสู่รายการ ‪เดอะเฟมอินเดีย ซีซั่น 2
‪ผู้เข้ารอบ 12 คนสุดท้ายคนต่อไปของเรา ‪คือชัสวาตี โบสจากฌัรครมะ
‪เธอได้ใจกรรมการและได้ตั๋วมามุมไบ
‪มาดูการเดินทางของเธอกันครับ
‪ดนตรีคือทุกอย่างในชีวิตฉัน ทุกอย่าง
‪ฉันร้องเพลงเวลาเศร้าใจและเวลาดีใจ
‪ฉันอยากทำงานด้านดนตรี ‪และอยากทำให้ดีที่สุด
‪ตั้งแต่ลูกยังเด็ก ฉันอยากให้ลูกเรียนร้องเพลง
‪ฉันสนับสนุนลูกเสมอ และจะสนับสนุนต่อไปค่ะ
‪เฟมเป็นเวทีใหญ่มากๆ สำหรับฉัน
‪ฉันได้รับความรักมากเหลือเกิน ‪ฉันรู้สึกโชคดีมากค่ะ
‪ฉันรู้ว่าเวทีนี้จะช่วยให้ฉัน ‪ทำความฝันของพ่อแม่ให้เป็นจริงได้
‪ฉันไม่เคยคิดเลยว่าทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นจริง
‪พักห้านาที
‪เชิญครับ คุณแม่
‪การัน ไปเอาเก้าอี้มา
‪- สบายดีไหมคะ ‪- ดีครับ คุณล่ะ
‪สบายดีค่ะ
‪ขอโทษนะครับที่ให้รอ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪- รับชาหรือกาแฟไหมครับ ‪- ไม่ค่ะ ขอบคุณ
‪แล้วมีเรื่องอะไรครับ
‪การันได้บอกอะไรครูไหมคะ
‪เขาแค่บอกว่าคุณจะมาหาผม
‪จริงๆ แล้วมีคนชวนเขาเข้าวงดนตรีค่ะ
‪แต่เขาจะตอบรับก็ต่อเมื่อครูอนุญาต
‪เขาต้องการคำอนุญาตจากครูค่ะ
‪วงอะไรครับ
‪อะไรนะ
‪วงดนตรีวิทยาลัยครับ
‪พวกปีสี่กำลังจะตั้งวงดนตรีแนวผสม
‪เลยมาขอให้ผมร้องแบบดนตรีดั้งเดิม
‪โอเค จะทำอัลบั้มหรือยังไง
‪เปล่าครับ แค่งานเทศกาลของวิทยาลัย
‪อย่างงานมัลหาร์หรือมูดอินดิโก
‪แล้วก็จะมีงานยูนิเวอซิตี้ยูธเฟสติวัลด้วย
‪อ้อ
‪ฉันบอกลูกว่าต้องตอบรับนะ
‪มันจะทำให้เขามีประสบการณ์และได้เปิดหูเปิดตา
‪แต่เขาบอกว่าเขาจะตอบรับ ‪ก็ต่อเมื่อครูอนุญาตเท่านั้นค่ะ
‪ส่วนใหญ่เป็นดนตรีฝั่งตะวันตกหรืออินเดียดั้งเดิม
‪ผสมผสานกันครับ
‪จะมีนักร้องภาษาอังกฤษ ‪ส่วนผมจะขับร้องแนวอินเดียดั้งเดิม
‪เข้าใจละ
‪ตามสบายเลย ไม่มีปัญหา
‪แต่ว่าไม่ต้องให้เขากลับมาที่นี่อีก
‪ทำไมคะ
‪เขาจะมาทำอะไรที่นี่ครับ
‪มาก็เสียเวลาเปล่า
‪เขาร้องดีพอที่จะเข้าวงดนตรีได้แล้ว
‪เขาร้องถูกคีย์ เคยฝึกมาบ้าง เท่านี้ก็พอแล้ว
‪ครูคะ นี่ครูโกรธเหรอ
‪เปล่า ผมแค่พูดตรงๆ เขาจะทำดนตรีผสมก็ได้ ‪แต่ไม่ควรกลับมาร้องเพลงดั้งเดิมอีก
‪เขาจะทำให้โรงเรียนเสียชื่อ ทำให้ผมเสียชื่อด้วย
‪ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะคะ
‪ฟังนะ หนทางยังอีกไกลกว่าเขาจะร้องขยาลได้
‪ถ้าเขาไปเข้าวง เขาจะไม่มีวันไปถึงจุดนั้น
‪ดังนั้นจะเสียเวลากับเงินไปเปล่าๆ ทำไม ‪ผมจะพูดแค่นั้นแหละ
‪ครู ครูเข้าใจประเด็นผิดแล้ว
‪แต่คุณควรเข้าใจด้วยว่า
‪ถ้าคุณอยากให้เขาวิ่งก่อนที่จะเดินได้ ‪ก็เชิญเลยครับ
‪อย่ามาถามผม
‪การัน ครูทำให้เธอโกรธเหรอ
‪ขอโทษนะครับถ้าผมล้ำเส้นไป คุณแม่
‪จะกลัวอะไร
‪พ่อเขาเลี้ยงเราเหรอ เราจ่ายเงินให้เขานะ
‪เขาไม่ได้สอนลูกฟรีๆ
‪เขาเป็นใครถึงกล้าปฏิเสธ
‪ไปร้องเรียนเรื่องเขากับครูใหญ่กัน
‪แม่จะจัดการเขาเอง
‪ลูกจะได้เข้าวงและได้เรียนดนตรีด้วย
‪ไม่ต้องกังวลนะ เข้าใจไหม
‪ไม่ต้องร้องไห้เป็นเด็กๆ
‪ฮัลโหลแม่ ได้ยินผมไหม
‪ผมได้ยินเสียงแม่
‪เป็นไงบ้าง
‪ผมสบายดี
‪ขอโทษครับ ผมลืมไปเลย
‪ใช่ บอกวิชุว่าผมจะจัดการเอง
‪เดี๋ยวเดือนหน้าผมส่งให้ ไม่ต้องห่วง
‪ครับ
‪ผมคิดอยู่ว่าจะไปนอนค้างที่นั่นสักสองสามวันดีไหม
‪ครับ
‪ผมจะพยายามแวะไปเดือนหน้า
‪ได้ครับ
‪ไม่ ถ้าแม่จะพูดเรื่องนั้น ผมจะไม่ไป
‪อีกแค่สี่ปี
‪ผมอายุ 40 เมื่อไหร่
‪เราค่อยเริ่มหาภรรยาให้ผมกัน
‪แม่ม่ายผัวหย่า แม่ม่ายผัวตาย ได้ทั้งนั้น
‪พูดจริงๆ
‪อะไรครับ
‪สัญญาณไม่ค่อยดีแล้ว
‪ฮัลโหล
‪โอเค บายครับ
‪ขอเล่นลูกนึงสิ
‪ราชา
‪ขว้างบอลให้เขา
‪ลอยไปแล้ว
‪วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตปีที่ 35 ‪ของอาจารย์แม่
‪และถ้าผมร้องได้ไม่ดีในวันนี้
‪ผมกลัวว่าท่านจะปรากฏตัวต่อหน้า
‪แล้วดุผมเข้าให้
‪ต่อหน้าพวกคุณทั้งหมดนี่แหละ
‪ผมจะพยายามขับร้องให้ดีที่สุด
‪ขอเวลา
‪วอร์มเสียงสักหน่อย
‪หวังว่าหลังจากนั้นเสียงผมจะให้ความร่วมมือ
‪ใช่ครับ เรานั่งอยู่ข้างใน
‪ขอโทษนะ ฉันมาสาย
‪รอนานไหม
‪ไม่มีปัญหาเลยครับ
‪- สวัสดี ฉันชื่อราชัน โชศิ ‪- ชารัทครับ
‪นั่งก่อน
‪นี่อะไร แล้วแก้วเขาอยู่ไหน
‪ผมไม่ดื่มครับ
‪เอาน่า ดื่มสักแก้ว ฉันหน้าแก่เฉยๆ
‪ไม่ต้องอาย
‪จริงๆ แล้วเขาเป็นนักร้องครับ เลยไม่ดื่ม
‪- แจ๋ว ดนตรีดั้งเดิมเหรอ ‪- ใช่ครับ
‪ขอวิสกี้หนึ่งที่แล้วก็น้ำเปล่า
‪นายล่ะ
‪- เอาเหมือนกันไหม ‪- เอาครับ
‪- แล้วนายล่ะ ‪- ไม่เอาครับ จริงๆ
‪เอาหน่อยน่า เครื่องดื่มเบาๆ ก็ได้
‪โอเค งั้นมะนาวสดกับน้ำเปล่า ไม่เย็นครับ
‪- นายเป็นคนมุมไบเหรอ ‪- ใช่ครับ
‪เขาเป็นแฟนตัวยงของงานคุณเลย
‪เขาอ่านรีวิวของคุณทุกชิ้นในสันฉริกา
‪เพราะงี้ไงนักดนตรีทุกคนในมุมไบ ‪ถึงเกลียดฉันเข้าไส้
‪เพราะฉันจัดหนักใส่ทุกคน
‪ผมชอบงานเขียนของคุณจริงๆ ครับ
‪ขอบคุณ
‪คุณมาจากอเมริกา ‪แต่ค้นคว้าประวัติศาสตร์ดนตรีเราเยอะมาก
‪สร้างแรงบันดาลใจมากๆ
‪- เยี่ยม ‪- ขอบคุณ
‪ดีใจที่ได้ยินว่าคนรุ่นใหม่
‪ยังสนใจสิ่งเหล่านี้อยู่
‪เดี๋ยวนี้มันง่ายครับ ‪เพราะมีเว็บไซต์กับอินเทอร์เน็ต
‪เข้าถึงทุกคนได้ทันที
‪พูดตามตรง ฉันมีวัตถุดิบเพียบ
‪ที่จะเขียนไปได้อีกสิบปี
‪- ว้าว ‪- นี่แค่ในพาร์กซิตี้นะ
‪คอลเล็กชั่นมุมไบนั้นอีกเรื่องเลย
‪ถามกิชอร์สิว่าคนเคยเรียกฉันว่าอะไร
‪- คนเคยเรียกเขาว่า "หัวขโมยดนตรี" ‪- อะไรนะ
‪เขามีเทปบันทึกกับหนังสือที่หายากที่สุด ‪ที่ไม่รู้ไปสรรหามาจากไหน
‪ไฟยาซ ข่าน อิมรัต ฮุสเซน เกสารไพ ‪พูดชื่อมาได้เลย เขามีหมด
‪ว้าว
‪อันที่จริง ‪นี่แหละเหตุผลที่ฉันไม่ชวนพวกนายไปบ้าน
‪มีคนขโมยของจากบ้านฉันไม่รู้กี่ชิ้นต่อกี่ชิ้น
‪หมายความว่าไง
‪ถ้าฉันเดินไปหยิบอะไรในครัว คนก็จะแอบจิ๊กของ
‪ฉันพูดถึงศิลปินชื่อดังๆ เลย
‪ไอ้พวกขี้อิจฉา ทั้งหมดนั่นแหละ
‪แต่ดูกิชอร์นี่สิ เขาไล่ตามฉันมาหลายปี
‪แต่มาแบบซื่อๆ
‪คือว่า เขาอยากได้ฟรีๆ
‪คนอื่นเสนอเงินให้ฉันเป็นล้านๆ รูปี
‪ฉันบอกไปว่า ‪"ต่อให้ซื้อบ้านที่โกลาบาให้ผมสามหลัง
‪มันก็มีของบางอย่างที่ฉันจะไม่ยอมขาย"
‪ยังไงก็ตาม บอกมาว่าต้องการอะไร
‪อย่างที่ผมบอกไปทางโทรศัพท์ ‪ผมอยากได้เทปบันทึกของ…
‪ศันติเทวีเหรอ
‪ใช่ครับ ไม่ค่อยมีใครได้ยินชื่อเธอ
‪ผมอยากทำแผ่นซีดีขาย
‪โอเค เดี๋ยวดูให้ว่าฉันมีอะไร
‪ขอบคุณครับ ขอบคุณ
‪เมื่อเร็วๆ นี้มีคนมาหาชาร์มา
‪จากออลอินเดียเรดิโอ มาขอเทปของศันติเทวี
‪แล้วไงครับ
‪เขาบอกว่า ‪"เราไม่เก็บเพลงของอีตัวเอาไว้หรอก"
‪อะไรนะ
‪จริงอยู่ที่เธอเคยเป็นโสเภณี ใครๆ ก็รู้
‪- คุณพูดเรื่องอะไร ‪- ใช่
‪มีรูปของเธอในชุดบิกินีด้วย
‪ฉันกำลังพูดถึงยุค 1940 ก่อนเธอจะมีชื่อเสียง
‪เธอโพสท่าลงนิตยสารสักอย่าง
‪คุณล้อเล่นใช่ไหม
‪ไม่ได้ล้อเล่น
‪ต่อมานักธุรกิจชาวคุชราฏ ‪เลี้ยงเธอไว้เป็นเมียน้อย
‪เขาให้เงินเธอไปเรียนดนตรี
‪เพราะงี้เธอเลยใส่ "เทวี" ต่อท้ายชื่อ
‪จะได้ฟังดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง
‪- ยังอยากได้เทปของเธออยู่ใช่ไหม ‪- อยากได้สิครับ
‪- มีเทปของอาจารย์แม่ไหมครับ ‪- อาจารย์แม่เหรอ
‪สินธุไพ
‪อาจจะมีนะ
‪มีเหรอครับ
‪แต่ไม่มีบันทึกการขับร้องของท่านเลย
‪นั่นเป็นเพราะเธอไม่ยอมแสดงในที่สาธารณะ
‪- ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น… ‪- ลืมซะเถอะ ปล่อยไปซะ
‪ฉันไม่พูดอะไรแล้ว ‪เพราะนายอาจเป็นสาวกของเธอ
‪- ไม่ เขาฝึกอัลวาร์… ‪- พูดต่อเถอะครับ
‪ช่างมันเถอะ
‪ไม่ พูดต่อเถอะครับ
‪ฟังนะ ฉันไม่เคยเชื่อ ‪เรื่องที่เธอบอกว่าไม่สนใจที่จะแสดงบนเวที
‪เรื่องที่เธอบำเพ็ญเพียรเข้าสู่ภวังค์ลึกอะไรพวกนั้น
‪มีศิลปินคนไหนไม่อยากแสดงบ้าง
‪- แต่ท่านแตกต่าง ‪- ใช่ "แตกต่าง" ไปหน่อย
‪เธอเป็นคนบ้าชัดๆ
‪- คุยกันเรื่องอื่นเถอะ ‪- เดี๋ยวก่อน คุณจะพูดว่าอะไร
‪พอเถอะ
‪ขอร้อง ผมอยากฟังต่อ
‪ฉันเคยฟังเธอร้องกับหู นั่งในบ้านเธอเลย
‪รู้จักอาจารย์แม่ด้วยเหรอ
‪ประมาณ 30 ปีก่อน ตอนฉันอายุเท่านาย
‪แต่รู้จักได้ยังไงครับ
‪อย่าถาม
‪ฉันทำเรื่องยากๆ แบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
‪เธอเป็นนักร้องระดับเทพ
‪แต่ในฐานะมนุษย์ เธอเป็นคนหยาบคายมาก
‪คำพูดร้ายกาจที่เธอเคยพูด…
‪"ชาวโมกุลพวกนี้ทำให้ดนตรีของเรามีมลทิน
‪ฉันจะไม่ยอมร้องเพลงที่คนมุสลิมแต่งหรอก" ‪อะไรเทือกนั้น
‪เธอทำลายอาชีพลูกสาวตัวเองด้วยซ้ำ
‪แต่ท่านเคยพูดถึงนักดนตรีดังๆ หลายคนนะครับ
‪บอกมาสักชื่อสิ
‪สาทิศ ไรจันท์
‪เขามีชื่อเสียงก่อนที่จะไปหาอาจารย์แม่
‪เขาเคยฝึกกับข่าน ซาเฮบ
‪เทเวนทรา ภิเสล่ะ
‪ฉันไม่ชอบเขาเลย คนชมเกินไป
‪- ชารัท พอเถอะ ‪- ไม่ กำลังน่าสนใจเลย
‪อาจารย์วินายัก ประธาน
‪เขาก็เป็นศิษย์ของอาจารย์แม่
‪- ที่มาจากตาตาร์น่ะเหรอ ‪- ครับ
‪นี่ก็กุเรื่องขึ้นมาอีกเหมือนกัน
‪"เขาไม่สนใจขึ้นแสดง เขาเป็นครู
‪เขาอุทิศตัวให้กับการถ่ายทอดมรดกของอัลวาร์" ‪อะไรพวกนั้น
‪ความจริงก็คือเขาทนแรงกดดันบนเวทีไม่ไหว
‪คุณโชศิ พอเถอะครับ นั่นครูของเขา
‪ขอโทษนะ
‪ฉันไม่รู้
‪- พอแค่นี้กันดีกว่า ‪- ดีครับ
‪แต่รู้อะไรไหม กิชอร์
‪เด็กรุ่นใหม่ๆ ต้องรู้จักแยกแยะเรื่องจริงกับนิทาน
‪มันหมดยุคแล้ว การเทิดทูนคนอื่นให้เป็นเทวดาน่ะ
‪นี่แหละเหตุผลว่าทำไม ‪คนในวงการนี้ถึงโดนหลอกกันหลายคน
‪พูดต่อสิครับ จะกั๊กไว้ทำไม
‪ฟังนะ
‪แฟนๆ น่ะชอบเรื่องดีๆ
‪ศิษย์ของอาจารย์แม่ ‪สร้างภาพว่าเธอเป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับ
‪"อาจารย์แม่ร้องเพลงได้ ‪ถึงความดันเลือดจะอยู่ที่ศูนย์"
‪ความดันเลือดศูนย์คืออะไรวะ
‪"อาจารย์แม่รู้จัก ‪ราคะลับของข่าน ซาเฮบจำนวน 23 เพลง"
‪ใครไปนับกันว่ามี 22 หรือ 23 เพลง
‪ไม่นานมานี้ฉันได้ยินมาว่า ‪มีคนแอบบันทึกเสียงบรรยายของเธอเอาไว้
‪ฉันยังไม่เคยฟัง
‪แต่ฉันแน่ใจว่า…
‪มันมีแต่คำพูดโม้เหม็น อวดอ้างสรรพคุณ ‪ยกตัวเองเหนือคนอื่นที่สุดที่เคยมีมา
‪นั่งก่อนครับ
‪- เอาชาไหม ‪- เอา
‪อาจารย์ปู่ อย่ารับงานไกลๆ อีกเลยนะ
‪การเดินทางเมื่อวานทำให้อาจารย์เหนื่อยมาก
‪ไม่งั้นจะให้ฉันทำยังไง
‪มีงานอะไรเข้ามาก็ต้องตะครุบไว้ก่อน
‪ฉันได้เงินผู้สูงอายุรายเดือนเหรอ
‪หรือแกมีเงินล้านที่จะให้ฉันได้เรื่อยๆ
‪อาจารย์ขาดเหลืออะไรรึเปล่า
‪อายุปูนนี้ทำไมต้องทรมานตัวเองขนาดนั้น
‪เท่านั้นยังไม่พอ
‪คนจัดงานหน้าเลือดพวกนี้จ่ายไม่ตรงเวลาด้วยซ้ำ
‪จำพิธีแสดงความยินดีที่สาตระได้ไหม
‪พวกเขายังไม่จ่ายรางวัลวิชาชีพให้ฉันเลยนะ
‪ให้แต่เช็คปลอมอันใหญ่ๆ
‪แต่ไม่เคยให้เช็คของจริง
‪ผมจะคุยกับพวกเขาเอง
‪แล้วโคฆเลสก็จัดการแสดงภายใน
‪ไม่พูดถึงเรื่องเงินเลย
‪หยิบชากับขนมขบเคี้ยวให้ฉันหน่อย
‪อย่างน้อยก็ขอเบิกค่าเดินทาง
‪พวกเขาไม่ให้ค่าแท็กซี่อาจารย์เหรอ
‪อาจารย์ปู่
‪จับอันนั้นซิ
‪จับอันนี้ซิ
‪ทีนี้จับตึกสูงๆ โน่น
‪(มรดกแห่งอัลวาร์)
‪เริ่มกันเลยไหมครับ
‪ค่ะ รอสักครู่
‪คุณคะ ช่วยอธิบายเกี่ยวกับอันฮัทซาวนด์หน่อยค่ะ
‪อันฮัทซาวนด์เป็นบริษัทใหม่ที่เราเพิ่งเปิดตัวครับ
‪ภารกิจของบริษัทนี้คือโปรโมต ‪ดนตรีดั้งเดิมของอินเดียเหนือ
‪ด้วยความที่เราอยากให้เข้าถึงผู้ฟังที่หลากหลาย
‪มรดกแห่งอัลวาร์จึงเป็นของขวัญชิ้นแรก ‪ที่เราจะมอบให้ผู้มีใจรักดนตรี
‪คอลเล็กชั่นนี้มีบทเพลงที่หายาก ‪มากถึง 300 บทเพลง
‪ซึ่งเป็นการขับร้องตามประเพณีอัลวาร์
‪เรากลัวว่ามรดกอายุ 200 ปีของอัลวาร์
‪จะสูญหายไปตามกาลเวลา
‪ผมจึงรู้สึกว่าเราควรบันทึกเอาไว้ครับ
‪โครงการนี้เป็นจุดสูงสุด ‪ของการค้นคว้าข้อมูลนานเกือบสี่ปี
‪อาจารย์วิลาส พัต, ‪มโนหารเภา มณี, อาร์จนา ภะเว
‪และนักดนตรีเก่าแก่อีกหลายท่าน ‪ที่มีส่วนช่วยในโครงการนี้
‪ผู้ฟังจะเข้าถึงคอลเล็กชั่นนี้ได้ยังไงคะ
‪ทั้งคอลเล็กชั่นมีจำหน่ายในรูปแบบยูเอสบีครับ
‪ซื้อได้ทางเว็บไซต์อันฮัทซาวนด์
‪บริษัทคุณวางแผนจะทำอะไรอีกครับ
‪เราจะปล่อยคอลเล็กชั่นเพลงออกมาอีกครับ
‪ซึ่งตอนนี้เรากำลังผลิตกันอยู่
‪เราวางแผนที่จะออกหนังสือเกี่ยวกับดนตรี ‪และเปิดคลาสสอนดนตรีออนไลน์อีกด้วย
‪เราคิดเอาไว้หลายอย่างเลยครับ ‪มาดูกันว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป
‪โอเค
‪- เสร็จแล้วใช่ไหมครับ ‪- ใช่ค่ะ ขอบคุณมาก
‪มีชา กาแฟ ของว่างนะครับ
‪เชิญตามสบาย
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪โอ ผู้แสวงหา
‪โอ ผู้แสวงหา ณ ริมบ่อน้ำ
‪ข้าได้ปลูกเมล็ดมะขาม
‪โอ ผู้แสวงหา ณ ริมบ่อน้ำ
‪ข้าได้ปลูกเมล็ดมะขาม
‪ต้นมะขามออกผลเป็นปลา
‪แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา
‪ณ ริมบ่อน้ำ
‪โอ ผู้แสวงหา
‪โอ ผู้แสวงหา ณ ริมบ่อน้ำ
‪กวางเจอคู่
‪โอ ผู้แสวงหา ณ ริมบ่อน้ำ
‪กวางเจอคู่
‪ออกลูกห้าตัว
‪โอ ผู้แสวงหา ณ ริมบ่อน้ำ
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี