Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Śniło wam się kiedyś,
że robicie jeden głupi błąd i całe wasze życie się wali?
Ja tak mam właśnie teraz.
Tyle że w realu.
Nie mam jak powstrzymać tego, co ma się zaraz wydarzyć.
Lata przygotowań, dziesiątki tysięcy godzin.
Wszystko to przepadnie w kilka sekund.
W tej chwili mam w głowie tylko jedno...
jedną myśl...
Mam przesrane!
Wiecie, jak do tego doszło? Pokażę wam.
LISTA PRIORYTETÓW
24 GODZINY WCZEŚNIEJ
NAKARM RYBKI
PRZYSZŁOŚĆ
ODMIERZONE TAK, WIEMY ILE JEST
NIE ŻARTUJEMY
Alarm. Wykryto ruch na tyłach domu.
- Elsa, co? - Alarm.
Wykryto ruch przy domu.
- Elsa, rolety. - Podnoszę wszystkie rolety.
Nie, nie, Elsa. Zasłoń! Rolety w dół.
Opuszczam wszystkie rolety. Alarm.
- Wykryto ruch przed domem. - Elsa, przymknij się.
Alarm. Wykryto ruch przy drzwiach frontowych.
Cholera.
- Elsa, wyłącz światła. - Wyłączam światła.
Cholera.
Brett! Patrz, kucyki.
Pamiętasz? Coś jak trzecia klasa. Tylko inaczej.
- Sporo piwa. - Brett, jarasz się cosplayem?
Uczę się.
Decyzje zapadły. Jutro wpadną e-maile. Jaki to ma sens?
Czy ja wiem... Może...
Cześć, Kayla.
- Stace, nie wrzucaj tego. - Co? No weź, wyglądasz...
Nie mam na to ochoty. Serio.
Od szóstej klasy nie zrobiłeś nic zabawnego,
aż do tego szlafroczka.
Wiecie, że moi rodzice będą tu za 12 godzin.
Właśnie o tym rozmawialiśmy.
- Że nie mam na to ochoty? - Nie, że mamy...
11 godzin i 45 minut brykania.
Też cię kochamy!
No dalej, Bretty!
Hej, impreza jest na dole, OK? Dzięki.
Wystarczy!
Stace, żadnych relacji.
- Co wy robicie? - No co?
Mówiłem, nie wrzucajcie nic do netu.
Cześć, Kayla.
Cześć. Właśnie grzebię ci w rzeczach.
Serio?
Żartuję. Czekam w kolejce do łazienki.
Ale... nikogo tam nie ma, więc możesz spokojnie...
- tam wejść. - No tak. Wpadłam.
Znalazłam to zdjęcie, patrzę, a to my! Pamiętasz ten bal?
Skąd się tam wzięło?
- Przypadek. - Podobało mi się.
Etykieta, zasady. Wszystko takie proste.
- Było idealnie. - Tak, racja.
Naprawdę?
Nie, właściwie to...
Było fajnie, dobra zabawa. Ty byłaś fajna.
Ja?
Zawsze byłeś dżentelmenem.
Myślałam, że jak będziemy starsi, pójdziemy na tańce.
Naprawdę?
Ale i tak na większość dyskotek nie chodziłam. A ty?
Też nie. Żadnych dyskotek.
Nie sądziłam, że zrobisz imprezę.
To właściwie nie moja impreza...
Żadna impreza. Takie spotkanie.
W twoim domu.
No tak, w moim domu.
Wbrew temu, co mówią, masz w sobie dzikusa.
- Że ja...? - Hej. Jak tam?
Przekażesz Clintowi, że czekam w sypialni rodziców?
Co?
Przekaż Clintowi, że czekam w sypialni rodziców.
Nie, Stacy. Nie ma mowy!
Stary, skup się na swoim pokoju.
Czekaj.
- Chwila, która zaważy na całym życiu. - Możemy już?
Czekaj chwilę.
Brett, chcę coś powiedzieć. Chcę wznieść toast.
Przez 17 lat robiłeś wszystko, jak należy.
Przygotowałeś się na wszystko, co najlepsze przed tobą.
- Średnia 4,65. - Dziękujemy Marheemowi za korki.
- 99% na maturze. - Dziękujemy kursom przygotowawczym.
I tylko ta jedna błędna odpowiedź, która będzie cię...
No dobra, ale krajowe stypendium w klasie klarnetu?
Przyznasz, że dobrze to rozegraliśmy.
Nie inaczej. Jak powtarzam, stając się najlepszą wersją siebie,
wykorzystując swój potencjał, osiągniesz sukces.
A za sukcesem kroczy wolność. A za wolnością kroczą
- wielkie... - Tato!
Czy już mogę?
Zaczynamy!
Jedziemy do Cornella.
Dobra, następny.
O Boże. Dostaliśmy się do Yale. Jedziemy do Yale!
Te małe akademiki. Ja też tam chcę.
Pensylwania! Dartmouth! Jesteśmy w tym dobrzy!
Uniwersytet Browna. Mamy to!
No dobra. Otwórz ostatni. To Harvard.
Kliknij, o tutaj.
O mój... Zaraz.
Lista oczekujących.
- Co? - Ten Harvard.
Siedem z ośmiu. Rewelacja! Jaka to skuteczność?
- Osiemdziesiąt siedem i pół procenta. - 87,5!
O proszę, matma w praktyce.
Gratulacje!
Siemasz!
- Jakaś nowa? - Nie dawaj mu satysfakcji.
- Nie mogę go ignorować. - Owszem możesz.
Weź tę całą chorą sytuację i kliknij „odrzuć to”, OK?
Czy oni tak sterczą przed domem?
- W sumie tak. Jak wieści? - Nieważne.
Źle?
- Mów albo wysiadasz. - No dobra, ale nikomu ani słowa.
- Bo? - Bo nie chcę być tym gościem.
- Jakim gościem? - Tym, który dostał się do Cornella.
Yale, Columbii, Dartmouth, Pensylwanii, Browna i Princeton.
Stary, jaja sobie robisz? Dostałeś się do każdego.
Nie na Harvard. Jestem w rezerwie.
Czyli przegryw.
Ty skupiłeś się na sporcie.
Nie musisz ogarniać tego całego... zamieszania.
Brachu, zgarnąłeś całą pulę. Nie dziw się, że się teraz nadźwigasz.
- Nie pytaj, nie odpowiem. - Wisconsin i Tulane? No dawaj.
Rezerwa.
- A ty? - Siedem na osiem.
Ostro! Który cię olał?
Harvard. Rezerwa.
Rezerwa na Harvardzie? Frajer. Po całości...
- Absolutny. - Całkowity.
- Skończony. - Totalny.
Dobra, łapię!
Dostaniesz się na Wisco albo Tulane. Masz za dobre wyniki.
Czy ja wiem. Średnia mnie pogrąża.
Nieobecności też. Ogólnie świat mnie pogrąża.
Nick, ile okienek przy narodowości zaznaczyłeś na podaniu?
- Cztery. I kilka innych. - Koszmar rekrutera.
Prześladowanie.
Ty! Tam!
LICEUM CALI STYPENDYŚCI
Przestań.
Dzień dobry, uczniowie.
Mamy nadzieję, że nasi najstarsi uczniowie otrzymali dziś radosne wieści.
Wiemy już od rodzica, że jeden z naszych uczniów
został przyjęty do siedmiu z ośmiu uniwersytetów Ivy League.
Gratulacje dla naszego prymusa, Bretta Blackmore’a!
Tak jest, stary!
Jestem dumny!
- Nieźle. - Dzięki.
Pełnia szczęścia.
Aż tak widać?
Pewnie, że się cieszę. Ale rodzice zadzwonili, żeby się chwalić.
Zadzwonili też do telewizji,
organizują imprezę dla znajomych.
Telewizja to już przegięcie,
ale to się wkrótce skończy.
- Wyjedziesz. - Mogę o coś spytać?
Czy wszyscy mają mnie za kujona?
No, jakoś tak.
- Czyli zawaliłem szkołę? - Jak to zawaliłeś?
Sama przecież mówiłaś, że nie podejrzewałaś,
że zrobię imprezę i że mam w sobie dzikusa...
Żarty! Pamiętasz jeszcze, co to?
Poza tym, kogo obchodzi, co myślą inni?
Wychodzi na to, że nie mnie.
Ani ciebie, prawda?
- W ogóle cię to nie rusza. - Aż tak widać?
W sumie nie zapytałem. Dostałaś się gdzieś?
- Tak, pierwsze dwa z mojej listy. - Super. Gdzie?
Nieważne. I tak mnie nie stać.
- Możesz wystąpić o socjalne, czy coś. - Mam już inny plan.
- Ściśle tajny? - Może.
Może nie. Zależy.
Od czego?
Spróbuj się domyślić.
ZNAJDŹ BLISKICH KAYLA UDOSTĘPNIA CI LOKALIZACJĘ
- Brett Blackmore? - Przykro mi.
- Ale blisko. - Cholera.
- Znacie Bretta Backmore'a? - Ten gość to miejska legenda.
Ciągle zakuwa w domu. Najnudniejszy dzieciak Ameryki.
Podwójne na koszt firmy dla geniusza.
Skończ. Sama masz pełne stypendium z Santa Clary.
- Obserwujesz mnie? - Może.
Duża śmietanka. Posypka do wyboru później.
Stace, ty dalej z tym paktem? To było dwa lata temu.
Pakt rzecz święta. Zbliża się koniec roku, więc...
- Będziemy... no wiesz. - Stary, nie każ jej dłużej prosić.
Wyjdźmy tyłem.
- Do zobaczenia. - Pa.
OFIARA NIECZUŁEGO SPOŁECZEŃSTWA
- Wiesz, że on kupuje za to lotto? - No coś ty.
Dwa razy na tydzień. Mówi, że ma system.
Może jest geniuszem?
- Cześć, Dee. - Jak tam?
- Lato się zbliża. - Dziękuję.
Hej, chłopaki!
Tylko dopytam. Wieczór aktualny?
- Nieźle się przy tym naharowałam. - Jasne, będziemy.
- Na tysiąc procent. - Dziękuję.
Mam projekt z chemii.
Stary. Wyścig się skończył. Wygrałeś o miliard długości.
Proszę. Nie marnuj życia.
Noc żartów na zakończenie liceum jest tylko raz w życiu.
- Tego nie można olać. - Właśnie.
No weź. Jebać to!
Właśnie teraz. Słyszeliście? Te dwa słowa?
Oddzielnie, całkiem niegroźne.
Razem mogą zmienić komuś życie.
Wtedy jeszcze tego nie wiedziałem. Myślałem tylko,
że mają rację. Że raz w życiu powinienem odpuścić i powiedzieć...
- No dobra, może. - Nie ma to jak się zobowiązać.
Czy było warto?
Ależ oczywiście.
I pomyśleć, że to rozplanowaliście.
Gdybyśmy wiedzieli, nie pomoglibyśmy wam, co nie?
Mam rację? Kocham cię, stary.
Gratulacje dla Blackmore’ów.
- Dobra robota. - Dziękujemy.
Na zdrowie!
Gdy przyjdzie pora na nas, ja będę w Cabo.
- Z drinkiem w dłoni. - Nawet w obu.
Same sobie poradzą.
Praktycznie już się dostały.
Są dopiero w gimnazjum.
Jeśli Barry będzie grzał stołek w komitecie doradczym,
- ja swój mogę wygrzewać w Cabo. - A jest co.
Nie zadręczajcie się.
Na Harvard trudno się dostać komuś z zewnątrz. To... niesprawiedliwe.
Naprawdę mi przykro. Nie wiem, jak to się stało. Starałem się.
- Naprawdę? Jak bardzo? - Bardzo mocno.
Czy miejsca w radzie nie zapewniła ci osobiście dziekan Reilly?
Nie jesteście bliskimi przyjaciółmi?
To Harvard. Grają według własnych zasad.
Jest na liście rezerwowej. Na pewno da radę.
- Jest wspaniałym młodzieńcem. - I nasza w tym zasługa.
Na którym miejscu rezerwy może być? Pierwszym, drugim?
- Może trzecim? - To bez znaczenia.
Nikt po przyjęciu nie rezygnuje.
Naprawdę? Nie wiedziałam.
Co dziewczyny ze szkół stanowych mogą wiedzieć o Ivy League?
O mój Boże! Cóż mogę powiedzieć.
Czy wy pakujecie mu adderall do burgerów?
- A nie wszyscy tak robią? - Chyba powinniśmy.
Ekstra.
Powinnaś na tym zarobić. Książka, blog. Kto wie, co jeszcze.
Brett, skarbie, chodź do nas. Każdy chce cię zobaczyć.
- Mamo... - Ci ludzie
znają cię od małego. Pięć minut. Przywitaj się.
Niech Suzanne Brooks poczuje się rodzicem drugiej kategorii.
- Wiesz, że jej nie znoszę. - Może. Mam projekt do oddania.
No dobra, zanim wszyscy wyjdą.
A szczególnie ona.
CLINT: TAKI ŻART RAZ W ŻYCIU, POWINNIŚMY TAM BYĆ.
No dobra, to jest 31-A. Musi się połączyć z B.
Ale bez włażenia na górę, dobra? I ma się nie przewrócić.
Donnie, słuchaj. Sama to projektowałam.
Kto to posprząta?
To w sumie część planu. Chcesz jeszcze pizzy?
- Czy ja wyglądam na durnia? - Nie.
- Oczywiście, że chcę pizzy. - Super.
- Stace, to wygląda niesamowicie. - Co nie?
Rewelacja. Słuchaj, czy oni...
Tak.
Tajne sanktuarium.
Uwaga, moi podwładni.
- Dasz radę? - Luzik.
ARCHIWUM
Wow! Jeszcze tajniejsze sanktuarium.
Tu jest wszystko. Gdzie są oceny moich rodziców?
Cholera.
- Les, co robisz? - Czy to...
- Stary, mam wyższy głos? - To gaz! Co do chuja?
O mój Boże. Zakręć to. Zakręć gaz!
- Jak to się wyłącza? - Zatrzymaj to!
Próbuję!
- Cholera. - Potrzebujemy pomocy.
Dobra, sprowadzę kogoś.
Bosko.
Mój głos jest teraz chyba niższy, a nie wyższy.
Hej, złaź!
Miało być bez włażenia!
To tylko kilka selfie. Wyluzuj.
- Tu jesteś. - Jesteś potrzebny. Teraz!
- Czemu tu śmierdzi gazem? - Zakryj usta koszulą.
Czy to gumki?
- Gra w pornolach? - Tata dostaje je kartonami.
- Chuj z tym. Mów, co robić. - Otwórzcie wszystkie okna.
Stary, nie da się.
- Żadne się nie otwiera. - No to drzwi. Otwierajcie.
Mamy przesrane.
Co ty odpierdalasz?
Myślałem, że można wszystko, aby tylko ratować szkołę.
Chłopaki, nie dam rady. Ostro kręci mi się w głowie.
Musimy stąd zwiewać. Chodźcie!
Pospiesz się!
Szybciej!
Wiecie, co się dzieje?
Zimne powietrze wpada przez okna.
Wypycha lżejszy metan do góry, kompresując go coraz bardziej.
Zimne powietrze obniża temperaturę.
Gaz się osadza,
wypychając rozproszone powietrze.
Ale najważniejsze jest to, że temperatura spada.
Przerażasz mnie. Dzwonię...
Będzie się robić coraz zimniej, aż w końcu
nastąpi zapłon, a wtedy...
Mam przesrane.
Ciekawy rozwój wydarzeń w Pacific Palisades.
Brett Blackmore, bohater wczorajszych wiadomości...
...który dostał się na najlepsze uniwersytety,
dziś jest podejrzany o wysadzenie budynku administracji swojej szkoły.
Więcej już wkrótce w wiadomościach Kanału Szóstego.
Udało się odzyskać to zdjęcie ze zniszczonej pamięci kamery.
- Jest rozmazane. - Ale jednoznaczne.
To miał być tylko żart.
A nie stoliki piknikowe?
Tak, ale wprowadzaliśmy dane po lekcjach.
„My”, czyli?
Dużo osób to robiło, żeby zarobić punkty za prace społeczne.
A ja ogarniam komputery.
Czyli był tam z tobą ktoś jeszcze?
Nie. Byłem sam, jak mówiłem.
Sam ogarniałem komputery.
Miałem pójść do biura i...
Włamać się i wpisać wszystkim absolwentom same piątki.
Sam. Bez pomocy. To był tylko twój pomysł?
Całkowicie.
To jest nie do pomyślenia.
Nie mógłbyś zrobić tego sam.
Kochanie, to może zaważyć na całym twoim życiu.
Wszystko może się zmienić. Dla nas wszystkich.
Wiem o tym.
Każdy z nich?
Wszystkie siedem.
Trzy godziny.
Wszyscy napisali: „Do rozważenia później”.
Mówiąc bez ogródek: „Nie ma szans”.
Muszę odwołać spotkanie w sprawie książki. I z tymi od bloga...
Coś ty sobie myślał?
- Idę do Clinta. - O nie.
Tak. Może to dobry pomysł.
Tylko odzywaj się. Często. Dobrze?
- Harvard nic nie napisał. - Jest w rezerwie, więc po co.
Musimy pójść do Barry’ego i go przycisnąć.
Już to zrobiliśmy. Zrobił, co mógł.
- Słyszałaś go. - Nie miał silnej motywacji.
Z odpowiednią zachętą zrobiłby więcej.
Wiesz, że coś do mnie czuje.
Co? Mówisz o tej sprawie w jacuzzi w Palm Springs?
- To było przypadkiem. - Nic podobnego.
- Czy ty sugerujesz... - Że zrobimy wszystko, by to odkręcić?
Dla naszego syna? Dla nas?
Chcesz zaprzepaścić 18 lat, nie mówiąc o dziewięciu miesiącach
poświęceń mojego ciała, i po prostu się poddać?
Chcesz mu się oddać, żeby nasz syn poszedł na studia?
Mówię tylko, że potrzebna mu odpowiednia motywacja.
- Tyle. Kropka. - Czyli mu się oddajesz.
O Boże. Tak, oddaję się... Trafiłeś.
Jakie były szanse na to, że tylko twoje zdjęcie
- uda się odczytać? - Gówniane.
- A chcesz poznać wyliczenia? - Postawili oskarżenia?
Nieważne. Nie wkopię was. Nico nie może stracić szansy na studia.
Stary, nie musisz tego robić. Wszyscy tam byliśmy.
Wszyscy zrobilibyście dla mnie to samo.
Nieźle kiwałeś z obietnicą w dziesiątej klasie.
Doceniam odniesienie sportowe, miło.
- Dzięki. - Szacuneczek.
Strasznie kiepska sprawa.
Nie da się ukryć.
Moja ciotka mówi, że wszechświat czasem daje nam więcej niż udźwigniemy,
żebyśmy mogli dojrzeć emocjonalnie.
- Brzmi mądrze. - Czy ja wiem. Jest dziwna.
Pamiętasz naszą rozmowę? O balu?
Jak myślałaś, że zaproszę cię na tańce?
Szczerze?
Kiedyś w kółko pisałam „Pani Kayla Blackmore”
malutkimi literami w zeszytach.
- Serio? - Tak, w szóstej klasie.
Poszedłeś swoją drogą, ja swoją.
Pamiętam, że pachniałaś irlandzkim mydłem.
To przez nerwicę natręctw. Kąpałam się cztery razy na dzień.
A moje stopy były cztery razy większe od twoich.
I niezbyt wiedziałeś, co z nimi zrobić.
Czułem się jakbym miał płetwy na nogach!
Chcę wrócić do San Juan.
Powiedzieć ci coś?
- A będzie dziwnie? - Może.
Nie wiem. Pamiętam...
twoją dłoń w mojej dłoni,
moją dłoń na twoich plecach.
Z żadną dziewczyną nie byłem tak blisko.
- Czemu nic nie mówiłeś? - Nie wiem, może...
- wyszedłbym na natręta? - Mógłbyś mi się trochę ponarzucać.
A gdybym miał obsesję na twoim punkcie?
To by nie było tak źle.
Brett. Musisz wiedzieć, że nie wszystko ze mną w porządku.
Wątpię.
Z zewnątrz wszystko wydaje się w porządku,
ale wiesz jak jest.
Nie bardzo rozumiem, co mi chcesz powiedzieć.
Każdy ma jakiś bagaż. Mój jest nieco mroczniejszy, bardziej...
To było odważne.
Po prostu „jebać to”.
Bagaż i całą resztę.
- Kozackie podejście. - Albo szalone.
- Po raz pierwszy czuję się wolny. - To już jest przekozackie.
Co to było?
Odebrany dług z balu w podstawówce.
Od gościa, który wysadził szkołę?
Nie powinieneś być za kratkami zamiast się tu tak szwędać?
A ty nie powinieneś chować się po kątach i wapować?
Ted?
Nie przypominam sobie, żebym cię zapraszał.
Jestem z nią.
Jak już mówiłem...
- Wychodzimy. - Nara, kapitanie.
- Może wyszedłbym na natręta? - Mógłbyś mi się trochę ponarzucać.
- Po raz pierwszy czuję się wolny. - Kozackie podejście.
Powtarzają: „Rób, co ci mówimy”. Albo: „Trzymaj się wybranej ścieżki”.
Tak właśnie mówią.
Że wiele osiągniemy. Ale czy nas znają?
Czy wiedzą, czego chcemy? Jeden błąd i wszystko przepada.
Gówno prawda.
Ale w głowie ciągle mam listę rzeczy, które chciałem zrobić,
ale zawsze się bałem. Chcecie ją poznać?
Powiedzieć wam, co na niej jest?
Nienawidzę klarnetu.
Zawsze chciałem dostać coś innego niż piątkę.
Walnąć nauczyciela WF-u w twarz. Pójść na wagary!
Skoczyć z wysokiego budynku. Albo nie, trochę za ostro.
Ale bungee...
Wypad autem. Zawsze chciałem pojechać na wschód.
Przejechać się motocyklem. Grać na gitarze.
Jammować. Wyjechać w trasę.
Założyć zespół i ruszyć w trasę.
Właśnie tak. Na motocyklach. I zrobić na nich wyścigi.
W trasie. Ideolo!
Ale przede wszystkim chcę się zakochać.
Tak naprawdę zakochać.
I pocałować Kaylę Pierce, w której kocham się od piątej klasy.
Ale...
No tak, już to zrobiłem!
I jeszcze mieć jaja, by wam to udostępnić.
EKSTRA!
MAM SPISAĆ SWOJĄ LISTĘ?
Brett, nawaliłeś się wczoraj?
- Po wyjściu od Clinta? - O czym ty mówisz?
Wyznałeś wczoraj miłość do Kayli.
- Tylko naszej grupie. - O nie.
- Raczej światu. - Co?
Może ktoś to ściągnął i przesłał. Masz już ponad tysiąc wyświetleń.
I pocałować dziewczynę, w której kocham się od piątej klasy.
Zrobiłem to!
- Wszystkie, w kilka godzin. - Cholera.
Stary, naprawdę mi przykro.
Wszystkie poza... Harvardem.
Myślę, że...
skoro nie przeszedł, nie musieli informować.
Wiesz, o co prosimy.
Napisałem już list polecający. A jako członek rady
- i absolwent... - Prosimy o przysługę.
Wielką przysługę.
I jesteśmy gotowi, by czule odpłacić.
- Czule? - Gestem o podobnej wadze.
Ja i...
Kristen...
spełnimy twoje każde życzenie.
Nie bardzo rozumiem, o czym mówisz.
W świetle...
- zajścia w jacuzzi... - To był wypadek!
Czy na pewno?
- Myślałem, że wszyscy pływamy nago. - Nie. Przylgnąłeś do niej.
Nie. Woda się za mną włączyła i leciała mi prosto w tyłek.
- Pochyliłem się. Ona się ruszyła. - Dobra. Drażliwy temat.
Oferujesz swoją żonę...
żeby zmotywować mnie do działania.
Naprawdę tak o mnie myślisz?
Bądźmy szczerzy. Zawsze coś do niej czułeś.
Nieprawda! Coś się tak tego uczepił?
Chwila. To jest na serio czy na pokaz?
Jestem w stanie zapomnieć, że ta rozmowa się odbyła.
I mam zamiar pomyśleć, jak pomóc Brettowi.
- Dziękuję. - Ale...
nie chcę...
uprawiać seksu z twoją żoną.
Rozumiesz?
- Tak... - Wyrażam się jasno?
No tak.
- Jezu! Przestań już, Jeffrey. - Dziękuję.
KAYLA: FAJNA LISTA...
BRETT: TA? KTÓRA CZĘŚĆ?
KAYLA: JA TEŻ MAM KILKA RZECZY NA MOJEJ LIŚCIE.
BRETT: SERIO? JAKIE?
- Dokąd jedziemy? - Na północ.
- To widzę. Dzięki. - Do usług.
To jego dom.
Czyj?
Chłopaka mojej mamy, Steve’a.
Są razem od ośmiu lat.
Lubią pić do upadłego.
Ona odpada pierwsza, a wtedy on przychodzi do mnie.
- Czy on kiedykolwiek... - Nie.
Łatwo go opanować, jak jest pijany.
Czy twoja mama wie?
Kazała mi się zamknąć i przestać go prowokować.
A ja miałam 11 lat.
Cholera.
Czy chcesz...
z nim pogadać? Możemy to nagrać i pójść na policję.
Nie.
Co robisz?
Chcę zrobić to, do czego nie miałam odwagi.
Twój filmik mnie zmotywował.
To jego ulubieniec. Spędził nad nim sześć lat.
Pewna jesteś?
Brett, miałam 11 lat.
No tak. Zrób to.
Kayla! Zwijamy się.
Ty suko!
Ależ to było dobre!
Masz rację. Teraz czuję się wolna.
Dziękuję.
Nie ma za co.
To było przekozackie.
Dokładnie tak.
- Co masz jeszcze na liście? - Jest tylko dla wtajemniczonych.
Mieliśmy zaczekać i się przekonać.
Współudział w demolce auta nie wystarczy?
No dobra. Może i tak.
Moja mroczna tajna lista rzeczy,
których nigdy nie odważyłam się zrobić.
- Chciałam nauczyć się włoskiego. - Skandaliczne.
Trzymaj to w tajemnicy.
- Zobaczyć Południowy Pacyfik. - Też się piszę.
- Ale nadal nuda. - Polecieć w kosmos.
- Jako astronautka? - Właśnie tak.
Nie wykluczam seksu w stanie nieważkości.
Choć to może przereklamowane.
- Serio? - Może rozmowy po włosku w nieważkości.
To by było coś.
Zakochanie się to poważna sprawa.
- Żartujesz sobie ze mnie. - Każdy chciałby zrobić to w kosmosie.
Chodzi o miłość. O to mi chodziło.
Nie tylko tobie. Chyba każdy ma to na swojej liście.
- O nie. Nie ma mowy. - Musisz!
- Nie. - Masz to na liście.
Mówiłem, że chciałem grać.
Nagrywałem już na YouTube, ale to...
Nie ma mowy.
Pięć dolarów za pięć minut.
- Nienawidzę cię. - Wierzę w ciebie.
Nie zawal.
Widzisz, umiesz grać.
To jedyna piosenka, której nauczyłem się w ósmej klasie.
Mówiłaś, że nie mam w sobie dzikusa...
- Śpiewaj! - Ledwo mi wychodzi.
Musisz śpiewać.
- Chyba cię kocham. - Trochę na wyrost.
Dostałeś kasę.
Pełny profesjonalizm.
To było niesamowite.
Kupiłabym bilet na twój koncert.
Wszystko mi umknęło.
Nie wagarowałem na plaży, nie oblałem testu, nie dostałem czwórki.
Świat się od tego nie zawali.
Nigdy nie byłem sam na sam z dziewczyną w moim pokoju.
Ani razu?
Nigdy.
Przyjdzie na to czas, gdy tego zechcesz.
Tak, ale do tej pory tak nie było, bo mówiono mi...
żebym parł naprzód. Zdobył to, poszedł tam.
Ciągle to słyszymy.
Że to nam otworzy drzwi do dobrej szkoły,
że będzie dobrze wyglądać na podaniu.
Nigdy nie mówią, że to cię uszczęśliwi.
Nie wiem, czy uda mi się to naprawić.
Nie jesteś psychopatą, który chciał wysadzić szkołę.
Na pewno wiedzą, że to wypadek.
To Ted.
O co mu chodzi?
Dla mnie to platoniczne, on chce coś więcej...
Jest trochę zaborczy, nie uważasz?
Jego tata ma agencję modelek
i wysyła mnie do Mediolanu.
Tak, słyszałem.
- Kiedy lecisz? - Dwa tygodnie po świadectwach.
Poza tym mówił, że Ted nie może się tu wpasować
i czy mogłabym z nim się pokręcić.
No co?
I jesteś z nim dlatego, że jego ojciec to twoja przepustka, by się stąd wyrwać?
O co ci chodzi, Brett?
Nie wiem... Trochę to wątpliwe moralnie.
Wątpliwe moralnie?
Może dla ciebie,
bo masz mnóstwo opcji i idealną rodzinę. Ja tego nie mam.
Myślisz, że mama alkoholiczka i dupek Steve zapłacą za studia?
Muszę zapracować na każdy grosz i nie oceniaj, jak to zrobię.
Masz rację.
Pomyślałeś w ogóle, że po tym, co zrobiliśmy, nie mogę wrócić?
Nie.
Kurde. A ty pomyślałaś o tym, zanim rozwaliłaś samochód?
Nie, bo na tym polega hasło „jebać to”, co nie?
Kurwa. Masz gdzie się zatrzymać?
Nie, nie mam. Ale pomyślałam, że może ktoś,
komu zależy, przemyciłby mnie do swojego pokoju.
Moi rodzice...
Co? Pomyśleliby, że stajesz się mężczyzną?
Muszę teraz się pilnować.
Mam jutro spotkanie. Muszę to jakoś naprawić.
Spoko, łapię. Chodzi o twoje potrzeby.
Pewnie, oceniasz moje wątpliwe moralnie działania,
a sam nie trzymasz się tego, o czym mówisz.
Muszę znaleźć jakiś nocleg.
- Kayla! - Daj już spokój, Brett.
O jasna...
Dzieciaki oznaczają cię na swoich listach.
Szaleństwo.
Nie szaleństwo. To już ruch.
Nazywają cię „Ojcem listy priorytetów”.
A może nie chcę zostać ojcem?
Ktoś to brał pod uwagę?
Na pewno?
Właśnie skreśliłam najważniejszy punkt z mojej listy priorytetów
dzięki Brettowi Blackmore’owi.
Brett, dzięki tobie odważyłam się zrobić to, na co nie miałam odwagi.
Mam nadzieję, że na tym spotkaniu osiągniesz to, czego chcesz.
Cokolwiek to będzie.
Stary, nieźle.
Wyglądasz, jakbyś miał puścić pawia.
Właśnie.
- Schrzaniłem to. - Już?
No to kiepsko.
Zacznę od tego, że rozumiem jak doszło do tej tragicznej sytuacji.
- To jest koszmar. - Dla nas wszystkich.
To będzie najbardziej niefortunne zdarzenie w mojej karierze.
Brett jest ze wszech miar wyjątkowym uczniem.
NAGRODA ZA WYBITNE OSIĄGNIĘCIA
Oczywiście mamy na sercu panią oraz całą szkołę i...
Chcielibyśmy o tym zapomnieć i zacząć żyć dalej.
Dlatego chcemy założyć fundusz na rzecz budowy
nowego, ulepszonego budynku administracji.
Zupełnie jakbyśmy najechali na gwóźdź po drodze.
Trzeba znaleźć dziurę, załatać ją, napompować koło
i jechać dalej do celu.
Tylko że to bardziej stalagmit, który przebił cały samochód.
- Stalagmity, to te... - Tak, te z ziemi w górę.
Słuchajcie, mówimy o dwóch poważnych kwestiach.
Po pierwsze o żarcie, który okazał się tragiczny w skutkach.
Sprawa jest niefortunna i kosztowna.
W pokręcony, młodzieżowy sposób myślenia jest też zrozumiała.
To był wypadek i na szczęście nikt nie zginął.
Właśnie. Nie było ofiar. To duży plus.
A całą resztę można odbudować, prawda? Pewnie będzie lepiej niż dotychczas.
- To kwota sześciocyfrowa. - Tak, rozumiem.
A druga kwestia?
Chodzi o charakter, prawość w większym wymiarze.
Świetnie.
Jak już pani wspomniała, Brett jest przykładem...
Właśnie tego argumentu użyłam przed radą szkoły,
nim pojawiły się nowe okoliczności.
Chciałbyś opowiedzieć rodzicom o swojej liście?
To coś, co nagrałem dla szóstki moich przyjaciół.
- Z listy zrobił się wiral. - To już nie moja wina.
Wszyscy wiemy, jak działają media społecznościowe.
Prawie sto tysięcy wyświetleń w mniej niż 36 godzin.
- O czym my mówimy? - Czego dotyczy?
To taka wyjechana lista rzeczy, których...
żałuję, że nie zrobiłem.
Cóż, faktycznie rymuje się z „wyjechana”.
Co się rymuje z wyjechana?
- Wy... Wyje... - Brett! Serio?
W całym tym zamieszaniu robisz listę osób,
- z którymi chcesz się przespać? - Mamo...
- To nie o to chodzi. - W takim razie, na Boga, o co?
O te wszystkie sytuacje, w których chciałem mieć wyjebane
i zrobić to, co chciałem
- a nie to, co musiałem. - A co takiego chciałeś robić?
Na przykład grać w szkole w kosza,
ale wy zmusiliście mnie do jazzu.
Bo mężczyzn grających na instrumentach dętych drewnianych
brakuje w Ivy League...
Wiesz, że nienawidzę instrumentów dętych.
Oboje to bardzo dobrze wiecie. Nienawidzę...
Myślę, że to jest kwestia,
którą musicie omówić we własnym gronie.
Wracając natomiast do Bretta i jego przyszłości w Liceum Cali...
W tej szkole nie otrzyma świadectwa.
Od przyjęcia na siedem z ośmiu uniwersytetów Ivy League
do nieukończenia liceum w ciągu 72 godzin.
Masz to, czego chciałeś?
Może tego potrzebowałem?
Co ty powiedziałeś, młody człowieku? Chodź tutaj.
Chodź tu! Przywiosłuj tu natychmiast.
Wiem, co robisz. Bardzo dobrze wiem.
Sam ci pokazałem ten film.
Dużo ci brakuje do Dustina Hoffmana!
Brett, chodźże tutaj. Natychmiast.
Dokąd ty się wybierasz?
Zostaw samochód.
Brett!
BRETT: SKAŁY, O ZMIERZCHU PUŚĆCIE DALEJ
CLINT: JESTEM
LES: BĘDĘ NICO: POSZŁO
KAYLA NIEDOSTĘPNA POWIADOM KAYLĘ TERAZ
- Dasz wiarę? - Nie.
Zamieściłem wczoraj swoją listę. Ma tylko jeden punkt.
- Nie widziałem. - Mam Finsta.
Przecież razem go zakładaliśmy. Obserwuję cię.
To nie ten. Ten jest prawdziwy.
Serio?
Zaskoczony?
Tak i nie.
Zawsze byłeś bardziej w cieniu. Inaczej niż reszta chłopaków.
Mówiłem, że skupiam się na sporcie. Musiałem to przepracować.
Ale jest w porządku?
Staram się.
Muszę być sobą.
O to w tym chodzi, nie?
Czy to...
sam nie wiem...
zmienia coś między nami?
Nie ma opcji. Jesteś dla mnie jak brat.
Super.
Ciekawe, co tata powie.
- Powiesz mu? - Dopiero, jak się wyprowadzę.
Wiem, o czym mówisz.
Jakby ktoś ci dokuczał, jestem z tobą.
To dobrze. Bo to twoja wina.
- Tak? - Brett Blackmore od listy priorytetów?
Skąd masz ten numer?
Gdybym go nie miał, nie byłbym wart twojego czasu.
Ze mną wejdziesz na następny poziom, przyjacielu.
Akcja z ogniskiem? Boska.
Oglądam ją na Snapie, Twitterze i Insta od 20 minut.
Wymiatasz. Dzieciaki robią kukły z artykułów
o niewolnictwie i palą je,
by pokazać, że już nie chcą
uczestniczyć w rywalizacji zgotowanej im przez rodziców.
Hasztag wygrana, hasztag bosko, hasztag epickalogarytmicznawygrana.
Jak mam ci to jeszcze przedstawić?
Trafiłeś w samo sedno i czas na tym zarobić
szybciu-kurwa-teńko!
Pewnie jedziesz nie swoim autem.
A powinieneś kupić sobie taki. Za gotówkę. Nie od tatusia.
Czyli lecę na żywo. Też mi coś.
Sprawa jest poważna, Brett, bo nic z tego nie masz.
Posłuchaj.
Mam kilka firm, które zapłacą pięć, dziesięć koła
za samo skojarzenie z tobą i twoją listą priorytetów.
Czyli co, 50 tysięcy dolarów za nałożenie koszulek i jakiś sklepik?
Koszulki i sklepik! Tak, 50 koła minimum.
Ty rozwijaj listę, a ja zajmę się twoimi finansami.
Nie mówię tutaj o przypływie gotówki, tylko o prawdziwej powodzi.
Dobra, łapię. Dużo kasy.
Pomyślę o tym.
Tak właśnie zrób. Walnij sobie potrójne espresso.
Zadzwonię za godzinę.
No dobra.
- Proszę. - Dzięki.
- Hej. - Ilu masz w tej chwili?
- Ilu czego? - Obserwujących. Sprawdź.
Wszędzie cię oznaczają. Jak na Reddicie.
O czym ty mówisz.
POWIADOMIENIA 263018 NOWYCH OBSERWUJĄCYCH
O cholera... Przepraszam bardzo.
POWIADOMIENIA 134 NOWYCH OBSERWUJĄCYCH
- Niezły szajs! - Nie, jeszcze nie jadłem. Tylko kawa.
Co ty kurwa wyprawiasz? Złaź z mojego auta!
Od lat chciałem to zrobić.
Codziennie daję ci kasę, a ty kupujesz losy.
Nie gram na chybił trafił. Mam algorytm.
Nie da się stworzyć algorytmu do loterii...
- Dlaczego sikasz mi do auta? - A ty co, dziecko specjalnej troski?
A – nie widziałeś mojego algorytmu, panie przeciętny matematyku.
B – nie powinieneś jeździć takim samochodem.
C – jest taka lista, gdybyś nie wiedział.
Zaraz. Skąd o niej wiesz?
Jestem bezdomny, więc jestem idiotą?
Dzięki liście robisz to, co uważasz za słuszne.
To zbawi świat.
Olewam nadmiar dóbr. Szkoda, że twoich.
Na szczęście nie jadłem. Bo na liście napisałem...
Jasne. Łapię.
Cześć, tato.
W porządku?
Tak.
Kawy?
Jasne.
Sprawdziliśmy z mamą tę twoją listę.
Ten cały gniew na to, do czego cię zmuszaliśmy.
Pogubiliśmy się.
Nie wiem, jak do tego doszło. Mieliśmy...
plan 18-letni, który doprowadziliśmy pod samą metę... aż tu nagle klops.
- Ale to był wasz plan 18-letni. - Racja.
Fajnie było, ale się skończyło.
- Posłuchaj, gdy byłem w twoim wieku... - Tato.
Nie mów, że znasz się na dzieciach, bo sam byłeś mały.
Dzisiaj sytuacja jest zupełnie inna.
To prawda.
Sam mówiłeś,
że sukcesem jest stać się najlepszą wersją siebie, wypełnić swój potencjał.
Ale ja...
nie dam rady tego zrobić, gdy przygotowujecie dla mnie grunt.
Z góry określone zajęcia, instrument,
oceny... Chyba nie o to chodzi w dorastaniu, prawda?
Muszę być w stanie...
sam podejmować decyzje.
Może to właśnie musiałeś sobie uświadomić?
Że sam chcesz podejmować decyzje.
Ale byłbym kiepskim rodzicem, gdybym ci nie powiedział,
że nie da się cofnąć tego, co zacząłeś.
To będzie z tobą zawsze, czy chcesz tego, czy nie.
Wszyscy inni w każdej chwili mogą pójść w swoją stronę,
ale to ty jesteś twarzą całej tej afery.
Ona żyje własnym życiem, a twoje ma gdzieś.
Nie zależy jej.
Bez względu na to,
jak bardzo się myliliśmy, przygotowując ten plan,
jednego nie można nam odmówić. Troski.
Wiem o tym.
Dorosłość polega też na tym, żeby wiedzieć, że nie wszystko się udaje.
Gdy całe twoje życie staje na głowie,
trudno je ułożyć na nowo.
Rozumiem.
Uważaj na siebie.
Dobrze.
Czy mogę założyć, że mój samochód jest teraz w garażu?
No cóż...
Nie ma go tam jeszcze, bo zamówiłem gruntowne sprzątanie.
Dziękuję. Miło z twojej strony.
Chyba.
Ależ wspaniałe uczucie całkowitego potwierdzenia.
Trzysta tysięcy obserwujących.
Przyrost jest imponujący, wszystkie wskaźniki rosną,
a co najważniejsze - rozrastasz się.
Mam na myśli to, że dzieciaki zamieszczają swoje listy, by uczcić twoją.
Przy takim tempie wzrostu i lekkim wiralu podwoimy to w tydzień.
Ale musisz o to zadbać.
Musisz postować, lajkować posty innych,
zadbać o szerszy obraz.
Jeśli to zrobisz, z łatwością dotrzesz do miliona.
Kasa. Ile to będzie w przeliczeniu?
I w tym momencie wkracza wielkość.
Dobra, nieważne. Pomówmy o władzy.
Masz bezpośredni kontakt z całym pokoleniem.
Zacząłem to, bo byłem wściekły,
że całe życie byłem jak koń wyścigowy.
Nikt nie miał tego zobaczyć.
Nie lubię nic wrzucać.
- Rozumiemy to. - Wtrącę się.
To coś jak błyskawica. Pojawia się, kiedy chce.
Twoja frustracja jest prawdziwa. I dobrze.
To się rozrosło. Mówią o tym dzieciaki na całym świecie.
Oni autentycznie ci zawierzyli.
Wyznaczasz im drogę.
Wszystko może potoczyć się z tobą lub bez.
Hej, chłopaki!
Macie tam koktajle, jakbyście chcieli.
Tato, mamy spotkanie.
Tak. Wygląda to poważnie.
Brett, chyba powinieneś sprawdzić, co się u ciebie dzieje.
Nie znam ich. Skąd mam niby...
- Skąd oni są? - Huntsville, Alabama.
I naprawdę obrabowali bank przez listę?
Ale to jest ich lista, nie moja.
- Obwiniacie mnie o to? - Powinniśmy?
- Co to za pytanie? - Do ławy przysięgłych.
Czy poprzez media społecznościowe podżegał do przestępstwa?
Zaprzestań wszelkiej działalności.
Zamieszczania i udostępniania.
Czujesz to? To jest właśnie grunt, którego ci nie przygotowaliśmy.
Chyba czas zadzwonić do cioci Maisie.
- Mamo, to prawnik od upadków. - Wiem, kochanie. Pasuje idealnie.
- Kasa! - Władza!
MYRNA: DZIĘKI BRETT ODMIENIŁEŚ MOJE ŻYCIE
Na mojej liście jest trasa z A$AP Rocky, występ w Tomorrowland,
swobodny lot z Everestu.
- Kibicować na igrzyskach. - Obejrzeć siódmą grę finałów.
JESSE: TERAZ BĘDĘ SOBĄ!
Ukraść Deklarację Niepodległości.
Zanurkować przy Wielkiej Rafie Koralowej.
RAMONA: DZIŚ OPUBLIKUJĘ MOJĄ LISTĘ!!!
- Nauczyć się grać w quidditcha. - Podróżować rok po Europie.
Pojechać na Met Galę.
BRETT: KAYLA, SERIO. NIE RADZĘ SOBIE.
PROSZĘ ODPISZ
- Właśnie rzuciłam pracę! - Chcę odwiedzić każdy kraj na świecie.
A później zostać prezydentką.
Być gwiazdą Hollywood, zdobyć Grammy i kochać się z J.Lo.
KAYLA: DLACZEGO
BRETT: WSZYSTKO OK?
KAYLA: MARTW SIĘ O SIEBIE
BRETT: PRZEPRASZAM x100 ZOBACZYMY SIĘ?
Być piratką.
Napisać, nakręcić i wystąpić we własnym filmie.
Polecieć do Tokio.
Powiedzieć rodzicom, że jestem bi i jestem z tego dumna.
ZNAJDŹ BLISKICH KAYLA UDOSTĘPNIA CI LOKALIZACJĘ
Dziekan Reilly dzwoni w sprawie Bretta Blackmore’a.
Dotyczy to mnie, gdy mówi mi o tym
kierownik wydziału środków masowego przekazu.
A moje nastoletnie córki ciągle o tym gadają.
Rozumiem.
Pracuję razem z jego ojcem,
zrobię zatem co w mojej mocy, żeby to zakończyć.
Barry, nie o to chodzi.
To może być następny ikonoklasta.
Jasne, mamy w tym swój udział.
Zuckerberg i Gates.
Najbardziej zakręcone dzieciaki, jakich przyjęliśmy.
Ale to prekursorzy.
Chciałabym dowiedzieć się więcej od Bretta Blackmore’a.
Dlatego potrzebuję głosów członków rady, aby mnie poparli.
Oczywiście, możesz na mnie liczyć.
Sam działając nieszablonowo...
Tak, Barry. Wystarczy.
Po prostu ogarnij tego chłopaka.
Jasne.
- Brett! - Co jest?
Nie uwierzysz.
Jak się masz?
Poza ukrywaniem się przed mamą i Steve'em? Spoko.
- Zamieszkaj ze mną. - Nie możemy.
To ogarnę hotel czy coś.
- Przestań, jest dobrze. - Nie jest.
Jak myślisz, ilu osobom powiedziałam o Stevie?
Jednej.
Słuchaj, coś zaiskrzyło i to było fajne,
ale nie mogę zawalić z ojcem Teda.
- Tylko tak opłacę studia. - Wiem, rozumiem.
Naprawdę mi przykro.
Niepotrzebnie. Ja niczego nie żałuję.
Chciałbym móc powiedzieć to samo.
Tydzień temu byłem pewien wszystkiego. Studiów...
przyszłości.
- A teraz wszystko przepadło. - Kicha.
- I już? - Na tyle mnie stać.
Spójrz, tuż za horyzontem. To jest nieznane.
Twoja przyszłość. Czeka, byś ją odkrył.
Ten gówniany okres? Wkrótce będzie wspomnieniem.
To, czy będziesz tu nadal tkwił, zależy tylko od ciebie.
Największym wrogiem przyszłości jest strach.
Twój filmik mi to pokazał.
Pytanie, co byś zrobił, gdybyś się nie bał.
Zamknij oczy...
i wyobraź sobie swoją przyszłość.
Gdy je otworzysz,
decyzja będzie gotowa.
Tamtego dnia mówiłam szczerze.
Obyś znalazł, czego potrzebujesz.
Kochanie, jak najszybciej przyjedź do domu.
Tylko się pospiesz.
Nareszcie!
Marheem przyjeżdża.
I to jest ta afera?
Masz szansę wyrwać zwycięstwo z paszczy porażki.
Harvard jest pod wrażeniem twojej inicjatywy.
I twojej listy.
Masz napisać esej o tym, czego się nauczyłeś.
Co?
Barry mówi, że córki pani dziekan mają bzika na twoim punkcie.
Ale ja nawet nie...
Nawet nie co? Co ty nam tu teraz...
Że o co chodzi?
Zastanawiałem się mocno nad tym, czego chcę od życia.
Ty znowu o wyższości koszykówki nad klarnetem, serio?
Nie, mamo. Chodzi o to...
Chodzi o moją przyszłość, o nieznane.
No właśnie próbujemy się pozbyć tego „nie”
i pchnąć cię ku znanemu. Od tego jesteśmy.
Tato, przecież...
rozmawialiśmy o tym.
Tak, zgadza się.
Rozmawialiśmy i cię rozumiemy. Ale Brett, to jest Harvard.
Ale...
Może ja nawet...
- Wy tak serio? - Brett.
- Serio. - Posłuchaj.
Mamy dwie opcje.
A – nie kończysz liceum i nie idziesz na studia.
Ponosimy prawne i akademickie konsekwencje
- przez następne pięć, sześć lat. - Albo już zawsze.
No i jest też opcja B, w której piszemy... piszesz wspaniały esej,
dostajesz się na Harvard i, patrząc na opcję A, uprzejmie
uśmiechasz się do niej i pokazujesz środkowy palec.
Tak to ujęliście, że chyba nie mam wyjścia.
- Dokładnie! - Chodź. Dasz radę.
Temat to podstawa.
No dobra...
Przezwyciężanie strachu, szukanie własnego głosu...
- pomoc innym dzieciakom... - Nuda.
Harvard ma gdzieś to wszystko.
- Ale przecież powiedzieli... - A kogo to obchodzi?
To prosperujące przedsiębiorstwo. Nie dali ci tej szansy,
- bo cenią, co zrobiłeś. - Nie?
Brett, nie bądź głupi. Rodzice płacą od godziny.
Jaki zatem mają motyw?
- Zakończyć twój ruch. - Serio?
W pewnym sensie są pod wrażeniem.
Ale jesteś głosem sprzeciwu,
nastawiasz masy przeciw oprawcom.
Cały system edukacyjny to jeden wielki wyciskacz pieniędzy.
Prywatne szkoły, korepetycje, materiały przygotowawcze,
kursy, opłaty za testy, rekrutacja.
Dzieciaki od czterech do 18 lat wpadają w tę machinę.
Rodzice płacą, aby posłać cię do instytucji,
w której zdobycie licencjatu kosztuje ćwierć miliona dolarów.
- Za kawałek papieru. - To jest nasz temat.
Odbiło ci?
System nie jest doskonały. Ale to system.
Nie zmieniaj go. Wykorzystaj!
Nie wiem, o czym mówisz. Nie wyspałem się,
a ostatnie tygodnie to koszmar.
Więc jeśli możesz, powiedz, co mam napisać.
Właśnie to robię. Obudź się.
Dobrze ci szło przez 15 lat.
Graj ich zasadami, skończ studia na Harvardzie,
a potem rób, co chcesz ze swoim życiem.
Czy chcesz robić...
Chcę robić wszystko, czego zapragnę.
Dobrze. Zatem żal za grzechy.
- Że co? - To twój temat.
Zdałeś sobie sprawę, że to było życiowe pierdnięcie.
Upuszczenie behawiorystycznych gazów
wywołanych dziwacznym wypadkiem, w który wmieszali cię
twoi kumple żartownisie i jest ci przykro.
Jesteś skruszony.
Chcesz wrócić do gry, a Harvard jest idealnym do tego miejscem.
Życiowy pierd.
Mogę o tym napisać.
Szanowna komisjo! Jeden błąd.
Przez 17,7 lat wszystko robiłem jak trzeba, aż popełniłem błąd.
Co on robi?
Wygląda na to, że myśli.
Nie powinien tego robić przed komputerem?
Jak idzie pisanie?
Dobrze.
Kiedy przeczytamy szkic?
Wkrótce.
Mógłbyś zdjęć okulary? Nie widzę twoich oczu.
W porządku?
Tak, wszystko gra.
Czy chcesz nam coś powiedzieć?
Nie.
Skończysz na czas?
Mam wam przyrzec?
Nie zaszkodziłoby.
- Czy to obietnica? - On chyba...
- Uśmiech! - Czekajcie na mnie. Jeszcze raz!
Jestem mega dumna.
- Odjazd, co? - No dobra, mamo.
Wystarczy.
- No to pa! - Na razie, Stace!
- Niezłe wdzianka. - Oto i on.
Widziałeś? Rytualna wolność.
Nie, dopiero przyszedłem. Nie wiem, czy w ogóle mogę.
Napiszesz zajebisty esej.
- Zaraz wracamy. - Dobrej zabawy.
- Gratuluję. - Dzięki.
Odpuszczasz listę?
Harvardowi się nie odmawia.
Rozumiem.
Skoro to twoja decyzja, cieszę się.
Ja też.
Spędzimy trochę czasu, zanim wylecisz do Europy?
Wylatuję już dzisiaj.
Miały być dwa tygodnie.
Zmiany się zdarzają.
Muszę iść.
Powodzenia. Naprawdę.
I już. Życiowa chwila, jak mawia twój tata.
Wylatuje dzisiaj.
Spała kątem u ludzi. Nic przyjemnego.
Steve wniósł oskarżenie w sprawie auta.
Czemu nic nie powiedziała?
No weź, byłeś prymusem.
A tego nie potrafiłeś rozgryźć?
Nie usuniesz tego.
Wiem, jak działa Internet.
Zamieszczę swój list.
Jako żal za grzechy
i rezygnacja z ruchu.
Tak to się nie skończy.
- Ale ja z tym skończę. - Jest sporo pozytywów.
Moje życie nie musiało się zawalić, żebyś się ujawnił.
Nie jesteś w centrum wszystkiego.
Myślisz, że tylko ja nabrałem odwagi, żeby pokonać strach?
Tchnąłeś odwagę w wiele osób. A to bardzo ważne.
Brett, jak idzie... Cześć, Clint.
Dzień dobry. Właśnie wychodziłem.
Mogę zobaczyć szkic?
- Jeszcze nie. - Czemu?
Wciąż piszę.
- Wiesz, że termin się zbliża. - Wiem.
Kiedy?
Wkrótce.
Jutro.
Nie zawalisz tego?
- Mamo. - No dobrze.
Kurde, ostre kilka tygodni.
- Jakoś tak. - Wiesz, czasami myślę...
- Gdybym nie wlazł na tę rurę... - Przestań.
Nie ma sensu.
Stary, jesteśmy metaforą życia, wiesz?
To samo miasto...
ta sama szkoła, za dzieciaka te same drużyny.
A teraz przed tobą wyjazd...
do Ivy League i mega sukces finansowy.
Może.
Czy ja wiem.
A druga połowa metafory?
Znasz mnie.
Popracuję u taty, wstąpię do związku hydraulików.
wyciągnę 100 koła rocznie.
Surfing i imprezy... Życie.
- Brzmi nieźle. - Całkiem dobrze.
Jaram się.
Czy to nie jest Dee?
Tak, to on.
Oto klasyczna historia ku przestrodze.
- O czym mówisz? - Murek.
Gdyby szkoła nie wybuchła, bylibyście sąsiadami.
Co?
Dee. Douglas Ebeyer.
Był prymusem ze 20 lat temu.
Był jak ty.
„SZCZĘŚCIE, BO ZNALAZŁEM SWOICH PRZYJACIÓŁ – SĄ W MOJEJ GŁOWIE”. K. COBAIN.
Szanowna Komisjo!
Każdy mi powtarza, że wstąpienie w wasze progi to pierwszy krok
na drodze do sukcesu.
A ja nie mam pojęcia, co to znaczy.
Czy mowa o pieniądzach? Dobrej pracy? Wielkim domu?
Tata mówi, że sukces to najlepsza wersja siebie.
Ale ilu rodziców naprawdę tak myśli?
Rodziców i szkół nie interesuje wychowanie szczęśliwych dzieci.
Ale tego od nas oczekują albo zmuszają, by być równie nieszczęśliwymi.
WYCHOWANIE SZCZĘŚLIWEGO DZIECKA
Nastolatkowie to stworzenia nocne.
Rytm biologiczny sprawia, że późno się kładziemy i późno wstajemy.
A szkoła zaczyna się o 7,45.
Badania wskazują, że matura i wyniki testów
nie zmierzą przyszłego sukcesu szkolnego, zawodowego czy osobistego,
a jednak stanowią o przyjęciu na studia.
Mógłbym wyliczać, ale wiecie, o co mi chodzi.
Dlaczego zatem system się nie zmieni?
Bo system dba bardziej o siebie niż o przyszłe pokolenia.
Wasza uczelnia dała mi szansę
na wyjście z otchłani. Jestem za to wielce wdzięczny.
Ale nie skruszony.
Wręcz przeciwnie.
System nagradza wszystkie posłuszne drony.
Jako absolwenci zarabiamy, rodzimy dzieci i koło się toczy.
Przez lata czułem, że moje marzenia
zostały przycięte, żebym się zmieścił w te trybiki.
Znajoma mówi, że strach zabija przyszłość.
Zabija chęć odkrycia nieznanego.
Dopiero po czasie to zrozumiałem.
Stąpam po świeżym śniegu i nie widzę innych śladów.
Nie wiem dokąd dojdę,
ale na pewno w miejsca, których nie odkryję,
jeśli podążę ścieżkami wyznaczonymi przez was.
Zatem...
dziękuję za propozycję, ale...
z pełnym szacunkiem odpowiadam...
Jebać to. Harvard nie jest dla mnie.
Z poważaniem, Brett Blackmore.
Jebać to.
Bardzo mocno się staraliśmy.
Wszyscy mieli dzieci. A my?
Poronienia.
Kiedy więc się urodziłeś, byłeś...
wszystkim.
Zrezygnowałam z architektury i przyjęłam rolę mamy,
co pokochałam.
Ale gdzieś po drodze
zgubiłam siebie.
Zaczęłam żyć twoim życiem.
Latami żyłam dla ciebie. A gdy tak robisz,
najważniejsze jest, jak odbierają twoje dziecko,
bo tak odbierają też ciebie. Taka jest miara sukcesu, a to...
Do bani.
Mój tata mówił:
„Trudny wybór to dobry wybór”.
Gdy byłeś mały, zawsze ci to powtarzałam.
Ale nie brałam tego do siebie.
I gdy przeczytałam twój esej,
stwierdziłam, że powinnam.
Nie wiedziałem, dlaczego mama zrezygnowała z architektury.
Miała wielki talent.
Tak było.
Tak dobrze. Postaw tam.
Kto to?
Jessica, oczyść ulice
i daj znać, jak ktoś będzie handlował bez pozwolenia.
Mój gość od PR-u.
- Masz takiego? - No.
Dziękuję.
Sprzedają je.
- O lodziarnia. - Ale bez piwa?
To kombucha.
Czas zarobić.
Jasny gwint.
Trzy miliony obserwujących.
A esej ma dziesięć milionów udostępnień.
Muszę założyć spodnie.
Właśnie skończyłem rozmawiać z radą uczelni.
Panie Brooks, przepraszam. Wiem, co chcieli usłyszeć.
- Prawda wygrała. - A my jesteśmy dumni.
Jeśli chcesz powiedzieć, że zawalił...
Zaczekajcie.
W pełni się z tobą zgadzają.
Dobrze znają problemy systemu.
Chwila, czy pan...
O czym pan mówi?
Takich nieszablonowców Harvard potrzebuje.
O, to chyba dziekan Reilly.
- Chce z tobą porozmawiać. - O mój Boże.
Chłopak dostał się na Harvard.
Halo?
Tak, to ja...
Hej!
Mnie również miło.
BRETTB_247 I CLINT ZAMIEŚCILI RELACJE
To pokolenie nie potrzebuje głosu.
Każdy ma swój własny.
UDOSTĘPNIJ LOKALIZACJĘ MAJORKA, HISZPANIA
Jesteś głosem pokolenia.
Czy ja wiem. Nauczyłem się,
że to pokolenie nie potrzebuje głosu. Każdy z nas ma swój własny.
Głęboka myśl na nastolatka.
Taka jest rzeczywistość naszego pokolenia.
I nie mówię tu tylko o sobie.
Wszyscy zebrani ci ludzie. Szczególnie oni.
To z nimi należy rozmawiać.
- Naprawdę. - Razem stworzyliście niesławną listę?
Stary, wiesz, czego dokonałeś?
Coś, czego przez ponad sześć milionów lat
- dokonała tylko garstka. - Czyli co?
Stałeś się wiralem. I to olbrzymim.
- Jestem dumny. - Dzięki.
Chcesz mnie reprezentować tak na poważnie?
Na darmo się tu nie prażę.
- Co jest? - Pomóż mi.
- Ale teraz? - Teraz.
- Możesz? - No jasne, że mogę.
- Jedziemy. - Gdzie te kluczyki?
No dobra, zobaczmy. Zdejmuj to.
Ty, włosy...
Łódź nadpływa. Ruchy, dziewczyny.
Już płynie.
To ważny klient. Już tu płynie.
Nie będzie tak źle. Trzymaj się nas.
Chcesz w to wejść?
Tak to wygląda.
Jacht może być pełny lubieżnych milionerów albo...
okazji i odskoczni.
Twój wybór.
Znam to. Nie na to się pisałam.
Ale się podpisałaś i pomóc może tylko prawnik.
Chciałaś kiedyś powiedzieć „jebać to”?
Każdego dnia. Czasem co godzinę.
Twoja najlepsza opcja?
Wejdź na łódź.
Dziękuję.
Już po wszystkim?
Kiedy wrócą?
Rano. Za tydzień. Niektóre w październiku.
Jasna cholera.
Dziękuję.
On do ciebie?
Na to wychodzi.
Co roku nowy.
- Co ty tu robisz? - Chyba ty.
Gonię za...
W sumie za tobą.
I jak ci idzie?
Może ty mi powiesz?
Lekki natręt?
Taki w sam raz.
Dobrze. Coś otarło mi się o nogę,
muszę stąd wyjść.
Naprawdę olałeś Harvard?
- Tak. - Ale to było twoje marzenie.
Zaproponowali, żebym wrócił za rok.
- To super. - Odmówiłem.
- Dawali stypendium. - Co?
Znowu odmówiłem.
Tutaj musiałem reanimować rodziców. Oboje zaczęli się dusić.
Później zaproponowali gościnną profesurę.
Wykładałbym gościnnie.
- To już brzmiało nieźle. - Tak, to brzmi fantastycznie.
Może.
Przemycasz kogoś do pokoju?
Na to chyba za późno.
Serio?
Jeden błąd.
Tyle wystarczyło, by wszystko zniszczyć.
Dzięki temu odkryłem, że strach to prawdziwy zabójca.
Czasem wystarczą dwa niewinne słowa i...
W Kalifornii padła największa pojedyncza wygrana w loterii.
Kupon złożył bezdomny, Douglas Ebeyer.
Twierdzi, że liczby wybrał przy pomocy algorytmu.
ZA WYGRANĄ DEE ZAŁOŻYŁ PRYWATNĄ UCZELNIĘ POSTĘPOWĄ
BEZ CZESNEGO, OCEN, DLA KAŻDEGO
DOUGLAS EBEYER 850 MILIONÓW
JEGO ALGORYTM POZOSTAJE TAJEMNICĄ
CLINT NADAL NIE UJAWNIŁ SIĘ PRZED OJCEM
TATA: BĘDĘ PÓŹNO. MASZ OBIAD.
WIDZIAŁEM WSZYSTKIE TWOJE KONTA.
NAWET TE TAJNE.
NIGDY NIE PRZESTANĘ CIĘ KOCHAĆ. TATA
LES JEST JEDNYM Z NAJLEPSZYCH HYDRAULIKÓW W L.A.
O ILE JEST DOSTĘPNY
STACY Z ŻARTÓW Z PIRAMIDAMI
PRZERZUCIŁA SIĘ NA ROBOTYKĘ NA UNIWERSYTECIE SANTA CLARA
NICO CHCE UJARZMIĆ MOC SWOJEGO POKOLENIA
KRISTEN I JEFFREY WSTĄPILI DO RUCHU
Mam. Gotowy?
Opłynąć cały świat.
- Dobre. - Co nie?
Teraz ja.
Wybić zwycięską piłkę w siódmym meczu World Series.
Nie możesz tego zamieścić.
- To wbrew jakiejkolwiek logice. - To moja lista.
Wiem, kochanie, ale to fizjologicznie niemożliwe.
No dobra.
- Pójść na plażę nudystów z tą tutaj. - Oni są nadzy?
Nie bardzo mi to pasuje, przepraszam.
- Przesyłam. - Ale możesz usunąć?
Poszło.
- Publicznie. - No i?
Dobra.
- Wyzwalające. - Tak?
- Na pewno. - Ludzie z pracy to zobaczą.
I cały świat.
- Zaraz. - Jezu.
O nie.
Dzwoń do Bretta.
BRETT I KAYLA PODRÓŻUJĄ PO ŚWIECIE
ODHACZAJĄC PUNKTY Z LISTY
Skąd to masz? Włączone? Gdzie światełko?
Włączone. Bez światełka, bo jest widno.
Gotowy? Trzy... Dwa...
To filmik, nie zdjęcie.
I SĄ PRAWDZIWIE ZAKOCHANI
Napisy: Piotr Mazur