Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Wczoraj było fajnie.
Bardzo fajnie.
Dobrze się bawiłam.
No to trzymaj się.
- Zgłodniałam. - Śniadanie?
Skoczymy coś zjeść?
Pewnie.
Idę po kurtkę.
Stałem przy stoliku z zakąskami, zbierając w sobie odwagę, by zagadać.
Cały czas tam wracałam, licząc, że mnie zauważysz.
Zauważyłem cię, gdy tylko weszłaś.
- Jak masz na nazwisko? - Chcesz mnie wystalkować?
Nie, muszę jakoś opisać twój numer.
Nie dam ci go.
- To był poważny błąd. - Wiedziałam!
Czułam to.
- O cholera. - Co jest?
Zapomniałam, że mam plany ze znajomymi.
No to leć. Nic się nie stało.
- Mogę zostać. - I tak było fajnie.
- To lecę. - Zostaniesz?
Co robisz?
- Co? - Co to za mina?
- Chciałeś mnie pocałować? - Nie.
Chyba że…
Chyba że co?
A jak by to wyglądało u ciebie?
Mniej więcej tak.
Jesteś niemożliwa.
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Jesteś niemożliwa!
Nikt nie uwierzy, że tak powiedziałaś.
- Nie jesteś zły? - A po co?
Bo to pojebana sprawa.
- Nie rozdmuchuj od razu sytuacji. - Jestem wkurzona.
- Myślałem, że żartujesz. - Skąd taki pomysł?
Boże kochany!
W końcu wstał.
- Wygralibyśmy Niesamowity wyścig? - A nie?
Wygralibyśmy w programie, w którym ścigasz się po całym świecie?
Teraz już nie jestem pewna.
- Nie zgodziliśmy się nawet co do lokalu. - Bo nie pasuje ci żaden w Nowym Orleanie.
W restauracyjnej stolicy świata!
Jest nią Hongkong.
Nie chcę, byś najadła się wstydu,
myląc podstawowe fakty.
I lubię restauracje.
Spędziłeś wczoraj parę godzin,
pisząc tymi babskimi, białymi paluchami negatywną recenzję tego baru z tapas,
- choć mi smakowało. - Były bardzo słone.
Jakby Morze Martwe wyruchało mnie w usta.
I nie mam takich palców. Są ciemne i mięsiste.
Co tak krzyczysz? Jeszcze sąsiedzi wezmą nas za wariatów.
Kogo to obchodzi? Nie znają nas. Cześć! Miło was poznać!
- Kłócimy się! - Wcale nie! Ćwiczymy do sztuki!
To scena kłótni.
I jak?
- Fajowo. - A co ja jestem, sala zabaw?
W której pobawiłbym się nieco inaczej.
Poza tym w takich programach nie można mieć telefonu.
- Zwariowałabyś. - Wcale nie. W końcu byłabym wolna.
- Luz. - Nie odbierzesz?
Nie muszę.
A jeśli to polubienie na Instagramie?
Cicho. Nie znasz mnie.
Według Val wyglądam super.
Widzisz? Nie wygralibyśmy.
Nie da się robić selfie, będąc półnagą i jedząc mrówki.
A oglądasz ten program?
Pytasz mnie, czy oglądam Niesamowity wyścig?
- Tak. - Pytasz mnie, Jibrana,
czy znam Niesamowity wyścig?
Czyli cały czas oceniasz program, którego nigdy nie widziałeś.
Nie muszę być rozjechany przez samochód, by wiedzieć, że zaboli.
- Szkoda moich oczu na taki syf. - Przecież kręcisz dokumenty.
- To jak reality show, tylko bez widzów. - Dokumenty są prawdziwe.
Jestem aktywistą społecznym. Nie robię tego dla retków.
Nie musisz mówić „retki”. To „retweety”.
Możemy już iść?
- Inaczej trzeba będzie zostać dłużej. - A co?
I tak nie mamy potem planów.
Myślałem o seksie.
No tak, bo planowanie go za dnia jest iście pociągające. Dziwak.
No to dodajmy dziwaczne elementy!
Powiedz, co mam zrobić, a zrobię to w wyznaczonym czasie.
To przeciwieństwo takiego seksu!
Ale wciśnij mnie w swój grafik. „Stosunek z Leilani o 10.42”.
Ale się podjarałam!
Dziwaczny seks i planowanie go nie wykluczają się.
Myślisz, że można ot tak umówić się na orgię bez słów?
- Mają Kalendarz Google. - Robią to na spontanie.
Wpada jeden koleś, potem drugi, a potem mamy seks.
Można puknąć ich wszystkich.
Chyba muszę przetrawić te słowa, ale ty mówisz o gang-bangu,
- a ja o orgii. - Jedno i to samo.
- I skąd te informacje, z BuzzFeed? - Nie wiem! To specyficzny przypadek.
Kto będzie na tej całej kolacji?
Bobby i Reya…
Val…
I chyba też Keith i Stefan…
Chyba też Keith?
Chyba tak.
- Bo nie jesteś pewna? - Nie.
Tak? Założymy się?
Na pewno tam będzie z tymi chujowymi żartami,
nudnymi anegdotami i naprężonymi mięśniami,
- która ma dzięki ćwiczeniom i diecie. - Skończyłeś?
Niestety muszę cię załamać.
To nie są jego żarty, tylko Katta Williamsa.
- Zrzyna żarty od Kata Williamsa? - Owszem.
„Skąd wiecie, że miło mnie poznać? Jestem dupkiem”.
Słowo w słowo.
- Nie brzmi jak on. - Nie chodzi o głos!
Aby wygrać Niesamowity wyścig, trzeba grać drużynowo.
A według mnie ciągle nadajemy na różnych falach.
Chciałabym nadawać na tych samych, ale ciągle montujesz swój film.
To nie film, tylko dokument o zepsuciu systemu edukacji.
Nie chcesz mi go nawet pokazać!
- Pokażę ci go, kiedy zechcesz. - To może jutro?
Jutro odpada! Renderuję animacje.
Steph i George biorą ślub?
Polubiłaś to?
Tak.
Ślub to już nie głupota?
- Nadal tak uważam. - No to dlaczego to polubiłaś?
Nie chciałam być jedyną, która tego nie polubi.
Nie jestem hejterem.
Od początku mówiłaś, że małżeństwo jest słabe w chuj.
Mówiłam, że jest problematyczne.
No tak, dwie osoby przysięgające sobie miłość.
Problematyczne na maksa!
Myślę, że chcesz tego wszystkiego.
I ślubu, i dzieci. Tylko nie ze mną.
A ty chcesz mieć kogoś bez żadnych oczekiwań,
żeby zamknąć się w biurze do końca życia.
Chcesz związku, którym mogłabyś się chwalić.
Tak! I nie zgodzę się na mniej.
Ja też nie, bo nie chcę być z kimś tak kurewsko płytkim.
A ja z kimś, komu nie przeszkadza bycie życiową niedorajdą.
- Mam dość. - To nie działa.
To już koniec?
Chyba już od jakiegoś czasu.
- Kurwa! - O cholera!
Ja pierdolę!
- Nic ci nie jest? - Żyjesz?
Krwawisz.
- Pomogę ci. - Nie powinniśmy go ruszać.
- Racja. Wezwę karetkę. - Nie!
- Nic mi nie jest. - Przecież krwawisz.
- Na pewno? - Spadam.
Stary, to kiepski pomysł.
- Dzięki. - Wezwę karetkę!
Poczekaj! Zostawiłeś telefon!
Boże.
Przejmuję auto!
- Co? - Jestem policjantem! Ścigam go!
Wypierdalaj na tyły!
Dalej!
Trzymajcie się.
Gdzie on jest?
Dokąd pojechał?
- Tędy! - Podejrzany zmierza na wschód.
Chodzi o narkotyki? Pracujesz pod przykrywką?
Przecież nam tego nie powie.
Oczywiście źle, że go potrąciliśmy, ale przynajmniej był bandziorem.
Kto tu jeździ rowerem?
No właśnie, to nie Europa.
Przepraszam.
Tam jest!
Uważaj, dupku!
Musimy skręcić!
Mamy go!
Cholera!
- Lipa. - Skręcając w lewo, wyprzedzimy go.
Świetny pomysł.
Tam jest!
Pieprzeni przechodnie!
Jeździ w kółko. Co za debil.
Skręcaj!
Tam!
- Skręcił! - To ślepa uliczka!
Idzie siedzieć!
O Boże!
Boże!
Chyba nie jest gliną.
O Boże.
Chyba nie żyje.
O cholera.
- Co tu się odjebało? - O Boże.
Co wy mu zrobiliście?
- Nie, moment. - To nie tak.
- Nie zabiliśmy go. - Potrąciliście go.
Nie! To znaczy tak, ale…
- I tyle. - To było wcześniej.
O Boże.
Mimo potrącenia był w świetnym stanie.
Może i miewał lepsze dni, ale miał się dobrze.
On nie żyje!
Wiemy, ale my go nie zabiliśmy.
- Przecież się przyznał. - Nie, ja go tylko potrąciłem.
No i widać, że go zabiłeś!
Właśnie zerwaliśmy ze sobą i przejechałem na czerwonym.
Zjawił się gość z dziwnymi wąsami.
- Pomogłem mu, co było błędem. - Zabrał nasz samochód.
- I go przejechał. - Wezwę policję.
Przejechał po nim parę razy.
Samochód stał się narzędziem zbrodni!
- Co robisz? - Zgłaszam to.
Nie rób tego. To nie my.
Chcę zgłosić morderstwo.
- To nie my! - Przestań.
Ty przestań!
Policja nam nie uwierzy. Wiesz, jak głupio to brzmi?
To zatrzymanie obywatelskie.
Czyli co?
- Zatrzymuję was. - Tak można?
- Może to zrobić? - Na trzy, dobrze?
Ale co? Co to za mina?
- Nie rozumiem. Po prostu powiedz. - Na trzy.
- Co? - Raz, dwa, trzy!
- Gość właśnie uciekł. - Jibran!
To jakiś Jibran.
- Uciekaj, Leilani! - A ona to Leilani.
W mordę!
I też ucieka.
Tak się złożyło, że jest czarnoskóra. On też nie jest biały.
Ale nie dlatego uważam ich za morderców. Po prostu zabili tego gościa.
- Leży tu martwy. - Kurwa!
KNAJPA SUNRISE OTWARTE CAŁĄ DOBĘ
Nic panu nie jest?
- Krwawiłem z nosa. - To od farby.
Wybraliśmy krwistoczerwony do kuchni.
Co podać?
Macie tu alkohol?
Poprosimy dwa.
Dwa.
Ale co?
Dwa alkohole. Dzięki.
Nie mamy alkoholu.
Zgłośmy się na policję.
My? Razem?
- I co dalej? - To najlepsze możliwe wyjście.
Nie. Od razu nas aresztują.
No i powiemy im prawdę.
Myślisz, że to ich obchodzi i uwierzą nam na słowo?
- To co mamy… - To brzmi szalenie.
Co im powiesz?
Dzień dobry.
Zgłaszamy się z własnej woli,
bo nie mamy nic do ukrycia.
- To dlaczego uciekliście? - Dobre pytanie.
Zna się pan na rzeczy.
Uciekliśmy, bo wyglądaliśmy na winnych, a to nas przeraziło,
bo niczego nie zrobiliśmy.
To zasadzie to dowód na to, że…
Zasłaniam kamerę,
by skopać ci tyłek, pieprzony kłamco.
Chwileczkę.
Nie.
Nawrzucałam ci.
Ale wiesz, że tak się tylko mówi?
Zostawiliście trupa na ulicy?
- Nie. - I nie wezwaliście policji?
Nie było na to czasu. Musieliśmy uciekać.
Gadasz jak wariat.
- Nie mów tak. - Morderca i tyle.
Broda i brwi typowe dla mordercy.
Lubisz moją brodę.
Wygląda jak broda mordercy.
Nie odbieraj.
Leilani, gdzie wy jesteście?
Wybacz. Wpadliśmy na znajomego.
Nadal są w domu.
Przejechaliśmy się tu i tam.
Niech kupią białe wino dla Evonne.
Kupicie butelkę pinot? Tylko grigio, a nie noir.
Jasne, kupimy.
To do zobaczenia.
Co się dzieje?
Coś tu nie gra.
Skąd wiecie? A jeśli jestem dupkiem?
Dobre.
Nie rozumiem tej akcji z shakerami.
Shake zawsze wychodzi za duży i wlewają resztę do shakera.
Nie mogą tego odmierzyć?
I to jedyny taki przypadek.
Nie podają przecież spaghetti na talerzu wraz z dodatkową porcją.
„Wyszło nam za dużo spaghetti”.
Albo z zupą.
„Nie odmierzyliśmy właściwej ilości”.
O chuj tu chodzi?
- Wariactwo jakieś. - Właśnie.
Nie mówię o shakerze.
NUMER ZASTRZEŻONY
Rozmawiam z Leilani Brooks?
A kto mówi?
Detektyw Mary Martin, policja.
- Tak, pani detektyw? - Prowadziła dziś pani swoje auto?
Nie, dzisiaj nie.
- Gdzie pani jest? - Pyta, gdzie jestem.
- Rozłącz się. - W domu.
Wypoczywam.
I pani auto jest pod domem?
- Rozłącz się. - Tak!
Wyjrzę dla pewności przez okno.
Boże drogi.
Skarbie, auto tu stało, prawda?
To bardzo dziwne.
Chyba zostawiłam kluczyki w stacyjce.
Podać coś jeszcze?
To kelnerka? Gdzie tak naprawdę pani jest?
Poprosimy rachunek.
- Mamy przejebane. - Wcale nie.
Nie wychylajmy się i poczekajmy, aż sprawa przycichnie.
Myślę, że…
sprawy morderstw nie cichną.
Cichną, jeśli policja znajdzie sprawcę.
Ale za sprawców uważają nas.
Znasz ten tekst? „Co zrobicie, urwisy?” To o nas. Co zrobimy?
Ja kojarzę „Kto wypuścił psy?” i zastanawiam się, kto to zrobił.
- Chcesz gadać o piosenkach? - Ty zacząłeś.
To telefon tego rowerzysty.
Coś na niego przyszło. Nie dotykaj go.
- To dowód! - Cały czas go dotykałam.
Wiadomość z kalendarza. „Edie w Smoczej Jamie”.
A Edie zna Rowerzystę.
- Co? - Może wie, kto go zabił?
Czyli co? Mamy tam jechać i rozwiązać sprawę morderstwa?
To proponujesz?
W sumie tak.
Za kogo ty nas masz? Hobbsa i Shawa?
Nie ogarnęliśmy nawet własnego związku, a ty chcesz znaleźć mordercę Rowerzysty?
Bo zerwaliśmy, tak?
Tak.
Potrzebujemy nazwiska.
Zdobędziemy nazwisko Wąsatego, podamy policji i po sprawie.
Mamy dziesięć minut.
- To kiepski pomysł. - Wiem, że się boisz.
Ja też.
Ale…
- Ale ładny psiak. - Słodziak.
Spróbujmy spotkać się z tą Edie. Może nam pomoże.
Dobrze, ale jeśli spędzimy resztę życia w celi śmierci, wkurzę się na ciebie.
Spoko.
O Boże.
To policja.
- Nie odbieraj. - Racja.
Po co nadal robi się gniazda zapalniczek?
Nie mogą robić normalnych kontaktów?
- Przecież jadę pojazdem i… - Jibran, błagam.
Koniec takich monologów.
- Spoko. - Przepraszam, ale to nie tutaj.
- Leon? - Tak.
Super.
Wziąłeś dzielonego Lyfta?
Mam tak domyślnie ustawione.
Jesteś wspaniała.
- Prędzej ty. - Nie, mówię poważnie.
- Wcale nie. - Ciągle za tobą tęsknię.
Nawet teraz, gdy jesteśmy przytuleni.
Kochanie…
Dobra, pojedziemy tam i znajdziemy tę całą Edie.
- Zuch dziewczyna! - No ba!
Chyba będę rzygał.
Jak ją rozpoznamy?
- Skąd masz ten tatuaż? - Popytamy.
Kocham cię bardziej niż rodzoną matkę!
Zamknąć mordy!
Teraz się miziacie, a potem wszystko i tak się spieprzy.
No spoko. Idziemy do Smoczej Jamy.
Poradzimy sobie.
Nie jest źle.
Znajdźmy ją.
Zachowuj się normalnie.
Pewnie, jesteśmy normalni.
Zwyczajni ludzie, którzy podchodzą do baru.
To był błąd.
Mówisz to zawsze, kiedy z kimś się widzimy.
Mówię o nieuchronnej katastrofie, którą czuję w trzewiach.
Po prostu gdyby nie ja, nigdy byśmy nie wychodzili.
Gratulacje. Ten dzień też zaplanowałaś.
NIE MOGĘ CIĘ ZNALEŹĆ. CZEKAM NA BALKONIE.
- Zachowuj się normalnie. - Uwielbiam tańczyć. Jesteśmy normalni.
To musi być ona.
To co robimy?
Podejdźmy do niej.
Edie?
Cicho.
Chodźcie ze mną.
Kim jesteście? On was przysłał?
Tak.
Jibran, wyjaśnij sytuację.
Może lepiej nie teraz.
Skoro chce wysyłać amatorów, to spoko.
Miejmy to już za sobą.
- Czekaj. Znasz Wąsatego? - Chcemy wiedzieć, o co tu chodzi.
Czy znam Wąsatego? Przestańcie się zgrywać.
Możemy zrobić to jak ludzie.
Bo póki co na pewno tak nie jest.
Oddajcie je, a wszystko się skończy.
- Co? - O nie.
Oddajcie mi zdjęcia.
Jakie zdjęcia?
Myślicie, że tylko wy możecie odkopać jakieś brudy?
- Wiem, kim jest wasz szef. - Nie mamy żadnego szefa.
Nie mamy żadnych zdjęć.
Ja kręcę filmy, a ona robi w reklamie!
Kojarzysz reklamę z nerdem i żelem, dzięki któremu laski chcą go dymać?
- To był jej pomysł! - Oparty na faktach.
Znałam go na studiach i gdy się wypachnił, naprawdę na niego leciałam.
Nie podobał jej się, ale gdy się wyperfumował,
to go zerżnęła.
- O niczym nie wiemy! - Jasne.
Pojawiliście się punktualnie w miejscu wymiany.
Bo mieliśmy akurat jego telefon!
Jechaliśmy na imprezę. Zaszła ogromna pomyłka.
Po prostu to odczytaliśmy!
Jibran.
- Nie wierzy nam. - Rozumiem.
No dobrze, upewnijmy się.
Mówicie, że to nie jest wasz szef
i nawet go nie znacie?
Zadzwońmy i przekonajmy się, co on na to.
- Super. - Pewnie.
O nie.
To nie tak.
Przestań lać na mnie i mówić, że to deszcz.
- Dlaczego mielibyśmy to robić? - Powiedziałaby, że to siki.
Chcecie polecieć w chuja z kongresmenem? Nic z tego.
- O nie! - Co jest, kurwa?!
Wyjawiłaś, kim jestem?
Chodź tu.
Zaraz wracam.
Co się dzieje? Dasz radę się uwolnić?
- Spróbuj. - To jakiś obłęd.
Zdejmij maskę, Brett.
Jesteś cała?
- Nie podoba mi się to. - To mój mąż.
Miał podać mi patelnię.
- Prawda, skarbie? - Mieliśmy jej nie używać.
Zasuwaj po pieprzoną patelnię.
- My nikogo nie szantażujemy. - O co chodzi z patelnią?
Próbowaliście nas wydymać, ale to wy będziecie dymani.
- Wcale nie próbowaliśmy. - I nie chcemy być dymani.
Dziękuję.
Uwielbiam zapach smażonego bekonu. A wy?
Problem jest tylko z tłuszczem.
Wiecie, jak potrafi poparzyć?
Niesamowite, jak odrobina oleju może zaszkodzić.
Dam wam wybór.
Albo potraktuję was tłuszczem…
albo tym, co kryje się za drzwiami.
- Co? - Powtórzę.
Tłuszcz czy niespodzianka?
Wybierajcie. Zaczniemy od ciebie, panikarzu.
Wybierz tłuszcz.
Zwariowałaś? To wrzący tłuszcz.
Może oblać mi nim twarz.
Edie, szybkie pytanko.
Możesz powiedzieć, gdzie ewentualnie wylejesz ten tłuszcz?
Najprawdopodobniej na twoją twarz.
Dzięki. Mówi, że na twarz.
Próbuje wkręcić cię w wybranie gorszej opcji.
Będę chciał wrócić do randkowania.
- Twarz mi się przyda. - Blizny są seksowne.
Od oparzeń też?
Znajdę sobie później takiego faceta.
Obiecujesz?
Zajrzę na Facebooka i wkurzę się, jeśli nie będziesz z kimś takim.
Dzięki za przypomnienie. Zablokuję cię.
Pora na decyzję. Mam z mężem plany na wieczór.
Nie chcę tłuszczu. Wybieram to coś za drzwiami.
- Jibran! - W porządku.
- Powiedz mu, co wygrał. - Jibran, zaprzyj się.
- Próbuję! - Zostawcie go!
Otwórz drzwi.
Nasra na mnie?
Wybierz tłuszcz.
Twoja kolej, panienko.
Wybieram tłuszcz!
Babeczka wie, czego chce.
Nie!
Zobaczmy.
Uwolnij mnie!
Pomóż mi!
- Skarbie, jesteś cały? - Nie!
- Żyjesz? - Tak!
Nie zbliżajcie się!
- Gotowa? - Tak.
Raz, dwa, trzy!
Co? Poczekaj!
Uciekają!
APTEKA
Co tam się odjebało?
- Na trzy uciekłaś. - Tak jak w uliczce.
- Wzorowałam się na tym. - Po prostu założyłem,
że ogarniesz, że tym razem musimy ich zaatakować.
- Niby skąd? - Bo mieliśmy broń?
Będę unikał koni do końca życia.
Dziękuję.
Głupio wyglądam?
Jak rzyg jednorożca?
Nie, wręcz przeciwnie.
Niegłupio.
Trzymasz się?
Tak.
Ale boli mnie w miejscu, w które mnie kopnął.
Chodź.
Nie jest źle. Piecze!
- Wybacz. - Nie naciskaj na ranę.
Próbuję ci pomóc.
Miejmy to już za sobą.
Nie mogę. Będę nosić tę koszulę do końca życia.
Nie ma mowy. Wstań.
Podnieś ręce.
Raz, dwa, trzy.
To najbardziej porąbana noc w moim życiu.
To twoje pierwsze tortury i wrobienie w morderstwo?
Głębokie oddechy.
- Tylko bądź delikatna. - Wybacz.
Nawet cię nie dotknęłam.
- Zamówiłem Lyfta. - Mam nadzieję, że zmieniłeś ustawienia.
Pewnie nie pamiętasz, ale…
gdy byliśmy na pierwszej randce w restauracji,
koło nas siedziała para, która milczała jak zaklęta.
Pamiętam.
- Serio? - Tak.
Nie odezwali się ani słowem.
Wiesz, że ciągle o nich myślę? Myślałam sobie, że nie chcę być jak oni.
Bez tematów do rozmów.
Ale z biegiem czasu uznałam, że może…
nie byli nieszczęśliwi.
Może coś takiego…
po prostu im pasowało.
Moja teorie z Edie nie wypaliła.
Może faktycznie trzeba się zgłosić na policję.
Znalazłem coś.
Co?
Edie miała tu zapisany numer Rowerzysty
i jakiś adres.
Skąd to masz?
Może Wąsaty zabił Rowerzystę przez te zdjęcia, o które pytała Edie.
Może wybronimy się z całej sytuacji, jeśli znajdziemy te zdjęcia.
Wąsaty szukał czegoś konkretnego. A Edie bardzo zależało na tych zdjęciach.
Zdobyłem wskazówkę.
Jedziemy pod ten adres?
Wiesz, że to niezgodne z prawem?
Chcesz się włamać do jego domu.
Jesteś pewny?
A ty?
Mamy transport.
O cholera.
- Na bank nas rozpoznał. - Cholera.
Musiał nas rozpoznać.
- Nie, to tylko rasista. - Bogu dzięki.
Chodź.
Cholera.
- Co jest? - Jak tam wejdziemy?
A co, zamknięte?
- Co, kobiety są na to za głupie? - Wybacz.
Może są tu takie wybiegi po bokach?
Wybiegi? Takie jak na pokazach mody?
- Chodzi o schody pożarowe? - Naszła cię teraz ochota na żarty?
Spoko.
Zbij szybę i idź.
- Ja? Jestem w szpilkach. - Właśnie.
- Rozbij szybę szpikulcem. - Co? Chodzi ci o szpilkę?
- Tak, ostry koniec buta zbije szybę. - Nie, po prostu w nią walnij.
Wtedy się uda.
Dopiero co kopnął mnie koń. Mogę mieć chwilę przerwy od takich akcji?
Przepraszam.
- Szpilka się po prostu złamie. - Nie. Uderz prostopadle.
- To mała powierzchnia i nacisk… - Skąd wiesz?
Z Pogromców mitów.
- Czyli lubisz reality show? - To bardziej serial dokumentalny.
No tak, obalili ten mit.
…kilka razy go przejeżdżając.
Dwoje świadków otrzymało pomoc psychologa.
To chyba tutaj.
- A jeśli kogoś zastaniemy? - Chyba nikogo nie ma.
Pewnie dlatego, że to chata Rowerzysty, który…
- nie żyje. - Wiem, byłam przy tym.
Spróbuj je otworzyć.
- Zamknięte. - No dobra.
- Teraz ty przywal. - Nie mam takich butów.
Ja też nie miałam.
Ale szpilka złamała się w bucie, na którym stałaś.
- Zrzucę cię z tego wybiegu. - Nieładnie. Przykro mi z powodu buta.
Dzięki. Były na randki.
Masz buty na randki?
Tak, dla ciebie.
Może uderz w nią lekko, skoro jestem boso?
No dobra.
Co ty wyprawiasz? Wyważasz je, czy pukasz?
Nie chciałem zranić się w rękę. Zarabiam nimi na życie.
Cholera.
- Jesteś cała? - Tak.
- Czekaj. Słyszałaś? - Co?
To.
Tę muzykę.
- Chodźmy dalej. - Co? Nie ma mowy.
- To co, wracamy? - Dobra, ale tylko zerkniemy.
- Co jest grane? - Nie!
Zamknij ryja! Wszystko pamiętam.
To ty zezgonowałeś. Pamiętam to.
Ja i Ashley trzymaliśmy się.
Sporo zjadłem, bo robiłem wtedy masę.
Co to za studenciaki?
Pewnie produkują pigułki gwałtu.
To pewnie te zdjęcia.
- Siema. - Odwal się!
Zostawił jedną kopertę.
- Musimy ją zabrać. - Czekaj.
Pełno tam młodych ruchaczy.
- Czekaj, użyłem dobrego słowa? - Nie.
- A co to znaczy? - Nie teraz.
Nie.
Bez obaw. Nie usłyszą nas.
Jest za głośno. Patrz.
Musimy tam wejść, zabrać jedną z tych kopert i uciekać.
Te cwaniaczki nas zauważą.
Dobra, musimy…
Musimy odwrócić ich uwagę i jakoś ich wykurzyć.
Dobra, zostań tu, a ja pójdę zadzwonić do drzwi.
Powiem, że mam pizzę.
- Siema, co tam? - Cześć. Kopę lat.
Coście za jedni?
- To my! - Właśnie.
No wiesz, z…
Zajeb mu, Jibran!
- Rozjeb gnoja! - Próbuję!
Mam ci pomóc?
To nie MMA! Nie możesz odklepać!
- Giń! - Trafiasz we mnie!
To się przesuń!
Kurwa!
Coście, kurwa, za jedni?
Kim jesteśmy?
Ludźmi, którzy zadają pytania, łajzo!
A kim, kurwa, jesteś ty?
Co robicie w moim pokoju?
Jesteśmy tu…
Za co to było?
No właśnie, za co?
Chciałbyś wiedzieć.
To my zadajemy pytania.
I lepiej, żebyś ładnie odpowiedział,
bo inaczej ja ci odpowiem pięściami.
Co?
Dla kogo pracujesz, chujcu?
- Właśnie, chujcu. - Nie rozumiem.
Nie lej na mnie, mówiąc, że to deszcz.
- Odradzam. - Nie lubimy tego.
- O nie. - Wiem, że kłamiesz.
A potem mamy obszczane plecy.
Nie zrobiłbym tego.
No to zacznij gadać.
Znasz Rowerzystę?
Co? Nie rozumiem.
- Rower, koła… - Kierownica.
- Czasami koszyk. - I szprychy.
ET takim latał, łajzo!
Wiem, co to rower. Chodzi o Toma?
Nie wiem. Masz nas za łajzy?
Tak, pracuję dla Toma, który ma rower. To szurnięty aktywista.
A co, ochrona środowiska nie jest konieczna?
Recyklinguję wszystko.
Robi tak nawet ze skorupami jaj i skórką bananów, ale dla mnie to kompost.
Skup się, mały zboczku.
Co robisz dla Toma?
Nie mogę powiedzieć.
Zamknij ryja i mów, chlejusie!
Jak mam mówić z zamkniętym ryjem? To niemożliwe!
- Wymyśl coś! - Właśnie!
Pakujemy tylko te koperty i dostarczamy jakimś bogaczom.
Czyli komu?
Nie mam pojęcia.
Pracuje w jakimś klubie.
I zadaje się z niebezpiecznymi ludźmi.
Lepiej z nimi nie zadzierać.
Przecież wszystko wam powiedziałem!
Spuść z tonu, mały gwałcicielu.
Gadaj, gdzie jest ten klub.
Nie wiem. Nie mówili nam tego. Im mniej wiemy, tym lepiej.
Wysyłali mu wiadomości na telefon.
O kurwa. Pomocy!
Ktoś się włamał!
Cześć, Steve.
Musimy stąd spadać. Szybko.
Cholera.
Tak, sprawa załatwiona.
Tak, quod mortem.
Rozumiem.
Tak, wszystkiego dopilnuję.
Bez obaw.
Chwileczkę.
Tak, teraz słychać lepiej.
Widziałem dziś morderstwo dwóch ludzi. A wczoraj wartość ta wynosiła zero.
My też mogliśmy zginąć.
Boże, mam krew na knykciach. Zostawiłem tam swoje DNA.
A ja odciski na małym gwałcicielu.
I trochę głupio mi, że tak go nazwałam.
Policja obwini nas także o to. Uznają nas za seryjnych morderców.
Musimy to naprawić.
Dobra, otwieraj.
Co to ma być?
O co tu chodzi?
„Droga pani Burrows. Wiemy o legionie i jedności”.
I co dalej?
To wszystko.
To jak Niesamowity wyścig, ale z trupami.
Poczekaj.
Mieli wysyłać wiadomości na telefon Rowerzysty.
Zacznę od ważnych dat. Jeden, cztery, dziewięć, dwa.
Pudło. Jeden, siedem, siedem, sześć. Pudło.
Wpiszesz datę każdego negatywnego wydarzenia?
Czekaj, to fan rowerów.
Kiedy Armstrong wygrał swój pierwszy Tour de France?
- Jeden, dziewięć… - Przestań.
Zaraz go zablokujesz i zostaniemy z niczym.
Wiem, kto może nam z tym pomóc.
Kto?
Keith.
- Keith? - To informatyk.
- Doprawdy? - Jest geniuszem.
Geniuszem?
Ale szczęście was spotkało, że macie takiego geniusza za informatyka.
Nie wlewam mu, ale jeśli to wykonalne, to da radę.
Geniuszami to są Errol Morris i J.K. Rowling.
Może nawet Lil Wayne.
- Ale pieprzony Keith? - Co ty w ogóle do niego masz?
- Nie podoba mi się, jak na ciebie patrzy. - Wydaje ci się.
No to…
jak ty patrzysz na niego.
Chcesz odblokować ten telefon czy nie? To może być nasza jedyna szansa.
Wchodzimy na pięć minut, ogarniamy sprawę i wychodzimy.
Nie możemy ot tak poprosić Keitha o zhackowanie telefonu.
Podchodzi etycznie do takich spraw.
Podkradanie żartów też jest etyczne? Nie ogarniam gościa.
Pomóż mi wymyślić jakąś ściemę.
Zobaczcie, kto się w końcu zjawił.
Kurwa, w końcu.
Wybaczcie.
- O proszę, jest też Keith. - Cześć.
- Pysznie to wygląda. - Reya, postarałaś się.
Rany. Próbowaliście tego?
Boże. Za coś takiego warto umrzeć.
- Dawno nie jadłem takich pyszności. - A jaka świeża!
Mamy paprykę czerwoną, zieloną i jaką jeszcze?
Żółtą.
Pytałem Reyę, nie ciebie.
Wszystko w porządku?
- Co? - Pewnie.
- Zajebiście. - No ba.
- I kurwa, co to za łachy? - A co ty, kurwa, masz na sobie?
Golf.
Masz krew na twarzy?
Tak jak śpiewało o tym Queen.
Mamy pewne wieści.
- Mów. - Uczymy się boksu.
Boksu?
Właśnie byliśmy na zajęciach
i Jibran wybrał sobie rywala z wyższej kategorii wagowej.
- Coś niesamowitego. - Jestem tak zwanym krwiakiem.
Powiedzieli, żebym zapomniał o karierze, bo za bardzo krwawię.
Spóźniliście się, bo byliście na boksie?
Mam świetny pomysł.
Chcecie zobaczyć, jak Jibran dostaje łomot?
Pewnie.
Skarbie, daj telefon.
Co?
Zapomniałem PIN-u.
O Boże, myślisz, że to przez te wszystkie ciosy?
- To nowy PIN? - Nie, Keith.
Dobre pytanie.
O Boże. Może mam… obrażenia mózgu?
Dzwoń do lekarza.
- Dobra, dzwonię do doktora… - Tego też nie pamięta.
Mam go zapisanego w telefonie, ale jest zablokowany.
Kurczę, jak go odblokować?
- No nie… - Bez obaw.
Mogę go odblokować.
Nie musisz.
- Chcę pomóc. - Dobra.
Sporo przeszedł. Kup sobie nowy.
Sam kup sobie nowy.
- Co? - Co?
- Wszystko gra? - Tak.
Odpaliłem tęczowe tablice i jestem w połowie.
Zrezygnowałem z algorytmu typu brute force.
No tak, słusznie.
- Znasz się na tym? - No ba.
- Pewnie. - Super.
Bo brute force postąpiłby brutalnie z rytmem Ala Gore’a.
A tęczowe tablice reprezentują inne spektrum,
konkretnie jest to Roy G. Biv.
Roy G. Biv?
W sensie Roy Greg Biv, tęczowy pionier.
A teraz boks?
Reya, rozstałam się z Jibranem.
O Boże, poważnie?
Jak to? Przecież jesteście idealną parą.
My? Prędzej ty i Bobby.
Coś ty, cały czas się kłócimy.
Ale ciągle też uprawiacie seks.
- Pewnie ogień non stop. - Dlaczego tak uważasz?
Bo wrzucasz na neta wasze zdjęcia z łóżka.
Dwóch byłych mnie obserwuje. Robię to, by zżerała ich zazdrość.
To ściema.
Gdzie nauczyłeś się tego wszystkiego? Na MIT?
Ja? Nic z tych rzeczy. To ty jesteś z pierwszej ligi.
Co?
Leilani opowiadała mi o tobie i jestem pod wrażeniem.
- Mówiła ci o mnie? - Tak. Ciągle cię wychwala.
I gotowe. Blokada złamana.
WSZYSTKICH UCZESTNIKÓW OBOWIĄZUJE STRÓJ WIECZOROWY
- Zrobisz coś dla mnie? - Jasne.
Odkąd zerwaliśmy, targają mną emocje.
Mam tutaj jego wszystkie kutaśne zdjęcia.
Przechowaj je dla mnie, aż będę emocjonalnie gotowa.
- Wydrukowałaś je? - Tak.
Schowaj je gdzieś, ale nie otwieraj, dobrze?
- „Senator Burrows”? - Tak je opisałam.
Mości się we mnie jak senator w fotelu.
A ty myślałaś, że ja szaleję.
- Keithowi się udało. - Super.
Mój lekarz jest na przyjęciu. Mam jak najszybciej tam przyjechać.
- No to jedźmy. - Ale nie możemy tak się pokazać.
Dlaczego?
To jakaś uroczysta okazja.
- Pożyczysz nam jakieś ładne ciuchy? - Jasne, chodźcie.
- Co robisz? - Pozwalam ci się przebrać.
Przecież widziałeś mnie nago.
- Albo odwróć się. - Jasne.
- Gotowy na to? - Nie. Ale cieszę się, że jesteśmy razem.
- Ja też. - Posłuchaj…
Jeśli zginę, to Keith nie jest taki zły.
Nie umówię się z kimś, kto kradnie żarty.
Dokończę na zewnątrz, żebyś mógł się przebrać.
- Jeszcze buty. - Tych już nie potrzebuję.
- Zamieńmy się. - Dzięki.
Narazicho.
Wyglądasz świetnie.
Dzięki.
- Gotowa? - Tak.
- Na spotkanie z lekarzem. - Tak.
- Miłego. - Bo mam wstrząśnienie.
O nie, znowu gliny.
Trochę tu cicho.
Może pani włączyć muzykę?
- Pewnie. - Dziękuję.
- Co? - To nasza piosenka.
Wcale nie.
- Nie udawaj, że jej nie lubisz. - Potwierdzam, że jej nie lubię.
Wiesz, że namawianie mnie na śpiewanie nigdy nie wychodzi.
Zawsze wychodzi. Otwórz się na to.
Proszę, daj sobie spokój.
Nie jestem w nastroju.
Możesz śpiewać w myślach?
Zamiast…
Telefon.
Proszę.
Dziękujemy.
Bardzo dziękuję.
- Co to za miejsce? - Nie wiem, ale dziwnie tu na maksa.
- To Edie. - A jeśli nas rozpozna?
O w mordę.
Co tu tak cicho?
Dobry wieczór.
Przepraszamy.
- Przepraszam. - Dzięki.
- Czołem. - Ostra ta końcówka.
Przepraszam.
Jesteśmy jednością.
Jesteśmy Sacrarium.
Jest nas legion.
Jesteśmy Sacrarium.
- Jest nas legion. - Jesteśmy jednością.
Jesteśmy Sacrarium.
Witajcie.
Membra altum Sacrarium.
Od czasów Hermesa Trismegistosa, Hermesa po trzykroć błogosławionego…
- O kurwa, to iluminaci. - …dar wiedzy,
a Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku mógł zbudować piramidy.
- Oto płomień wiedzy. - Bzium, bzium.
Można jaśniej?
Dziś ta stale pielęgnowana wiedza
zostanie przekazana dziesięciu nowicjuszom.
Nieliczni staną się legionem i jednością.
Numer 51.
Grają w bingo?
Lubię bingo.
Numer 17.
Numer 6.
- Numer 23. - Wygrali?
Numer 14.
Nie powinniśmy tak robić.
Numer 72.
Numer 44.
Dokąd idą?
Numer 34.
- Chcemy być wywołali? - Raczej nie.
I ostatni numer…
to 99.
Rozpoczynamy ceremonię.
Lepiej nie.
Co się dzieje?
Chyba będą…
Tak właśnie myślałem.
- Nie robią tego. - Oj tak.
Faktycznie.
W sumie nie wygląda to źle.
Wiem, znam twoje zdanie o orgiach.
Wywołają kolejne osoby?
- I to jest właśnie spontan. - Nie! Na pewno każdy ma Kalendarz Google.
Przestańcie!
Odejdźcie.
Fajnie, że zawsze można przerwać.
Wśród nas pojawił się zdrajca.
Nasz pracownik pogwałcił święte zasady Sacrarium.
Zapłacił za to najwyższą cenę.
Jest już quod mortem.
O Boże, Jibran. Wynajęli Wąsatego do zabicia Rowerzysty.
O cholera jasna.
Cisza!
- Spadamy. - Właśnie się dowiedziałem,
że ktoś pojawił się dziś tutaj, korzystając z jego kodu.
Wśród nas czają się oszuści.
Oszuści? O nie, to straszne.
Musimy ujawnić nasze oblicza,
aby pozbyć się każdego, kto podszywa się pod jednego z nas.
Gdy odliczę do trzech,
ściągnijcie maski.
Raz…
- O kurwa. - Co robimy?
- Każdy to zrobi. - Dwa…
Kurwa, nie mamy wyjścia.
Wszyscy to zrobią.
Trzy.
O kurwa.
Prawdziwy członek wie, że nigdy nie zdejmujemy masek.
O Boże, to oni!
- Brać ich! - Jesteśmy jednością.
Jesteśmy Sacrarium.
Zostaniecie przekazani bogom w ramach ognistej ofiary,
- wzmacniając nas. - Nie! Jestem krwiakiem!
Ewakuacja.
Co jest?
- Wszystkie zjeby zniknęły. - Śni nam się ten sam sen?
- Spadajmy. - Policja!
O Boże!
Stać!
Ręce do góry! Wyżej!
- Wyżej! - Wyżej nie mogę.
Centrala, mamy ich i właśnie wracamy.
Detektyw Martin zaraz przyjdzie.
To koniec. Już po nas.
Wiem.
Muszę ci coś powiedzieć.
Pamiętasz, jak pojechałeś na wieczór kawalerski Bena?
Zjadłaś całą posypkę orzechową.
Nie. To znaczy tak.
Obejrzałam wtedy twój dokument.
- Co takiego? - Wiem, przepraszam.
Ale wiedz, że…
jest naprawdę dobry.
- Dlaczego nic nie mówiłaś? - Bo czasami wydaje mi się…
że nie zależy ci na moim zdaniu.
Bardzo mi na nim zależy. Dlatego ci go nie pokazywałem.
Bałem się, że cię odrzuci.
Gdy się poznaliśmy, miałaś już gotowy plan na życie.
Wiedziałem, że odniesiesz większy sukces niż ja.
Wiesz co?
Nie sądzę, bym miała jakiś plan.
Ani trochę.
Skupiałam się na tym, co myślą inni, zaniedbując tę najważniejszą osobę.
Chcę, byś był szczęśliwy.
A ja chcę tego dla ciebie.
Ale ustalimy wspólną ściemę na procesie?
- Ja zawarłam ugodę. - Co?
- Nie wiesz? - Nie.
- Nie mamy tego samego adwokata? - Pogrążę cię.
- To koniec? - Zdecydowanie.
Fajna z nich parka. Nie powinni się rozstawać.
- Związki dają w kość. - Fakt.
Szukaliśmy was po całym mieście.
Jesteście świadkami, a podejrzany pozostaje na wolności.
Że co?
Chcieliśmy upewnić się, że jesteście cali.
- Dzwoniliśmy. - Chwileczkę.
- Nie podejrzewacie nas? - Nie.
Mamy nagrania z kamer ulicznych.
- Nie wierzę. - Chcemy zidentyfikować tego gościa.
Wiemy, że odpowiada za to i inne morderstwa.
To bandzior.
Zabił sporo studentów w St. Charles.
Dobra, jeszcze raz.
Nie jesteśmy podejrzewani o morderstwo.
- Wiecie, że to nie my? - Oczywiście, że wiemy.
Dlaczego dwoje cywilów miałoby zabić nieznajomego faceta?
- Właśnie! - Prawda?
To nie ma sensu.
- Ani trochę. - O Boże.
Przysięgam, że nigdy nikogo nie zabiłem
- i nie zabiję, słowo harcerza. - Można mu wierzyć.
Czy myślałam o tym, by kogoś zabić?
- Na przykład Jibrana? Ciągle! - Ale nie na poważnie!
- Nie zrobiłaby tego. - Właśnie.
Myślałam tylko że jak fajnie byłoby skręcić mu kark.
- Ale nie fizycznie. - Właśnie.
Codziennie nie zatrzymuję się na stopie.
Ale jestem ostrożny.
Sprzedawałam żarcie z trawką dla wujka. Mówił, że w Amsterdamie to legalne.
- Nie wskazałby go na mapie. - Nie sprzedawała tam tego.
Robiła to, by pomóc ludziom…
- naćpać się. - Na białaczkę i tak dalej.
- Zarabiała kasę, gdy jej potrzebowaliśmy. - By opłacić rachunki.
Przepraszam.
A złapaliście tych od kultu?
- Tych w maskach. - Maskach?
- Wszyscy uprawiali seks. - Nie, tylko farciarze.
- Mieli wielkie łóżko. - I muzykę.
- I tak, uprawiali seks. - Publicznie, na wielgachnym łóżku.
- Niektórzy od razu się wczuli. - Właśnie.
Wszystko widzieliśmy.
Był ogień, siostro.
To bardzo pomocne, ale wiemy wszystko o Sacrarium.
Obserwowaliśmy ich od miesięcy i chcieliśmy dziś ich dopaść,
ale ktoś dał im cynk.
Posłuchajcie.
Widzieliście okropne rzeczy.
Musimy spisać wasze zeznania, ale wydaje mi się,
że chcielibyście to odespać.
Wróćcie tu rano i wtedy wszystko spiszemy.
Ktoś od nas odwiezie was do domu.
Będziemy obserwować wasze mieszkanie, dopóki nie złapiemy podejrzanego.
Bardzo dziękujemy, było miło.
- Dzięki. - Można wam wystawić opinię?
- Dam wam piątkę. - Ja również.
To koniec?
Mamy wrócić do normalnego życia?
- Jakby nic się nie stało? - Na to wygląda.
Mogę dziś spać na kanapie.
- Nie, możemy się wymieniać. - Nie.
Śpij w łóżku.
Wiem, że nie rozwiązaliśmy żadnego śledztwa, ale mało brakowało.
- Jestem z nas dumna. - Nieźle jak na parę amatorów.
Ale jednego nie łapię.
Kto wezwał gliny?
Ja.
Pamiętacie mnie?
- Jak tu się znalazłeś? - Mówiłem, że jestem gliną.
Jestem nim od 13 lat.
I nie jestem byle kim.
I należysz do tego kultu zboczeńców?
Nie, płacą mi za nietykalność.
Czyli jednocześnie chroniłeś ich i szantażowałeś?
Zgadza się. Wiesz, jak chujową mam pensję?
Codziennie ryzykuję życiem,
a dostaję jakieś ochłapy.
A co jest najgorsze?
Sprawa z tym gościem na rowerze, którego wielokrotnie rozjechałem.
Pamiętam. A ty? Pamiętamy.
Był moim przyjacielem.
Obmyśliliśmy razem ten szantaż.
Ale był zbyt chciwy.
Obcinał mi moją działkę i mimo moich sprzeciwów
zatrudnił tych tępych studenciaków.
Szanowny panie, o niczym nie wiemy i szwankuje nam pamięć.
Proszę nas puścić. Można nam ufać.
Nie ufam nikomu. Pamiętajcie.
Świat zawsze chce cię dopaść.
I możesz liczyć tylko na siebie.
- Wcale nie. - Mylisz się.
Zaufałem kiedyś jednej osobie.
Siobhan.
I nie zaufam już nikomu.
Nigdy.
Przychodzimy na świat w samotności i tak samo go opuszczamy.
Zaraz się o tym przekonacie.
Posłuchajcie.
Przykro mi, że muszę was zabić. Jesteście fajną, choć wkurzającą parką.
Ale bez obaw, nie będę miał wyrzutów sumienia.
Nie jesteś mordercą. Jesteś dobrym człowiekiem.
Masz dobro w oczach.
- Właśnie. - Promienieją dobrem.
Wiecie, ile zabiłem dziś osób?
Myślę, że wystarczającą liczbę. Lepiej już jej nie zwiększać.
To całkiem niezła liczba i póki co nie jest to niepokojące.
Zabiłeś gościa na rowerze i grupę studentów.
Jesteś już legendarny.
To było pytanie retoryczne.
Zawsze można się zmienić.
I znaleźć nową Siobhan.
Pozwoliłem ci o niej mówić?!
Myślałem, że się zwierzamy.
„Siobhan” go irytuje.
Ty też milcz!
Nie mówcie o niej!
Nigdy nie wspomnę już o Siobhan.
- Jest dla mnie martwa. - Kij z nią.
Mordy w kubeł.
Nie pogodził się z tym.
Odwróć się. Ręce z tyłu.
Dotknij jej, a skopię ci tyłek.
- Odwróć się. - Jasne.
Kamery cię nagrały. Masz przejebane.
Widziałem te nagrania. Mało co widać.
Jak na tych nagraniach Wielkiej Stopy.
Nie możemy czekać, aż nas zabije.
Musimy coś zrobić. Pomóż mi coś wymyślić.
Spróbuj mnie rozwiązać.
- Dasz radę? - Ledwo sięgam.
Zaciskasz!
Może ty spróbuj.
- Udało się? - Nie. Kurwa!
Wybiję szybkę.
Cholera!
- Przydałyby się tamte szpilki. - Zapalniczka!
Właśnie!
Szybko.
Dasz radę.
Seksowny widok.
- Widział to? - Rozkłada folię.
- Szybko. - Cholera.
- Wyskoczyła już? - Nie.
- A teraz? - Tak!
Pośpiesz się. Szybko!
Dawaj!
W zacisk, nie w rękę!
Wypluj ją.
- Ja miałam ją w ustach. - Ale od bezpiecznej strony.
Czekaj, patrzy na nas!
Odłóż ją. Szybko.
Wysiadać.
Złapią cię. Wiedzą, że nas odwiozłeś.
Nie będą mnie podejrzewać. Gdy was odwiozłem pod mieszkanie,
prawdziwy morderca wyskoczył z krzaków i ogłuszył mnie.
Obudziłem się związany we własnym radiowozie razem z wami.
Ostrożnie.
Morderca kazał nam wsiąść do łodzi.
Całej naszej trójce. Wiecie, co było dalej.
Kazał nam uklęknąć.
Zerwałem się, próbując was uratować i wtedy on…
postrzelił mnie.
Nie śmiertelnie, ale musiałem patrzyć,
jak zamaskowany morderca
zabija was moją bronią.
Dobra, kończmy to.
Ene…
Albo nie.
Ene…
due…
Te, Wąsaty!
Śmiało.
- Strzelaj. - Nie.
Najlepiej w ramię. Nie będę musiał sam tego zrobić.
- Nie. - Rzuć broń albo skręcę mu kark.
Nie dasz rady! Jest zbyt gruby!
Będę przekręcał szyję, aż stanie się coś złego.
- Ja tam mu wierzę. - Nie może cię skrzywdzić.
Myślę, że jednak da radę.
- Rzuć broń. - Zrób to, Leilani!
- I tak go nie trafisz. - Trafię!
Jak możesz się spierać o coś takiego?!
Masz się za nieomylnego, ale to nieprawda!
Mówisz tak, choć nigdy nie miałaś broni w ręku?
Widać, że nie potrafisz ryzykować!
To przez ciebie tu jesteśmy!
- Chcesz się kłócić? - Ja chciałem zgłosić się na policję!
- To ty prowadziłeś! - I dałem się zmasakrować koniowi!
- I uciekłeś. - Wkurzający jesteście.
- Tkwię sama w związku. - Obejrzałaś film bez pytania!
- A kto dba… - Jezu, jak moi rodzice!
- Zrozum mnie choć raz! - A ty mi zaufaj!
- Raz, dwa, trzy! - Teraz!
O cholera.
- Jibran, żyjesz? - Tak.
O Boże.
O kurwa.
Zbierzcie odciski!
Dzięki wam aresztowaliśmy podejrzanego. Jesteście bezpieczni.
Jesteś cała?
- Tak, a ty? - Też.
Wiedziałam, że tym razem po raz pierwszy się zgramy.
- To twoja zasługa. - Nie, nas obojga.
- Postrzeliłaś go. - Wiem.
- Ale czad! - Wolałabym zapomnieć.
- Ale oby to był ostatni raz. - Obiecuję.
Co?
- Nic nie mówię. - Poznaję tę minę.
Jaką?
Chcesz mnie pocałować.
- Nie. - Tak.
Wcale nie chcę.
- Aleś arogancka. To ohydne. - Ohydne?
Chcesz mnie pocałować i to z języczkiem i pełnym pakietem.
- Widać. - To ty chcesz pocałować mnie.
- Co? - Chcesz mnie pocałować.
- I robisz to teraz. - Co niby robię?
Wybaczcie.
Muszę zabrać was do szpitala. Takie zasady.
Seks w karetce to fajna odmiana, co?
- Wchodzę w to. - Chodź.
- Wypróbujesz coś z tej orgietki? - Oj tak, wczuję się!
Niech to będzie moim tekstem.
ROK PÓŹNIEJ
- Uciekaj! - Przecież uciekam!
Są za nami!
Pobiegnę przodem! Zwolnij!
- Uciekaj! - Robię to!
- Daruj sobie te teksty! - O Boże, są za nami!
NIESAMOWITY WYŚCIG
Jesteśmy w Londynie. Jibran i Leilani stracili czas
po kłótni na temat systemy metrycznego.
Pozostały już tylko dwa etapy.
Czy starczy im sił i motywacji, by wygrać milion dolarów?
Naprawdę to robimy!
Mówiłam, że możemy wygrać!
„Ludzie spotykają się w Hyde Parku od ponad 50 lat, by uczcić”…
O kur…
Napisy: Krzysiek Igielski