„Улогата на печатот е да бара одговорност од власта“
Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
За господин Волас, кој е во еден англиски затвор, осуден за убиство на десет години,
се знае дека е поврзан со британската разузнавачка служба.
Волас тврдеше дека е разузнавачки агент.
Тој тврди дека бил вмешан во црна кампања на разузнавачките служби.
Нема докази кои би го поддржале тврдењето на г-дин Колин Волас.
Сè додека некој не изнесе солиден доказ, нема потреба од истрага.
Колин Волас му го скршил черепот на г-н Луис со карате удар
откако го обвинил дека има љубовна врска со сопругата на Луис.
Го сокрил телото на пријателот во багажникот од неговата кола
и подоцна го фрлил во реката Арун.
Вели дека е жртва на валкани трикови на МИ6.
„Човекот кој премногу знаеше“.
Северна Ирска 1969: Насилства избувнаа меѓу католиците и протестантите лојални на британската Круна.
Политика за информирање: во штабот на британската војска во Северна Ирска
во Лизбурн е отворен Оддел за информативна војна, составен од Армиско воено психолошко
и информативно истражувачко одделение (ИРД), таен оддел на британскиот Форин офис.
ИРД како оддел на Министерството за надворешни требаше да ја оправда нивната позиција
во Северна Ирска, и тоа го направи со нагласување на
меѓународните врски на ИРА. Тие велеа: ова е поврзано со Ирска, ова има врска со комунистите,
А, за чудо, ова има врска и со Ватикан, со тоа потенцирајќи го католичкиот агол.
ИРД обично делувал преку весниците.
Ќе напишеле статии во Лондон,
па ги дистрибуирале преку пријатели новинари кои им ги подметнувале на странски весници.
Делувале и преку издавачки куќи.
Ќе напишеле некаква книга за комунизмот,
која потоа ја објавувала приватна, комерцијална компанија.
Хју Муни од ИРД бил испратен за советник во Информативната политика.
Северна Ирска беше најконтролирана земја на светот.
Веројатно за секој човек имаа отворено досие.
Секое домаќинство беше под надзор, до најголемите ситници,
на пример: дали купиле литар повеќе млеко,
дали набавиле нов телевизор, од каде пари и слично.
27-годишен ПР-службеник на Армијата, Колин Волас, е назначен како помош на Психолошкото воено одделение.
Со оглед дека пораснав во Северна Ирска и познавам многу работи таму, побараа од мене
да им објаснам што значат некои знаци, натписи итн.
Јас им го објаснував на луѓето во Психолошки Операции (СајОпс):
ирскиот начин на гледање на историјата, ирските чувства, симболи, звуци.
Со одделот СајОпс раководеше Морис Тагвел,
началник на Воената армиска психолошка школа
и ветеран на колонијалното британско контраразузнавање.
Морис Тагвел сметаше дека сите разузнавачки служби во Северна Ирска
треба да се согласни во сè
Секоја организација која што ја осудува британската политика е параван за ИРА.
Работата на одделот СајОпс беше многу чувствителна активност,
па затоа му требаше некаков параван, кој даде можност да се допре до јавноста и до печатот.
Информативниот оддел се наоѓаше во иста зграда и во ист ходник со просторијата за новинари.
Па така, на секој новинар што поминуваше низ ходникот, тој целиот му изгледаше
како дел од армиските односи со јавноста.
А најважниот дел од тоа не беше директно поврзан со односите со јавноста.
На 9 август 1971, британската влада го одобри затворањето на дисиденти без судење.
Многумина од уапсените не беа терористи, туку активисти за човекови права и ирски националисти.
Ова беше лошо прифатено низ целиот свет.
Се раз��ира,
ИРА беше нешто многу добро од гледна точка на СајОпс - ја користеа за Британија да изгледа лошо.
Во ирскиот печат се појавија извештаи за мачења.
Кајшто ќе се појавеа обвиненија за бруталност,
Информативниот оддел им подметна на избрани новинари
дека техниките со коишто иследниците
ги испитуваат затворениците, е всушност поблаг
од начинот како се испитуваат нивните сопствени војници,
кога се обучуваат како да избегнат заробување
или како да се однесуваат ако ги зароби непријателот.
Измачувањата и самоволните апсења без судење создадоа чувство на историска неправда.
Тоа ѝ ја зголеми популарноста на ИРА.
Насилствата ескалираа од обете страни.
Во 1972 година убиени се 479, а ранети речиси 5000 луѓе.
Луѓето од СајОпс секојдневно ги следеа
насилствата во изминатите 24 часа.
На некои дејствија мораше непосредно да се одговори, дента да се направи нешто.
Меѓутоа, понекогаш мораше,
кога некоја терористичка активност правеше проблем,
тој да се разгледа постратешки.
Информативниот оддел разликуваше „теми“, широко дефинирани области на загриженост.
Од поважните теми беше: дали јавноста ги поддржува паравоените формации,
кои беа прикажувани како организирани криминални групи
што ги засплашуваат и ги искористуваат луѓето.
Информативникот оддел се обидуваше да шири несигурност и немир во целните групи.
Друга важна тема беше како меѓународната јавност го гледа конфликтот.
Важните прашања се користеа да им дадат привид на случувањата
за да се оправда долгорочното постоење на работата на СајОпс на Информативниот оддел.
Кога некој новинар ќе го посетеше армиското прес-биро или ќе се јавеше на телефон,
го испраќаа кај Колин Волас и неговите колеги.
Тогаш, од гледна точка на PsyOps, го усогласувавме
ставот по ова прашање, додавајќи разни теми што сакавме да ги истакнеме.
Освен тоа, во одредени случаи имавме група новинари кои многу повеќе ја поддржуваа
воената сила во Северна Ирска, па нив лично ги повикувавме
и им објаснувавме зошто нешто треба да се истакне.
Пропагандата беше намерно замислена да предизвика конфликт,
да ја дезориентира ИРА, да ја вознемири и да ја раздели од средината,
чијашто поддршка ѝ беше потребна за да опстане како цврста организација.
Во некое време откривме дека тие користат
нитробензен помешан со вештачко ѓубриво за подобрување на ефикасноста на нивните бомби.
Разбравме дека нитробензенот е карциноген,
па затоа претставува вистинска опасност
за луѓето кои ги прават овие експлозиви, освен ако не се добро заштитени.
Постои веројатност тие подоцна во животот да добијат рак.
Тоа е докажан факт.
Но немавме поим колкава треба да биде изложеноста итн.
Арно ама, со оглед дека во врска со ова има доста научни закачки,
ние оваа информација им ја дадовме на медиумите.
Добра работа со ова беше тоа што многу научни експерти
се согласувааа со заклучокот дека нитробензенот има карциногено дејство.
Весниците ја прифатија приказната наведувајќи анонимен извор од Армијата,
а тоа беше, не некој друг, туку Колин Волас,
којшто тврдеше дека е тешко да се забележат знаците за труење со нитробензен.
Кога ќе се забележат, веќе е доцна за лекување
Се јавува повраќање и кома, а подоцна откажуваат жлездите и црниот дроб.
„Гардијан објави дека од отровот обично страдаат деца ако го најдат во напуштени куќи,
или луѓе кои с���� приморани од страна на некои ограноци од ИРА да го чуваат дома.
Кога бомбата ќе експлодира предвреме,
често страдаат луѓето што ја транспортираат.
При предвремено активирање, иако ние ја знаеме причината за тоа,
од подоцнежното испитување на направата,
мошне често се обидуваме
да ја префрлиме причината на нешто друго.
Во кампањите од политичка природа, армискиот СајОпс работеше со Хју Муни од ИРД.
Една од темите во пропагандата на ИРД беа обидите да се поврзе ИРА со Советскиот сојуз
и со пошироката комунистичка
закана.
Па така, еден од нивните планови беше да се пушти приказна
дека советските подморници
оставаат субверзивни агенти тренирани во КГБ, на брегот од Ирска
Едно време ИРД дојде до фотографии што ги беше направила британската Кралска воена авијација
од една советска подморница близу брегот на Шкотска.
Тогаш во ИРД беше направено досие со уверлива приказна
за оваа подморница, која потоа
тргнала не од Шкотска туку од ирската област Данигол,
тоа било
јасен доказ дека Советите се непосредно поврзани со насилствата во Северна Ирска.
Така ИРД стапи во контакт со таблоидот News of the World во Лондон.
Ние ги разгледавме фотографиите, разни други документи и материјали,
за да ја поткрепиме приказната
Тоа му беше дадено на таблоидот којшто го објави на насловната страна.
Беше тоа голема приказна насекаде низ светот.
Хју Муни му се претставил на новинарот како член на Форин Офис.
Делувањето на IRD се криеше зад Форин Офис
па така тој беше на списокот од Форин Офис како постар член
па оттаму знаат дека е вистински владин службеник
Се обидувавме да манипулираме со терористичка организација, само со информации.
Само да ги натераме да се посомневаат во тоа што го прават.
Од друга страна, се случуваше технички да се интервенира,
на пример да се направи обид некое оружје
да откаже или да експлодира или нешто слично.
Едно време во ИРА имаа проблеми со користењето на потешкото оружје како што се минофрлачите.
Се покажа дека тие ги користеле без да им го отворат капакот.
Во ИРД е одлучено да се сокрие ова објаснение, а наместо тоа
да се издаде лажна воена наредба за електронско тестирање на гранатите.
Поради ова, се надеваа во ИРД,
гранатите ќе им експлодираат во рацете на членовите на ИРА.
Во Северна Ирска, тајната единица за брзо воено дејство, во цивилна облека,
рани и уби многу католици пукајќи од возило.
Информативниот оддел на новинарите им кажуваше
дека употребеното оружје е истото што го користат паравоените формации.
Поради тоа печатот им ги припишуваше нападите на овие групи.
Во еден случај полицијата откри
дека тајна воена единица ранила група луѓе
со пукање од возило во движење на автобуската постојка во улицата Глен Роуд во Белфаст.
Полицијата сакаше да подигне обвинение.
PsyOps ја разубеди, со закана дека ќе објави дека полицијата ѝ ја дала
користената муниција на војската.
Информативниот оддел беше тесно поврзан со новинарите
и со нивните извештаи.
Главниот трик беше да се знае за која публика се работи,
но исто така и за кои новинари се работи.
Понекогаш знаев дека врската ми е
мошне добра, дури беше и смешно.
Новинарите ќе ми заѕвонеа: Слушај, Колин, те цитирав дека си рекол тоа и тоа.
А јас ќе речев: Ама јас не го реков тоа.
А тие: Знаеме, но и знаеме дека би го рекол.
Дотаму тоа одеше.
И, ако цитираното навистина беше без врска, јас бев задоволен.
99% од мојата работа не можеше да се припише никому. .
А после, имаше и неофицијални информации кои, знаете,
новинарите ги имаат, но всушност за нив немаат на кого да се повикаат.
Тоа само ќе го напишеа во нивните стории,
без да биде наведено кој е изворот на тој податок.
Професионалните новинари се многу добри,
зашто сфаќаат дека
ако не се држат до тој, во основа новинарски договор,
најверојатно во иднина нема да соработуваме со нив на ист начин.
Колку беше важно за СајОпс да ви веруваат?
Медиумите често го обвинуваа одделот СајОпс за пропаганда
и користење на дезинформации.
Но во најголемиот број од случаите, работевме на вистинско разузнавање.
Знаете, вистинското разузнавање е многу помоќно, затоа што
кога терористите ги проверуваат нивните извори,
тие мора да се веродостојни.
Ако нешто се покаже како лажно, тоа, се разбира, претставува губење на време
и не води никаде.
Па така, она што најчесто го користевме, најефикасниот пристап
беше класичното разузнавање.
И тоа мораше да биде веродостојно
не само од гледна точка на еден новинар, туку и од гледиштето на терористот.
На 5 август 1973 година,
во текст во весникот the Belfast Sunday News беше објавено дека
се жртвуваат овци во ритуал на црна магија
на брегот на островот Коупланд североисточно од Белфаст.
Објавено беше на насловната страна на Sunday News, кој го читаа многу луѓе.
Пишуваше дека овците ги колеле и ги сакателе, така стои во приказната,
а тоа било дело на сатанисти.
Како божемен антрополог, студент во тоа време,
ме заинтересира тоа
и почнав да обрнувам внимание, откако и други приказни се објавуваа во локалните весници.
Колку повеќе барав, толку повеќе наоѓав приказни во локалните весници
и навистина бев изненаден колку тоа е жешка тема во Северна Ирска.
Од август 1973,
во многу локални весници
почнаа да се појавуваат приказни за вештерки и за црна магија.
Прво што требаше да направам беше да се обидам да сфатам
како би можела да изгледа една магија.
Немавме поим, па купив една книга на таа тема.
Потоа за целата таа идеја
за жртвување на животни или што веќе тоа би можело да биде,
зедовме крв од кујна во кујната
и ја распрскавме по
приправените олтари
нешто од работите остававме
за да го најдат мештаните, a потоа
тоа да им го дојават на новинарите.
Приказната растеше и растеше со месеци.
Ова беше начин како
да се заинтересира печатот, да се рашири озборувањето,
па така да прават како што ние сакаме.
Ритуалите обично се изведуваа на стари гробишта или во напуштени куќи.
Треба да знаете
дека тоа беше време кога во Северна Ирска се случуваа разни необични работи
Атентатите беа редовна работа, некои од нив посебно крвави и брутални.
Измачувања, сакатења, со нож и со жилет, такви нешта.
Се зборуваше за ритуални убиства и разни други работи.
Па така, одеднаш, се што знаевме за моралот,
ништо веќе не беше неспорно.
Информативниот оддел испраќаше во локалните весници лажни писма од читателите
за да ги поттикне озборувањата.
Доста често им испраќавме писма на локалните весници за разни прашања,
со укажување или со критика на нешто,
па весниците тоа ќе го објавеа.
Обично се работеше за нешто локално, често правевме така.
Писмата што беа објавени
им ги препраќавме на националните весници,
за да се види какви се сфаќањата во внатрешноста.
Не заборавајте дека
не беше тоа само влијание врз медиумите. Тој е еден од начините да се влијае врз јавноста.
Моравме да бидеме способни да влијаеме на секакви луѓе,
особено на оние што имаа врска со јавноста.
А црквата, во тоа време, во 70-те,
имаше многу поголемо влијание отколку денеска,
па затоа вклучувањето на вештерството беше многу важно.
Најважното што сакавме протестантите,
односно свештенството да го направи, беше, мислам,
да се повлече и да ги осуди насилствата
и недоличното однесување. Дали беше тоа дрога, магија или тероризам,
требаше да се каже дека за вакви дејности навистина
нема место во општеството што се обидуваме да изградиме.
И поради фактот што
во тоa време владееше страв од тероризам,
ги поврзувавме сите овие работи во едно.
Беше важно да се гледа на злото и на тероризмот како на еден пакет.
Посебно беа заинтересирани
да влијаат на протестантите, да го натераат протестантското население да верува во такви работи.
Се обидуваа да го исплашат локалното население
и да го префрлат товарот на гнасните работи што ги правеја паравоените формации.
Тоа беше, според мое мислење, суштината на тоа што тие го работеа.
Се обидуваа да ја дискредитираат паравојската, се обидуваа да ги поврзат
со лоши работи, со растурање на дрога, матни финансиски зделки. итн., итн.
Ние само посочувавме на фактот
дека општеството тоне во насилство,
кое стануваат сè посадистичко, ако се имаат на ум верските атентати,
па каде ќе ја повлечете линијата, како заедница?
Мислам дека тоа помогна луѓето да сфатат дека
во заедницата навистина се случува нешто
што не е добро за неа како целина.
Тоа е необичен начин на размислување,
зашто, знаете, вие сте дел една војска и идејата е дека водите една војна.
Но, велите дека кампањата со магијата служеше
за враќање на чувството на моралност во заедницата.
Не мислевте сериозно дека војската ќе мисли на тоа?
Веројатно не, но мислам оти гледате дека се води војна, и тоа не обична војна.
Тероризмот во основа е пропагандна војна со вооружена поддршка.
Па така, си мислев
да им кажам на луѓето: и вие како и јас, сме израснале во Северна Ирска со многу силна верба
во заедницата и во нашата црква, без оглед на верата.
Сигурно многу сме се оддалечиле од тие работи
поради насилствата во последниве пет-шест години.
На 8 септември 1973 година,
покрај реката Лаган во Белфаст,
пронајдено е изгореното и осакатено тело на 10-годишниот Брајан МекДермот.
Се зборуваше дека тоа било убиство поврзано со црната магија
и сигурно придонесе таа есен да се шират гласини и озборувања и страв,
дека сатанистите бараат деца за грабнување.
Во весниците излегоа гласини дека се жртвуваат машки или женски деца под седум години.
Дури и полицијата даде изјава
дека веруваат оти во убиството е замешана магија,
што во тоа време беше од интерес за нас, зашто сето тоа ние го измисливме.
Тоа беше моментот кога престанавме да ја користиме магијата како концепт.
Но, тоа се случуваше во септември
и, според Ричард Џенкинс, стравот од магии траеше
до почетокот на 1974?
Мислам дека тоа е точно, а посебно пазевме кога ќе пуштевме некоја приказна,
тоа да биде во точно одредено време и мислам дека иако престанавме со тоа,
имаше наоколу доста други приказни и гласини. Можеби имаше и луѓе,
знаете, оние што прават такви работи само од забава.
А ние престанавме по смртта на Брајан МакДермот. Без никакво сомнение.
Сосема ми е јасно. Но можеби исто така да останале последици
за извесно време, дури и до почетокот на наредната година.
Од почетокот на септември па до декември 1973,
беа објавени повеќе од 70 статии за магијата и вештерството.
Во почетокот наредната година оваа тема речиси сосема исчезна од весниците.
Кога британскиот премиер Харолд Вилсон ја посетил Северна Ирска, бил брифиран од Колин Волас.
Знаеше ли премиерот дека
вие всушност работите за армиското разузнавање?
е, не верувам дека знаеше. Сигурен сум дека мислеше оти јас сум обичен ПР-службеник.
Бевте ли подготвен кога разговаравте со него?
Да, постоеја неколку клучни работи за кои сметавме
дека Премиерот треба да ги знае.
И така, не сакавме да биде во ситуација да не може да одговори
за основните прашања околу безбедноста во Северна Ирска.
Психолошкото војување се потпираше врз влијание на печатот, свештенството и на оние што носат одлуки,
но влијаеше и непосредно на луѓето од интерес.
Мошне често се обидувавме да влијаеме врз луѓе до кои немавме пристап.
Па така, кога сакате некого да покренете или да му го смените мислењето,
морате понекогаш да одите преку еден или повеќе посредници.
Никогаш тоа не е непосредна комуникација.
Многу од информациите што ги ширевме не одеа преку медиумите,
тие одеа преку луѓе.
Мораше да се внимава, човекот со којшто работевме не смееше
да сфати од каде потекнуваaт работите.
Беше поверодостојно кога некој познат му ја пренесува информацијата
на човекот кој ни беше цел.
Информативниот оддел во своите општествени мрежи правеше профили за лица од интерес и за други луѓе.
Беше од клучно значење
да знаеш многу за некого и за луѓето што работат со него.
Како и насекаде,
имаше луѓе што не се трпат меѓу себе.
Имаше луѓе што се љубоморни еден на друг.
Разузнавањето беше успешно
ако се користи на вистински начин.
Ете на пример, ако некој поради нешто се сомнева во некого,
можеш да му го поттикнеш сомнежот
ако му поттуриш информација што ќе му го потврди ставот кон дадениот поединец.
Ете, таква беше таа активност.
Можете ли да дообјасните
со каква техника се служевте за да предизвикате психолошки конфликт?
Морам да внимавам околу ова зашто
не би сакал да ви ја открием техниката, која уште се користи.
Значи, тоа е сива зона.
Основна работа сега е, на прво место, да се утврди поврзаноста,
да се види колку отровна може или не може да биде таа поврзаност,
и за да се постигне ефект, се направи обид да се влијае со пуштање на информација.
Се прави навистина сеопфатен профил
на тој човек и на неговите пријатели.
Се случува некој од овие пријатели
да е сосема невин и да не е вмешан во каков било тероризам.
Тој е само добар пријател од школски денови, итн., итн.
Се создава навистина слика
на тој човек, па речиси знаеш
каков то�� ќе реагира на нешто што ти му го правиш.
Ова е сосема различна употреба на психологијат��
и верувам дека многумина се свесни дека такво знаење постои,
и дека луѓеto студираат психологија од тие причини?
Мислам дека тоа е вистина, но треба да бидете внимателни, зашто ние правевме разни работи
кои имаа позитивен психолошки ефект.
На пример отворавме младински клубови, ги организиравме случувањата во заедницата.
Јас бев армиски Дедо Мраз и одев по училиштата и болниците за Божиќ.
Ние дававме средства за одредени проекти. Ги чувавме децата подалеку
од озлогласените подрачја во Северна Ирска.
Иако на различни страни по вера,
ние водевме на планинско кампирање католици и протестанти заедно.
Колин Волас немаше одобрение да цели со психолошки операции
врз високорангираната протестантска паравојска.
Оние што повремено тајно соработуваа со британската армија беа ставани на листа на изземени.
Од друга страна, голем број на протестантски свештеници и политичари беа легитимни цели.
За СајОпс, цели беа поединци кои не припаѓаа на терористички организации,
туку оние за чиешто влијание во заедниците се интересираше СајОпс.
Во католичката заедница,
личните конфликти беа најчестата причина за некој да стане доушник.
Не смеевме да признаеме што работиме, војската не смееше да признае што работиме ние, итн. итн.
Некој висок политичар или офицер ќе побараше нешто од нас,
обично од политички причини,
ќе кажеше дека би било навистина добро ако се направи тоа и тоа.
Но често велеа: „ама, не сакам да знам“
„како точно ќе го направите тоа, зашто можеби ќе морам да го негирам тоа“
Тоа беше класичен пример, со други зборови, човекот не сакаше да лаже дека е вмешан.
Намерно ги држевме високите функционери во незнаење околу деталите од некоја кампања,
за да можат да негираат дека се замешани ако некој ги праша.
На 29 години Колин Волас беше најмладиот виш информативен офицер во МОД.
Додека беше во Информативниот оддел,
три пати беше унапреден од страна на неговите надредени.
Во 1973 ИРД се повлече од Северна Ирска.
Задача на ИРД беше да мести конфликти, како дома така и во странство, како дел од судирот меѓу идеологии,
меѓу комунизмот и Западот.
Армиското разузнавање сметаше дека ИРД учествува во политичка пропаганда од помало значење
за нивната антитерористичка и контраразузнавачка кампања.
Војската се плашеше дека
постоењето на ИРД во Северна Ирска ја подрива веродостојноста
на нивната кампања во односите со јавноста.
А, Лизборн и армискиот штаб станаа познати како Лизборнската машина за лаги.
Кратко време откако Хју Муни и ИРД си заминаа,
бил одржан состанок во дворецот Стормонт, штабот на МИ5 во Северна Ирска.
На овој состанок се отпочнало со кампањата „Пеколниот портокал“.
Колин Волас бил замолен да стапи во врска со оперативец познат како Џон Шо.
Никогаш, додека јас бев таму, тој не дојде во армискиот штаб.
Со него секогаш се среќавав во хотелот „White Gables“.
Мислам дека замислата беше дека нема директна врска со војската,
особено со оглед на информациите што ги користевме.
Колин Волас тврди дека од Џон Шо добил материјал со податоци
за политичари од три главни политички партии во Велика Британија.
Зошто ви ја дале таа информација со оглед дека е толку чувствителна?
Како што кажав, тоа беше само позадина. Зашто, ако сакавме да најдеме
пример за зголемено насилство,
тоа мораше да се стави во контекст.
Особено кога поопширно им се објаснува на новинарите или ако новинарите се странци.
Во таков случај морате да објасните што довело до насилството.
А, со други зборови, насилство навистина имаше,
а во забелешките што им ги давав пишуваше од каде доаѓаше тоа насилство.
Дојдов во посед на дел од фалсификатите на Информативниот оддел,
МИ5 и ИРД во Северна Ирска.
Мерлин Рис, кој едно време беше министер за Северна Ирска.
Очигледно е дека тоа е од американскиот Конгрес за слободата на Ирска, 1971.
Тоа беше огранок на ИРА во Америка. Со ова писмо му се заблагодаруваат на Мерлин Рис за поддршката.
Мерлин Рис, се разбира, не ги поддржуваше, но така оди тоа.
Според Стивен Дорил,
некои од податоците што Колин Волас ги добил од Џон Шо
веќе кружеле низ Британија.
Британија имаше многу развиен систем.
Имаше низ државата одреден број луѓе
на кои работа им беше да седат во бар или во паб
и да разговараат со луѓе, да одат по клубови и да шират гласини.
Цел им беше постепено да создадат слика за некого или за некоја операција.
Имаше подметнувања за секс,
обвиненија дека Вилсон бил прељубник.
Дека британскиот премиер Харолд Вилсон
бил сексуално компромитиран кога бил во Москва.
Имаше обвиненија, интересни од оваа гледна точка,
дека бил многу близок со Евреите.
Тоа беа еден вид на антисемитски клевети.
Дека Вилсон е поткуплив, дека има тајни сметки во банка.
Пред неколку години се сретнав со синот
на еден припадник на МИ6, кој ми кажа:
„Пишувате за мојот татко, но знаете ли дека
кога во 1970 се пензионираше, отиде во лондонскиот Сити и почна да објавува билтен
и во него ширеше гласини и клевети за Вилсон.
Еве уште еден фалсификат - швајцарска банкарска сметка, наводно на името на
Едвард Шорт, кој беше предводник на Долниот дом во тоа време, мислам.
Друг лабуристички член на Парламентот,
лажната банкарска сметка покажува дека имал 30 000 фунти.
Новинар што му верува на некој како Колин може лесно да се излаже.
Имаше обичај да каже: Добро, в ред, мислам дека знам тоа и тоа.
„Разговарај со тој и тој човек“ или „Можам да ти ја дадам таа информација“
или „Имам таков документ, ќе ти го дадам да го видиш“,
тоа ќе ти го потврди ова што ти го кажувам или тоа што ти го кажа човекот.
Системот е многу софистициран.
Однапред е обмислено тоа што всушност сакаш да постигнеш со таква приказна.
Тоа може тоа да биде дел од синџир, може да биде дел од некоја операција во тек
со замисла да се изврти некој аргумент
да се смени мислењето за нешто, да се посрамоти некој.
Во октомври 1974 на состанокот со Џон Шо,
Колин Волас побарал доказ дали политичарите се согласиле со операцијата „Пеколен портокал“.
Оттогаш ниту слушнал за Џон Ши, ниту го видел.
Колин Волас го пренасочил вниманието на
подривање на поддршката на републиканците во САД и во Ирска.
Отворил досие во кое добротворните организации и финансиерите
кои имаат поддршка од Републиканците се обвинети за шверц со оружје.
Колин Валас открил според сериските броеви дека оружје најдено во Белфаст потекнува од САД.
Утврдил кои се главните дарители и добротвори.
Намера беше приказната да биде ексклузивна и да се објави ударно.
Ирските оддели на МИ5 и МИ6
напишале во телеграма дека „Главниот уредник на Дејли Телеграф
е подготвен ст��тијата да ја објават на највидно место“
Волас прашал дали им се потребни дополнителни фотографии.
Во Информативниот оддел се чуваа фотографии за разузнавачки намени.
Овие слики можеа да се користат како потпора на прес-конференциите.
Во Дејли Телеграф имаше специјално истражување. Новинарот Кристофер Добсон пишува:
„Во претходните два месеца истражував на кој начин ИРА добива пари.
Отидов во САД и во Ирска
по трагите на сериските броеви на оружјето заробено во Белфаст
и видов како живеат господарите на теророт“
Медиумите му помогнаа на Информативниот оддел да ги пронајде поединците и организациите кои,
поради географска оддалеченост, им беа недостапни на СајОпс.
Во статијата немаше докази за купување или шверц на оружје,
но на читателите им се оставаше јасен впечаток
дека споменатите поединци и организации се одговорни.
Вилијам МекГрат бил истакната личност меѓу лојалистите, Црквата и Портокаловото Братство
и шеф на организацијата Тара.
Од мене беше побарано да го поттикнеме печатот да види што е тоа Тара и кој е тој МекГрат.
Тара беше организација
на лојалистите замислена да направи подготовки за судниот ден .
Ако ИРА нападне
или ако, како што рече МекГрат, ирската војска го заземе Северот.
На собирите на Тара
имаше членови на Алстерските доброволни сили,
во тоа време забранета лојалистичка паравоена група.
На собирите имаше и офицери на полицијата.
Во 1973 МекГрат издаде соопштение,
замислено да ја прогласи Католичката црква за илегална.
Вилијам МакГрат беше исто така и раководител на Кинкора,
дом за деца од проблематични семејства од 11 до 18 години.
Колин Волас трипати се среќаваше со новинарите околу МекГрат, но тие не ја следеа приказната.
Од Специјалниот огранок на војската им беше кажано дека
ако тргне против МекГрат, тоа ќе биде голем пропаганден удар за ИРА
и значително ќе ја оштети политичката структура на Северна Ирска.
Во декември 1974, Колин Волас бил повикан во Министерството за одбрана во Лондон.
Што се однесува до мојата работа, до тоа како се гледа на мене во годишните извештаи
за исполнителност, се беше во најдобар ред.
Малку се изненадив кога еден виш официр од
Министерството за одбрана ми рече дека животот ми е во опасност,
дека морам да ја напуштам областа.
Ми приредија проштална вечер.
Еден истакнат цртач на стрипови го одбележа заминувањето на Колин Волас.
Јас преминав на ново работно место.
Наредниот ден ми дојде полициски офицер од Северна Ирска
во придружба на еден офицер од Специјалниот огранок
и рече дека испитуваат зошто
на некој новинар сум му дал доверлив документ.
Во последните шест години јас им давав,
разбираш, како што стои во описот на моето рабоно место, многу чувствителни информации
на новинари од разни земји во светот.
Во МИ5, без да знае Колин Волас, процениле дека се незадоволни и дека тоа е ризично за безбедноста.
Дисциплинската истрага која следелам одлучила дека Колин Волас треба да се отпушти.
Но и дека ќе може да ја задржи пензијата ако доброволно даде отказ.
Питер Бродерик, еден колега на Колин Волас, од ПР-от на војската се обидел да го поддржи,
па му бил кажано дека Колин Волас е член на терористичка организација.
Тогаш Питер Бродерик беше префрлен од Министерството за одбрана.
Кога се заврши дисциплинската постапка за мене, сфатив,
ми беше јасно дека ме наместиле.
Тогаш зедов адвокат само поради лична сигурност, да му кажам што ми се случило.
Рече дека бил замешан во
валкани работи против политичари од Северна Ирска
и кажа дека ова почнало да се шири низ Британија.
Дека бил замешан во валкани кампањи
против британските политичари и посебно го спомена Харолд Вилсон.
Колин Волас се пресели во југоисточен Лондон
и почна отворено да зборува за работата во Информативниот оддел.
Тој лобираше кај парламентарци, им даваше информации на новинарите и му пишуваше на поранешниот премиер.
Харолд Вилсон уште од претходно се сомневал дека МИ5 ги подрива него и неговата влада
и тоа им го кажал на двајца новинари.
Мислел дека покренале кампања за да го оцрнат него лично
со обвинувања дека тој злоупотребил државни документи со тоа што им ги доставил на новинарите.
Тие издадоа книга која скоро никој не ја забележа.
Во 1977 година, ИРД беше молкум затворен.
По интерна истрага околу заверата против премиерот.
Јас се допишував со Лордот Хант
Од него се бараше да ја води истрагата за наводната завера против Харолд Вилсон
и тој разговараше со многумина, меѓу нив и со шефовите на МИ5 и МИ6.
Рече дека имало завера,
дека имало дисидентски елементи во обете организации.
Извештајот што го напишал, му е доставен на новиот премиер
и се претпоставува дека една копија поднесена во архивата на Кабинетот.
Прашав во Кабинетот каде е копијата, ми рекоа дека не можат да ја најдат.
Колин Волас, несвесен за крајот на ИРД, започнал нов живот во Западен Сасекс.
Во јануари 1980 година, во Ајриш Индепендент
е објавена статија за злоставување на момчиња во белфастското сиропиталиште Кинкора.
Управителите Вилијам МекГрат, Џозеф Мејнс и Рејмонд Семпл
сексуално ги злоставувале децата оставени на нивна грижа.
Политичарите од Северна Ирска во потполност го негираа пишувањето.
Сте го виделе ли овој човек во Арундел меѓу 18.15 и 23.30 во вторник, 5 август 1980?
Телото што беше пронајдено минатиот петок во реката
имаше повреди на главата.
На патологот е да утврди
дали смртта настанала како последица од давење или од повреда на главата.
Колин Волас му ја скршил главата на г-н Луис со карате удар
кога се сретнале кај него дома откако бил обвинет дека ѝ е љубовник на жената на г-н Луис.
Телото на пријателот го криел во багажникот на колата и подоцна го фрлил во реката Арун.
За убиството беше обвинет Колин Волас.
Во истрагата се утврди дека бил опседнат со Џејн Луис, жената на убиениот.
На 20 март 1981 е осуден за убиство на 10 години.
65-годишниот Вилијам МакГрат којшто се гледа во преден план
Водел два центра за библиски студии во Белфаст во 50-тите и 60-тите.
МакГрат беше исто така и основач на протестантската паравојна група Тара.
Овој човек е една од жртвите на МакГрат.
Ќе се појавеше кога се облекував и
ќе почнеше да прави работи кои не ми се допаѓаа.
Еднаш почнав да крвавам. Му реков да престане. Беше неубаво.
Немаше на кој да му се обратиш, разбираш.
Еден од поранешните воени ПР-службеници од касарната Тиепвал во Лисберн, Колин Волас,
сега е главна фигура во истрагата за Кинкора.
Г-н Волас сега во англиски затвор издржува 10-годишна казна за убиство.
За него се знае дека имал врска со Британското разузнавање.
Кевин Даулинг, што точно ви кажа Колин Волас во 1973?
Тој секако кажа дека МекГрат е хомосексуалец.
Мора да се сеќавате дека разговорот што го водев со него беше во 1973.
На разговорот не се сеќавам најјасно.
Ми навестија дека МекГрат всушност е некој вид на армиски доушник
и дека полицијата сметала за должност да го заштити
за да им овозможи фаќање на поголеми криминалци од него.
Каква точно беше улогата на Британското разузнавање
и дали таму биле свесни дека Вилијам МекГрат бил искористен во Кинкора.
Досиејата на Британската војска поврзани со сиропиталиштето Кинкора, исчезнаа од штабовите.
Имаше гласини дека МекГрат е доушник на МИ5.
МакГрат, Мејнс и Семпл, кои го раководеа домот за сираци Кинкора
беа осудени во декември 1981.
Тројцата беа ослободени по помалку од две години.
Во тоа време Колин Волас уште беше на почетокот од неговата десетгодишната робија
Кога прв пат го запознав
беше во затвор.
Чудна работа.
Тој всушност беше побезбеден во затвор.
Другите затвореници му веруваа.
Всушност, имаше нешто како телохранители.
веруваа, а тоа веројатно беше точно,
дека некој може да го убие во затворот.
Клајв Понтинг беше шеф на правниот оддел на Министерството за одбрана во 1983
и се сеќава на состанокот во МИ5 кајшто се расправаше за Колин Волас.
Немаше никакво сомнение дека
ги измислуваше овие приказни а сите беа до крајни граници неосновани
и лесно можеа да се отфрлат.
Се работеше за привремено задржување на приказната
додека тој беше во затвор.
А, по неколку години тој би се вратил
и би се очекувало пак да почне да дава изјави.
Една вечер во затворот Колин Волас во весник прочитал за Фред Холројд,
поранешен припадник на Военото разузнавање во Северна Ирска
чиишто искуства биле слични со неговите.
Колин во писмо му побарал помош.
Кога отидов во затворот,
сфатив дека се работи за истиот човек
којшто го видов во еден таен ходник. Тој имаше канцеларија во штабот на Армијата.
Министерството за одбрана постојано тврдеше дека тој е само e
обичен цивил со комплекс на Волтер Мити А, сепак има канцеларија
во овој таен ходник, заедно со службеници на МИ5 и МИ6,
сите што ја водеа Армијата беа тука.
Отидов истиот ден кога беше извршено убиството, во исто време.
Знаете дека го имате секој човек заедно со неговото куче што го шета наоколу.
Ги имате рибарите што на стотина метри се гледаат на мостот.
Ги имате сите љубовни парови кои се шеткаат,
бродовите што пловат угоре и удолу по реката.
Тоа личеше на плоштадот Трафалгар во сабота.
Приказната што ја изнесе полицијата беше лага.
Најдов и една жена што го видела мртовецот
откако наводно бил убиен од Колин, а полицијата ја убеди да не сведочи.
Тој седеше покрај прозорецот во друштво на еден господин.
Човек на отприлика педесетина години со проретчена коса зачешлана наназад преку главата.
Колку што се сеќавам, мислам дека имаше сив костум.
Се што можеше да се добие од Џонатан Луис во замена беше беззначајно и небитно.
Изгледот му беше далеку од среќен.
Таа беше исплашена од полицијата. Мислеше дека полицијата е замешана во тоа.
Фред Хојл му отиде дома на чамџијата што го пронајде телото.
Тој не знаеше кој сум јас. Обајцата се преплашија кога стигнав
и почнаа да поставуваат прашања што ги засегаа.
Тој рече: „Можам да ви кажам дека копилињата нема да ми дозволат да све��очам“
„јас морав, разбираш, да го свртам чамецот,
и пропелерот го удри типот по главата.
Од тоа му беше раната“.
Јас реков: „Да не се шегуваш“, а тој одговори: „Не“.
Па потоа реков: „Дали си поготве�� тоа да ни го дадеш написмено? А тој рече:
„Е па, ако баш морам, но најдобро би било да ме повикате на суди да ме прашате.
Тогаш во судницата ќе морам да одговорам, а полицијата не ќе ми може ништо“.
Кога Колин беше во затвор, тој преку адвокатот изнесуваше
разни документи што ги беше напишал.
Јас бев невработен, а во тоа време во Хал
во Британија на госпоѓата Тачер во места какво што беше Хал, невработеноста беше 10%.
ако мораш нешто да сториш,
а јас ги испраќав луѓето на биро, ќе ве игнорираат со години.
Па така, продолжив да правам такви новинарски работи.
„Лобстер“, еден сомнителен неделник печатен на фотокопир во 150 примероци
којшто го основаа и го уредуваа Ремзи и Дорил,
беше единствен весник во Британија
којшто сериозно ги сфаќаше наводите на Колин Волас.
Тоа што го напишав на 50 страници, беше обид да се објасни приказната на Колин.
Отпечативме доста од тоа во, мислам, околу илјада примероци,
па отидовме во Лондон и закажавме конференција за печат.
И така, двајца сељаци се појавија од некаде со овој важен документ и рекоа: еве ви голема приказна.
Медиумите не беа воопшто импресионирани, буквално не реагираа на тоа.
Во јануари 1987 Колин Волас беше ослободен од затвор.
Еден новинар по име Џулијан О'Халоран
отиде во Затворот Луис и го сними Колин Волас како излегува од затворската врата
и го интервјуираше, а тоа требаше да се емитува во вечерните вести.
Баш ги гледав вестите и дојде до голем метеж во студиото.
Нешто се случуваше, бараа некакви ливчиња,
ги проверуваа слушалките.
Всушност, делот во кој се зборува за Волас
беше тргнат во последен момент, од страна на човек по име Ален Протеро,
кој во тоа време беше заменик-директор на Би-Би-Си.
Протеро работеше како офицер во територијалната војска,
а специјалност му беа односите на војската со медиумите.
Отидов да го посетам него и Фред,
а беше среде зима. Седевме во куќата на Колин Волас, која немаше греење.
Беше вратен од затвор и немаше пари за греење.
И така, сите седевме во капути во дневната соба на Колин
и се сеќавам дека реков нешто како:
„Значи планот ви е јас и вие двајца коишто не си должиме ниште еден на друг,
да влеземе во МИ5 и во Министерството за одбрана?“
„Да, тоа е планот“ рекоа тие.
Ирската тв-станица РТЕ ја презеде приказната.
Кажаа дека Џонатан Луис го убил Колин Волас
О да, несомнено.
А вие?
Не, немам јас никава врска со неговата смрт.
На никаков начин не сум замешан.
Но мислам дека ако не сум мирен поради тоа, ако паничам поради тоа,
ако дигам врева, ако се вознемирувам заради тоа,
тоа нема побргу да ја смени пресудата
откаолку да сум мирен и доколку постапувам правилно низ правилни постапки.
Најпосле се вработив во вестите на Канал 4.
Колин имаше некои писмени забелешки
за кои велеше дека ги напишал за проектот на дезинформирање на МИ5
против лабуристичките членови на Парламентот.
Роберт Паркер од вестите на Канал 4 отиде кај судскиот лекар д-р Џулиус Грант.
Какви изгледи има овие забелешки да се лажни?
Па добро, како што веќе кажав,
из��ледите дека се лажни би рекол дека се мали.
Произлегува дека овие документи се всушност напишани најверојатно како што вели Волас.
Кога работевме заедно на некои ситници за Волас,
еден друг новинар од Ај-Ти-Ен, еден од нивните соработници во криминалната рубрика,
почна да ни дава информации кои го оцрнуваат Колин Волас
што ги добил од Министерството за одбрана.
Сличен материјал добивме и од професорот Пол Вилкинсон, експерт за тероризам.
И таму Волас беше оцрнуван, го нарекуваа фантазер и лажго.
Новинарот истражувач Пол Фут напиша книга за Колин Волас.
Волас почна да се појавува во британските медиуми почесто,
меѓу другото и во популарната неделна дебатна емисија на Ај-Ти-Ви „Central Weekend Live“.
Ако го сметаш случајот на Колин Волас како
секој друг што некогаш бил осуден за некаков злостор,
на кутриот г-н Волас му било наместено. Не верувам дека му наместиле, тоа е факт.
Секој одговорен новинар во Северна Ирска на почетокот на 70-тите знаеше дека Колин Волас не е способен за тоа.
Тој беше некако налудничав,
скиташе наоколу среде ноќ,
ставаше пликови со документи во поштенските сандачиња на новинари.
И ќе речеш: ете го пак тој Колин!
Бев веројатно првиот човек во ЦИА
што ги сфати овие валкани работи. Не беа толку валкани колку што многумина сметаа.
Многу луѓе сметаа дека се целосно неприфатливи.
Само момент. Многу е подобро некого да оцрниш отколку да го убиеш.
Во Втората светска војна убивавме луѓе,
сега наша работа беше да започнеме
само да играме валкани игри за да ја спречиме третата светска војна.
Вие сте човекот што сето тоа го започна.
Не сум станал агент-разузнавач
за да ја дискредитирам Лабуристичката, Конзервативната или Либералната партија.
Откао се префрлив од мојата главна работа во правење на политички дезинформации,
јас всушност го работев она за што бев вработен.
Добровечер,
на еден цивилен службеник му е даден отказ откако го обвинил МИ5 за водење на валкани кампањи.
Како отштета, Владата му дала 30.000 фунти.
Од Дејвид Калкат е побарано да ја води истрагата.
Тој во извештајот открива дека званичници од Министерството за одбрана
претходно контактирале со дисциплинската комисија за г-н Волас влијаејќи на тој начин на исходот.
Министерот за одбрана г-н Кинг побарал од г-н Калкат да го скрати извештајот.
Лабуристичкиот министер за Северна Ирска помеѓу 1974 и 1976 година
рече дека бил жртва на валкана кампања.
Кој му даваше упатства на г-н Волас
за она што работеја тој и другите? Тоа ние сакаме да дознаеме.
Сакаме да се осигураме дека вакво нешто нема никогаш да се случи. Јас инсистирам на тоа.
Госпоѓата Тачер, која тврдеше дека нема докази кои би ги поткрепиле таквите барања
беше присилена во Долниот дом да прифати дека била погрешно информирана.
Потоа се открија документи во Министерството за одбрана
кои се однесуваа на пропагандната кампања со кодно име “Пеколен портокал“.
Тој бараше од Владата да започне целосна истрага.
Според мене, неправдата е ситна работа.
Многу поважни беа обвиненијата дека имало обид
да се влијае на општите избори во 1974
и, бездруго, злоупотребата на момчињата во Кинкора во 70-тите.
Во споредба, моето сфаќање на приказната е ништожно.
Владата посебно го одбиваше
повторното отворање на истрагата за наводното прикривање на
хомосексуалната злоупотреба на момчињата во домот за сираци Кинкора во Белфаст.
Информацијата за хомосексуалното однесување во Кинкора
беше искористена за да се уценуваат истакнати личности од Северна Ирска.
Откако ја напуштив земјата, се појави друг припадник на разузнавањето по име Брајан Џемел.
Му кажаа за обвиненијата за злоставувањата во Кинкора
Тој напиша извештај за тоа и му го однесе на
Ијан Камерон, виш офицер на МИ5,
кој му наложи да ја прекине истрагата.
На телефон ни вртеа генерали
кои велеа: „Да, знам се' за Кинкора, ми кажаа“.
„Им го однесов и им го оставив во МИ5 и таму рекоа дека тоа не е нивна работа. А беше нивна работа.
Сите други слични работи и нивната реализација, на повидок е
дека ние не сме она што велат дека сме.
Новинарот Дејвид Ли го пронајде поранешниот шеф на МИ5 во Северна Ирска Денис Пејн
во едно зафрлено село во внатрешноста
и го соочи со обвиненијата за „Пеколниот портокал“.
Моја обврска е да не кажам апсолутно ништо. Не можам да кажам баш ништо.
Мислам дека ги имате сите информации. Не верувам дека кој било
го интересира каква било ситница од тоа, но немам ништо да додадам.
Во 1996 година, Колин Волас поднесе молба за помилување.
Денес, по 15-годишна робија за убиство,
Колин Волас од Западен Сасекс го избриша срамот од неговото име.
Одлежа шест години во 1980-те откако беше осуден за убиство на еден трговец со старини
близу неговата куќа во Западен Сасекс.
Кога се разгледуваше жалбата,
Патологот од Министерството за внатрешни работи го прифати тоа што агентот од Тајната служба му го сугерираше,
дека повредата настанала како последица од карате удар, а не од пропелер на чамец.
Комисијата за помилувања најмногу се задржа на новите медицински докази
за повредата на Џонатан Луис.
Џонатан Луис најверојатно е нападнат покрај реката, а не во неговиот дом
и рече дека нема докази оти телото некогаш било во багажникот на колата на Колин Волас.
Тој рече дека е жртва на валкани трикови на МИ5.
Во жалбата г-н Волас бараше целосна истрага.
Дури и кога Колин Волас доби отштета, неговите маки со МИ5 не престанаа.
Кога работев во БАА,
од МИ5 контактираа со шефот на тамошното обезбедување
и тогаш јас испаднав непотребен.
Не можам сега да кажам дека во МИ5 се одговорни, но сепак
зошто се плеткаа во мојот случај по сите овие години?
Медиумите известуваа за жалбата на Колин Волас и ги објавија неговите тврдења,
но не се прашуваа околу нивната
сопствена улога во ширењето на лажните вести
и што можат да научат од тоа за известувањето во иднина.
Колин Волас повеќепати бараше целосна. истрага,
но таа не се случи,
имаше само долг список на божемни истраги и правни расправии
со децении, па јавноста почна да ги заборава.
Сега разгледуваме
можеби пет истраги, сосема неуспешни,
за кои Парламентот ѝ вети на јавноста дека ќе ги спроведе.
До денеска, Колин е проблем.
Се прават големи напори да се скрати тоа што тој ќе го каже.
Кинкора е најголемиот пример во кој наведените припадници на разузнавањето
биле вмешани, врбувале луѓе, искористувале луѓе, итн.
Истрагата околу тоа беше неверојатно ограничена.
од друга страна, на Колин му рекоа да, дојди и раскажи ни ја твојата приказна, кажи ни ја цела.
И тогаш, кога ќе се дојдеше поблиску, тие вадеа некаков документ од министерот што велеше:
„Жал ни е, можете да зборувате од таа област, но никако и за к��нкретниот проект или за МИ5!
Тој не можеше да зборува за тоа, зашто навлегуваше во областа на државни тајни.
Па дури и денес, по 40 години, тие уште се обидуваат да го замолчат.
Видете, целиот систем е непредвидлив и подмолен.
Лесно му беше на МИ5 да рече: не, ние не сме го направиле тоа,
зашто никој не можеше да докаже што направ��ле, а што не направиле.
Денес улогата на војската и на разузнавањето
во правењето и во манипулирањето со вестите
се смета за завера.
И покрај опширните извештаи во печатот за обвиненијата на Колин Волас,
ниту една личност што беше некаква власт не беше земена во предвид.
Кога во јавна истрага Хју Муни од ИРД сведочеше под заклетва
за неговата работа во СајОпс,
тој лажеше и тврдеше дека никогаш немал врска со СајОпс,
покрај мноштвото докази за спротивното.
Хју Муни си замина,
не му поставија никакво прашање и стана успешен бизнисмен.
Многу, многу тајни има во ова општество.
Проаѓа низ се’.
Нетранспарентнота е болест на Британија. Таа не боледува од друго, туку од таинственост.
Ако верувате во демократски процеси, мора да има надзор.
Во еден одреден момент, нема надзор.
Со оглед на тоа дека проверките се важна работа за политичарите кои се надеваат на
министерско место
да му служат на народот или пак полицајци кои сакаат да напредуваат.
Мора да имате пристап до доверливи информации.
Ако немаш такво одобрение од МИ5,
ако ти го повлечат одобрението, на твојата кариера лошо и’ се пишува.
Ти никогаш не знаеш за тоа, тоа е невидлива закана која цело време им виси на луѓето.
Оттука, опасно е што МИ5
има скоро невидлив степен на влијание. Тоа е навистина далеку од она што треба да биде.
Заради тоа, всушност, е невозможно да му се спротивставите на МИ5 околу некои одлуки што ги носи.
Политичарите се кариеристи, најголемиот дел од нив сакаат да се искачат по скалилата, да станат министри,
па ако почнеш да ги критикуваш или да истражуваш за Армијата и разузнавачката служба,
тоа нема да ѝ донесе ништо добро на твојата кариера.
Истото важи и за новинарите, нема добра кариера. Тоа ти се гадни работи.
Луѓето велеа: зошто се борите
против Армијата и против Министерството за одбрана, кога сигурно сте дел од нив?
Се борам само против Министерството за одбрана, затоа што не ми пружија шанса,
поради тоа што тие дури и не зборуваа со мене.
Да не се борев тогаш,
сега уште би имал разни уверувања
надвор од Владата никој не би ме примал како што ме прима сега
Луѓето сфатија дека целата вистина не е излезена на виделина, иако власта мисли дека била паметна
и уверлива и го избегнала објаснувањето и покрај тоа то јавноста има сосема поинакво мислење.
Луѓето сосема добро знаат кога не треба да се има доверба.
и тогаш тие знаеја дека во еден момент не им е кажана целата вистина
за тоа што се случило во Северна Ирска.
Па, има ли пример за некое проблематично подрачје за кое и натаму не смее да се зборува?
Не можам да ви кажам точно, тоа би ме довело во опасност,
а Колин би го ставила во смртна опасност.
Но, за одредени проблематични подрачја
едноставно ништо не е кажано.
Има тука некои работи,
имаше самоубиство во Северна Ирска
на еден офицер на военото разузнавање, тоа е клучно место. Се води како државна тајна.
Самоубиството е државна тајна и досега никој не напишал ништо за тоа.
Некои работи во врска ��о тоа се страшни. Тој врбуваше агенти,
агентикатолички девојчиња од 14 и 15 години.
Ете колку во тоа време војската беше очајна да стигне до доушници.
Можеш да кажеш „Како тоа, врбуваш 14-годишна католичка ученичка“
Во приказната на Колин Валас,
медиумите помагаат да е насочи јавноста кон поинаков поглед на реалноста, ширејќи лажни вести.
А, медиумите помагаат да се свари минатото, поттикнувајќи расправии за минатото.
Улогата на министерствата во формирање и моделирање на стварноста
не е доволно позната.
Дури и откако медиумите станаа свесни за тоа,
тие не ја информираат јавноста за последиците од таквиот пропуст.
Моќта не се зема предвид, ниеден човек што носи одлуки не е земен предвид.
а тие и нивните организации негираат секакво незаконско однесување.
Досиејата што би можеле да послужат како доказ се уништени или исчезнати.
Во оваа приказна, печатот е сложен механизам
кој помага да се засили и да се легитимизира моќта.
Обвиненијата за незаконско однесување и за неправда
се губат во истраги и правни расправии,
а тоа се влечка до денешен ден.
Многумина веќе или не сфаќаат или не веруваат.
Ни велеа дека слободниот печат ќе ја контролира моќта.
А што е со оние луѓе и институции кои никогаш и пред никого не одговараат, ниту ќе одговараат?
Ќе ги вклучат ли медиумите во своите писанија и оваа вистина?
Или на некои вистини им е судено да бидат само еден вид на лажна вест?
Некогашните штитеници на домот Кинкора се уште се борат за правда.
Британското Министерство за внатрешни работи, Форин Офис, МИ5 и МИ6 и натаму ги коритат СајОпс.
Психолошкиот оддел на британската армија сега се вика 77-ма бригада.
Заедничка цел, без да бидат казнети, им се непријателите на Британија, вистински или замислени.
Колин Волас и понатаму учествува како сведок во истрагите во врска со тоа време во Северна Ирска.
Живее во истата улица, во истата куќа, во истото село каде се случи
нерешеното убиство на Џонатан Луис пред повеќе од 40 години.