Downloaded from YTS.MX
FILM OPARTY NA FAKTACH
WYDARZENIA I POSTACIE W FILMIE SĄ FIKCYJNE
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Imię, nazwisko, data urodzenia.
Grégory Cerva. C-E-R-V-A, 4 września 1976.
- Jakaś rodzina? - Nie.
Proszę podać lewą dłoń.
I cztery palce.
Stanąć pod ścianą.
BAC 26. Pilne!
8 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Ścigamy skuter, czarna Yamaha bez tablic.
Bez kasku. Nie zatrzymał się do kontroli.
Kontynuuj pościg, melduj o postępach.
Zatrzymać się!
Podejrzany cały czas ucieka pod górę! Nie zatrzymuje się!
- Przyspiesz, Greg. - Próbuję!
Trzymaj się go!
Przyspiesz, do cholery!
Stój!
Zatrzymaj się, pogadajmy!
Nie zatrzymuje się!
Ucieka! Powtarzam. Ucieka!
- Cholera! - Szlag!
Stój!
Cholera!
- Jak mogłem nie dogonić tego ćpuna? - Byłeś za wolny.
Biegasz jak moja babcia.
Ty gdzie byłeś?
Za tobą, inaczej bym go złapał.
- Gdybyś biegł pierwszy. - Tak.
Przepuściłem cię.
Z czego ryjesz? Ty siedziałeś w wozie.
Dupa.
Dwie godziny z raportem o kradzionym skuterze.
Stracony dzień. Cholera.
Nie zostawimy tego tak, co?
- Co? - Zapomnij.
O czym? Nic nie mówiłem.
- Mów. - Nalot na dilera?
Zadzwonię.
- To ja. - Oddzwonię.
- Powiedz… - Czego chcesz?
Informacji.
Aptekarz dziś działa?
Dziś nikt nie sprzedaje. Spróbuj na Félixa Pyata. Blok C.
Dobra.
Świetnie. Jadę za wami.
Jedziemy!
Spotkamy się na tyłach.
Jesteśmy przy czujce.
Chcemy kupić zioło.
Jedźcie.
Weszliśmy.
Podjeżdżamy pod blok.
Jeszcze chwila.
Widzimy aptekarza.
- Ruszaj, Greg. - Dobra.
Masz 20 gramów?
Policja!
Psy!
Puść go, chuju!
- Spadamy! - Greg, mamy go!
- Jedź! - Puszczaj, pizdo!
Przyspiesz!
- Nic nie mam? - A to co?
Cholera! Trochę nami zatrzęsie.
Dawaj!
Masz.
Tylko pięć?
Co „tylko”? Była umowa.
Aptekarz na Pyata był wartościowy?
- Pewnie, no i? - To daj więcej.
- Więcej zarobię. - Zwariowałaś?
- Serio, zwijanie bletek podrożało. - Ta?
- Twój rząd daje nam popalić. - Daj macha.
Wiedzą, kto kupuje bibułę.
Obróć się.
Dostałeś.
- Tak, dostałem. - I to nieźle.
Tamten wygląda gorzej.
Ale z ciebie leszcz.
- Amel. - Kto się droczy, ten się moczy.
- Kto się moczy? - Przestań, boję się.
To niebezpieczne!
- Chcesz coś zjeść? - Pal.
Ty stawiasz.
Dałeś pięć samarek, więc stawiasz, koleś.
Schowaj to.
- Luz, nikt ich nie zwinie. Pal. - Schowaj.
Chowaj.
Blondi! Co tu robisz?
Jesteś niewinny, tak?
Jak leci?
Stary.
Mamy tu dziś jakieś zoo?
Dzięki.
Dobra.
Tak nie może być. Niszczysz każdy wóz.
Za dużo szkód, Greg.
Ale mamy 200 gramów i dilera.
Przednie światło, zderzak, błotnik. I 3000 euro!
- Skoro tak liczymy… - Wystarczy!
Mam wewnętrzny na głowie.
Wiesz o tym. Patrzą nam na ręce.
I skończ z tym pieprzonym blokowiskiem.
- Naloty warte 100 euro. - Ktoś musi to robić!
Wbij sobie do głowy.
Wielki diler, kieszonkowiec, bez różnicy.
Łapiesz?
Chcą tylko wyrabiania normy i jakości.
- Jakości. - Tak, jakości.
Odpowiadanie na skargi.
A my ciągle tylko porachunki z dilerami.
Patrz.
Handel narkotykami, Félixa Pyata, raz.
Przemyt papierosów, dwa.
Napad, kolejny plus.
- To ma być jakość? - Cholera, plus to plus.
Powtarzam, wypadek w centrum handlowym Grand Littoral.
Parking, poziom drugi.
Jednostka 14.
Zgłasza się patrol. Przyjęliśmy.
Byłem z Norą na USG.
I co?
Było w 3D, dziwnie.
Dziecko było straszne. Serio, jak obcy.
Niby jak było w 3D?
No w 3D. Wiesz… Dziecko widać w 3D. Jest dziwnie.
Dali wam okulary?
- W okularach? - Nie!
- Zgłupiałeś? - Myślisz…
Obraz jest w 3D. Rekonstruuje…
- Głowę. - To żadne 3D.
To nie jest 3D jak w filmach.
- To czemu mówicie, że 3D? - Zapomnij.
- Więc bez okularów? - Bez okularów.
No i już.
- Przysięgam… - Wygląda jak ty?
Ma moje oczy.
- Byle nie twarz. - Właśnie!
Cholera!
Twoje Marlboro.
Marlboro jak w domu!
Jak szef się ma?
Szefie,
dwa dni temu rudy policjant złapał mojego kuzyna,
pobił go i okradł, tak nie można.
Co poradzę? To łajdaki.
Powie im pan coś.
Koniec o tobie. Co dla nas masz?
Przysięgam, dopiero zaczynam.
Po co przysięgasz?
- Żeby pan wierzył. - Nic?
Na razie nic. Jakby co, zadzwonię.
Sprzedajemy nasze papierosy.
Jasne.
- Sprzedaję tylko papierosy. - Daj mi karton.
- Proszę. - Dobra.
Dobrego dnia.
- To nic. - Nie?
- Miło widzieć! Jak familia? - Co tam, szefie?
- Trzy kebaby jak zwykle? - Ta.
Harissa, sałata, pomidory?
- Patrz na niego. - Gdzie?
- Na owocach. - Owoce, dobra.
Ten z kapturem.
No?
Daję 20 euro, że skroi jej torbę.
Nie. Jest spokojny. Ręce w kieszeniach, nie ogląda się.
- Dobra, 20. - Stoi.
No dawaj, typie.
Przybijaj do staruszki!
- Nie wytrzyma! - Chyba ty!
- Co znowu? - Wącha melon.
I już. Do widzenia pani!
Kurde.
- Dawaj kasę. - Nic nie dostaniesz.
Sknera. Nigdy nie płaci.
Cała kasa idzie ci we włosy.
Cała wypłata.
Moje mięso!
To dla ciebie.
- Ekstra? - Z ekstra mięsem.
I z sosem samuraj. Pamiętam.
Smacznego, bracia.
Sprzedawcy żółwi.
- Chcesz ich zgarnąć? - Ilu?
- Dwóch. - To dzisiejsza norma.
Nie robię żółwi.
Co to znaczy?
Po prostu nie robię żółwi.
Nie, czekaj, czemu nie?
My robimy żółwie, a ty nie?
- Nie będę robił żółwi. - Będziesz.
Musimy coś zrobić.
Pomyśl o zwierzętach.
Koleś, mój sos, serio?
- Żółwi nie? Bzdety. - Nie łapię.
Pomyśl o zwierzętach.
- Dzień dobry, panowie. - Dzień dobry.
Do kogo należą te żółwie?
- To nie nasze. - Tak?
Nie wolno ich sprzedawać.
- Proszę pana. - To zagrożone gatunki.
Ale nie są nasze.
- Macie nas za idiotów? - Nie są nasze.
Opróżnić kieszenie.
- Kieszenie? - Opróżnijcie je.
Jakie kieszenie?
- Nic nie mam. - Opróżnijcie je.
Za co. Czemu bijesz?
- Za co? - Masz jakiś problem?
- Kieszenie! - Bije ludzi!
Opróżnić kieszenie!
Pozbieraj je!
No już, zbieraj żółwie.
- Z której dzielnicy jesteś? - Z 15.
- Jesteś stąd? - Tak.
To moi koledzy.
- Z żółwiami? - Muszę lecieć. Na razie.
Momo? Ile ci wiszę?
Jest na mój rachunek.
Ale łup!
- Zamknij się. - Nie mądrz się.
Co? Otwieraj drzwi.
Jednostki na północy.
Brutalna kradzież czarnego audi w dzielnicy 15.
TN13. BAC 26, przyjęliśmy.
Wypad.
Psy!
Niech to szlag!
BAC 26, przerwijcie pościg.
Nie wjeżdżacie na osiedle.
Są nabuzowani.
Co jest? Czego tu szukacie?
Ktoś widział wjeżdżający kradziony wóz?
- Nikt oprócz was. - Nie?
Nikt.
BAC 26, tu TN13. Odpowiedzcie na moje wezwanie.
Nie za gorąco mu?
- A tobie za gorąco? - Nie.
Powtarzam, natychmiast przerwać pościg.
No już.
Wzywają was. Śmiało.
Teraz ty jesteś prawem?
Nie prawem. Ja jestem dyplomacją.
Dla waszego dobra.
Ale proszę bardzo.
Wiecie co?
Dawajcie.
Dawno nie widzieli psów.
- No dalej, koksu. - No chodź.
Zapraszacie ich i nie podchodzą.
No chodźcie!
TN13, wycofajcie się. Powtarzam, natychmiast się wycofać.
Natychmiast się wycofać. Powtarzam.
- Skurwiel! - Spokojnie.
Spokojnie, to nic.
Szmaty się zagotowały.
Zaraz przestaną się pruć. Mam rację?
Nie wkurwiaj mnie, pizdo!
Morda w kubeł i wypierdalać!
Jasne, kurwo?
Kim byś był bez swoich kundli? Co byś zrobił? Nic.
Kim byś był bez odznaki?
No kim? Nikim!
Wypad.
Wypad albo jazda.
Jebcie się gdzie indziej.
I po co to było? Uciekacie z podkulonymi ogonami?
Bez jaj. Wróćcie z kumplami.
Banda pozerów.
Wyjazd.
Jebał twoją siostrę, skurwysynie!
Jebać twoją matkę, ciotkę,
sram na twój grób!
Wyjazd!
Całusy!
Chłopaki, mam dla was prezenty.
Chodź, Mamadou.
Jesteś tu legalnie?
- Greg? - Nie, Jérôme, to zły moment.
Odpuściliśmy. Bez zatrzymań i zniszczeń.
Wycofałem się, jak kazałeś, a teraz mnie zostaw.
- Nie chcę na ciebie wrzeszczeć. - A co?
Wiem, można od tego oszaleć.
- Wiem. - Nie wiesz.
- Wiem, Greg. - Nie.
A czemu siedzę za biurkiem od 10 lat?
- Bo jesteś mądrzejszy. - Skończ, idioto.
W terenie
ta ciągła frustracja.
Rozumiem cię. Dusisz się.
Jesteśmy bezużyteczni.
Bezużyteczni.
To koniec.
Im dłużej w tym siedzę, tym mniej osiągam. Jak do tego doszło?
Niedługo będzie za późno, może już jest.
To osiedle już nawet nie liczy na pomoc.
Są zrezygnowani. Nic dla nich nie robimy.
Nawet nie możemy tam wejść, żeby nas nie napadli i nie zwyzywali.
- Codziennie wyzywają mnie od skurwysynów. - Przestań.
A my nie możemy mącić
i niszczyć sprzętu.
Przyzwalamy na to. Tak to wygląda.
Tak właśnie jest.
Nie rozumiem. Jaki jest plan?
Wyjaśnij mi. Jaki z nas pożytek?
Służby ratunkowe.
- Słucham. - Widziałem kieszonkowca z Grand Littoral.
Proszę jaśniej. Gdzie?
Za Mirabeau, w czerwonej bluzie.
Pana nazwisko?
Halo?
- To ja. - Cześć.
- Pamiętasz złodzieja z Grand Littoral? - Tak.
Było zgłoszenie. Jest na Mirabeau.
- Czerwona bluza. - Dzięki.
Pospiesz się, nie przekazałam do centrali.
Szlag!
Otwieraj!
- Nie, Antoine! - Chodź tu!
Co to jest?
- Skąd to masz? - Zamknij się!
Trzeba było wziąć tę kasę.
Zgłupiałeś?
No co?
Rudy bierze.
Nic nie powiesz, Columbo?
- Przestań. - Co tu gadać?
- To idiota. - Co?
Jesteś idiotą.
No już, odstawiaj tę gangsterkę.
- Skończ. - Taka prawda!
Chcę żyć jak Tata Escobar. Koniec z tą kiełbasą.
Chcę skuter wodny, homary do ust. Chcę jeździć BMW jak Grace Kelly.
Dostałbyś prostownicę.
A ty prawdziwe papierosy.
- Nie te podróby. - Proszę cię.
Są jak prawdziwe.
Dobra, ferajna, nakryjcie.
Migiem!
Tak do gości?
Planujecie skok, ale widelców nie dźwigniecie?
- Dowaliła. - Niech już lepiej urodzi.
Nie mówiłem nic o skoku.
- Te? - Idealne.
To twój talerz?
Antoine, kurczaka?
Nie, wezmę merguezy.
Popękały ci, Yass.
- Są wysmażone. - Na kamień.
- Greg. Spróbuj raz. - Nie. Tylko proteiny.
Spróbuj.
- Idź z tymi pomidorami! - Stary.
- Yass, niejadalne. - Pyszne.
- Nie. - Rewelacja!
Chciałeś chrupiący, to masz.
- Jest spalony, a nie chrupiący. - Sztywne.
- Chrupiący! - Spokojnie.
- Zrobiłaś tabbouleh? - Tak.
Świetne.
- Lizus. - Naprawdę.
Spróbuj! Z miętą.
„Świetne. Ale pyszne tabbouleh”.
- Bardzo dobre. - Kto ci gotuje?
Sam gotuję.
- Sam? - Ale tego nie.
Sąsiad nadal się naprzykrza?
Nie, uspokoił się.
- Tak. - Walnąłem go.
- Żartujesz? - Nie.
Ma 60 lat.
- Musi nauczyć się szacunku. - Przestań bić ludzi.
Co w ciebie wstąpiło?
Już nie sprawia problemów.
Łapiesz?
Yass, co to?
Ale wstyd!
- Tatuś, pobudka. Jazda! - Musimy jechać.
- Co mam robić? - Co? No…
- Chodź. - W porządku?
- Yass, szybko! - Już.
Cholera.
- Weź coś ładnego. - Dobra.
Polej.
Dawaj!
Za mojego kumpla, który został ojcem!
Jeszcze raz, Mando!
Ja stawiam!
Ruchy, pizdo!
Nie jęcz! Dawaj rękę!
Filmuj go!
Nie rycz.
Robisz klientów w wała, chuju?
Słuchajcie, klienci!
Możecie spokojnie kupować. My jesteśmy tu policją. Jasne?
Jesteś trupem.
Hit, trzy miliony wyświetleń.
Prefekt pewnie zadowolony.
Zachwycony. Chce „odpowiedzi rządu”.
Nagłówków w gazecie i tak dalej.
Musimy iść na całość, dobrze wypaść.
- Gdzie to? - Osiedle przy morzu.
OK.
No co?
Chciałeś zgarnąć szajkę narkotykową.
- Bloki nie są poza zasięgiem? - Nie ma wyboru.
Żeby zadowolić prefekta?
Greg.
Ta sprawa jest twoja.
Ty rządzisz.
Wybierasz zespół, działasz po swojemu.
Walka!
Umiesz się bić?
Jak się walczy?
- Nie tak. - Dawaj!
Irytujący sędzia.
Zawsze był łysy!
No popatrz na niego!
Tak, notuj sobie.
Denerwuje mnie. Ciągle z nosem w notesie!
Zapisuje naszą grę?
Nic nie zdziałaliśmy od 20 minut!
Przy okazji.
- Co? - Wchodzę w to.
Rozumiesz?
Nie chcę dilera.
Chcemy przymknąć całą siatkę. Potrzebuję informacji.
Na przykład o melinie.
Gnój z ciebie, że o to prosisz.
- Masz tam kuzyna. - I co?
- Co ma zrobić? - Ty możesz.
Kuzyn zwróci mi życie?
Nie byłeś tam. To teraz jeden burdel, totalny chaos.
Jak w Bagdadzie.
Bossowie są ciągle na haju.
Zabiją za swój teren.
Teraz oni tam rządzą.
Nie gliny, nie politycy, nikt.
W Święto Ofiarowania dają dzieciom pieniądze.
Ale są czujni.
Walczą między sobą o wpływy z przemytu.
Diler zatrzyma towar dla siebie?
Dostaje kulkę.
Więcej zasad nie ma. To dżungla.
Ta dzielnica zwariowała.
Amel.
- Dam ci dwa kilo. - Nic stamtąd nie chcę.
- Czemu? - Widziałeś to?
Powąchaj.
Ten zapach, tylko oni takie robią.
Tylko oni wiedzą, co tam jest.
Zioło jest rozpoznawalne.
Rozumiesz, czemu tego nie chcę.
Pięć kilo.
Pięć z innego miejsca i dostaniesz cynk.
Niemożliwe.
Nie, nie ma mowy.
Co ci zależy?
I tak idą na przemiał.
Nie zabieramy towaru z ulicy po to, żeby tam wracał.
Więc to kwestia moralności?
Musiałbym fałszować raporty. Ten towar jest zarejestrowany. Nie mogę.
Nie możemy zapłacić informatorowi ich towarem.
Nie ma mowy. Nie marihuaną z blokowiska.
Więc co robimy?
Wymyślcie coś. Nie chcę wiedzieć co.
Czyli?
Towar łatwo znaleźć. Zarekwirowanego nie tykajcie.
Narażamy się, a ty siedzisz za biurkiem?
- Yass! - Rozkazy prefekta.
Chcą reakcji, to ją dostaną. Zadowolony?
To wydaj towar.
Ryzykuję karierą i nie dostajemy narzędzi?
Wszyscy mają gdzieś te bloki.
Prefekt chce tylko zabłysnąć.
Masz rację.
Co z tego będziemy mieli?
Podwyżki.
- Ile? - Nie wiem.
Jedną na pewno. Może dwie.
Poważnie? Mamy to robić za 50-100 euro?
- Ryzykując naganą? - Naganą?
A nagana przeszkodzi ci w egzaminie na oficera?
- Tak, no i co? - No i co?
Chcesz być oficerem?
Wykonaj tę operację.
W porządku.
Dobra.
- Sami mamy to wykombinować? - Tak.
Policja. Dobry wieczór.
Ten?
Dawaj.
Zatrzymać się.
Policja. Co pan tu robi?
Byłem u kolegi.
Dobra, ujmę to tak.
Idzie pan z nami albo pokazuje kupione narkotyki.
Opróżnić kieszenie, no już. Proszę pokazać, co pan ma.
Fajny kolega.
- To wszystko? - Wszystko.
- Dobrze. - Może pan jechać.
- Robił w gacie. - Obsrał się.
Widziałeś?
Aż mi go szkoda.
Całą noc będziesz się dąsał?
Nie, biorę następnego. Dobra?
Dobra?
- Puszczaj! - Chodź tu.
Świetnie, na gorącym uczynku.
- Nie pomożesz? Zaraz zarobi. - Patrz.
- Ożeż! - Wkurzył się.
- I już złożony. - Dajesz mu lanie?
Daj mi go.
- Dawaj gnoja. - Jebię twoją matkę kurwę!
Morda, kucyku!
- Spokojnie. - Pierdolę twoją starą.
Nie tykaj mnie! Jebać BAC!
- Zamknij się! - Pierdolcie się!
- Stul pysk! - Zamknij się.
Skurwysyn z przodu!
Pierdol się! Morda!
Morda. No co zrobisz?
Uważaj na słowa.
Szybko, odstawmy go.
Zwisa mi to, jestem nieletni.
Zamknij się.
Pierdolę wasze matki, siostry, po kolei.
Co on ma z tym pierdoleniem?
- Szybciej! - Włącz muzykę, nie wytrzymam.
Pospiesz się, pozbądźmy się go.
Nie zniosę go. Zamknij się!
Głośniej.
Ta!
Tak dobrze.
No, co?
Wasze matki dziwki!
Dawaj, kierowco, przyspiesz.
Dawaj!
Ma rację. Dawaj.
Pizda cieszy michę! Twoja stara!
Dawaj! Jeszcze raz!
Psy!
Cholera.
Dobry wieczór, policja.
Proszę pokazać, co pan kupił.
To na własny użytek.
- Proszę nie zaczynać. Widzieliśmy pana. - To wszystko.
- Wszystko? - Tak.
- Przysięgam. - Może pan jechać.
Cholera, chciałbym tam być.
- Gdzie? - W kosmosie.
- Chcesz lecieć w kosmos? - Tak.
Moje marzenie.
Wożą tam ludzi. Turystów.
- Tylko bogatych. - Jasne.
Pomyśl,
stamtąd Ziemia jest taka mała.
- Szaleństwo. - Niesamowite.
Widać ją okrągłą.
- Tak. - Bo zwykle to nie.
- Głupi jesteś. - Co za kretyn.
Poleciałbym tam, byle dalej od was!
Do cholery!
Gdzie on jedzie?
Szlag.
- Co tu robicie? - O co chodzi?
Jak to, o co? Zatrzymujecie moich klientów!
- Nic nie robimy. - Nie?
Widziałem. Zatrzymujecie moich klientów.
Skąd wy w ogóle jesteście?
Jakim prawem obrabiacie moich klientów?
- Nie wiedzieliśmy, że to twój teren. - Nie?
Przecież musi być czyjś, nie?
- Jesteście tu, żeby obrabiać ludzi? - Nie.
Ty sukinsynu! Obyś zdechł!
- Nie mów tak. - Bo co?
Obrabiacie mnie i mam być cicho?
- Nie uciszaj mnie! - Dobra.
Wracaj do samochodu.
- Ani myślę. - My wrócimy do naszego.
Nie mów mi, co mam robić.
Czego szukacie?
- Co robisz? - Wracaj!
- Myślicie, że się was boję? - Opuść broń.
- Nie!
- Pierdolcie się! - Opuść broń.
- Odłóż ją! - Do wozu.
Wyjazd z mojego terenu!
No już, opuść broń.
Taki z ciebie kozak?
Twoja twarz wygląda znajomo, skurwysynie.
- Znamy się, prawda? - Nie.
Jebałem twoją matkę na komisariacie.
To psy. Spadamy.
- Złodzieje. - Tłuste kurwy.
Jebani oszuści.
Tyrają za 1000 euro. Dupki!
Niewolnicy!
- Wsiadaj do Cayenne, palancie. - Znam cię.
Do zobaczenia!
Odbiło ci? Debil!
A gdyby strzelili?
- Co wtedy? - Spokój!
- Co wtedy, kurwa? - Spokój, mówię.
Mogło się inaczej skończyć.
- Twój gówniany plan! - Spokój.
Niby czemu?
Mam rodzinę.
Będziecie jak oni?
- Ty i te gówniane plany. - Wsiadaj.
Wsiadaj? Teraz myślisz jasno?
- Mam… - Zamknij się.
Wsiadaj. Jedziemy.
Do wozu!
Tylko jeden ma jaja.
Pizdy.
Halo?
Uspokój się. Co?
Gdzie jesteś?
Co się dzieje?
Co z wami?
Teraz obrabiacie klientów na Square des Oliviers?
- Kto ci to powiedział? - Nie pytaj.
- Odpowiedz. - To byliście wy?
- Kto tak powiedział? - Gadają na mojej dzielni.
Oszaleliście? Nie chcę umierać.
- To nie twój problem. - Nie?
Nie.
- Nic nie widziałaś. - Prorok?
- Ktoś nas obserwuje? - Tak, czuję to na zewnątrz!
Wszyscy na mnie patrzą, jakby wiedzieli.
Śledzą nas, znają nas.
Śledzą nas?
Na to wygląda.
Czuję, że mnie śledzą, kiedy wychodzę.
- Kto? - Sąsiedzi.
- Jakby wiedzieli? - Tak!
- Nikt mnie tu nie zna! - Skończ!
Jesteś z BAC, tak?
- Jesteś z BAC? - Tak.
Północ, południe?
- Północ? - Tak.
- Co z tego? - A gdzie jesteś? Na północy!
Nie znają mnie u ciebie.
Mieszkamy blisko siebie! Skończ!
- Ludzie wiedzą, jak wyglądasz. - Masz zioło?
Świrujesz.
Antoine, nie gadaj bzdur.
Przestań, nie żartuję.
- Oddaj. - Tego ci trzeba.
Masz.
Mniej zioła. Odbija ci.
- Masz już paranoję. - Tak?
- Paliłaś wcześniej? - Nie.
- Paliłaś? Spójrz na mnie. - Nie.
Paliłaś? Co za bzdury.
Głupia.
Na Oliviers do niczego nie doszło.
Bez znaczenia. To nic nie zmienia.
Wracaj do domu.
Przyczaj się. Zajmę się resztą.
- Ale… - Zrozumiałaś?
Nic ci nie grozi.
Słowo.
Nie za ramię, nie lubię tego.
- Tak lepiej? - Przestań.
A tu?
Długo będziecie się jeszcze dąsać?
Nie bądźcie dziećmi. Pojednajcie się.
Wystarczy tego.
Serio, „pojednajcie się”?
Co to za wyrażenie „pojednajcie się”?
„Pojednajcie się”.
Jak jakiś filozof BAC.
Jesteś filozofem BAC.
- „Pojednajcie się”! - Bawi cię to, idioto?
Wyraz twojej twarzy.
BAC17, pilne!
Potrzebne wsparcie. Jesteśmy otoczeni.
BAC17, tu TN13. Potwierdźcie swoją pozycję.
Square des Oliviers!
Przyślijcie ludzi! Szybko.
TN13 do dostępnych jednostek w sektorze północnym.
Atak na funkcjonariuszy na Square des Oliviers.
Zgłaszać się do TN13, szybko.
Wyłącz radio.
- Nie! - Wyłącz!
- Co robiliście? - Nie mogliśmy przyjechać.
Tak, było coś ważniejszego?
Co z ciebie za glina?
Pozwalasz pobić kolegów z pracy?
- Nie pouczaj mnie. - Masz mi coś do powiedzenia?
Nieważne.
Jacques.
Przepraszam, dobra?
Mam to gdzieś! Co komu po twoich przeprosinach?
- Prawie nas zabili! - Uspokój się.
Pierdol się!
Co?
Wyjaśnię. Dobra?
Na nockach przez trzy tygodnie zebraliśmy jakieś dwa kilo.
Nie możecie się pokazać na północy.
Zbierzcie resztę w mieście.
I żadnych kłopotów.
Dobra.
Co to ma być?
Tunezyjski projektant.
Coco Kuskus!
Zmieniasz pieluchy?
Znalazłem w necie jak. Na początku było ciężko.
To znaczy?
Nie tak łatwo zmienić pieluchę.
- Są poradniki? - Tak.
- Serio? - Tak.
Jest fajnie?
Nie, śmierdzi gównem.
Naprawdę śmierdzi.
- Tak? - Tak.
Ale poza tym lubię to.
Lubię go obserwować.
Jesteś dobrym wujkiem.
Jest piękny.
Ma to po matce. Przysięgam.
Za trzy dni
do meliny na osiedlu wjeżdża duża dostawa.
Będą szefowie kartelu.
Tylko jeden dzień. A później…
- Za trzy dni? - Tak.
- Które mieszkanie? - Nie wiem.
Który blok? Jak to nie wiesz?
Nic nie gwarantuję.
Nigdy nie zostawiają aptekarza samego z pełną torbą.
W razie problemów mają kogoś,
kto odstawia torbę do kryjówki.
Idź za torbą,
to znajdziesz kryjówkę.
Słyszałeś?
Tak.
Żółty pojazd.
Żółty pojazd jedzie na osiedle.
Przyjąłem.
Przeszukują go dwie zamaskowane osoby.
Pojazd zmierza do bloku M.
Widzę aptekarza.
Czarna bandana i czapka.
Rysunek na torbie.
Widzę aptekarza, blok M.
Transakcja dokonana.
Nadal jest przed blokiem M.
Aptekarz przed blokiem M.
Do wszystkich, wchodzimy.
Przypominam, bez aresztowań.
Podążać za torbą. Znaleźć kryjówkę i zlokalizować zapasy.
Przyjąłem.
- Antoine, słyszysz mnie? - Tak.
Twoja kolej.
- Aptekarz jest przed blokiem M. - OK.
Chcę kupić.
Przy śmietnikach.
Do wszystkich, ruszamy.
Zaczynamy.
Psy!
Dawaj!
Ruchy!
Cofnąć się!
Cofnąć!
Cofnąć się!
Niebieski t-shirt, czarna bandana!
Wracaj!
Widzę go!
Gonię torbę!
Blok K16!
Wchodzę!
Znalazłem kryjówkę. Piąte piętro.
Otwieraj, śmieciu!
Otwierać!
Potrzebne natychmiastowe wsparcie!
Policjant uwięziony w bloku K16!
Otwierać!
Z drogi!
- Spierdalaj! - Proszę!
Z drogi!
Tutaj!
Proszę odłożyć broń!
- Tutaj! - Zamknij się!
- Tu jesteśmy! - Tak!
Siadaj!
Bloki 15 i 16 mają wspólny dach.
- Chodź! - Razem?
Skurwysyn!
Yass!
Greg i Antoine idą! Zostań tam!
Szóste piętro. Mieszkanie 630.
Prawie jesteśmy.
Powtarzam. Mieszkanie 630, szóste piętro.
Wynocha!
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Na pewno. - Tak.
Chodźmy.
- Cofnąć się! - No, strzelaj!
Strzelaj!
W prawo.
To, Yass?
Yass, kryj nas.
W porządku?
Jacques.
Jesteśmy w innym mieszkaniu, też na piątym piętrze.
Pospiesz się, do cholery!
Wchodzimy!
Ruchy!
Dawać!
Masz!
Ruchy!
Dawać, dawać!
Prochy są w zsypie.
Chcą nas zagazować!
Ruchy!
Dawajcie!
Cofnąć się!
Pusty!
Nie ruszaj się!
Są tutaj!
Nie ruszać się!
Koniec imprezy.
Strzelaj!
Odsuń się! Wypad!
Odsuń!
- Z drogi! - Odsunąć się!
Wyjazd!
Odsunąć się!
Wypierdalać, bo wam najebiemy, suki!
Wypierdalać!
Yass, żyjesz?
- Żyjesz? - Tak.
Najlepsza brygada BAC we Francji!
Wszyscy jesteście bohaterami.
Każdy na swój sposób.
Ale Yass wchodząc tam, pokazał, że ma jaja.
Nigdy więcej. Przestraszyłeś mnie!
Jedzcie i pijcie, ale z używkami nie przesadzajcie.
Dzięki, Greg.
Dzięki. Nie dokonałbym tego bez ciebie.
Dobra, baw się dobrze.
Północna brygada BAC!
Tak.
No dawaj!
Jestem zmęczony.
Ale szczęśliwy!
Jak leci?
Udało mi się.
Dobra.
Zgadza się?
Dam do bagażnika.
Gotowe…
Co dalej z tobą?
Zjaram się na amen.
Ja też.
Więc to koniec.
Ostatni raz.
Wreszcie masz mnie z głowy.
Uważaj na siebie.
Na razie, Amel.
Antoine.
Co?
- Nieważne. - No co?
Odwal się.
Kto się droczy, ten się moczy.
Zmiataj stąd.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Kto jest kozakiem?
Kozak!
- Sierżant Cerva? - Tak.
Inspektor Vidal.
Co się dzieje?
Yass?
- Gdzie dziecko? - W środku.
Potem zadzwonię.
Co to za bałagan?
- Nie musicie tego robić. - Już dobrze.
- Gdzie mój syn? - Spokojnie.
Jest w sypialni.
Musimy sprawdzić szafki.
Sprawdź pod telewizorem.
Cholera.
Nic ci nie jest?
- Nic mu nie jest. - Skarbie.
Może pani iść.
Już dobrze?
Maluszku?
Będzie dobrze.
Muszę pana poinformować,
że nagrywam tę rozmowę dla celów śledztwa.
Inspektor Yvon. Wydział wewnętrzny.
Świetnie. Co tu, do cholery, robię?
Zarzuty.
Wymuszenia,
zorganizowany handel narkotykami.
To jakiś żart?
Nie, nie sądzę.
Więc od kogo kradł pan marihuanę?
Nie kradliśmy jej.
- Nie kradliście? - Nie.
- Zbieraliśmy ją. - „Zbieraliśmy”?
Podoba mi się to określenie „zbieraliśmy”.
Dowód numer cztery.
W pana domu znaleźliśmy kostki marihuany.
Bierze pan narkotyki?
Palę marihuanę, tak.
To na pana własny użytek?
Już powiedziałem.
Słyszał pan?
A jak pan wyjaśni obecność
tej wagi?
Zna pan klientów, którzy ważą własną trawkę? Bo ja nie.
Tylko dilerzy to robią.
Nigdy nie sprzedawaliśmy.
- Nigdy. - Nie sprzedawali panowie.
Nie. To narkotyki w zamian za informację.
- Co innego słyszałem. - Tak?
Co pan słyszał?
Że kradniecie narkotyki, by je sprzedawać.
Narkotyków użyto
do zapłacenia informatorowi za wyjawienie miejsca ukrycia narkotyków.
I nie zna pan tożsamości tego informatora.
Tylko Antoine to wie.
Informatorzy chcą być anonimowi.
Oczywiście.
Nic nie powiem.
Nic.
Czemu pan odmawia?
Co pan? Naraziłbym informatora na ryzyko.
- Obiecałem, że pozostaną anonimowi. - Jasne.
Dał pan słowo. Nie jest pan kapusiem.
Zgadza się.
Tak robią bandyci.
Pieprz się.
Nie dosłyszałem imienia informatora.
Nic nie powiem. Takie mam zasady jako glina.
Ty chyba nie masz żadnych.
Nadajesz na kolegów.
Ma pan dziecko?
- Tak. - Więc można to zrozumieć.
Z dzieckiem i 1800 euro miesięcznie…
- Naraża pan życie. - O czym pan mówi?
Że sprzedawał pan te narkotyki, by związać koniec z końcem.
Dość tych bzdur!
Mówi pan o moich synu tym protekcjonalnym tonem!
- Każdy orze, jak może. To zrozumiałe. - Ma się pan za lepszego?
- Myśli pan, że biorę w łapę? - Nie.
Muszę mieć coś, co mnie przekona.
Proszę tak na mnie nie patrzeć.
- Zajmuję się tym od 20 lat. - Tak?
Myślisz, że jesteś po dobrej stronie, że wszystko wiesz, ale nie wiesz!
Nie masz pojęcia o północnym sektorze.
Nigdy tu nie byłeś! Jesteś tylko palantem za biurkiem!
- Prawie zginęliśmy! - Spokojnie.
- Widziałeś tamtą biedę? - Mam radę…
Nie tym tonem do mnie!
Dupek.
- Spokój! - Zamknij się.
- Ja zadaję pytania, pan odpowiada! - Nie gadam z tobą!
- A z kim będzie pan rozmawiał? - Chcecie mnie zamknąć?
Wyrabiasz normę, żałosny glino!
Znam to! Wyrabiasz tylko normę!
- Skończyłem z tobą gadać. - Uspokój się!
Nie jestem zainteresowany. To nie ma sensu!
Wal się! Chcę się widzieć z moim przełożonym.
Z Jérôme’em! Koniec gadania!
Z nikim nie będziesz rozmawiać!
Już przesłuchaliśmy twojego przełożonego i nic o tym nie wie!
Twój kolega!
Kretynie! Przełożony to mój przyjaciel!
Siedzieliśmy w tym razem! On wydał rozkaz!
Masz przerąbane!
- Lepiej dobieraj kumpli. - Dość!
Będę rozmawiał z sędzią śledczym i Jérôme’em!
Z tobą skończyłem!
Skończyłem! Pierdol się!
Uważaj sobie!
Powinieneś się wstydzić!
Wiesz, kim jestem, czego dokonaliśmy?
Teraz jesteś nikim!
Proszę siadać.
Dzień dobry, Wysoki Sądzie.
Zatem…
Jesteśmy tu na prośbę oskarżonego, pana Grégory’ego Cervy.
Prosił o przesłuchanie w obecności pana Jérôme’a Bodina,
dowódcy brygady antykryminalnej sektora północnego.
Panie Bodin,
czy w czasie wykonywania obowiązków
wiedział pan, że zespół przeprowadza operację w celu
„zbierania” żywicy konopnej?
Nie wiedziałem.
Zeznaje pan pod przysięgą.
- Potwierdza pan? - Tak.
- Co robisz? - Panie Cerva.
- Co robisz? - Panie Cerva!
Będzie miał pan czas później.
Zeznaje pan pod przysięgą.
- Potwierdza pan? - Potwierdzam.
Nie słyszał pan o zbieraniu narkotyków?
Nigdy.
Czy bez pana wiedzy taka operacja ze zbiórką na zapłatę informatorowi
w celu rozbicia sieci przemytu narkotyków mogła mieć miejsce?
To możliwe.
Ale nie wiedziałem o tym.
Panie Cerva, twierdzi pan, że przełożony wiedział o pana działaniach?
Oczywiście.
Twierdzi pan, że pana przełożony, obecny tutaj, zatwierdził pana działania?
Tak.
- Proszę ważyć słowa. Czy to oskarżenie? - Tak.
Może pan przedstawić jakiś dowód?
Nie.
Dziękuję, panowie.
Może już pan iść.
Dziękuję.
Cela jednoosobowa w tymczasowym areszcie.
Do zakończenia śledztwa.
Telefon do rodziny najwcześniej za miesiąc.
Żadnego kontaktu z osadzonymi. Dla pana bezpieczeństwa.
Nie ma pan tu wielu przyjaciół.
Na lewo.
Brudny glina!
- Sukinsyn! - Pierdolę twoją matkę!
- Skorumpowany pies! - Skurwysyn!
Dorwiemy cię!
Wracać do cel!
Proszę stanąć.
Rozmawia pan tylko ze strażnikiem.
Wzywa go pan tym.
Tak, tu…
- Co? - Muszę się z panem widzieć.
Nie teraz. Jutro.
Nie, muszę pomówić z przełożonym.
Koniec spaceru. Wracać.
Dzisiejsze tematy. Skandal w marsylskiej policji.
Trzech funkcjonariuszy BAC podejrzanych o korupcję i wyłudzenia.
Mieli odsprzedawać narkotyki w zamian za korzyści.
Przez kilka miesięcy podsłuchy w ich pojazdach
nagrywały rozmowy, które nie pozostawiają wątpliwości,
twierdzi prokurator generalny.
Chodzi o odzyskiwanie narkotyków i papierosów od dilerów.
Podobnie jak w pozostałych przypadkach
będę wyjątkowo surowy wobec tych osób.
Nie ma miejsca dla osób hańbiących reputację policji i Republiki.
Wszyscy muszą wiedzieć,
że podejmiemy…
Strażnik!
…rygorystyczne środki.
Kiedy sprawa dotyczy północnej brygady BAC,
zawsze są niejasności, twierdzą prawnicy w Marsylii.
Nie wykluczają, że będą żądać wypuszczenia klientów
złapanych przez policjantów obecnie przebywających w areszcie.
Dziś
społeczeństwo żyje w olbrzymim napięciu.
Panie ministrze, czy ma pan plan objęcia tego typu jednostek
ściślejszym i skuteczniejszym nadzorem?
Bezpośrednia walka z kryminalistami
wymaga większej samokontroli i poczucia obywatelskiego obowiązku.
Każdy policjant łamiący prawo
i kodeks etyki zawodowej
hańbi mundur i nie ma dla niego…
Odpowiedzcie!
Odpowiadać, do cholery!
To forma korupcji.
Najbardziej niepokoi to,
że ci funkcjonariusze wyzbyli się standardów moralnych.
Departament sprawiedliwości mówi o rozpoczynającym się śledztwie.
Jeśli oskarżenia się potwierdzą, policjantom grozi 20 lat więzienia.
- W porządku? - Tak.
Masz pieniądze na kantynę?
- Tak. - Dobra.
Jestem twoim prawnikiem, ale nie cudotwórcą.
Mamy nikłą linię obrony.
Niewiele mamy.
Problem w tym, że zaangażowali się w to wszyscy.
Prefekt, burmistrz,
dziennikarze i minister.
Słyszałeś go?
Jeśli mam cię z tego wyciągnąć,
muszę mieć informatora.
Nie mogę tego zrobić.
Przemyśl to.
Nie mogę.
Czego chcesz?
Ręka naprawdę boli. Chcę wrócić do ambulatorium.
Nie teraz. Byłeś tam rano.
Dobrze. Czy mój prawnik rozmawiał z moim przełożonym?
- Cerva, nie tylko ty tu jesteś. - Nie powinienem tu być.
- Chyba ci to wyjaśnili? - Przestań. Nie chcę…
- Muszę. - Przestań.
- Zadzwoń do mojego przełożonego. - Odpocznij.
Odpocznij!
Nie mam czasu na pogaduszki.
Przestań!
Chcę się widzieć z moim przełożonym!
Chcę rozmawiać z moim przełożonym!
Ciągnij!
Chcę z nim mówić!
Co robicie? Strażnik!
Chcę z nim mówić!
Chcę mówić z przełożonym!
Chcę z nim mówić!
Tutaj Yass i Nora.
Zostaw wiadomość.
Kochanie, to ja.
Mam nadzieję,
że wszystko gra.
Chciałem zadzwonić…
i…
Malik…
Zebraliśmy, ile się dało.
Dziękuję, ale nie chcę.
- Potrzebuję pomocy. - Cokolwiek.
Też zbieraliście narkotyki.
Powiedzcie w wewnętrznym.
To pomoże. Uwiarygodni ich wersję.
Nie, Nora.
Tylko trzech więcej gości trafi do pudła.
Co mamy zrobić?
Nie wsypali was. Nawet Greg.
Naskoczą na nas. Pójdziemy siedzieć. To nic nie zmieni.
Gdyby wewnętrzny wiedział, że Jérôme…
Gdybyście powiedzieli prawdę.
Jérôme uratował brygadę.
Minister ratuje swój tyłek i reputację policji.
Greg, Antoine i Yass nie są dla nich ważni.
To samo byłoby z nami.
Mówię o pięciu, dziesięciu latach.
Prawnik mi powiedział, Jacques.
Błagam cię.
Co mam powiedzieć Malikowi?
Gdybym mógł coś zrobić, zrobiłbym to.
Mam córkę.
To mógłby być mój syn.
Nie możesz o to prosić.
Przykro mi.
Jak się czujesz?
W porządku.
Nie jest łatwo. Jacuzzi się zepsuło, ale żyję.
Jest ciężko.
Samemu ze sobą.
A dziecko? Jak się ma?
Dobrze. Cały czas się śmieje.
Rozmawiam z nim. To ważne.
- Opowiadam mu historie. - Co mu mówisz?
- Że wrócisz. - Oczywiście, że tak.
Rozmawiałaś z nimi?
Z Kevinem, Jacquesem. Rozmawiałaś?
Powiedz.
Nie zrobią tego.
Nie.
- Przepraszam. - Nie, to nic.
Też mi się zdarza.
Jestem tu z Malikiem.
Nawet jeśli mamy czekać 112 zim.
Też się nigdzie nie wybieram.
Będę na ciebie czekał.
Kocham cię.
Jesteś moim życiem.
- Musimy iść. - Dobrze.
NIE UMARŁEM
Chcę tabletkę.
Daliśmy ci tony tabletek.
Chodź.
Chodź. Spróbuj wstać.
Chodź.
Stary!
Tędy, chodź.
Greg!
Do celi! Cicho!
Idź!
- To ja! - Ruchy!
- Co z nim zrobiliście? - Ruchy!
Dobra już.
Stój.
Chcę fryzjera.
Osadzeni obcinają włosy osadzonym. Takie prawo.
Wiem.
- Nie zostawię cię z innymi. - Wiem.
- Wiem, co kombinujesz. - Chcę tylko fryzjera.
Nie możesz odmówić. Mam prawo.
Ani słowa.
Jasne, szefie.
Szefie?
Gdyby pana przyjaciel
tracił rozum,
ratowałby go pan, tak?
Bez gadania.
Rozmawiam z panem, nie z nim.
- Co by pan zrobił? - Zamknij się.
- Co by pan zrobił. - Cicho.
Uratowałby go pan, tak?
Pozwoliłbyś mu zdechnąć jak psu?
Widziałem Grega. Odbija mu.
Obudź się! Obudź!
Zrób, co trzeba, do cholery!
On umiera! Obudź się!
To ona?
Tak.
Nie miałem wyboru.
Przepraszam.
W związku z potwierdzeniem istnienia informatora
prokurator postanawia wycofać oskarżenie o handel narkotykami.
Wobec tego zwalniam pana z tymczasowego aresztu.
Wychodzi pan na wolność.
Wciąż ciąży na panu oskarżenie o złamanie kodeksu cywilnego
i podejmowanie nielegalnych działań w czasie służby.
Do czasu procesu podlega pan określonym warunkom zwolnienia.
Rozumie pan?
Gdzie mój pies?
YASS WSTĄPIŁ DO ZWIĄZKU ZAWODOWEGO POLICJANTÓW
BRONI WSPÓŁPRACOWNIKÓW PRZED ZARZĄDEM POLICJI
ANTOINE ODDAŁ ODZNAKĘ
PRACUJE JAKO WIĘZIENNY PIELĘGNIARZ I OPIEKUJE SIĘ OSADZONYMI
GREG ZOSTAŁ USUNIĘTY Z POLICJI
TERAZ PRACUJE W STRAŻY MIEJSKIEJ
Napisy: Paweł Zatryb