Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Film, który oglądasz, został nakręcony pod szczęśliwą gwiazdą.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
CZEŚĆ, JAK TAM?
NIE ZA DOBRZE ILOŚĆ MALEJE
JUŻ PRAWIE NIE SKŁADAJĄ JAJ
ILE MASZ?
44,8 KILO MĄKI
ILE WYPIJAJĄ?
PIĘĆ LITRÓW
DAJ IM WIĘCEJ WODY I ŚWIEŻEJ TRAWY
- Mamo? - Tak?
Już 8.43.
Zabierzesz mnie na piłkę?
Laura!
- Laura? - Co?
Zabierz brata na trening, bo się spóźni.
- Ale jest sobota! - Muszę zostać w laboratorium.
Przyjeżdża Briand, a jeszcze nie skończyłam.
- Ona i tak nic nie robi. - Laura!
Nie możesz szybciej?
- Zaczynają beze mnie. - No idę.
Dookoła, kontrolujcie piłkę.
I z powrotem. Świetnie.
Patrzcie przed siebie i na boki.
Wyobraźcie sobie boisko.
- Muzyka pomaga szarańczom? - Nie wiem.
- Wszystko okej? - Tak.
- Napijesz się czegoś? - Nie, dzięki.
Świeżo upieczone. Spróbujesz?
- Ten? - Tak.
No dobra.
- Imbir. - Blisko.
Imbir i papryka.
Niezłe, co?
Mogę przygotować inne smaki.
Co to, galaretka?
Tak. Toną, jak nie odciągam całej wilgoci.
Więc zamiast wody daję im galaretkę.
Ile masz?
Póki co cztery.
O co chodzi?
Jakiś problem?
Mówiłaś, że będzie cztery razy więcej.
Naprawdę?
Tak mówiłam?
Mogłaś mnie uprzedzić.
Tyle mi nie wystarczy.
Daj mi zniżkę albo nic nie kupię.
Był Briand?
Tak.
- I? - I?
I nic. Potrzebuje więcej.
To co teraz zrobisz?
Nie wiem.
Nie mów bratu, okej?
Możesz skończyć sama?
Tak.
Mógłbyś może pożyczyć mi trochę pieniędzy do końca miesiąca?
Oczywiście. Ile potrzebujesz?
Nie wiem, niedużo…
- Pięćset, jeśli to możliwe. - Pewnie.
- Potrzebujesz więcej? - Nie, poradzę sobie.
Zachowasz to dla siebie?
- Tak, spokojnie. - Dziękuję.
Dobra.
- Cześć. - Cześć.
- Hej, Pascal. Jak tam? - Dobrze.
Super. Posłuchaj…
Tak, u mnie też dobrze.
Chciałem spytać, czy może znasz kogoś,
- kto potrzebuje mąki. - Zależy. Co to za mąka?
Z szarańczy.
Właśnie. Bogata w białko. Świetny produkt.
Po ile chodzi?
Ile?
Kurczę, to mało.
Znasz może kogoś, kto…?
To świetnie.
Dziękuję.
- Możesz włączyć? - Pewnie.
- Gaston! - Tak?
Wyłącz światło.
- U Laury też? - Tak.
Żeby nie przeciążyć.
- Zamknęłaś drzwi? - Tak.
Nie mówiłaś nic o meczu.
- Wciąż ma to coś z płucem. - Wciąż?
Trener znów pytał o obóz piłkarski.
Co mu powiedzieć?
- Muszę się zastanowić. - Okej.
- Głodny? - Trochę.
Ugotuję makaron.
Jak zwykle.
Cześć, mam dla was nowy filmik.
Tym razem spróbujemy naleśników z szarańczami.
Pyszności!
- Ale chrupki. - Pysznie wygląda.
Możemy podziękować mamie Laury.
- Dzięki, mamo Bzz! - Dzięki, mamo Bzz!
Masz!
Ale oblecha!
Strona zostanie przetłumaczona na wiele języków.
Jak będzie więcej zamówień, skończymy ze sprzedażą stacjonarną.
Daj mi to pudełko.
Wsadzisz pudła do auta?
- Rozkaz. - Laura.
- Nie tym tonem. - No zrobię to.
- Okej. - Okej.
Jak sobie poradzisz w tym tygodniu?
Nie wiem, pojadę autobusem.
Robale wszystko zjadły.
Gaston, dość, to obrzydliwe.
Nie dłub przy tej kurzajce.
Ktoś ze mną idzie?
Okej.
Gaston, zamkniesz bagażnik?
Dzięki.
Wrócę za pięć minut.
Umieram z głodu.
Laura.
To ten dupek?
- Hej, Bzz! - Hej, dupku.
Zero kultury.
- To co jest? - Co jest?
No co się nas czepiasz?
- To ty się czepiasz w tych filmikach. - Doprawdy?
Filmik ją wkurzył. Nie lubisz szarańczy?
Tylko sobie żartowałem.
Nie powinna się tak złościć.
Wszyscy wiedzą,
że było ciężko, odkąd odbiło twojej mamie.
Co to ma znaczyć?
No jak twój stary przekręcił się otoczony przez kozy.
- Skurwielu! - Spokojnie.
- Przestań! - Wyluzuj już.
Laura!
Zostaw mnie!
- Spadaj! - Laura!
- Kevin, chodźmy. - Laura!
- Chodź! - Przestań!
- Nie boję się ciebie!
Ale histeryczka.
- Zabiję go! - Dość.
Tknij ją jeszcze, a będziesz miał do czynienia ze mną.
Lepiej zajmij się nią.
- Krwawi. - W porządku?
Rozciąłem sobie kolano.
- Co się stało? - Mówił coś o tacie.
Laura!
- Co to? - Opaska uciskowa.
- Zanieść cię? - Nic mi nie jest.
Chodź, oczyścimy ranę.
Kurwa, ale zimna.
Dość już tych paneli słonecznych!
- Daj spokój. - A ty nie masz ich dość?
Mam dość zbierania rzeczy z podłogi.
Kurwa, mieszkam w wariatkowie!
Śmierdzi, brudno i nawet nie można się umyć.
Patrz, jaki tu syf!
- Nie przesadzasz czasem? - Nie!
Mam dość bycia pośmiewiskiem.
Jak mieliśmy kozy, to się nie śmiali.
Uspokój się i pogadajmy w kuchni.
Sześćset pięćdziesiąt?
Nie.
Niemożliwe. Żartujesz?
W sklepie zapłacą mi więcej.
Nie mogę wziąć mniej niż 950.
Nie, 800 to za mało. Muszę wykarmić rodzinę.
Przemyślę to. Spodziewam się innych ofert.
Idealnie.
Oddzwonię. Dzięki.
Przyniosłam lód. Powinien pomóc.
Pokaż.
Nie cackał się z tobą.
Dupek.
Trzymaj tak pięć, dziesięć minut.
Zostawię ci to.
Chyba mam kupca na te 40 kilo.
- Kogo? - Nie znam go.
Ale weźmie wszystko.
- Za ile? - Za mniej niż chciałam.
Sprzedam wszystko z laboratorium i spróbuję czegoś nowego.
Zaczniemy od nowa.
Tak?
Jasne.
- Tutaj? - Gdzie indziej?
Gdzieś, gdzie będziemy szczęśliwi.
Jakieś pomysły?
Powiesz mi później.
Znajdziemy coś.
Tak.
- Zadzwonię do Karima w sprawie prądu. - Mamo!
- Znów nie ma prądu! - Już idę!
Skasowało mi grę!
- Zaraz wrócę. - Dobra.
- Mamo! - Idę!
Gaston, skup się.
- No już. - Nie.
Czekaj. Nasikała na kanapę.
- O nie! - Ohyda!
Jest niemożliwa.
Zabierz ją.
- Chodź, Huguette. - Złaź.
Daj jej czipsy. Chodź, Huguette.
Ale ona mnie kocha!
- Czarne! Czerwone! - Nie.
Gdzie idziesz?
- Zaraz wrócę. - Wygrałem!
Zapiszcie to.
- Ja! - Nie!
Olej tego debila.
Laura.
- Co? - Co jest?
Chcesz jego numer?
- Po co? - To co chcesz?
Wyjeżdżam za miesiąc.
- Więc? - Więc?
Nie będę już oglądać waszych ryjów.
Polecam Bretanię, lubią tam naleśniki.
- Coś nie tak? - Bardzo drobna.
Nie można by grubiej?
- Można by. - Spodziewam się nowych kacząt.
Poradzę sobie.
Na kogo wypisać?
- Słucham? - Na kogo czek?
- Nie przyjmuję czeków. - Nie mówiła pani.
Przykro mi, nie da rady.
Mogę przelać pieniądze przez spółdzielnię.
Już niech będzie czek.
Więc…
Hebrard.
Hebrard. H-E-B-R-A-R-D.
Gdyby nie pani znajomy, nic bym nie kupił.
Słucham?
Gdyby nie on, nie wziąłbym jej.
Słyszałam. Ale nie rozumiem.
Ja płacę tylko 200.
On daje resztę.
- Kto? - Pani znajomy.
Ten winiarz.
Dwieście za to wszystko?
To tylko dla kaczek.
- Dwieście za to wszystko? - No tak.
To za mało.
Co ona wyprawia?
- Odbiło pani? - Tak!
- Zabieram ją. - Co z panią?
- Nic panu nie sprzedam! - Wynocha!
- Żegnam. - Jasne.
Jest warta dużo więcej!
Gaston, pospiesz się.
Szoruj.
- Czekaj. - Dalej jest brudny.
- Wcale nie. - Zobacz. Obrzydliwość.
Co za debil.
Mamo, widziałaś, jak on zmywa?
Ona nazwała mnie debilem!
Co?
- Wszystko okej? - Tak.
Nie wygląda na to.
Wszystko gra. Pomóc wam?
Tak.
- Daj. - Przynajmniej znów się uśmiechasz.
- Przyszedł natręt. - Znów?
Jacki!
Zajmę się tym. Dokończcie.
- Okej. - Gdzie jesteś?
Szuka pan czegoś, panie Duvivier?
Przyszedłem tylko po pieska.
Czwarty raz w tym miesiącu.
Do widzenia.
Jacki!
Chodź tu.
Chodźmy.
Czemu go tak spławiłaś?
Chciałem tylko pomóc.
Nie prosiłam o to.
Pomagasz mi już pół roku.
I co z tego?
Mieszkam sam, jem mrożonki.
I co bym zrobił bez ciebie i Nico?
Co mówiono, jak tu przyjechałem?
„Miły śniady chłopak, dajmy mu nieco ziemi”.
Co?
- Wierzyłaś w ten interes? - Przestań.
Pytam poważnie.
100 gramów szarańczy ma więcej białka niż 150 gramów mięsa.
Tak, wiem.
Wkrótce zabraknie jedzenia, ale głupi ludzie tego nie widzą.
Nie chcesz wrócić do pracy pielęgniarki?
Pomocy pielęgniarskiej. To co innego.
Co z twoją ręką?
Nic, tylko…
Oparzyłam się piecem.
Muszę już iść.
Do zobaczenia.
Cholera!
Gaston!
Prawie zapomniałeś bluzy.
Masz tu wszystko.
- Francuski, WOS, angielski. - Nie ma angielskiego.
- Poduczysz się. - Nie.
Spokojnie, mamy mnóstwo czasu.
Przez takie gadanie można się spóźnić.
- Nie. - Tak.
- Ale… - Jazda!
Zaraz będzie autobus.
- Mogę wziąć mleko? - Tak.
Gaston, idziemy.
Udanego dnia.
- Jasne. - Dobra.
Do wieczora.
- Pa. - Hej.
Mamo, gdzie jesteś?
Na górze.
Co robisz?
Zaraz zejdę.
- Wszystko okej? - Tak, a u was?
Chyba tak.
Co jesteście tak wcześnie?
Mówiliśmy, że nie ma meczu.
No tak.
- Poczekam na dole. - Okej.
Więc?
To już chyba minuta.
Tak?
No dobrze. Więc?
Sześćdziesiąt osiem. To dobrze?
To bardzo dobrze.
- Na pewno? - Tak, idealnie.
Musisz się przespać.
No już.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Co dziś z tymi szarańczami?
Są jak ty.
Nie chcą iść spać.
Laura, odłóż telefon!
Mnóstwo miejsca, co?
Muszę oddzielić samice składające jaja od reszty.
Trzymałam je razem, ale źle to poszło.
- Sekundę. Okej. - Okej?
Czekaj.
Teraz.
Czekaj.
Ostrożnie.
Okej.
Dziękuję.
Nożyczki?
Wybieraj.
Ciągnij!
Mamo!
- Wszystko okej? - Tak.
- Cześć, Gaston. - Cześć.
Co to?
Spytaj mamy.
Co to?
- Rozszerzamy działalność. - Tak?
- Czemu? - Nasze szarańcze ożyły.
Super!
- Mogę zobaczyć? - Chcesz?
Tak, proszę!
- Dasz sobie radę? - Pewnie.
- Idziesz z nami? - Nie.
Chodź, zobaczysz.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Nie wygląda na to. - Wszystko gra.
Nie wchodź tak do środka.
- Chodź. - Czemu?
Chodź tu.
Nie możesz wejść tak ubrany.
Rany!
- Urosły? - Tak.
Rety.
- Co im dałaś? - Pietruszkę.
- Pietruszkę? - Tak.
Podziałało.
Nie wchodź tu beze mnie, dobrze?
Okej.
- Mogę wziąć parę do wiwarium? - Pewnie.
Dzięki.
- Idź po pudełko. - Już.
Laura.
Widziałaś to?
Przestań, Gaston.
To widziałaś, nie?
- Co z tobą? - Czemu mnie okłamałaś?
- Słucham? - Mówiłaś, że wyjedziemy.
- Wyjedziemy? - Już nie.
- Ale dokąd? - Nigdzie nie jedziemy.
- Nie możemy ot tak wyjechać. - Czemu nie?
Bo…
muszę spłacić dług.
To sprzedaj farmę.
Nawet o tym nie mów przy bracie.
To by oznaczało naszą porażkę.
Nie, tylko twoją.
Mnie ta farma gówno obchodzi!
- Tak. - To miejsce cuchnie śmiercią.
- Skończyłaś? - Kurwa, czemu to robisz?
Czemu? Dla was.
Musicie jeść, chodzić do szkoły…
Nie kłam. My cię nic nie obchodzimy.
- Ty nic nie wiesz… - Ucisz się!
Nie uda ci się.
Nie możesz mi zaufać?
Ufasz mi?
No chodź.
Laura.
Coś nie tak?
Widziałaś pędy?
Malutkie.
Cholera!
Nic nie padało. To klątwa.
Wino będzie gorsze?
Jakość się nie zmieni, tylko ilość.
- Mam już kupca na wszystko. - Tak?
To świetnie.
Wcale nie.
Jeśli za rok postanowi obniżyć ceny, nie znajdę nikogo innego.
To same kłopoty.
- Jadę na targ. - Tak?
- Rozstawisz się koło mnie? - Nie.
A co planujesz?
Spotkam się z tym twoim hodowcą kaczek.
- Tak? - Tak.
- A tamten sklep? - Skończyłam z nimi.
- Będę już robić tylko paszę. - To ciężka praca!
- Harówka. - Dam radę.
Masz wszystko?
- Tak. - Poradzisz sobie?
A ty?
Dasz radę, jak nie będzie deszczu?
Nie mam wyjścia.
Już prawie skończyłem.
Poczekasz?
Wstaję o piątej.
Ja też.
Dzień dobry.
Jak jest pani po foie gras, to za wcześnie.
- Wszystko za 500. - Wszystko?
- Ile tego jest? - Sto pięćdziesiąt kilo.
- To ta, co wcześniej? - Lepsza.
- Gruboziarnista? - Tak.
Proszę nie pakować do tak małych worków.
Trudno je przechowywać.
Lepsze 50-kilowe.
Teraz mam tylko trzysta.
Zmarkotniała pani.
Hebrard. „D” na końcu.
Tak.
Zgadza się.
Trzydzieści litrów krwi.
Dokładnie.
Potrzebuję jej szybko.
Wypożyczam też ciężarówkę z chłodnią.
Będę czekać. Dziękuję.
- Pani Hebrard? - Tak?
Dzień dobry.
- Zamawiała pani 30 litrów? - Tak.
- To świerszcze? - Szarańcze.
- Po co? - Robię mąkę.
- Mąkę? - Tak.
- Tak je pani karmi? - Tak.
Laura?
Laura!
Muszę skończyć do końca dnia. Upieczesz trochę?
Zatrzymam się na poczcie.
Jedziesz ze mną?
Jeśli chcesz.
Huguette.
Spokojnie.
Kurwa.
- Gdzie twoja mama? - Robi dostawy.
Czego chcesz?
Tak wpadłem.
Mogłeś zadzwonić.
Nie odbierasz.
Widziałem wasze szklarnie.
Pękają w szwach, co?
To o tym chcesz gadać?
No nie wiem. Nie martwisz się?
Bardzo hałasują.
Więc jednak zostajecie?
- Spadaj, Gaston. - Czemu?
Spadówa.
- Huguette. - No już!
Dobra!
Upierdliwiec.
Laura.
Przestań.
Huguette!
Nie!
Mamo!
Co się dzieje?
- Szarańcze. - Co z nimi?
Zaatakowały furgonetkę. A Huguette zniknęła.
- Dokąd poszła? - Nie wiem.
- Gdzie twoja siostra? - Też nie wiem.
- Musimy znaleźć Huguette. - Zostań!
Laura!
Co?
Co robisz?
Wracaj do domu!
Do środka.
Pilnuj brata!
- Znalazłaś ją? - Nie.
- Nigdzie jej nie ma. - Szlag!
Gaston.
Nie mogła uciec daleko.
Poszukamy jej razem.
Nie martw się. Zawsze wraca.
To ty pocięłaś szklarnię?
Kozy nic cię nie obchodziły.
Zniszczyłaś mi szklarnię?
Tak! Mam ich dość! I co teraz?
Do pokoju! Jazda!
- Przestań! - Już!
- Puszczaj! - Jazda!
- To boli! - Mamo!
Huguette!
Poszukamy na piechotę?
Huguette!
Jak tam?
Dobrze spałaś?
Twój brat wstał?
- Nie wiem. - Pojedziemy razem na piknik.
- Nie masz pracy? - Mam, ale…
Jest taki ładny dzień. Szkoda to zmarnować.
Obudzisz brata po śniadaniu?
Weźcie stroje kąpielowe.
- Jezioro jest za zimne. - Nie jedziemy nad jezioro.
Najadłeś się?
Jest jeszcze jedzenie.
Nie, dzięki.
- Przejadłem się. - Laura?
Nie, dzięki.
- Kiedy masz ten obóz? - W przyszłym tygodniu.
- Wciąż cię tu coś boli? - Nie.
Kłamie.
Wcale nie.
Czemu pytasz?
Zadzwoń do trenera, że jedziesz.
Super!
Poważnie?
- Kołacze ci serce czy nie? - Nie.
Nic mi nie jest.
- Naprawdę? O rany! - Tak.
Muszę popływać.
Zmocz najpierw kark.
- Dobra. Laura, idziesz? - Idę.
Nie jest ci gorąco?
Nie.
Wieje bryza.
Nie idziesz?
Idę.
A ty?
Nie wiem.
Chcesz pączki?
Czemu nie.
Co to za skuter?
- Cześć, Karim. - Hej, jak tam?
- Dobrze, a u ciebie? - Też.
To twój?
Nie.
Kluczyk jest podpisany.
„Skuter, Laura Hebrard”.
- Brzmi znajomo? - Tak, ale…
- Niemożliwe! - Gratulacje!
Dzięki.
Tylko go przyprowadziłem. Podziękuj mamie.
- Taki chciałaś, prawda? - Tak.
- Cieszysz się? - Jasne.
Wskakuj!
- Mogę się przejechać? - Tak.
- Jak to działa? - Popchnę cię.
Czekaj. Raz, dwa, trzy. Ostrożnie.
- Teraz? - Dalej!
- Ostrożnie. - Spokojnie!
- Wszystko działa? - Tak.
Więc?
I jak?
Sama nie wiem…
Dobre.
Tylko dobre?
Co mam powiedzieć?
Jak to co?
Coś więcej.
Na przykład: „Czuć, że zrobił je porządny gość.
I że włożył w nie serce.
Że to jego pasja”.
Na tym polega wino.
To propozycja składana ludziom, całemu światu.
Gdy zostaje przyjęta, jestem szczęśliwy.
To wszystko. Czujesz to?
Tak.
- Nie gorąco ci? - Nie, zimno.
Chłodno tu.
Przestań. Przepraszam.
- Wracam do domu. - Okej.
Zamówiłam 50 litrów.
Hebrard. H-E-B-R-A-R-D.
Jak to, nie możecie?
Mówiłam, że zgubiłam licencję. Co ja teraz zrobię?
Jasne, iść do urzędu. Wielkie dzięki!
Lista oczekujących? Co ja mam zrobić?
Nie pozwalacie mi pracować.
Halo? Skurwysyn!
Proszę pani?
Przepraszam.
Gdzie mamy rozstawić drugą szklarnię?
Tak, by zmieściło się auto.
Tutaj, za furgonetką.
A to drzewo?
Zetnijmy je.
Mamo, co robisz?
- Mamo, nie. - Zostań tam, Gaston.
- To drzewo Huguette. - Są inne drzewa.
- Proszę! - To niebezpieczne.
Mamo, nie!
Przywiążemy ją tam!
Nie, zetnij jakieś inne drzewo.
Przestań!
Dobra.
Kurde!
Nie mogłem uwierzyć, że dalej się rozwijacie.
To jakiś problem?
Normalnie nie, ale straszysz ich.
Sama to zrobię.
Przeszkadzam ci?
Dzwoń, zanim przyjedziesz.
Zjawiasz się nieproszony.
Jacki?
Jacki!
Hej, Jacki!
Tutaj!
Mamo?
Co?
Nie mogę znaleźć rzeczy na obóz.
Sprawdzałeś wszędzie?
- Co to za smród? - Zrzucają skórę.
- Mogę zobaczyć? - Nie teraz.
Kto to?
Ten od kaczek.
Ojciec czy syn?
Ojciec, ale nie jest sam.
- Witam. - Dzień dobry.
- Jak nastrój? - Wyczekuję obiadu, ale okej.
- To dobry znak. - Witam.
- Dzień dobry. - Guillaume.
Kolega z Brimont. Pomoże mi z załadunkiem.
Ma na fermie jakieś 1200 sztuk.
- Prawda? - Nie prowadzę jej sam.
I co myślisz?
Nie zajmują dużo miejsca.
Dwieście na szklarnię, tak?
Do 250, ale może być więcej.
Jest jeszcze miejsce.
- A z tyłu? - Tam jest laboratorium.
- Chcecie zobaczyć? - Pewnie.
I pięć koszulek.
Okej.
Nie cieszysz się na obóz?
Nie wiem.
Będzie świetnie.
Nie chcę wyjeżdżać.
Wolisz zostać tutaj?
Nie masz dość?
Dobrze, że jedziesz.
Czemu?
No czemu?
Co z Gastonem?
Spotkamy się na miejscu.
- Gaston! - Co?
Spóźnimy się.
- Czemu nie odbiera? - Nie wiem.
Bierz bagaż i wsiadaj.
- Mówiła, że będzie? - Gaston.
- Mówiła? - Gaston. Proszę.
- Mówiła? - Jest wykończona.
No już, wsiadają.
- Nie chcę jechać. - Zajmę się mamą.
- Chcę zostać z wami. - Idź do autokaru.
Nie bądź taki bachor.
Mamo!
Mamo?
Laura.
Mogę wejść?
Z MAMĄ JEST COŚ NIE TAK
PRZYJEDŹ
Virginie?
- Cześć. - Co tu robisz?
Pisałem, nie odpowiadałaś.
Nic nie dostałam.
Wszystko dobrze?
Pracuję nad tym od godziny i nic.
- Jesteś sama? Jest Laura? - Nie wiem.
Pomożesz mi? Spróbuję jeszcze raz.
- I jak? - I nic.
Zacięła się.
Nieważne.
Jutro się tym zajmę.
Zaraz wrócę.
Virginie!
Co tu się dzieje?
Trzymam cię.
- Usiądź. - Okej.
Tutaj. Okej?
Kurwa.
Już dobrze.
Weź głęboki oddech.
- Już mi przeszło. - Przestraszyłaś mnie.
Już dobrze.
Zjedzmy coś.
Laura!
Możesz zejść?
Virginie, chodź.
Usiądź.
To mój projektor wideo.
Zamontowałem zaraz po przeprowadzce.
Fajny, co?
Wiecie co?
Mam pomysł.
Możemy obejrzeć film do jedzenia.
Hej.
Jestem tu.
Laura.
Wiesz, że możesz mi ufać.
Powiedz, co się dzieje.
Szarańcze.
Tak?
To się musi skończyć.
Jak to? Co się dzieje?
- Nie rozumiem. - A to co?
Nic, Virginie.
Tak gadamy.
O czym?
Laura?
- O czym rozmawialiście? - O czym?
Spójrz na nią!
To nie oczywiste?
Nie?
Teraz ty musisz mi coś powiedzieć.
Mów, co tu się dzieje.
Wystarczy.
Porozmawiaj ze mną.
Nie, mamo, zostaję tu.
Zostanie u mnie. Zastanów się, co robisz.
Wszystko ci się posrało!
Idziemy.
- Nie. - Nie dotykaj mnie!
To obrzydliwe.
Jacki?
Karim?
Co to?
Karim.
Karim!
Laura!
Co mu powiedziałaś?
Otwórz drzwi!
Mamo! Nie!
Chcę tylko wiedzieć, co mu powiedziałaś.
- Przestań! - Co mu powiedziałaś?
- Mamo. - Laura.
Mamo!
Virginie!
Virginie, chodź!
Chodź ze mną.
Puszczaj!
- Puszczaj! - Chodź!
Mamo!
Nie miałeś prawa!
Przestań! To koniec!
- Przestań! - Karim!
Mamo!
Nie!
Virginie!
Chodź!
Do środka!
Zamknij okna na górze!
Wyłącz lampy!
Wyłącz!
- Laura! - Karim!
Zamknij drzwi i połóż się na schodach!
Mamo!
Laura!
Mamo!
- Laura! - Mamo!
Laura!
Mamo!
Laura!
Mamo!
Laura!
Mamo!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak