Ulubiony numer i dlaczego ten.
Downloaded from YTS.MX
Rety. To się zmienia przy każdym oglądaniu.
Lubię te, w których za dużo nie śpiewam.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Podobał mi się...
Tylko czekałem, aż to powie.
Lubię wszystkie numery bez Lina.
Witajcie w „The Undefeated presents: Hamilton In-Depth with Kelley Carter”.
Nazywam się Kelley Carter.
Porozmawiamy dziś
z dziewięcioma aktorami z kasowego musicalu Hamilton
oraz jego reżyserem, Thomasem Kailem.
Niewiele broadwayowskich spektakli miało taki wpływ na kulturę jak Hamilton,
który opowiada o życiu jednego z ojców założycieli Ameryki,
Alexandra Hamiltona,
w rytm hip-hopowej ścieżki dźwiękowej.
Choć spektakl osiągnął ogromny sukces,
jego początki były skromne,
zwłaszcza kiedy był prezentowany pierwotnej obsadzie.
KOMPOZYTOR/AUTOR TEKSTÓW/PRODUCENT
Rościliśmy sobie prawo do przedstawienia tej historii w sposób,
który oddawałby sprawiedliwość teatrowi muzycznemu
i reprezentacji.
Chcieliśmy opowiedzieć historię niedoskonałych ludzi,
twórców niedoskonałego kraju opartego na ideałach,
których nie udało się nam osiągnąć przez ponad 200 lat.
Lin powiedział, że ma pomysł,
a ja spytałem, jak mogę mu pomóc.
REŻYSER
A potem zrealizowaliśmy go tak, jak chcieliśmy.
Jeśli komuś się nie podobało, to nie brał udziału.
Ale nikt z producentów ani członków ekipy produkcyjnej
nigdy nie kwestionował tego zamysłu.
Moje doświadczenie jest wyjątkowe, bo widziałem ten spektakl.
Widziałem pierwsze czytanie The Hamilton Mixtape w Poughkeepsie.
Udało mi się zdobyć ostatnie miejsce w ostatnim rzędzie
na pierwszą inscenizację Hamiltona, wtedy znanego jako The Hamilton Mixtape.
Kiedy więc dostałem e-maila, wiedziałem, do czego zostaję zaproszony
i uczepiłem się tego ze wszystkich sił.
Nie chciałem oddać tej roli, choć nie wiedziałem,
czy Ameryka odbierze Hamiltona tak samo jak ja.
To była najodważniejsza, najbardziej ekscytująca rzecz, jaką widziałem.
To zabawne. Kiedy ostatnio oglądałam z mężem ten film,
spytał, czy pamiętam, że nie chciałam iść na przesłuchanie.
To jedna z tych sytuacji,
w których bym sobie nie wybaczyła, gdybym przynajmniej nie spróbowała.
Poszłam na przesłuchanie
i spotkałam Lina, Tommy’ego, Alexa Lacamoire’a i zespół kreatywny.
Zadzwonili, zanim dotarłam do domu, i powiedzieli, że dostałam się na próby.
Tak jak Leslie, uczepiłam się tego ze wszystkich sił i już nie puściłam.
Występowałem na scenie w In the Heights, kiedy Lin...
W spektaklu jest moment,
kiedy bohaterowie znajdują się w sklepie Usnaviego
i wtedy powiedział, że wymyślił coś nowego.
Ucieszyłem się,
a potem pomyślałem: „Co ja tam będę robił?”.
Ale zanim o to spytałem,
musieliśmy wyjść i wykonać numer „96 000”.
Dlatego rozmowa była skrócona.
Nie mieliśmy okazji,
żeby ją kontynuować.
Ale parę dni potem Tommy zagadał do mnie przed jednym z występów:
„Jak tam, Jureczku?”.
Nie wiedziałem, o co mu chodzi.
Myślał, że wiem już od Lina, że będę George’em Washingtonem.
A ja dalej nie wiedziałem, co dokładnie mam robić.
Nie miałem o niczym pojęcia.
Ja właściwie też byłem na scenie.
Nasz zespół „Freestyle Love Supreme”
występował w Nowym Orleanie podczas Super Bowl.
Rapowaliśmy na kanale ESPN na żywo o sportowych celebrytach,
kiedy Tommy Kail powiedział mi,
że Lin pracuje nad rapowym spektaklem o Alexandrze Hamiltonie.
Odparłem, że to okropny pomysł.
Spytał, czy chcę wziąć udział w czytaniu.
Ja spytałem, czy mi zapłaci. Kiedy potwierdził, zgodziłem się.
Byłem świeżo po występach wokalnych na statku rejsowym,
gdzie brałem udział w musicalu Saturday Night Fever.
Poszedłem na przesłuchanie do innego spektaklu
z tym samym kierownikiem obsady.
Stwierdził, że do tamtego nie pasuję,
ale zaprasza mnie na przesłuchanie do Hamilton's Mixtape.
Byłem w sumie na czterech przesłuchaniach.
Było świetnie. Dostałem rolę. To było niesamowite.
W ogóle nie byłam częścią świata teatru muzycznego,
więc wszystko to było dla mnie nowe.
Byłam na trzech czy czterech przesłuchaniach,
a Alex Lacamoire
napisał kwestie Peggy na serwetce
i nauczył mnie ich, kiedy wezwali mnie po raz drugi.
Tommy zaprosił mnie na czytanie drugiego aktu Hamiltona,
wtedy pod tytułem Hamilton Mixtape.
Wtedy po raz pierwszy usłyszałam muzykę i z nimi pracowałam.
Byłam pod ogromnym wrażeniem.
Instynktownie wiedziałem, że Hamilton ma być opowieścią o imigrancie.
W jego historii zaciekawiło mnie to,
że dorastał na Karaibach
i w bardzo wczesnym wieku wyjechał, żeby zdobyć edukację,
tak jak mój ojciec z Portoryko, gdy miał 18 lat.
I jedno wiem na pewno. Kiedy przyjeżdża się tu z innego kraju,
trzeba pracować cztery razy ciężej, żeby zajść w połowie tak daleko.
Hamilton zdecydowanie osiągnął ten poziom.
To był sposób, w który...
To był mój sposób na tę opowieść.
Nie pamiętam niczego z lekcji historii w liceum.
Nigdy mnie to nie ciekawiło.
Ale Hamilton był pierwszym imigrantem wśród ojców założycieli
i to mnie wciągnęło w temat.
Jak zareagowaliście na koncepcję Hamiltona?
Przecież niczego takiego wcześniej na Broadwayu nie widzieliśmy.
Dla mnie liczyła się tylko muzyka.
Słuchając jej, rozumiałem ten spektakl.
Tak mnie poruszyła,
że kiedy przez chwilę miałem nie być Herculesem Mulliganem,
powiedziałem Tommy’emu i Linowi, że nigdy czegoś takiego nie widziałem,
żeby wiedzieli, że jestem gotowy i chcę to zrobić.
Nigdy nie byłem tak poruszony.
Nikogo nie znałem. Wystarczyła sama siła tego materiału.
Kiedy uczestniczyłem w przesłuchaniach,
słuchałem głosu Phillipy.
Mogłem usłyszeć ją i Lesliego, jak śpiewa „Wait For It”.
Wspaniale było stać się członkiem obsady,
a potem słuchać tego na żywo.
To muzyka jest pulsem tego spektaklu.
W ogóle nie ma w nim dialogów.
To naprawdę zadziwiające,
że coś, co jest genialne, może stać się jeszcze lepsze.
To mnie wciąż zadziwia.
Jeszcze przed obejrzeniem filmu
powiedziałam reszcie, że nie robię sobie dużych nadziei.
Nie możemy zakładać, że ponieważ wszystko inne było wspaniałe,
to film też taki będzie.
To szaleństwo, prawda?
Obniżę poziom swoich oczekiwań i zobaczę, co się stanie.
Pierwszy raz tak naprawdę zetknęłam się z Hamiltonem
dzięki wersji demo „Satisfied” w wykonaniu Lina.
Pomyślałam wtedy, że to jest właśnie teatr muzyczny.
To jest teatr muzyczny.
Właśnie to.
To ta muzyka powinna opowiadać naszą historię.
Pomyślałam, że nawet jeśli już nie będzie lepiej,
i tak zostanę tu jeszcze pięć, dziesięć czy więcej lat.
Niezwykłe jest to, że jednak było coraz lepiej.
Dla mnie wszystko zaczęło się dość wcześnie,
kiedy całość dopiero powstawała
i braliśmy udział w warsztatach.
Pamiętam, że skończyliśmy pracę nad pierwszym aktem.
Brakowało czasu i nie mogliśmy zacząć drugiego,
więc postanowiliśmy nagrać go za pulpitami na nuty
i nawet wtedy,
kiedy nie robiliśmy niczego poza siedzeniem i śpiewaniem słów,
atmosfera w pomieszczeniu się zmieniła.
Myślę, że wszyscy to sobie wtedy uświadomiliśmy,
zwłaszcza że słyszeliśmy to jako całość.
W każdym razie dla mnie było to magiczne przeżycie.
Pomyślałam, że coś się stanie
i będę mogła to przetrawić dopiero wtedy, kiedy już się skończy.
Siedzieliśmy tam, a Lin nie mógł znaleźć takiego zakończenia,
jakiego chciał...
A tak. Zapomniałam.
...i napisał cały utwór rapowany a capella.
Tak.
Wszystkie takie chwile sprawiają, że człowiek myśli, tak jak ujęła to Renée,
że po prostu nie może być jeszcze lepiej.
A jednak było.
Siedzenie w sali prób i obserwowanie tych zmian,
dzięki którym wszystko stawało się lepsze,
jest jednym ze wspomnień, które zapamiętam na zawsze.
Kiedy pierwszy raz oglądałem Hamiltona,
były oczywiście takie chwile jak „My Shot”, otwarcie czy „Satisfied”,
które zwaliły mnie z nóg,
ale to inny widok zrobił ze mnie dozgonnego Hamilfana.
Kiedy siedziałem w ostatnim rzędzie,
nie myślałem, że tam wystąpię.
Ale w „The Story of Tonight”
po raz pierwszy w życiu zobaczyłem czterech niebiałych mężczyzn na scenie,
śpiewających o przyjaźni i braterstwie.
Dla mnie był to rewolucyjny widok.
Pokazywał nam coś nowego.
Mam ciarki na myśl o tym.
Tezą jest historia o Ameryce z przeszłości opowiedziana przez Amerykę współczesną.
Osoby niebiałe są teraźniejszością i przyszłością tego kraju.
Na innym poziomie zawsze widziałem go jako musical hip-hopowy w mojej głowie.
Gdybym obsadził w nim białych, nie dałbym w ten sposób ciała?
To był celowy wybór.
Jak udostępnić historię, do której tyle osób nie miało dostępu?
Osób, na których nam zależało, w które wierzyliśmy
i które reprezentowały sobą coś, co trzeba było nagłośnić.
Nawet o tym nie dyskutowaliśmy.
Jeśli ktoś chciał być częścią spektaklu, musiał to przyjąć.
I ludzie to przyjęli.
W tym filmie pokazana jest geneza Ameryki.
We wszystkie te historycznie postacie, o których trochę się uczyliśmy,
wcielają się aktorzy o różnym pochodzeniu etnicznym,
w większości brązowi.
Jest w tym zawarte domniemane założenie,
że prawa wynikające z bycia Amerykaninem
należą się wszystkim Amerykanom.
Umieszczając w centrum tej historii brązowych ludzi,
tak naprawdę mówimy, że my też zbudowaliśmy ten kraj.
Jeśli obejrzycie ten film
i poczujecie dumę z Ameryki, którą w nim zobaczycie,
powinno to was zainspirować,
żebyście uczynili ją taką w rzeczywistości.
Korzystamy z zasad, które głosili ci wielcy myśliciele,
żeby uwznioślić ideę demokracji i republiki,
zamiast zaplątywać się w kwestie,
w które w przeszłości się zaplątywaliśmy.
Wszystkim ojcom założycielom chodziło o przyszłe pokolenia.
Liczyło się dla nich to, jak zapamięta ich historia
i bardzo starannie kształtowali swoje przesłanie.
Niestety z biegiem czasu pominięto jego najważniejszą część,
czyli to, kogo to przesłanie powinno reprezentować.
Nie chodziło o to, co stoi za flagą, tylko o to, kto ją stworzył.
Kto dosłownie przyczynił się do powstania
i codziennego funkcjonowania tego eksperymentu.
W tej historii i w historii Ameryki
wszystkie te elementy współistnieją ze sobą.
Ale liczy się to, kto ma ostatnie słowo.
Słowo, które zostanie zapamiętane.
Nie rozwiązali tego całkowicie i o tym właśnie opowiadamy.
Amerykański eksperyment już zawsze taki będzie.
Kiedy zdaliście sobie sprawę z tego, że Hamilton to fenomen popkulturowy?
W którym momencie uświadomiliście sobie jego wielką popularność?
Wiedziałem, że to będzie coś bez precedensu,
kiedy ogłosiliśmy po raz drugi, że gramy dłużej poza Broadwayem.
Ogłosiliśmy, że będziemy grać cały maj.
Od The Public Theatre dowiedzieliśmy się, że przestały im działać telefony.
Zdarzało się, że przestawała im działać strona internetowa, ale nigdy telefony.
Zadziałała poczta pantoflowa.
W The Public mogło go zobaczyć tylko 300 osób na raz.
Graliśmy tam miesiącami.
A kiedy przenieśliśmy się na Broadway, ludzie decydowali się
wypłacać pieniądze na bilety z konta emerytalnego
albo rezygnowali z wakacji.
Tak.
Tak właśnie zadziałał rynek.
To było bardzo dziwne.
Kiedy ktoś zajmuje się teatrem od dawna,
to widzi, co odbija się echem.
Można na bieżąco obserwować, jak to doświadczenie porusza ludzi.
Po tym, jak ludzie analizowali nasze dzieło
oraz sposób, w jaki opowiedzieliśmy tę historię,
było widać, że są bardzo podekscytowani.
Poza tym to naprawdę poważna sprawa, kiedy prezydent USA
- przychodzi na... - Właśnie...
...pokaz przedpremierowy w pierwszym tygodniu.
- Było wiadomo, że przykuliśmy uwagę. - Tak.
Najlepiej było wtedy, kiedy drugi raz poznaliśmy Obamów.
Zdziwiliśmy się, że wrócili.
I przyprowadzili ze sobą całą ekipę.
Tak.
Nie mogłem uwierzyć, że przyszedł prezydent. I to dwukrotnie.
W dodatku wygłosił przemówienie.
Nie wspominając o wszystkich tych osobach z telewizji i nie tylko,
sportowcach i tak dalej,
którzy namawiali do obejrzenia naszego spektaklu.
To było niewiarygodne.
Bardzo wymowne jest też to,
że po spektaklu, zwłaszcza na Broadwayu, ludzie do nas przychodzili
i scena zmieniała się prawie w pokój dla artystów,
bo przyszła Meryl Streep,
żeby się z nami wyluzować na scenie.
Tak.
Spotykaliśmy innych artystów
i dzięki temu sami otwieraliśmy się jako artyści.
Graliśmy poza Brodwayem, kiedy przyszedł Busta Rhymes.
Kurczę.
Bust we własnej osobie!
To gość, którego wszyscy znamy i kochamy dzięki jego muzyce.
Potem wrócił i powiedział, że musi iść tworzyć do studia,
bo robi za mało, a musi więcej.
Wspaniale było usłyszeć od takiej legendy,
która zawsze była twórczo płodna w wielu aspektach,
że tyle wyniósł ze spektaklu.
A potem został godzinkę, żeby się z nami wyluzować.
I brylował na parterze.
Chciał rozmawiać o każdej sekundzie spektaklu.
- Tak. - Wspominał różne sceny.
W ogóle to siedział w pierwszym rzędzie
w czerwonej koszuli
i wszystkich łańcuchach świata na szyi.
Podczas przerwy obsługa do niego podeszła
i zaproponowała, żeby przeniósł się na lepsze miejsce.
Ale odmówił, bo chciał być blisko, żeby się wczuć.
A potem wracał jeszcze mnóstwo razy
i szliśmy do The Library Bar.
Często nawet nie oglądał spektaklu, tylko spędzał z nami potem czas.
JAK IDEALNA MUSI BYĆ CZARNA KOBIETA, NIM BĘDZIEMY JĄ OPŁAKIWAĆ?
Kto był dla ciebie ważny, Oak?
Na pewno Dave Chappelle.
Zawsze był moim idolem. Cudownie było go poznać.
Mogłem mu powiedzieć, że porusza mnie to,
w jaki sposób edukuje ludzi przez sztukę,
jak pozostaje w niej wierny sobie,
jak nieustannie próbuje rozwijać czarnych ludzi
przez swoją sztukę.
Jest doskonały we wszystkim.
Konsekwentnie powtarza,
że będzie używał swojej pozycji, żeby mówić o tym,
o czym ludzie muszą usłyszeć,
i to w sposób trudny, ale konieczny.
Przyszedł zobaczyć nasz spektakl i mój występ
i był poruszony, co kompletnie mnie rozwaliło.
Tak. Myślę, że jest wiele osób,
takich jak Busta czy Dave Chappelle,
których słuchaliśmy czy oglądaliśmy dorastając,
w najbardziej kluczowych momentach życia.
Okazało się, że przychodzili
nie tylko oglądać i chwalić nasz spektakl,
ale też rozmawiali z nami potem
jak równy z równym,
jak członkowie tej samej społeczności, i było naprawdę niesamowicie
poczuć z nimi taką bliskość,
bo w dzieciństwie czy młodości
czujemy się oddaleni od ludzi, którzy nas inspirują.
To był magiczny moment dla wielu z nas,
kiedy nasi bohaterowie mówili, że są poruszeni
i że my jesteśmy ich bohaterami.
Jestem Justin Tinsley z serwisu theundefeated.com
i opowiem wam, jak dzięki The Hamilton Mixtape,
Hamilton zatoczył pełne koło.
Wygląda to tak.
Musical Hamilton jest fenomenem popkulturowym.
Nie tylko był albumem numer jeden w kraju,
co jest oznaką sukcesu w branży muzycznej,
ale też ożywił w 2017 roku rynek kaset magnetofonowych.
Sprzedaż skoczyła o 35%...
CAŁY ARTYKUŁ JUSTINA NA THEUNDEFEATED.COM
...głównie dzięki The Hamilton Mixtape.
KONIEC Z RASIZMEM
W obecnych czasach ponownego przebudzenia,
co chcielibyście, żeby widzowie wynieśli ze spektaklu?
W świetle dyskusji, jaka toczy się na świecie, a zwłaszcza w USA,
na temat rasizmu systemowego, który panuje tu od zarania,
opowieść, która ociera się o to zaranie...
jest bardzo interesująca.
Zabawne. Dziennikarz spytał mnie,
jak Hamilton zmienił się między erą Obamy a erą Trumpa,
ale tak naprawdę nie zmienił się wcale.
Prawdziwe polityczne przesłanie tego spektaklu jest takie,
że konflikty i paradoksy, które istniały na początku, nadal są obecne.
Toczymy te same konflikty,
od grzechu pierworodnego niewolnictwa po prawo do posiadania broni.
Każdy nasz bohater umiera od strzału,
za wyjątkiem George’a Washingtona.
Tyle rzeczy, które istniały wtedy, istnieje też teraz
i napisałem o nich w ten sposób,
żeby były możliwie najbardziej aktualne, tyle że uderzają w inne struny.
Tematy poruszane w spektaklu,
takie jak historia niewolnictwa
i współwina ojców założycieli,
uderzyły w inną strunę niż w 2015 roku.
Ale sam spektakl się nie zmienił.
Niesamowitym widokiem były słowa z musicalu, które pojawiały się
na protestach Black Live Matters w całym kraju.
Widok „History has its eyes on you” czy „Tomorrow there'll be more of us”
i ludzi, którzy znajdują język rewolucji w innej rewolucji,
był bardzo pokrzepiający i oszałamiający.
Dyskusja...
posunęła się naprzód.
Znalazła się w punkcie, w którym nigdy jeszcze nie była.
W ramach uczczenia pamięci jednego z naszych poległych braci
zadedykowałem ostatni występ w Hamiltonie Philando Castile’owi.
To było cztery lata temu.
A teraz widzimy, jak lincz George’a Floyda,
jego morderstwo, wyprowadziło ludzi na ulice.
NIE MOŻEMY ODDYCHAĆ
Wciąż mam nadzieję, że da się to naprawić.
Że my możemy to naprawić.
Ale pierwszy krok wymagał,
żebyśmy szczerze przyznali, jak do tego doszło.
Pierwszy krok to rozmowa o traumie
i szczerość w kwestii rasizmu systemowego
i jego najbardziej brutalnego ramienia,
czyli wydziałów policji w całym kraju.
To jest jego najbardziej brutalne ramię.
Musimy o tym rozmawiać i to robimy.
Lepiej późno niż wcale.
Inspiruje mnie, gdy ludzie zdobywają moc.
Mam wrażenie, że...
Kiedy występowałam w Hamiltonie, ktoś mi powiedział,
że mamy niewiarygodną moc, jeśli o tym wiemy.
Jeśli nie, to nieważne, ile mamy mocy. Nie mamy żadnej.
To pokazuje...
To pokazuje, jak ktoś zdobywa moc,
bo stale zadawał sobie pytanie, dlaczego jest wokół niego tyle cierpienia.
Dlaczego tyle osób umiera, a ja wciąż żyję?
Co mam zrobić z tym czasem?
Nie mając nic, co mam zrobić z tym czasem?
Chodzi o stałe zadawanie sobie pytania,
co zrobić z czasem, który mam z jakiegoś powodu.
Co mogę zrobić, skoro nic nie mam?
Właśnie to pytanie
i odwagę, z jaką na nie odpowiadamy, chciałabym, żeby młodzi ludzie
i wszyscy z nas z Hamiltona wynieśli.
Jeśli mamy coś wynieść, to właśnie to. Potrzebujemy tego. Potrzebujemy ich.
Rozpaczliwie ich potrzebujemy, dlatego modlę się, żeby te słowa
i te uczucia zakorzeniły się w ich sercu,
trafiły do psychiki i na usta.
Żeby stały się ich własnymi słowami. To nas poprowadzi w rewolucji.
Co ty myślisz, Phillipo?
Mam nadzieję i pragnę tego,
żeby ludzie poczuli potrzebę
obywatelskiego zaangażowania.
Ty robisz to w swojej pracy, a my w naszej sztuce,
ale ważny jest też aktywizm,
uczestnictwo i używanie swojego głosu,
czy to ubiegając się o urząd,
czy to próbując zmieniać prawo,
czy nawet dopilnowując tego,
że jesteśmy zarejestrowani i możemy głosować.
Mam nadzieję, że ludzie się zainspirują nie tylko przez poczucie obowiązku,
ale też będą chcieli z ekscytacją i ochotą pozostawić po sobie dziedzictwo,
być częścią czegoś większego niż oni sami, i wnieść swój wkład.
Doszliśmy do obecnego miejsca
dzięki wielu wspaniałym cechom,
ale też wielu wadom.
Stanąć ze słabościami twarzą w twarz i powiedzieć,
że chcemy się z nimi uporać i aktywnie uczestniczyć w zmianie,
to nastawienie, które wszyscy powinniśmy mieć.
Szczerze, Pips...
Sposób, w jaki wyrażasz ekscytację, która wynika z zaangażowania,
otworzył mi oczy.
To, co dzieje się na świecie, martwi mnie, rani i złości,
tak jak wiele innych osób,
które mogą stracić poczucie ekscytacji i chęć zmiany.
Zmiana jest czasem ciężka.
Nie wiemy, jak jej dokonać.
Ale kiedy się udaje, czujemy ekscytację.
Dziękuję ci, Pips, że to podkreśliłaś.
Ekscytuje mnie widok młodych mężczyzn, którzy stają na skrzyniach,
mówią o niesprawiedliwym prawie,
a po powrocie do domu próbują znaleźć sposób,
żeby zmienić to, co jest złego w rządzie.
Ekscytacja, jaką czują, jest według mnie niezwykle ważnym wnioskiem
dla ludzi, którzy wyszli na ulicę.
Choć cierpimy, możemy też czuć radość,
która napędza nas do tworzenia zmian.
Czasami mi tego brakuje,
dlatego dziękuję ci za te słowa.
Byłem na kilku protestach
i krzepiący jest widok ludzi o różnych kolorach skóry,
mężczyzn, kobiet, osób transpłciowych,
którzy solidarnie wykrzykują jeden przekaz,
Black Lives Matter.
Moi dziadkowie, a zwłaszcza moja babcia, działali na rzecz praw obywatelskich.
Wiedziałem więcej o moim dziedzictwie, zanim miałem pięć lat,
niż większość absolwentów uczelni o swoim.
Dopilnowała, żebym wiedział, kim jestem w tym świecie.
Chcę podkreślić, że dała mi naprawdę wiele,
ale przede wszystkim
nauczyła mnie, jak marzyć, co wcieliłem potem w życie.
Mimo to w najśmielszych snach nie wyobrażała sobie,
że będę miał zaszczyć stanąć przed pierwszym czarnym prezydentem USA.
Swoją pracą doprowadziła mnie do tej chwili.
Wciąż myślę o młodzieży
i o tym, jak wielki wpływ ma na nią ten spektakl.
Wiele osób, które obserwuje mnie w mediach społecznościowych,
to młode kobiety, wręcz dziewczynki.
Wspaniale jest widzieć ich solidarność,
miłość i wsparcie, jakimi siebie obdarzają,
i walkę, jaką toczą w imię rewolucji.
Widzę całą tę siłę
wraz z piękną, utalentowaną i zróżnicowaną obsadą spektaklu,
i chcę, żeby zainspirowała młodzież do działania.
Obecność spektaklu na Broadwayu
pozwoliła wam dotrzeć tylko do pewnej liczby osób,
ale dzięki filmowi Hamiltona może zobaczyć znacznie więcej widzów.
Jak sądzicie, jaki to będzie miało efekt?
W tym filmie chcieliśmy między innymi celebrować naszą miłość do teatru.
W tym celu chcieliśmy uchwycić tę historię w formie,
w której powinna istnieć, czyli w teatrze.
Taki był autorski zamysł.
Lin napisał ten spektakl, żeby wystawić go na żywo przed publicznością,
która oddycha tym samym powietrzem.
Myślę, że skoro przedstawienia teatralne
pewnie długo jeszcze nie wrócą,
ważne jest przypomnienie, jak wielkie mają znaczenie.
Jestem bardzo wdzięczny,
że mamy możliwość to zapewnić.
Kiedy zaczęła się pandemia
i nagle skończyły się występy na żywo, spektakle na Broadwayu, teatry objazdowe,
koncerty na żywo,
to była okazja, żeby przyspieszyć wszystko o 15 miesięcy
i pozwolić każdemu, komu brakuje wspólnego doświadczenia,
usiąść w ciemności z grupą nieznajomych
i obejrzeć opowieść, tak jak w czasach, gdy robiliśmy to przy ognisku.
Właśnie to jest teraz ogniskiem.
Chcieliśmy obniżyć barierę wejścia.
Bilety są drogie. Brakuje teatrów i miejsc dla wszystkich chętnych.
Ale udostępniając Hamiltona w ten sposób, dajemy ludziom coś,
co chcieli zobaczyć, a nie mogli.
Musimy dać jeszcze więcej dostępu.
Szczerze mówiąc, sam do końca jeszcze tego nie pojmuję.
Przez większość czasu działamy jak restauracja.
Serwujemy spektakl 1300 widzom każdej nocy,
a pewnie więcej osób zobaczy Hamiltona trzeciego, czwartego i piątego lipca,
niż widziało go przez pięć ostatnich lat w sumie.
Nie jestem w stanie tego pojąć.
Mamy nadzieję, że spektakl nadal będzie...
zakorzeniał się w nowych społecznościach.
Choć trafił już w wieje miejsc,
niektóre społeczności nie miały do niego dostępu
i ekscytuje nas możliwość,
że skorzysta z tego czarna społeczność.
Ludzie, którzy nie jeżdżą do Nowego Jorku do teatru.
To światowy zasięg, który wykracza
poza miejski teatr i możliwość zakupu biletu.
Naprawdę wierzymy, że to szczęście
dla wszystkich ludzi, zawsze,
i ekscytuje nas myśl o tym, co może oznaczać
obecność Hamiltona w telewizji.
Ekscytuje nas możliwość udostępnienia w ten sposób ludziom teatru.
Chcemy też, żeby to było przypomnienie dla ludzi,
którzy walczą o zmianę od wielu lat.
Mam nadzieję, że Hamilton pozwoli im
rozniecić w sobie na nowo ogień
i podładować od czasu do czasu baterie.
Dziękuję wam, Linie, Tommy, Renée, Leslie,
Daveedzie, Jasmine, Chrisie, Phillipo, Anthony i Oaku.
Nie zapomnijcie obejrzeć nagrodzonego nagrodami Tony musicalu Hamilton,
dostępnego wyłącznie w Disney+.
Dziękujemy wszystkim za oglądanie tego spotkania na Zoomie.