Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jeśli kochasz historie o rodzinach, które wspierają się w trudnych chwilach
i razem pokonują przeciwności…
to nie jest film dla ciebie.
Oto moje miasto.
Znam je na wylot.
Patrzcie, ilu nudziarzy żyjących nudnym życiem.
Nie krytykuję.
Dobra, krytykuję.
Zaglądałem w wiele okien.
Widziałem szczęśliwe rodziny, zżyte rodziny, zdrowe rodziny…
Ale najlepsze historie są za oknami, w które nikt nie patrzy.
Niżej.
Tam się schowali.
A ja jestem narratorem, gdyby co.
I kotem.
Co się gapicie?
Ta rodzina ma dziwną historię.
Ukryli się przed nowoczesnością w staroświeckim domu.
Oprowadzę was. To doskonałe łowisko myszy.
Korzenie tej rodziny sięgają dawnych czasów.
Jej rodową spuścizną są tradycja, wynalazczość, twórczość i odwaga.
Dziedziczą po sobie znakomitość i majestatyczne wąsy.
Z pokolenia…
na pokolenie…
i tak dalej.
Aż do niego.
Kocham to nasze wspólne życie.
Mój ty pączulku, jestem taka szczęśliwa!
Parę miesięcy później
to zakochane małżeństwo wydało na świat…
sami wiecie.
- Co to jest? - Ojej.
Jestem twoim ojcem,
a urocza kobieta, którą znieważyłeś narodzinami,
to twoja matka.
Jeśli trzeba ci miłości, szukaj jej u innych, jeśli łaska.
Dziękuję.
Jesteś Tim…
i jesteś Willoughbym.
Miłego dnia.
Rodzicom nie starczyło dla Tima miłości.
Dali mu tylko imię.
Willoughby
No i rodzeństwo.
Siostrę Jane…
Rodzice cię usłyszą.
…i bliźniaków, obu imieniem Barnaba. Są przerażający.
- Dzięki, Barnabo. - Proszę.
- Dlaczego gapimy się w tę ścianę? - Bo nazywamy się Willoughby.
Historia Willoughbych jest dziwna. Ale ma też jasne strony.
Przynajmniej jedzą razem każdy posiłek.
Mam na myśli tych dwoje.
- Lubisz pikantne, co? - Więcej niż lubię…
pulpeciku.
Zapominają tylko o dzieciach.
Na resztki nie liczcie.
Jestem taka głodna, że zjadłabym własny język.
- Ja też. - Ja też.
My też.
A gdyby przebrać Barnabę za obiad…
- Zły pomysł. - Okropny.
Nie, Jane.
- A gdybym ja… - Koniec gdybania!
- Tak. - Koniec.
Wiem, że chcecie jeść, ale Willoughby nie błagają o jedzenie.
My czekamy.
Możemy coś zjeść?
Zjeść?
My jemy dzisiejsze jedzenie. Wy zjedzcie wczorajsze.
Wczorajsze zjedliście wczoraj,
więc nic nie zostało dla…
Jane!
Mam na imię Matka. Kim jest Jane?
Przezywasz matkę i liczysz na jedzenie?
- Nie! - Nie?
To znaczy… tak, Matko.
Przestań.
Co?
Nie będziesz mówił matce, czego nie robić.
Co…?
Ty mały egoisto.
- Wszystko zjadłeś. - Nieprawda.
Umrę z głodu, Ojcze.
To ta dziewucha!
- Sprowadziła małych. - Boję się ich.
Cześć, mamo.
Co oni tu robią?
- Nic. - Pa, mamo.
- Oni są… - Głodni!
Te dzieci bez przerwy czegoś chcą.
- Gdzie tam! - Barnabom brakuje swetra.
- Nie. - Jeden starczy.
- Chcecie dwóch. - Cicho bądź.
- Jestem kłębkiem nerwów! - To okropne. Potworne.
Nie mogę dziergać!
- To twoja wina. - Moja? Ale…
Synu, ciągle się nam naprzykrzasz tymi dziecięcymi potrzebami.
Do schowka na węgiel!
Miłego dnia.
Biedny Timothy.
To paskudne miejsce dla dzieciaka w szortach.
Czasem żałuję, że jestem Willoughbym.
Kiedyś byliśmy wielcy.
Byliśmy żołnierzami i badaczami,
królami i filozofami,
podróżnikami i lotnikami, artystami i poetami.
Zdobywaliśmy niezdobywalne!
I zawsze jadaliśmy razem. Przy stole, jak rodzina.
I każdy Willoughby miał wąsy.
Nawet kobiety.
Moglibyśmy znów być wielcy.
Nie…
Będziemy znów wielcy.
Mimo przeciwności losu dzieci miały w sobie determinację…
- Nieźle, Barnabo. - Brawo, Barnabo.
Pa, sterowcu!
…wyobraźnię…
i nadzieję.
Tęskny mój wzrok
Błądzi za płot
Gonić chcę tęczę, bo…
- Cisza! - Nie mogę dziergać!
Tam się spełnią sny
Ona nie może dziergać!
Wolności smak
Jeśli zgubi oczko…!
- Słabo mi. - Moja słodka Matko.
Spójrzmy prawdzie w oczy. To nie jest dobra rodzina.
I zdaje się, że nigdy taka nie będzie.
Nie bez pomocy.
Może to przez tę burzową noc.
Może poznałem zbyt wiele historii,
ale ta mnie poruszyła.
Narratorzy nie powinni się mieszać, ale to nic wielkiego.
Odpowiednio wymierzone…
- Tam coś jest. - Zdecydowanie.
- Jane. - Tam coś jest.
To jest wycie. Wycie bestii.
Co za tajemnica!
Jakbyśmy byli w książce. Chodźmy.
- Zła książka. - Straszna.
Jeszcze nie śpią.
Tańcz dla ojczulka.
Co to za bestia może tak wyć?
Boję się. A wy, Barnaby?
- Bo ja tak. - Może zawróćmy?
Pamiętacie tę książkę z rysunkami zębów, szponów i pożeranych dzieci?
- Nie. - Cicho.
- Było mnóstwo krwi. - Krew jest zła.
Sprawdzę, czy jest groźna.
Jeśli tak, uciekajcie. W różne strony, zygzakiem.
Tak zje tylko jednego.
Co to za uczucie?
- Strach. - Tak, to jest to.
Pamiętajcie, zygzakiem.
- Zygzak! - Zygzak!
Cofnijcie się.
Wiem, co myślicie.
Bo ja myślę dokładnie to samo.
Co jest w pudle?
I czy mogę do niego wejść?
Cześć, bestio. Jestem Jane.
Bądź miłą bestią, bo… my jesteśmy mili.
Nie pożeraj nas.
Ojcze, uwielbiam zapach świeżej włóczki o poranku.
Rodzice już wstali? Parszywy los.
Z twoich wąsów robi się taka piękna włóczka.
Zrób to.
- Jak ja przejdę obok…? - Dalej…
Ja dziergam, ty dajesz włóczkę. To proste.
Czy to zawsze…
Chyba chcesz, żeby Matka miała włóczkę?
Z pewnością. Uwielbiasz sweterki.
Przepiękne.
Stój.
Jane?
Bliźniaki?
Prastryju Edmundzie!
Usłyszą cię.
Musimy być cicho, póki rodzice…
Tim!
- Do nogi, bestyjko. - Jane, co ty…?
- Tam. - Łap je.
- Łap! - Łap!
Znowu przygarnęłaś szopa?
Nie.
Tam coś jest!
„Coś” czy raczej „ktoś”?
- Łap je! - Co to jest?
Dziecko?
- Nie tłuc się! - Nie mogę dziergać!
Skąd je wzięliście?
Była w pudle przed bramą.
To sierotka.
- Tak pachnie. - I wygląda.
I ma pudło.
Sierotko ma Samotna w pudełku
Dlaczego śpiewasz?
Musimy się jej zaraz pozbyć.
- Dawaj mi to! - Nie.
Rodzice nie znoszą dzieci, a niemowlęta są najbardziej dziecinne!
- Kocham ją i nikt mi jej nie odbierze. - Barnaby, dawać ją.
- Tak jest. - Chwila!
- Barnaby, oddajcie sierotę. - Dobra.
Barnaby, już!
- Wybacz. - Barnaby, sierota.
- Tak. - Barnaby!
- Barnaby!
Barnaby, sierota.
- Zwiała. - Migiem.
Co?
Bestia na wolności!
Nie.
- Co to jest? - Dziecko.
- O nie, znowu? - Czemu wciąż nas to spotyka?
Rodzice!
Czy… Rodzice! Zajmę się tym.
Siedź. Nie ruszaj ani mięsieńkiem.
Zabierzcie to!
- Upiekło się. - Nie!
- Kłębki płoną! - Nie.
Tak!
Kłębkowy piroman!
Nie!
Łapcie ją!
Nie!
Mam cię, rozbójniczko.
- Toż to nawet nie Willoughby. - Czy to twoje?
- Nie. - Co? Nie, ja nie…
Jesz nasze jedzenie, śpisz w naszym schowku na węgiel,
a teraz mamy przygarnąć kolejne dziecko?
- To do niego podobne. - Co? Nie…
Próbowaliśmy wszystkiego.
- Ignorowania. - Schowka.
- Zaniedbywania. - Schowka.
- To nie ja! - Braku zabaw.
Schowka! To powinno pomóc!
Ale nie! Nic nie działa!
Nie mogę dziergać!
Moja słodka Matko.
- Dzieci. - Najchętniej bym je wyrzuciła.
- Wyrzucam was! - Zrób to, Ojcze.
Ale mój dom…
Nie wracajcie, póki się tego nie pozbędziecie!
- Dzieci… mają… karę! - Zrób to. Zrób. Tak!
- To twoja wina. - Co?
To ich wina. Ich wyrzućmy.
Jak przywrócimy honor rodowi Willoughbych,
nie mieszkając w domu rodu Willoughbych?
- Pozbądźmy się tego. - Nie, Tim!
Koniec męczarni. Wracajmy do domu.
Co? Jak?
Ona potrzebuje domu.
Jeśli ją zostawimy, będziemy jak rodzice,
którzy szargają nazwisko Willoughby.
Okropnie je zszargali.
Wiem, gdzie może zamieszkać.
- Za mną! - Za nią!
- Witaj, świecie. - Świecie?
Ale ja nigdy nie byłem…
Niełatwo pierwszy raz opuścić dom.
Choć ja opuściłem go w wieku sześciu dni.
Rodzice otworzyli mi oczy i posłali mnie na drzewo.
Poradzi sobie. Być może.
Jane! Dokąd idziemy?
- Na koniec tęczy. - Tęczy?
To bardzo daleko?
Bliziutko.
Prawda, sierotko?
Czekaj.
Idź.
Barnaby.
- Przepraszam, idę. - Przepraszam.
Jane! Tyle tu ludzi!
Tędy.
Zaczekajcie!
Tak! Tutaj.
Jane, mam siki w butach.
Jesteśmy już blisko?
Tuż-tuż!
To szemrana okolica.
Jestem samoukiem.
- Patrzcie tylko. - Czyż to nie wspaniałe?
Dom idealny.
W staroświeckich bajkach na końcu tęczy zwykle są skarby, prawda?
Ale nie w tej.
„Wstęp wzbroniony”?
No to szkoda.
- Kaczuszki! - Jane.
- Fabryka! - Barnaby.
Nie!
Cześć, kaczuszki! Ale są pulchne.
Barnaby!
Jane!
Willoughby się nie włamują!
Idealny dom!
To fabryka słodyczy!
- Ile maszyn. - Ile przycisków.
- Dźwignie. - Przyciski.
Na końcu tęczy
Kręcę się
To nowy dom przyjaciółki mej
Tęczowe jedzenie?
Tutaj jest wszystko!
Sierota ma dom, więc wracamy.
Nie zostawię jej przed drzwiami.
A jeśli są tu… wilki?
Wilki?
Proszę. Znalazłaś ją w pudle, zostawimy ją w pudle.
Wilki nie znoszą pudeł.
Równowaga przywrócona!
Zaczekaj.
A gdyby tak nadać jej imię?
Porządne, trzysylabowe. Jak…
Taffeta! T-A-F-F-E…
Nazywa się Rutka.
- Rutka? - Tak.
Bo ktoś podrzucił nam ją do og-Rutka.
Bądź bezlitosna i się pożegnaj.
Dobrze.
Rutko…
Nie zapomnę, gdzie jesteś.
Na końcu tęczy.
Do domu.
Jane!
Kto przeszkadza mi w pracy?
Włamaliśmy się!
Kto…?
Co jest w moim pudełku?
U MELANOFFA
„Rutka”?
Nie jesteś cukierkiem.
Ale majestatyczne wąsiska.
To rzeczywiście idealny dom.
U MELANOFFA
Oby to był dobry wybór.
Jasne, że dobry.
We wspaniałym domu musi mieszkać wspaniała rodzina.
Ale ta sierotka będzie miała życie!
Też chciałabym mieć dom, w którym nie trzeba kraść jedzenia
i nikt nie każe być cicho.
Jedlibyśmy przy stole jak nasi wielcy przodkowie.
Mielibyśmy długie wąsy
i nikt nie musiałby chodzić do schowka na węgiel.
Chyba że po węgiel.
- Chcę fabrykę. - Dużą.
Możemy to wszystko mieć.
Poza fabryką.
- Jak? - A gdybyśmy też zostali sierotami?
Teraz to poleciałaś z gdybaniem. Mamy rodziców!
- Złych. - Okropnych.
A gdybyśmy nie mieli? Jak w książkach.
Rodziców Pollyanny zabiła zaraza. Rodziców Jamesa zjadł hipopotam.
A nie nosorożec?
Pomyśl, jak cudownie byłoby bez nich.
Jane, czy ty naprawdę sugerujesz…
Osieroćmy się. Tak!
- To potworne! - Bezlitosne.
Nie. Pozbyć się sieroty to jedno.
Jak chcesz się pozbyć dwojga dorosłych?
Łatwizna.
- Nie! - Nie tam. Tam.
- Nie! - Nie, tam.
BIURO TURYSTYCZNE SŁONECZNA KABAŁA
Co?
…i 99 centów, a pańskie problemy na zawsze znikną.
Na zawsze znikną?
PRZYGODA CZEKA!
ZWIEDŹ CAŁY ŚWIAT!
Złożona kartka błyszczącego papieru?
Możemy ich gdzieś wysłać.
A gdyby tak… się osierocić?
Tak. Świetny pomysł, Tim.
Do domu!
Doskonały plan.
Wyluzujcie, ludzie. Nie bądźcie tacy wrażliwi.
„Ależ to okropne!” To natura. Wszystko się ułoży.
Te dzieciaki potrzebowały odmiany.
Ostrzegałem, że to nie jest milusia historyjka…
O kurczę,
te nożyczki są ostre. Uwaga na oczy.
Zaplanujemy morderczą przygodę,
która da naszym rodzicom to, czego chcą.
Zostaną sami ze sobą.
Dokładnie. To romantyczna podróż pełna szans na osierocenie.
Jeśli nie roztopi ich żar wulkanów…
to zatoną w oceanie.
Będą ucztą kanibali…
chyba że zamarzną w lodowcu…
albo rozpuszczą się na polach kwasu.
Nie uciekną niedźwiedziom…
a nawet gdyby, to na koniec zostanie najgorsze:
Niewspinalna Alpa…
w Szwajcarii.
„Kto tam wchodzi, nigdy nie schodzi”.
„Biuro Podróży Słoneczna Karramba.
Zakaz zabierania dzieci”.
Oto ona.
BIURO PODRÓŻY SŁONECZNA KARRAMBA
Wyśmienite.
Co?
SŁONECZNA KARRAMBA
- Ojcze. - Tak, pyszczko?
Co to jest?
Co tam jest napisane, Tatulku?
„Zwiedź świat”.
„Zwiedź świat”?
„Przeżyj przygody”.
Marzę o przeżyciu przygody!
- Wiesz, co jeszcze, Matko? - Co, Ojcze?
„Zakaz zabierania dzieci”.
To byłoby cudowne.
Zatańcz hula, skarbie.
Zakręć mną jak helikopterkiem.
Nie, zaczekaj.
Jeśli dzieci zostaną tu same, zdemolują cały dom.
A gdyby nie zostały tu same?
Możemy zatrudnić… nianię.
Ale czy dobre nianie nie są drogie?
Są, Matko.
Dlatego zatrudnimy niedobrą nianię… tanio!
„Ahoj, przygodo”. Tacy są naiwni?
Nie sądziłem, że się na to nabiorą. A wy?
Jesteś moją muzą, pyszczeńko.
Z tymi to będzie zabawa.
Podnieś mnie.
- Włóż mnie bokiem. - Nie stroniłaś od widelca.
- Ojczulku! - To było łatwe.
Ahoj, przygodo!
- Wszyscy są zadowoleni. - Ahoj, przygodo!
Doskonale.
Mówiłem, że się ułoży.
Pojechali? Udało się!
- Jesteśmy… - Teraz…
- …sierotami! - …sierotami!
Sierot dom!
Rodzice mają karę!
Edmundzie, wracaj na ścianę.
Willoughby
Timothy, jesteś głową rodziny.
Wielka odpowiedzialność oznacza wielkie wąsy.
- Tim. - Tim.
Tim?
Tim!
Co? Już rano?
Chcemy jeść.
- Od dawna. - Całych dni.
Czym jest jedzenie?
Rozumiem wasze dziecięce potrzeby i jako głowa rodziny…
zatroszczę się o nie.
Mówiłem, że się ułoży.
Znakomitość czas zacząć!
Oj, Tim…
Ogrzejcie się, drodzy Willoughby.
Wprost niebiańsko.
Podano do stołu.
Wyśmienita strawa dla wyśmienitej rodziny.
Przepyszny homar na węglowym łożu.
Tadam!
Tim, zdjąłeś go ze ściany?
- Stary homar. - Bardzo.
Stare jedzenie jest najlepsze.
Wychodzę.
Co? Nie chcesz talerza serów?
Z mysiną!
- Dziwne to. - Podziękuję.
Ja zjem.
Co? Hej!
- A wy dokąd? - Wychodzimy.
Rutka ma tęczowe jedzenie i…
Nie po tośmy się osierocili,
żebyś sobie poszła jeść tęczowe przysmaki z koleżankami.
Jestem sierotą i robię, co chcę.
- Nie możesz. - Mogę.
- Otóż nie! - Otóż tak!
- Nie, ty… - Witajcie!
- Gwałtu! - Rety!
Intruzka!
Nie bój się, pomarańczowa chudzino.
Jestem waszą nianią.
Nie, ja tu rządzę.
Czytałam o nianiach. Jaką jesteś?
- Skąd przyleciałaś? - Z zachodu.
- Masz parasol? - Tak.
- Jesz dzieci? - Czasem.
Co tu robisz?
Zatrudnili mnie wasi kochający rodzice.
- Kochający? - Rodzice?
Nie mam kwalifikacji, ale mam radosne usposobienie.
Zaspokoję wasze dziecięce potrzeby.
Gotuję, sprzątam, śpiewam.
Co? Śpiewasz?
Jasne! Jak każda niania.
Ja też śpiewam.
- To może zaśpiewamy razem? - Tak!
Wszyscy razem!
Nianiom nie można ufać.
Niesamowite.
- Perfidna. - Ale pięknie!
- Co się stało Jane? - Ma szpiczastą głowę.
- I wygląda młodziej. - Czarcia kobieta.
Musimy się jej pozbyć.
- Pozbyć? - I to już.
Niania pracuje dla rodziców i wyprała mózg Jane.
Trzeba ją wykurzyć. Ale jak?
Może kolejna broszurka?
- Może to? - To zadziała.
Co to jest, do wąsa?
Nianiopulta.
Nianiopulta?
Niania siada w nianiopojemniku.
Dźwignia.
- Nie ma niani. - Po problemie.
To jest…
fatalny pomysł.
Raz – za dużo dźwigni.
Myślicie, że niania wparaduje tutaj
i usiądzie w nianiopojemniku?
To jest biblioteka.
Bliźniaki się tu bawią.
To wasze dzieło, grzybki?
Podskakujący fotel?
Wygląda jak nianiopojemnik.
Jesteście jak małe Einsteiny, tylko z dziwniejszymi włosami.
- Jak wam na imię? - Dźwignia.
- To Barnaba. - A to Barnaba.
- Obaj? Dobra. - Ciągnijcie.
- Będę ci mówiła Barnaba A… - Dawajcie.
- …a tobie Barnaba B. - Dźwignia.
Widzę różnicę.
- Lubię B. - Lubię A.
Pokażcie mi tę dźwignię. Czy „tą”?
- Tą. - Nie, tę.
Mogę?
Ale zabawa. A ta co robi?
Nic.
Kto chce jeść?
Niedobrze.
Patrzcie ich tylko, przeżuwają to jedzenie, pałaszują.
Patyczak?
Co go ugryzło?
- Zazdrości. - O tak.
Tak. Typowa walka o władzę.
Parszywi zdrajcy. Niegodni nazwiska Willoughby.
„Jedzenia Tima nie chcemy!”
Cześć, Tim.
Wiem, że tęsknisz za rodzicami.
Zmiany są trudne. Znam to.
Śniadanie dobrze ci zrobi.
- Co? Nie! - No już, chodźmy.
Zjedz owsiankę, Patyczaku.
Spróbuj koniecznie.
Pychota. O wiele lepsze niż homar ze ściany.
Willoughby nie jadają owsianki.
Dasz radę, Patyczaku. Wiosłuj.
Nie, dziękuję.
Jedz.
- Nie. - Jedz.
- Nie. - Przestań.
- Ty przestań. - Odpuść.
- Jedz! - Nie!
Nie szanujesz owsianki? Nie szanujesz mnie.
Nie dajesz mi wyboru. Marsz do…
Schowek na węgiel?
Powiedziałabym „do kąta”.
No wiecie? „Marsz do kąta” i te sprawy?
Za co rodzice zamykają was w schowku na węgiel?
Za dziecięce potrzeby.
- Głód. - Swetry.
- Miłość. - I przygarnięcie sieroty.
Przygarnęliście sierotę?
Tak. Ale to było niemowlę,
a one są najbardziej dziecinne, więc…
- Pozbyliśmy się go. - Co? Chwila, moment.
Co z nim zrobiliście?
U MELANOFFA
Idealny dom.
To najgorszy dom na świecie!
Biedna sierotka.
Nie przeszkadzajmy w pracy temu wielkiemu człowiekowi.
Mianowicie komu?
Kto przeszkadza mi w pracy?
Chwilunia.
Generał Melanoff istnieje?
Tak.
To jest…
To odważna stylizacja.
- Zawsze tak się pan ubiera? - Ja…
- Te medale to cukierki? - Może.
- Możemy zobaczyć Rutkę? - Nie! Wynocha!
Gdzie sierotka, cukierniku?
Nie!
- Dziecko! - Rutka!
Fabryka!
Rajuniu!
- Mogę dotknąć wąsów? - Co?
- Dziecko! - Rutko!
Gdzie ona jest?
Niedobrze.
Łapmy ją, zanim się zasłodzi!
O nie, znowu!
Włamywacze, zostańcie tutaj!
Tak, o znakomity!
O nie, dziecino.
O nie.
O nugaty!
O rajuńku!
Tylko nie miażdżarka!
TAŚMOCIĄG
Rutko!
Mam cię.
- Ale jazda. - Chwila, mamy tu zostać.
- Rutka! - Pani czupryniasta!
- Oddaj moje dziecko. - Pańskie dziecko?
Nie sądzę, cukiereczku.
Nianie wiedzą swoje.
A ta niania wie, że te małe oszołomy
zostawiły dziecko na pana progu.
Chwileczkę.
To wy jesteście aniołami, które mi ją przyniosły?
Może.
Tak bym ich nie nazwała.
Ojej.
Czym pan ją karmisz?
Słodycze!
Jestem generał Melanoff i mieszkam w krainie zabawy!
Ruchomy obraz?
Jak oni tam wsadzili te małe ludziki?
Smakuje ci, co? Lubisz owsianeczkę.
Każde dziecko lubi.
Jest pan generałem Melanoffem? Jest pan sławny?
Niewykluczone.
Wszystkie przysmaki robię osobiście.
Mieszka pan tu sam?
Tak. Do niedawna.
Teraz mieszkam z Rutką, która potrzebuje mnóstwo uwagi.
Oczywiście. Prawda, malutka?
Jak coś tak małego robi tak dużo kupy?
Od dziewięciu dni nie spałem!
To wiele tłumaczy.
- Dzwoniłem po Opiekę Sierocą, ale… - Opiekę Sierocą? O nie.
- To błąd! - Ale mówią:
„Widzisz sierotę? Dzwoń pod…”
„Zero, zero…”
- „Zero, zero…” - Nie!
Oddać im dziecko to jak zamknąć szczeniaczka w klatce.
Ojej. Kocham szczeniaczki.
Dobrze, że się rozłączyłem.
- Naprawdę? - Widzi pani…
Polubiłem te jej dziecięce potrzeby.
Chciałbym, żeby tu została.
Dobrze, ale… fabryka nie jest zabezpieczona.
Ona nie może jeść tylko słodyczy.
Przecież zaraz pójdzie na studia.
Może zostanie lekarzem,
a może napisze nowego Moby Dicka,
namaluje następną Monę Lisę albo poleci samolotem na Księżyc.
Może zostanie prezydentem!
Musiałby pan iść do Białego Domu
i… może ubrać się w coś innego.
Wie pan? To poważna sprawa.
To brzmi… słodko.
Czas, żeby ten cukiernik zmienił się w ojca…
który produkuje słodycze!
Gdyby co, wie pan, do kogo dzwonić.
Do Opieki Sierocej!
Co? Nie, Patyczaku.
Proszę dzwonić do mnie. W końcu jestem nianią.
Tak zrobię.
- Proszę wpisać numer i… - A gdyby pani potrzebowała…
Dom idealny.
Willoughby są wspaniali.
Proszę, synu. Łap.
U MELANOFFA
- To jest przytulanie? - Nie wiem, ale podoba mi się.
Niestety dzieci wkrótce miały otrzymać niepokojące wieści,
że ich rodzice…
wciąż żyją.
SŁONECZNA KARRAMBA
WYSPA WULKANÓW
Ponoć miłość zawsze tryumfuje.
Ich miłość chyba tak.
KWASOWE GORĄCE ŹRÓDŁA
Tak!
Ile żyć mają te koty?
Ojczulku,
uwielbiam te nasze wspólne przygody.
Robal.
Niestety, Matko, nasza podróż dobiega już końca.
Jesteśmy spłukani.
Zatem będziemy musieli…?
Wrócić do domu. Niestety tak.
Do tego staroświeckiego domu?
Tak.
Gdybyśmy tylko mogli sięgnąć przez czas i przestrzeń i go sprzedać.
Możecie, przez Internet.
- In… - Termit?
Proszę.
Staroświeckie domy są sporo warte.
A niech mnie.
Piranie!
- A cóż to za ustrojstwo? - Mnóstwo obrazków.
Już rozumiem.
AGENTKA
Irene Holmes.
Chcielibyśmy sprzedać staroświecki dom.
- Powiedz, że szybko. - Natychmiast.
Wracamy już Autobus gna
Znalazłam gumę przeżutą raz
Popatrz, jak świat Za oknem mknie
Od gumy tej brzuch boli mnie
Zatruć się gumą to marna śmierć
- To był wspaniały dzień. - Cieszę się, Tim.
Pewnie generał już pisze.
Nianiu…
Co? Ojciec?
…jak chcesz.
„Przesuń, aby odblokować”.
No dobrze.
Czemu to nie…?
WIADOMOŚCI
Tak!
PAŃSTWO ŁILOBI
Nianiu, sprzedajemy dom.
Ona pracuje dla naszych niemartwych rodziców!
Dziwnie się zachowujesz.
- Czyżby? - Sprzedajemy dom.
- Pozbądź się dzieci, jak chcesz. - Zrób to, Ojcze.
Nie.
O tak.
A teraz słuchaj, co ta niania odpisała.
„Jeśli chodzi o dzieci, zajmę się nimi”.
- Chcesz, żeby się tobą zajęła? - W życiu.
O nie.
Forsa!
Kolejna intruzka.
Forsa.
Dzień dobry!
Jutro dzień oglądania. Sprzedam wasz dom!
Forsa!
Nie tak szybko.
Kto mógłby spać w taką noc?
No, ja. Ja doskonale sypiam.
Ale te dzieci nie mogą.
Chodźcie.
Zero, zero, zero, zero, zero.
Opieka Sieroca.
Halo? Jestem sierotą i potrzebuję opieki.
Chciałbym zgłosić złą nianię.
Ding-dong,
dom jest otwarty!
Kupcie go.
Jak myszy myszkujące przy pułapce
ci pełni nadziei ludzie mieli wpaść w wir wojny Willoughbych.
Pod napięciem.
Wyśmienite…
NA SPRZEDAŻ – SPRZEDANE
- Nie! - Pali się!
Cześć.
- Tak. - Pomocy.
Najgorszy dom.
A niech to.
- Dobra robota. - Tak!
Dziś ocaliliśmy nasz dom.
Doskonale.
Choć Willoughby dzielnie bronili domu…
- Dokąd to? - …z nimi nie mieli szans.
Witam.
Tędy, proszę.
Popatrz tylko na ten dom!
Idealna rodzina.
- Idealna rodzina - O czymś takim marzyliśmy.
- To chyba będzie nasz dom. - Dom!
Perfidni. Chodźmy.
Tu posadzimy moje róże.
- Róże! - Kocham cię, siostrzyczko.
- A ja ciebie, braciszku. - Miłość!
My też was kochamy, dzieci.
- Czuję iskrę domowej radości! - Iskrę!
- Ten dom jest wspaniały! - Wspaniały!
Możemy tu powiesić rodzinne zdjęcia.
- Zdjęcia! - Będziemy tu przeszczęśliwi.
- Koniecznie kupmy ten dom. - Kupmy dom
- Ród nasz wielki! - Ich – idealny!
Chodźmy!
To jak Masakra Willoughbych z 1775!
Intruzi!
Jest nawiedzony!
Kocham cię!
Coś ich przestraszyło?
- Bestia. - Potwór jak nic.
- Tylko zerkniemy. - Jane! Nie!
Co się stało z biblioteką?
- Boję się. - I to jak.
Co, do wąsa?
Jam bestia, co nawiedza ten ród!
Wejdźcie do środka, a zaspokoję głód!
- Zjedz któregoś Barnabę! - Zygzak!
Uciekajcie, jeśli wam miłe życie, chyba że nazwisko Willoughby nosicie.
- Zygzak. - To nie działa!
Ja jestem Willoughbym.
Doprawdy?
No to nic do ciebie nie mam…
Patyczaku.
Niania?
Zawsze do usług małych dzieci.
Wiedziałam, że jesteś dobra!
- Gumowe łapy. - Ale ja cię zamknąłem!
Błagam, Tim.
Każda niania umie otworzyć zamek.
Całą noc to budowałam, bo chciałam pomóc.
Komu? Rodzicom? Nie można jej ufać.
Pamiętasz to, nianiu?
„Jeśli chodzi o dzieci, zajmę się nimi”.
Czemu tak groźnie? Posłuchaj, jak ja to czytam.
„Jeśli chodzi o dzieci, zajmę się nimi”.
Teraz to chcę, żeby się mną zajęła.
Tim, zatrudnili mnie wasi rodzice,
ale moja praca to opieka nad wami.
Powinnam była wam powiedzieć, że sprzedają dom. Przepraszam.
Ale żal mi było złamać wasze dziwne serduszka.
- Dziękuję, nianiu. - Nie ma sprawy.
- Przytul nas! - Tak!
Chodźcie, grzybki.
- Przytul nas. - Sześcioma rękami.
Wszystko gra, Tim?
Dziękuję.
Patyczaku.
Co?
Opieka Sieroca na miejscu.
- Odciąć wyjścia. - Opieka Sieroca?
- Uciekajmy! - Nie przepuszczać dzieci.
Szybko, dzieci. Za mną!
- Ale gdzie? - Do tylnych drzwi.
- Nie, tędy. - Co się dzieje, nianiu?
Spokojnie, za mną. Bez paniki.
Mamy powody sądzić, że zła niania przetrzymuje tu sieroty.
Sieroty?
Jako Willoughby żądam, żebyście sobie poszli!
Ty jesteś tą sierotą.
- Tak. - Nie!
Oni mają rodziców. Zostawcie ich.
Linda?
Czy to ty?
- Tak. - Linda?
Ale teraz jestem nianią.
Znowu masz na sobie papier toaletowy?
Owszem, ale to…
Wyglądasz niedorzecznie.
To kostium. Ja…
Sierota zawsze będzie sierotą.
Nianiu, jesteś sierotą?
Nie. To znaczy… byłam. Ja…
Jestem.
Szukaliśmy dla niej domu, ale nikt jej nie chciał.
Nieprawda. My ją chcemy.
Widzicie? Oni mnie chcą.
Och, Lindo.
Chciałbym zgłosić złą nianię.
Nie chcemy jej.
Tim?
- To ty? To twój głos? - Tim.
- Jak mogłeś? - Nie…
Dzieci bywają takie okrutne.
- Nie chciałem… - Owszem.
Chciałam być dobrą nianią.
- Ale jesteś… - …już niepotrzebna.
- Jesteś potrzebna! - Idź, Lindo.
Zanim bardziej cię skrzywdzą.
Nianiu, nie! Proszę!
Jane…
To twoja wina.
Nie chciałem…
Kłamałeś co do niani i kazałeś wyrzucić Rutkę.
To rodzice.
- Zawsze się rządzisz. - Jane…
Jesteś wrednym, bezwąsym, krótkospodnistym…
Skłócone dzieci rozdzielamy…
Nie możecie!
- …dla ich dobra. - Nie!
Czekają was standardowe przeżycia dziecięce.
Przydzielimy wam domy i szkoły.
Póki wasi biologiczni rodzice nie wrócą,
oficjalnie jesteście sierotami.
- Nie! - Miłego dzieciństwa.
Stójcie! Ja nie chcę!
Pomocy!
Nie chcę! Wypuśćcie mnie!
- Tim? - Jane?
- Nie wolno wam. - Przyjęto. Dzieci zabezpieczone.
- Nie. - Dobra robota.
Biedne dzieciaki.
Samotne, rozdzielone, zagubione.
W sumie tak jak ja.
Barnaby przyjął współczesny dom.
Podłączono je do Internetu, ich małe mózgi zalała masa… no.
Znacie Internet.
Opiekunowie Jane wierzyli w leczniczą moc muzyki...
Wszystko gra, mała?
…ale śpiew Jane ucichł.
Jej gdybanie zamilkło.
ZAPACH NOWEGO KOTA
Tim buntował się i uciekał od dobrych rodzin,
takich jak Wilsonowie…
Walterowie…
i Waddingtonowie.
Chciał odzyskać swoje staroświeckie życie.
SPRZEDANY
Sprzedany?
O nie!
Ale ono przeminęło.
Nie miał domu ani rodziny. Ktoś musiał się nim zająć.
Jednostka trzecia. Mamy go.
Życie w mieście jest trudne.
Czasem jest się kotem, a czasem myszą.
Przynajmniej ma pudło.
INTERKICI
No dobra, trochę to mroczne, ale… wiecie.
Biedna niania uciekła.
Byle dalej od swojej przeszłości.
Oczywiście nikt tak naprawdę nie zawinił.
No dobrze, zatrzymam autobus.
Zadowoleni?
Wypuść mnie pan!
Co, do wąsa?
Dobre, co nie? Ekscytujące.
ODDZIAŁ OPIEKI SIEROCEJ
Czas na owsiankę.
Nie jestem głodny.
Chyba jednak jesteś głodny, Patyczaku.
Co?
Głodny… wolności.
Niania?
Mów mi Przemek.
Wskakuj do wózka. Wyciągnę cię stąd.
Nie zasługuję na wyciągnięcie.
Zostaw mnie, Przemku…
z moim poczuciem winy.
Łasy na współczucie, co?
Trzeba było ostrzegać.
Jasne, zawaliłeś.
Ale ja też.
Zostawiłam was samych.
Uciekłam.
Ale wróciłam…
i nie wyjdę stąd bez Willoughby’ego.
Nie jestem godny tego nazwiska.
Chciałem tylko być wspaniałym Willoughbym
ze wspaniałą rodziną.
Jane nie jest wspaniała?
- Jest! - Ani Barnaba A?
- Ja… - Ani Barnaba B?
- Ani ty? - Załapałem, przestań już!
Słuchaj, Patyczaku, masz rodzinę.
Oni potrzebują ciebie.
A ty ich.
Mój głowochron.
Zmywajmy się stąd i zróbmy coś wspaniałego, brachu.
No to jazda, bracholu.
Podziwiam temperament, ale to obłęd.
Już prawie.
To znaczy…
Zabieram owsiankę na spacer.
Owsianki uwielbiają spacery.
Chodź, owsianko.
Czy w tym wózku jest sierota…
Przemku?
Sierota w wózku? Co to w ogóle za pomysł?
To jakiś absurd.
Nie dotykaj.
Nie zaglądaj.
O rany, moje plecy!
Jak śmiesz?
Myślisz, że owies rośnie na polu?
Wiesz, ile trzeba go namaczać, żeby dzieci się nie udławiły?
Alarm! To nie jest Przemek!
To Linda.
Ani kroku dalej, nie-Przemku!
- Nianiu! - Tim?
Ona kradnie sierotę.
- On nie jest sierotą. - A ona nie jest Lindą!
Przemek jestem.
A masz!
ODDZIAŁ OPIEKI SIEROCEJ
Mam cię!
Ona ucieka! Zatrzymać tę Lindę!
Przemek ma niezłą furę!
- Nianiu, brama! - Oj, tam. Przemek się nie boi.
Opowiemy historię różnych ludzi…
Miło widzieć, że Linda ma zajęcie.
…innych. Przerwa.
Chuderlawy chłopiec uciekł z ośrodka dla sierot. Poszukiwania…
Tim był w pudle.
Barnaby, potrzebuję pomocy.
- Dobra, Tim. - Jasne.
Chodźmy.
- Nie. - Nie?
- Jak to? Nie mamy czasu. - Mamy czas.
Mamy bębny, kochana!
Jane, proszę.
Bez twojego gdybania nie ma Willoughbych.
A gdybym…
powiedział…
że cię…
przepraszam?
A gdybyś tak zrobił?
A gdybyś mi wybaczyła?
A gdybyś przestał mi rozkazywać?
A gdybyś przestała wpędzać mnie w kłopoty i bawić się, kiedy ja siedzę w schowku?
- Wybaczam ci. - Co?
Tim mnie przeprosił Bo mylił się
Co do wszystkiego, a więc…
Opieka Sieroca. Otwierać.
Musimy lecieć.
- W czym mogę pomóc? - Poszukujemy dzieci.
Otóż się znalazły.
Do widzenia.
Nie poddadzą się, póki biorą was za sieroty.
Jest tylko jedno wyjście. Nie spodoba wam się to, ale…
gdyby tak odzyskać rodziców?
- Co? - Rodziców?
- Nianiu, łap kierownicę. - Ale wy macie złych rodziców!
Wiem, że są parszywi,
ale innych rodziców nie mamy.
Pani z Opieki Sierocej mówiła,
że jeśli nasi rodzice wrócą,
możemy zostać razem.
Musimy ich odzyskać.
Wiemy, dokąd jadą.
Do Szwajcarii.
- „Ten, kto wchodzi…” - „Już nigdy nie schodzi”.
Ostrożnie…
Czyż te szpiczaste kapelusze nie są wyborne?
A twoje męskie stopy wyglądają tak drapieżnie w tych hakach.
Ahoj, przygodo!
Skąd tych dwoje ma takie mądre dzieci?
Darwin czegoś chyba nie przewidział.
Naprawdę musimy ich ratować?
Willoughby?
Kocham pana fabrykę.
Potrzebuję pana fabryki.
Niech pan da fabrykę!
Dziś.
Cześć, Mel.
Musimy się czymś dostać do Szwajcarii.
W porządku.
- Plan A. - Plan B.
Zróbmy to.
To się nazywa sterowiec.
Dobra robota, Barnaby.
- Dobry sterowiec. - Pyszny.
Do Szwajcarii!
Spokojnie, Rutko.
Wy zróbcie siku, ja zaraz wrócę z owsianką.
Tak, owsianka.
Popatrz, Rutka chce pomóc.
Wyglądają prawie…
Jak rodzina.
Wyznaczam trasę do Szwajcarii.
Szwajcaria! Spodoba ci się tam, Rutko.
To kraj czekolady, sera i scyzoryków!
Co?
Tim!
Niania nie będzie zła, że zabraliśmy sterowiec i jej telefon?
I torebkę.
Na pewno jest zła, ale sami się osierociliśmy,
więc sami się odsierocimy.
Ja żyję!
Nareszcie żyję!
Patrzcie.
Willoughby lecieli ku wchodzącemu słońcu,
a ja zabrałem się z nimi w tym rożku.
Mówiłem, że będą przygody.
Czy zdążą uratować rodziców?
Nie wiem. Jestem w rożku.
NIEWSPINALNA ALPA
Nazywają ją Niewspinalną Alpą.
To nic w porównaniu z górą miłości, którą do siebie czujemy, Matko.
Ojczulku!
Zabierz mnie na szczyt!
Co wy robicie, durnie?
- Matuleńko kochana! - Nie jodłuj!
Popatrz, śnieg.
SZWAJCARIA
Do pełna, brachu.
- Cukier w rurze. - I w baku.
Lecimy ratować życie rodzicom.
Do widzenia!
Ta jest! Odlot!
Do góry, skarbie.
STOP! NIEWSPINALNOŚĆ!
To lepsze niż chodzenie.
Barnaba…
Zdaje się… że nie czuję… nosa.
O nie. Skończyła się włóczka.
Nie mogę… dziergać.
- Moja słodka Matko. - Ojcze, popełniliśmy straszliwy błąd.
Musimy… wrócić… do domu.
Matko, ty jesteś moim domem.
Dotarłeś do celu podróży.
To ona.
- Mogą być gdziekolwiek… - Tam! Patrz!
To pewnie sprawka naszych rodziców.
Często robią bałagan.
- Coś tam jest. - Zdecydowanie.
Proszę, proszę.
Czerwień Willoughby, ludzkie włókna, gładkie jak jedwab…
niesporczaki Ojca.
Nie mogę dziergać!
To włóczka Matki!
- Tak! - Mamy ich!
Lecimy za włóczką!
Trzymajcie się, Willoughby!
Nic nie widzę.
Zerowa widoczność.
Będę twoją lodówką.
Świetny dowcip, Jane!
O nie! Tracimy moc!
- Barnaby, co jest? - Spadamy.
- Za mało tęczy! - Prowadź.
Szybciej!
- Tęcza. - Tęcza.
Gaz do dechy.
Tęcza!
Niewspinalna, ale nie niewlatywalna.
Patrzcie!
Włóczka prowadzi prosto do…
O nie.
Toż to jakieś cmentarzysko.
Szybko!
Muszą tu być.
- Rozdzielmy się. - Dobra!
Drzewo.
- Drzewo. - To też drzewo.
- Znowu drzewo. - Nie widzę ich.
To niemożliwe!
Zamarzniemy, jeśli ich nie znajdziemy.
- Coś słyszę. - O tak. Ja też.
„Coś” czy „kogoś”?
Coś od kogoś! Biegiem!
- To nie drzewo. - To rodzice!
Ich usta wciąż są ciepłe!
Ogrzewacze! Ognia!
No, dalej.
Tak!
Mamy rodziców.
- Mamusię. - I tatusia.
Dzieci?
Tatulku, jesteśmy w domu?
Nie, najdroższa.
Jesteśmy na… Alpie.
Przybyliśmy was uratować.
- Uratować? Nas? - Ale jak?
- Znaliśmy wasz cel. - Posłaliśmy was tu.
Słoneczna Karramba.
- Broszurka? - Na matczyne kłębki.
To było…
od was?
Chcieliśmy…
się osierocić.
- Ale to był błąd. - Wielki błąd.
Ojej.
Nie jesteśmy idealną rodziną.
Ani nawet dobrą.
Ale bez nas nie zejdziecie z tej Alpy,
a my bez was nie możemy zostać razem.
Nie musicie nas kochać…
ale czy będziecie znowu naszymi rodzicami?
Prosimy.
Ojcze, być może się myliliśmy.
Możemy być lepsi.
Zrobimy to? Dla miłości.
Dla miłości.
Złazić z drogi!
Popatrz na tę maszynę!
Jak ja kocham latać!
Biegnij, Matko. Pędź jak wiatr!
- To mnie zaskoczyli. - W tym nie mogę.
- Kończyny w górę! - Nadchodzę, Ojcze!
Ahoj, przygodo!
Matko, od kiedy umiesz prowadzić?
Myślałam, że ty prowadzisz.
Niestety rodzice Willoughby pozostali zupełnie…
A po co są te pedały?
…niewiarygodnie i doszczętnie…
samolubni.
Ojej.
Mogli to przeżyć?
Nie wydaje mi się.
O nie.
Tyle determinacji i pomysłowości…
Czasem nic się nie da zrobić.
Świat bywa naprawdę zimnym miejscem.
Musimy się rozgrzać.
Tim.
- Zamarzły. - Na kość.
- Ciepło! - Do ciepła.
Nie! Trzymajcie się nas.
Ciepło zniknęło.
Tim, co my zrobimy?
Włóczka!
Szliśmy za nią w górę, możemy pójść i na dół.
Tim! Wracaj!
Proszę! Musimy zostać…
Nie.
To na nic.
Wróć.
Zimno.
- Nie ma… - Swetra.
Nie.
Ostatnie „a gdyby tak”.
- Coś słyszę. - Ja też.
Tęskny twój wzrok
Za okno gna
Jane?
Tam czeka nowy świat
Zbudź się ze snu
Zapomnij to, co złe
Goń za tęczą, tam znajdziesz swe ja
Utknąłem.
Nie w pochodzeniu W imieniu też nie
Gdy tylko grasz rolę W niedolę się pchasz
Gdy spod nóg grunt ucieka Gdy czekasz na cios
Jest ktoś, z kim przetrwasz to
Przez dni dobre i złe
Razem z tobą chcę biec
Po ostatni nasz dzień
Ja mam ciebie, ty mnie
Kiedy w oczach mam łzy
Ktoś dodaje mi sił
Dziś już wiem, że tym kimś
Jesteś ty
Jane?
I ty.
I ty, kocie.
Jesteś ty
Dziękuję, Jane.
Dziękuję.
Tragiczne.
Ale pamiętajcie, to staroświecka historia.
I dlatego nie może się tak skończyć, prawda?
Rutka?
- To wiatrakowiec. - Otwieracz do puszek!
Chyba raczej korkociąg.
Niech to lizak!
Patyczaku!
Niania?
Po tym wszystkim nas zostawiasz?
Jak nas znaleźliście?
Wlecieliśmy za tęczą w burzę.
A Rutka usłyszała twoją piosnkę.
Słyszeliście mój śpiew?
Był piękny, Jane.
Twoi rodzice musieli być zachwyceni. Ale gdzie oni są?
Chcę im pogratulować dzieci.
- Ukradli nasz sterowiec. - Mamy bardzo złych rodziców.
- Mieliśmy. - Jesteśmy sierotami. Naprawdę.
Co?
Nie mamy rodziców.
- Nie mamy domu. - Nie mamy dokąd iść.
Wszystko straciliśmy.
Ale mamy siebie.
Przelecieliśmy cukierkowym sterowcem na drugi brzeg oceanu.
Wspięliśmy się na niewspinalną górę.
- Nie wspięliśmy się. - Ale przemowa ładna.
Jeśli będziemy się trzymać razem, poradzimy sobie…
nawet bez rodziców.
- A gdybyśmy tak… - Zostali rodziną?
Cześć, mamo.
Jestem za.
Rajuniu, ja tak samo!
- Tak! - Generale, zabierz nas stąd.
Za zimno na czułości.
Słodziutko! Tak!
Dlaczego nie helikopterem?
Nie potrzebujemy helikopterów. Jesteśmy rodziną!
Może trochę to dziwne, ale koniec końców się udało.
Determinacja, wyobraźnia, nadzieja.
Mówiłem, że to dobra historia.
Bo najlepsze historie to te trudne.
Nie są krzaczaste.
Ale jednak to wąsy.
Chyba wiemy, co to znaczy.
O znakomitości i tak nie ma mowy, odkąd zdarzyło się to.
Wąsy.
Gdybyś jadł owsiankę, Tim, miałbyś włosy wszędzie.
Może gołowąs Tim chce czegoś nowego?
Oto pieczeń Melanoffa.
- Rutko! - O nie.
Patrz, Tim! Rutka ma mięsne wąsy.
Willoughby.
Spójrzcie.
To doskonale niedoskonała rodzina.
Może nie mają wszystkiego, czego chcieli…
- Proszę. - Ale mają to, czego im trzeba.
Wszyscy potrzebujemy miłości. Nawet ja.
Kocham moje wąsy!
Widzicie? I żyli długo i szczęśliwie.
To więcej, niż mogę powiedzieć o… wiecie kim.
Mordeczko, kocham zwiedzać z tobą świat.
Nawet te mokre części.
Nic nas nie powstrzyma przed podróżowaniem.
Ojej.
CERTYFIKAT ADOPCJI
Napisy: Juliusz P. Braun
No co? Nie gapcie się tak. To nie jest obrzydliwe.