Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ถ้าคุณชอบเรื่องราว ‪เกี่ยวกับครอบครัวที่กลมเกลียวกัน...
‪และรักกันไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์
‪และทุกอย่างจบด้วยดีมีความสุขตลอดกาล...
‪นี่ไม่ใช่หนังสำหรับคุณแล้วละ โอเคนะ
‪นี่คือเมืองของผม
‪ผมเห็นมาหมดแล้ว
‪ดูพวกเขาสิ คนน่าเบื่อใช้ชีวิตแสนน่าเบื่อ
‪ผมไม่ได้ว่านะ
‪เออ ก็ว่านั่นแหละ
‪ผมมองเข้าไปในหน้าต่างมากมาย โอเคไหม
‪ผมเคยเห็นครอบครัวที่มีความสุข
‪ครอบครัวที่ให้กำลังใจกัน ครอบครัวที่ใช้การได้
‪แต่เรื่องราวที่ดีที่สุดมักจะอยู่ใน ‪หน้าต่างบานที่ไม่มีใครมองดูเสมอ
‪ไม่ มองลงไป
‪พวกเขาอยู่นั่นไง ซ่อนตัวอยู่
‪ผมเป็นผู้บรรยายอะนะ
‪และเป็นแมวด้วย
‪ทำใจเถอะนะ
‪เรื่องราวของครอบครัวนี้พิลึกแท้
‪หลบจากโลกยุคใหม่
‪อยู่ในบ้านเชยๆ ของพวกเขา
‪ผมจะพาคุณไปดู ที่นี่ล่าหนูได้มันมาก
‪เวลาผมพูดว่าเชยเนี่ย ‪ผมหมายถึงพวกเขาย้อนเวลากลับไปนานมาก
‪สิ่งที่สืบทอดกันในครอบครัวเรื่องธรรมเนียม ‪สิ่งประดิษฐ์ ความสร้างสรรค์ และความกล้าหาญ
‪ความยิ่งใหญ่ของพวกเขาสืบทอดกัน ‪เช่นเดียวกับขนบนใบหน้าอันงดงาม
‪จากรุ่น
‪สู่รุ่น
‪สู่อีกรุ่น...
‪จนกระทั่งรุ่นนี้
‪ผมละชอบการได้เป็นวิลโลบี้กับคุณจัง
‪โอ้ พ่อยอดยาหยี ฉันมีความสุขจัง
‪ข้ามไปข้างหน้าสักสองสามเดือนดีกว่า
‪เมื่อความรักและการแต่งงาน ‪ที่สมบูรณ์แบบนี้ทำให้เกิด...
‪อืม นั่นแหละ
‪- อะไรน่ะ ‪- โอ้ ตายแล้ว
‪ฉันเป็นพ่อของแก
‪และผู้หญิงแสนน่ารักที่แกเหยียดหยาม ‪ด้วยการเกิดอันหยาบคายคือแม่
‪ถ้าแกต้องการความรัก
‪ฉันขอให้แกไปหาเอาที่อื่นเถอะ
‪ขอบใจ
‪อ้อ แกชื่อทิมนะ
‪และแกคือวิลโลบี้
‪สวัสดีครับ
‪พ่อแม่ที่น่ารักของทิมไม่มีความรักเหลือให้เขาแล้ว
‪สิ่งเดียวที่พวกเขาให้เขาคือชื่อ
‪วิล-โล-บี้
‪อ้อ และพี่น้องด้วย
‪น้องสาวชื่อเจน
‪เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยินเสียงเธอ
‪และน้องชายฝาแฝด ทั้งคู่ชื่อบาร์นาบี้ ‪พวกเขาน่าขนลุก
‪- ขอบใจ บาร์นาบี้ ‪- ยินดี บาร์นาบี้
‪- เราจ้องกำแพงนี้กันทำไม ‪- เพราะว่า เจน เราคือวิลโลบี้ส์
‪โอเค เรื่องราวของวิลโลบี้นี่แปลกใช่ไหมล่ะ
‪แต่ไม่ได้แย่ไปซะหมดนะ
‪อย่างน้อยพวกเขาก็กินข้าวพร้อมหน้ากันทุกมื้อ
‪และคำว่า "พวกเขา" ผมหมายถึงสองคนนี้
‪- แม่จ๋าชอบแบบเผ็ดๆ ใช่ไหม ‪- ไม่ใช่แค่ชอบนะคะ
‪แม่โลฟมันเลยละ
‪พวกเขาแค่ลืมแบ่งปันกับลูกๆ
‪อย่าคิดเลยว่าจะมีเหลือ
‪ฉันหิวจนจะกินลิ้นตัวเองอยู่แล้ว
‪- ฉันด้วย ‪- ฉันด้วย
‪- พวกเราด้วย ‪- พวกเราด้วย
‪สมมติว่าเราแต่งตัวบาร์นาบี้ให้เหมือนอาหาร...
‪- ความคิดไม่ดี ‪- ความคิดแย่
‪ไม่นะ เจน
‪- โอเค แต่สมมติว่าฉันไป... ‪- เลิกสมมติได้แล้ว
‪- ใช่ ‪- ไม่เอาสมมติ
‪ฉันรู้ว่าเธอหิว แต่วิลโลบี้ไม่ขออาหารใครกิน
‪เรารอ
‪ขออาหารหน่อยได้ไหมครับ
‪- อาหารเหรอ ‪- เรากินอาหารของวันนี้
‪แกกินอาหารของเมื่อวาน
‪แต่พ่อกับแม่กินอาหาร ‪ของเมื่อวานหมดเกลี้ยง... เมื่อวาน
‪ก็เลยไม่มีเหลือให้...
‪เจน!
‪ฉันชื่อแม่นะ "เจน" คือใคร
‪แกว่าแม่แก ‪แล้วคิดว่าเราจะให้อาการแกงั้นเหรอ
‪- ไม่นะไม่ ‪- ไม่เหรอ
‪ผมหมายถึง...
‪ใช่ครับ แม่ อย่านะ
‪- อย่าเหรอ ‪- แกจะสั่งแม่แก
‪ให้ทำหรืออย่าทำอะไรไม่ได้นะ
‪หา!
‪เจ้าเด็กเห็นแก่ตัว
‪- แกกินอาหารหมด ‪- ผมเปล่านะ
‪โอ้ พ่อจ๋า แม่ต้องหิวตายแน่ๆ
‪ยัยเด็กผู้หญิงนั่น!
‪- มันเอาเด็กตัวเล็กๆ เข้ามา ‪- พวกเขาน่าขนลุกจัง
‪- หวัดดีฮะ แม่ ‪- หวัดดีฮะ แม่
‪พวกเขามาทำอะไรในนี้
‪- ไม่มีอะไรครับ ‪- บายฮะ แม่
‪- พวกเขาจะ... ‪- หิว
‪- เด็กพวกนี้ต้องการตลอดเวลา ‪- ไม่ครับ
‪- ไม่เป็นไร ‪- แฝดบาร์นาบีส์อยากได้สเวตเตอร์ใหม่
‪- เจน ‪- ตัวเดียวก็ได้
‪- ขอสักตัว ‪- แฝดบาร์นาบีส์
‪- นายต้องการสองตัว ‪- หยุดพูดนะ
‪- ดูฉันสิ ฉันกลุ้มใจนะ ‪- สยองมาก
‪ฉันเป็นทุกข์
‪- ตกใจหมด ‪- ฉันถักไม่ได้
‪- ทั้งหมดเป็นความผิดแก ‪- ผมเหรอ อะไร...
‪ไอ้ลูกชาย แกยืนกรานที่จะรบกวนเรา
‪เรื่องความต้องการแบบเด็กๆ ของแก
‪ไปที่ห้องเก็บถ่านหินซะ
‪สวัสดีครับ
‪ทิโมธีผู้น่าสงสาร
‪นั่นคือที่แย่มากสำหรับเด็กไร้ขน ‪ใส่กางเกงขาสั้นใช่ไหมล่ะ
‪บางครั้งฉันก็ไม่อยากเป็นวิลโลบี้เลย
‪พวกเราเคยยิ่งใหญ่
‪เราเคยเป็นทหารและนักวิทยาศาสตร์
‪กษัตริย์และนักปรัชญา
‪นักสำรวจและนักบิน
‪ศิลปินและกวี เราปีนเขาที่ไม่อาจปีนได้ได้สำเร็จ
‪และเรากินอาหารด้วยกันเสมอ ‪ที่โต๊ะอาหาร อย่างครอบครัว
‪และวิลโลบี้ทุกคนไว้หนวด...
‪แม้แต่ผู้หญิง
‪เรายิ่งใหญ่อีกครั้งได้นะ
‪ไม่...
‪เราจะยิ่งใหญ่
‪แม้จะแทบเป็นไปไม่ได้
‪เด็กๆ ตระกูลวิลโลบี้ยังคงมีความมุ่งมั่น
‪- ทำดีมาก บาร์นาบี้ ‪- นายด้วย บาร์นาบี้
‪- บ๊ายบาย เรือบิน ‪- บ๊ายบาย เรือบิน
‪มีจินตนาการ
‪และมีความหวัง
‪ผ่านทางกระจก
‪เหนือสิ่งกีดขวาง
‪- ตามสายรุ้งไปยัง... ‪- เงียบซะ!
‪แม่ถักไม่ได้
‪ที่ที่ฝันของฉันเริ่มต้น
‪แม่แกถักไม่ได้
‪ฉันจะเป็นอิสระ
‪ถ้าแม่แกถักพลาดไปหนึ่งตะเข็บนะ!
‪แม่จะเป็นลม
‪โอ้ แม่จ๋าแสนหวาน
‪ยอมรับเถอะ ครอบครัววิลโลบี้เนี่ย ‪ไม่ได้ดีเลิศเลย
‪และดูทรงแล้ว ไม่มีวันจะดีได้ด้วย
‪ถ้าไม่มีความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ
‪มันอาจเป็นคืนมืดมิดและพายุโหมกระหน่ำ
‪ผมอาจมองเข้าไปในกระจกหลายบานเกินไป
‪แต่เรื่องนี้สะดุดตาผม
‪ผมรู้ ผู้บรรยายไม่ควรเข้าไปข้องเกี่ยว
‪แต่แค่นิดเดียวเองน่า
‪แมวที่มาได้จังหวะ
‪- มีบางอย่างอยู่ข้างนอก ‪- มีบางอย่างอยู่ข้างนอกจริงๆ
‪- เจน ‪- มีบางอย่างอยู่ข้างนอก
‪นั่นมันเสียงคำราม เสียงคำรามอย่างโหด
‪ว้าว ลึกลับจังเลย
‪อย่างกับอยู่ในหนังสือแน่ะ ‪เร็วเข้า แฝดบาร์นาบีส์
‪- หนังสือห่วยๆ ‪- หนังสือน่ากลัว
‪พวกเขายังไม่หลับ
‪เต้นให้ป๊ะป๋าดูซิ
‪พวกนายคิดว่าสัตว์อะไรร้องคำรามแบบนั้น
‪ฉันกลัวมากเลย พวกนายกลัวไหม แฝดบาร์นาบีส์
‪- เพราะฉันกลัว ‪- บางทีเราไม่ควร...
‪จำหนังสือเกี่ยวกับอสูร
‪ที่มีรูปฟันและเขี้ยว และกองเด็ก ‪ที่โดนกินไปครึ่งหนึ่งกองเบ้อเริ่มได้ไหม
‪- ไม่ ‪- หยุดพูดได้แล้ว
‪- เลือดเพียบเลยใช่ไหม แฝดบาร์นาบีส์ ‪- เลือดเป็นสิ่งไม่ดี
‪- ฉันจะไปดูว่ามันอันตรายไหม ‪- ไม่นะ
‪ถ้าอันตราย ก็วิ่ง คนละทางนะ ‪คดเคี้ยวไปมาอะไรแบบนั้น
‪- มันจะได้กินพวกนายแค่คนเดียว เยี่ยม ‪- ฉันรู้สึกอะไรอยู่เนี่ย
‪- กลัวไง ‪- กลัวจริงๆ
‪จำไว้นะแฝด คดเคี้ยวไปมา
‪- คดเคี้ยวไปมา ‪- คดเคี้ยวไปมา
‪ถอยไป แฝดบาร์นาบีส์
‪ผมรู้คุณคิดอะไรอยู่...
‪เพราะผมก็คิดเหมือนคุณเปี๊ยบเลย
‪อะไรอยู่ในกล่อง
‪และทำให้กล่องว่างได้ไหม ผมจะได้ลงไปนั่ง
‪หวัดดี อสูร ฉันเจน
‪หวังว่าแกจะเป็นอสูรที่ใจดี เพราะเราใจดี
‪อย่ากินหน้าพวกเรานะ
‪พ่อจ๋า แม่ชอบกลิ่นของ ‪เส้นไหมสดใหม่ยามเช้าจังเลย
‪พ่อกับแม่ตื่นแล้วเหรอ แย่ชะมัด
‪การเก็บหนวดของพ่อทำให้ได้เส้นไหมที่ดี๊ดี
‪เอาเลย
‪- ฉันจะผ่านไปได้ยังไง... ‪- จัดมาอีกสิ
‪ฉันถัก คุณจัดหาเส้นไหม เรื่องง่ายๆ
‪รูปนั้นอยู่ตรงนั้น...
‪โอ้ พ่ออยากให้แม่มีเส้นไหมใช่ไหมล่ะ
‪ต้องอยากอยู่แล้ว พ่อชอบสเวตเตอร์
‪โอ้ ดี๊ดี
‪เรียบร้อย
‪เจน
‪แฝด
‪คุณปู่ใหญ่เอ็ดมอนด์
‪เดี๋ยวพวกเขาก็ได้ยินปู่หรอก
‪เราต้องเงียบระหว่างที่พ่อกับแม่ยัง...
‪ทิม!
‪- ทางนี้ อสูรๆ ‪- เจน ทำอะไร...
‪- ทางโน้น ‪- จับเร็ว
‪- จับให้ได้ ‪- จับให้ได้
‪นี่เธอเอาแรคคูนมาเลี้ยงอีกแล้วเหรอ
‪เปล่า
‪มันต้องเป็นอะไรสักอย่าง
‪"สัก" น่ะใช่ แต่ไม่ใช่ "อย่าง"
‪- จับให้ได้ ‪- ตัวอะไรน่ะ
‪เด็กเหรอ
‪- อย่าเสียงดัง ‪- ฉันถักไม่ได้
‪เธอไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน
‪เจออยู่ในกล่องหน้าบ้าน
‪เธอเป็นเด็กกำพร้า
‪- กลิ่นเหมือนเด็กกำพร้า ‪- ดูเหมือนเด็กกำพร้า
‪- มีกล่องเหมือนเด็กกำพร้า ‪- เพื่อนเด็กกำพร้า
‪- อยู่ในกล่องตามลำพัง เราดีใจที่เธอมา ‪- ร้องเพลงทำไม
‪- มาอยู่... ‪- เราจะเอาเด็กไปทิ้งเดี๋ยวนี้
‪- เอามานะ เอามา... เอามา... ‪- ไม่
‪เจน เธอก็รู้ว่าพ่อแม่เราเกลียดเด็ก
‪และทารกคือเด็กที่มีความเป็นเด็กที่สุดแล้ว
‪ฉันรักเธอและจะไม่มีใครพรากเธอไปจากฉันได้
‪- แฝดบาร์นาบีส์ เอาเด็กมาให้ฉันนะ ‪- ได้ ทิม
‪- เดี๋ยว แฝดบาร์นาบีส์ เอาเด็กกำพร้าคืนมานะ ‪- ได้เลย เจน
‪แฝดบาร์นาบีส์ สิ่งนั้น!
‪- โทษที ทิม ‪- แฝดบาร์นาบี้ส์
‪- เด็กกำพร้า ‪- ได้ เจน
‪- แฝดบาร์นาบี้ส์ ‪- ได้
‪- แฝดบาร์นาบี้ส์ ‪- แฝดบาร์นาบี้ส์
‪แฝดบาร์นาบี้ส์ ขอเด็กกำพร้า
‪- หนีไปแล้ว ‪- ไวมาก
‪อะไรนะ
‪อสูรหลุดไป
‪ไม่นะ ไม่
‪- อะไรน่ะ ‪- เด็กทารก
‪อีกแล้วเหรอเนี่ย
‪- ทำไมเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นตลอดนะ แม่จ๋า ‪- พ่อแม่ครับ
‪ไม่ทราบว่า... โอ้ พ่อแม่ครับ ผมจัดการเอง
‪อยู่นิ่งๆ นะ อย่าได้เคลื่อนกล้ามเนื้อทารกเชียว
‪ออกไปๆ ออกไป!
‪- เด็กย่าง ‪- ไม่!
‪- ลูกบอลของแม่กำลังไหม้ ‪- ไม่นะ
‪ไชโย
‪จอมเผาบอล
‪ไม่นะ
‪แฝดบาร์นาบี้ส์ รับเด็ก
‪ไม่นะ
‪จับได้แล้ว เจ้าแสบน้อย
‪- นี่ไม่ใช่วิลโลบี้ด้วยซ้ำ ‪- นี่ของแกเหรอ
‪- เปล่าค่ะ ‪- อะไรนะ เปล่านะ ผมไม่...
‪แกกินอาหารของเรา ‪นอนในห้องเก็บถ่านหินของเรา
‪แล้วตอนนี้แกคิดจะให้เราเลี้ยงเด็กอีกคนเหรอ
‪- เขาชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย ‪- อะไรนะ เปล่า...
‪คือเราก็พยายามทุกทางแล้วนะ
‪- ไม่สนใจเขา ‪- ห้องเก็บถ่านหิน
‪- เพิกเฉยต่อเขา ‪- ห้องเก็บถ่านหิน
‪- ไม่ใช่ผมนะ ‪- ไม่เคยเล่นกับเขา
‪ห้องเก็บถ่านหิน ก็คิดว่าจะได้ผล
‪ไม่เลย ไม่มีอะไรได้ผล
‪แม่ถักไม่ได้
‪โธ่ แม่จ๋าแสนหวาน
‪- เด็กๆ ‪- ฉันอยากไล่พวกเขาออกไปทุกคนจัง
‪- ฉันตัดสินใจไล่พวกแกออกไปทุกคนเลย ‪- เอาเลย พ่อจ๋า
‪แต่บ้านผม...
‪อย่าได้กลับมาจนกว่าสิ่งนั้นจะหายไป
‪- แก... ‪- เอาเลย
‪- ถูก... ลงโทษ! ‪- เอาเลย เลิศ!
‪- ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ ‪- อะไรนะ
‪เพราะพวกเขาต่างหาก ‪เราควรไล่พวกเขาออกไป
‪เราจะกอบกู้ศักดิ์ศรีให้บ้านวิลโลบี้ได้ยังไง
‪ถ้าเราไม่ได้อยู่ในบ้านวิลโลบี้
‪- เราต้องกำจัดเด็กนี่ อย่างไว ‪- ไม่นะ ทิม
‪ความทุกข์ทรมานจบสิ้นแล้ว
‪กลับบ้านเรากันเถอะ
‪เดี๋ยวนะ... ได้ไง!
‪ทิม เธอต้องการบ้านนะ
‪และถ้าเราไม่ช่วยเธอ ‪เราก็จะแย่พอๆ กับพ่อแม่เรา
‪ที่ทำให้สกุลวิลโลบี้อันยิ่งใหญ่ ‪เสียชื่อเสียงไม่ยอมหยุด
‪พวกเขาทำให้สกุลเราเสียชื่อเสียงมาก
‪ฉันรู้ว่าจะหาบ้านที่สมบูรณ์แบบได้ที่ไหน
‪- ตามฉันมา ‪- ตามไป
‪- หวัดดี ข้างนอก ‪- ข้างนอกเหรอ
‪แต่ฉันไม่เคย...
‪ผมเดาว่าการจากบ้านเป็นครั้งแรก ‪คงเป็นเรื่องยาก
‪ถึงแม้ผมจะอายุแค่หกวันตอนออกจากบ้านก็เถอะ
‪สิ่งเดียวที่พ่อแม่ผมทำเพื่อผมคือ ‪เลียตาผมให้ผมลืมตา
‪ไล่ผมออกไป
‪เขาจะไม่เป็นไร... อาจจะนะ
‪เจน เราจะไปไหนกันเนี่ย
‪- ไปที่สุดปลายสายรุ้ง ‪- สุดปลายสายรุ้งเหรอ
‪ไกลแค่ไหนน่ะ
‪ไม่ไกลหรอก
‪ใช่ไหม เพื่อนเด็กกำพร้า
‪รอ
‪เดินได้
‪แฝดบาร์นาบี้ส์
‪ขอโทษค่ะ ขอทางหน่อย
‪- โทษค่ะ ‪- ขอโทษนะครับ
‪เจน คน!
‪ทางนี้
‪รอฉันด้วย
‪ใช่แล้ว ทางนี้แหละ
‪เจน ฉันฉี่ราดรองเท้า
‪ใกล้ถึงรึยัง
‪ใกล้ถึงแล้ว
‪นี่คือส่วนที่แย่ของเมืองนี่
‪เรียนรู้ด้วยตัวเอง
‪ดูนั่นสิ
‪เจ๋งไหมล่ะ
‪บ้านที่สมบูรณ์แบบ
‪ปกติในนิทานเก่าๆ
‪สายรุ้งมีสมบัติอยู่ปลายทางใช่ไหม
‪แต่อันนี้ไม่ใช่
‪"ห้ามบุกรุก" เหรอ
‪น่าเสียดายนะ
‪- ดูสิ เป็ด ‪- เจน
‪- โรงงาน! ‪- แฝดบาร์นาบี้ส์
‪ไม่นะ
‪ไง น้องเป็ด อ้วนตุ๊เลย
‪แฝดบาร์นาบี้ส์
‪เจน
‪วิลโลบี้ไม่บุกรุกใครนะ
‪บ้านที่สมบูรณ์แบบ
‪มันคือโรงงานทำขนม
‪เครื่องจักรเพียบเลย
‪ปุ่มเพียบเลย
‪- คันโยก ‪- ปุ่ม
‪ใต้สายรุ้ง
‪ฉันจะถักทอ
‪บ้านที่สมบูรณ์แบบเพื่อเพื่อนรักของฉัน
‪อาหารสีรุ้ง
‪ที่นี่มีทุกอย่างเลย
‪นี่!
‪เด็กกำพร้ามีบ้านแล้ว เราก็กลับบ้านได้
‪อะไร เราจะทิ้งเธอไว้ข้างนอกไม่ได้นะ ‪มันไม่ปลอดภัย
‪สมมติว่ามี... หมาป่าล่ะ
‪หมาป่าเหรอ
‪เอ้า
‪เธอเจอเด็กในกล่อง เราก็จะทิ้งเด็กไว้ในกล่อง
‪หมาป่าเกลียดกล่อง
‪กอบกู้สมดุลได้แล้ว
‪ทิม เดี๋ยวก่อน
‪สมมติว่าเราตั้งชื่อให้เธอล่ะ ‪ชื่อดีๆ ที่มีสามพยางค์ อย่าง...
‪แทฟเฟตา! แ-ท-ฟ-เ-ฟ...
‪นี่!
‪เธอชื่อรูธ
‪- รูธเหรอ ‪- ใช่
‪เพราะการทำให้เธอกำพร้าอีกครั้ง ‪ทำให้เราเป็นวิลโลบี้ที่ไร้ความปรานี
‪ทีนี้ก็จงไร้ความปรานีและบอกลาได้แล้ว
‪ก็ได้
‪โธ่ รูธ
‪ฉันรู้เสมอว่าจะเจอเธอได้ที่ไหน
‪ที่สุดปลายสายรุ้ง
‪กลับบ้าน
‪เจน
‪ใครรบกวนการทำงานของฉัน
‪พวกเราบุกรุก
‪ใคร...
‪อะไรอยู่ในกล่องของฉันเนี่ย
‪(เมลานอฟ)
‪"รูธ" เหรอ
‪เธอไม่ใช่ขนมนี่
‪เป็นหนวดที่งดงามจริงๆ
‪ที่นี่คือบ้านที่สมบูรณ์แบบ
‪(เมลานอฟ)
‪หวังว่าเราจะทำสิ่งที่ถูกต้องนะ
‪แน่นอน เจน
‪ชายที่ยิ่งใหญ่กับบ้านที่ยิ่งใหญ่ ‪ต้องมีครอบครัวที่ยิ่งใหญ่แน่นอน
‪คิดดูสิว่าชีวิตของเด็กกำพร้าผู้โชคดีจะเป็นยังไง
‪ฉันอยากมีบ้านเหมือนรูธบ้างจัง
‪ที่ที่เราไม่ต้องขโมยอาหาร ‪และไม่มีใครพูดว่า "หุบปากนะ เจน"
‪เราจะได้นั่งกินบนโต๊ะ ‪เหมือนวิลโลบี้รุ่นเก่าที่ยิ่งใหญ่
‪หนวดของเราจะยาวเฟื้อย
‪และจะไม่มีใครต้องลงไปที่ห้องเก็บถ่านหินอีก...
‪เว้นแต่พวกเขาจะต้องการถ่านหิน
‪- ฉันอยากได้โรงงาน ‪- โรงงานใหญ่
‪เดี๋ยวนะ เรามีทั้งหมดนั่นได้นะ
‪ยกเว้นโรงงาน
‪- ยังไง ‪- สมมติว่าเรากลายเป็นเด็กกำพร้าล่ะ
‪นั่นเป็นการสมมติที่สมมติที่สุดของเธอเลย
‪เรามีพ่อแม่นะ
‪- พ่อแม่ที่แย่ ‪- พ่อแม่ที่ห่วย
‪แต่สมมติว่าเราไม่มีล่ะ เหมือนในหนังสือไง
‪พ่อแม่ของโพลีแอนนาตาย ‪เพราะอหิวาตกโรคในอินเดีย
‪พ่อแม่ของเจมส์ ที่เป็นเพื่อนกับลูกพีช ‪ถูกฮิปโปกิน
‪นึกว่าแรดซะอีก
‪คิดดูสิว่าครอบครัวเราจะเจ๋งแค่ไหน ‪ถ้าพวกเขาหายไป
‪เจน นี่เธอกำลังจะแนะนำให้...
‪เราทำให้ตัวเองเป็นเด็กกำพร้า ใช่แล้ว!
‪- น่ากลัวมาก ‪- ไร้ความปรานี
‪ไม่ได้ การกำจัดเด็กกำพร้ามันก็เรื่องหนึ่ง
‪เธอจะวางแผนให้เรา ‪ทิ้งผู้ใหญ่ที่ร้ายกาจสองคนยังไง
‪ง่ายจะตาย
‪- ไม่นะ! ‪- ไม่ ไม่ใช่ตรงนั้น ตรงนั้น
‪- ไม่นะ! ‪- ไม่ ตรงนั้น
‪(ตัวแทนท่องเที่ยวน่าเชื่อถือ)
‪อะไรนะ
‪เก้าเก้าสิบเก้า แล้วปัญหาทั้งหมดของคุณ ‪จะหายไปตลอดกาล คุณจะชอบแน่ค่ะ
‪หายไปตลอดกาลเหรอ
‪(การผจญภัยรออยู่)
‪(ชมโลก ‪แพคเกจนักสำรวจสุดหรู)
‪แผ่นพับที่กระดาษเงาวับ
‪เราส่งพวกเขาไปได้
‪สมมติว่าเรา...
‪ทำให้ตัวเองเป็นเด็กกำพร้าล่ะ
‪ใช่แล้ว ความคิดน่าทึ่งมาก ทิม
‪กลับบ้าน
‪ผมรักแผนการนี้
‪โอเค มนุษย์ ใจเย็นๆ
‪อย่าอารมณ์อ่อนไหวกันนัก
‪"โอ้ แบบนี้ไม่ดีนะ"
‪มันเป็นเรื่องธรรมชาติ มันจะจบด้วยดีน่ะ
‪ฟังนะ เด็กพวกนี้ต้องการการเปลี่ยนแปลง รู้ไหม
‪ผมเตือนคุณแล้ว
‪เรื่องนี้ไม่ได้อ่อนนุ่ม ปุกปุย และ...
‪โอ้ ให้ตายสิ
‪นั่นมันกรรไกรคมกริบ ระวังตานะ
‪เราจะสร้างการผจญภัยสุดอันตราย
‪ที่จะมอบสิ่งที่พ่อแม่จอมร้ายกาจของเรา ‪ต้องการอย่างแท้จริง
‪ให้อยู่กันตามลำพังกับความรักของพวกเขา
‪ถูกเผง การหลบหนีแสนโรแมนติก
‪ที่ซ่อนโอกาสการเป็นเด็กกำพร้าสุดอันตรายไว้
‪ถ้าพวกเขาไม่ละลายในสถานที่ที่ร้อนที่สุดในโลก
‪พวกเขาก็จะจมน้ำในที่ที่ชื้นที่สุด
‪มนุษย์กินคนจะฉลอง...
‪เว้นแต่พวกเขาจะถูกแช่แข็งในธารน้ำแข็ง...
‪หรือละลายหายไปในทุ่งน้ำกรดซะก่อน
‪พวกเขาจะหนีหมีไม่รอด...
‪แต่ถ้าหนีรอด ‪เราเก็บสถานที่เด็ดสุดไว้อันดับสุดท้ายแล้ว
‪แอลป์ที่ไม่อาจปีนได้...
‪ในสวีตเซอร์แลนด์
‪"ผู้ที่ปีนขึ้นไปจะไม่ได้กลับลงมา"
‪"ตัวแทนท่องเที่ยวที่น่าตำหนิ
‪ห้ามพาเด็กไป"
‪ดูซะ
‪(ตัวแทนท่องเที่ยวที่น่าตำหนิ)
‪งดงาม
‪อะไรเหรอ
‪(ตัวแทนท่องเที่ยวที่น่าตำหนิ)
‪- พ่อจ๋า ‪- ไงจ๊ะ ที่รัก
‪มันคืออะไร
‪มันว่าไงบ้าง พ่อยอดขมองอิ่ม
‪"ชมโลก"
‪"ชมโลก" เหรอ
‪"ผจญภัย"
‪ฉันอยากผจญภัย
‪- มีอะไรอีกรู้ไหม แม่จ๋า ‪- อะไรจ๊ะ พ่อจ๋า
‪"ห้ามพาเด็กไป"
‪หูย ถูกใจใช่เลย
‪เต้นฮูล่าเลย ที่รัก
‪คุณทำให้ผมหมุนติ้วสไตล์เฮลิคอปเตอร์
‪ไม่ หยุดนะ เดี๋ยวก่อน
‪ถ้าเราทิ้งเด็กพวกนี้ไว้ที่นี่ตามลำพัง
‪พวกเขาต้องทำทุกอย่างพังแน่ๆ
‪แล้วถ้าเราไม่ได้ทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ตามลำพังล่ะ
‪เราจะหา... พี่เลี้ยงให้พวกเขา
‪แต่พี่เลี้ยงดีๆ จะไม่แพงเหรอคะ
‪แพงสิแม่
‪ดังนั้นเราจะจ้างพี่เลี้ยงที่ไม่ดี... ราคาถูกๆ
‪"ไปผจญภัย" ‪นี่พวกเขาโดนหลอกง่ายหรืออะไรเนี่ย
‪คือผมไม่คิดเลยนะว่าพวกเขาจะหลงกล ‪คุณคิดเหรอ
‪โอ้ แม่คือเทพธิดาของพ่อ แม่ยอดยาหยี
‪นี่จะเป็นการนั่งรถที่สนุก
‪เร็วเข้า อุ้มฉันที
‪วางฉันลงด้านข้าง
‪โอ้ แม่จ๋าเป็นมิตรกับส้อมของเธอ
‪- โอ้ พ่อจ๋า ‪- นั่นมันก็ง่ายแหละ
‪สู่การผจญภัย
‪- ทุกคนได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ ‪- สู่การผจญภัย
‪ดีทุกอย่าง
‪บอกแล้วว่ามันจะต้องดี
‪พวกเขาไปแล้วเหรอ เราทำได้
‪- เรา... ‪- คือ...
‪- เด็กกำพร้า! ‪- เด็กกำพร้า!
‪บ้านเด็กกำพร้า!
‪แกถูกลงโทษ
‪คุณปู่ใหญ่เอ็ดมอนด์ ‪เชิญเพลิดเพลินกับกำแพงของท่าน
‪วิล-โล-บี้
‪ทิโมธี นายคือบุรุษแห่งบ้าน
‪ความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่
‪ย่อมมาพร้อมกับหนวดที่ยิ่งใหญ่
‪- ทิม ‪- ทิม
‪ทิม
‪เช้าแล้วเหรอ
‪พวกเราหิว
‪- ไม่ได้กินมาหลายชั่วโมง ‪- หลายวัน
‪- หิวไส้กิ่ว ‪- อาหารคืออะไร
‪ฉันได้ยินความต้องการแบบเด็กๆ ของพวกนาย ‪และในฐานะบุรุษของบ้าน
‪ฉันจะหาอาหารให้นายกิน
‪เห็นไหม บอกแล้วว่ามันจะต้องดี
‪เริ่มความยิ่งใหญ่ได้เลย
‪โถ ทิม
‪อบอุ่นร่างกายวิลโลบี้ของท่าน
‪ยอดเยี่ยมกระเทียมเจียว
‪อาหารเย็นมาแล้ว
‪อาหารดีๆ สำหรับครอบครัวดีๆ
‪ล็อบสเตอร์แสนอร่อยบนกองถ่านหิน
‪แต่นแต๊น
‪ทิม นั่นมาจากกำแพงรึเปล่า
‪- ล็อบสเตอร์เก่า ‪- เก่ากึ้ก
‪อาหารเก่าเก็บคืออาหารที่ดีที่สุด
‪ฉันไปล่ะ
‪อะไรกัน เธอจะไม่กินอาหารทำจากชีสเหรอ
‪หนูชากูเตอรีเชียวนะ
‪- ชักจะพิลึกแล้วแฮะ ‪- ฉันขอผ่าน
‪ผมกินเอง
‪อะไรกัน เฮ้ย
‪- แล้ววิลโลบี้อย่างพวกเธอจะไปไหน ‪- ข้างนอก
‪รูธมีอาหารสีรุ้งที่บ้านเธอ และ...
‪เราไม่ได้ทำให้ตัวเองเป็นเด็กกำพร้า ‪เพื่อที่เธอจะได้โบกมือบ๊ายบาย
‪ไปกินอาหารสีรุ้ง ‪กับเพื่อนๆ ของเธอสบายใจเฉิบนะ
‪ฉันเป็นเด็กกำพร้า ‪และฉันจะทำตามที่ฉันต้องการ
‪- ไม่ได้ ‪- ได้
‪- ไม่ควร ‪- ควร
‪- ไม่... ‪- สวัสดีจ้า
‪- คนแปลกหน้า ‪- อันตราย
‪ผู้บุกรุก
‪อย่ากลัวไปเลย พ่อกุ้งแห้งผิวสีส้ม
‪เพราะฉันคือพี่เลี้ยงของพวกเธอเอง
‪ไม่นะ ผมคุมที่นี่อยู่
‪หนูเคยอ่านเรื่องของพี่เลี้ยง ‪คุณเป็นพี่เลี้ยงแนวไหน
‪คุณบินมากับลมตะวันออกหรือตะวันตก
‪- ตะวันตก ‪- ร่มคุณอยู่ไหน
‪- นี่ไง ‪- คุณกินเด็กรึเปล่า
‪- บางครั้ง ‪- คุณมาที่นี่ทำไม
‪พ่อแม่ที่น่ารักของเธอจ้างฉันมาน่ะสิ
‪- ที่น่ารักเนี่ยนะ ‪- พ่อแม่เหรอ
‪ฉันไม่มีคุณสมบัติอะไร
‪นอกจากนิสัยที่ร่าเริง
‪มาที่นี่เพื่อให้บริการ ‪ความต้องการแบบเด็กๆ ของพวกเธอ
‪ทำอาหาร ทำความสะอาด...
‪ร้องเพลง
‪อะไรนะ คุณร้องเพลงเหรอ
‪ใช่แล้ว พี่เลี้ยงก็ร้องเพลงเป็นทุกคนแหละ
‪หนูก็ร้องเพลงเหมือนกัน
‪- สมมติว่าเราร้องเพลงด้วยกันล่ะ ‪- ดีค่ะ
‪ทุกคน เร็วเข้า
‪อย่าได้ไว้ใจพี่เลี้ยงเด็ดขาด
‪แบบนี้เจ๋งไปเลย
‪- ร้ายกาจ ‪- หนูชอบมากค่ะ
‪- เธอทำอะไรหัวของเจน ‪- ตอนนี้มันแหลมเปี๊ยวเลย
‪และเธอดูเด็กลง
‪นางปีศาจ
‪- เราต้องกำจัดเธอ ‪- กำจัดเธอเหรอ
‪อย่างด่วน
‪พี่เลี้ยงนั่นทำงานให้พ่อแม่เรา ‪และเธอกำลังล้างสมองเจน
‪เธอต้องไปซะ แต่ยังไงดีล่ะ
‪อาจต้องทำแผ่นพับอีกใบ
‪เอางี้ไหม ทิม
‪ได้ผลแน่
‪นั่นมันเครื่องบ้าอะไรน่ะ
‪มันคือเครื่องดีดพี่เลี้ยง ทิม
‪เครื่องดีดพี่เลี้ยงเหรอ
‪พี่เลี้ยงนั่งนี่ ในถ้วยใส่พี่เลี้ยง
‪- คันโยก ‪- คันโยก
‪- พี่เลี้ยงไปแล้ว ‪- หมดปัญหา
‪นี่มัน...
‪เป็นความคิดที่แย่มาก
‪ข้อแรกนะ คันโยกเยอะเกินไป
‪แล้วนายคิดเหรอว่าเธอจะเดินโท่งๆ เข้ามาในนี้
‪แล้วนั่งเผละลงไปในถ้วยใส่พี่เลี้ยงของนาย
‪นี่คือห้องสมุด
‪แฝดทำงานส่วนใหญ่ในนี้
‪เจ้าหัวเห็ดน้อยสร้างสิ่งนี้เหรอ
‪เก้าอี้เด้งดึ๋ง
‪- เด้งดึ๋งๆๆ ‪- ดูเหมือนมันจะเป็นถ้วยใส่พี่เลี้ยงนะ
‪พวกเธอเหมือนอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ตัวน้อยเลย
‪แต่ไว้ทรงผมประหลาดกว่า
‪- ชื่ออะไรกันจ๊ะ ‪- คันโยก โยกเลย
‪- นั่นบาร์นาบี้ ‪- และนั่นบาร์นาบี้
‪- ทั้งคู่เลยเหรอ โอเค ‪- ดึงสิ
‪- สมมติว่าฉันเรียกเธอว่าบาร์นาบี้ เอ... ‪- เอาเลย
‪- และเธอคือบาร์นาบี้ บีล่ะ ‪- โยกสิ
‪ทีนี้หนูแยกพวกเขาออกแล้ว
‪- ผมชอบบี ‪- ผมชอบเอ
‪ฉันชอบคันโยกพวกนี้จัง ‪หรือเรียกว่า "เครื่องเยก" นะ
‪- "คันโยก" ‪- ไม่ "คันเยก"
‪ดึงได้ไหม
‪หนุกจัง แล้วอันนี้ไว้ทำอะไร
‪ไม่มีอะไรเหรอ
‪ใครหิวบ้าง
‪ไม่ได้การละ
‪ดูพวกเขาสิ เคี้ยวอาหารตุ้ยๆ
‪กินจนเกลี้ยง
‪พ่อกุ้งแห้ง
‪เป็นอะไรของเขาน่ะ
‪- อิจฉา ‪- อิจฉาจริงๆ
‪ใช่ค่ะ การต่อสู้แย่งชิงอำนาจสุดคลาสสิก
‪วิลโลบี้จอมทรยศ
‪เป็น "วิ่นป่นปี้" ซะมากกว่า
‪"เราจะไม่กินอาหารของทิม"
‪ไง ทิม
‪รู้นะว่าเธอคิดถึงพ่อแม่เชยๆ ของเธอ
‪การเปลี่ยนแปลงมันยาก ฉันเคยผ่านมาแล้ว
‪ฉันคิดว่า... บางทีเธอแค่ต้องกินอาหารนะ
‪- อะไรนะ ไม่! ‪- เร็วเข้า ไปกันเลย
‪กินข้าวโอ๊ตซะ พ่อกุ้งแห้ง
‪ทิม นายต้องลองชิมนะ อร่อยมาก
‪อร่อยกว่าล็อบสเตอร์บนกำแพงเยอะเลย
‪วิลโลบี้ไม่กินข้าวโอ๊ต
‪ฉันรู้ว่าเธอทำได้ พ่อกุ้งแห้ง กินซะ
‪ไม่ครับ ขอบคุณ
‪กินซะ
‪- ไม่ ‪- กินซะ
‪- ไม่ ‪- หยุดนะ
‪- คุณสิหยุด ‪- ปล่อยนะ
‪- คุณสิปล่อย ‪- กินซะ
‪ไม่!
‪เธอดูถูกข้าวโอ๊ตของฉัน เท่ากับเธอดูถูกฉัน
‪ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากจับเธอไป...
‪ห้องเก็บถ่านหินเหรอ
‪ฉันแค่จะพูดว่า "เข้ามุม" ต่างหาก
‪นึกออกไหม "ฉันไม่มีทางเลือก ‪นอกจากจับเธอไปเข้ามุม"
‪ทำไมพ่อแม่เธอถึงจับเธอขังไว้
‪ในห้องเก็บถ่านหินนะ
‪- มีความต้องการแบบเด็กๆ ‪- เช่นอาหาร
‪- สเวตเตอร์ ‪- ความรัก
‪อ๋อ รับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงด้วย
‪เธอรับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงเหรอ
‪ใช่ค่ะ เคยรับมา
‪แต่เธอเป็นเด็กทารก และทารกคือเด็ก ‪ที่มีความเป็นเด็กมากที่สุด
‪- เราเลย ‪- เอาเธอไปทิ้ง
‪อะไรนะ เมื่อกี้ว่าไงนะ
‪เธอเอาเด็กไปทิ้งที่ไหน
‪(เมลานอฟ)
‪บ้านที่สมบูรณ์แบบ
‪เป็นบ้านที่แย่ที่สุด
‪เด็กกำพร้าน้อยผู้น่าสงสาร
‪เราไม่ควรบุกรุก
‪เป็นการรบกวนงานของชายผู้ยิ่งใหญ่นี้นะครับ
‪ชายผู้ยิ่งใหญ่อะไร
‪ใครรบกวนการทำงานของฉัน
‪เดี๋ยวนะ
‪ผบ. เมลานอฟมีจริงเหรอเนี่ย
‪- ใช่ ‪- โห มันช่าง...
‪ช่างเป็นทางเลือกแฟชั่นที่โดดเด่นมาก
‪- คุณแต่งตัวแบบนี้ทุกวันรึเปล่าคะ ‪- ฉัน...
‪เหรียญพวกนั้นเป็นขนมใช่ไหม
‪อาจใช่...
‪ให้รูธออกมาได้ไหมคะ
‪ไม่ ไปให้พ้น
‪นี่ เด็กกำพร้าอยู่ไหน พ่อหนุ่มขนมหวาน
‪ไม่!
‪- ทารก ‪- รูธ
‪- โรงงาน ‪- โรงงาน
‪บ้าเอ๊ย!
‪ขอจับหนวดหน่อยได้ไหมครับ
‪อะไรนะ
‪- เบบี้ ‪- รูธ
‪เธออยู่ไหน
‪แบบนี้ไม่ดีเลย
‪ดูสิ เราต้องจับเธอให้ได้ ‪ก่อนที่เธอจะเพลียน้ำตาล
‪ไม่นะ อีกแล้วเหรอเนี่ย เจ้าพวกบุกรุก
‪อยู่นี่นะ
‪ครับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่
‪โอ้ ที่รักจ๋า ไม่นะ
‪ไม่นะๆ
‪ถั่วกับตังเม
‪โธ่ บ้าเอ๊ย
‪อย่าโดนเครื่องบดขนมนะ
‪รูธี่
‪จับได้แล้ว
‪- ตื่นเต้นชะมัด ‪- เดี๋ยวสิ เราควรอยู่ตรงนี้นะ
‪- รูธ ‪- เธอ ยัยผู้หญิงผมอลังการ
‪เอาทารกของฉันคืนมานะ
‪ทารกของคุณเหรอ ฉันว่าไม่ใช่นะ คุณป๋า
‪พี่เลี้ยงน่ะรู้ดี
‪และพี่เลี้ยงคนนี้รู้ว่าวิลโลบี้จอมวุ่นวายพวกนี้
‪เอาเด็กมาทิ้งไว้หน้าบ้านคุณ
‪เดี๋ยวนะ พวกเธอคือเหล่าเทวดา ‪ที่พาเด็กมาให้ฉันเหรอ
‪อาจใช่
‪เป็นฉันจะไม่เรียกพวกเขาว่าเทวดาหรอก
‪แย่แล้ว
‪คุณให้เธอกินอะไร
‪ขนมหวาน!
‪ผมคือผบ. เมลานอฟ ‪และผมอยู่ในดินแดนแห่งความสนุก
‪รูปภาพเคลื่อนไหวได้เหรอ
‪พวกเขาเอาคนตัวเล็กๆ ใส่ในกล่องได้ไงเนี่ย
‪รูธี่ชอบหม่ำมันใช่ไหมล่ะ
‪หนูชอบข้าวโอ๊ตอุ่นๆ พวกนี้
‪เด็กก็ชอบข้าวโอ๊ตทุกคนแหละ
‪แล้วคุณคือผบ. เมลานอฟตัวจริงเหรอ
‪คุณดังเหรอ
‪ก็อาจจะใช่
‪ฉันทำของอร่อยเองกับมือทุกชิ้นเลยนะ
‪คุณอยู่ที่นี่คนเดียว หรือว่า...
‪ใช่ เคยอยู่คนเดียว
‪รูธย้ายเข้ามา และแกต้องการความสนใจมาก
‪แน่นอน ใช่ไหม เจ้าตัวเล็ก
‪สิ่งที่ตัวเล็กแค่นี้ อึมากขนาดนั้นได้ยังไงกัน
‪ฉันไม่ได้นอนมาเก้าวันแล้ว
‪- มิน่าล่ะ ‪- ฉันโทรหาศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้า แต่...
‪ศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้าเหรอ ไม่นะ
‪- คุณไม่ควรโทรหาพวกเขา ‪- คือ...
‪"ถ้าคุณเจอเด็กกำพร้าที่คุณไม่รู้จัก ก็โทร..."
‪- "ศูนย์ ศูนย์..." ‪- "ศูนย์ ศูนย์"
‪ไม่นะ! การส่งเด็กให้พวกเขา ‪ก็เหมือนการขังลูกหมาไว้ในกรง
‪โอ้ พระเจ้า ฉันรักลูกหมา
‪งั้นก็ดีแล้วละที่ฉันวางสายทิ้ง
‪- โอ้ เหรอคะ ‪- คืองี้...
‪ฉันเริ่มชอบความต้องการแบบเด็กๆ ของแกน่ะ
‪ฉันอยากให้รูธอยู่ที่นี่
‪โอเค แต่... โรงงานนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับเด็ก
‪แกจะกินแต่ขนมหวานไปตลอดชีวิตไม่ได้
‪รู้ตัวอีกที แกก็จะเข้าวิทยาลัยแล้ว
‪แกอาจได้เป็นหมอ
‪หรือแกอาจจะเขียนโมบี้ดิ๊กเล่มต่อไป
‪หรือวาดรูปโมนาลิซารูปต่อไป ‪หรือขับเครื่องบินไปพระจันทร์
‪แกอาจเป็นประธานาธิบดีคนต่อไปก็ได้
‪จากนั้นคุณก็ต้องไปที่ทำเนียบขาว
‪และอาจจะต้องไม่ใส่ชุดขนมหวานด้วย
‪รู้ไหม มันเยอะไปน่ะ
‪ฟังดูดีจัง
‪ถึงเวลาที่ชายหนุ่มขนมหวานคนนี้ ‪จะกลายเป็นชายผู้รักครอบครัวแล้ว
‪ที่ผลิตขนมหวานด้วย
‪ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ ‪รู้นะต้องโทรหาใคร
‪อ๋อ ศูนย์รับเลี้ยงเด็กกำพร้า
‪อะไรนะ ไม่สิ พ่อกุ้งแห้ง
‪คุณโทรหาฉันได้นะ
‪ฉันเป็นพี่เลี้ยงน่ะ
‪ได้เลย
‪- บันทึกเบอร์โทรของคุณลงไปในนั้นและ... ‪- ถ้าเธอต้องการโรงงานทำขนม...
‪บ้านที่สมบูรณ์แบบ
‪ครอบครัววิลโลบี้วิเศษสุดๆ เลย
‪เอ้า หนุ่มน้อย รับนะ
‪(เมลานอฟ)
‪- นี่คือการกอดเหรอ ‪- ไม่รู้สิ แต่ฉันชอบ
‪โชคไม่ดีที่เด็กๆ วิลโลบี้พวกนี้ ‪กำลังจะได้รับข่าวรบกวนจิตใจในไม่ช้า...
‪ว่าพ่อแม่ของพวกเขา...
‪ยังมีชีวิตอยู่
‪(ตัวแทนท่องเที่ยวน่าตำหนิ)
‪(เกาะภูเขาไฟ)
‪พวกเขาบอกว่าความรักชนะทุกสิ่ง
‪ก็จริงสำหรับสองคนนี้
‪(น้ำพุร้อนน้ำกรด)
‪เลิศ!
‪เจ้าแมวพวกนี้มีกี่ชีวิตกันแน่เนี่ย
‪โอ้ พ่อจ๋า
‪แม่รักการผจญภัยกับพ่อจังเลยจ้ะ
‪- แมลงน่ะ ‪- น่าเสียดายนะ แม่จ๋า
‪การผจญภัยของเราใกล้สิ้นสุดแล้ว
‪เราถังแตกแล้ว
‪นั่นแปลว่าเราต้อง...
‪กลับบ้าน พ่อเกรงว่าอย่างนั้นจ้ะ
‪หมายถึงกลับไปบ้านเชยๆ หลังนั้นน่ะเหรอ
‪ใช่จ้ะ
‪ถ้าเพียงแต่มีวิธีที่เรา ‪สามารถเดินทางข้ามเวลาและสถานที่
‪และขายบ้านทิ้งได้ก็คงดี
‪หรือคุณจะใช้อินเทอร์เน็ตก็ได้นะ
‪- อินนา... ‪- เน็ตส์เหรอ
‪ดูนะ
‪เดี๋ยวนี้บ้านทรงโบราณประกาศขายได้ราคาดีมาก
‪โอ้ พระเจ้า
‪ปลาปิรันยา!
‪เจ้าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่เนี่ย
‪รูปเยอะจังเลย
‪อ๋อ พ่อเข้าใจแล้ว
‪(โทรหาตัวแทน)
‪ไอรีน โฮมส์พูดค่ะ
‪ฮัลโหล เราอยากขายบ้านทรงโบราณของเรา
‪- ด่วนเลย บอกเธอว่าด่วนเลย ‪- ทันทีเลย ใช่
‪นั่งรถประจำทาง
‪พาเรากลับบ้าน
‪ใต้ที่นั่งของฉัน ฉันเจอหมากฝรั่ง
‪มองดูโลกสิ
‪ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
‪การเคี้ยวหมากฝรั่งนี้ทำให้ฉันสะอิดสะเอียน
‪การกินหมากฝรั่งเก่าเป็นสิ่งที่ไม่ดี
‪เป็นการออกไปข้างนอกที่ดีมากเลยครับ
‪ฉันดีใจนะที่เธอสนุก ทิม
‪ท่านผบ.คงส่งข้อความมาแล้วละ
‪พี่เลี้ยง
‪อะไรนะ พ่อเหรอ
‪ตามที่เธอต้องการเลย
‪"เลื่อนเพื่อปลดล็อก"
‪โอเค ได้เลย
‪ทำไมเปิดไม่ได้...
‪(ข้อความ ‪พ่อแม่วินโหลบี)
‪สำเร็จ!
‪พี่เลี้ยง เรากำลังจะขายบ้าน
‪เธอทำงานให้พ่อแม่ที่ยังมีชีวิตอยู่ของเรา
‪ทิม นายทำตัวแปลกๆ นะ
‪- อ๋อ เหรอ ‪- เรากำลังจะขายบ้าน
‪กำจัดเด็กๆ ได้ตามที่เธอต้องการเลย
‪เอาเลย พ่อจ๋า
‪ไม่จริง
‪จริงแท้
‪และนี่คือสิ่งที่พี่เลี้ยงตอบกลับไป
‪"ในส่วนของเด็กๆ ฉันจะจัดการพวกเขาเอง"
‪เธออยากโดน "จัดการ" งั้นเหรอ
‪ฉันไม่ต้องการ
‪แย่แล้ว
‪เงินจ๋า!
‪ผู้บุกรุกอีกคน
‪เงินจ๋า
‪สวัสดีจ้า
‪พรุ่งนี้เปิดบ้านให้ชม ฉันจะขายบ้านคุณ!
‪เงินจ๋า
‪ไม่ได้หรอก ไม่มีทาง
‪ค่ำคืนแบบนี้ ใครจะหลับลง
‪แต่ผมหลับนะ จริงๆ ผมนอนเก่งมาก
‪แต่เด็กๆ วิลโลบี้พวกนี้ นอนไม่หลับ
‪ไป ไปๆๆๆ
‪ศูนย์-ศูนย์-ศูนย์-ศูนย์-ศูนย์
‪ศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้าครับ
‪สวัสดีครับ ผมเป็นเด็กกำพร้า ‪ต้องการความช่วยเหลือครับ
‪ผมอยากแจ้งเรื่องพี่เลี้ยงใจร้าย
‪โอ๊ะโอ
‪กิ๊งก่อง
‪บ้านเปิดแล้วค่า
‪ซื้อนะๆๆๆ
‪เหมือนหนูแทะริมกับดัก
‪ผู้มีความหวังเหล่านี้กำลังจะติดอยู่ใน
‪สงครามของพวกวิลโลบี้
‪ร้อนๆๆๆๆ
‪สวยงาม
‪(ขาย) (ขายแล้ว)
‪- ไม่นะ ‪- ไฟไหม้
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪- เจ๋งเป้ง ‪- ช่วยด้วย
‪การเปิดชมบ้านที่แย่สุด
‪บ้าเอ๊ย
‪- ดีมาก วิลโลบี้ ‪- เยี่ยม
‪วันนี้เรารักษาบ้านของเราเอาไว้ได้
‪(บีบแตรถ้าคุณรักครอบครัว)
‪เหมาะเหม็ง
‪ขณะที่วิลโลบี้ปกป้อง ‪บ้านของพวกเขาอย่างกล้าหาญ...
‪- โอ๊ะ จะไปไหนน่ะ ‪- แต่พวกเขาสู้สิ่งนี้ไม่ได้เลย
‪ยินดีต้อนรับค่ะ
‪ทางนี้เลย
‪ดูบ้านหลังนี้สิ
‪ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ
‪- ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ‪- มันคือบ้านที่เราฝันถึงมาตลอด
‪ดูเป็นบ้านแสนอบอุ่นนะ ที่รัก
‪- บ้าน! ‪- ร้ายกาจ ไป
‪มีที่ให้ฉันปลูกกุหลาบด้วย
‪- กุหลาบ! ‪- พี่ครับ ผมรักพี่มากเลย
‪- ฉันต่างหากที่รักนายมาก น้องชาย ‪- ความรัก!
‪- เราก็รักลูกจ้ะ เด็กๆ ‪- เราก็รักลูกจ้ะ เด็กๆ
‪แม่รู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นของความสนุก...
‪- ในครัวเรือน ‪- ตื่นเต้น!
‪- บ้านหลังนี้วิเศษสุดยอด ‪- วิเศษสุดยอด!
‪เราติดรูปถ่ายครอบครัวไว้ตรงนี้ก็ได้
‪- รูปถ่าย! ‪- อยู่ที่นี่ต้องมีความสุขมากแน่ๆ
‪เราจะซื้อบ้านหลังนี้
‪- ซื้อบ้านหลังนี้ ‪- พวกเรายิ่งใหญ่
‪แต่พวกเขาสมบูรณ์แบบ
‪เร็วเข้า
‪มันเหมือนกับการสังหารหมู่วิลโลบี้ปี 1775
‪ผู้บุกรุก
‪มันมีผีสิง
‪ผมรักคุณ
‪มีบางอย่างทำให้ครอบครัวสมบูรณ์แบบกลัว
‪- อย่างโหด ‪- สัตว์ประหลาดแน่ๆ
‪- เข้าไปดูกัน ‪- เจน อย่า
‪เกิดอะไรขึ้นกับห้องสมุดของเรา
‪- ฉันกลัว ‪- กลัวจริงๆ
‪นั่นมันวิลโลบี้อะไรกัน
‪ข้าคืออสูรวิลโลบี้
‪เข้ามาบ้านช้า แล้วข้าจะฉลอง
‪เลือกกินบาร์นาบี้สักคนนะ
‪- วิ่งคดเคี้ยว ‪- วิ่งคดเคี้ยว
‪ไปจากที่นี่ซะ แล้วเจ้าจะปลอดภัย ‪เว้นแต่เจ้าจะเป็นวิลโลบี้
‪- วิ่งคดเคี้ยว ‪- วิ่งคดเคี้ยว ไม่ได้ผล
‪ฉันคือวิลโลบี้
‪งั้นรึ
‪งั้นฉันว่าเราก็ไม่มีปัญหา...
‪พ่อกุ้งแห้ง
‪พี่เลี้ยง
‪มาที่นี่เพื่อให้บริการเด็กน้อย
‪นึกแล้วว่าคุณต้องเป็นคนดี
‪- แขนยาง ‪- แต่ผมขังคุณไว้ในห้องคุณนะ
‪ไม่เอาน่า ทิม
‪พี่เลี้ยงสะเดาะกลอนเป็นทุกคนแหละ
‪ฉันทำชุดนี้ทั้งคืน เพราะฉันอยากช่วยจริงๆ
‪ช่วยใคร พ่อแม่เราเหรอ
‪เราไว้ใจเธอไม่ได้นะ
‪จำนี่ได้ไหม คุณพี่เลี้ยง
‪"ในส่วนของเด็กๆ
‪ฉันจะจัดการพวกเขาเอง"
‪ทำไมต้องทำเสียงชั่วร้ายด้วย ‪ฟังเสียงฉันอ่านนะ
‪"ในส่วนของเด็กๆ ฉันจะจัดการพวกเขาเอง"
‪พอคุณพูดแบบนี้ ฉันก็อยากให้จัดการเลยละ
‪ทิม ฉันอาจทำงานให้พ่อแม่เธอก็จริง
‪แต่หน้าที่ของฉันคือดูแลพวกเธอนะ
‪ฉันน่าจะบอกเธอว่าพวกเขาจะขายบ้าน
‪ฉันขอโทษ
‪แต่ฉันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ‪ของพวกเธอสลายไม่ได้จริงๆ
‪- ขอบคุณค่ะ พี่เลี้ยง ขอบคุณ ‪- ยินดีเสมอจ้ะ สาวน้อย
‪- อยากกอดพี่เลี้ยง ‪- กอดๆๆๆ
‪เข้ามาเลย เจ้าหัวเห็ดน้อยๆ
‪- กอดพวกเรา ‪- ด้วยแขนหกข้างเลย
‪ทิม เป็นอะไรรึเปล่า
‪ขอบคุณครับ
‪โธ่ พ่อกุ้งแห้ง
‪อะไรน่ะ
‪แผนกช่วยเหลือเด็กกำพร้ามาแล้ว
‪- หน่วยสี่ ปิดทางออก ‪- ศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้าเหรอ
‪- เราต้องเผ่นแล้ว เดี๋ยวนี้ ‪- ห้ามเด็กเข้าหรือออก
‪เร็วเข้า เด็กๆ ตามฉันมา เร็วเข้า
‪เราจะไปไหนกัน
‪- ประตูหลัง ‪- โอเค
‪ไม่ ตามฉันมา
‪- มาเร็ว เธอสองคน ‪- พี่เลี้ยง เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่เป็นไร เกาะกลุ่มกันไว้ เร็วเข้า อย่าแตกตื่น
‪เรามีเหตุผลให้เชื่อว่ามีพี่เลี้ยงใจร้าย ‪ให้ที่อยู่กับ... เด็กกำพร้า
‪- เด็กกำพร้าเหรอ ‪- ในฐานะวิลโลบี้
‪ผมขอสั่งให้คุณออกไปจากบ้านของเรา
‪- เธอคือเด็กกำพร้า ‪- ใช่ครับ
‪ไม่ใช่นะ พวกเขามีพ่อแม่ อย่ายุ่งกับพวกเขานะ
‪ลินดา
‪นั่นเธอเหรอ
‪- ใช่ ‪- ลินดาเหรอ
‪แต่ตอนนี้ฉันเป็นพี่เลี้ยงแล้ว
‪เธอสวมชุดกระดาษชำระอีกแล้วเหรอ
‪ใช่ แต่...
‪โอ้ เธอดูน่าขำสิ้นดี
‪มันเป็นชุดน่ะ ฉัน...
‪เคยเป็นเด็กกำพร้ายังไง ‪ก็เป็นเด็กกำพร้าวันยังค่ำ
‪พี่เลี้ยง คุณเป็นเด็กกำพร้าเหรอคะ
‪ไม่ คือ... เคยเป็น คือ...
‪ใช่แล้ว
‪เราพยายามหาบ้านให้เธอ ‪แต่ไม่มีใครต้องการเธอเลย
‪ไม่จริงนะคะ พวกเราต้องการเธอ
‪เห็นไหม พวกเขาต้องการฉัน
‪โอ้ ลินดา
‪ผมอยากแจ้งเรื่องพี่เลี้ยงใจร้าย
‪เราไม่ต้องการเธอ
‪ทิม
‪- นั่นนายเหรอ เสียงนายนี่ ‪- ทิม
‪- ทำได้ไง ‪- ไม่นะ
‪เด็กๆ โหดเหี้ยมได้เบอร์นี้เลยแหละ
‪- ผมไม่ได้ตั้งใจ... ‪- นายตั้งใจ
‪ฉันก็แค่พยายามเป็นพี่เลี้ยงที่ดี
‪แต่คุณ...
‪ไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไปแล้ว
‪- ไม่ค่ะ คุณเป็นที่ต้องการ ‪- ไป ลินดา
‪ก่อนที่เด็กๆ พวกนี้จะทำร้ายเธอมากกว่านี้
‪พี่เลี้ยง อย่าไป ขอร้อง!
‪เจน...
‪เป็นเพราะนาย
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ...
‪นายโกหกเรื่องพี่เลี้ยง นายให้ฉันเอารูธไปทิ้ง
‪- พ่อแม่เราสั่งต่างหาก ‪- ชี้นิ้วสั่งฉันตลอด
‪- เจน... ‪- นายมันไอ้คนไม่มีหนวด
‪- ใส่กางเกงขาสั้น... ‪- เด็กทะเลาะกันต้องแยกจากกัน
‪ไม่ได้นะ
‪- เพื่อประโยชน์ของเธอเอง ‪- ไม่นะ
‪เธอจะได้รับประสบการณ์วัยเยาว์ที่มีมาตรฐาน
‪จะมีการจัดสรรบ้านให้ จัดหาโรงเรียนให้
‪จนกว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเธอจะกลับมา
‪เธอเป็นเด็กกำพร้าอย่างเป็นทางการ
‪ไม่นะ
‪ขอให้มีวัยเด็กที่ดีนะ
‪หยุดนะ หนูไม่อยากไป
‪ช่วยด้วย
‪หนูไม่อยากไป ปล่อยหนูนะ
‪- ทิม ‪- เจน
‪คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ
‪รับทราบ เด็กทุกคนได้รับการปกป้องแล้ว
‪- ไม่นะ ‪- ดีมาก ทีม
‪เด็กที่น่าสงสารพวกนี้
‪เดียวดาย ไปคนละทิศคนละทาง สับสน
‪เหมือนผมเลย จริงๆ นะ
‪แฝดบาร์นาบี้ส์ได้รับการดูแลในบ้านยุคใหม่
‪อยู่กับอินเทอร์เน็ต ‪สมองของพวกเขาเต็มไปด้วย ก็นะ...
‪คุณก็เคยใช้อินเทอร์เน็ตแหละ
‪เจ้าของบ้านของเจน ‪เชื่อในอำนาจการเยียวยาของเสียงเพลง...
‪เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ ยัยหนู
‪แต่เพลงของเจนไม่อยู่แล้ว
‪เธอไม่สมมติอีกต่อไป
‪(กลิ่นแมวใหม่)
‪ทิมต่อต้านการเปลี่ยนแปลง ‪หนีจากครอบครัวที่ปรารถนาดี
‪อย่างครอบครัววิลสัน
‪ครอบครัววอลเตอส์
‪ครอบครัววาดดิงตันส์
‪เขาต้องการชีวิตของวิลโลบี้แบบเชยๆ คืนมา
‪(ขาย) ‪(ขายแล้ว)
‪ขายแล้วเหรอ
‪โอ้ ไม่นะ ไม่
‪แต่มันไม่อยู่แล้ว
‪ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว
‪ต้องมีใครสักคนดูแลเขา
‪นี่หน่วยสาม ได้ตัวเขาแล้ว
‪โลกภายนอกในเมืองมันโหด
‪บางครั้งคุณก็เป็นแมว บางครั้งคุณก็เป็นหนู
‪อย่างน้อยเขาก็มีกล่อง
‪(แคทฮาวด์)
‪โอเค มันค่อนข้างมืด แต่ก็นะ...
‪พี่เลี้ยงผู้น่าสงสารเดินหน้าเศร้าหนีไป
‪หนีจากอดีตของเธอ ไม่หันกลับไปมองอีกเลย
‪แน่นอน มันไม่ใช่ความผิดของใครจริงๆ
‪ได้ ผมจะหยุดรถเอง
‪พอใจยัง
‪ให้ฉันลงนะ ให้ฉันลง
‪นั่นมันวิลโลบี้อะไรกัน
‪แบบนี้ดีใช่ไหมล่ะ น่าตื่นเต้น
‪(แผนกช่วยเหลือเด็กกำพร้า ‪เราแก้ไขสิ่งที่คุณผิดพลาด)
‪ได้เวลาข้าวโอ๊ตแล้ว
‪ไม่หิว
‪เธอคงจะเป็นพ่อกุ้งแห้งสินะ
‪อะไรน่ะ
‪หิว... อิสรภาพ
‪พี่เลี้ยงเหรอ
‪เรียกฉันว่าฟิล
‪ขึ้นรถข้าวโอ๊ตซะ
‪ฉันจะช่วยเธอหนี
‪ผมไม่ควรได้รับการช่วยหลบหนีที่คุณพูดถึงเลย
‪ทิ้งผมเถอะ ฟิล
‪ให้ผมอยู่กับความผิดของผม
‪สมเพชตัวเองอยู่เหรอ
‪ฉันคงไม่ได้รับเชิญสินะ
‪ใช่ เธอทำทุกอย่างพัง
‪ฉันก็ทำพังเหมือนกัน
‪ฉันทิ้งพวกเธอไว้ที่นั่นตามลำพัง
‪ฉันหนี
‪แต่ฉันกลับมาแล้ว
‪และฉันจะไม่ไปจากที่นี่โดยไม่มีวิลโลบี้
‪ผมเป็นแค่ "วิ่นป่นปี้"
‪ผมแค่อยากเป็นวิลโลบี้ที่ยิ่งใหญ่ ‪ที่มีครอบครัวสุดเจ๋ง
‪- เฮ้ย! ‪- นี่เธอหาว่าเจนไม่เจ๋งเหรอ
‪- เปล่านะ ‪- บาร์นาบี้ เอไม่เจ๋งเหรอ
‪- เปล่า แค่... ‪- บาร์นาบี้ บีไม่เจ๋งเหรอ
‪- เธอไม่เจ๋งเหรอ ‪- โอเค ผมเข้าใจแล้ว หยุดเถอะ
‪ฟังนะ พ่อกุ้งแห้ง เธอมีครอบครัวนะ
‪พวกเขาต้องการเธอ
‪และเธอต้องการพวกเขา
‪หมวกกันภัยของผม
‪รีบเผ่นแล้วไปทำอะไรเจ๋งๆ กันเถอะ พี่น้อง
‪รีบไปกันเถอะ พี่น้อง
‪ผมชื่นชมความโหดเหี้ยมของคุณนะ ‪แต่นี่มันบ้ามาก
‪ใกล้ถึงแล้ว
‪ผม...
‪จะพาข้าวโอ๊ตไปเดินเล่นน่ะ
‪ข้าวโอ๊ตชอบเดินเล่น
‪ไปกันเถอะ ข้าวโอ๊ต
‪มีเด็กกำพร้าอยู่ในรถเข็นรึเปล่า
‪ฟิล
‪เด็กกำพร้าในรถเข็นข้าวโอ๊ตเนี่ยนะ ‪เกิดมาไม่เคยได้ยินอะไรแบบนั้นเลย
‪เป็นอะไรที่ประหลาดมาก
‪ไม่นะ อย่าแตะต้อง
‪อย่าดูในนั้น
‪แม่เจ้า หลังฉัน!
‪บังอาจมาก
‪นายคิดว่าข้าวโอ๊ตโตในทุ่งหรือไง ฟิล
‪รู้ไหมว่าต้องแช่ข้าวโอ๊ตพวกนี้นานแค่ไหน
‪กว่ามันจะนิ่มพอที่จะไม่ทำให้เด็กสำลักได้
‪รหัสสีฟ้า เธอไม่ใช่ฟิลตัวจริง
‪ลินดานี่
‪หยุดตรงนั้นเลยนะ ฟิลตัวปลอม
‪- พี่เลี้ยง ‪- ทิม
‪เธอขโมยเด็กกำพร้า
‪- เขาไม่ใช่เด็กกำพร้า ‪- และเธอก็ไม่ใช่ลินดา
‪แต่ผมคือฟิล
‪- นี่แน่ะ ‪- นี่แน่ะ
‪(แผนกช่วยเหลือเด็กกำพร้า)
‪เจอแล้ว
‪เธอกำลังจะหนีไปแล้ว หยุดยัยลินดานั่น
‪นึกแล้วว่ารถของฟิลต้องเจ๋ง
‪พี่เลี้ยง ประตูรั้ว!
‪ประตูรั้วแล้วไง ฟิลไม่ใช่ไก่กา
‪เรามีเรื่องราวของผู้คน ‪ในบริบทต่างๆ มากมาย...
‪รู้ไหม ดีนะที่ได้เห็นลินดาริเริ่มอะไรใหม่ๆ
‪และปลุกคนอื่นๆ อย่าไปไหนนะครับ
‪คืนนี้ เด็กชายร่างผอมแห้ง ‪หลบหนีจากสถานพินิจ
‪การตามล่าเขา...
‪ทิมอยู่ในกล่อง
‪แฝดบาร์นาบี้ส์ ฉันมีเรื่องให้ช่วย
‪- โอเค ทิม ‪- ได้ ทิม
‪ไปกันเถอะ
‪- ไม่ ‪- ไม่เหรอ
‪- หมายความว่าไง ไม่ เราต้องรีบแล้วนะ ‪- ไม่ต้องรีบหรอก
‪เรามีกลองนะ ที่รัก เรามีกลอง
‪เจน ขอร้องล่ะ
‪เราจะไม่ใช่วิลโลบี้เลย ‪ถ้าไม่มี "สมมติ" ของเธอ
‪สมมติ...
‪ฉันพูดว่า...
‪ฉัน...
‪ขอโทษล่ะ
‪สมมติว่านายพูดล่ะ
‪สมมติว่าเธอรับคำขอโทษของฉันล่ะ
‪สมมติว่านายเลิกสั่งให้ฉันทำอะไรๆ ล่ะ
‪สมมติว่าเธอเลิกทำให้ฉันต้องซวย ‪และต้องติดอยู่ในห้องเก็บถ่านหิน
‪ในขณะที่เธอได้เล่นกับเด็กกำพร้า ‪และกินมีตโลฟล่ะ
‪- ฉันรับคำขอโทษของนาย ‪- อะไรนะ
‪ทิมบอกว่าเขาขอโทษ
‪เพราะเขาทำผิดไป
‪เกี่ยวกับทุกเรื่องที่ฉันจดไว้ตรงนี้
‪แผนกช่วยเหลือเด็กกำพร้า เปิดประตู
‪เราต้องเผ่นแล้ว
‪- มีอะไรให้ช่วยคะ ‪- เรากำลังตามหาเด็กที่หายไป
‪มีคนเจอพวกเขาแล้วค่ะคุณ
‪บาย
‪ตราบใดที่พวกเขาคิดว่าพวกเธอเป็นเด็กกำพร้า ‪พวกเขาจะไม่มีวันยอมแพ้
‪มีทางเดียวที่จะหนีจากเรื่องนี้ได้
‪พวกนายจะไม่ชอบหรอกนะ แต่...
‪สมมติว่า... เราพาพ่อแม่กลับมาล่ะ
‪- อะไรนะ ‪- พ่อแม่เหรอ
‪- พี่เลี้ยงจับพวงมาลัยไว้เถอะนะ ‪- โทษที แต่พ่อแม่พวกเธอไม่ดีนะ
‪ใช่ ผมรู้ว่าพวกเขาชั่วช้า
‪แต่พวกเขาเป็นพ่อแม่เดียวที่เรามี
‪ฟังนะ ผู้หญิงจากศูนย์ช่วยเหลือนั่นพูดว่า
‪ถ้าพ่อแม่แท้ๆ ของเรากลับมา
‪เราก็อยู่ด้วยกันได้
‪เราต้องพาพวกเขากลับมา
‪เรารู้นี่ว่าพวกเขาไปไหนกัน
‪สวีตเซอร์แลนด์
‪- "ผู้ที่ปีนขึ้นไป..." ‪- "จะไม่ได้กลับลงมา"
‪ระวัง...
‪หมวกหนามแหลมพวกนี้เก๋ไหมจ๊ะ ยาหยี
‪หนามแหลมพวกนี้เพิ่มความกำยำ ‪ให้เท้าคุณดูมาดแมนขึ้นไปอีก
‪- สู่การผจญภัย ‪- สู่การผจญภัย
‪เด็กๆ แสนฉลาดพวกนั้น ‪เกิดจากสองคนนี้ได้ไงกันนะ
‪นี่มันทฤษฎีของดาร์วินใช่ไหมเนี่ย
‪เราต้องช่วยพวกเขาจริงเหรอ
‪วิลโลบี้
‪ผมชอบโรงงานของท่าน
‪ผมต้องการโรงงานของท่าน
‪ยกโรงงานให้ผมเถอะนะ
‪คืนนี้
‪หวัดดี เมล
‪เราต้องสร้างอะไรบางอย่าง ‪เพื่อไปสวีตเซอร์แลนด์
‪ได้
‪- แผนหนึ่ง ‪- แผนสอง
‪- จัดไป ‪- จัดไป
‪นี่แหละที่ฉันเรียกว่าเรือบิน
‪เยี่ยมมาก แฝดบาร์นาบี้ส์
‪- เรือบินที่ดี ‪- เรือบินที่อร่อย
‪สู่สวีตเซอร์แลนด์
‪ใจเย็นจ้ะ รูธี่
‪เอาละ เด็กๆ ไปฉี่ซะ ‪ฉันจะกลับมาพร้อมข้าวโอ๊ต
‪ใช่แล้ว ข้าวโอ๊ต
‪ดูสิ รูธี่อยากช่วย
‪มันเกือบจะเหมือน...
‪พวกเขาคือครอบครัว
‪เริ่มเส้นทางสู่สวีตเซอร์แลนด์
‪โอ้ สวีตเซอร์แลนด์ หนูจะต้องชอบที่นั่นแน่ รููธี่
‪ดินแดนแห่งช็อกโกแลต ชีส และมีด
‪อะไรน่ะ
‪ทิม
‪พวกนายว่าพี่เลี้ยงจะโกรธไหม ‪ที่เราแอบออกมา
‪และหนีมากับเรือบิน และขโมยมือถือเธอมา
‪และกระเป๋าด้วย
‪เธอต้องโกรธแน่นอน ‪แต่เราทำให้เราเป็นเด็กกำพร้าเอง
‪เราก็ต้องทำให้เราเลิกเป็นเด็กกำพร้าเอง
‪ฉันยังไม่ตาย
‪ในที่สุดฉันก็ยังไม่ตาย
‪ดูนั่นสิ
‪ขณะที่เหล่าวิลโลบี้บินไปทางตะวันออก ‪มุ่งหน้าสู่อรุณรุ่ง
‪ผมก็แค่ติดเรือบินมาด้วย ในโคนอันนี้
‪ผมบอกคุณแล้วว่าเรื่องนี้จะน่าตื่นเต้น ‪พวกเขาจะเจอพ่อแม่ทันเวลาไหม
‪ไม่รู้สิ ผมอยู่ในโคนนะ
‪(แอลป์ที่ไม่อาจปีนได้)
‪แอลป์ที่ไม่อาจปีนได้ พวกเขาว่างั้น
‪เทียบกับเนินแห่งความรัก ‪ที่เราปีนกันมาไม่ได้เลย แม่จ๋าแสนหวาน
‪โอ้ พ่อจ๋า...
‪พาแม่ไปสู่ยอดเขาทีนะจ๊ะ
‪ทำอะไรอยู่ เจ้าพวกโง่
‪- แม่จ๋าๆ ที่รัก ‪- หยุดร้องโยเดลนะ
‪ดูสิ หิมะ
‪(สวีตเซอร์แลนด์)
‪เติมเชื้อเพลิงเลย พวก
‪- ใส่น้ำตาลในท่อ ‪- ในถังน้ำมัน
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪เราจะไปหยุดพ่อแม่เราไม่ให้ฆ่าตัวตาย บาย
‪เยี่ยม เจ๋ง
‪ปีนขึ้นไป ที่รัก ปีนขึ้นไป
‪(หยุด! ไม่อาจปีนได้!)
‪ดีกว่าเดินเยอะเลย
‪บาร์นาบี้...
‪พ่อว่าพ่อไม่รู้สึก... ถึง... จมูกพ่อแล้ว
‪ไม่นะ ไหมพรมหมดแล้ว
‪แม่ถัก... ไม่ได้
‪- โอ้ แม่จ๋าแสนหวาน ‪- พ่อจ๋า เราทำผิดพลาดอย่างมหันต์
‪เราต้อง... กลับบ้าน
‪โอ้ แม่จ๋า แม่คือบ้านของพ่อ
‪คุณมาถึงที่หมายแล้ว
‪นั่นไง
‪- พวกเขาอาจอยู่ที่ไหนก็ได้บน... ‪- นั้น! ดูสิ
‪ฉันสงสัยว่าพ่อแม่เราเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น
‪พวกเขาสร้างความวุ่นวายเก่งจริงๆ
‪- มีบางอย่างข้างนอก ‪- มีบางอย่างข้างนอกจริงๆ
‪ดูสิ ดู
‪สีแดงวิลโลบี้ เส้นใยมนุษย์
‪เรียบดุจเส้นไหม
‪หมีน้ำของพ่อ
‪แม่ถักไม่ได้
‪เส้นไหมของแม่
‪- สำเร็จ ‪- เราเจอพวกเขาแล้ว
‪ตามเส้นไหมนั่นไป
‪เกาะแน่นๆ นะ วิลโลบี้
‪ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
‪มองไม่เห็นเลย
‪เย็นใจที่ได้เจอนายนะ
‪เล่นคำได้เจ๋ง เจน
‪ไม่นะ เรากำลังเสียพลังงานไป
‪แฝดบาร์นาบี้ส์ เกิดอะไรขึ้น
‪- ความสูง ‪- เราต้องการสายรุ้งเพิ่ม
‪ขับต่อไป
‪เร็วหน่อย พวก
‪- สายรุ้ง ‪- สายรุ้ง
‪- เหยียบมิดละนะ ‪- สายรุ้ง
‪- สายรุ้ง
‪สายรุ้ง
‪ไม่อาจปีนได้ แต่ใช่ว่าไม่อาจบินได้
‪ดูนั่น
‪เส้นไหมนำไปที่...
‪ไม่นะ
‪อย่างกับสุสานแน่ะ
‪เร็วเข้า
‪พวกเขาต้องอยู่ที่นี่แหละ
‪แยกกัน
‪- แยกกัน ‪- แยกกัน
‪ต้นไม้
‪- ต้นไม้ ‪- นี่ก็ต้นไม้
‪- ต้นไม้อีกแล้ว ‪- ไม่มีวี่แววพวกเขาเลย
‪เป็นไปไม่ได้
‪พวกเราหนาวตายตรงนี้แน่ถ้าหาพวกเขาไม่เจอ
‪ฉันได้ยินอะไรบางอย่าง
‪- เหมือนกัน ได้ยินบางอย่างจริงๆ ‪- มัน "บาง" หรือ "อย่าง" กันแน่
‪มันคือ "บาง" แล้วก็ "อย่าง" ไปเลย!
‪ไม่ใช่ต้นไม้
‪พ่อกับแม่
‪จูบของพวกเขา มันยังอุ่นอยู่เลย
‪เครื่องทำความร้อน ไฟ
‪เร็วเข้า
‪ไชโย
‪เรามีพ่อแม่
‪- หม่าม้า ‪- และป่าป๊า
‪เด็กๆ เหรอ
‪พ่อยอดขมองอิ่ม เรากลับถึงบ้านแล้วเหรอ
‪เปล่าจ้ะ สุดที่รัก
‪อยู่บน... แอลป์
‪พวกเรามาช่วยพ่อกับแม่ครับ
‪ช่วยเหรอ
‪- ช่วยเราเหรอ ‪- แต่มาได้ไง
‪- เรารู้ว่าพ่อกับแม่จะไปไหน ‪- เราส่งพ่อกับแม่มาเอง
‪ตัวแทนท่องเที่ยวน่าตำหนิน่ะ
‪- แผ่นพับน่ะเหรอ ‪- ลูกบอลของแม่
‪นี่ฝีมือ...
‪พวกแกเหรอ
‪เราอยาก...
‪ทำให้ตัวเองเป็นเด็กกำพร้าน่ะ
‪- แต่พวกเราคิดผิด ‪- ผิดมหันต์
‪แม่เจ้า
‪คืองี้ครับ เราไม่ใช่ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบหรอก
‪ไม่ใช่ครอบครัวที่ดีด้วยซ้ำ
‪แต่พ่อแม่ต้องพึ่งเราเพื่อลงไปจากแอลป์นี่ ‪และพอเราลงไปถึงข้างล่าง
‪เราก็ต้องพึ่งพ่อแม่ เราทุกคนจะได้อยู่ด้วยกันได้
‪พ่อกับแม่ไม่ต้องรักเราก็ได้...
‪แต่ช่วยเป็นพ่อแม่ของเรา... อีกครั้งได้ไหม
‪- นะครับ ‪- นะคะ
‪ตายแล้ว พ่อจ๋า บางทีเราอาจคิดผิดก็ได้
‪เราทำได้ดีกว่านั้นนะ
‪ดีไหม เพื่อความรัก
‪เพื่อความรัก
‪หลบไปให้พ้น
‪ดูเครื่องยนต์นั่นสิจ๊ะ
‪โอ้ ฉันอยากบินจริงๆ
‪วิ่งเร็ว แม่จ๋า วิ่งให้เร็วที่สุด
‪- ผมไม่นึกเลยว่าจะเจอมุกนี้ ‪- ฉันไม่ได้เอาชุดวิ่งมา
‪- ยกขาขึ้นมาจ้ะ ‪- แม่มาแล้ว พ่อจ๋า
‪สู่การผจญภัย
‪แม่จ๋า ไปหัดขับเรือบินมาจากไหนเนี่ย
‪แม่นึกว่าพ่อขับอยู่ซะอีก ที่รัก
‪น่าเสียดาย พ่อแม่วิลโลบี้ยังคงเห็นแก่ตัว...
‪คันเหยียบพวกนี้เอาไว้ทำอะไร
‪อย่างเหลือเชื่อ สุดขีด...
‪- สุดๆ ‪- แย่แล้ว
‪พวกเขาจะมีโอกาสรอดไหมเนี่ย
‪ฉันคิดว่าไม่
‪ให้ตายสิ ความมุ่งมั่นและจินตนาการ ‪ทั้งหมดของพวกเขา...
‪ไม่สำคัญเลยว่าคุณดีแค่ไหนใช่ไหมเนี่ย
‪โลกอาจเป็นที่ที่หนาวจับใจได้
‪เราต้องทำให้ร่างกายอบอุ่นไว้
‪โอ้ ทิม
‪- มันเป็นน้ำแข็งแล้ว ‪- เป็นน้ำแข็งจริงๆ
‪- ความร้อน ‪- ไปเอาความร้อน
‪ไม่ แฝดบาร์นาบี้ส์ อยู่ด้วยกันสิ
‪ความร้อนหายไปแล้ว
‪ทิม เอาไงกันดี
‪เส้นไหม เราตามมันขึ้นมาได้
‪- เราก็ตามมันลงไปได้ ‪- ทิม
‪กลับมานะ ขอร้อง เราต้องอยู่...
‪ไม่นะ
‪สิ้นหวังแล้ว
‪กลับมานะ
‪หนาวจัง
‪- ไม่มี... ‪- สเวตเตอร์แล้ว
‪ไม่นะ
‪สมมติเป็นครั้งสุดท้าย
‪- ฉันได้ยินอะไรบางอย่าง ‪- เหมือนกัน
‪ผ่านทางกระจก
‪เหนือกำแพง
‪เจน
‪มองหาบางสิ่งที่แปลกใหม่
‪ตื่นจากความฝัน
‪ลืมอดีตทิ้งไป
‪ที่สุดปลายสายรุ้งนั้นมีเธออยู่
‪- ฉันติด ‪- ชื่อนั้นสำคัญไฉน
‪ท่วงทำนองที่คุ้นหู
‪เราเล่นตามบทบาทของเรา ‪ในกล่องที่เต็มไปด้วยรู
‪เมื่ออนาคตหายไป และเส้นได้ถูกข้ามไป
‪ฉันรู้ว่าฉันจะอยู่ที่ใด
‪ไม่ว่าจะดีหรือว่าจะร้าย
‪ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ
‪ไม่จำเป็นต้องบอกลากัน
‪บัดนี้ฉันมองเห็นแสงไฟ
‪เมื่อท้องฟ้ากลายเป็นสีเทา
‪และไม่มีสิ่งใดเอื้อนเอ่ย
‪สุดท้ายแล้ว
‪ฉันเลือกเธอ
‪เจน
‪และเธอ
‪แกด้วย เจ้าเหมียว
‪ฉันเลือกเธอ
‪ขอบใจนะ เจน
‪ขอบใจ
‪เศร้าแท้
‪แต่จำไว้นะ... นี่คือเรื่องราวแบบเชยๆ
‪เพราะงั้น มันจะจบแบบนี้ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‪รูธ
‪- มันคือสวิสไจโรคอปเตอร์ ‪- มีที่เปิดกระป๋องด้วย
‪ฉันว่ามันคือที่เปิดจุกขวดนะ
‪บิดอย่างรวดเร็ว
‪พ่อกุ้งแห้ง
‪พี่เลี้ยง
‪ผ่านร้อนผ่านหนาวกันมา แต่เธอทิ้งพวกเราเหรอ
‪- แต่คุณหาเราเจอได้ไง ‪- เราตามสายรุ้งเข้าไปในพายุมา
‪แล้วรูธก็ได้ยินบทเพลงอันไพเราะของเธอ
‪คุณได้ยินเพลงของหนูเหรอ
‪มันเพราะมาก เจน
‪ฉันเชื่อว่าพ่อแม่พวกเธอต้องชอบแน่ ‪พูดถึงพ่อแม่ พวกเขาอยู่ไหนล่ะ
‪ฉันอยากบอกพวกเขา ‪ว่าลูกๆ ของพวกเขาเจ๋งแค่ไหน
‪พวกเขาขโมยเรือบินสุดเจ๋งของเราไปครับ
‪เรามีพ่อแม่ที่แย่จริงๆ
‪หมายถึง "เคยมี" สินะ
‪เราเป็นเด็กกำพร้าแล้ว... จริงๆ
‪อะไรนะ
‪ไม่มีพ่อแม่
‪- ไม่มีบ้าน ‪- ไม่มีที่ไป
‪เราสูญเสียหมดทุกอย่าง
‪แต่เรามีกันและกันนะ
‪ฟังนะ เราขับเรือบินขนมหวาน
‪ข้ามน้ำข้ามทะเลกัน
‪เราปีนเขาที่ไม่อาจปีนได้
‪- จริงๆ แล้วไม่ได้ปีนนะ ‪- ใช่ แต่พูดได้ซึ้งดีนะ
‪ตราบใดที่เราสามัคคีกัน เราจะรอดปลอดภัย
‪ไม่ว่ามีหรือไม่มีพ่อแม่ก็ตาม
‪- สมมติว่า... ‪- เรามาเป็นครอบครัวเดียวกันล่ะ
‪- หวัดดีฮะ แม่ ‪- หวัดดีฮะ แม่
‪ฉันเอาด้วยสุดตัว
‪เจ๋งไปเลย ฉันก็เหมือนกัน
‪- ไชโย ‪- ผบ. คะ พาเราไปจากที่นี่ที
‪มันหนาวเกินกว่าจะซึ้งได้
‪เจ๋งสุดยอดของสุดยอด เย่!
‪ทำไมเราไม่ใช้เฮลิคอปเตอร์ล่ะ
‪เราไม่ต้องการเฮลิคอปเตอร์หรอก ‪เราคือครอบครัว
‪โอเค มันประหลาดนิดๆ อะนะ ‪แต่สุดท้ายเราก็มาถึงจุดนี้
‪ความมุ่งมั่น จินตนาการ ความหวัง
‪บอกแล้วว่าผมดูออกว่าเรื่องไหนดี
‪เรื่องที่ดีที่สุดคือเรื่องที่ลำบากที่สุดไง
‪มันไม่ดก
‪แต่ก็ยังเป็นหนวดอยู่ดี
‪ฉันว่าเรารู้ว่ามันหมายความว่าไง ใช่ไหม ทิม
‪เราจะไม่ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่อีกแล้ว ‪ตั้งแต่เรื่องนั้นเกิดขึ้น
‪หนวด
‪ถ้าเธอกินข้าวโอ๊ตนะ ทิม ‪เธอจะมีขนขึ้นทุกส่วนเลย
‪บางทีทิมผู้ไร้ขนอาจต้องการอะไรใหม่ๆ
‪ฉันเรียกมันว่าเมลานอฟมีตโลฟ
‪ไม่นะ
‪- รูธ ‪- ไม่นะ
‪ดูสิ ทิม รูธมีหนวดเนื้อสัตว์
‪วิลโลบี้
‪ดูพวกเขาสิครับ
‪ครอบครัวสมบูรณ์แบบที่ไม่สมบูรณ์แบบ
‪และถึงแม้พวกเขา ‪จะไม่ได้ทุกสิ่งที่พวกเขาอยากได้
‪- เอาเลย ‪- แต่พวกเขาก็ได้สิ่งที่พวกเขาต้องมี
‪ผมว่าเราทุกคนต้องการความรัก
‪แม้แต่ผม
‪ฉันรักหนวดของฉัน
‪เห็นไหมครับ พวกเขาอยู่ด้วยกัน ‪อย่างมีความสุขตลอดกาล
‪ซึ่งมากกว่าที่ผมจะพูดได้กับ... นั่นแหละ
‪โอ้ พ่อยอดยาหยี
‪แม่รักการได้เห็นโลกกับพ่อเหลือเกิน
‪แม้จะเปียกก็เถอะ
‪ไม่มีอะไรจะหยุดเราจากการผจญภัยได้ แม่จ๋า
‪ตายจริง
‪(หนังสือรับรองการรับเป็นบุตรบุญธรรม) ‪(ทิม วิลโลบี้ เจน วิลโลบี้)
‪(บาร์นาบี้ เอ วิลโลบี้ บาร์นาบี้ บี วิลโลบี้)
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล
‪อะไร อย่ามองผมแบบนั้นนะ ‪มันไม่น่าขยะแขยงสักหน่อย