Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX SUNAR
Hiç ayrılmayan, birbirini iyi ve kötü günde seven
ve sonsuza dek mutlu olan
ailelerin hikâyelerini seviyorsanız
aradığınız film bu değil, tamam mı?
Burası benim şehrim.
Görmediğim kalmadı.
Bakın onlara. Sıkıcı hayat süren sıkıcı insanlar.
Yargılamıyorum.
Tamam, yargılıyorum.
Bir sürü pencereye baktım, tamam mı?
Mutlu aileler gördüm.
Destek olan aileler, işlevsel aileler...
Ama en iyi hikâyeler hep kimsenin bakmadığı pencerelerdedir.
Aşağı bakın.
Orada saklanmışlar işte.
Bu arada ben anlatıcıyım
ve bir kediyim.
Takılmayın buna.
Bu ailenin hikâyesi bir tuhaf.
Eski moda evlerinde
modern dünyadan uzaklar.
Size etrafı gezdireyim. Burada harika fare avlanır.
Eski moda deyince kastettiğim, kökleri çok eskiye dayanıyor.
Gelenek, icat, yaratıcılık ve cesaret dolu bir aile mirası.
Muhteşemlikleri de tıpkı muhteşem yüz kılları gibi
bir nesilden
diğer nesile
ve sonrakine geçti.
Ta ki buna kadar.
Seninle bir Willoughby olmayı çok seviyorum.
Şapşikim benim, çok mutluyum!
Birkaç ay ileri saralım.
Bu sevgi dolu, kusursuz evliliğin...
...meyvesine.
-Bu da nesi? -Tanrı'm.
Ben senin babanım
ve kaba doğumunla hakaret ettiğin o tatlı kadın da annecik.
Sevgiye ihtiyacın varsa
rica ederim, başka yerde ara.
Teşekkürler.
Bu arada adın Tim.
Sen bir Willoughby'sin.
İyi günler efendim.
Sevgi dolu ebeveynlerinin Tim'e verecek sevgisi yoktu.
Verdikleri tek şey adıydı.
Will-ough-by
Ha, bir de kardeşleri.
Jane adlı bir kız...
Ebeveynlerimiz duyacak.
...ve ikisi de Barnaby adındaki ikizler. Ürpertici tipler.
-Sağ ol Barnaby. -Ne demek Barnaby.
-Niye bu duvara bakıyoruz? -Çünkü Jane, biz Willoughby'leriz.
Bu Willoughby hikâyesi tuhaf, tamam mı?
Ama hep kötü değil.
En azından her yemekte birlikteydiler.
Şu ikisini kastediyorum.
-Baharatlı seviyorsun, değil mi? -Sevmekle kalsam iyi.
Bayılıyorum.
Çocuklarıyla paylaşmayı unutuyorlardı.
Artık kalacağını sanmıyorum.
Öyle açım ki kendi dilimi yemek istiyorum.
-Ben de. -Ben de.
-Biz de. -Biz de.
Acaba Barnaby'lerden birini yemek gibi giydirip...
-Kötü fikir. -Berbat.
Olmaz Jane.
-Tamam ama acaba... -Acabayı bırak.
-Evet. -Acaba yok.
Aç olduğunuzu biliyorum ama Willoughby'ler yemek için yalvarmaz.
Bekleriz.
Yemek var mı?
-Yemek mi? -Bugünün yemeğini biz yeriz.
Siz de dünküleri.
Ama dünkülerin hepsini dün yediniz...
O yüzden hiç yemek kalmadı...
Jane!
Benim adım anne. "Jane" de kim?
Hem annene isimler takacaksın hem de seni besleyecek miyiz?
-Hayır! -Hayır mı?
Yani...
Evet anne. Yapma.
-Yapma mı? -Annene, ne yapacağını
söyleyemezsin!
Ne?
Seni bencil çocuk.
-Hepsini yedin. -Hayır, yemedim.
Açlıktan öleceğim babacık.
Bu o kız!
-Küçükleri de getirmiş. -Ürperticiler.
-Selam anne. -Selam anne.
Burada ne işleri var?
-Hiç. -Hoşça kal anne.
-Gidiyorlar... -Açız!
-Bu çocukların istekleri hiç bitmiyor. -Hayır,
-iyiyiz. -Barnaby'lere bir kazak daha lazım.
-Jane. -Bir yeter.
-Biri severiz. -Barnaby'ler!
-İki tane. -Sus.
-Bak, sinirleniyorum. -Korkunç.
Çok gerildim.
-Korkunç. -Örgü öremiyorum!
-Hep senin suçun! -Benim mi? Neden?
Çocuksu ihtiyaçlarınla bizi rahatsız etmekte ısrar ediyorsun.
Dosdoğru kömürlüğe!
İyi günler efendim.
Zavallı Timothy.
Kısa pantolonlu, tüysüz bir çocuk için berbat bir yer.
Bazen keşke Willoughby olmasaydım, diyorum.
Eskiden muhteşemdik.
Bizden asker ve bilim insanı çıkardı.
Krallar ve filozoflar,
kâşifler ve havacılar,
sanatçılar ve şairler. Tırmanılamayana tırmanırdık.
Ve bir aile gibi hep birlikte masada yemek yerdik.
Her Willoughby'nin bıyığı vardı.
Kadınların bile.
Yine muhteşem olabiliriz.
Hayır...
Olacağız.
Tüm aksiliklere rağmen
Willoughby çocukları hâlâ azimliydi.
-Aferin Barnaby. -Sana da Barnaby.
-Güle güle zeplin. -Güle güle.
Hayal güçleri vardı...
...ve umutları.
Camın ardından
Çitin üstünden
-Gökkuşağının peşinden... -Sessiz!
Örgü öremiyorum!
Hayallerimin başladığı yerde...
Örgü öremiyor!
Özgür kalacağım
Bir ilmek kaçırırsa!
Bayılacak gibiyim!
Tatlı annecik.
Kabul edelim, bu Willoughby ailesi harika durumda değil
ve görünüşe göre asla da olmayacak.
Biri yardım etmezse tabii.
Belki karanlık ve fırtınalı geceden.
Belki de çok fazla pencereye bakmıştım
ama bu hikâye beni etkiledi.
Biliyorum, anlatıcıların karışmaması gerekir.
Ama azıcık dürttüm.
İyi zamanlanmış bir...
-Dışarıda bir şey var. -Kesinlikle var.
-Jane. -Dışarıda bir şey var.
Bu bir uluma. Sevimsiz bir uluma.
Amma da gizemli.
Kitapta gibiyiz. Hadi Barnaby'ler.
-Kötü kitap. -Korkunç kitap.
Hâlâ uyanıklar.
Baban için dans et.
Ne tür bir canavar böyle ulur?
Çok korkuyorum. Ya siz, Barnaby'ler?
-Çünkü ben korkuyorum. -Belki de bunu...
Canavarlı kitabı hatırladınız mı? Dişler, pençeler, yenmiş çocuk yığınları.
-Hayır. -Sus.
-Kanlıydı, değil mi Barnaby'ler? -Kan kötüdür.
-Tehlikeli mi diye bakayım. -Hayır.
Tehlikeliyse farklı yönlere koşun. Zikzak falan yapın. Tamam mı?
-O zaman sadece birinizi yiyebilir. -Nedir bu hissettiğim?
-Korku. -Kesinlikle korku.
Unutmayın ikizler. Zikzak.
-Zikzak. -Zikzak.
Geri durun Barnaby'ler.
Ne düşündüğünüzü biliyorum.
Çünkü ben de aynısını düşünüyorum.
Kutuda ne var?
Boşaltsak içine girebilir miyim?
Selam canavar. Ben Jane.
Umarım iyi bir canavarsındır çünkü biz iyiyiz.
Lütfen yüzümüzü yeme.
Sabahları taze yün kokusuna bayılıyorum babacık.
Ebeveynler kalkmış mı? Berbat.
Bıyığından harika bir yün oluyor.
Yapsana.
-İyi ama ben nasıl... -Devam et.
Ben örüyorum, sen yün veriyorsun. Basit.
O tablo hep...
Anneciğin yünü olsun istersin, değil mi?
Mecbursun. Kazakları seviyorsun.
Çok güzel.
İşte böyle.
Jane?
İkizler?
Muhteşem Edmund Amca!
Seni duyacaklar.
Sessiz olmalıyız. Annemle babam hâlâ...
Tim!
-Gel canavarcık. -Jane! Sen ne...
-Şurada. -Yakala.
-Tut. -Tut.
Yine mi rakun besliyorsun?
Hayır.
Orada bir şey var!
"Bir" mi "şey" mi?
-Tut. -Nedir o?
Bir bebek mi?
-Gürültüyü kesin! -Örgü öremiyorum!
Nereden buldun o şeyi?
Dışarıda, bir kutuda yaşıyordu.
O bir yetim.
-Yetime benziyor. -Öyle kokuyor.
-Yetim gibi kutusu var. -Yetim dostum
-Kutuda bir başına geldin iyi ki -Niye şarkı söylüyorsun?
-Yaşamak için... -Ondan kurtulalım!
-Ver onu bana. Ver... -Hayır.
Ebeveynlerimiz çocuklardan tiksiniyor.
Bebekler de en çocuksu çocuklar.
Onu seviyorum ve kimse onu benden alamaz.
-Barnaby'ler, onu getirin. -Peki Tim.
-Barnaby'ler, yetimimi geri verin. -Peki Jane.
Barnaby'ler, şey!
-Pardon Tim. -Barnaby'ler,
-yetim. -Evet Jane.
-Barnaby'ler! -Oldu.
-Barnaby'ler! -Barnaby'ler!
-Barnaby'ler, yetim? -Barnaby'ler, yetim?
-Kaçmış. -Hızlı.
Ne?
Canavar serbest!
Hayır.
-Nedir o? -Bir bebek.
Yine mi?
-Niye hep böyle oluyor annecik? -Ebeveynler!
Siz... Ebeveynler! Bana bırakın.
Orada dur. Bebek kaslarını kıpırdatma.
Bırak beni!
-Kızarmış bebek. -Hayır!
-Annenin yünleri yanıyor. -Hayır.
Evet!
Yün yakıcı!
Hayır!
Barnaby'ler, tutun.
Hayır!
Yakaladım, seni haylaz!
-Bir Willoughby bile değil. -Bu şey senin mi?
-Hayır. -Ne? Hayır, ben...
Yemeğimizi yiyip kömürlüğümüzde uyuyorsun.
Şimdi kalkmış bir çocuk daha büyütmemizi mi bekliyorsun?
-Hep bunu yapıyor. -Ne? Hayır...
Denemediğimiz şey kalmadı.
-Yok saydık. -Kömürlük.
-İhmal ettik. -Kömürlük.
-Ben değildim. -Onunla oynamadık.
Kömürlük. İşe yarar sanıyorsun.
Nerede! Hiçbir şey sökmüyor.
Örgü öremiyorum!
Tatlı annecik.
-Çocuklar. -Keşke hepsini evden atabilseydik.
-Hepinizi kovmaya karar verdim! -Durma.
Ama evim...
O şey gitmeden dönmeyin!
-Siz... -Hadi.
-...cezalısınız! -Hadi. Evet!
-Hepsi senin suçun. -Ne?
Bu onların suçu. Onları kovmalıyız!
Willoughby evinde yaşamazsak
Willoughby'lerin gururunu nasıl onaracağız?
-Ondan derhâl kurtulmalıyız. -Olamaz! Tim!
Bu çile sona erdi.
Evimize dönelim.
Dur... Nasıl?
Ona bir ev gerek Tim.
Yardım etmezsek
Willoughby adına leke süren ebeveynlerimiz kadar kötü oluruz.
Çok leke sürdüler.
Mükemmel evin yerini biliyorum.
-Beni izleyin! -İzleyin!
-Merhaba dışarısı. -Dışarısı mı?
Ama ben hiç...
Evden ilk kez ayrılmak zor olsa gerek.
Gerçi ben ayrıldığımda altı günlüktüm.
Benimkilerin tek yaptığı, yalayıp gözümü açmak
ve dışarı atmaktı.
Alışacak... Belki.
Jane! Nereye gidiyoruz?
-Gökkuşağının sonuna. -Sonuna mı?
Ne kadar uzakta?
Çok değil.
Değil mi yetim dostum?
Bekleyin.
Geçebilirsiniz.
Barnaby'ler.
Affedersiniz. Açılın.
-Üzgünüm. -Pardon.
Jane! İnsanlar!
Bu taraftan.
Beni bekle.
Evet! Buraya.
Jane, ayakkabılarıma çiş bulaştı.
Yaklaşıyor muyuz?
Vardık sayılır.
Burası şehrin kötü mahallesi.
Kendim öğrendim.
Şuna bak.
Harika, değil mi?
Mükemmel ev.
Genelde eski moda hikâyelerde,
gökkuşağının sonunda hazine olur, değil mi?
Bunda yok.
"Geçiş yasaktır" mı?
Bu kötü oldu.
-Bak! Ördekçikler. -Jane.
-Fabrika! -Barnaby'ler.
Hayır!
Selam ördekçikler! Çok tombullar.
Barnaby'ler!
Jane!
Willoughby'ler izinsiz girmez!
Mükemmel ev.
Bu bir şeker fabrikası.
Bir sürü makine.
Bir sürü düğme.
-Kollar. -Düğmeler.
Gökkuşağının altında
Fırıl fırıl döneceğim
Dostum için mükemmel ev
Gökkuşağı yemeği mi?
Burada her şey var.
Yetimin evi var. Eve dönüyoruz.
Onu dışarıda bırakamayız. Güvenli değil.
Ya kurtlar varsa?
Kurtlar mı?
İşte.
Onu kutuda buldun, kutuda bırakıyoruz.
Kurtlar kutuları sevmez.
Denge sağlandı.
Tim, bekle!
Acaba ona isim versek mi? Düzgün bir üç heceli isim, mesela...
Taffeta! T, A, F, F, E...
Onun adı Ruth.
-Ruth mu? -Evet.
Ruth'u yeniden yetim bırakınca Ruhsuz Willoughby'ler olacağız.
Şimdi ruhsuz ol ve veda et.
Peki.
Ah, Ruth!
Seni hep nerede bulacağımı biliyorum.
Gökkuşağının sonunda.
Eve.
Jane.
Kim o çalışmamı bölen?
İzinsiz girdik!
Kim?
Kutumda ne var?
"Ruth" mu?
Sen şeker değilsin.
Ne muhteşem bir bıyık.
Burası gerçekten mükemmel evmiş.
Umarım doğru olanı yapıyoruzdur.
Elbette öyle Jane.
Harika bir evi olan harika bir adamın ailesi de harikadır.
Şanslı yetimin hayatının nasıl olacağını bir düşün.
Evimiz Ruth'unki gibi olsa
yiyecek çalmamız gerekmez ve kimse "Kapa çeneni Jane." demezdi.
Eski Willoughby'ler gibi masada yerdik.
Bıyıklarımız uzar giderdi
ve hiç kimsenin kömürlüğe gitmesi gerekmezdi.
Kömür istemedikçe.
-Fabrika istiyorum. -Kocaman.
Dur. Bunlara sahip olabiliriz.
Fabrika hariç.
-Nasıl? -Acaba yetim mi olsak?
Bu en acayip acaban. Ebeveynlerimiz var.
-Kötü ebeveynler. -Korkunç.
Ama ya olmasaydı? Kitaplardaki gibi.
Pollyanna'nın babası Hindistan'da koleradan öldü.
Şeftalili James'in ailesini su aygırı yedi.
Gergedan sanıyordum.
Ebeveynlerimiz olmasa ailemiz muhteşem olurdu.
Jane, sen ciddi ciddi...
Evet! Kendimizi yetim bırakalım.
-Gaddar! -Ruhsuz.
Hayır. Yetimden kurtulmak ayrı bir şey.
İki sinsi yetişkinden nasıl kurtulacağız?
Kolay.
-Hayır! -Hayır, oraya değil. İşte.
-Hayır! -Hayır, orada.
ÜNLÜ SEYAHAT ACENTASI
Ne?
...dokuz doksan dokuz ve dertleriniz temelli yok olacak. Bayılacaksınız.
Temelli mi?
MACERA SİZİ BEKLİYOR!
Katlanmış bir kâğıt parçası mı?
Onları gönderebiliriz.
Acaba...
Kendimizi yetim mi bıraksak?
Evet. Etkileyici fikir Tim.
Eve!
Bu plana bayıldım.
Tamam insanlar, sakin olun.
Duygusallaşmayın.
"Ah, bu çok feci."
Doğa bu. İşe yarayacak.
Bakın, bu çocukların değişime ihtiyacı vardı.
Sizi uyarmıştım.
Bu hikâye öyle duygusal ve şirin değil...
Amanın!
Bu makas keskin. Gözlere dikkat.
Sinsi anne babalarımıza
istediklerini veren ölümcül bir macera yapacağız.
Sevgileriyle baş başa kalmak.
Kesinlikle. Ölümcül yetim kalma fırsatları sunan romantik bir kaçamak.
Dünyanın en sıcak yerlerinde erimezlerse
en ıslak yerinde boğulurlar.
Yamyamlara yem olmazlarsa,
buzullarda donmazlarsa
ya da asit tarlalarında çözünmezlerse.
Ayılardan kaçamazlar
ama diyelim ki kaçtılar, en ölümcül yeri en sona bıraktık.
Tırmanılamaz Alpler...
Çikoviçre'de.
"Yukarı çıkan, aşağı inemez."
"Menfur Seyahat Acentası.
Çocuklara izin yok."
Bakın.
MENFUR SEYAHAT ACENTASI
Enfes.
Bu ne?
MENFUR SEYAHAT ACENTASI
-Babacık. -Evet lolipopum.
Nedir o?
Ne diyor babacık?
"Dünyayı görün."
"Maceralar yaşayın."
Bir macera yaşamak isterdim!
-Başka ne diyor biliyor musun? -Ne diyor babacık?
"Çocuklara izin yok."
Buna bayıldım.
Hula dansı yap aşkım.
Beni helikopter gibi döndür.
Hayır, dur. Bekle.
Bu çocukları burada yalnız bırakırsak
her şeyi mahvederler.
Ya onları burada yalnız bırakmazsak?
Onlara bir dadı tutabiliriz.
Ama iyi dadılar pahalı değil mi?
Evet, annecik.
O hâlde ucuza, kötü bir dadı tutarız!
"Maceraya!" Safdil mi bunlar?
Yani yutacaklarını hiç düşünmemiştim. Ya siz?
İlham perimsin, canımın içi.
Bu çok eğlenceli bir yolculuk olacak.
Hadi, kaldır beni.
Yanlamasına koy.
Annecik sanki biraz ağırlaşmış.
-Ah, babacık. -Kolay oldu.
Maceraya!
-Herkes istediğini aldı. -Maceraya!
Her şey yolunda.
İşe yarayacak demiştim.
Gittiler mi? Başardık!
-Biz... -Artık...
-...yetimiz! -...yetimiz!
Yetim evi!
Cezalısın!
Muhteşem Edmund, duvarının tadını çıkar.
Will-ough-by
Evin erkeği sensin Timothy.
Ve büyük sorumluluk
beraberinde büyük bıyık getirir.
-Tim. -Tim.
-Tim!
Tim?
Tim!
Ne var? Sabah mı oldu?
Açız.
-Saatlerdir açız. -Günlerdir.
-Ölüyoruz. -Ne var?
Çocukça ihtiyaçlarınızı duydum ve evin erkeği olarak
ihtiyacınızı karşılayacağım.
Gördünüz mü? İşe yarayacak, demiştim.
Muhteşemlik başlasın.
Tim.
Willoughby'lerinizi ısıtın.
Kesinlikle enfes.
Yemek hazır.
Düzgün bir aileye düzgün bir yemek.
Kömür yatağında lezzetli ıstakoz!
İşte!
Tim. Bu, duvardan mı?
-Istakoz eski. -Çok.
Eski yemek en iyisidir.
Gidiyorum.
Ne? Peynir tabağından almayacak mısın?
Şarküteri faresi.
-Acayipleşti. -Pas geçiyorum.
Ben yerim.
Ne? Hey!
-Willoughby aşkına, nereye? -Dışarı.
Ruth'un evinde gökkuşağı yemekleri var...
Sen dışarıda gezip, tozup dostlarınla gökkuşağı yemeği ye diye
kendimizi yetim bırakmadık herhâlde.
Ben yetimim. İstediğimi yaparım.
-Yapamazsın. -Yapabilirim.
-Yapamazsın. -Yaparım!
-Hayır, sen... -Merhaba!
-Yabancı. -Tehlike.
Davetsiz misafir.
Korkma, turuncu sıska çocuk. Ben sizin dadınızım.
Burası benden sorulur.
Dadıları okumuştum. Sen ne tür bir dadısın?
Doğu rüzgârıyla mı uçtun, batı mı?
-Batı. -Ya şemsiyen?
-Burada. -Çocuk yer misin?
-Bazen. -Niye geldin?
Sevgi dolu ebeveynleriniz tuttu beni.
-Sevgi dolu mu? -Ebeveynler mi?
Bir eğitimim yok
ama çok neşeliyim.
Tüm çocukça ihtiyaçlarınıza hizmet için geldim.
Pişiririm, temizlerim...
Şarkı söylerim!
Ne? Şarkı mı söylüyorsun?
Evet! Tüm dadılar şarkı söyler.
Ben de söylerim.
-Acaba birlikte mi söylesek? -Tabii.
Hadi, hep beraber.
Asla bir dadıya güvenme.
-Büyüleyici. -Yaşasın!
-Sinsi. -Bayıldım.
-Jane'in kafasına ne yapıyor? -Sivri oldu.
Daha genç görünüyor.
Şeytan kadın.
-Ondan kurtulmalıyız. -Kurtulmak mı?
Hemen.
Dadı, ebeveynlerimiz için çalışıyor ve Jane'in beynini yıkadı.
Gitmesi gerek ama nasıl?
Belki bir broşür daha.
Bu nasıl Tim?
İşe yarar.
Willoughby aşkına, bu da ne?
Bu bir dadı sapanı Tim.
Dadı sapanı mı?
Dadı buraya, dadı kabına girer.
-Kol. -Kol.
-Dadı gitti. -Sorun çözüldü.
Bu...
Berbat bir fikir.
Öncelikle çok kol var.
Ve sizce içeri gelip de kendini öylece
dadı kabınıza mı bırakacak?
Burası kütüphane.
İkizler burada bir şeyler yapar.
Bunu siz küçük mantar kafalar mı yaptınız?
Zıpzıp mı o?
-Zıpla. -Vay canına, dadı kabı gibi.
Küçük birer Albert Einstein gibisiniz
ama saçınız daha tuhaf.
-İsminiz ne? -Kol.
-Bu Barnaby. -Bu da.
-İkiniz de mi? Peki. -Çek.
-Ya sana Barnaby A... -Hadi.
-...sana da Barnaby B desem? -Kol.
Onları ayırt edebilirim.
-B'yi sevdim. -A'yı sevdim.
Ben de kolları sevdim. Hangi kol?
-Sağ. -Hayır, sol.
Çekebilir miyim?
Eğlenceli. Bu ne yapıyor?
Hiçbir şey mi?
Acıkan var mı?
Pek iyi değil.
Şuraya bak, yemeği ağızlarında çiğneyip
yutuyorlar.
Sıska çocuk?
Derdi ne bunun?
-Kıskanç. -Kesinlikle kıskanç.
Evet. Klasik bir güç mücadelesi.
Hain Willoughby'ler.
Daha çok "Willoughpis"ler.
"Tim'in yemeğini yemem."
Selam Tim.
Eski moda ebeveynlerini özledin.
Değişim zordur. Ben de yaşadım.
Bence sadece yemek yemelisin.
-Ne? Hayır! -Hadi ama. Gel bakalım.
Sıska kemiklerin yulaf görsün.
Bunu denemelisin Tim. Çok güzel.
Duvar ıstakozundan çok daha iyi.
Willoughby'ler yulaf yemez.
Yapabileceğini biliyorum sıska çocuk. Şimdi ye.
Hayır, sağ ol.
Ye.
-Hayır. -Ye.
-Hayır. -Kes şunu.
-Sen kes. -Bırak.
-Sen bırak! -Ye!
Hayır!
Yulafıma saygısızlık bana saygısızlıktır.
O zaman tek çare, seni...
Kömürlük mü?
"Molaya çıkarmak" diyecektim.
"Tek çare seni molaya çıkarmak."
Hem ebeveynlerin seni neden kömürlüğe kapatsın ki?
-Çocukça ihtiyaçları olduğu için. -Yemek gibi.
-Kazak. -Sevgi.
Eve yetim almak.
Durun bir dakika!
Bir yetimi mi eve aldınız?
Evet, öyle yaptık.
Ama daha bebekti ve bebekler en çocuksu çocuklar,
-yani... -Ondan kurtulduk.
Ne? Duyamadım.
Bebekten nerede kurtuldunuz?
Mükemmel ev.
Burası berbat bir ev.
Zavallı küçük yetim.
İzinsizce girip bu harika adamın çalışmasını bölmemeliyiz.
Hangi harika adamın?
Kim o çalışmamı bölen?
Bir dakika.
Komutan Melanoff gerçek mi?
-Evet. -Vay canına, bu...
İddialı bir kıyafet seçimi.
-Her gün böyle mi giyinirsiniz? -Ben...
Madalyalar şeker mi?
Belki...
Ruth çıksın mı?
Hayır! Git buradan.
Yetim nerede şeker adam?
Hayır!
-Bebek! -Ruth.
-Fabrika! -Fabrika!
Amanın!
Bıyığına dokunabilir miyim?
Ne?
-Bebek! -Ruth!
Nerede o?
Bu çok kötü.
Şeker çöküntüsü yaşamadan onu bulmalıyız.
Hayır! Yine olmaz! Sizi davetsiz misafirler!
Orada kalın.
Peki, yüce insan.
Bebeğim. Hayır.
Olamaz!
Fındıklı nuga!
Amanın!
Şeker kırıcı!
Ruthy!
Yakaladım!
-Çok heyecanlıydı. -Kıpırdamamamız gerekiyordu.
-Ruth. -Sen, koca saçlı kadın!
Bebeğimi geri ver.
Senin bebeğin mi? Hiç sanmıyorum şeker baba.
Dadılar bir sürü şey bilir.
Bu dadı, acayip Willoughby'lerin kapına bebek bıraktığını biliyor.
Dur... Onu bana getiren melekler siz misiniz?
Belki.
Onlara pek melek diyemem.
Tanrı'm.
Onu neyle besliyorsun?
Şeker!
Ben Komutan Melanoff'um ve eğlence diyarında yaşıyorum!
Hareketli bir tablo mu?
Küçük insanları kutuya nasıl sığdırmışlar?
Ruthy bunu seviyor, değil mi?
Sıcak yulafı sevdin.
Her çocuk yulaf sever.
Sen gerçek Komutan Melanoff musun?
Meşhursun yani?
Şey, belki.
Her lezzetli atıştırmalığı kendim yaparım.
Burada yalnız mı yaşıyorsun?
Evet. Yaşıyordum.
Sonra Ruth taşındı ve çok ilgi istiyor.
İster tabii, değil mi kızım?
Bu kadar küçük bir şey nasıl bu kadar kaka yapabilir?
Dokuz gündür gözüme uyku girmedi.
-Çok şeyi açıklıyor. -Çocuk Hizmetleri'nden yardım istedim...
Çocuk Hizmetleri mi? Hayır.
-Aramamalıydın. -Şey, yani...
"Tanımadığın yetim bulunca..."
-"0-0..." -"...0-0'ı ara."
Hayır! Onlara bebek vermek, bir yavru köpeği kafese tıkmak gibi.
Tanrı'm. Köpek yavrularını çok severim.
İyi ki telefonu kapatmışım.
-Öyle mi? -Anlarsınız ya...
Onun çocukça ihtiyaçları hoşuma gidiyor.
Kalmasını istiyorum.
Tamam ama... Bu fabrika çocuklara uygun değil.
Burada kalıp ömrü boyunca şeker yiyemez.
Sonra bir de bakmışsın üniversiteye gidiyor.
Bakarsın doktor olur
ya da bir sonraki Moby Dick'i yazar,
bir sonraki Mona Lisa'yı çizer veya uçakla aya uçar.
Bir sonraki başkan da olabilir.
O zaman Beyaz Saray'a gitmen gerekir
ve şekerden elbiseyle olmaz bu.
Bu çok abartılı.
Kulağa çok tatlı geliyor.
Artık bu şeker adamı, şeker üreten bir aile adamına
dönüştürme zamanı.
Yardım gerekirse kimi arayacağını biliyorsun.
Çocuk Hizmetleri'ni.
Ne? Hayır, sıska çocuk.
Beni arayabilirsin.
Ben bir dadıyım.
Arayacağım.
-Numaranı şuraya yazarsan... -Bir şeker fabrikası gerekirse...
Mükemmel ev.
Siz Willoughby'ler harikasınız.
Al oğlum. Yakala.
-Sarılmak böyle bir şey mi? -Bilmiyorum ama sevdim!
Maalesef bu Willoughby çocukları pek yakında kötü haber alacaktı.
Çünkü ebeveynleri...
Hâlâ sağdı.
MENFUR SEYAHAT ACENTASI
VOLKANİK ADA
Aşk her şeyi aşar, derler.
Bu ikisi için öyle.
ASİTLİ GAYZER
Evet!
Bu kedilerin kaç canı var?
Ah babacık,
seninle maceraya bayılıyorum.
-Böcek. -Ne yazık ki annecik,
maceralarımız yakında sona erecek.
Beş parasız kaldık.
Yani bu demek oluyor ki...
Eve mi gideceğiz? Maalesef.
O eski moda eve mi?
Evet.
Keşke zaman ve uzayda yol almanın ve orayı satmanın bir yolu olsaydı.
İnterneti kullanabilirsiniz.
-İnt neyi? -Net mi?
Bakın buna.
Eski moda evler bugünlerde iyi para ediyor.
Tanrı'm.
Piranalar!
Bu şey de ne böyle?
Ne çok resim var.
Anladım.
EMLAKÇIYI ARA
Irene Holmes.
Merhaba, eski moda evimizi satmak istiyoruz.
-Çabuk. Söyle ona hemen. -Derhâl.
Otobüse binmiş
Eve giderken
Koltuk altında buldum sakız
Bak dünyanın hâline
Geçip giderken hızla
Çiğneyince midemi bulandırdı sakız
Bayat sakız çiğnemek büyük hata
Harika bir gündü.
Eğlendiğine sevindim Tim.
Komutan mesaj atmış olmalı.
Dadı.
Ne? Babam mı?
...nasıl isterseniz.
"Kilidi açmak için kaydır."
Peki, tamam.
Niye olmuyor?
MESAJLAR WILLOWBEE'LER
Evet!
Dadı, evi satıyoruz.
Hâlâ yaşayan ebeveynlerimiz için çalışıyor!
Tim, tuhaf davranıyorsun.
-Öyle mi? -Evi satıyoruz.
Çocuklardan istediğin gibi kurtul.
Hadi babacık.
Hayır.
Evet.
Bu da dadının yanıtı.
"Çocuklara gelince, ben onları hallederim!"
"Halledilmek" ister misin?
İstemem.
Olamaz.
Para!
Bir davetsiz misafir daha.
Para.
Merhaba!
Yarın ev gezdirme günü. Evinizi satacağım!
Para!
Hayır, satamayacaksın.
Kim böyle bir gecede uyuyabilir?
Aslında ben. Bir uyurum ki sormayın.
Ama bu Willoughby çocukları uyuyamaz.
Hadi.
0, 0, 0, 0, 0.
Çocuk Hizmetleri.
Ben yardıma muhtaç bir yetimim.
Kötü bir dadıyı ihbar edecektim.
Eyvah.
Ding dong,
ev ziyarete açık!
Satın alın.
Kapandaki peyniri kemiren fareler gibi
bu umut dolu insanlar da Willoughby'lerin savaşına yakalanmak üzereydi.
Sıcak.
Seçkin...
SATILIK SATILDI
-Hayır! -Yangın!
-Selam. -Selam.
-Evet. -Yardım?
En kötü ev gezisi.
Kahretsin.
-Aferin Willoughby'ler. -Evet!
Bugün evimizi kurtardık.
AİLENİ SEVİYORSAN KORNA ÇAL
Harika.
Willoughby'ler evlerini cesurca savunadursun...
-Dur, nereye? -...buna karşı koyamazlardı.
Hoş geldiniz.
Bu taraftan.
Şu eve bakar mısınız?
Kusursuz aile.
-Kusursuz aile -Hep hayalini kurduğumuz şey.
Yuvamız olabilir, aşkım.
-Evimiz! -Sinsi. Gidin.
Güllerim için yer var.
-Güller! -Seni çok seviyorum abla.
-Asıl ben seviyorum kardeşim. -Sevgi!
-Biz de sizi çocuklar. -Biz de sizi.
İçim adeta kıpır kıpır...
-Neşe! -Kıpır kıpır!
-Bu ev harika! -Harika!
Aile fotoğraflarını şuraya koyabiliriz.
-Fotoğraflar! -Çok mutlu olabiliriz.
Bu evi kesinlikle alıyoruz.
-Alıyoruz. -Biz harikayız.
Ama onlar kusursuz.
Gelin.
1775 Willoughby Katliamı gibi!
Davetsiz misafirler!
Perili!
Seni seviyorum!
Kusursuz aile bir şeyden mi korktu?
-Sevimsiz. -Kesinlikle bir canavar.
-Sadece bakacağız. -Jane! Hayır!
Kütüphanemize ne oldu?
-Korkuyorum. -Kesinlikle.
Willoughby aşkına!
Ben Willoughby canavarıyım!
Evime girenle ziyafet çekerim!
Barnaby'lerden birini ye!
-Zikzak. -Zikzak.
Burayı terk et ve özgür yaşa, Willoughby isen o zaman başka!
-Zikzak. -Zikzak. Olmuyor.
Ben bir Willoughby'yim.
Öyle mi?
O zaman sorun yok...
Sıska çocuk.
Dadı?
Küçük çocuklara hizmet için buradayım.
İyi olduğunu biliyordum.
-Lastik kollar. -Seni odana kilitlemiştim.
Yapma Tim.
Tüm dadılar kilit açmayı bilir.
Yardım etmek için tüm gece bunu hazırladım.
Kime? Ebeveynlerimize mi?
Ona güvenemeyiz.
Bunu hatırlıyor musun dadı?
"Çocuklara gelince
ben onları hallederim."
Niye böyle fesatsınız? Benim sesimden dinleyin, tamam mı?
"Çocuklara gelince, ben onları hallederim."
Sen böyle deyince halledilmek istedim.
Tim, ailen için çalışabilirim
ama görevim size göz kulak olmak.
Evi satacaklarını size söylemeliydim.
Üzgünüm
ama o küçük, tuhaf kalbinizi kırmayı içim kaldırmadı.
-Sağ ol dadı. Teşekkürler. -Ne zaman istersen küçük kız.
-Dadıya sarılacağım. -Kucak.
Gelin küçük mantar kafalılar.
-Sarıl bize. -Altı kolunla birden.
Tim, iyi misin?
Teşekkürler.
Ah, sıska çocuk.
Ne?
Çocuk Hizmetleri burada.
-Dördüncü birim, çıkışı tut. -Çocuk Hizmetleri mi?
-Hemen gitmeliyiz! -Hiçbir çocuk girip çıkamaz.
Benden ayrılmayın. Hadi.
Nereye?
-Arka kapı. -Peki.
Beni izleyin.
-Gelin. -Neler oluyor dadı?
Tamam. Ayrılmayın. Panik yok.
Kötü bir dadının yetimleri sakladığına inanıyoruz.
-Yetimler mi? -Bir Willoughby olarak
evimizi terk etmenizi talep ediyorum.
-Yetim sensin. -Evet.
Hayır, onların ebeveyni var. Onları rahat bırakın.
Linda?
Sen misin?
-Evet. -Linda mı?
Ama artık bir dadıyım.
Yine mi tuvalet kâğıdı giyiyorsun?
Evet ama...
Çok komik görünüyorsun.
Bu bir kostüm. Ben...
Yetimsen hep yetim kalırsın.
Dadı, sen yetim misin?
Hayır. Yani öyleydim. Ben...
Evet.
Ona ev bulmaya çalıştık ama kimse onu istemedi.
Doğru değil. Biz onu istiyoruz.
Gördün mü? Beni istiyorlar.
Ah, Linda.
Kötü bir dadıyı ihbar edecektim.
Onu istemiyoruz.
Tim?
-Bu sen misin? Senin sesin mi? -Tim.
-Nasıl yaparsın? -Hayır.
Çocuklar çok acımasız olabiliyor.
-İstemeden... -İstedin.
İyi bir dadı olmak istemiştim.
Ama zaten...
Sana ihtiyaç yok.
-Hayır, var. -Git, Linda.
Bu çocuklar seni daha çok incitmeden.
Dadı, yapma! Lütfen!
Jane...
Bunu sen yaptın.
İstememiştim...
Dadıyla ilgili yalan söyledin, Ruth'tan kurtulmamı sağladın.
-Bunu yapan ebeveynlerimizdi. -Patronluk taslıyorsun.
-Jane... -Sen merhametsiz, bıyıksız,
-kısa pantolonlu... -Kavga eden çocuklar ayrılmalı...
Yapamazsınız!
-...iyiliğiniz için. -Hayır!
Standart çocukluk deneyimleri yaşayacaksınız.
Evler tahsis edilecek, okullar belirlenecek.
Biyolojik ebeveynleriniz dönene kadar
resmen yetimsiniz.
Hayır.
İyi çocukluklar.
Durun! Gitmek istemiyorum!
İmdat!
Gitmek istemiyorum. Çıkarın beni!
-Tim? -Jane?
Lütfen, yapamazsınız.
Tüm çocuklar toplanıp korundu.
-Hayır. -Aferin ekip.
Zavallı çocuklar.
Yalnız, dağılmış, kayıp.
Aslında benim gibi.
Barnaby'ler modern bir eve verildi.
İnternete bağlanınca küçük beyinleri şeyle dolup taştı...
İnterneti bilirsiniz.
Jane'e bakan aile müziğin iyileştirme gücüne inanıyordu...
İyi misin evlat?
...ama Jane'in şarkısı gitmişti.
Artık acabaları yoktu.
YENİ KEDİ KOKUSU
Tim değişime direndi, iyi niyetli ailelerden kaçtı.
Mesela Wilson'lardan,
Walter'lardan
ve Waddington'lardan.
Eski moda Willoughby yaşantısını geri istiyordu.
SATILIK SATILDI
Satılmış mı?
Olamaz!
Ama gitmişti.
Ev yok, aile yok.
Birisi ona bakmalıydı.
Burası üçüncü birim. Onu bulduk.
Şehirde yaşam zordur.
Bazen kedi olursun, bazen de fare.
En azından kutusu var.
KEDİ TAKİBİ
Tamam, biraz karanlık ama...
Zavallı dadı kuyruğunu kıstırıp kaçtı.
Geçmişinden uzaklaştı. Arkasına bakmadan.
Elbette bu aslında kimsenin suçu değil.
Tamam, otobüsü durduracağım.
Mutlu oldunuz mu?
İndirin beni!
Willoughby aşkına! Bu da ne?
Güzel, değil mi? Heyecan verici.
ÇOCUK HİZMETLERİ SİZİ YOLUNUZA KOYUYORUZ
Yulaf zamanı.
Aç değilim.
Bence açsın sıska çocuk.
Ne?
Özgürlüğe açsın.
Dadı?
Bana Phil de.
Yulaf arabasına bin.
Seni kaçırıyorum.
Kaçırılmayı hak etmiyorum.
Beni kısa pantolonlu vicdanımla baş başa bırak Phil.
Kendine acıyorsun, ha?
Sana katılmamı beklemiyorsun sanırım.
Tamam, çuvalladın.
Ben de çuvalladım.
Sizi orada yalnız bıraktım.
Kaçıp gittim.
Ama geri döndüm
ve buradan bir Willoughby'siz gitmeyeceğim.
Ben "Willoughpis"im.
Tüm istediğim harika bir ailesi olan harika bir Willoughby olmaktı.
-Hey! -Ne yani, Jane harika değil mi?
-Yok. -Barnaby A harika değil mi?
-Sadece... -Ya Barnaby B?
-Sen harika değil misin? -Anladım. Dur!
Bak sıska çocuk. Bir ailen var.
Sana ihtiyaçları var.
Senin de onlara.
Baş koruyucum.
Hadi, kirişi kırıp harika bir şeyler yapalım ahbap.
Kıralım kirişi, ahbap.
Ruhsuzluğuna hayranım ama bu çılgınlık.
Az kaldı.
Yani...
Sadece yulafları gezmeye çıkardım.
Yulaflar yürümeyi sever.
Hadi yulaflar.
O arabada yetim var mı...
...Phil?
Yulaf arabasında yetim mi? Bir yaşıma daha girdim.
Saçmalığın daniskası.
Hayır, ona dokunma.
İçine bakma.
Tanrı'm! Sırtım!
Bu ne cüret?
Yulaf tarlada mı büyür sanıyorsun Phil?
Çocukları boğmayacak kadar yumuşasın diye
suda ne kadar uzun bekliyorlar, haberin var mı?
Mavi kod. O gerçek bir Phil değil!
O Linda.
Dur bakalım orada, sahte Phil!
-Dadı! -Tim?
Bir yetim çalıyor.
-O bir yetim değil. -O da Linda değil.
Ben Phil'im.
-İşte Phil! -İşte Phil!
ÇOCUK HİZMETLERİ
Buldum!
Kaçıyor. Durdurun şu Linda'yı!
Phil'in arabasının iyi olduğunu biliyordum.
Dadı, kapı!
Kapıymış! Phil koyun değil.
Farklı bağlamlardaki insanların öyküleri...
Linda'nın inisiyatif alması hoş.
...uyandırmak. Bizimle kalın.
Bu gece, sıska bir çocuk çocuk gözaltı merkezinden kaçıyor.
Kovalanan...
Tim bir kutudaydı.
Yardımınız lazım Barnaby'ler.
-Tamam Tim. -Tabii Tim.
Hadi gidelim.
-Hayır. -Hayır mı?
-Ne demek hayır? Acele etmeliyiz. -Gerek yok.
Davulumuz var bebeğim. Davul.
Jane, lütfen.
Acabaların yoksa Willoughby olamayız.
Acaba...
Şey desem...
Ben...
Üzgünüm?
Ya dersen?
Acaba özrümü kabul etsen?
Acaba ne yapacağımı söylemeyi bıraksan mı?
Ya başımı derde sokmayı bıraksan da sen yetimlerle oynayıp
rulo köfte yerken kömürlüğü boylamasam?
-Özrünü kabul ediyorum. -Ne?
Tim diyor ki üzgünmüş
Çünkü yanıldı
Sıralayacağım hatalarını
ÇHB. Kapıyı açın.
Gitmeliyiz.
-Yardım edebilir miyim? -Kayıp çocukları arıyoruz.
Onlar bulundu bayım.
Hoşça kal.
Yetim olduğunuzu düşündükleri sürece vazgeçmeyecekler.
Kurtulmanın tek yolu var.
Hoşlanmayacaksın ama...
Acaba ebeveynlerimizi bulsak mı?
-Ne? -Ebeveynler mi?
-Dadı, eller direksiyonda. Lütfen. -Üzgünüm ama ebeveynleriniz kötü.
İğrenç olduklarını biliyorum
ama elimizde sadece onlar var.
Çocuk Hizmetleri'ndeki kadın dedi ki
biyolojik ebeveynlerimiz dönerse
bir arada olabilirmişiz.
Onları geri getirmeliyiz.
Nereye gittiklerini biliyoruz.
Çikoviçre'ye.
-"Yukarı çıkan..." -"Aşağı inemez."
Dikkatli ol...
Bu sivri şapkalar güzel değil mi böcüğüm?
Bu pitonlar erkeksi ayaklarını daha da bir güçlü kılıyor.
-Maceraya! -Maceraya!
Bu zeki çocuklar bu ikisinden nasıl gelir?
Darwinizm iş başında, değil mi?
Onları kurtarmamız şart mı?
Willoughby'ler mi?
Fabrikana bayıldım.
Fabrikan bana lazım.
Fabrikanı bana ver!
Bu gece.
Selam Mel.
Bizi Çikoviçre'ye götürecek bir şey yapmalıyız.
Peki.
-A planı. -B planı.
-Yap. -Yap.
Zeplin diye işte buna derim.
Aferin Barnaby'ler.
-Güzel zeplin. -Leziz zeplin.
Çikoviçre'ye!
Sakin ol Ruthy.
Siz çişinizi yapın. Ben yulafları alıp geliyorum.
Evet, yulaf.
Bakın. Ruthy yardım etmek istiyor.
Sanki şey gibi...
Bir aileler.
Çikoviçre rotası çiziliyor.
Ah, Çikoviçre. Oraya bayılacaksın, Ruthy.
Çikolata, peynir ve bıçak diyarı.
Ne?
Tim!
Dadı, kaçıp zeplini aldık ve telefonunu çaldık diye kızar mı?
-Cüzdanı da. -Cüzdanı da.
Kesinlikle kızmıştır ama kendimizi yetim bıraktık.
Şimdi tersini yapacağız.
Yaşıyorum!
Nihayet yaşıyorum!
Şuna bakın.
Bu Willoughby'ler gün doğumuna doğru doğuya uçarken
ben de külahta takılıyorum.
Hikâye heyecanlı olacak demiştim. Ailelerine zamanında ulaşacaklar mı?
Bilmiyorum. Ben külahtayım.
TIRMANILAMAZ ALPLER
Tırmanılamaz Alpler diyorlar.
Tırmandığımız aşk tepeciklerinin yanında lafı mı olur tatlı annecik?
Ah, babacık...
Beni doruğa ulaştır.
Ne yapıyorsunuz salaklar?
-Annecik! -Trili bırak!
Bak, kar.
ÇİKOVİÇRE
Doldur dostum.
-Boruya şeker. -Depoya şeker.
Günaydın.
Ebeveynlerimizin kendilerini öldürmesini önleyeceğiz. Hoşça kal.
Evet, güzel.
Devam et tatlım. Devam.
DUR! TIRMANILAMAZ!
Yürümekten çok daha iyi.
Barnaby...
Burnumu hissedemiyorum.
Olamaz. Yün bitti.
Örgü öremiyorum.
-Tatlı annecik. -Korkunç bir hata yaptık babacık.
Evimize geri dönmeliyiz.
Annecik, sen benim evimsin.
Hedefinize vardınız.
İşte orada.
-Her yerde olabilirler. -İşte! Bak!
Sanırım ailemizin bununla bir ilgisi var.
Her şeyi mahvediyorlar.
-Dışarıda bir şey var. -Kesinlikle var.
Bakın.
Willoughby kırmızısı insan lifleri,
ipeksi pürüzsüzlükte,
babamın su ayıları.
Örgü öremiyorum!
Annemin yünü!
-Evet! -Yakaladık onları!
Şu yünü takip et!
Dayanın Willoughby'ler!
Hiçbir şey göremiyorum.
Görüş sıfır.
Sizi görmek ne buz.
Harika söz oyunu Jane.
Olamaz! Güç kaybediyoruz.
Ne oluyor Barnaby'ler?
-Rakım. -Gökkuşağı gerek.
Sürmeye devam.
Hızlanın çocuklar!
-Gökkuşağı. -Gökkuşağı.
-Gazla! -Gökkuşağı.
-Gökkuşağı.
Gökkuşağı!
Tırmanılamaz ama uçulamaz değil.
Bak!
Yün şuraya gidiyor.
Olamaz.
Burası mezarlık gibi.
Çabuk!
Burada olmalılar.
Ayrılalım!
-Ayrıl. -Ayrıl.
Ağaç.
-Ağaç. -Burada da ağaç.
-Bir ağaç daha. -Onlardan iz yok.
Bu imkânsız!
Onları bulamazsak burada donacağız.
Bir şey duydum.
-Ben de. Kesinlikle duydum. -"Bir" mi, "şey" mi?
"Bir" ve "şey"! Hadi!
Ağaç değil.
Ebeveynler!
Öpücükleri hâlâ sıcak.
Isıtıcılar! Ateş!
Hadi ama.
Evet!
Anne babamız var.
-Bir anne. -Bir de baba.
Çocuklar?
Babacık, eve mi döndük?
Hayır, bir tanem.
Alplerdeyiz.
Sizi kurtarmaya geldik.
Kurtarmak mı?
-Bizi mi? -Ama nasıl?
-Yerinizi biliyorduk. -Sizi biz yolladık.
Menfur Seyahat Acentası.
-Broşür mü? -Yünler aşkına!
Bu...
...sizin mi?
Kendimizi...
...yetim bırakmak istedik.
-Ama yanılmışız. -Hem de çok.
Tanrı'm.
Mükemmel bir aile değiliz.
İyi bir aile bile değiliz.
Ama dağdan inmek için bize ihtiyacınız var ve inince
birlikte kalabilmek için size muhtacız.
Bizi sevmeniz şart değil
ama yine ebeveynimiz olacak mısınız?
-Lütfen? -Lütfen?
Babacık, belki de yanılmışızdır.
-Daha iyisini yapabiliriz. -Yapalım mı? Aşk için.
Aşk için.
Çekilin yolumdan!
Şu makineye bir bakar mısın?
Uçmaya bayılırım!
Koş annecik. Var gücünle.
-Hiç beklemiyordum. -Koşma elbisemi getirmedim.
-Kaldır bacakları! -Geldim babacık.
Maceraya!
Araba sürmeyi nereden öğrendin annecik?
Sen sürüyorsun sanmıştım aşkım.
Maalesef Willoughby'lerin ebeveynleri hâlâ...
Bu pedallar ne işe yarıyor?
...inanılmaz biçimde, son derece
-bencildi. -Tanrı'm.
Kurtulmuşlar mıdır dersiniz?
Sanmıyorum.
Tüm azimleri ve hayal güçleri...
Ne kadar iyi olduğunuz fark etmiyor.
Dünya çok soğuk bir yer olabilir.
Isınmalıyız.
Ah, Tim.
-Donmuş. -Kesinlikle donmuş.
-Sıcak. -Sıcağı al.
Hayır Barnaby'ler. Birlikte kalın.
Sıcak gitti.
Şimdi ne yapacağız Tim?
Yün. Onu takip ederek çıktık.
-İnerken de takip edebiliriz. -Tim!
Geri gel! Lütfen! Birlikte...
Hayır.
Hiç umut yok.
Geri gel.
Soğuk.
-Gitti... -Kazak.
Hayır.
Son bir acaba.
-Bir şey duydum. -Ben de.
Camın ardından
Duvarın üstünden
Jane?
Yeni bir şey ararken
Uyan rüyadan
Geçmişi unut
Gökkuşağının sonundaki sensin
-Sıkıştım. -Nedir ki isim?
Tanıdık bir nakarat mı?
Hepimiz oynarız rolümüzü Delik deşik bir kutuda
Gelecek kaybolup Çizgiler çatıldığında
Biliyorum nerede olacağımı
İyi günde, kötü günde
Yanında kalacağım
Gerek yok elvedaya
Artık ışığı görüyorum
Gökyüzü kül rengine dönerken
Ve diyecek bir şey kalmadı
Gün sona ererken
Seni seçiyorum
Jane?
Ve seni
Ve sizi
Seni de Kedi
Seni seçiyorum
Teşekkürler Jane.
Teşekkürler.
Trajik.
Ama unutmayın... Bu eski moda bir hikâye.
O yüzden de böyle bitemez, değil mi?
Ruth?
-Bu bir İsviçre jirokopteri. -Konserve açacağı da var!
Onun bir tirbuşon olduğuna eminim.
Kıvrım büklüm!
Ah, sıska çocuk!
Dadı?
Onca şeyden sonra bizi terk mi ettin?
-Ama bizi nasıl buldunuz? -Gökkuşağını fırtınaya kadar takip ettik.
Sonra Ruth senin neşeli şarkını duydu.
Şarkımı mı duydun?
Muhteşemdi Jane.
Eminim ebeveynleriniz bayılmıştır. Ebeveyn demişken neredeler?
Evlatlarının harika olduğunu söyleyeceğim.
Zeplinimizi çaldılar.
Ebeveynlerimiz çok kötü.
"Kötüydüler" yani.
Gerçekten yetim kaldık.
Ne?
Ebeveyn yok.
-Ev yok. -Gidecek yer yok.
Hepsini kaybettik.
Ama birbirimize sahibiz.
Bakın, şekerden bir zeplinle
okyanusu aştık.
Tırmanılamaza tırmandık.
-Aslında tırmanmadık. -Evet ama hoş bir konuşma.
Birlikte kaldığımız sürece ebeveynimiz olsun olmasın,
iyi olacağız.
-Acaba... -Aile mi olsak?
-Selam anne. -Selam anne.
Her şeyimle varım.
Amanın! Ben de.
-Evet! -Bizi götür buradan Komutan.
Duygusal olunmayacak kadar soğuk.
İşte böyle! Evet!
Niye helikopteri kullanmıyoruz?
Helikoptere ihtiyacımız yok. Biz bir aileyiz!
Tamam, biraz tuhaf, tamam mı? Ama sonunda başardık.
Azim, hayal gücü, umut.
Demiştim. İyi hikâye görünce tanırım.
En iyi hikâyeler zor olanlardır.
Çalı gibi değil.
Yine de bıyık.
Anlamını biliyoruz, değil mi Tim?
Şunlar şey çıktı çıkalı harika demeyi bıraktık.
Bıyık.
Yulafını yersen Tim, her yerinden tüyler fışkırır.
Belki de kılsız Tim yeni bir şey istiyor.
Buna Melanoff rulo köftesi diyorum.
Olamaz!
-Ruth! -Olamaz!
Bak Tim! Ruth'un etten bıyığı var.
Willoughby.
Şunlara bakın,
kusursuz biçimde kusurlu bir aile.
İstedikleri her şeyi elde edemeseler de...
-Al bakalım. -...onlara gerekeni buldular.
Sanırım hepimizin ihtiyacı sevgi. Benim bile.
Bıyığımı seviyorum!
Gördünüz mü? Sonsuza kadar mutlu yaşadılar.
Ama herkes için aynısını söyleyemem, anlarsınız ya.
Biricik tatlışkom,
seninle dünyayı görmeye bayılıyorum.
Islak yerlerini bile.
Hiçbir şey bizi maceradan alıkoyamaz annecik!
Tanrı'm.
EVLAT EDİNME BELGESİ
Alt yazı çevirmeni: Barış Emre Alkım
Ne o? Bana öyle bakmayın. İğrenç falan değil.
Ben her şeyi...
...böyle yıkarım.