Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Άλλες φύσεις, άλλες κουλτούρες.
Όλοι μαζί μες στη φτωχογειτονιά.
Το γέλιο κάνει τη ζωή υποφερτή.
Νταλαβέρια τρελά παρά τα μπατσικά.
Από τη γειτονιά πηγάζει η καυχησιά.
Τ' αδέρφια σου, οι φόβοι σου, η μόρφωση κι η πτώση σου.
Κι εκείνος που μας δίνει αμόλυντη χαρά.
Χειροκροτήστε τον αδερφό μου, Τσιάγκο Βεντούρα.
Να σας ακούσω να κάνετε χαμό!
Αντιπροσωπεύουμε τη φτωχογειτονιά!
Έτσι ακριβώς!
Κάνε θόρυβο, Βραζιλία!
Από το Ταμποάο ντα Σέρρα στον κόσμο. Μπορείτε να καθίσετε, αδέλφια μου.
Καλώς ήρθατε στο τρίτο κωμικό σόου μου.
Το πρώτο λεγόταν Όλα όσα έχω
και μιλούσε για τη σημασία της κωμωδίας.
Το δεύτερο λεγόταν Έσω ευγνώμων
και μιλούσε για τα δώρα της κωμωδίας.
Το τρίτο λέγεται POKAS
και είναι η φιλοσοφία ζωής που με έφερε εδώ.
Αν ξέρετε τι σημαίνει, πείτε "ναι".
Ναι!
Είναι τρελό.
Στη φτωχογειτονιά ξέρουν τι σημαίνει.
Πολλοί από εσάς, όμως, δεν ξέρετε.
-Προέρχεται από το pokas… -…ideia.
Και αυτό σημαίνει "στα ίσια", όπου κι αν βρίσκεσαι.
Ας κάνουμε αυτό: θα λέω κάτι,
και, αν το θέλετε "στα ίσια",
θα απαντάτε μαζί: "Στα ίσια". Εντάξει; Πάμε.
-Βιαστές. -Στα ίσια.
Άτομα που πυροβολούν στα σχολεία.
Στα ίσια.
Όσοι θέλουν από το ξινόγαλό σου.
Στα ίσια.
Αυτό ήταν πιο δυνατό από τους βιαστές, ε;
Που σημαίνει ότι η χώρα μας έχει αρχές.
Μπορείς να βιάζεις, μα μην πειράζεις τους λακτοβάκιλλους του άλλου.
Όταν άρχισα να γίνομαι γνωστός,
περίπου 70% του κοινού μου ήταν άντρες.
Και μόνο 30% γυναίκες. Αλλά σήμερα…
έχω 50% άντρες
και 50% γυναίκες ταραξίες.
Όσες με παρακολουθούν είναι του τύπου μου.
Δεν ανέχονται πολλά-πολλά και υψώνουν τη φωνή τους.
Έτσι ακριβώς.
Είναι τύπισσες ατίθασες.
Τις προάλλες διάβαζα σχόλια στο κανάλι μου.
Ένας τύπος έγραφε:
"Φίλε, δεν είσαι αστείος εδώ και δύο χρόνια".
Και μια τύπισσα έγραφε: "Α, ναι; Ξεγράψου κι άντε χάσου".
"Φοβερή στήριξη", σκέφτηκα.
Έχω κάτι μόνο για τις γυναίκες.
Στα ίσια ή όχι για την τύπισσα
που λέει ότι είναι φίλη,
αλλά, όταν χωρίσεις, φλερτάρει τον πρώην σου;
Στα ίσια!
Σε κάνει να τραβάς τα μαλλιά σου, ε;
Όσες είναι από το Ταμποάο ντα Σέρρα με λένε τρελό.
Άτομα που φλερτάρουν το ταίρι σου;
Στα ίσια!
Το άτομο που βρομά η ανάσα του και μιλά κοντά σου;
Στα ίσια!
Καίει τις βλεφαρίδες σου.
Ξέρατε ότι έτσι ξεκίνησε το κριθαράκι;
Το μάτι του ήταν μια χαρά.
Μπήκε κάτι κι είπε στον άλλο: "Φύσα".
Επτά μέρες αναρρωτική.
Έχω μια φίλη, την Αϊλιάν, που βρομά η ανάσα της.
Πήγα στη φίλη της και είπα: "Βιρζίνια,
πες στην Αϊλιάν ότι βρομά η ανάσα της.
Δεν μιλώ με κάποια που κλάνει στα μούτρα μου κάθε δύο λεπτά".
Είπε: "Τα παραλές".
Είπα: "Αλήθεια τώρα;
Όταν μιλάει έξω, σβήνουν οι λάμπες στο πεζοδρόμιο".
Είπε: "Τσιάγκο, μην πεις τίποτε. Είναι θρήσκα και θυμώνει".
"ΟΚ, θα κρατηθώ".
Όταν ήρθε, έβαλα δάχτυλο στον κώλο μου.
Είπε: "Γεια, Τσιάγκο". Είπα: "Γεια. Πώς είσαι;".
Ήμουν έτσι. "Τι τρέχει;" είπε η Βιρζίνια.
Είπα: "Αν είναι να μυρίσω σκατά, προτιμώ τα δικά μου".
Πάμε άλλο ένα.
Στα ίσια για τους διεφθαρμένους μπάτσους;
Στα ίσια.
Αλήτες που την είδαν αρχηγοί και δεν βλέπουν ότι προάγουν τη βία;
Στα ίσια.
Άτομα που βρομάνε και σε αγκαλιάζουν;
Στα ίσια.
Άντε πηδηχτείτε!
Όσοι βρομούν μασχαλίλα
δεν μπορούν να κρατήσουν τα χέρια τους κάτω,
να σε αγκαλιάσουν στη μέση και να απομακρυνθούν.
Βλέπουν τον ώμο σου κι ανοίγουν τις φτερούγες τους
και ακουμπούν τη μασχάλη τους στον ώμο σου,
λες κι είναι ιδανικό σημείο ξεκούρασης.
Και μετά το διαβρωτικό ζουμί,
που είναι σαν διαβόλου κάτουρο,
διαβρώνει το φούτερ σου.
Πας με φούτερ και φεύγεις με μπουστάκι.
Αν έχετε φίλο που βρομά, πρέπει να του το πείτε.
Είχα αυτό το πρόβλημα κι είπα: "Αφόνσο…
Έρχεται ο βρομύλος φίλος μας". Είστε πολύ κακοί!
Προσέχετε με τι γελάτε!
"Έρχεται ο βρομύλος, θα του το πεις; Είστε πιο φίλοι εσείς".
Λέει ο Αφόνσο: "Τσιάγκο…
Όντως βρομάει!". "Φυσικά" είπα.
"Τελευταία φορά που ήρθε σπίτι μου ξέφτισε η ταπετσαρία.
Κοιμήθηκε στον καναπέ κι ο καναπές ξερνούσε μαξιλάρια".
"Να πω ότι βρομά;" είπα.
"Πώς θα του το πεις;" ρώτησε.
Πηγαίνεις και του λες: "Φίλε μου…
Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς να το πω, αλλά…
κάτι ψόφησε μέσα σου".
Είπε: "Τρελάθηκες; Αν πεις αυτό, δεν θα σου ξαναμιλήσει".
Έτσι ακριβώς. Ο φίλος μου είχε άσπρη μασχάλη.
Την ξέρετε τη μασχάλη την κίτρινη;
Όποτε φορούσε μπλουζάκι,
σε δύο λεπτά κιτρίνιζε. Δεν το κατάλαβα ποτέ.
Πώς γίνεται να έχεις κίτρινο ιδρώτα
και να μην πηγαίνεις νοσοκομείο
να δεις γιατί στάζεις μασχαλόμελο;
Στις μασχάλες βάζεις αποσμητικό, όχι κατρουλιό.
Τελικά του είπε η ίδια η ζωή ότι είχε κίτρινη μασχάλη.
Γιατί πήγε εκκλησία με τη Βίβλο στην κίτρινη μασχάλη.
Στη γειτονιά έλεγαν ότι σε αυτήν τη Βίβλο ο Χριστός πεθαίνει στη Γένεση.
Πάμε άλλο ένα.
Ένα ακόμη.
Τα άτομα που δεν γυρίζουν δανεικά λεφτά;
Στα ίσια.
Εκείνα που δεν γυρίζουν δανεικά ρούχα;
Στα ίσια.
Εκείνη που το κάνετε πρώτη φορά και μιλά με ορολογίες της παρέας της;
Δεν κατάλαβα. Ούτε η πούτσα ήταν σκληρή ούτε το μουνί υγρό.
Στα ίσια!
Βέβαια, αυτό είναι δικό μου θέμα, όχι δικό σας.
Σοβαρά, όμως. Η συνουσία πήγαινε γαμάτα
και ξαφνικά είπε: "Γάμα με".
Είπα: "Το κάνω ήδη!".
Είπε: "Συνέχισε". Είπα: "Δεν σταμάτησα!".
Μετά είπε κάτι ακατανόητο και σταμάτησα.
Είπε: "Ναι, έτσι ακριβώς.
Είναι υπέροχη αίσθηση!
Χώσε το μαρκούτσι μέσα!".
Είπα: "Ορίστε;
Να χώσω τι, άγγελέ μου;".
Είπε: "Δώσ' μου το μαρκούτσι!".
Είπα: "Το ποιο;".
"Το μεγάλο σου μαρκούτσι!".
Είπα: "Μεγάλο μαρκούτσι;".
Σαν ιταλικό όνομα είναι.
Είπα: "Μαρκούτσι!
Τι διάολο είναι αυτό;".
"Αυτό στο χέρι σου". Είπα: "Πούτσα είναι!".
Η πούτσα είναι πούτσα, όχι μαρκούτσι.
Η πούτσα μου μού είπε: "Δεν μ' αρέσει να με λένε μαρκούτσι.
Αυτή δεν με έγλειψε καν και με λέει μαρκούτσι;".
"Τι είναι;" ρώτησα.
"Χώσε το μαρκούτσι στο τσεπάκι μου".
"Ορίστε;" είπα.
"Τσεπάκι;".
Έχεις δώσει παρατσούκλι στο μουνί; Τι διάολο;
Πολύ Πόκεμον βλέπεις.
Τσαρμάντερ, Τσαρμέλεον, Τσάριζαρντ, Τσεπάκι;
Έχω δει όλα τα επεισόδια
και δεν θυμάμαι κανένα Μουνόκεμον.
Με κωμικό τρόπο
καθιερώσαμε το "στα ίσια" ως φιλοσοφία πέντε σημείων.
Πρώτον: οι κανόνες.
Βγάλε δικούς σου, ειδικά αν είσαι αλάνι.
Οι φίλοι σου πρέπει να ξέρουν ποιος είσαι.
Αλλιώς θα σε εκμεταλλεύονται.
Κατάλαβα πόσους κανόνες έχει η ζωή όταν πρωτοέπαιξα κρίκετ του δρόμου.
Έχετε παίξει ποτέ;
-Ναι! -Φτωχογειτονιά.
Όσοι είστε αποκεί, είπατε "ναι"!
Τα πλουσιόπαιδα δεν κατάλαβαν.
"Τι είπε τώρα αυτός; Τι σόι παιχνίδι είναι αυτό;".
Όταν έπαιξα πρώτη φορά,
είχα για δάσκαλο τον Τσιάγκο Σκατάκη.
Λέγεται έτσι γιατί πάτησε σκατά ξυπόλητος.
Είπε ότι πάει ανάμεσα στα δάχτυλα.
Αηδιαστικό αλλά αστείο, ε;
"Πατάς σκατά και γλιστράς σαν χορευτής".
Το χειρότερο είναι ότι πάτησε κι ένιωσε πόνο από την αηδία.
Πάτησε κι έκανε: "Άου!
Άου, το πόδι μου!
Πάτησα σκατά!
Άνοιξε το λάστιχο!
Σκατά είναι!".
Για να σώσει τον Τσιάγκο Σκατάκη ήρθε ο Ζούνιορ Πιπάκης.
Να εξηγήσω γιατί τον λέμε Ζούνιορ Πιπάκη;
Θα το πω γρήγορα.
Πέρασε μια μέρα ένα παιδί κι είπε:
"Κάποια πιπώνει τον Ζούνιορ".
Είπα: "Κάτσε, δεν τα λένε έτσι αυτά.
Τι συμβαίνει;".
Είπε: "Κάποια…
πιπώνει…
τον Ζούνιορ".
Είπα: "Πού;". Είπε: "Στις τουαλέτες".
Είπα: "Πόση ώρα;". Είπε: "Πέντε λεπτά".
"Τον είδες;". "Ναι".
"Ήταν ανοιχτά;". "Όχι".
"Και πώς είδες;". "Τι;" είπε.
Είπα: "Αν η πόρτα ήταν κλειστή,
πώς τον είδες;".
Είπε: "Κάποια γλείφει
την πούτσα του Ζούνιορ".
Είπα: "Αν η πόρτα ήταν κλειστή,
πώς τον είδες;".
Είπε: "Κάποια γλείφει
την πούτσα του Ζούνιορ".
Είπα: "Αφού δεν λες, τι θες;".
Είπε: "Άκου τι θέλω.
Να πάμε στην πόρτα και να πούμε:
"Ζούνιορ, κάποια σου κάνει πίπα!".
Λες και δεν θα το ήξερε.
Λες και τότε θα το έπαιρνε είδηση.
Φανταστείτε να κοίταζε και να 'λεγε: "Τέλειο!".
Βρήκα την ιδέα χάλια, αλλά, σαν παιδί, συμφώνησα.
Πήγαμε τρέχοντας
και σταθήκαμε στην πόρτα.
"Ζούνιορ…". Αυτό ήταν όλο.
Εκείνη που του την έγλειφε είπε: "Αφήστε τον Ζούνιορ ήσυχο".
Και γαμώ.
Βλέπω ήρθαν όλοι οι δικοί μου!
Ο Τσιάγκο Σκατάκης ήρθε να μου μάθει τάκο.
Το εξήγησε γρήγορα.
Είπε: "Τσιάγκο, πρόσεξε. Είμαι ο επόμενος.
Ρίξε την μπάλα στον κάδο.
Αν τη βάλεις, λες: 'Δώστε μου το ρόπαλο!'.
Αν το πετάξουν στον αέρα, μην το πιάσεις.
Αν το πιάσεις στον αέρα, χάνεις.
Άσε να το ακουμπήσουν κάτω.
Δεύτερος κανόνας: ρίξε την μπάλα.
Αν ο άλλος τη χτυπήσει και πάει πίσω,
μία φορά, δύο φορές,
τρεις φορές,
παραδίδει το ρόπαλο. Μην το πιάσεις στον αέρα.
Άσε να το αφήσει κάτω. Τρίτος κανόνας:
αν παίζεις και ακούσεις:
'Αυτοκίνητο!',
φύγε από τον δρόμο".
Τότε, ρώτησα αθώα: "Γιατί;". Είπε: "Γιατί έρχεται αμάξι".
Είπα: "Είναι κανόνας;".
Είπε: "Κανόνας της ζωής".
Είπα: "Παρακάτω".
Είπε: "Ρίξε την μπάλα.
Αν ο άλλος τη χτυπήσει
και τύχει να την κυνηγήσεις,
πρόσεξε, γιατί θα φωνάξουν:
'Φέρε αναψυκτικό!'.
Θέλουν να σε εκνευρίσουν για να σε κάνουν να χάσεις.
Μη δίνεις σημασία αν φωνάζουν, εντάξει;
Βρες συμπαίκτη κι έλα, είσαι ο επόμενος".
Είπα: "Γαμώτο!".
Κοίταξα και κανείς δεν ήταν μόνος.
Ξαφνικά, εμφανίστηκε ο Λούκας.
Είναι ο τύπος φίλου που όλοι έχουν.
Ξέρετε εκείνον τον φίλο που είναι εντελώς άχρηστος;
Μόνο αυτός είχε απομείνει.
Κι έπαιξα μαζί του.
Λέγοντας: "Δεν ήθελα, αλλά το έκανα",
οι γυναίκες στο κοινό θα πουν: "Ε!
Τσιάγκο!
Αν δεν ήθελες να παίξεις μαζί του, γιατί έπαιξες;".
Γιατί φαινόταν αξιολύπητος.
Μια φίλη μου κάθισε σε έναν
επειδή της το ζήτησε ευγενικά.
"Αλήθεια;" ρώτησα.
Σοβαρά, όμως, ο Λούκας είναι γλύκας.
Συμπαθητικός, αλλά χειραγωγικός.
Εμφανίστηκε κι είπε:
"Καλημέρα.
Είμαι ο Λούκας και μου αρέσουν τρία πράγματα στην ανθρωπότητα:
η ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων,
ο μπαμπάς μου, που με εγκατέλειψε νωρίς,
και όσοι πήγαν κινηματογράφο χωρίς έκπτωση.
Γεια σου, Τσιάγκο Κεφάλα!".
Είπα: "Τι λέει, μικρέ;".
"Τέλεια.
Σπουδαία μέρα σήμερα, ε;
Τα πουλιά κελαηδούν κι οι άνθρωποι παίζουν τάκο.
Η μάνα μου είπε πως τάκο παίζουν οι σατανιστές.
Όσοι παίζουν κυνηγητό στον δρόμο
ή κρυφτό ή "1-2-3 κόκκινο φως", επίσης σατανιστές.
Όσοι βλέπουν Ιππότες του Ζωδιακού,
Ντίτζιμον, Πόκεμον, Γιουγκιό, σατανιστές.
Αγαπώ τον Θεό, αλλά μακάρι να αγαπούσα και τον Σατανά λίγο.
Όσα μου αρέσουν είναι του Σατανά.
Αλλά αυτό είπα να το δοκιμάσω, παρότι είναι σατανικό,
γιατί θέλω πολύ να παίξω τάκο.
Η αλήθεια είναι πως…
για να παίξω τάκο…
χρειάζομαι κάτι που δεν έχω: έναν φίλο.
Αλλά δεν πειράζει, ε; Εξάλλου, έχω συνηθίσει να είμαι μόνος.
Μόνος μου με τον Ιεχωβά,
αλλά έχω υποσχεθεί στον Θεό
να είμαι καλό παιδί αν μου δώσει έναν φίλο για τάκο,
και του ζήτησα να τον λένε Τσιάγκο".
Οπότε, έκλαψα και είπα…
"Θες να παίξεις μαζί μου;".
Και μετά από όλο αυτό, είπε: "Δόξα τω Θεώ".
Μα ο Λούκας είναι πολύ χαριτωμένος.
Είναι πολύ γλυκός.
Τον συμπαθήσατε;
Δεν μπορείς να του θυμώσεις.
Είπα: "Λούκας, άκου. Είμαστε επόμενοι.
Να ξέρεις πως, όταν κυλά η μπάλα,
λες: 'Φέρε το αναψυκτικό!'".
Είπε χαριτωμένα: "Απαγορεύεται, έχω διαβήτη".
Είπα: "Θεέ μου".
Παρότι δεν είχε καταλάβει, αρχίσαμε το παιχνίδι.
Ήμασταν: Λούκας, κουτάκι, Τσιάγκο.
Τζον, κουτάκι, εγώ.
Ο Τζον γεννήθηκε με ύψος 1,95. Τόσο ψηλός βγήκε από τη μάνα του.
Οι γιατροί είπαν: "Τράβα!
Τράβα!
Βγήκε το καλάμι!".
Τον ομφάλιο λώρο τον τράβηξε ένα γειτονόπουλο.
Είπε: "Πάμε!".
Δεν κρατούσε καν ρόπαλο, αλλά σιδερώστρα.
Μια μέρα που ήταν να χτυπήσει,
το τράβηξε σαν το σφυρί του Θορ. Τρελό.
Αλλά δεν φοβόμασταν, γιατί τα παιδιά δεν νοιάζονται.
Χτύπησα την μπάλα τρεις φορές κάτω.
"Πάμε, Σκατάκη!".
Πέρασε τον Σκατάκη και τον Λούκας.
Με κοίταξε και είπε: "Ήταν πολύ δυνατή".
Είπα: "Κυνήγα τη, μικρέ".
Όταν άρχισε να τρέχει, κατάλαβα ότι θα χάναμε.
Έτρεχε πολύ αργά, σαν Γιαπωνέζα γιαγιά.
Έχετε δει Γιαπωνέζες γιαγιάδες;
Είπα: "Τρέχα, Λούκας!". Είπε: "Είναι δύσκολο.
Να πάρει…
Κανείς δεν μου λέει τίποτα,
και να τώρα που τρέχω.
Την έπιασα". "Σκύψε και πέτα τη".
Αντί να χαμηλώσει και να ρίξει έτσι…
Όχι.
Αυτός ο καριόλης…
σκύβει και πετά την μπάλα προς τα πάνω.
Τι καλύτερο για εκείνον που χτυπά από μια μπάλα που αναπηδά.
Ο Τζον είχε το ρόπαλο κάτω και δεν πρόλαβε να βγάλει κιχ.
Είπε: "Πάμε…
Η μπάλα θα καταλήξει εδώ.
Πώς πετάς την μπάλα με τόση αναπήδηση;
Θυμήσου πώς σου έμαθα…".
Η μπάλα χάθηκε. Ο Λούκας είπε:
"Φέρε το αναψυκτικό!".
Είπα: "Όχι, τρέξε!".
Και είπε: "Είναι δύσκολο.
Τι γρήγορο παιχνίδι.
Καλά το λέει σατανικό η μαμά".
Ο Λούκας πάει κι έρχεται,
και το παιχνίδι που συνήθως πάει 2-4, 6-0,
ήταν ήδη στο 16-0.
Λήγει σε 20 λεπτά.
Στο ένα λεπτό και κάτι το σκορ ήταν ήδη 16-0.
Ήμουν έξαλλος.
Είπα: "Λούκας, έλα εδώ".
Είπε: "Τι είναι;".
Είπα: "Έλα να σου μιλήσω κοιτώντας σε στα μάτια".
"Δεν έρχομαι. Θα με χτυπήσεις".
Είπα: "Αν δεν έρθεις, θα έρθω εκεί".
Είπε: "Πιάσε με στο σπίτι μου".
Σε τέσσερα λεπτά έφτασε σπίτι. Ήμουν στην είσοδο.
Σκέφτηκα να του πω κάτι, αλλά μετάνιωσα.
Πήγα και είπα: "Λούκας, άκου!
Θέλεις να χάσεις το παιχνίδι;
Ήδη έχασες τον πατέρα σου".
Ήθελε παρακίνηση το παιδί.
Ο Αφόνσο είναι καλός χάρη στα αστεία λέτε;
Τον παρακίνησα. Σοκαριστήκατε;
Ο Λούκας πετά την πρώτη μπαλιά.
Μία πίσω. Σηκώνεται ο Ζούνιορ.
Πετώ τη δεύτερη μπαλιά.
Δύο πίσω. Σηκώνεται η γλείφτρα του Ζούνιορ.
Ο Λούκας πετά την τρίτη μπαλιά.
Τρεις πίσω. Χαίρεται τόσο που λέει:
"Τρεις πίσω, δώσε το ρόπαλο". Και μια βρισιά
που δεν είχα ξανακούσει ποτέ.
Πετά την μπάλα.
"Τρεις πίσω, δώσε το ρόπαλο, κοπροκέφαλε".
Χάρηκα, αλλά είπα: "Κοπροκέφαλε;
Τι σημαίνει αυτό;". "Ό,τι και το 'σκατοκέφαλος'".
Υπέθεσα πως έτσι βρίζουν οι θρήσκοι.
Τέλος πάντων.
Ο Λούκας πήρε το ρόπαλο.
Άρα, θα χτύπαγε πρώτος.
Μόλις χτύπησε, χάσαμε το ρόπαλο.
Κοιτάξτε. Είπε: "Άντε, ρίξε.
Άντε.
Αν το παιχνίδι είναι σατανικό, θα πάει στην Κόλαση".
Ήρθε η μπάλα και φώναξε.
Δεν ήξερα ότι μπορείς να χτυπήσεις το κουτάκι σου.
Είπα: "Όχι!".
Είπε: "Η μαμά φωνάζει να πάω σπίτι".
Είπα: "Όχι, θα κάτσεις μέχρι το τέλος".
Πήρα την μπάλα κι είπα: "Γάμα το".
Τη βούτηξα στον υπόνομο.
Όταν βουτάς την μπάλα στον υπόνομο,
τη ρίχνεις και πετάγονται βρομιές.
Μια μέρα τύφλωσε ένα παιδί.
Χτύπησε την μπάλα με το μάτι.
Τον βαφτίσαμε "γουέμπκαμ".
Στον λόγο μου.
Είπα: "Έλα, Τζον!".
Έριξα καλά, μα ο Τζον ήταν πιο καλός.
Έκανε δεξιά και χτύπησε την μπάλα.
Είπα: "Να πάρει!".
Πήρα την μπάλα γρήγορα.
Πήγε από 16-0 σε 18-0.
Θύμωσα πολύ.
Ήμουν τελείως θυμωμένος
και τότε ο Λούκας ούρλιαξε:
"Φέρε το αναψυκτικό!".
"Τι είπες, μικρέ;".
"Όχι, μην το φέρεις.
Έχω διαβήτη, δεν ξέρω γιατί το είπα.
Ήταν λάθος μου".
"Βλέπεις γιατί έφυγε ο πατέρας σου;".
Σκληρά λόγια από τον Σκατάκη.
Δεν μου αρέσει να στρέφεται κάτι κατά του δημιουργού του,
αλλά δεκαοκτώ-μηδέν;
Δεν θα επιτρέψω να ρεζιλευτούμε στη γειτονιά μου.
Ετοιμάσου.
Θα ρίξω την πιο οργισμένη μπαλιά.
"Ναι…
ηλίθιε κλόουν.
Η δύναμη της μπαλιάς μου είναι πάνω από 30.000,
Κάκαροτ.
Όταν λάβω τη δεύτερη μορφή μου,
δεν θα δεις καν το χρώμα της μπάλας.
Δεν το περίμενες αυτό. Ε, Κάκαροτ;
Είσαι πολύ κατώτερός μου.
Ετοιμάσου.
Πάμε, Σκατάκη!".
"Αυτοκίνητο!".
"Πάμε, Σκατάκη!".
Έριξα ακόμη πιο δυνατά.
Τότε είδα όλες τις λεπτομέρειες και πήρα το ρόπαλο.
Όταν η μπάλα χτύπησε το ρόπαλο,
χάθηκαν όλες μου οι ελπίδες.
"Όχι!
Σκατάκη!".
Εκείνος είπε:
"Φτου σου, γαμώτο!".
Και ο Λούκας:
"Φέρε το αναψυκτικό!".
Μόνο που η μπάλα χτύπησε τη λάμπα.
Και γύρισε πίσω.
Όταν γύρισε, συνέβη κάτι απίστευτο.
Αναπήδησε μπροστά μου.
Ο Ζούνιορ είπε: "Κλότσα τη, βλάκα!".
Πήγε στα μούτρα του Σκατάκη.
"Κέρδισες!".
Ο Πιπάκης είπε: "Φέρε το ρόπαλο!"¨.
Ο Λούκας πανηγύριζε τρελά.
Όλοι είχαμε ενθουσιαστεί!
Πήρα το ρόπαλο στον αέρα και χάσαμε.
Έτσι ακριβώς. Ξέρετε ποιο είναι το θέμα;
Θα σας εξηγήσω.
Όταν συμφωνείτε τους κανόνες,
καταλαβαίνετε τι συνέβη εδώ.
Δεν κατάλαβα τους κανόνες, οπότε τα έκανα μαντάρα.
Αυτό συμβαίνει όταν δεν πατάς πόδι.
Αν δεν δείξεις ποιος είσαι, σε πατάνε
και αποτυγχάνεις.
Αφού θέσεις τους κανόνες, θέσε τις αρχές σου.
Μη φοβάσαι να είσαι διάφορες εκδοχές του εαυτού σου.
Δεν είναι επιλογή να είμαστε αυτός που θέλουμε. Είναι υποχρέωση.
Πρώτα ήθελα να είμαι ποδοσφαιριστής. Δεν πέτυχε.
Μετά ήθελα να είμαι αυτός που θα περιγράψω.
Όταν ήμουν 14, ήθελα να γίνω χορευτής.
Άντε πνιγείτε! Καθένας με τους στόχους του!
Σας ανοίγω την καρδιά μου, μην κοροϊδεύετε!
Θα μπορούσα να γίνω καλός. Θα σας πω την ιστορία.
Άρχισα να χορεύω γιατί μου άρεσε πολύ ο Μάικλ Τζάκσον.
Και ήθελα να γίνω χορευτής όπως εκείνος.
Δοκίμασα να χορέψω, λοιπόν.
Ο πατέρας μου τον αγαπούσε τον Μάικλ. Ήθελα να με αγαπά κι εμένα τόσο.
Είχε πει πολλά ψέματα.
Όταν ρώτησα πού γεννήθηκε ο Μάικλ,
είπε: "Στη Ντιαντέμα".
Είπα: "Λες να βλέπουμε την ίδια εκπομπή;".
Μια μέρα ρώτησα: "Γιατί σου αρέσει τόσο;".
"Είναι πολύ συγκεντρωμένος".
"Πες μου ένα παράδειγμα". "Ήταν μαύρος κι έγινε λευκός.
Δεν ξέραμε ότι γινόταν. Το έκανε χάρη στη συγκέντρωση".
"Τραγουδιστής ή χορευτής;".
"Τραγουδά καλά και χορεύει καλύτερα".
Έτσι, άρχισα να χορεύω σαν τον Μάικλ Τζάκσον.
Ήμουν φοβερός.
Όταν χορεύεις έτσι, όμως, σταματούν να σου μιλάνε.
Είσαι ανυπόφορος. Με χαιρετούσαν κι έκανα…
Ήταν γελοίο.
Περπατούσαμε στον δρόμο κι έλεγα: "Δεν ξέρω αυτό το μέρος".
Ήθελα να μοιάσω στον Μάικλ.
"Μια κατσαρίδα!". "Τη σκότωσα".
Ήθελα να γίνω Μάικλ.
Έφευγε το λεωφορείο
κι είπα: "Ε, κάνε στάση.
Θέλω να πάω σπίτι".
Μα δεν άφηνε ο μπαμπάς!
"Ξέρεις γιατί δεν θα γίνεις σαν τον Μάικλ Τζάκσον;
Γιατί ξέρει τον Θεό προσωπικά".
"Μα ξέρει τους πάντες.
Πού το έμαθες αυτό;".
"Δες το σόου του.
Γυρίζει, χτυπά τα δάχτυλα και πέφτει θείο φως πάνω του".
Πρώτη φορά σκέφτηκα: "Άντε χέσου".
Τώρα που έχω δικό μου σόου, δείτε.
Το πιάσατε;
Είναι ωραίο αυτό το φως εδώ, το σχέδιο.
Παραμένω φαν του Τζάκσον.
Αν είστε κι εσείς, πείτε "ναι"!
Ναι!
Αν νομίζετε ότι δεν θα υπάρξει στην ποπ
-άλλος σαν αυτόν, πείτε "ναι"! -Ναι!
Άρα, όλοι εδώ συμφωνούμε
ότι ήταν ο αγαπημένος μας παιδόφιλος;
Τι συνέβη; Πριν ήσασταν λαλίστατοι.
Ο Τζάκσον είναι παιδόφιλος.
Λέτε να χαίρομαι που το λέω;
Είμαι φαν του, τον λατρεύω. Δεν χαίρομαι καθόλου.
Όταν ένας τον κακολόγησε μπροστά μου, θύμωσα.
Ξέρετε ποιος ήταν; Ο Γουίλιαμ Μπόνερ.
Ήμουν στο σπίτι μου κι άραζα.
Ο Μπόνερ είπε τον Τζάκσον παιδόφιλο.
Είπα :"Όχι!
Όχι, Γουίλιαμ, όχι!
Πώς πιστεύεις αυτούς τους ψεύτες;".
Προσβλήθηκα. Την επομένη, όταν ξεκίνησε την εκπομπή
και μας καλησπέρισε, τον διαολόστειλα.
Άι στα κομμάτια.
Αν ερχόταν στη γειτονιά μου, θα τον χαστούκιζα.
Γιατί λέω τον Τζάκσον παιδόφιλο;
Γιατί, όπως ο Ντέιβ Σαπέλ, παρακολούθησα μια ειδική εκπομπή
που έλεγε για όσους τον κατηγόρησαν για παιδοφιλία.
Μιας κι είμαι στο Netflix,
θέλω να πω κάτι.
Ε, Ντέιβ Σαπέλ…
στη Βραζιλία σε θαυμάζουν πολλοί κωμικοί.
Με νιώθεις;
Για μένα είσαι ό,τι κοντινότερο στον Ρίτσαρντ Πράιορ.
Κι έχω ένα όνειρο.
Στο όνειρο καπνίζουμε μπάφο μαζί.
Παρότι υπάρχουν υπότιτλοι, πρέπει…
να το πω στα Αγγλικά.
Κοιτάξτε.
Ε, κ. Ντέιβ Σαπέλ.
Έχω ένα όνειρο.
Και σε αυτό το όνειρο…
Έχω μια ερώτηση για σένα.
Κύριε Ντέιβ,
θέλεις…
να πιεις μπάφο μαζί μου;
Είμαι αληθινός θαυμαστής σου.
Γιατί θεωρώ τον Τζάκσον παιδόφιλο;
Γιατί είδα μια ειδική εκπομπή.
Θέλω όλοι να δείτε το Sticks & Stones του Ντέιβ Σαπέλ.
Στα αστεία του ο Τζάκσον δεν είναι παιδόφιλος
κι εγώ εδώ λέω πως είναι. Γιατί;
Γιατί κατά τη γνώμη μου είναι.
Είδα ένα ντοκιμαντέρ.
Όσοι τον κατηγόρησαν είπαν τρελά πράγματα.
Χρειάζεται πολύ κουράγιο για να τα επινοήσεις αυτά.
Επειδή υπήρχε κάμερα κι έπρεπε να πουν την αλήθεια,
είμαι σίγουρος ότι ο Τζάκσον είναι παιδόφιλος.
Έχω φάει γροθιά στο πρόσωπο και δεν ξεχνώ από ποιον.
Φαντάζεστε αν μου 'χε βάλει δάχτυλο στον κώλο;
Θα μπορούσα να πω την ιστορία με κάθε λεπτομέρεια.
Επίσης, τον θεωρώ παιδόφιλο, αλλά όχι και νεκρό.
Αν συμφωνείτε, πείτε "ναι"!
Ναι!
Κι αυτό με ανησυχεί.
Γιατί υπάρχει ένα ντοκιμαντέρ και, αν ζει…
μάλλον το παρακολούθησε.
Εγώ σκέφτομαι αστεία για το καθετί.
Φαντάζομαι τον Μάικλ Τζάκσον μπροστά στην τηλεόραση γυμνό.
Με σκληρή πούτσα,
να λέει στον φίλο του: "Τίτο…
αυτά τα παιδιά είναι άτιμα.
Υποσχέθηκαν να κρατήσουν μυστικό.
Μόλις πέθανα βγήκαν στην τηλεόραση και το μαρτύρησαν. Δες, Τίτο!".
Γιατί το λέω αυτό;
Γιατί πρόσεξα κάτι όταν άρχισαν οι κατηγορίες.
Ο κόσμος τρελάθηκε κι έλεγε: "Καριόλη!
Πώς εσύ, ένας ενήλικος, κατηγορείς έναν γέρο,
έναν εκατομμυριούχο, για παιδοφιλία; Θέλεις τα λεφτά του;
Γιατί δεν το είπες όταν ήσουν παιδί;
Γιατί περίμενες να μεγαλώσεις για να πεις για κακοποίηση;
Γιατί;".
Γιατί ήταν παιδί.
Να γιατί πρέπει να τους μιλάμε για το σεξ.
Μα μετά ανοίγουμε την τηλεόραση
κι ένας ηλίθιος λέει: "Μη μιλάτε για το σεξ στα παιδιά".
Είναι τρελό αυτό.
Και, ειλικρινά,
εγώ ποτέ δεν μιλώ για πολιτική γιατί δεν γνωρίζω το θέμα.
Ξέρετε τι γνωρίζω; Τους ηλίθιους.
Αν δεν νιώθεις γιατί πρέπει να μιλάς για το σεξ στα παιδιά, είσαι ηλίθιος.
Μίλα τους για το σεξ για να δουν
ότι είναι εντάξει να τους ελκύει οποιοδήποτε φύλο.
Οι άνθρωποι ελκύονται από ανθρώπους, τέλος.
Και κάτι ακόμη:
Αν σε αγγίξει ένας ενήλικος, δεν είναι στοργή, είναι βία.
Πες το σε έναν άλλο ενήλικο.
Όταν κάποιοι δεν το κατανοούν,
αναρωτιέμαι τι θεωρούν ότι πρέπει να πουν.
Μήπως να πάω στην 12 ετών ανιψιά μου
να μιλήσω για το σεξ και να πω: "Λοιπόν,
μια μέρα θα πηδηχτείς στα τέσσερα.
Δεν ήθελα να σου το πω, αλλά…
Δεν το έχω κάνει, μα έχω δει πολλές στα τέσσερα.
Γλυκιά μου, βάζεις το στήθος κάτω…".
Αυτό εννοούσατε; Όχι, ένα λεπτό.
Μήπως να έλεγα στον 18 ετών ανιψιό μου:
"Όταν είναι μπρούμυτα, ανοίγεις μάγουλα, φτύνεις πούτσα και μπαίνεις.
Έτσι!
Ναι.
Μπρος-πίσω".
Δεν θα το έλεγαν σε άλλους. Κανείς δεν θα τον είχε για παιδόφιλο.
Είσαι εθισμένος και δεν βλέπεις τα λάθη του.
Όπως των ιερέων, των παστόρων, των θείων, των γονιών κ.λπ.
Παιδιά, πιστεύετε
πως, αν ο Τζάκσον μού είχε βάλει δάχτυλο,
και το έλεγα στον μπαμπά μου…
Πιστεύετε ότι θα τον ενοχλούσε;
Δείτε σκηνικό.
Επιστρέφω από το σπίτι του Τζάκσον.
"Μπαμπά, γύρισα από την Ντιαντέμα.
Μιλούσα με τον Μάικλ Τζάκσον
και έβγαλε το 'μπίλι τζιν' του.
Ρώτησα: 'Είναι μαύρο ή λευκό;'.
Μου έβαλε δάχτυλο στον κώλο κι είπε: 'Επικίνδυνο'.
Νομίζω ότι με κακοποίησε ".
Σίγουρα ο πατέρας μου θα έλεγε: "Μακάρι να είχε συμβεί σε μένα!".
Αλλά χάρη στη μουσική επιρροή του Τζάκσον
άρχισα να χορεύω.
Έφτιαξα τη χορευτική ομάδα "Swing Moleque".
Ήμασταν εγώ, ο Ζοάμπε, ο Φελιπίνιο,
ο Μανού, η Καρίνα, η Ζέσικα, η Αριάνα, η Μισέλ κι ο Νέγκο Τσαν.
Ο Τσαν ήταν πάντα γκέι.
Ήταν πάντα γκέι. Γκέι.
Ομοφυλόφιλος, αδερφή, γκέι!
Ξέρετε τον αληθινό γκέι, τον όμορφο;
Που περπατά περήφανος και χαρίζει λάμψη όπου πάει;
Τους λατρεύουμε, ε;
Εμφανίζεται ένας και λες: "Γκέι!".
Αυτός είναι ο αληθινός γκέι. Είναι γκέι.
"Είναι αγόρι ή κορίτσι;". "Είναι γκέι!".
Κι ενώ εκείνος είναι γκέι,
εσύ είσαι στρέιτ.
Μάτσο, αρρενωπός, βαρύς!
Σωστά;
Ήταν γκέι. Ξέρετε τον γκέι
που αναγνωρίζει τη μυρωδιά της πούτσας;
Σαν λαγωνικό για πούτσες.
Περπατά και σταματά.
Ρωτάς: "Τι συνέβη;". "Πούτσα στα 30 μέτρα".
Όταν ήμουν 14, έκανα ένα λάθος με έναν γκέι φίλο.
Δεν ντρέπομαι να το πω, γιατί δεν το κάνω πια.
Όταν το λέω, όσες νοιάζονται για μένα λένε:
"Τσιάγκο…
τι λάθος έκανες με τον γκέι φίλο σου;
Ήσουν προκατειλημμένος;".
Όχι…
Έκανα λάθος στα 14, είμαι 30.
Τότε στο Ταμποάο ντα Σέρρα δεν ξέραμε τι σημαίνει προκατάληψη.
Πεινούσαμε.
Είχαμε άλλες προτεραιότητες.
"Ποιο ήταν το λάθος, αγάπη μου;".
Ήμουν κόπανος. Ακολούθησα την αρνητική γνώμη.
Ένας φίλος μου ήρθε και μου είπε: "Ήξερες ότι ο Νέγκο Τσάν είναι γκέι;".
Είπα: "Α, τον καριόλη!
Είναι παλιο-γκέι!
Θα το πω στη γιαγιά μου".
Σηκώθηκα κι έφυγα με την απορία: "Τι είναι γκέι;
Θα ρωτήσω τη γιαγιά. Γιαγιά, τι είναι γκέι;".
Εκείνη, γυναίκα του Θεού, είπε: "Ο Σατανάς!
Τσιάγκο, άκου προσεκτικά.
Άντρας με άντρα κάνουν λυκάνθρωπο".
Είπα: "Θεέ μου!
Να το πω στον Νέγκο πριν την πανσέληνο".
Πήγα σπίτι του και είπα: "Νέγκο Τσαν,
απάντησέ μου: είσαι γκέι;".
Με κοίταξε και είπε: "Ποτέ!".
"Δεν θα μου το πει, ο καριόλης".
Ρώτησα τον Φελιπίνιο: "Φελιπίνιο,
ήξερες ότι ο Νέγκο Τσαν ρουφάει πούτσες;
Ομοφυλόφιλος, αδερφή, γκέι!
Δεν ξέρω αν τον δίνει ή τον παίρνει,
αλλά οι φίλοι δεν έχουν μυστικά.
Γιατί να έχει μυστική κωλοτρυπίδα;
Γιατί δεν λέει ότι του αρέσει να πηδιέται;
Μήπως τον παίρνουνε παρτούζα;".
Μη ξέροντας τι να κάνει, είπε: "Στάσου.
Λες ότι ο Νέγκο Τσαν είναι γκέι;".
Είπα: "Φελίπ…
γυρεύοντας πάει για πισωκολλητό.
Δεν έχει κωλοτρυπίδα, αλλά φινιστρίνι".
"Για μια στιγμή. Λες ότι ο Νέγκο Τσαν είναι γκέι;".
Είπα: "Φελίπ…
Αν σου πέσει η πούτσα, θα τη σηκώσει και θα την πιάσει με τον κώλο!
Είναι παλιο-γκέι!".
"Όχι, περίμενε λίγο.
Μου έπεσαν πολλά.
Δηλαδή λες…
ότι ο Νέγκο Τσαν είναι γκέι;
Να πάρει… Δεν το ήξερα.
Θα προσέχω.
Αν μάθω ότι είναι, θα σε κοιτάξω και θα πω: 'Κεφάλα…'.
Έτσι θα ξέρεις ότι είναι γκέι.
Αλλά όσο δεν είμαι σίγουρος, αναρωτιέμαι:
Κεφάλα,
γιατί δεν κοιτάς τον εαυτό σου;".
Αυτό πόνεσε.
Είδα σε μια ταινία
ότι οι φίλοι μπορεί να είναι χειρότεροι από τους εχθρούς σου.
Ποιος το είπε; Ο Άλμπους Ντάμπλντορ.
Κατευθείαν από το Χόγκουαρτς.
Ελέγξτε τις πηγές μου.
Μ' αρέσει να το λέω αυτό, γιατί όσοι χειροκροτούν λένε:
"Ε…
Τσιάγκο…
Είμαι ο Σλίδεριν!".
Φτάνουμε στο τέταρτο μέρος:
τα λάθη επιτρέπουν την εξέλιξη.
Φίλοι, ανταλλάξτε ιδέες. Στη φτωχογειτονιά χρειαζόμαστε
όχι να μας λένε ότι κάνουμε λάθος
αλλά πώς να διορθωθούμε. Θέλουμε μια ευκαιρία.
Αν πήρε τόσο να ευαισθητοποιηθείτε,
άλλοι θα αποδομηθούν με την ώρα τους.
Βοηθήστε. Μην εμποδίζετε.
Αν ήμουν έξυπνος, τα λόγια του Φελιπίνιο
θα τα είχα καταλάβει. Όχι, όμως…
Ήμουν 14 και ηλίθιος.
Στα λόγια του Φελιπίνιο
απάντησα έτσι: "Κεφάλα,
γιατί δεν κοιτάς τον εαυτό σου;".
Είπα: "Ναι.
Τον κοιτάζω.
Ειδικά με δύο γκέι στην παρέα μας".
Κι επανήλθα στον χορό.
Ο Νέγκο Τσαν είπε:
"Προσοχή, αγόρια και κορίτσια". Είπα: "Φελίπ…
είναι μια λαμπερή ντίβα!".
"Τι νέα, Νέγκο Τσαν;". Είπε: "Θρι νέα".
Ρώτησα: "Έχεις θρι;
Είναι δίγλωσση ντίβα!".
Δηλαδή γλείφει και κώλο και πούτσα.
"Τι νέα έχεις;".
"Πρώτον, έφτιαξα μπαντάνα
με αλογοουρά μέχρι τον κώλο.
Τώρα θα είμαστε πολύ πιο θηλυκοί στο σόου".
"Φελίπ… Δεύτερο νέο".
"Παρήγγειλα παντελόνια κάπρι με άνοιγμα εδώ
και σχισμή που δείχνει 60% του κώλου μας.
Σωστή κωλοχαράδρα".
"Ορίστε;".
"Κωλοχαράδρα".
Είπα: "Κώλο". Είπε: "Χαράδρα".
"Πώς το είπαμε;".
Είπε: "Μην το κοροϊδεύεις".
"Τότε πες το πολύ αργά. Κώλο…".
"Χαράδρα".
"Άσε με λίγο να μιλήσω με τον Φελίπ".
"Κώλο…
Γκέι, φίλε!
Είναι παλιο-γκέι".
"Και το τρίτο νέο;".
"Έχω απογοητευτεί με δύο άτομα στην ομάδα
και θα φτιάξω την κίνηση των γοφών τους με το άγριο".
"Ποιος είναι πρώτος;".
Είπε: "Σίγουρα ο Φελιπίνιο".
Ήμουν τόσο κάφρος που πανηγύρισα. Είπα: "Ε, Φελίπ…
Θα σε φτιάξει με το άγριο!
Είναι παλιο-γκέι!".
"Και δεύτερος;". "Εσύ".
Είπα: "Κοίταξέ τον, Φελίπ.
Πώς φτιάχνεις τους γοφούς;".
"Αύριο θα πάμε οι τρεις μας στο κρεβάτι σου".
Είπα: "Φελίπ…
Κοίταξέ με.
Σήκωσε το χέρι σου.
Θέλω να με κοιτάς στα μάτια.
Άκουσες τι είπε;
Φελίπ…
Να έρθεις αύριο.
Θα είναι δύσκολο για μένα.
Δεν αστειεύεται καθόλου".
Το επόμενο πρωί,
ήμουν στη μια άκρη του κρεβατιού, ο Φελιπίνιο στην άλλη
και ο Νέγκο Τσαν στη μέση. Είπε:
"Ελάτε, καθίστε στο κρεβάτι".
Χορεύαμε για πολλή ώρα.
Νομίζω χορεύαμε για επτά λεπτά.
Ο ένας χωρίς ντροπή.
Χορεύαμε για περίπου επτά λεπτά.
Κανείς δεν μιλούσε.
Ούτε κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον.
Πολύ άβολη κατάσταση.
Κανείς δεν είπε τίποτα και σκέφτηκα: "Φελίπ…
κοίτα πού κατέληξε η φιλία μας, ε;".
Στα τρία λεπτά ο Νέγκο Τσαν σταμάτησε να μιλά.
Έπαψε να τραγουδά.
Χωρίς μουσική,
τρία αγόρια που έκαναν αυτό…
Ο Φελιπίνιο ντρεπόταν τόσο
που είχε σταυρώσει τα χέρια.
Από κάτω πάρτι, από πάνω σοβαρός.
Σας το ορκίζομαι.
Κάποια στιγμή είπα:
"Αν μπει ο πατέρας μου τώρα, δεν ξέρω τι θα του πούμε".
Κάναμε πρόβα…
Φτάσαμε στους τελικούς του χορού.
Φέραμε δύο λεωφορεία θαυμαστών.
Έπαιζαν ντραμς στο λεωφορείο.
Όλοι χαίρονται με λίγη κόκα. Και μετά…
Εκεί που χόρευα…
Με τράβηξε κάποιος. Είπα:
"Φελιπίνιο,
μόνο μπαντάνα και βρακί;
Πού είναι το παντελόνι;".
Είπε: "Αυτό ήρθα να σου πω, Κεφάλα.
Το ξέχασα σπίτι. Πάει ο μπαμπάς να το πάρει.
Ξέρεις ότι ο Νέγκο Τσαν πήρε λάδι για να αλείψουμε στο σώμα;".
Είπα: "Τι;".
Τότε ήρθε ο Νέγκο Τσαν με το λάδι.
Είπα: "Θα τηγανίσεις κάτι;".
Είπε: "Είναι λάδι με γκλίτερ".
Είπα: "Με γκλίτερ, Φελίπ.
Είναι λάδι για νεράιδες".
Βάλαμε τα χέρια στον τοίχο και μας άλειψε ο Νέγκο Τσαν.
Έφτασε στον Φελίπ, που δεν είχε παντελόνι.
Άγγιξε τη μέση του Φελίπ
και άρχισε να τρίβει αργά.
Ο Φελίπ έπαψε να είναι ο Φελίπ.
Ο Φελίπ έγινε θήραμα.
Και ο Νέγκο Τσαν…
Νέγκο Τσαν.
Στη ζούγκλα της αποπλάνησης ο Νέγκο Τσαν είναι θηλυκό κογιότ.
Λύκαινα.
Θηλυκός κροκόδειλος.
Πόκεμον Τσικορίτα.
Έχετε ποτέ απολαύσει πήδημα τόσο που βογκούσατε έτσι;
Έτσι ανάσαινε ο Νέγκο Τσαν.
Άγγιξε τους ώμους και τον τραπεζοειδή,
άπλωσε λάδι μέχρι το δεξί μπράτσο,
πήγε δεξιά του και άρχισε να τρίβει αργά…
σαν να ήταν μια πολύ μακριά πούτσα!
Μάζεψε το χέρι του, το λάδι πήγε στον αριστερό ώμο
και οι δυο τους έπλεξαν τα δάχτυλά τους.
Σαν να ήταν ταντρικό μασάζ που κατέληξε σε ψωλοβάρεμα.
Εκείνη τη στιγμή κανείς δεν μίλησε, αλλά σκέφτηκα: "Φελίπ…".
Ο Νέγκο Τσαν άφησε τον Φελιπίνιο να έρθει στα συγκαλά του.
Κι έγινε το αναμενόμενο.
Ο Νέγκο Τσαν, γεμάτος λαγνεία, χούφτωσε τη μέση του Φελίπ.
Ο Φελίπ μιλούσε με τον Ζοάμπε και δεν πρόσεξε…
τη ζαβολιά του Νέγκο Τσαν.
Αλλά ο Νέγκο Τσαν…
Ο Νέγκο Τσαν…
συνέχισε τρίβοντας την κοιλιά του Φελίπ,
ανεβαίνοντας…
ώσπου άγγιξε με τον αντίχειρα τη ρώγα.
Με κυκλικές κινήσεις, σκλήρυνε, ορθώθηκε και είπε: "Φελίπ!
Ένα χέρι σε τρίβει εδώ πέρα!
Χέρι αγοριού, Φελίπ".
Το κεφάλι άκουσε τη ρώγα, αλλά, όταν κοίταξε κάτω,
ο Νέγκο Τσαν…
Ο Νέγκο Τσαν
είναι μια πονηρή βασίλισσα!
Έβαλε τα χέρια στην πλάτη του Φελίπ,
που ακόμη μιλούσε με τον Ζοάμπε και δεν έβλεπε ότι ο Νέγκο Τσαν…
Ο Νέγκο Τσαν…
άγγιξε απαλά
το μαρκούτσι του Φελίπ!
Και τότε, για πρώτη φορά…
είδα τον Φελίπ να με κοιτά και να μου λέει: "Κεφάλα…".
Και μετά…
πέρασαν δέκα χρόνια.
Η ζωή μου βελτιώθηκε όταν άρχισα τη σάτιρα.
Κάποιοι είπαν ότι άλλαξα τη σκηνή.
Πολύ περίεργο. Πολύ βαρύ φορτίο.
Το μόνο πράγμα που κατάφερα
ήταν να έχω τον νου μου για ψεύτικους φίλους
και όσους απομακρύνονταν αναίτια.
Ο Φελιπίνιο παραμένει φίλος μου έως τώρα.
Δυστυχώς, ο Νέγκο Τσαν χάθηκε.
Αλλά πέρυσι επέστρεψε.
Είπε ότι ήθελε να δει το σόου. Είπα: "Ευχαρίστως".
Ήρθε στα παρασκήνια, αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε.
Τον κοίταξα σοβαρά και είπα: "Νέγκο Τσαν,
λάθος μου, φίλε.
Συγγνώμη που δεν ήμουν καλός φίλος και…
ήμουν κόπανος.
Ήθελα να ξέρεις ότι λυπάμαι και…
ήθελα να βοηθήσω, μα σε ξέσκισα".
Είπε: "Μακάρι".
Είπα: "Πώς είπες;".
Είπε: "Μακάρι, χρυσέ μου.
Όλα καλά, Τσι.
Επειδή οι άνθρωποι είναι χάλια,
δεν θα πάψω να γελάω.
Είναι σκληρή η ζωή, Τσι.
Δεν μπορούμε να τη βλέπουμε έτσι.
Σκέψου το.
Είμαι γκέι, μαύρος, από τη φτωχογειτονιά".
"Συνδυαστικό πακέτο, ε;".
Είπε: "Ακριβώς.
Το πακέτο της προκατάληψης, οπότε…
Μπορώ ή να γελάω ή να είμαι σε ισόβια θλίψη".
Είπα: "Είσαι καλά;".
"Είμαι τέλεια.
Και, παρεμπιπτόντως, Τσι…
θέλω να σου πω κάτι.
Νομίζω πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή.
Τσι,
έχω ερωτευτεί έναν εδώ και καιρό.
Και…
θα σου το πω τώρα.
Θα τον πάρω και θα τον φέρω.
Φελίπ…
πας να φέρεις τον Κάρλος;
Κάρλος, να σε συστήσω, είναι πολύ καλός.
Είναι κεφάλας, αλλά πολύ καλός.
Τσι;
Αποδώ ο Κάρλος.
Ο σύζυγός μου.
Και η νύφη μου.
Εξαρτάται από το φετίχ.
Ήθελα να τον γνωρίσεις γιατί…
ποτέ δεν ένιωσα τόση αγάπη και προστασία στη ζωή μου.
Ήθελα πραγματικά…
να τον γνωρίσεις.
Αποδώ ο Κάρλος, Τσι".
Μιλούσα με τους δυο τους για μισή ώρα.
Έμαθα πολλά για τη στοργή και το χρώμα. Ήμουν καλός ακροατής.
Είναι γκέι κι είμαι στρέιτ,
οπότε έκανα άβολες ερωτήσεις.
Κάναμε μια σοβαρή συζήτηση και είπα:
"Ποιος τον δίνει και ποιος τον παίρνει;".
Το βρίσκω πολύ αστείο.
Ο Νέγκο Τσαν ξέρει ότι κάνω πλάκα. Είπε: "Σκάσε, χαζέ.
Τι θες να μάθεις;".
Είπα: "Θέλω να ξέρω πώς έχετε τόσο υγιή σχέση.
Παίζετε FIFA;".
Επειδή με ξέρει, ρώτησε: "Ακόμη έχεις προβλήματα με γυναίκες;".
"Να σου πω κάτι;
Όταν βλέπω χαρούμενα ζευγάρια, αναρωτιέμαι τι τρέχει.
Όποτε έμπλεκα με κάποια, ήμουν βλάκας".
Με κοίταξε και είπε: "Αυτοσυνείδηση, καλέ μου.
Αν είσαι χαρούμενος με τον εαυτό σου,
θα καταλάβεις ότι δεν χρειάζεσαι καμιά.
Εμείς ήμασταν χαρούμενοι μόνοι
και πλέον είμαστε ένα υπέροχο γκέι ζευγάρι.
Να το δοκιμάσεις".
Σκέφτηκα: "Πρέπει να πηδήξω τον Φελιπίνιο;".
Αλλά μετά είπα: "Μπα, δεν νομίζω.
Σωστό αυτό για την αυτοσυνείδηση. Παρεμπιπτόντως…
είστε πολύ όμορφοι εσείς οι δυο, το ξέρετε;".
Κι έτσι γλύκανε το κλίμα στο καμαρίνι.
Ο Φελιπίνιο άνοιξε την πόρτα. "Φελίπ!
Ο Νέγκο Τσαν!".
Κοιτάξαμε και φιλιούνταν με γλώσσα.
Ο Φελιπίνιο είπε: "Όντως είναι γκέι".
Φτάνουμε στο τέλος, φίλοι μου.
Τι καλοί που είστε!
Ας ανακεφαλαιώσουμε.
Κανόνες, αρχές, ταυτότητα,
εξέλιξη μέσω των λαθών.
Τέλος: "Για ποιον αγωνίζεσαι;".
Με αυτά τα πέντε θα ζείτε "στα ίσια".
Θα πω κάποια πράγματα.
Αν συμφωνείτε, πείτε "ναι".
Αλλιώς, μη βγάλετε κιχ.
Έχετε ενοχλητική μάνα;
-Ναι! -Κι εγώ.
Πηγαίνει και στην εκκλησία, η σκύλα.
Δεν το κατάλαβα ποτέ.
Βγαίνει έξω να βρει τον Χριστό κι έρχεται με τον Σατανά.
Έχετε παράξενα αδέρφια;
-Ναι! -Και βγήκατε από το ίδιο μουνί, ε;
Είναι σαν να βγάζει ένα καλό, ένα κακό…
Οι θείοι και οι θείες εμφανίζονται μόνο όταν θέλουν κάτι;
Ναι!
Οι άλλοι συγγενείς εμφανίζονται μόνο σε κηδείες;
Ναι!
Αν η οικογένειά σας είναι σαν όλες τις άλλες,
γιατί διαμαρτύρεστε κι εγώ όχι;
Γιατί δεν κατανοείτε τον ρόλο σας σε αυτή.
Έχω κάτι να πω σε όσους διαμαρτύρεστε για την οικογένειά σας:
Η οικογένειά σας ήταν ενοχλητική πριν γεννηθείτε.
Όταν γεννηθήκατε, απλώς χειροτέρεψε.
Είστε αυτό που ονομάζω "νεκρό βάρος".
Δεν ισχύει αυτό που λέει το τραγούδι
για λουλούδια στη χωματερή.
Είστε μάλλον σκουπίδια στη χωματερή.
Εσείς έχετε ευθύνη να αλλάξετε τη ζωή της οικογένειας.
Να φέρεστε "στα ίσια" για να μην περάσουν τα ίδια.
Δεν το κατανοείτε. Προτιμάτε να γκρινιάζετε.
Η ζωή είναι νερό. Βουλιάζετε ή κολυμπάτε;
Πρέπει να γίνω σύμβουλος ζωής.
Όταν ήμουν 14, πήγα να μιλήσω με κάτι παιδιά
κι είδα να χτυπούν και να πυροβολούν τον φίλο μου, τον Φάμπιο.
Πέθανε μπροστά σε όλους.
Δολοφονήθηκε. Ήμουν 14 ετών.
Μέχρι να το κατανοήσετε, δεν νιώθετε την πληγή.
Δεν νιώθετε τη φτωχογειτονιά.
Αλλά δεν μπορώ να έρχομαι εδώ,
να λέω αυτό και να σας αφήνω αμήχανους.
Πρέπει να σας κάνω να γελάσετε με αυτό.
Οπότε, θα αστειευτώ με τον θάνατο του Φάμπιο.
Αυτήν τη στιγμή οι γυναίκες λένε:
"Τσιάγκο,
λες να γελάσουν με τον θάνατο του Φάμπιο;".
Ναι.
Σημασία δεν έχει το θέμα, αλλά ο κωμικός.
Όταν ήμουν 14, πήγα να μιλήσω με κάτι παιδιά
κι είδα να χτυπούν και να πυροβολούν τον Φάμπιο.
Ρωτώ, λοιπόν: "Χρειαζόταν η γροθιά;".
Δεν χρειαζόταν.
Άρα, τι έκανα;
Είπα ότι στα 30 μου θα έβρισκα σπίτια για τη μάνα μου και για μένα. Το έκανα.
Ότι θα είχα δικά μου λεφτά. Έχω.
Ότι θα είχα τέλειο αμάξι. Αυτό ακόμη το παλεύω.
Και είπα στους δικούς μου
ότι θα πηγαίναμε μία φορά τον χρόνο
σε κάποιο ωραίο μέρος.
Καλή και η Μονγκαγκουά, αλλά έχω πάει πολλές φορές.
Πάω στην παραλία και με χαιρετούν οι μύκητες.
Και είμαι περήφανος
που η πρώτη μας οικογενειακή εκδρομή
ήταν στη Ντίσνεϊ. Με νιώθετε;
Ναι, αδερφέ μου.
Αυτό είναι πρόοδος, παιδιά.
Δουλεύω για όλους.
Με το ταλέντο μου, τις ατάκες μου,
το ύφος μου, την παράστασή μου
και τα λεφτά σας!
Εσείς το χρηματοδοτήσατε αυτό.
Και να σας πω και κάτι;
Όταν το δείξουμε στο Netflix, θα το δει όλος ο κόσμος.
Οι Βραζιλιάνοι θα δουν και θα πουν:
"Ω, τούτος εδώ πήγε στη Ντίσνεϊ! Τέλειο!".
Μα θα το δουν και ασπρουλιάρηδες.
Και θα πουν: "Κοίτα εδώ.
Χαίρεται που πήγε στη Ντίσνεϊ!".
Μιας και δεν έχω ντροπή,
Netflix, κάνε μου ζουμ στο πρόσωπο.
Λίγο, γιατί είναι χοντρό.
Άκου, παλιο-ασπρουλιάρη,
σεβάσου που πήγα στη Ντίσνεϊ,
γιατί δεν ξέρεις πώς είναι η αντίστοιχη εδώ.
Σεβάσου με ως άνθρωπο, που να πάρει!
Δεν ξέρεις πώς είναι να περιμένεις 14 ώρες στην ουρά
και τελικά να σου λένε ότι δεν μπορείς να κάνεις.
Θέλεις να σκοτώσεις άνθρωπο.
Από τα 18 έως τα 30 αποταμίευα.
Όχι πολλά λεφτά. Πολλή αποταμίευση.
Πάντα επέλεγα το πιο φθηνό. Να σας εξηγήσω.
Για σνακ θα επέλεγα Φοφούρα ή Φαντάγκος;
-Φοφούρα! -Φοφούρα.
Έτρωγα πλαστικό με μυρωδικά για να κάνω οικονομία.
-Τοτζίνιο ή Τσοκοπίνιο; -Τσοκοπίνιο!
Το σοκολατούχο γάλα του αρουραίου.
Με το που πιεις, το στομάχι σου διαμαρτύρεται.
Είστε υπέροχο κοινό.
Όταν σκέφτεσαι τόσο πολύ τα χρήματα
για να αλλάξεις τη ζωή της οικογένειάς σου, γίνεσαι υλιστής.
Αλλά, όταν πήγα στη Ντίσνεϊ, δεν ανησυχούσα.
Πρώτη φορά στο εξωτερικό. Έπρεπε να το χαρούμε, ε;
Ναι!
Το σκέφτηκα και είπα: "Χαλάρωσε, φίλε".
Το σκέφτηκα και είπα: "Γάμα τα λεφτά".
Έβαλα όλη την οικογένεια σε αεροπλάνο.
Και ήταν δύσκολο, φίλε.
Δεν ξέρω αν έχετε κάνει τίποτε για εκείνους που αγαπάτε.
Είναι υπέροχο συναίσθημα.
Όταν τους είδα, είπα: "Είναι τέλειο.
Όλοι χαίρονται, τα κατάφερα.
Με τον ιδρώτα μου. Με δουλειά και πειθαρχία".
Όταν κοίταξα την ανιψιά μου,
είχε ένα πλατύ χαμόγελο.
Καθώς έτρωγε τσούρο των εννέα δολαρίων.
Γιατί είναι τόσο ακριβό αυτό;
Κοίταξα τη μάνα μου, κι αγόραζε ζακέτα των 150 δολαρίων.
Είναι πολύ κρυουλιάρα η μάνα μου.
Είπε: "Κάνει πολύ κρύο".
Είπα: "Περίμενε να πάμε σπίτι".
Είπε: "Θα αγοράσω ζακέτα, κρυώνω".
Είναι κρυουλιάρα.
Η μάνα μου.
Επτά χρόνια εμμηνόπαυση και δεν έχει κρυώσει ποτέ.
Στη Ντίσνεϊ, όμως, κρύωσε.
Δεν μπορούσε να αντέξει.
Κοίταξα γύρω μου κι όλη η οικογένεια διασκέδαζε.
Ξοδεύοντας τα λεφτά μου.
Πρώτη φορά μού έλειψε η Μονγκαγκουά.
Είπα: "Δεν σκάω για τα λεφτά ".
Ήρθε η ανιψιά μου και είπε: "Θείε!
Γουργουρίζει η κοιλιά μου".
Είπα: "Πεινάς;". Είπε: "Πεινάω".
Είναι πολύ χαριτωμένη. Είπε κάτι αστείο τις προάλλες.
Είπε: "Θείε!
Ο μπαμπάς μου είπε ότι σε ψιλοσυμπαθεί".
Είπα: "Πες του ότι είμαστε πάτσι!".
Είπα: "Άιρα, πάμε να φάμε. Έκλεισες εκεί που γνωρίζεις τον Μίκυ;".
"Ναι. Θα έρθει σε δέκα λεπτά".
Είπα: "Τέλεια! Τα καταφέραμε!".
Έρχεται ο Μίκυ
και λέει η ανιψιά μου: "Να ο Μίκυ!".
Είπα: "Πω πω!
Ηρέμησε, μικρή μου!
Απέξω είναι ο Μίκυ. Από μέσα ποιος είναι; Αν είναι ο Μάικλ Τζάκσον;
Ηρέμησε. Πάμε!".
Ως καχύποπτος, την πήρα από το χέρι
και είπα: "Συγγνώμη.
Βγάζεις μια φωτογραφία με την ανιψιά μου, ποντικέ;
Αν κλάψει, κούνια που σε κούναγε!
Κάν' το!".
Κάθισα στην καρέκλα με στάση αλήτικη.
Εκεί που τρώγαμε, ήρθε μία.
Τη χαιρέτησα. Μου έδωσε τον λογαριασμό: 440 δολάρια.
Δηλαδή 1.700 ρεάλ.
Μεσημεριανό.
Χωρίς αεροπορικά.
Ο Μίκυ ήταν εκεί, αλλά εγώ είχα παγώσει σαν την Έλσα.
"Πώς θα πληρώσετε;". Είπα: "Δεν ξέρω.
Δέχεστε κώλο; Έχω τις αδερφές μου".
Είπα: "Γιατί 1.700 ρεάλ;".
"Γιατί φάγατε με τον Μίκυ".
"Τον καριόλη τον ποντικό!
Γιατί δεν πας πίσω στην τρύπα σου;
Με 1.700 ρεάλ, έπρεπε ο Γκούφι να κάνει στη μάνα μου γλειφομούνι.
Ελπίζω το κοτόπουλο να ήταν ο Σκρουτζ,
με 1.700 ρεάλ!".
Έκανα μεγάλη σκηνή. Η οικογένειά μου πάγωσε.
Οπότε, ντροπιάστηκα. Σκέφτηκα: "Πάλι;
Πάλι βάζω τα λεφτά πριν την οικογένεια".
Αλλά 1.700 ρεάλ;
Για μεσημεριανό;
Δεν είχα νευριάσει μόνο εγώ.
Άλλη μια οικογένεια Βραζιλιάνων ούρλιαζε.
Πιο θυμωμένος εκείνος.
Σε ένα σημείο είπε: "Πώς να χαλαρώσω!".
Κοίταξα τα 1.700 και μετά στο πλάι,
κι η ανιψιά μου αγκάλιαζε τον Μίκυ.
Τον κοίταξε και είπε:
"Μίκυ…
είσαι πολύ όμορφος".
Και ο Μίκυ είπε…
Το είδα αυτό και είπα: "Να πάρει. Ανησυχούσα για τα λεφτά".
Τελικά κατάλαβα.
Κοίταξα τα 1.700 και είπα: "Θα πληρώσω σε δέκα δόσεις".
Ξέχασα τα λεφτά και είπα: "Γιασμίν, αγάπη μου,
σε αγαπώ πολύ, το ξέρεις;".
Με κοίταξε, χαμογέλασε και άκουσα…
"Δεν μιλώ σε σένα, κωλο-πόντικα!
Σε φοβάμαι, νομίζεις; Φώναξε τον Πλούτο!".
"Κι εγώ σ' αγαπώ, θείε.
Το κεφάλι σου είναι σαν του Μίκυ".
Κοίταξα το χαμόγελο, κοίταξα τα 1.700 και είπα: "Δεν αξίζει".
Με 1.700 θα της έκανα δώρο δόντια σαν του Φιρμίνο.
Αυτός ο μουρλός έχει κατάλευκα δόντια.
Κάνει γαργάρες με χλωρίνη.
Φάγαμε και πήγαμε στην Πανδώρα, τη γαλάζια πόλη του Avatar.
Πολύ παράξενο μέρος.
Όλα μπλε, όπως τώρα. Δεν αναγνωρίζεις κανέναν.
Τρελό.
Κάποια κρυφά ηχεία βγάζουν ήχους…
Λέει η μάνα μου: "Αυτό το μέρος είναι καταραμένο.
Πρέπει να προσευχηθούμε. Χρειάζονται 40 ιερείς
για να το αγιάσουν.
Αυτό το μέρος δεν έχει δει Βίβλο εδώ και δύο μήνες".
"Δεν είναι η Γη".
"Βλακείες, Τσιάγκο. Αυτό το μέρος…
είναι καταραμένο από τον Σατανά".
Είπα: "Είμαστε στον κόσμο της Πανδώρας.
Ξέρεις τα μικρά μπλε στρουμφάκια;".
Σε ένα δωμάτιο ακούσαμε:
"Καλώς ήλθατε, γήινοι.
Καλώς ήλθατε στην Πανδώρα.
Σήμερα θα συμμετάσχετε στην πρώτη προσομοίωση πτήσης.
Αν περάσετε, θα ζήσετε ανάμεσα στα άβαταρ.
Στο επόμενο δωμάτιο ανεβείτε στις συσκευές".
Να πάρει!
Είπα: "Και γαμώ!".
Ανέβηκα σαν να ήταν ακριβή μοτοσικλέτα.
Είπα στον ανιψιό μου: "Είναι μηχανάρα, χαζέ!
Μαμά, πού είναι τα γυαλιά ηλίου μου;".
Βλέπω τη μάνα μου να φορά τα 3D γυαλιά. Έχει μυωπία.
Φοράει τα γυαλιά
και λέει: "Βλέπω, γιε μου". Είπα: "Θεέ μου".
Δεν κατάλαβα τι συνέβαινε με τόσα μηχανήματα.
Όταν έβαλα τα γυαλιά, μπήκα στην Πανδώρα.
Είπα: "Άι στο διάολο!".
Εμφανίστηκε μια γυναίκα και είπε:
"Ό,τι γίνει στην προσομοίωση θα γίνει στ' αλήθεια,
οπότε κρατηθείτε καλά".
Εξαφανίστηκε, κι αυτή και η μηχανή.
Ήμασταν πάνω σε ένα τεράστιο πουλί.
Όλα μπλε!
Σαν την ομάδα Σάο Καετάνο.
Άρχισε να περπατάει.
Κούνησε τα φτερά του.
Κι έκραξε.
Έκανε βουτιά και είπα: "Ήρεμα, Σάο Καετάνο!".
Παραλίγο να χτυπήσει σε βράχια με 150 χιλιόμετρα την ώρα.
Είπα: "Τρέξε, θα κρύψω την πινακίδα.
Εμπρός, Σάο Καετάνο!
Δεν μας πιάνουν οι μπάτσοι".
Το πουλί έστριψε αποδώ, μαζί κι εμείς.
Έστριψε αποκεί, μαζί κι εμείς.
Σε ένα σημείο που φυσούσε νιώσαμε τον άνεμο στ' αλήθεια.
Όταν χτυπήσαμε νερό, βραχήκαμε στ' αλήθεια.
Σε ένα σημείο μπήκαμε σε δάσος
και η Ντίσνεϊ πρόσθεσε τη μυρωδιά
του δάσους.
Δεν είχα ξαναπάει σε δάσος.
Η μάνα μου μύρισε κι είπε:
"Δεν καπνίζεις το χόρτο του Σατανά, ε;".
Είπα: "Τρελάθηκες, μαμά; Έλα τώρα".
Ξαφνικά κούνησε τα φτερά και προσγειώθηκε.
Ανάσαινε.
Μα το πόδι μας είναι στην κοιλιά του ζώου.
Όταν ανάσαινε, το πόδι μας…
Νιώθαμε την ανάσα του στα πόδια μας.
Αν μου φάνηκε εμένα τόσο τρελό,
φαντάζεστε στη θρήσκα μάνα μου;
Από την αρχή την άκουγα να λέει:
"Βόηθα με, Χριστέ μου!
Ιησούς Χριστός νικά!
Και μέσα σε κοιλάδα σκιάς θανάτου αν περπατήσω,
καβαλώ του Διαβόλου το άτι!
Μα έχω τα χαλινάρια του Χριστού!".
Τη ρώτησα, πανικόβλητος: "Τι νιώθεις;".
Είπε: "Ένα γαργαλητό".
Είπα: "Τι τρελή οικογένεια!".
Η βόλτα τελείωσε.
Η μάνα μου με αγκάλιασε κλαίγοντας.
Κανένας δεν θέλει να κλαίει η μάνα του.
Είπα: "Περιμένετε έξω; Φροντίζω τη μαμά μου".
Τη σκούντηξα ελαφρά και της είπα:
"Μαμά,
γιατί κλαις;".
Γύρισε και είπε:
"Δεν έχω ξαναπετάξει".
Είπα: "Τι;".
Είπε: "Πρώτη μου φορά πέταξα.
Έχω πετάξει με αεροπλάνο, αλλά όχι με ζώο…
Ήταν η πρώτη φορά!".
"Μαμά, δεν πέταξες. Ήταν προσομοιωτής πτήσης".
Είπε: "Το ίδιο είναι!".
Είπα: "Ο προσομοιωτής προσομοιώνει.
Μαμά, ειλικρινά,
έχω συνηθίσει να κλαις για δύο λόγους, θυμό και λύπη,
αλλά αυτό είναι κάτι διαφορετικό.
Είσαι χαρούμενη;".
Και είπε: "Ναι.
Αλλά το πουλί στ' αλήθεια ανάσαινε.
Πω πω!
Τι τρελή βόλτα!
Ανυπομονώ να το πω στη Φάτιμα".
Είπα: "Μα…
γιατί κλαις;". Είπε: "Χωρίς λόγο".
Είπα: "Πες μου. Γιατί;".
"Χωρίς λόγο".
Παρεμπιπτόντως, πρέπει να εκτονωνόμαστε, εντάξει;
Όσο μεγαλώνουμε, λένε να μην κλαίμε,
να μη λέμε τα προβλήματά μας.
Χειρότερο να τα κρατάς.
Είπα: "Μαμά, γιατί κλαις;".
Είπε: "Τίποτε, απλώς…
Τίποτε, γιε μου. Απλώς…
Εύχομαι να το 'χα κάνει αυτό κι εγώ για τη μαμά μου.
Αλλά…
δεν πειράζει".
Είπα: "Μην ανησυχείς,
δεν θα είχες τα λεφτά.
Με το φαγητό και μόνο θα τερμάτιζε η πιστωτική σου".
Είπα στη μάνα μου: "Αλήθεια, μαμά;
Δύο φορές μόνο έχω δει να κλαις από χαρά.
Η πρώτη ήταν όταν σου αγόρασα σπίτι.
Και η δεύτερη ήταν όταν πέταξες.
Ειλικρινά, καλή μου. Αλήθεια.
Σου μιλώ ειλικρινά.
Αν ήξερα πόσο κάνουν, θα σου είχα πάρει μόνο την πτήση".
Είπε: "Προσομοιωτής πτήσης ήταν".
Είπα: "Μαθαίνεις γρήγορα.
Τι τρέχει;".
Είπε: "Γιε μου, κοίτα όλα αυτά εδώ πέρα.
Εσύ ευθύνεσαι". Είπα: "Όχι, ο Μίκυ.
Θα τον πιάσω τον παλιο-ποντικό.
Θα του κλοτσήσω το κεφάλι, να απογειωθεί.
Και ο Λούκας θα φωνάξει: 'Φέρε αναψυκτικό!'".
Είπε: "Όχι, ηλίθιε. Το ότι είναι όλοι εδώ.
Χάρη στη δουλειά και τον κόπο σου.
Ήθελα να ξέρεις ότι…
Ξέρω πως λυπάσαι που είσαι μακριά και δεν μας βλέπεις συχνά.
Αλλά κοίτα τι έκανες για εμάς.
Σε αγαπάμε. Και να σου πω και κάτι;
Είμαι τυχερή που είμαι μητέρα σου.
Και ξέρω ότι θα γίνεις καλός πατέρας.
Κάνε τα αντίθετα από τον δικό σου πατέρα".
Τότε, αγκάλιασα τη μητέρα μου.
Πρόσεξα ότι όλη η οικογένεια με είδε να την αγκαλιάζω.
Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα γνήσια χαρά, με πιάνετε;
Πρώτη φορά κοίταξα την οικογένειά μου και είπα: "Νικήσαμε".
Αν αυτό έγινε ζώντας 12 χρόνια "στα ίσια", άξιζε.
Αυτό δεν θα είναι το καλύτερο σόου,
γιατί δεν είμαι ο καλύτερος κωμικός,
αλλά θα είναι κάτι μοναδικό για πολλούς.
Αυτό πρέπει να κάνουμε.
Να δουλεύουμε για όλους και να τους δίνουμε φωνή.
Είναι σαν να λέω:
"Αν δεν υπάρχει σημείο αναφοράς,
γίνε εσύ το σημείο".
Όταν αγκάλιασα τη μάνα μου,
έπρεπε απλώς να φύγω.
Αλλά την αγκάλιασα και αντιλήφθηκα ότι το κεφάλι της έφτανε εδώ.
Κοίταξα κι είδα ότι το στόμα μου ήταν στο αφτί της.
Και μετά από τόσα ωραία λόγια, έπρεπε να της πω κάτι.
Τότε ακριβώς,
και οι φαν μου ξέρουν τι ακριβώς παίζει…
Όσοι δεν θα 'πρεπε να 'ναι εδώ, τρομάζουν.
"Ρίτα!
Αυτοί οι φτωχοδιάβολοι έχουν δική τους διάλεκτο".
Εκείνη τη στιγμή όλοι κατάλαβαν και είπαν:
"Ε.
Τσιάγκο!
Μη μου πεις ότι είπες…".
"Αμανακασαμάνα".
Ε, κόσμε, αλήθεια σας λέω,
αυτό ήταν όλο. Σας ευχαριστώ.
Αλήθεια τώρα. Στα ίσια.
Υποτιτλισμός: Επαμεινώνδας Σουφλερός