Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Inne natury, inne kultury.
Wszyscy się wmieszali na dzielni.
Śmiech sprawia, że życie jest znośne.
Prawdziwi kanciarze pokonają nawet radiowozy.
Z dzielni pochodzą buńczuczni.
Tak jak twoi bracia, lęki, wykształcenie i twój koniec.
Jak ten, który daje nam szczęście w najczystszej formie.
Brawa dla mojego brata, Thiago Ventury.
Zróbcie pieprzony hałas!
To przedstawiciel dzielni!
Tak jest!
Zróbcie hałas, Brazylio!
Z Taboão da Serra na cały świat. Usiądźcie, bracia. Spokojnie.
Witam na trzecim programie komediowym.
Pierwszy to Isso é Tudo Que Eu Tenho.
Mówię tam, jak ważna jest dla mnie komedia.
Drugi to Só Agradece.
Mówiłem tam o wszystkim, co mi dała.
Trzeci to Uliczna filozofia,
czyli taka, która mnie tu sprowadziła.
Jeśli wiecie, co znaczy „pokas”, mówicie „ja”.
Ja!
Odjazd.
Większość na dzielni wie, co to pokas.
W tym samym czasie wielu z was mówi: „Nie”.
- To skrót od filozofii… - …pokas.
A filozofia pokas to filozofia pokas, gdziekolwiek jesteś.
Zrobimy tak: powiem jakieś słowo
i jeśli uważacie, że wiąże się z pokas,
mówicie: „Pokas”. Dobra? Spróbujmy.
- Gwałciciele. - Pokas.
Ludzie strzelający do wszystkich w szkole?
Pokas.
Ci, którzy proszą o łyk Yakulta?
Pokas.
Dla łyku Yakulta było głośniej niż dla gwałciciela.
To dowód na to, że nasz kraj ma zasady.
Można gwałcić, ale nie zadzieraj z bakteriami Lactobacillus.
Gdy moje filmy stały się hitem,
około 70% moich widzów to byli faceci.
A tylko 30% dziewczyny. Ale dziś…
jest 50% facetów
i 50% kobiet zadymiarzy.
Laski, które mnie obserwują, są w moim typie.
Nie wierzą w bajerę i nie boją się odezwać.
Zgadza się.
Są naprawdę pyskate.
Ostatnio sprawdzałem komentarze na kanale na YouTube.
Koleś napisał:
„Stary, nie jesteś zabawny od dwóch lat”.
A laska na to: „Tak? Wypisz się i wal się”.
Ja na to: „Osłania mnie”.
Mam coś tylko dla kobiet. Dalej.
Czy to pokas: dziewczyna, która mówi, że jest twoją przyjaciółką,
ale kiedy zrywasz, łasi się do twojego byłego?
Pokas!
Masz ochotę wytargać ją za kudły?
Laski z Taboão da Serra mówią: „Wariatka!”.
Ludzi, którzy łaszą się do waszego partnera?
Pokas!
Osoba z nieświeżym oddechem, która mówi do ciebie z bliska?
Pokas!
Opala ci rzęsy.
Od tego robi się zapalenie spojówek.
Z okiem było dobrze.
Coś mu wpadło i powiedział: „Dmuchnij”.
Siedem dni zwolnienia.
Mam przyjaciółkę, Eliane, która ma nieświeży oddech.
Poprosiłem jej przyjaciółkę, Virginię,
by jej o tym powiedziała.
„Nie będę gadać z kimś, kto pierdzi mi w twarz co dwie minuty”.
Mówi: „Thiago, nie jest tak źle”.
Ja na to: „Mówisz poważnie?
Gdy rozmawia na zewnątrz, latarnie gasną”.
„Zachowaj to dla siebie. Jest religijna, będzie jej przykro”.
„OK. Dam spokój”.
Gdy przyszła, wsadziłem palec w dupę.
Mówi: „Hej Thiago”. Ja na to: „Cześć. Co tam?”.
Zrobiłem tak. Virginia pyta: „Co tam?”.
Mówię, że jeśli mam wąchać kupę, wolę swoją.
Jeszcze raz.
Skorumpowani gliniarze to pokas?
Pokas.
Bandyci, którzy myślą, że rządzą i nie wiedzą, że tylko promują przemoc?
Pokas.
Śmierdzący ludzie, którzy was przytulają?
Pokas.
Pierdolcie się!
Ludzie ze śmierdzącymi pachami nie potrafią trzymać rąk tak,
podejść na wysokości pasa, uściskać cię i się wycofać.
Nie. Widzą wasze ramiona, otwierają swe diabelskie skrzydła
i kładą pachy na twoim ramieniu,
jakby to było idealne miejsce do odpoczynku.
A ten żrący sok
prosto z cewki moczowej diabła
niszczy ci bluzę.
Przychodzisz w bluzie, wychodzisz w podkoszulku.
Jeśli macie śmierdzącego przyjaciela, trzeba mu to powiedzieć.
Kiedyś miałem problem i mówię: „Afonso…
Przyjdzie nasz śmierdzący ziom”. Jesteście okropni!
Uważajcie, z czego się śmiejecie!
„Przyjdzie nasz śmierdzący ziom. Powiesz mu? Lepiej go znasz”.
Afonso mówi: „Thiago…
On śmierdzi!”. Mówię: „No tak.
Ostatnio, gdy przyszedł do mnie, wszedł i tapeta oblazła.
Spał na kanapie. Obudziła się wymiotując poduchami.
Mogę mu to powiedzieć?”.
Afonso zapytał: „Jak to zrobisz?”
Podchodzisz i mówisz: „Stary…
Krótko. Nie wiem, jak to powiedzieć, ale…
coś w tobie zdechło”.
On na to: „Zwariowałeś? Przestanie z tobą gadać”.
No jasne. Mój przyjaciel miał białą pachę.
Znacie żółtą pachę? Tak?
Zawsze gdy nosił białą koszulkę,
po chwili miał żółte pachy. Nie rozumiałem tego.
Budzisz się spocony jak mysz…
i nie idziesz do szpitala, sprawdzić,
dlaczego masz ul pod pachami?
Używaj Dove pod pachą, nie Tang.
Nikt mu nie powiedział, że ma żółtą pachę, więc tak żył.
Chodził do kościoła z Biblią pod żółtą pachą.
Dzieciaki z ulicy mówią, że w tej Biblii Jezus umarł w Księdze Rodzaju.
Jeszcze raz.
Jeszcze.
Ludzie, którzy pożyczają kasę i nie oddają?
Pokas.
Ludzie, którzy pożyczają ubrania i nie oddają?
Pokas.
Osoba, z którą pierwszy raz się kochasz i używa slangu jej i jej ziomków?
Nie rozumiem. Kutas powinien być twardy, cipka mokra, ale nie.
Pokas!
Choć to chyba bardziej moja sprawa niż wasza.
Naprawdę. Stosunek szedł gładko jak cholera,
gdy nagle mówi: „Pieprz mnie”.
Ja: „Już to robię!”
Mówi: „Dalej”. Ja na to: „Nie przestałem!”.
I powiedziała to, czego nie zrozumiałem. Musiałem przerwać.
Powiedziała: „Tak, tak po prostu.
Jest wspaniale!
Wepchnij tę parówę!”.
„Co?
Co mam wepchnąć?”
„Wepchnij tę parówę!”
„Jaką parówę?”
„Tę wielką, którą masz!”
„Wielką parówę?”
Pomyślałem, że chodzi o psa. Wołam: „Parówa!”.
Co to jest parówa?”
„To coś w twojej ręce”. Mówię, że to kutas!
„Kutas to kutas, a parówa to parówa!”
Fiut spojrzał na mnie i mówi: „Nie lubię, jak nazywają mnie parówą.
Ta kobieta mnie nie liże i mówi na mnie parówa?”.
Spytałem, co to parówa.
„Weź parówę i włóż w mojego pieroga”.
„Że co?”
„Pieróg?
Nazywasz cipkę po imieniu? Co jest kurwa?
Oglądałaś za dużo Pokémonów.
Charmander, Charmeleon, Charizard, Charpieróg?
Widziałem cały sezon
i nie widziałem, żeby Ash wzywał Cipkémona.
Co zabawne,
ustaliliśmy naszą filozofię pokas. Ma pięć punktów.
Pierwszy: zasady.
Ustanowić własne, zwłaszcza jeśli jesteś z dzielni.
Każdy, kto się z tobą zadaje, musi wiedzieć, kim jesteś.
Inaczej cię zdepczą.
Zrozumiałem, że mam wiele zasad,
gdy grałem pierwszy raz w taco.
Graliście w to kiedyś?
- Tak! - Jesteście z dzielni.
Tak mówią ludzie z dzielni.
Bogate dzieciaki mówią: „Chodziło mu to talk?
Używam Johnson & Johnson”.
Gdy pierwszy raz grałem,
uczył mnie Thiago Kupa.
Thiago Kupa, bo wszedł w gówno boso.
Mówił, że przeciska się przez palce.
To obrzydliwe, ale zabawne.
„Można nawet tańczyć. Wchodzisz i robisz tak”.
Najgorsze jest to, że poczuł fizyczny ból z obrzydzenia.
Wszedł i zrobił to tak:
„Moja stopa!
Wlazłem w gówno!
Włączcie wąż!
To gówno!”.
Na ratunek Thiago Kupie przyszedł inny kumpel, Młody Lodzik.
Wyjaśnić, dlaczego go tak nazywamy? Proszę!
Powiem szybko.
Byłem przed domem i przybiegł dzieciak: „Ktoś robi loda Młodemu”.
Mówię: „Spokojnie. Nie tak opowiada się historie.
Co się dzieje?”.
Powiedział: „Ktoś…
robi loda…
Młodemu”.
„Gdzie?” „W łazience na placu zabaw”.
„Jak długo?” „Pięć minut”.
„Widziałeś go?” „Tak”.
„Drzwi były otwarte?” „Nie”.
„To jak to widziałeś?” „Co?”
„Skoro drzwi były zamknięte,
jak go widziałeś?”
„Ktoś robi loda
Młodemu”.
„Skoro drzwi były zamknięte,
jak go widziałeś?”
„Ktoś robi loda
Młodemu”.
„Nie powiesz. Jaki jest plan?”
„Plan jest taki.
Podbiegnijmy do drzwi i zróbmy tak:
»Hej, Młody, ktoś robi ci loda!«”.
Jakby Młody tego nie wiedział.
Jakby dopiero wtedy zauważył.
Wyobraźcie sobie Młodego: „Co? Nie gadaj!”.
Pomyślałem, że to zły pomysł i jak każdy zgodziłem się.
Pobiegliśmy tam,
dopadliśmy drzwi i zaczęliśmy.
„Hej, Młody…” Nie było czasu.
Ten, co robił mu loda, zrobił tak… „Zostawcie Młodego w spokoju”.
Cholera.
Chyba przyjechała cała moja ekipa!
Thiago Kupa chciał mnie nauczyć grać w taco.
Wyjaśnił bardzo szybko.
„Thiago, uważaj. Szybko, bo teraz ja.
Bierzesz piłkę i rzucasz w puszkę.
Jeśli trafisz, prosisz o kij.
Ktoś rzuci ci kij, ale go nie łap.
Jeśli go złapiesz, przegrałeś.
Musi położyć kij na ziemi.
Zasada druga: weź piłkę i rzuć nią.
Jeśli ktoś ją trafi i wróci,
raz, dwa,
trzy razy, za trzecim,
rzuca kij. Nie łap kija w powietrzu.
Niech położy kij na ziemi. Trzecia zasada:
jeśli grasz i słyszysz:
»Samochód!«
Wynoś się z ulicy”.
Spytałem naiwnie dlaczego. „Bo jedzie samochód”.
„Czy to zasada z gry?”
„Nie to zasada z życia”.
„Następna zasada”.
„Weź piłkę i rzuć nią.
Jeśli ktoś uderzy piłkę,
a ty biegniesz za piłką,
uważaj, bo będą krzyczeć:
»Przynieś napój!«
Chcą zaleźć ci za skórę, bo wtedy przegrasz.
Więc olej to, co krzyczą przeciwnicy.
Tyle. Znajdź parę i graj, bo jesteś następny”.
„Jasna cholera!”
Spojrzałem na wszystkich i nikt nie był sam.
Nagle zobaczyłem Lucasa.
Każdy zna takiego Małego Lucasa.
Takiego kumpla, który nie jest nic wart?
Tylko on mi został do pary.
I zagrałem z nim.
Gdy mówię: „Zrobiłem to, choć nie chciałem”,
kobiety na widowni mówią tak: „Hej!
Thiago!
Jeśli nie chciałeś z nim grać, po co grałeś?”.
Bo wyglądał żałośnie.
Kumpela pierwszy raz się puściła, bo jej chłopak ładnie prosił.
Spytałem ją: „Naprawdę?”
Ale Mały Lucas jest uroczy.
Spodoba wam się. Świetnie manipuluje.
Gdy się zjawia, mówi tak:
„Dzień dobry.
Jestem Lucas i są trzy rzeczy, które lubię w ludziach.
To pokój i harmonia między ludźmi,
mój tata, Ricardo, który mnie porzucił,
i ci, którzy przyszli do kina i zapłacili pełną cenę.
Cześć, Thiago Dyniogłowy!”.
„Jak leci, Mały Lucas?”
„Wspaniale.
Dziś jest piękny dzień, prawda?
Ptaki śpiewają, myszy biegają, a ludzie grają w taco.
Mama mówi, że ten, kto gra w taco, kocha diabła.
Że ludzie, którzy bawią się na ulicy w berka i w chowanego, też kochają diabła.
Że ci, co oglądają Rycerzy Zodiaku,
Digimona, Pokémony, Yu-Gi-Oh! też go kochają.
Kocham Boga, ale chciałbym trochę kochać diabła.
Nic, co lubię, nie nadaje się dla Jezusa.
Ale postanowiłem spróbować jednego, mimo że to diabelskie,
bo moje pragnienie gdy w taco jest silniejsze.
Ale faktem jest…
że by zagrać w taco…
potrzebuję czegoś, czego nie mam, kumpla.
Ale to nie szkodzi, prawda? Przywykłem do bycia samemu.
Tylko ja i Jehowa,
ale ostatnio obiecałem Bogu,
że będę grzeczny, jeśli da mi kumpla do gry w taco
i poprosiłem, by nazywał się Thiago”.
Więc zapłakałem i powiedziałem…
„Chcesz ze mną zagrać?”.
Po tej całej manipulacji powiedział: „Chwała Bogu”.
Ale Mały Lucas jest uroczy.
Jest bardzo słodki.
Spodobał wam się?
Nie da się na niego złościć.
Mówię: „Lucas, uważaj. Jesteśmy następni.
Wyjaśnię ci, że gdy piłka leci,
mów »Przynieś napój!«”,
On na to uroczo: „Nie mogę, mam cukrzycę”.
„Dobry Boże”.
Nie mogłem tego wyjaśnić Małemu Lucasowi, ale zaczęliśmy grę.
Był Mały Lucas, puszka, Thiago Kupa.
John, puszka, ja.
John urodził się mając dwa metry. Taki wyszedł z matki.
Lekarze mówili: „Ciągnij!
Ciągnij!
I wyszedł piszczel!”
Gdy wyszła pępowina, ciągnął ją dzieciak z ulicy.
Powiedział: „Dalej!”.
Nie miał kija. To była jebana deska do prasowania.
Kiedyś wstał, by uderzyć kijem,
a Thor myślał, że to młot. Niedorzeczne.
Ale nie baliśmy się nikogo, bo za dzieciaka cię to wali.
Odbiłem piłkę o ziemię.
Mówię: „Dalej, Kupa!”.
Rzuciłem, minęła Kupę i puszkę Małego Lucasa.
Spojrzał na mnie i powiedział: „Za mocno, nie złapałem”.
Mówię: „Leć za nią, młody”.
Gdy zaczął biec, zrozumiałem, że przegramy.
Biegł tak wolno, że wyglądał jak stara Japonka.
Widzieliście je kiedyś?
„Biegnij, Lucas!” „To cholernie trudne.
Jasna cholera…
Nikt mi nic nie mówi,
a teraz mam biec”.
„Złapałem”. „Przykucnij i rzuć”.
Zamiast zrobić to tak…
Nie.
Ten skurwysyn…
przykucnął, wziął piłkę i rzucił ją tak.
Skacząca piłka dla uderzającego to prezent.
John trzymał kij na ziemi,
piłka odbijała się tak bardzo, że nie dokończył zdania.
Mówił: „Dalej…
Ta piłka skończy tutaj.
Jak rzucić tak skaczącą piłeczkę?
Pamiętam, jak cię uczyłem…”.
Piłka odleciała. Mały Lucas zmieszany:
„Przynieś napój!”.
„Nie, Lucas, biegnij!”
A potem powiedział: „To trudne.
Ależ to był dobry mecz.
Nie dziwne, że mama mówi, że to diabelska gra”.
Mały Lucas przychodzi i odchodzi,
a gra, która kończy się zwykle 2-4, 6-0,
miała wynik 16-0.
Skończyło się na 20.
Minuta i dziewięć sekund.
Byłem wściekły.
„Lucas, chodź tu szybko”.
„O co chodzi?”
„Chodź, porozmawiamy, patrząc sobie w oczy”.
„Nie pójdę tam, bo mnie uderzysz”.
„Jeśli nie przyjdziesz, ja pójdę tam”.
„Złap mnie w domu”.
Zajęło mu to cztery minuty. Byłem przy bramie.
Chciałem mu coś powiedzieć, ale odpuściłem.
Podszedłem: „Hej, Lucas, słuchaj!
Lucas, chcesz stracić szansę?
Już straciłeś ojca”.
Trzeba go zmotywować.
Myślicie, że Afonso odniósł sukces tylko dzięki żartom?
Zmotywowałem go. Zaskoczeni?
Mały Lucas ma pierwszą piłkę i rzuca.
Jeden odrobiony. Mały Lodzik wstaje.
Biorę drugą piłkę i rzucam.
Dwa odrobione. Ten, który robił loda Młodemu wstaje.
Mały Lucas łapie trzecią i rzuca.
Trzy odrobione. Jest tak szczęśliwy:
„Trzy odrobione, daj kij”. I przeklina.
W życiu nie słyszałem tego słowa.
Łapie piłkę i rzuca.
„Trzy odrobione, daj kij, tępaku”.
Byłem szczęśliwy, ale… „Tępaku?
Co to jest?” „To samo co »tuman«”.
Chyba tak gadają ludzie religijni.
W każdym razie…
Mały Lucas ma kij, prawda?
Skoro podniósł kij, musi uderzyć pierwszy.
Jak tylko trafi, stracimy go tak szybko, jak go zdobyliśmy.
Patrzcie. Mówi: „Śmiało, rzucaj.
Śmiało.
Bo jeśli to gra diabła, to trafi do piekła”.
Piłka przyleciała, a on na to: „Dalej!”.
Nie wiedziałem, że można walnąć własną puszkę.
Ja na to: „Nie!”.
On: „Mama woła mnie do domu”.
Mówię: „Nie, zostaniesz do końca. Pieprzyć to!”.
Wziąłem piłkę i mówię: „Kurwa”.
Zanurzyłem ją w kanale.
Na dzielni każdy to zna. Moczysz piłkę w kanale,
rzucasz, a szlam leci na ludzkie twarze.
Kiedyś oślepił jedno z dzieci.
Rzuca piłkę z jednym okiem.
Potem dzieciak dostał ksywę Kamera.
Przysięgam.
Nie dbałem o to: „Dalej, John!”.
Rzuciłem piłką, ale John był dobry.
Zrobił krok w prawo i uderzył piłkę.
Ja na to: „Kurwa, nie!”.
Złapałem piłkę, jestem szybki.
Wynik zmienił się z 16-0 na 18-0.
Byłem wściekły.
Nie mogłem bardziej się wkurzyć,
aż Lucas z mojej drużyny krzyknął:
„Przynieś napój!”.
„Co powiedziałeś?”
„Nie, nie przynoś.
Mam cukrzycę, nie wiem, czemu to powiedziałem.
To był błąd”.
„Już wiesz, czemu twój ojciec odszedł, Lucas?
Hej, Kupa, pogadajmy.
Nie znoszę, gdy w filmach stwór zwraca się przeciwko stwórcy,
ale osiemnaście do zera?
Nie możesz mnie upokorzyć na oczach całej dzielni.
Przygotuj się.
Zobaczysz gniew mojej piłki”.
„Tak…
ty wredny klaunie.
Moc mojej piłki to ponad 30 000.
Kakarot.
Gdy zmienię się w drugą formę,
nie zobaczysz koloru tej piłki. Patrz”.
„Nie spodziewałeś się tego, co, Kakarot?”
Tak, twoja ki jest zdecydowanie gorsza.
Przygotuj się.
Dalej, Kupo!”
„Samochód!”
„Dalej, Kupo!”
Rzuciłem jeszcze mocniej.
W tym momencie widzę szczegóły i podnoszę kij.
Gdy piłka uderzy w kij,
cała moja nadzieja idzie w diabły.
„Nie!
Kupa!”
Kupa krzyczy:
„Dalej, cholera!”
A Mały Lucas:
„Przynieś napój!”.
Tyle że piłka trafia w latarnię.
I wraca.
Gdy wracała, nie mogłem w to uwierzyć.
Odbiła się przede mną.
Młody Lodzik wrzasnął: „Kopnij, złamasie!”.
Kopnąłem piłkę w twarz Kupy.
„Wygrałeś!”
Lodzik wrzasnął: „Podaj kij!”.
Mały Lucas świętuje jak Kaká.
Wszyscy się cieszą, czas dzieci!
Unoszę kij w powietrze, tracimy go.
Zgadza się. Wiecie, o co chodzi?
Wyjaśnię.
Ustalając własne zasady, rozumiesz, co się stało w tej sytuacji.
Nie zrozumiałem zasad, więc nawaliłem.
Tak jest, gdy nie idziesz na całość.
Jeśli nie pokażesz, kim jesteś, ludzie cię zmiażdżą i upadniesz.
Przy ustalaniu zasad, ustal swoje zasady.
Nie bój się być kolejną wersją siebie.
Na dzielni nie zachęcają nas, byśmy byli, kim chcemy.
Musimy być tym, kim chcemy.
Najpierw chciałem być piłkarzem. Tak się nie stało.
Druga wersja to ta, o której teraz opowiem.
Gdy miałem 14 lat, chciałem być świetnym tancerzem Axé.
Pieprzcie się! Każdy z nas ma swoje cele!
Otwieram się tu, nie oceniajcie mnie, kurde!
Mogłem być świetnym tancerzem Axé. Opowiem to wam.
Czemu zacząłem tańczyć? Bo tata lubił Michaela Jacksona.
A ja chciałem być taki jak on.
Nie umiałem tańczyć, więc spróbowałem Axé.
Tata kochał Michaela.
Chciałem, by kochał mnie tak jak Michaela.
Dużo kłamał o Jacksonie. Raz spytałem, gdzie urodził się Michael.
„W Diademie”.
Spytałem: „Oglądają Jukanalhę?”
Kiedyś spytałem go, czemu tak lubi Jacksona.
„To najbardziej skupiony człowiek”.
„Podaj mi przykład”. „Był czarny i stał się biały.
Nikt nie wiedział, czy się da. Zrobił to, bo się skupił”.
„Tato, wolisz jego śpiew czy taniec?”
„To świetny piosenkarz, ale niesamowity tancerz”.
W wieku 14 lat zacząłem tańczyć jak Michael Jackson.
Byłem zajebisty.
Ale gdy tańczysz jak on, ludzie przestają z tobą gadać.
Jesteś nieznośny. Mówili: „Thiago”. Ja na to: „Tak?”.
To jakiś absurd.
Każdemu na ulicy mówiłem: „Nie znam tego miejsca”.
Chciałem być jak Michael.
Raz mama powiedziała: „Karaluch”. „Zabiłem”.
Chciałem być Michaelem.
Raz autobus się nie zatrzymał.
Mówię: „No nie.
Chcę wrócić do domu”.
Ale tata mi nie pozwolił!
Powiedział: „Nigdy nie będziesz jak Michael. Wiesz czemu?
Bo on zna Boga osobiście”.
„Cholera, on zna wszystkich.
Skąd to wiesz?”
„Z jego programu.
Obraca się, pstryka palcem i pada na niego boskie światło”.
Pierwszy raz pomyślałem: „Pieprz się”.
Skoro już mam swój program, patrzcie.
Kumacie?
Myślę, że fajnie jest mieć to światło. Całą tę strukturę.
Nadal jestem fanem Michaela.
Kto jest fanem Michaela Jacksona, mówi „Ja!”.
Ja!
Jeśli myślicie, że nie będzie już nikogo tak wielkiego
- jak Michael, powiedzcie „Ja!”. - Ja!
Wszyscy zgadzają się,
że Michael to pedofil, którego najbardziej kochaliśmy?
Co się stało? Mieliście tyle do powiedzenia.
Michael Jackson to pedofil.
Myślicie, że mnie to cieszy?
Jestem jego fanem, kocham go do dziś. Nie jestem szczęśliwy.
Gdy pierwszy raz ktoś powiedział o nim coś złego, byłam wkurzony.
Wiecie, kto to zrobił? William Bonner.
Siedziałem w domu na dzielni, odpoczywając.
Bonner mówi, że Michael jest oskarżony o pedofilię.
Mówię: „Nie!
Nie, William, nie!
Jak mogłeś uwierzyć tym kłamcom?”.
Byłem urażony. Dzień później zaczął swój program:
„Dobry wieczór”. Ja na to: „Pierdol się!”.
Witaj się z tyłkiem.
Gdyby przyszedł na moją ulicę, pogroziłbym mu i uderzyłbym go.
Czemu myślę, że Michael jest pedofilem?
Bo podobnie jak Dave Chappelle oglądałem program na HBO,
o wszystkich ludziach, którzy oskarżyli Michaela o pedofilię.
Swoją drogą, skoro jestem na Netflix, chcę coś powiedzieć.
Hej, Dave Chappelle…
w Brazylii wielu komików cię podziwia.
Rozumiesz?
Dla mnie jesteś najbliżej Richarda Pryora spośród żyjących.
I mam takie marzenie.
W moim marzeniu palę z tobą skręta.
Więc choć wiem, że ten program ma napisy, muszę…
zrobić to po angielsku.
Patrzcie.
Hej, panie Dave Chappelle.
Mam marzenie.
W tym marzeniu…
mam do ciebie pytanie.
Panie Dave,
czy chce pan…
zajarać ze mną skręta?
Jestem twoim fanem.
Czemu myślę, że Michael jest pedofilem?
Bo jak Dave Chappelle, oglądałem program na HBO.
Przy okazji, chcę, byście obejrzeli Dave Chappelle: Sticks & Stones.
Opowiada dowcipy, że Michael nie jest pedofilem,
a ja mówię, że jest, dlaczego?
Bo moim zdaniem jest.
Obejrzałem ten dokument.
Ludzie, którzy go oskarżali, mówili szalone rzeczy.
Trzeba mieć odwagę, by zmyślić coś takiego.
Więc skoro przed kamerą musieli mówić prawdę,
jestem pewien, że Michael Jackson jest pedofilem.
Dostałem w twarz i nigdy nie zapomnę jego twarzy.
Wyobraźcie sobie, że wsadził mi palec w tyłek.
Mógłbym opowiedzieć historię ze wszystkimi szczegółami.
Uważam go za pedofila i jednocześnie myślę, że żyje.
Kto myśli, że Michael żyje, mówi „Ja”.
Ja!
I to mnie martwi.
Bo to film dokumentalny, a jeśli żyje…
to może go widział.
Nie wiem jak wy, ale myślę o żartach ze wszystkiego.
Wyobrażam sobie Michaela Jacksona nago przed telewizorem.
Z twardym kutasem
patrzy na przyjaciela i mówi: „Tito…
te dzieciaki to dupki.
Obiecali dochować tajemnicy.
Ledwo umarłem, a oni w telewizji wylewają żale”.
Dlaczego o tym mówię?
Bo coś zwróciło moją uwagę, gdy zaczęły się te oskarżenia.
Ludzie oszaleli. Zaczęli wołać: „Skurwiel!
Jak może, dorosły facet, oskarżyć staruszka,
takiego milionera, o pedofilię? Chcecie jego pieniędzy?
Czemu nie powiedziałeś, gdy byłeś dzieckiem?
Czemu musiałeś dorosnąć, by powiedzieć, że ktoś cię molestował?
Dlaczego?”.
Bo był dzieckiem.
Dlatego trzeba rozmawiać z dziećmi o seksie.
Ale potem włączamy telewizor
i jakiś idiota mówi: „Nie rozmawiajcie o seksie z dziećmi”.
To jest chore.
Szczerze mówiąc,
nie zobaczycie, jak mówię o polityce. Bo nic o tym nie wiem.
Wiecie coś, o czym wiem? Idioci.
Jeśli nie wiecie, czemu trzeba rozmawiać o seksie z dziećmi,
jesteście idiotami.
Rozmawiajmy o seksie z dziećmi, by rozumiały,
że można się zakochać lub poczuć pociąg do obu płci.
Bo ludzie pociągają ludzi i to wszystko.
Co innego:
„Jeśli dorosły cię dotyka, to nie jest miłość, tylko przemoc.
Powiedz o tym dorosłemu”.
Gdy ludzie tego nie rozumieją,
zastanawiam się, co niby mieli powiedzieć.
Mam iść do mojej siostrzenicy, Ingrid, która ma 12 lat,
i rozmawiać z nią o seksie? Powiem: „Skarbie…
kiedyś wydymają cię na czworaka.
Nie chciałem o tym mówić, ale…
Nigdy tego nie robiłem, ale widziałam wielu ludzi na czworakach.
Skarbie, musisz położyć klatę na ziemi…”.
O to chodzi? Nie, chwila.
Mam 18-letniemu siostrzeńcowi powiedzieć:
„Gdy laska leży na brzuchu, rozsuń jej nogi, napluj na fiuta i dawaj.
O tak!
Zgadza się.
Tam i z powrotem”.
Nie powiedzieliby o tym nikomu.
Nikt by nie uwierzył, że jest pedofilem.
Bo to takie uzależnienie, że nie wiesz, że popełnia błędy.
Tak jak nie widzisz księży, pastorów, wujków, rodziców, itd.
Myślicie,
że gdyby Jackson wsadził mi palec w dupę
i powiedziałbym tacie…
myślicie, że miałby z tym problem?
Odegram scenę.
Wyobraźcie sobie: wracam od Michaela.
„Cześć, tato, wracam z Diademy.
Tato, byłem w Diademie. Gadałem z Jacksonem
i nie uwierzysz. Wyciągnął swojego Billy’ego Jeana.
Nie skumałem. Spytałem: »Jest czarny czy biały?«.
Wsadził mi palec w dupę, a ja na to: »Niebezpiecznie«.
Chyba mnie molestował”.
Ojciec pewnie powiedziałby: „Szkoda, że nie mnie!”.
Ale to dzięki muzyce Michaela Jacksona
zacząłem tańczyć.
Wtedy założyłem grupę Axé „Swing Moleque”.
Byłem ja, Joabe, Felipinho,
Manu, Carina, Jéssica, Ariana, Michele i Nego Tchan.
Nego Tchan to gej.
Zawsze był taki. Gej.
Homo, mięczak, gej!
Znacie prawdziwego geja? Takiego ładnego?
Który idzie dumnie ulicą i oświetla miejsca, do których chodzi?
Wszyscy ich kochają.
Jest luz, wchodzi gej, mówisz: „Gej!”.
To prawdziwy gej. Jest gejem.
„To chłopiec czy dziewczynka?” „To gej!”
W czasie, gdy on jest gejem, ty jesteś hetero.
Macho, męski, obleśny!
Prawda?
To gej. Znacie takiego geja,
który rozpoznaje zapach i smak fiuta?
Nawigacja dla kutasów.
Idzie i nagle staje.
Pytasz, co jest. „30 metrów stąd jest fiut”.
Gdy miałem 14 lat, popełniłem duży błąd z ziomem gejem.
Nie wstydzę się tego. Wstyd byłby, gdybym wciąż to robił.
Gdy to mówię, kobiety, którym na mnie zależy, mówią:
„Thiago…
jaki błąd popełniłeś z przyjacielem gejem?
Byłeś uprzedzony?”.
Nie…
to było, gdy miałem 14 lat. Mam 30.
Szesnaście lat temu w Taboão da Serra nie znaliśmy uprzedzeń.
Byliśmy głodni.
Mieliśmy inne priorytety.
„Jaki to był błąd, kochanie?”
Byłem palantem. Posłuchałem negatywnej opinii.
Znajomy przyszedł do mnie i powiedział: „Wiesz, że Nego Tchan jest gejem?”.
Powiedziałem: „Sukinsyn!
Jest pieprzonym gejem!
Powiem babci”.
Wyszedłem z pytaniem, kim jest gej.
Nie wiem. Spytam babci. „Babciu, kim jest gej?”.
Bardzo wierząca babcia mówi: „To szatan!
Thiago, słuchaj uważnie.
Dwaj faceci razem, miast z niemowlakiem, kończą z wilkołakiem”.
„Boże.
Muszę ostrzec Nego Tchana przed pełnią”.
Poszedłem do niego i mówię: „Nego Tchan,
zadam ci pytanie. Jesteś gejem?”.
Patrzy na mnie i mówi: „Nigdy!”.
„Skurwiel mi nie powie.
Powiem Felipinho. Mówię: »Felipinho,
wiedziałeś, że Nego Tchan robi lody ludziom?
To homo, ciota, gej!
Nie obchodzi mnie, czy rucha się z facetami czy laskami,
ale przyjaciele nie mają tajemnic.
Dlaczego on się kryje?
Czemu nie mówi, że lubi być wyruchanym?
Zaliczyli go z Ocean’s Eleven?«”.
Nie wiedząc, co robić, spojrzał i mówi:
„Mówisz, że Nego Tchan jest gejem?”.
„Felipe…
kręci się przy tylnych drzwiach.
Zamiast dupy ma Bayblade’a”.
„Chwila. Mówisz, że nasz Nego Tchan jest gejem?”
Mówię: „Felipe…
Rzuć kutasa na ziemię. Kopnie go
i złapie tyłkiem!
To pieprzony gej!”
„Chwileczkę.
Za dużo informacji.
Chcesz powiedzieć…
że Nego Tchan to gej?
Cholera… Nie wiedziałem.
Będę uważać.
Jeśli dowiem się, że jest gejem, ustalmy kod.
Spojrzę na ciebie i zrobię tak: »Dyniogłowy…«.
Będziesz wiedzieć, że wiem.
Ale póki nie jestem pewien, pytanie brzmi:
Hej, Dyniogłowy.
Może zajmiesz się swoimi sprawami?”
To bolało.
Ale ma rację, to filozofia pokas.
Widziałem w filmie,
że trzeba odwagi, by stawić czoła wrogom
i dwa razy więcej, by stawić czoła przyjaciołom.
Kto to powiedział? Albus Dumbledore.
Prosto z dzielni Hogwartu.
Sprawdźcie to.
Kiedy to mówię,
uważam, że to fajne, bo każdy oklaskujący mówi:
„Hej…
Thiago…
jestem Ślizgonem!”.
Dochodzimy do czwartej części programu: błędy umożliwiają ewolucję.
Wymieniamy się pomysłami. Na dzielni nie potrzeba ludzi,
którzy mówią, że się mylimy,
ale tych, którzy mówią, jak to naprawić. Potrzebujemy szansy.
Jeśli tyle się nie obudziłeś,
musisz wiedzieć, że inni dekonstruują się w swoim czasie.
Więc pomóż. Nie wchodź im w drogę.
Gdybym był mądrym dzieckiem, zrozumiałbym,
gdy Felipinho to mówił. Ale nie…
Miałem 14 lat i byłem idiotą.
Gdy Felipinho mi powiedział,
odpowiedziałem tak: „Dyniogłowy, myślałeś, by zająć się swoimi sprawami?”.
Mówię: „Tak.
Oczywiście.
Zwłaszcza teraz z dwoma homo w grupie”.
I wróciłem do tańca.
Nego Tchan przyszedł i mówi:
„Uwaga, chłopcy i dziewczęta”. Mówię: „Felipe…
ale z niego ekstrawagancka diwa!”.
„Jakieś wieści, Nego Tchan?” Mówi: „Mam three”.
„Masz three?
To dwujęzyczna diwa!”
To znaczy, że ssie tyłek i fiuta.
Pytam, co to za wieści.
„Pierwsza jest taka, że miałem chustę z kucykiem aż do tyłka.
Wszyscy będziemy bardziej kobiecy na występie”.
„Felipe… Druga wiadomość”.
„Pozwoliłem sobie zrobić spodnie Capri z otworem tu
i rozcięciem, które pokazuje 60% naszego tyłka.
Nazywam to szczeliną przepływową”.
„Co takiego?”
„Szczelina przepływowa”.
Ja: „Szczelina”. On: „Przepływowa”.
„Jak to się nazywa?”
„Przestań się z tego śmiać”.
„Powtórz powoli »szczelina…«”.
„Przepływowa”.
„Daj mi chwilę. Porozmawiam z Felipe”.
„Szczelina…
To gej!
To pieprzony gej!”
„Nego Tchan, a trzecia?”
„Jestem zawiedziony dwiema osobami z grupy
i sam naprawię to, jak ruszają biodrami”.
„Kurde, o kogo chodzi?”
„Na pewno Felipinho”.
Byłem takim fiutem, świętowałem. Mówię: „Hej, Felipe…
sam to naprawi.
To pieprzony gej!”.
„Kto jest drugi?” „Ty”.
Mówię: „Spójrz, Felipe.
Jak naprawisz ruch biodrami?”.
„Jutro ty, Felipinho i ja, w twoim pokoju, w twoim łóżku”.
Mówię: „Felipe…
Spójrz na mnie.
Podnieś głowę, kochanie.
Spójrz mi w oczy.
Słyszałeś, co powiedział?
Felipe…
nie spóźnij się jutro.
Będzie mi ciężko.
On nie żartuje”.
Następnego ranka
byłem na jednym końcu łóżka, Felipinho na drugim,
a Nego Tchan na środku. Nego Tchan mówi:
„Usiądźcie na łóżku”.
Szerzej, szerzej
Napnijcie I jeszcze raz
W lewo, w prawo I wokoło
Tak jest, jeszcze raz
I ruszcie się
I dalej
Długo tańczyliśmy.
Tańczyliśmy jakieś siedem minut.
Dwóch zawstydzonych i on:
I wokoło W lewo, w prawo
Tańczyliśmy siedem minut. Trochę to trwało.
Nikt się nie odzywał.
W sypialni nawet na siebie nie patrzyliśmy.
Niezręczna sytuacja.
Nikt nic nie mówił, a ja pomyślałem: „Felipe…
spójrz, dokąd doprowadziła nasza przyjaźń”.
Jakieś trzy minuty później Nego Tchan przestał mówić „w lewo, w prawo, wokoło”.
Przestał śpiewać.
Bez żadnej muzyki
trzech kolesi robiło tak…
Felipinho był tak zawstydzony,
że miał skrzyżowane ręce.
Od pasa w dół: impreza, od pasa w górę: interesy. Przysięgam.
W końcu powiedziałem:
„Jeśli mój ojciec wejdzie, nie wiem, co mu powiem”.
Ćwiczyliśmy…
Dotarliśmy do finału mistrzostw Axé.
Przywieźliśmy dwa autobusy kibiców.
Dzieciaki bębniły w autobusie.
Dzielnia się cieszy z kokainy. Więc…
tańczyłem…
Ktoś mnie odciągnął. „Kurwa.
Hej, Felipinho,
tylko bandana i bielizna?
Gdzie twoje spodnie?”
Mówi: „Dynia, to przyszedłem ci powiedzieć.
Zapomniałem spodni. Ojciec po nie pojechał.
Wiesz, że Nego Tchan poszedł po oliwkę, by nas nią natrzeć?”.
„Że co?”
Patrzę, a Nego Tchan niesie wannę oliwki.
„Smażysz pierożki, ziom?”
„To oliwka z brokatem do ciała”.
„Z brokatem, Felipe.
Nie jest dla ludzi. Jest dla wróżek”.
Oparliśmy ręce o ścianę, a Nego wcierał nam ją w plecy.
Dotarł do Felipe, który miał tylko bandanę i bieliznę.
Nego Tchan dotyka pasa Felipe
i zaczyna powoli pocierać.
Teraz myślicie, że Felipe to Felipe, ale nie.
Felipe to ofiara.
A Nego Tchan…
to Nego Tchan.
W dżungli uwodzenia Nego Tchan jest samicą kojota.
Samicą wilka.
Samicą krokodyla.
Chikoritą.
Czy kiedykolwiek pieprzenie było tak przyjemne, żeby jęczeć tak?
Nego Tchan tak oddychał.
Nego Tchan dociera do ramion i barków,
rozprowadza oliwkę do prawej ręki Felipe, bierze prawą rękę i zaczyna powoli…
jakby to był długi kutas!
Ręka Felipe wraca i koncentruje się na jego lewym ramieniu.
Potem Felipinho i Nego Tchan splatają palce.
Jakby to był masaż tantryczny zakończony niesamowitą ręczną robótką.
Wtedy nikt nic nie powiedział, ale pomyślałem: „Felipe…”.
Nego Tchan pozwolił Felipinho wrócić do normalnego stanu.
Było tak, jak się spodziewałem.
Nego Tchan, pełen pożądania, dotyka talii Felipe i ściska ją.
Felipe rozmawiał z Joabem i nie zauważył…
złych zamiarów Nego Tchana.
Ale Nego Tchan…
Nego Tchan…
dalej pociera brzuch Felipe,
podchodzi do podbrzusza…
aż jego kciuk dociera do sutka.
Okrężne ruchy, sutek sztywnieje, spogląda w górę i mówi: „Felipe!
Pociera mnie czyjaś ręka!
To ręka chłopca, Felipe”.
Głowa odbiera wiadomość od sutka, ale gdy patrzy w dół,
Nego Tchan…
Nego Tchan,
to zdradziecka królowa!
Kładzie ręce na plecach Felipe,
który ciągle rozmawia z Joabem.
Nie wie, że Nego Tchan…
Nego Tchan…
delikatnie dotyka
parówy Felipe!
I wtedy po raz pierwszy…
Felipe spojrzał na mnie i powiedział: „Dyniogłowy…”.
A potem…
minęło dziesięć lat.
Żyje mi się lepiej, odkąd zostałem komikiem.
Niektórzy mówili, że zmieniłem scenę.
To bardzo dziwne. To spore obciążenie.
Udało mi się tylko otworzyć oczy, by uważać na fałszywych przyjaciół
i ludzi dystansujących się bez powodu.
Felipinho nadal jest moim przyjacielem.
Niestety Nego Tchana już nie ma.
Ale w zeszłym roku wrócił.
Chciał zobaczyć mój program. Zgodziłem się.
Zjawił się za kulisami, przytuliliśmy się i pocałowaliśmy.
Spojrzałem bardzo poważnie i mówię: „Nego Tchan,
moja wina, stary.
Przepraszam, że za młodu nie byłem dobrym kumplem i…
byłem kretynem.
Chcę, żebyś wiedział, że mi przykro i…
chciałem ci pomóc, ale dałem ciała.
Powiedział: „Chciałbym”.
„Powtórz, proszę”.
„Chciałbym, kochanie.
Thi, wszystko w porządku.
Nie przestanę się śmiać z życia, bo ludzie są okropni.
Życie jest ciężkie, Thi.
Z takim nastawieniem nie damy rady.
Przemyśl to.
Jestem gejem, jestem czarny i jestem z dzielni”.
„Niezła kombinacja, co?”
„Dokładnie.
To zestaw uprzedzeń, więc…
Mogłem albo śmiać się z życia, albo żyć w wiecznym smutku”.
„Stary, wszystko OK?”
„Jest fantastycznie.
A tak w ogóle, Thi…
chcę ci coś powiedzieć.
Czekałem na odpowiedni moment i to chyba teraz.
Thi,
od dawna kogoś kocham.
I…
powiem ci to teraz.
Pójdę po niego i sprowadzę go.
Felipe…
zawołasz Carlosa?
Chodź, Carlos, przedstawię cię, jest bardzo miły.
Ma wielki łeb, ale jest miły.
Thi?
To jest Carlos.
Mój mąż.
I moja panna młoda.
To zależy od fetyszu.
Chciałem, żebyś go poznał, bo…
nigdy nie czułem się tak kochany i bezpieczny.
Chciałem, żebyś…
go poznał.
To jest Carlos, Thi”.
Rozmawiałem z nimi przez 30 minut.
Wiele się dowiedziałem o uczuciach, o kolorze skóry. Potrafię słuchać.
To para gejów, a ja jestem hetero, więc miałem kilka żenujących pytań.
Prowadziliśmy poważną rozmowę, gdy zapytałem:
„Kto jest na górze, a kto na dole?”.
Myślę, że to zabawne.
Nego Tchan mnie zna, wie, że to żart. Powiedział: „Zamknij się, głupku.
Co chcesz wiedzieć?”.
„Chcę wiedzieć, jak utrzymujecie taki zdrowy związek.
Gracie w Fifę?”
Nego Tchan mnie zna. Pyta: „Nadal masz problemy z kobietami?”.
„Powiedzieć ci coś?
Zawsze widząc szczęśliwą parę, próbuję zrozumieć, o co chodzi.
Zawsze gdy z kimś byłem, byłem kompletnym idiotą”.
Nego Tchan patrzy na mnie i mówi: „Samoświadomość, skarbie.
Musisz być szczęśliwy sam
i zrozumiesz, że nikogo nie potrzebujesz.
Gdy się poznaliśmy, byłem szczęśliwy i Carlos też.
Jesteśmy piękną, szczęśliwą parą gejów.
Spróbuj”.
Najpierw pomyślałem: „Muszę raz przelecieć Felipinho?”.
Dwie sekundy później pomyślałem: „Nie sądzę.
Ale rozumiałem to o samoświadomości. Przy okazji… jesteście bardzo przystojni”.
Stworzyło to przytulną atmosferę w garderobie.
Gdy się odwróciłem, Felipinho otworzył drzwi. „Felipe!
Przyszedł Nego Tchan!”
Spojrzeliśmy, a oni lecieli w ślinę.
Felipinho mówi: „To naprawdę gej”.
To ostatni fragment programu.
Jesteście słodcy!
Podsumujmy.
Reguły, zasady, to, kim jesteście,
błędy umożliwiają ewolucję.
I w końcu: „O kogo walczycie?”.
Pięć punktów i macie filozofię pokas.
Powiem coś
i jeśli się zgadzacie, powiedzcie „tak”.
Inaczej cisza.
Wasza mama jest irytująca?
- Tak! - Moja też.
I zdzira chodzi do kościoła.
Nigdy tego nie rozumiałem. Wychodzi z domu,
by znaleźć Jezusa i wraca z Szatanem.
Wasi bracia i siostry wciąż są dziwni?
- Tak! - A wyszli z tej samej cipki.
Jakby czasem się psuła i jedno wychodziło dobre, a drugie złe…
Wujowie i ciotki przychodzą, gdy czegoś chcą?
Tak!
Rodziny wpada tylko wtedy, gdy ktoś umiera?
Tak!
Jeśli wasza rodzina jest taka jak inne,
to czemu na nią narzekacie, a ja nie?
Dlatego, że nie rozumiecie swojej roli w rodzinie.
Tym, którzy narzekają na swoją rodzinę, powiem tak:
wasza rodzina była wkurzająca zanim się urodziliście.
Wasze narodziny tylko pogorszyły sprawę.
Ja to nazywam „ciężarem własnym”.
Nie jesteście warci piosenek Racionais,
które mówią, że kwiat zakwitnie nawet na śmietniku.
Jesteście tylko kolejnym śmieciem.
Nie wiecie, że to od was zależy, czy zmienicie życie swojej rodziny.
Trzeba mieć filozofię pokas, by nie przechodzili przez to samo.
Nie rozumiecie tego. Wolicie narzekać jak oni.
Życie to woda. Utoniecie czy popłyniecie?
Powinienem być mentorem.
Gdy miałem 14 lat, gadałem z kilkoma dzieciakami
i widziałem, jak mój ziom, Fábio, dostał siedem strzałów w klatkę piersiową.
Umarł przy wszystkich.
Został zamordowany. Miałem 14 lat.
Póki nie tego zrozumiecie, nie zrozumiecie blizny.
Nie zrozumiecie ludzi z dzielni.
Ale nie mogę tu przyjść,
powiedzieć tak i zostawić ten niezręczny nastrój.
Nie. Muszę was z wdziękiem rozśmieszyć.
Zażartuję ze śmierci Fábia.
Teraz kobiety mówią tak: „Hej…
Thiago,
myślisz, że ludzie będą się śmiać ze śmierci Fábia?”.
Tak.
Bo nie chodzi o temat, ale o komika.
Gdy miałem 14 lat, gadałem z kilkoma dzieciakami.
Widziałem, jak Fábio dostał bęcki i siedem kul.
Pytanie brzmi: czy bęcki były potrzebne?
Nie.
Co zrobiłem?
Mając 18 lat postanowiłem, że po 30, dam mamie dom.
I tak było. W wieku 30 lat będę mieć dom. Mam.
Będę niezależny finansowo. I tak jest.
W wieku 30 lat będę mieć super auto. Mam chevroleta, ale pracuję nad tym.
W wieku 30 lat obiecałem rodzinie,
że raz w roku będziemy jeździć
poza Mongaguá.
Nie to, że nie lubię Mongaguá, często tam bywam.
Staję na piasku, a grzybica mówi: „Thiago!”.
Jestem dumny,
że moja pierwsza podróż z rodziną
była do Disneya. Rozumiecie?
Zgadza się, bracie.
Chodzi o postęp.
O pracę dla wszystkich.
O mój talent, moje puenty,
mój występ
i o wasze pieniądze!
Wy to sfinansowaliście.
Powiedzieć wam coś?
Gdy nakręcimy to dla Netflix, cały świat to zobaczy.
Brazylijczycy zobaczą nasze zwycięstwo i powiedzą:
„Kurwa, dzieciak był u Disneya! Tak jest!”.
Z drugiej strony gringos też to oglądają.
Powiedzą: „Patrz, skarbie.
Cieszą się, że pojechali do Disneya!”.
Nie mam się czego wstydzić.
Hej, Netflix, zbliżenie na moją twarz.
Trochę, bo jest gruba.
Hej, cholerny gringo, uszanuj moją podróż do Disneya,
bo nie wiesz, jak jest w Playcenter!
Szanuj mnie jako człowieka, do cholery!
Nie wiesz, jak to jest stać 14 godzin w kolejce do karuzeli,
koleś mówi: „Trwają prace konserwacyjne”.
Masz ochotę wszystkich zabić.
Od 18 do 30 lat dużo oszczędzałem.
Mało pieniędzy, dużo oszczędności.
Na przykład zawsze wybierałem najtańsze.
Do jedzenia wybrałbym Fofurę czy Fandangos?
- Fofurę! - Fofurę.
Jadłbym plastik z cebulą i pietruszką, by oszczędzać.
- Toddynho czy Xocopinho? - Xocopinho!
Czekoladowe mleko szczura.
Wypijesz trzy, a brzuszek mówi: „O rany!”.
Świetna publiczność.
Gdy za dużo myślisz o kasie,
by zmienić życie swojej rodziny, stajesz się materialistą.
Ale gdy pojechaliśmy do Disneya, nie martwiłem się kasą.
To był nasz pierwszy raz za granicą. Mieliśmy się dobrze bawić.
Tak!
Pomyślałem i powiedziałem: „Spokojnie”.
Pomyślałem i powiedziałem: „Pieprzyć kasę!”.
Wsadziłem całą rodzinę do samolotu.
Było ciężko.
Nie wiem, czy zrobiliście coś dla tych, których kochacie.
Ale to wspaniałe uczucie.
Gdy ich tam zobaczyłem, powiedziałem: „Kurwa, niesamowite.
Wszyscy są zadowoleni, spełnieni.
To mój pot. Moja praca, dyscyplina”.
Gdy patrzę na małą siostrzenicę, Yasmin,
widzę piękny uśmiech.
Kogoś, kto je churrosy za dziewięć dolców.
Czemu to takie drogie?
Patrzę na mamę, jak kupuje tę bluzę za 150 dolarów.
Mojej matce jest zimno.
Mówi: „Ale zimno”.
„Poczekaj, aż wrócimy do domu”.
„Nie, kupię bluzę, jest mi zimno”.
Jest jej zimno.
Cała mama.
Od siedmiu lat ma menopauzę i od tego czasu nie czuje zimna.
Ale u Disneya nie mogła tego znieść.
Miała tego dość.
Rozejrzałem się, cała rodzina się bawi.
Wydając moje dolary.
Po raz pierwszy zatęskniłem za Mongaguá.
„Chrzanić to! Nie martwię się o kasę”.
Siostrzenica podchodzi i mówi: „Wujku!
Mój brzuszek warczy”.
„Jesteś głoda?” „Jestem”.
Jest urocza, ostatnio powiedziała coś zabawnego.
Mówi: „Wujku!
Mój ojciec mówił, że ledwie cię lubi”.
„Powiedz mu, że jesteśmy kwita!”
„Iara, zjedzmy obiad.
Zamówiłaś obiad, na którym poznamy Mickey’ego?”
„Tak. Będzie za dziesięć minut”.
„Zgadza się! Udało się!”
Jemy i przychodzi Mickey.
Siostrzenica: „Jest Mickey!”.
„Spokojnie!
Na zewnątrz to Mickey. Ale kto jest w środku?
A jeśli to Michael Jackson?
Spokojnie!”
Jestem z Brazylii i z dzielni. Wziąłem ją za rękę
i mówię: „Przepraszam.
Zrobisz sobie zdjęcie z moją siostrzenicą?
Jeśli się rozpłacze, będzie gorąco!
Zrób to!”.
Siadłem na krześle. Zbir w pełnej krasie.
Jemy, zjawia się kobieta.
„Cześć, skarbie”. Dała mi rachunek na 440 dolarów.
To 1700 reali.
Sam obiad.
Bez biletów na samolot.
Był Mickey, a myślałem, że to Elsa, bo mnie zmroziło.
Kobieta mówi: „Jak pan płaci?”. „Nie wiem.
Może być ciałem? To moje siostry.
Dlaczego to 1700 reali?”
„Bo to obiad z Mickeym”.
„Pieprzony szczur!
Wracaj do dziury z Żółwiami Ninja.
Za 1700 reali Goofy powinien zrobić mojej mamie minetkę.
Mam nadzieję, że ten kurczak to wujek Scrooge,
za te 1700 reali!”
Zrobiłem wielką scenę. Patrzę, a moja rodzina tak…
Było mi bardzo wstyd. „Znowu?
Najpierw myślę o kasie, potem o rodzinie”.
Ale 1700 reali?
Za obiad?
Nie tylko ja byłem wściekły.
Była tam inna brazylijska rodzina. Darli się jak opętani.
Był jeszcze bardziej wściekły.
W końcu powiedział: „Uspokój mój tyłek!”.
Spojrzałem na 1700, a gdy spojrzałem w bok,
Yasmin przytulała Mickey’ego.
Patrzy na Mickey’ego i mówi:
„Mickey…
jesteś taki przystojny”.
A Mickey na to…
Widzę to i mówię: „Kurde, a martwiłem się o pieniądze”.
Wreszcie zrozumiałem.
Spojrzałem na 1700 i mówię: „Podzielę to na dziesięć rat”.
Zapomniałem o pieniądzach i mówię: „Yasmin, skarbie,
bardzo cię kocham, wiesz?”.
Patrzy na mnie, uśmiecha się i słyszę…
„Nie mówię do ciebie, cholerny szczurze!
Myślisz, że się ciebie boję? Wołaj Pluta!”
„Ja też cię kocham, wujku.
Masz głowę jak Mickey”.
Spojrzałem na ten uśmiech, spojrzałem na 1700 i powiedziałem: „Nie warto”.
Za 1700 zrobiłbym siostrzenicy zęby jak u Firmino.
Ten to ma białe zęby.
Płucze je wybielaczem.
Kończymy obiad i jedziemy do Pandory, Błękitnego Miasta Awatara.
To miejsce jest bardzo dziwne.
Wszystko niebieskie, jak teraz. Nikogo nie rozpoznajesz.
Obłęd. I są jakieś odgłosy, więc czuję się jak Pandora.
Są tam ukryte głośniki, które brzmią tak…
Idę z rodziną, a mama mówi: „To przeklęte miejsce.
Tu potrzeba modlitwy.
Potrzeba 40 księży, by je pobłogosławić.
To miejsce nie widziało Biblii od dwóch miesięcy”.
Mówię: „To inna planeta”.
„Inna planeta w dupie, Thiago. To miejsce…
jest przeklęte przez Szatana”.
„Jesteśmy na Pandorze, planecie z Avatara.
Znasz niebieskich ludzi ze Smerfów?”
Zatrzymujemy się i słyszymy…
„Witajcie, Ziemianie.
Witamy na Pandorze.
Dziś weźmiecie udział w pierwszej symulacji swojego życia.
Jeśli zdacie, będziecie mogli żyć wśród awatarów.
Przejdźcie do pokoju obok i wejdźcie na urządzenia”.
Cholera!
„Kurwa!”
Wsiadłem na to coś, jakby to był drogi motocykl.
Spojrzałem na siostrzeńca i mówię: „To Hornet, głupku!
Mamo, gdzie moje okulary? Chcę super wyglądać”.
Widzę, jak mama wkłada okulary 3D. Ma krótkowzroczność.
Zakłada okulary 3D
i mówi: „Widzę, synu”. Ja na to: „Boże”.
Nie wiedziałem, co się dzieje.
Były tam same maszyny.
Kiedy założyłem okulary, natychmiast wszedłem do Pandory.
„Kurwa!”
Zjawia się kobieta i mówi:
„Wszystko, co dzieje się w symulatorze, spotka cię w życiu, więc trzymaj się”.
Znika. Patrzę w dół. Gdzie motocykl?
To ośmiometrowy ptak.
Cały niebieski!
Nazwałem go São Caetano.
Stwór zaczął chodzić.
Zatrzepotał skrzydłami.
I pisnął.
Dałem nura i krzyczę: „Spokój, São Caetano!”.
Prawie trafił w skałę i leci prosto z prędkością 150 km/h.
„Dawaj, zasłonię tablicę.
Śmiało, São Caetano!
Gliny nas nie złapią”.
Ptak skręcił i my też.
Potem w drugą stronę, my też.
W pewnym momencie było wietrznie, poczuliśmy wiatr.
Gdy wpadliśmy się wody, naprawdę nas zmoczyło.
W pewnym momencie wlecieliśmy do lasu,
a Disney dodał zapach
lasu.
Nigdy nie byłem w lesie.
Moja mama wąchała rośliny i mówi: „Nie palisz tu skręta, co?”.
„Zwariowałaś, mamo? Daj spokój”.
Nagle znów machnął skrzydłem.
I ląduje.
Oddycha.
Mam nogę w jego brzuchu. Nie uwierzycie.
Gdy zwierzę oddychało, na nodze…
Na nodze czuliśmy, że oddycha.
Skoro dla mnie to było szaleństwo,
wyobraźcie sobie wierzącą mamę.
Od początku słyszałem, jak mama mówi:
„Pomóż mi, Panie!
Krew Chrystusa ma moc!
I choćbym szła ciemną doliną,
i jadę na diabelskim koniu!
Ale mam lejce Jezusa!”.
Spytałem mamę w panice: „Co czujesz?”.
„Łaskotki”.
„Szalona rodzina!”
Koniec przejażdżki.
Mama podbiega, przytula mnie i płacze.
Nie rozumiem, ale nikt nie lubi, jak mama płacze.
„Poczekajcie na zewnątrz, zajmuję się mamą”.
Delikatnie poruszyłem mamę i spytałem:
„Mamo,
dlaczego płaczesz?”.
Odwróciła się do mnie:
„Nigdy nie latałam”.
„Że co?”
„To był mój pierwszy lot.
Leciałam samolotem, ale nie na zwierzęciu…
to był pierwszy raz!”
„Mamo, nie latałaś, to był symulator”.
„Ale to to samo!”
„Symulator tworzy symulację.
Mamo,
przywykłem do dwóch powodów, dla których płaczesz, złość i smutek,
ale to żaden z nich.
Cieszysz się?”
„Tak.
I powiem ci, że ten ptak oddychał.
Co za szalona jazda!
Nie mogę się doczekać, aż opowiem to Fátimie”.
„Ale…
czemu płaczesz?” „Bez powodu”.
„Mów! Dlaczego?”
„Bez powodu”.
Swoją drogą, musimy odpuścić.
Dorastamy tam, gdzie mówią, że mamy nie płakać,
że mamy nie mówić o problemach. Tak.
Trzymanie w sobie jest gorsze.
„Mamo, mów, dlaczego płaczesz?”
„To nic takiego, tylko…
To nic, synku. Tylko…
Żałuję, że nie zrobiłam tego dla mojej mamy.
Ale…
to nic”.
„Nie martw się,
nie byłoby cię stać.
Sam obiad zużyłby całą kartę kredytową”.
Mówię jej: „Mamo, poważnie?
Widziałem, jak płaczesz z radości dwa razy w życiu.
Pierwszy gdy kupiłem ci dom.
Drugi wtedy, gdy leciałaś.
Ej, mała. Naprawdę.
Naprawdę.
Gdybym znał cenę obu rzeczy, wybrałbym tylko lot.
„Nie leciałam, to był symulator”.
„Szybko się uczysz, co?
Co jest?”
„Synu, spójrz na to. Spójrz na Disneya.
To byłeś ty”. „Nie, to Mickey.
Nadal chcę dorwać tego szczura.
Jestem gotów skopać mu głowę i patrzeć, jak leci w powietrzu.
Mały Lucas z Brazylii powie: »Przynieś napój!«.”
Ona na to: „Nie, idioto. To, że wszyscy tu są.
Pracowałeś, to wynik twojego wysiłku.
Chciałam, żebyś wiedział, że…
wiem, że jest ci przykro, że cię nie było.
Ale spójrz, co robisz dla wszystkich.
Kochamy cię. I chcę powiedzieć,
że to szczęście być twoją matką.
Opiekujesz się nami, będziesz dobrym ojcem.
Pomyśl o tym, co zrobił twój tata, i rób odwrotnie”.
Wtedy przytuliłam matkę.
Gdy spojrzałem w bok, cała rodzina patrzyła, jak ją przytulam.
Po raz pierwszy w życiu poczułem prawdziwą radość.
Po raz pierwszy spojrzałem na rodzinę i powiedziałem: „Wygraliśmy”.
Jeśli to wynik filozofii pokas przez 12 lat,
było warto.
To nie będzie najlepsza komedia na świecie,
bo nie jestem najlepszym komikiem na świecie,
ale dla wielu osób będzie wyjątkowa.
To właśnie musimy robić dla ludzi.
Pracować dla wszystkich i być głosem.
Chcę powiedzieć,
że jeśli nie ma wzoru,
sam nim bądź.
Gdy przytuliłem mamę,
powinienem był odejść.
Ale uścisnąłem ją i zrozumiałem, że jej głowa trafiła tu.
Gdy spojrzałem w bok, usta wpasowały się w ucho matki.
Po tylu pięknych słowach musiałem jej coś powiedzieć.
W takiej chwili
moi wielcy fani, wiedzą, co się dzieje…
A ten, kogo nie powinno tu być, myśli: „Boże!”.
„Rito!
Ci mieszkańcy slumsów mają własny dialekt”.
W tamtej chwili wszyscy zrozumieli i mówią:
„Hej.
Thiago!
Nie mów, że powiedziałeś…”.
„Amanakashamana”.
Hej, szczerze mówiąc,
to wszystko, co mam. Dziękuję.
Naprawdę: filozofia pokas.
Napisy: Liliana Reguła