Downloaded from YTS.MX
‎ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ต่างที่มา ต่างวัฒนธรรม
‎ผู้คนหลากหลายรวมกันอยู่ในชุมชนแออัด
‎เสียงหัวเราะคอยช่วยทุเลาความยากลำบาก
‎ผู้คนทำงานหาเงินแม้ว่ามันจะเป็นงาน ‎ที่ต้องคอยหลบรถตำรวจ
‎มันเป็นแหล่งกำเนิดของท่าเต้นส่ายสะโพก
‎รวมไปถึงพี่น้อง ความท้าทาย การศึกษา ‎และหลุมฝังศพของคุณ
‎เขาคือคนที่ทำให้เรามีความสุข ด้วยมาดเท่ๆ
‎ขอเสียงปรบมือต้อนรับให้กับน้องชายของผม ‎ติอาโก้ เวนตูร่า
‎ขอเสียงหน่อย!
‎มันบ่งบอกถึงความเป็นชุมชนแออัด
‎อย่างนั้นแหละ
‎ขอเสียงหน่อย บราซิล!
‎จากทาเบา ดา เซียร่ามาสู่โลกใบนี้ ‎เชิญนั่งได้เลยเพื่อนเอ๋ย
‎ขอต้อนรับสู่สแตนด์อัพคอมเมดี้ครั้งที่สามของผม
‎ครั้งแรกมีชื่อว่า นี่คือทั้งหมดที่ผมมี
‎ซึ่งพูดถึงความสำคัญของการแสดงตลกในชีวิตผม
‎ครั้งที่สองมีชื่อว่า แค่ขอขอบคุณ
‎ซึ่งเป็นการพูดถึงสิ่งที่ผมได้รับจากการแสดงตลก
‎และครั้งที่สามมีชื่อว่า โพคัส
‎ซึ่งก็คือปรัชญาที่ทำให้ผมมีทุกวันนี้
‎ถ้าคุณรู้ว่า "โพคัส" คืออะไร ‎ให้พูดว่า "ฉันเอง"
‎ฉันเอง!
‎ผมว่ามันบ้าดีนะ
‎คนที่มาจากชุมชนแออัดจะรู้ว่าโพคัสคืออะไร
‎ในขณะเดียวกันผมเห็นผู้ชมที่พูดว่า "ไม่"
‎- สำหรับคนที่ไม่รู้ มันมาจากคำว่าโพคัส... ‎- อิเด!
‎และโพคัสอิเดก็คือโพคัสอิเด ‎ไม่ว่าคุณจะอยู่ในสถานการณ์ไหน
‎เอางี้นะ ผมจะพูดคำหนึ่งขึ้นมา
‎และถ้าพวกคุณคิดว่ามันคือโพคัสอิเด
‎ให้ตอบพร้อมๆ กันว่า "โพคัส"
‎- ผู้ร้ายข่มขืน ‎- โพคัส
‎คนที่ไปโรงเรียนแล้วไปยิงคนอื่น
‎โพคัส
‎คนที่ขอชิมยาคูลท์ของคุณ
‎โพคัส
‎พอเป็นการขอชิมยาคูลท์ ‎คุณพูดดังกว่าผู้ร้ายข่มขืนอีกนะ
‎และนั่นแสดงให้เห็นว่าประเทศของเรามีหลักการ
‎เรื่องข่มขืนน่ะไม่เท่าไหร่ ‎แต่อย่ามายุ่งกับนมเปรี้ยวของคนอื่น
‎ตอนที่วิดีโอของผมเริ่มได้รับความนิยม
‎ประมาณ 70 เปอร์เซ็นของคนดูเป็นผู้ชาย
‎และอีก 30 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้หญิง แต่วันนี้...
‎50 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้ชาย
‎และอีก 50 เปอร์เซ็นต์เป็นหญิงสาวที่หัวร้อน
‎ผู้หญิงที่มาติดตามผมเป็นสาวในอุดมคติของผมเลย
‎พวกเธอไม่ยอมให้ใครมารังแก ‎และกล้าที่จะสวนกลับ
‎ใช่แล้ว
‎คนจริงไม่อ้อมค้อม
‎เมื่อวันก่อนผมอ่านความเห็นของผู้ชม ‎ในช่องยูทูปของผม
‎และมีผู้ชายคนหนึ่งเขียนว่า...
‎"เฮ้ย บอกตามตรงว่านายไม่ตลกมาสองปีแล้ว"
‎และมีผู้หญิงมาตอบว่า "อ๋อเหรอ ‎งั้นก็อย่ามาติดตามเขาสิ ไสหัวไป"
‎ผมพึมพำ "ให้ตายสิ เธออยู่ข้างฉัน"
‎ดังนั้นคำนี้สำหรับผู้หญิง เอาล่ะสาวๆ
‎มันโพคัสหรือไม่ถ้ามีผู้หญิง...
‎ที่บอกว่าเธอเป็นเพื่อนของคุณ
‎แต่เมื่อคุณเลิกกับแฟน เธอกลับจีบแฟนของคุณ
‎โพคัส!
‎อยากจะถอดวิกผมของคุณออกเลยใช่มั้ยล่ะ
‎สาวๆ จากทาเบา ดา เซียร่าพูดว่า ‎"ให้ตาย เธอมันบ้า"
‎คนที่จีบแฟนของคุณ
‎โพคัส!
‎คนที่ปากเหม็นแล้วมาพูดใกล้ๆ คุณ
‎โพคัส!
‎มันทำให้ขนตาคุณไหม้
‎รู้มั้ยว่านั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดโรคตาแดง
‎ตาของเรายังดีอยู่แท้ๆ
‎แต่ฝุ่นเข้าตา พวกเขาบอกว่า "เดี๋ยวเป่าให้"
‎ต้องกักตัวอยู่บ้านเจ็ดวัน
‎ผมมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อเอเลียนนี่ ‎ผู้ที่มีปากเหม็นมากๆ
‎ผมไปบอกเพื่อนของเธอ ‎ที่ชื่อเวอร์จิเนียว่า "เวอร์จิเนีย...
‎ช่วยไปบอกเอเลียนนี่ทีว่าปากเธอเหม็นมาก
‎ฉันจะไม่คุยกับคนที่ตดใส่หน้าฉันทุกสองนาทีหรอก"
‎เธอตอบว่า "มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น"
‎ผมตอบว่า "เธอบ้ารึเปล่า...
‎ขนาดไฟยังดับเลยตอนที่เธอพูด"
‎เธอบอก "ฉันขอล่ะติอาโก้ อย่าพูดอีก ‎เธอเคร่งศาสนา เธอจะรู้สึกแย่"
‎"ก็ได้ ไม่เป็นไร"
‎พอเธอโผล่มาผมรีบเอานิ้วล้วงไปที่ก้น
‎เธอเดินมาทักทาย "ไง ติอาโก้" ‎ผมตอบ "ไง สบายดีมั้ย"
‎ผมทำแบบนี้ เวอร์จิเนียเดินมาถาม ‎ "เป็นอะไรติอาโก้"
‎ผมบอก "ถ้าฉันต้องดมกลิ่นอึ ‎ฉันขอดมของตัวเองดีกว่า"
‎มาต่อเรื่องอื่นกัน
‎เป็นการโพคัสหรือไม่ที่ตำรวจทำทุจริต
‎โพคัส
‎อาชญากรที่คิดว่าตัวเองเก๋า...
‎และไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่พวกเขาทำนั้น ‎ส่งเสริมความรุนแรง
‎โพคัส
‎คนที่มีกลิ่นตัวแต่เข้าไปกอดคุณ
‎โพคัส
‎ไปไกลๆ เลย!
‎คนที่มีรักแร้เหม็นๆ ...
‎ไม่สามารถหุบแขนลงแบบนี้
‎แล้วเดินมาหา กอดคุณที่เอวแล้วถอยหลังกลับไป
‎ไม่เลย พวกเขามองไปที่ไหล่คุณ ‎กางปีกปีศาจออกแบบนี้
‎และวางรักแร้ของพวกเขาบนไหล่ของคุณ...
‎ราวกับว่ามันเป็นที่พักรักแร้ของพวกเขา
‎และน้ำกรดอันเหม็นเปรี้ยวนั่น...
‎ที่ออกมาจากรูขุมขนของปีศาจ
‎ก็กัดกร่อนเสื้อคลุมของคุณ
‎คุณสวมเสื้อคลุมไปตอนนี้มันเหลือแค่เสื้อตัวใน
‎ถ้าคุณมีเพื่อนที่มีกลิ่นตัว คุณจะต้องบอกพวกเขา
‎วันหนึ่งผมเจอปัญหานี้ผมพูดว่า "อฟอนโซ่...
‎เพื่อนตัวเหม็นของเรามาแล้ว" พวกคุณนี่ก็...
‎ระวังเสียงหัวเราะของคุณด้วย
‎"เพื่อนตัวเหม็นของเรามาแล้ว ‎นายช่วยบอกเขาทีได้มั้ย
‎เขาสนิทกับนายมากกว่าฉัน"
‎อฟอนโซ่มองผมแล้วพูด "ติอาโก้...
‎เขาตัวเหม็น" ผมตอบ "ก็ใช่น่ะสิ"
‎"คราวก่อนเขาไปที่บ้านฉัน ‎วอลเปเปอร์ที่บ้านฉันถึงกับหลุดจากผนัง...
‎เขานอนบนโซฟาแล้วโซฟาถึงกับ ‎อ้วกเอาเบาะข้างในออกมา"
‎ผมพูดว่า "นายช่วยบอกเขาได้มั้ย"
‎อฟอนโซถามว่า "จะให้บอกยังไง"
‎นายแค่ต้องเดินไปหาเขาและพูดว่า "นี่เพื่อน...
‎บอกตามตรงนะ ฉันไม่รู้จะพูดยังไงแต่...
‎มีบางอย่างตายอยู่ในตัวนาย"
‎เขาตอบ "ติอาโก้ นายบ้ารึเปล่า
‎ถ้านายพูดกับคนอื่นแบบนั้น จะไม่มีใครคุยกับนาย"
‎ก็แหงล่ะ เพื่อนของผมตอนแรกมีรักแร้ขาว
‎แล้วรักแร้ก็เหลือง นึกออกมั้ยครับ
‎เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาสวมเสื้อสีขาว...
‎และในเวลาสองนาที รักแร้ก็จะเหลือง ‎ผมไม่เข้าใจเลย
‎คุณตื่นขึ้นมา มีเหงื่อเป็นน้ำก๊วยเตี๋ยว...
‎แล้วทำไมไม่ไปโรงพยาบาลตรวจดูว่า...
‎ทำไมคุณมีรังผึ้งอยู่ใต้วงแขนคุณ
‎คนเราควรใส่น้ำหอมตรงรักแร้ไม่ใช่น้ำส้ม
‎ไม่มีใครเคยบอกเขาว่ารักแร้ของเขาเหลือง ‎ชีวิตจึงบอกเขาเอง
‎เพราะเขาไปเข้าโบสถ์แล้วหนีบไบเบิ้ล ‎ไว้ที่รักแร้เหลืองๆ ของเขา
‎เด็กแถวบ้านผมบอกว่าในไบเบิ้ลเล่มนั้น ‎พระเยซูตายตั้งแต่บทปฐมกาล
‎มาต่อเรื่องอื่นกัน
‎อีกเรื่องหนึ่ง
‎คนที่ยืมเงินแล้วไม่รู้จักคืน
‎โพคัส
‎คนที่ยืมเสื้อผ้าคุณแล้วไม่เอามาคืน
‎โพคัส
‎คนที่มีอะไรกับคุณเป็นครั้งแรก...
‎และใช้คำที่มีแต่เธอและเพื่อนเท่านั้นที่รู้
‎ผมไม่เข้าใจเลย ของผู้ชายควรจะแข็ง ‎ของผู้หญิงควรจะแฉะแต่มันไม่ใช่
‎โพคัส!
‎มาคิดดูอีกที มันเป็นปัญหาของผมมากกว่านะ
‎บอกตามตรง ตอนที่ผมกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม
‎ผู้หญิงก็พูดแทรกขึ้นมาว่า "ใส่เข้าไปเลย"
‎ผมตอบว่า "ก็ใส่แล้วไง"
‎เธอบอก "ต่อเลย" ‎ผมเลยตอบว่า "ผมไม่ได้หยุด"
‎เธอพูดอะไรที่ผมไม่เข้าใจผมเลยต้องหยุด
‎เธอเลยพูด "ใช่ อย่างนั้นแหละ...
‎รู้สึกดีมาก
‎ใส่เจบะไว้อย่างนั้น"
‎ผมก็ "ว่าไงนะ...
‎ใส่อะไรไว้นะที่รัก
‎เธอบอก "ใส่เจบะเข้ามา"
‎ผมถาม "เจบะคืออะไร"
‎เธอบอก "ก็เจบะยักษ์ของคุณไง"
‎"เจบะยักษ์เนี่ยนะ"
‎มีครู่หนึ่งที่ผมคิดว่ามันคือหมา
‎ผมเรียก "เจบะ"
‎"เจบะคืออะไร"
‎เธอบอก "ก็ไอ้ที่คุณจับอยู่ในมือนั่นไง" ‎"มันคือกระเจี๊ยว"
‎กระเจี๊ยวคือกระเจี๊ยว เจบะคือเจบะ
‎มันมองหน้าผมแล้วบอกว่า ‎ "ฉันไม่อยากถูกเรียกว่าเจบะ
‎ผู้หญิงคนนี้เลียฉันและเรียกฉันว่าเจบะ"
‎ผมถามว่า "เจบะคืออะไร"
‎เธอตอบว่า "เอาเจบะของคุณ ‎ใส่เข้ามาในชันดันก้า"
‎ผมแบบ "ว่าไงนะ"
‎"ชันดันก้าเหรอ"
‎คุณเรียกของลับของคุณด้วยชื่อเต็มเหรอ ‎อะไรกันเนี่ย
‎คุณดูโปเกมอนมากไปรึเปล่า
‎ชาร์มานเดอร์ ชาร์เมเลียน ชาริซาร์ด ชันดันก้า
‎ผมดูโปเกมอนมาทุกตอนแล้ว
‎แต่ผมไม่เคยเห็นแอชอัญเชิญ ‎โปโกมอนส่วนนั้นมาออกสังเวียน
‎ในวงการตลก...
‎เราสร้างปรัชญาโพคัสอิเดขึ้นมา ซึ่งมีอยู่ห้าข้อ
‎ข้อแรก กฏ
‎สร้างกฏของคุณขึ้นมา ‎โดยเฉพาะถ้าคุณมาจากชุมชนแออัด
‎ทุกคนที่เป็นเพื่อนคุณต้องรู้ว่าคุณเป็นใคร
‎ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะข้ามหัวคุณ
‎ครั้งแรกที่ผมรู้ว่าตัวเองมีกฏ...
‎คือตอนที่ผมเล่นเกมตาโค่เป็นครั้งแรก
‎ถ้าคุณเคยเล่นมาก่อนให้พูดว่า "ฉันเอง"
‎- ฉันเอง! ‎- ชาวชุมชนแออัด
‎ชาวชุมชนแออัดจะตอบว่า "ฉันเอง"
‎และพวกลูกคนรวยจะพูดว่า "'ตัลคุม' เหรอ
‎ใช่ 'แป้งตัลคุม' รึเปล่า ‎ฉันใช้ 'แป้งจอห์สัน' นะ"
‎ครั้งแรกที่ผมเล่นเกมตาโค่
‎เพื่อนผมที่ชื่อติอาโก้ เหม็นหึ่งเป็นคนสอนผม
‎ที่เขาชื่อติอาโก้ เหม็นหึ่ง ‎ก็เพราะเขาเดินเหยียบอึ
‎เขาบอกว่ามันผุดขึ้นมาตามง่ามเท้าเขาเลย
‎มันน่าขยะแขยงแต่ตลกดีนะว่ามั้ย
‎เขาบอกว่า "นายจะเต้นเลยล่ะ ‎พอเหยียบมันแล้วก็ทำแบบนี้"
‎รู้มั้ยว่าอะไรแย่ที่สุด เขาเหยียบมัน ‎และรู้สึกเจ็บเพราะความขยะแขยง
‎เขาเหยียบมันและทำแบบนี้ " โอ้ย!...
‎โอ้ย เท้าฉัน!
‎ฉันเหยียบมัน!
‎เปิดน้ำให้ฉันที!
‎นี่มันขี้!"
‎เพื่อนอีกคนของผมที่ชื่อจูเนียร์ เป่าขลุ่ย ‎เข้ามาช่วยติอาโก้ เหม็นหึ่ง
‎ให้ผมอธิบายที่มาของชื่อเขาเถอะ ขอร้องล่ะ
‎ผมจะรีบเล่า
‎ผมยืนอยู่หน้าบ้าน ‎แล้วมีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาบอกว่า...
‎"มีคนอมนกเขาให้จูเนียร์"
‎ผมพูดว่า "เดี๋ยวก่อน ‎นายจะเล่าเรื่องแค่นี้ไม่ได้นะ
‎เกิดอะไรขึ้น"
‎เขาตอบ "มีคน...
‎อมนกเขา...
‎ให้จูเนียร์"
‎ผมถามว่า "ที่ไหน" ‎เขาตอบ "ห้องน้ำของสนามเด็กเล่น"
‎ผมถามว่า "นานรึยัง" เขาตอบ "ห้านาทีแล้ว"
‎"นายเห็นเหรอ" เขาตอบ "ฉันเห็น"
‎"ประตูเปิดอยู่เหรอ" เขาตอบ "ไม่"
‎"แล้วนายเห็นได้ยังไง" เขาตอบ "อะไร"
‎ผมถามว่า "ถ้าประตูปิดอยู่...
‎แล้วนายเห็นได้ยังไง"
‎เขาตอบว่า "มีคนอมนกเขา...
‎ให้จูเนียร์"
‎ผมถามว่า "ถ้าประตูปิดอยู่...
‎แล้วนายเห็นได้ยังไง"
‎เขาตอบว่า "มีคนอมนกเขา...
‎ให้จูเนียร์"
‎ผมถาม "นายไม่ยอมพูด แล้วจะทำไงต่อ"
‎เขาบอก "เอางี้นะ...
‎ไปที่ประตูนั่นแล้วทำอย่างนี้
‎'เฮ้ย จูเนียร์ มีคนอมนกเขาให้นาย'"
‎อย่างกับจูเนียร์จะไม่รู้งั้นแหละ
‎คิดว่าจูเนียร์เพิ่งรู้ตอนนั้นเหรอ
‎จินตนาการดูสิว่าจูเนียร์มองและพูดว่า ‎ "อะไรเนี่ย อย่าบอกใครนะ"
‎ผมคิดว่านี่เป็นความคิดที่แย่มาก แต่ผมก็ตอบตกลง
‎เราวิ่งไปที่นั่น
‎เตะประตูแล้วพูดว่า "เอาเลย"
‎"เฮ้ย จูเนียร์... " ยังไม่ทันได้พูดต่อ
‎คนที่อมนกเขาให้จูเนียร์ก็ทำแบบนี้ ‎"อย่ามายุ่งกับจูเนียร์"
‎ให้ตายสิ
‎แฟนคลับผมทั้งนั้นเลย
‎เพื่อนของผม ติอาโก้ เหม็นหึ่ง ‎เป็นคนสอนผมเล่นตาโค่
‎เขาอธิบายเร็วมาก
‎เขาบอกว่า "ติอาโก้ ตั้งใจฟัง ‎ เพราะฉันเล่นตาต่อไป
‎หยิบลูกบอลและขว้างมันลงถัง
‎ถ้านายโยนลงถังได้ให้นายพูดว่า ‎ "ส่งไม้ตีมาให้ฉัน!"
‎จะมีคนโยนไม้ให้นาย อย่ารับมัน
‎ถ้านายรับมันกลางอากาศ นายจะแพ้โดยอัตโนมัติ
‎ดังนั้นให้คนๆ นั้นโยนไม้ให้ถึงพื้นซะก่อน
‎กฏข้อที่สองคือหยิบบอลแล้วโยนมัน
‎ถ้ามีคนตีบอลได้แล้วลูกบอลย้อนไปด้านหลัง
‎หนึ่งครั้ง สองครั้ง
‎สามครั้ง ในครั้งที่สาม...
‎เขาจะโยนไม้ทิ้ง อย่ารับไม้ถ้ามันยังลอยอยู่
‎ให้ไม้ถึงพื้นซะก่อน กฏข้อที่สาม...
‎ถ้านายเล่นอยู่และได้ยินว่า...
‎'รถมา!'
‎ให้ออกไปจากถนน"
‎ผมถามเขาอย่างไร้เดียงสา "ทำไมล่ะ" ‎เขาตอบ "ก็รถกำลังมาไง"
‎ผมถามว่า "นี่คือกฏการเล่นเหรอ"
‎เขาตอบ "ไม่ นี่คือกฏของชีวิต"
‎ผมพูด "แล้วกฏข้อต่อไปล่ะ"
‎เขาบอก "ขว้างบอลออกไป
‎ถ้าคนถือไม้ตีบอลได้...
‎นายต้องวิ่งตามลูกบอลไป
‎ตั้งสติให้ดี พวกเขาจะตะโกนแบบนี้...
‎'ขอน้ำอัดลมหน่อย!'
‎นั่นเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจนาย ‎เพื่อให้นายแพ้
‎ดังนั้นอย่าสนใจเสียงตะโกนของอีกฝ่าย
‎ทีนี้หาคู่ของนายซะ เพราะรอบต่อไปเป็นตานาย"
‎ผมก็ "ตายห่าแล้ว"
‎ผมมองไปรอบๆ แต่ไม่มีใครอยู่คนเดียวเลย
‎แล้วจู่ๆ ผมก็เห็นลูคัสน้อย
‎ใครๆ ก็มีเพื่อนแบบลูคัสน้อย
‎เขาเป็นเพื่อนประเภทที่ ‎ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่
‎เค้าเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่
‎ผมจึงเล่นกับเขา
‎ผมรู้ดีเมื่อผมพูดว่า "ผมทำมันทั้งที่ผมไม่อยากทำ"
‎ผู้ชมที่เป็นผู้หญิงจะแบบว่า "นี่...
‎ติอาโก้...
‎ถ้าคุณไม่ต้องการ ‎แล้วคุณไปเล่นกับเขาทำไมล่ะที่รัก"
‎ก็เพราะเขาน่าสงสารนี่
‎เพื่อนผมบอกว่าเธอเสียตัวเป็นครั้งแรก
‎เพราะแฟนเธอขอเธอดีๆ
‎ผมตอบกลับเธอไปว่า "จริงเหรอ"
‎ที่จริงแล้วลูคัสเป็นคนที่น่ารักมากๆ
‎คุณจะชอบเขา แต่เขาเป็นคนที่เว้าวอนสุดๆ
‎เขาปรากฏตัวแบบนี้...
‎"อรุณสวัสดิ์
‎ฉันลูคัสเอง มีสามสิ่งที่ฉันชื่นชอบในมนุษย์
‎ได้แก่สันติสุขและความปรองดองระหว่างผู้คน
‎ริคาโด้พ่อของฉันซึ่งทิ้งฉันตั้งแต่ยังเด็ก
‎และคนที่ไปโรงหนังแล้วจ่ายเต็มราคา
‎ไง ติอาโก้หัวโต"
‎ผมพูดว่า "ไง ลูคัสน้อย"
‎"ยอดไปเลย
‎วันนี้เป็นวันที่สดใสว่ามั้ย
‎นกร้องเพลง หนูวิ่งพล่านและผู้คนเล่นตาโค่
‎แม่ฉันบอกว่าใครก็ตามที่เล่นตาโค่เป็นฝ่ายซาตาน
‎เธอบอกว่าคนที่เล่นไล่จับบนถนน...
‎หรือเล่นซ่อนแอบหรือแปะแข็ง ‎ก็เป็นฝ่ายซาตานด้วยเหมือนกัน
‎เธอยังบอกด้วยว่าใครที่ดูเซนเซย่า...
‎ดิจิมอน โปเกม่อน ยูกิโอะ! ก็เป็นฝ่ายซาตาน
‎ฉันรักพระเจ้าแต่ฉันก็อยาก ‎อยู่ฝ่ายซาตานด้วยนิดนึง
‎สิ่งที่ฉันชอบไม่ใช่สิ่งที่พระเจ้าโปรดปราน
‎แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันตัดสินใจที่จะลอง ‎ถึงแม้ว่ามันเป็นเกมของฝ่ายซาตาน
‎เพราะความอยากเล่นตาโค่ของฉันนั้นยิ่งใหญ่
‎แต่แท้จริงแล้ว...
‎การเล่นตาโค่..
‎ทำให้ฉันได้บางอย่างที่ฉันยังไม่มีและนั่นก็คือเพื่อน
‎แต่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะ ‎ฉันก็เคยชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว
‎แค่ฉันและพระยะโฮวาห์
‎แต่ช่วงนี้ฉันสัญญากับพระเจ้า...
‎ว่าฉันจะทำตัวดีๆ ถ้าฉันมีเพื่อนเล่นตาโค่
‎และฉันขอให้เพื่อนคนนั้นมีชื่อว่า 'ติอาโก้'"
‎ผมเลยร้องไห้และพูดว่า...
‎"นายอยากจะเล่นกับฉันเหรอ"
‎หลังจากการหว่านล้อมเขาก็พูดว่า ‎"พระสิริจงมีแด่พระเจ้า"
‎แต่ลูคัสน้อยเป็นคนที่น่ารักมากๆ
‎เขาน่าเอ็นดู
‎คุณชอบเขามั้ยล่ะ
‎เขาน่าเอ็นดู คุณจะโกรธเขาไม่ลง
‎ผมจึงพูดว่า "ลูคัสน้อย เตรียมตัวให้ดี ‎ต่อไปเป็นตาเรา
‎ฉันจะอธิบายให้ฟังนะ พอบอลถูกตีออกไป...
‎ให้นายพูดว่า 'ขอน้ำอัดลมหน่อย!'"
‎เขาตอบอย่างไร้เดียงสาว่า ‎ "ฉันดื่มไม่ได้ ฉันเป็นเบาหวาน"
‎ผมพึมพำ "ให้ตายสิ"
‎ผมยังไม่ทันได้อธิบายอะไรกับลูคัสน้อย...
‎เราก็ต้องเริ่มเกม
‎นี่คือลูคัส กระป๋อง ติอาโก้ เหม็นหึ่ง
‎จอห์น กระป๋อง ผม
‎จอห์นสูงหกฟุตห้านิ้ว เขาออกมาจากท้องแม่ ‎ด้วยความสูงหกฟุตห้านิ้ว...
‎หมอพูดว่า "ดึง!...
‎ดึง!
‎คางออกมาแล้ว
‎ตอนที่สายสะดือเขาออกมา ‎เด็กๆ แถวนั้นช่วยกันดึง
‎เขาพูดว่า "ออกมาเลย!"
‎เขาไม่ได้ถือไม้ด้วยซ้ำ มันเป็นโต๊ะรีดผ้า
‎วันหนึ่งเมื่อเขาเหวี่ยงไม้...
‎พระเจ้าธอร์จับมันไว้เพราะคิดว่ามันเป็นขวาน
‎แต่เราไม่กลัวใครหน้าไหน ‎เพราะตอนเราเป็นเด็กเราไม่สนอะไรหรอก
‎ผมเลี้ยงบอลสามครั้งกับพื้น
‎แล้วพูดว่า "เอาล่ะนะ"
‎ผมขว้างบอลผ่านเจ้าเหม็นหึ่ง ‎และกระป๋องของลูคัสน้อยไป
‎เขามองผมแล้วพูดว่า ‎"มันแรงเกินไป ฉันรับไม่ได้"
‎ผมตอบเขาว่า "เจ้าหนู วิ่งตามบอลไปสิ"
‎พอเขาเริ่มวิ่งเท่านั้นแหละ ผมรู้เลยว่าเราแพ้แน่
‎เขาวิ่งช้ามาก เขาดูเหมือนผู้หญิงแก่
‎คุณเคยเห็นผู้หญิงแก่วิ่งมั้ย
‎ผมพูดว่า "วิ่ง! ลูคัส" ‎และเขาตอบว่า "โคตรยากเลย...
‎ให้ตายสิ...
‎ไม่เห็นมีใครบอกฉันเลย
‎แล้วฉันต้องมาวิ่งอยู่นี่"
‎"เก็บได้แล้ว" ผมบอกเขา "ทีนี้ย่อตัวแล้วโยน"
‎แทนที่เขาจะย่อตัวลงแล้วทำแบบนี้..
‎ไม่เลย
‎ไอ้บ้านี่...
‎หมอบลงแล้วโยนบอลขึ้นไปแบบนี้
‎สำหรับคนตี บอลที่เด้งแบบนี้ ‎คือสิ่งที่พวกเขาต้องการ
‎จอนห์วางไม้ไว้กับพื้น
‎ลูกบอลเด้งเยอะมากจนเขาพูดจบประโยคไม่ได้
‎เขาเป็นแบบนี้ "มา...
‎โอ้ ยังไงฉันก็ตีได้
‎ทำไมนายถึงโยนบอลเด้งแบบนั้น
‎จำที่ฉันสอนไม่ได้เหรอ... "
‎ลูกบอลเด้งออกไป ลูคัสน้อยสับสนเขาเลยพูดว่า
‎"ขอน้ำอัดลมที!"
‎ผมบอก "ไม่ ลูคัส วิ่ง!"
‎เขาตอบว่า "โคตรยากเลย...
‎เกมเร็วมาก
‎ไม่แปลกใจเลยที่แม่บอกว่านี่เป็นเกมของซาตาน"
‎ลูคัสน้อยวิ่งไปและวิ่งกลับมา
‎เกมที่ปกติจะจบด้วยคะแนน 2-4, 6-0...
‎กลายเป็นจบด้วยคะแนน 16-0
‎เกมสำหรับ 20 นาที
‎แต่ในเวลาหนึ่งนาทีเก้าวินาที ‎คะแนนก็ไปถึง 16-0
‎ผมโกรธมาก
‎ผมพูดว่า "ลูคัส มานี่เร็วเข้า"
‎เขาถามว่า "มีอะไร"
‎ผมบอก "มานี่ ฉันจะได้คุยกับนายใกล้ๆ"
‎"ฉันไม่ไปหรอก นายจะต่อยฉัน"
‎ผมบอก "ถ้านายไม่มา ฉันจะไปหานายเอง"
‎เขาบอก "งั้นไปเจอฉันที่บ้าน"
‎เขาใช้เวลาสี่นาทีไปถึงบ้าน ‎ซึ่งตอนนั้นผมอยู่ที่หน้าประตูบ้านแล้ว
‎ผมคิดว่าจะตะคอกคำด่าใส่หน้าเขาแต่ผมก็ไม่ทำ
‎ผมเดินไปหาเขา "ลูคัส มานี่เลย!
‎ลูคัส นายอยากแพ้เหรอ
‎นายเสียพ่อไปคนนึงแล้วนะ"
‎ผมแค่อยากกระตุ้นเขา
‎คุณคิดว่าอฟอนโซ่ประสบความสำเร็จได้ ‎เพราะเรื่องตลกเหรอ
‎และหลังจากถูกผมกระตุ้น แปลกมาก
‎ลูคัสน้อยโยนลูกแรกออกไป
‎แบควาร์ดลูกที่หนึ่ง จูเนียร์ เป่าขลุ่ยยืนขึ้น
‎ผมโยนลูกที่สองออกไป
‎แบควาร์ดลูกที่สอง ‎คนที่อมนกเขาให้จูเนียร์ เป่าขลุ่ยยืนขึ้น
‎ลูคัสน้อยโยนลูกที่สาม
‎แบควาร์ดลูกที่สาม ‎เขาดีใจมากจนพูดออกมาว่า...
‎"แบควาร์ดลูกที่สาม ส่งไม้มา" และคำหยาบ...
‎ที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
‎เขาหยิบบอลขึ้นมาแล้วโยนมัน
‎"แบควาร์ดลูกที่สาม ส่งไม้มา เฮเคนเกวล่า"
‎ผมก็ดีใจนะ แต่ผมมองเขาแบบนี้ "เฮเคน...
‎เฮเคนเกวล่าคืออะไร" ‎เขาตอบ "มันแปลว่านังคนสำส่อน"
‎ผมบอก "มันคงเป็นคำด่า ‎ของคนเคร่งศาสนาสินะ"
‎ก็นั่นแหละครับ
‎ลูคัสน้อยได้ไม้มาแล้ว
‎เมื่อเขายกไม้ขึ้นเขาจะได้ตีเป็นคนแรก
‎และทันทีที่เราตีลูกได้ ‎เราก็เสียไม้ไปในทันทีที่เราได้มันมา
‎ดูนะครับ เขาพูดว่า "ขว้างไปเลย
‎เอาเลย
‎เพราะถ้านี่เป็นเกมของซาตาน ‎มันจะได้ไปลงนรก"
‎เมื่อลูกบอลลอยมา เขาพูดว่า "ไปซะ!"
‎ผมไม่ยักรู้ว่าเราตีกระป๋องของเราได้ด้วย
‎ผมพูดว่า "ไม่นะ!"
‎และเขาตอบว่า "แม่ตามฉันกลับบ้านแล้ว"
‎ผมบอก "ไม่ได้ นายต้องเล่นกับฉันจนจบ ‎ ให้ตายสิ!"
‎ผมไปหยิบบอลและพูดว่า "บ้าเอ๊ย!"
‎ผมยัดมันเข้าไปในท่อ
‎ถ้าคุณมาจากชุมชนแออัดคุณจะรู้ดีว่า ‎เราจะจุ่มลูกบอลลงไปในท่อ
‎และโยนลูกบอลที่มีโคลนใส่หน้าชาวบ้าน
‎มันเคยทำให้เด็กคนหนึ่งตาบอด
‎เขาเหลือตาดีอยู่ข้างเดียว
‎วันต่อมาเด็กคนนั้นได้ฉายาว่าไอ้หนุ่มเซ็กซี่
‎สาบานได้เลย
‎ผมไม่สน ผมพูดว่า "พร้อมนะจอห์น!"
‎ผมขว้างลูกไปแรงมากแต่จอห์นเป็นคนแข็งแรง
‎เขาก้าวไปด้านขวาหนึ่งก้าวและตีลูก
‎ผมก็ "ไม่นะ บ้าเอ๊ย"
‎ผมรีบไปเก็บลูกอย่างรวดเร็ว
‎จากคะแนน 16-0 กลายเป็น 18-0
‎ผมโมโหมาก
‎ไม่เคยโมโหเท่านี้มาก่อน
‎จนกระทั่งลูคัสจากทีมของผมตะโกนว่า...
‎"ขอน้ำอัดลมหน่อย!"
‎"นายพูดว่าไงนะไอ้หนู"
‎"ไม่ อย่าเอามา
‎ฉันเป็นเบาหวาน ไม่รู้ทำไมฉันถึงพูดมันออกมา
‎ฉันพลาดไปแล้ว"
‎"เข้าใจแล้วใช่มั้ยว่าทำไมพ่อถึงทิ้งนาย ลูคัส
‎พร้อมรึยังเหม็นหึ่ง
‎ฉันเกลียดนักตอนที่ดูหนังแล้วมีการต่อสู้กัน...
‎แต่สิบแปดต่อศูนย์เหรอ
‎ฉันจะไม่ปล่อยให้นาย ‎ทำให้ฉันขายหน้าในถิ่นของฉันหรอก
‎ดังนั้นเตรียมตัว
‎นายจะได้เห็นลูกขว้างมฤตยูของฉัน"
‎"ใช่แล้ว...
‎ไอ้คนจองหอง
‎พลังของลูกขว้างฉันคือ 30,000...
‎คาคาร็อตโตะ
‎และเมื่อมันถึงรอบหมุนครั้งที่สอง
‎พวกนายจะไม่เห็นสีของมัน คอยดูเถอะ"
‎"นายคงไม่คาดคิดสินะ คาคาร็อตโตะ
‎ใช่ พลังของพวกนายมันกระจอกมาก
‎เตรียมพร้อม
‎เอาเลยไอ้เหม็นหึ่ง"
‎"รถมา!"
‎"เอาเลยไอ้เหม็นหึ่ง"
‎ผมขว้างบอลไปหนักกว่าเดิม
‎ในตอนนั้น ผมหยั่งรู้ถึงทุกรายละเอียด ‎และยกไม้ขึ้น
‎เมื่อบอลกระทบกับไม้
‎ความหวังทั้งหมดของผมก็พังทลาย
‎"ไม่!...
‎เหม็นหึ่ง!"
‎เหม็นหึ่งตะโกน...
‎"ก็มาสิโว้ย!"
‎และลูคัสน้อย...
‎"ขอน้ำอัดลมหน่อย!"
‎บังเอิญลูกบอลชนเข้ากับเสาไฟฟ้า
‎และเด้งกลับมา
‎เมื่อมันมาถึง ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
‎มันกลับมาเด้งสองครั้งตรงหน้าผม
‎จูเนียร์ เป่าขลุ่ยตะโกนว่า "เตะมันสิ ไอ้บ้า"
‎ผมเตะมันไปที่หน้าของเหม็นหึ่ง
‎"ชนะ!"
‎เจ้าเป่าขลุ่ยตะโกน "ส่งไม้มาสิ ให้ตาย!"
‎ลูคัสน้อยดีใจเหมือนกาก้า
‎ทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจ มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก
‎ผมรับไม้กลางอากาศ เราเลยแพ้
‎ใช่แล้วครับ รู้มั้ยว่าสิ่งสำคัญคืออะไร
‎มันคืองี้...
‎เมื่อคุณเป็นผู้สร้างกฏ
‎คุณจะเข้าใจว่าสถานการณ์เป็นยังไง
‎แต่เพราะผมไม่เข้าใจกฏผมจึงทำให้เกมพัง
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคุณไม่สร้างขอบเขตของคุณ
‎ถ้าคุณไม่กำหนดกฏของคุณ ผู้คนก็จะข้ามหัวคุณ
‎แล้วคุณจะเป็นผู้แพ้
‎เมื่อคุณกำหนดกฏของคุณแล้ว ‎ให้กำหนดหลักการของคุณด้วย
‎อย่ากลัวที่จะเป็นตัวคุณเองในหลายๆ แบบ
‎ในชุมชนแออัดไม่มีใครสนับสนุน ‎ให้เราเป็นในสิ่งที่ต้องการ
‎เราแค่ต้องเป็นในสิ่งที่เราอยากจะเป็น
‎แบบแรกที่ผมอยากเป็นคือนักฟุตบอลอาชีพ ‎ผมทำไม่ได้
‎แบบที่สองก็คือสิ่งที่ผมกำลังจะพูดถึงนี่หล่ะ
‎ตอนที่ผมอายุ 14 ปี ‎ผมอยากจะเป็นนักเต้นเพลงแนวอาเช่
‎ให้ตายสิ เราต่างก็มีเป้าหมายของตัวเอง
‎ผมมาเพื่อเปิดใจ อย่ามาตัดสินกันได้มั้ย
‎ผมเกือบจะได้เป็นนักเต้นเพลงอาเช่แล้ว ‎และผมอยากเล่าให้คุณฟัง
‎รู้มั้ยว่าทำไมผมถึงเริ่มเต้นเพลงอาเช่ ‎เพราะพ่อผมชอบไมเคิล แจ็คสันมาก
‎และผมอยากเป็นนักเต้นเหมือนกับเขา
‎ผมเต้นไม่เป็นผมเลยลองเต้นเพลงอาเช่
‎พ่อผมชอบไมเคิล แจ็คสันมาก
‎ผมอยากให้เขารักผมเหมือนที่รักไมเคิล แจ็คสัน
‎เขาโกหกผมเยอะเลยเรื่องไมเคิล แจ็คสัน
‎วันหนึ่งผมถามเขาว่า ‎"ไมเคิล แจ็คสันเกิดที่ไหน"
‎เขาตอบ "ดิอาเดม่า"
‎ผมถามต่อว่า "แล้วเขาได้ดูจูคานาลญ่ารึเปล่า"
‎วันหนึ่งผมถามเขาว่า ‎ "ทำไมพ่อถึงชอบไมเคิล แจ็คสันมากนัก"
‎"ไอ้หนู เขาเป็นคนที่ทุ่มเทมากที่สุดในโลก"
‎ผมบอก "ช่วยยกตัวอย่างให้ผมฟังที" ‎ "เขาเปลี่ยนจากผิวดำเป็นขาว
‎ไม่ว่ามันจะเป็นไปได้หรือไม่ ‎แต่ถ้าจริงก็เป็นเพราะความทุ่มเทของเขา"
‎"พ่อชอบการร้องหรือเต้นของเขามากกว่า"
‎พ่อบอก "เขาเป็นนักร้องที่ดี ‎แต่ก็เป็นนักเต้นที่น่าทึ่ง"
‎ดังนั้นตอนอายุ 14 ‎ผมเริ่มเต้นเหมือนไมเคิล แจ็คสัน
‎มันเจ๋งสุดๆ
‎แต่เมื่อคุณเต้นเหมือนเขา จะไม่มีใครคุยด้วยอีก
‎คุณจะน่ารำคาญ เมื่อพวกเขาถาม ‎ "ติอาโก้" ผมตอบ "ว่าไง"
‎มันน่าขัน
‎ตอนที่เดินๆ อยู่ผมก็พูดขึ้นมาว่า ‎ "เฮ้ย ฉันไม่รู้จักแถวนี้เลย"
‎ก็ผมอยากเหมือนไมเคิล แจ็คสัน
‎วันหนึ่งเมื่อแม่ผมเห็นแมลงสาบ "ผมจะฆ่ามันให้"
‎ก็ผมอยากเหมือนไมเคิล แจ็คสัน
‎วันหนึ่งรถเมล์ไม่ยอมจอด...
‎ผมเลยพูดว่า "เดี๋ยวก่อน...
‎ผมแค่อยากกลับบ้าน"
‎แต่พ่อผมไม่ยอม
‎เขาบอกว่า "แกไม่มีวันเป็นเหมือน ‎ไมเคิล แจ็คสัน รู้มั้ยว่าทำไม
‎เพราะเขารู้จักพระเจ้าเป็นการส่วนตัว"
‎"แต่ทุกคนรู้จักพระเจ้าอยู่แล้วนี่
‎พ่อไปรู้มาจากไหน"
‎"ไปดูการแสดงของเขา
‎เขาหมุนตัว ดีดนิ้วแล้วไฟก็ส่องลงมาที่เขา"
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่า "ไปตายซะ"
‎ตอนนี้ผมมีการแสดงเป็นของตัวเองแล้ว ดูนี่นะ
‎เห็นรึยัง
‎ผมคิดว่ามันเจ๋งดีที่มีไฟบนนี้ เวทีทั้งหมดนี้
‎แต่ผมก็ยังชื่นชอบไมเคิล แจ็คสัน
‎ถ้าพวกคุณก็ชื่นชอบไมเคิล แจ็คสัน ‎ให้พูดว่า "ฉันด้วย"
‎ฉันด้วย!
‎ถ้าคุณคิดว่าไม่มีใครในวงการเพลงป็อบ ‎ที่ยิ่งใหญ่...
‎- เท่าไมเคิล แจ็คสันให้พูดว่า "ฉันเอง" ‎- ฉันเอง!
‎งั้นทุกคนในที่นี้ก็เห็นด้วย...
‎ว่าไมเคิล แจ็คสัน ‎เป็นคนใคร่เด็กที่เรารักมากที่สุด
‎เป็นอะไรไป เมื่อกี้คุณยังเห็นด้วยอยู่เลย
‎ไมเคิล แจ็คสันเป็นพวกใคร่เด็ก
‎คิดว่าผมมีความสุขที่ได้พูดมันออกมาเหรอ
‎ผมเป็นแฟนคลับเขา ‎ผมรักเขาจนถึงวันนี้ ผมไม่มีความสุขหรอก
‎ครั้งแรกที่มีคนพูดถึงเขาไม่ดีต่อหน้าผม ‎ผมไม่พอใจมาก
‎รู้มั้ยว่าใครพูด วิลเลี่ยม บอนเนอร์
‎ผมพักผ่อนอยู่ที่บ้านในชุมชนแออัด
‎บอนเนอร์พูดขึ้นว่า "ไมเคิล แจ็คสัน ‎เป็นพวกใคร่เด็ก"
‎ผมบอก "ไม่!"
‎ไม่ วิลเลี่ยม ไม่!
‎นายไปเชื่อคนพวกนั้นได้ยังไง"
‎ผมไม่พอใจเขามาก วันต่อมา ‎เขาเปิดรายการด้วยประโยคนี้...
‎"สวัสดียามบ่าย" ผมสวนกลับว่า "ไปตายซะ"
‎สวัสดียามบ่ายบ้านนายสิ
‎ถ้านายมาแถวบ้านฉัน นายคงถูกยำเละ
‎ทำไมผมถึงคิดว่าไมเคิล แจ็คสันใคร่เด็ก
‎เพราะผมชอบเดฟ ชาเปลล์ ‎ผมดูรายการเอชบีโอสเปเชียล
‎ซึ่งพูดถึงคนที่กล่าวหาว่า ‎ไมเคิล แจ็คสันเป็นพวกใคร่เด็ก
‎แต่ตอนนี้ผมอยู่ในเน็ตฟลิกซ์
‎ผมอยากพูดอะไรหน่อย
‎นี่ เดฟ ชาเปลล์...
‎มีนักแสดงตลกชาวบราซิลหลายคน ‎ที่เคารพชื่นชอบคุณ
‎เข้าใจผมมั้ย
‎สำหรับผมคุณคือคนที่เก่ง ‎เหมือนริชาร์ด ไพรเยอร์มากที่สุด
‎ผมมีความฝัน
‎และความฝันของผมก็คือการได้สูบปุ๊นกับคุณ
‎ดังนั้นถึงผมจะรู้อยู่แล้ว ‎ว่าการแสดงนี้จะถูกเอาไปแปล
‎ผมก็ต้องการกล่าวคำขอนี้เป็นภาษาอังกฤษ
‎ฟังนะ
‎นี่ คุณเดฟ ชาเปลล์
‎ผมมีความฝัน
‎และความฝันนี้...
‎ผมมีเรื่องจะถามคุณ
‎คุณเดฟ...
‎คุณอยาก...
‎สูบปุ๊นกับผมมั้ย
‎ผมเป็นแฟนคลับของคุณจริงๆ นะ
‎ทำไมผมถึงคิดว่าไมเคิล แจ็คสันเป็นพวกใคร่เด็ก
‎เพราะความชอบเดฟ ชาเปลล์ ผมจึงดูเอชบีโอ
‎ผมอยากให้พวกคุณไปดูการแสดง ‎ของเดฟ ชาเปลล์ตอนสติ๊กส์แอนด์สโตนส์
‎เขาเล่าเรื่องตลกที่ว่าไมเคิล แจ็คสัน ‎ไม่ได้เป็นพวกใครเด็ก
‎แต่ตอนนี้ผมบอกว่าเขาเป็นพวกใคร่เด็ก
‎เพราะในความเห็นผม เขาเป็นอย่างนั้น
‎ผมได้ดูสารคดีนั้น
‎และคนที่กล่าวหาว่าเขาเป็นพวกใคร่เด็ก...
‎ต้องมีความกล้ามากๆ ถึงจะแต่งเรื่องขึ้นมาได้
‎ด้วยความที่มีกล้องถ่ายพวกเขาอยู่ ‎ดังนั้นพวกเขาคงพูดความจริง
‎ผมจึงแน่ใจว่าไมเคิล แจ็คสันเป็นพวกใคร่เด็ก
‎ผมเคยถูกคนต่อยหน้า ‎ผมยังลืมหน้าคนๆ นั้นไม่ลงเลย
‎คิดดูสิว่าถ้าคนๆ นั้นแหย่นิ้วเข้าไปในก้นผมล่ะ
‎ผมคงจำเรื่องราวได้ทุกรายละเอียด
‎นอกจากความคิดที่ว่าเขาเป็นพวกใคร่เด็ก
‎ผมคิดว่าเขายังไม่ตายด้วย
‎ใครคิดว่าไมเคิล แจ็คสันยังไม่ตาย ‎พูด "ฉันเอง"
‎ฉันเอง!
‎นั่นทำให้ผมไม่สบายใจเลย
‎เพราะมันมีสารคดีและถ้าเขายังมีชีวิตอยู่...
‎มีโอกาสสูงที่เขาจะได้ดูมัน
‎ไม่รู้ว่าคุณคิดยังไงกัน ‎แต่ผมมองทุกอย่างเป็นเรื่องตลก
‎ผมจินตนาการได้ว่าไมเคิล แจ็คสัน ‎คงยืนเปลือยอยู่หน้าทีวี
‎กระเจี๊ยวแข็ง
‎มองไปที่เพื่อนแล้วพูดว่า "ติโต้...
‎เด็กพวกนี้มันสารเลว
‎พวกเขาสัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับ
‎ฉันตายได้ไม่ทันไร ‎พวกเขาก็ออกทีวีแฉฉันแล้วติโต้"
‎ทำไมผมถึงพูดเรื่องนี้
‎เพราะมีบางอย่างที่ผมข้องใจ ‎ตอนที่เริ่มมีการกล่าวหาว่าเขาเป็นพวกใครเด็ก
‎ผู้คนไม่พอใจบอกว่า "ไอ้สารเลวนี่!
‎ทำไมคนที่โตแล้วถึงมากล่าวหาคนแก่...
‎ที่เป็นมหาเศรษฐีอย่างเขาว่าเป็นพวกใคร่เด็ก ‎อยากได้เงินเขามากนักเหรอ
‎ทำไมนายไม่ออกมาพูดตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นเด็ก
‎ทำไมต้องรอจนโตแล้วค่อยมาพูด ‎ว่าใครล่วงละเมิดนาย
‎ทำไมกัน!"
‎ก็เพราะเขาเป็นเด็กไง
‎ทีนี้เข้าใจรึยังว่าทำไม ‎เราควรสอนเพศศึกษากับเด็ก
‎แต่พอเราเปิดทีวี‎...
‎กลับมีเจ้าโง่คนหนึ่งพูดว่า ‎ "อย่าคุยเรื่องทางเพศกับเด็ก"
‎พลาดสุดๆ
‎และบอกตามตรง...
‎คุณจะไม่ได้เห็นผมคุยเรื่องการเมืองหรอก ‎เพราะผมไม่รู้เรื่องพวกนี้
‎เรื่องที่ผมพอบอกได้ก็คือคนโง่
‎และถ้าคุณไม่รู้ว่าทำไม ‎จึงควรสอนเรื่องเพศกับเด็ก...
‎คุณคือคนโง่สำหรับผม
‎การพูดคุยเรื่องเพศกับเด็ก ‎จะทำให้พวกเขาเข้าใจ
‎ว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดที่จะมีความรัก ‎หรือรู้สึกมีแรงดึงดูดทางเพศ
‎เพราะเป็นเรื่องปกติที่คนเราจะชอบพอกัน
‎อีกเรื่องก็คือ...
‎ถ้าผู้ใหญ่สัมผัสร่างกายของเด็ก ‎นั่นไม่ใช่ความรักนั่นคือการลวนลาม
‎พวกเขาต้องไปบอกผู้ใหญ่คนอื่น
‎เมื่อผมเห็นคนที่ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้
‎ผมสงสัยว่าพวกเขาคิดว่าต้องพูดกับเด็กยังไง
‎จะให้ผมไปพบอิงกริด ‎ที่เป็นหลานสาวผมวัย 12 ขวบ
‎แล้วพูดคุยเรื่องเพศกับเธอว่า ‎ "ความรักน่ะเหรอ...
‎วันหนึ่งหลานจะโดนอึ๊บท่าคุกเข่า
‎ลุงไม่อยากพูดเรื่องนี้หรอกนะแต่...
‎ลุงไม่เคยทำแต่ลุงเห็นหลายคนโดนมาแล้ว
‎หลานจะต้องทำให้อกแนบกับพื้น... "
‎อย่างงั้นเหรอ เดี๋ยวก่อนนะ
‎ผมควรจะไปพบหลานชายวัย 18 ปี ‎แล้วบอกเขาว่า...
‎"เมื่อเธอคว่ำหน้าลงแล้วให้แหวกก้นของเธอ ‎แล้วแทงมันเข้าไป...
‎แบบนี้!
‎ใช่แล้ว
‎ทั้งสองรูเลย"
‎เด็กจะกล้าพูดได้ยังไง
‎ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเขาเป็นพวกใคร่เด็ก
‎เพราะคุณชอบเขามาก ‎เสียจนไม่คิดว่าเขาก็ทำผิดพลาดได้
‎เหมือนที่คุณไม่คิดว่าบาทหลวง นักบวช ‎ ลุง พ่อ แม่จะทำ
‎พวกคุณคิดว่า...
‎ถ้าไมเคิล แจ็คสันใช้นิ้วแหย่ก้นผม
‎แล้วผมไปบอกพ่อ...
‎คุณคิดว่าพ่อผมจะโวยวายเหรอ
‎ผมจะทำให้คุณเห็นภาพนะ
‎ผมกลับมาจากบ้านของไมเคิล แจ็คสัน
‎"พ่อครับ ผมกลับมาจากดิอาเดม่า
‎พ่อครับ ผมไปดิอาเดม่ามา ‎ผมไปคุยกับไมเคิล แจ็คสัน...
‎พ่อต้องไม่เชื่อแน่ว่าเขาควักบิลลี่ จีนส์ออกมา
‎ผมไม่เข้าใจเลยถามเขาว่า 'แบล็คออร์ไวท์'
‎จากนั้นเขาก็เอานิ้วแหย่ก้นผม ‎แล้วพูดว่า 'แดนเจอรัส'
‎พ่อฮะ ผมว่าเขาลวนลามผม"
‎ผมแน่ใจว่าพ่อต้องพูดว่า "ฉันอยากโดนบ้างจัง"
‎แต่เพราะเพลงของไมเคิล แจ็คสัน...
‎ผมจึงเริ่มที่จะเต้น
‎ในตอนนั้นผมตั้งกลุ่มดนตรีอาเช่ ‎ที่ชื่อสวิงโมเลกขึ้น
‎มีผม โจอาบี้ ฟีลิปิน
‎มานู คาริน่า เจสสิก้า ‎อาเรียนน่า มิเชลลี่และเนโกะจัง
‎เนโกะจังเป็นเกย์
‎เขาเป็นเกย์แบบสุดๆ
‎แบบโคตรเกย์
‎คุณพอนึกออกมั้ย เกย์ที่หล่อมากๆ
‎ที่เดินไปตามถนนอย่างมาดเท่ห์ ‎แต่เมื่อถึงที่หมายแล้วเขาจะเปลี่ยนไป
‎ทุกคนชอบเกย์ว่ามั้ย
‎คุณจะดีใจ เมื่อเจอเกย์คุณจะพูดว่า "เกย์!"
‎นั่นแหละเกย์ เขาเป็นเกย์
‎"เขาเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง" ‎"เขาเป็นเกย์"
‎ในขณะที่เขาเป็นเกย์...
‎คุณเป็นชายแท้
‎ชายแท้แบบแมนสุดๆ
‎ใช่มั้ย
‎เขาเป็นเกย์ประเภทที่...
‎สามารถจำกลิ่นของกระเจี๊ยวได้
‎เขาเป็นเครื่องนำทางไปหากระเจี๊ยว
‎เขาเดินอยู่แล้วจู่ๆ ก็หยุด
‎คุณถาม "มีอะไร" เขาบอก ‎ "มีกระเจี๊ยวห่างออกไป 100 ฟุต"
‎ตอนผมอายุ 14 ผมทำบางอย่างผิดพลาด ‎ต่อเพื่อนเกย์ของผม
‎ผมไม่อายที่จะพูดมัน ผมไม่ได้ทำอย่างนั้นแล้ว
‎เมื่อผมพูดเรื่องนี้ ‎ผู้หญิงที่ห่วงผมจะถามว่า "ตายแล้ว...
‎ติอาโก้...
‎คุณทำอะไรผิดพลาดต่อเพื่อนเกย์เหรอ
‎คุณเป็นพวกเหยียดเพศรึเปล่า"
‎ไม่...
‎ผมทำพลาดตอน 14 ตอนนี้ผม 30 แล้ว
‎16 ปีก่อนที่ทาเบา ดา เซียร่า...
‎เราไม่รู้ว่าการเหยียดคืออะไร
‎เราหิวโหย
‎มันมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น
‎"แล้วความผิดพลาดนั้นคืออะไรที่รัก"
‎ผมเป็นคนโง่ ผมไปเชื่อความคิดลบๆ
‎เพื่อนผมมาพูดกับผมว่า ‎ "นายรู้มั้ยว่าเนโกะจังเป็นเกย์"
‎ผมบอก "ไอ้สารเลว!
‎เขาเป็นแต๋ว!
‎ฉันจะฟ้องย่าฉัน"
‎ผมออกไปจากตรงนั้นด้วยคำถามในหัว ‎ "เกย์คืออะไร"
‎ผมถามย่าผมว่า "ย่า เกย์คืออะไร"
‎และย่าผู้เคร่งศาสนาบอกว่า "ซาตาน!
‎ติอาโก้ ฟังให้ดีนะ
‎ชายรักชายจะกลายเป็นหมาป่า"
‎ผมอุทาน "โอ้พระเจ้า
‎ฉันต้องไปเตือนเนโกะจัง ‎ก่อนคืนพระจันทร์เต็มดวง"
‎ผมไปที่บ้านของเขาและบอกเขาว่า ‎ "เนโกะจัง...
‎ฉันมีเรื่องจะถาม นายเป็นเกย์รึเปล่า"
‎เขามองผมและตอบว่า "ไม่ใช่!"
‎"ไอ้บ้านี่ไม่ยอมรับ"
‎ผมไปบอกฟีลิปิน "ฟีลิปิน...
‎นายรู้มั้ยว่าเนโกะจังอมกระเจี๊ยวให้คนอื่น
‎เขาเป็นสาวสอง เป็นเกย์
‎ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะมีอะไรกับผู้ชายหรือผู้หญิง
‎แต่เพื่อนไม่ควรมีความลับต่อกัน
‎ทำไมเขาถึงมีรูแห่งความลับ
‎ทำไมเขาไม่ยอมบอกว่าเขาอยากเป็นรับ
‎เขาโดนชาย 11 คนเหนือเมฆรุมมารึไง
‎ฟีลิปินไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ‎เขาพูดกับผมว่า "เดี๋ยวนะ
‎นายบอกว่าเนโกะจังเป็นเกย์เหรอ"
‎ผมตอบว่า "ฟีลิป...
‎เขาเต้นแอ่นตูดตลอด
‎เขาไม่ได้มีรูตูดธรรมดา มันคือเบย์เบลด"
‎"เดี๋ยวนะ นายบอกว่าเนโกะจังเป็นเกย์เหรอ"
‎ผมบอก "ฟีลิป...
‎ลองโยนกระเจี๊ยวนายลงพื้นสิ
‎เขาจะใช้ก้นของเขารับมัน
‎เขาเป็นเกย์!"
‎"ไม่ เดี๋ยวก่อน
‎นั่นก็เกินไป
‎นายบอกว่า...
‎เนโกะจังเป็นเกย์เหรอ
‎ให้ตายสิ... ไม่ยักรู้เลย
‎ฉันจะสังเกตุให้ดี
‎ถ้าเราพบว่าเขาเป็นเกย์ มาสร้างรหัสลับกัน
‎ฉันจะมองนายแล้วทำแบบนี้ 'หัวโต...'
‎นั่นแปลว่าฉันรู้แล้วว่าเขาเป็นเกย์
‎แต่ถ้าฉันไม่แน่ใจ ฉันจะถามแบบนี้
‎นี่ เจ้าหัวโต
‎ทำไมนายไม่ห่วงเรื่องของตัวเองล่ะ"
‎เจ็บนะเนี่ย
‎แต่เขาพูดถูก นี่คือโพคัส อิเด
‎ผมจำคำพูดนี้มาจากในหนัง
‎เราต้องใช้ความกล้าในการเผชิญหน้ากับศัตรู
‎แต่ต้องใช้สองเท่าในการเผชิญหน้ากับเพื่อน
‎ใครกล่าวไว้น่ะเหรอ อัลบัส ดัมเบิ้ลดอร์ไง
‎ส่งตรงมาจากฮอกวอตส์ในสลัม
‎ไปตรวจสอบได้
‎เมื่อผมพูดมันออกมา...
‎ผมจะรู้สึกเท่ห์ เพราะผู้คนจะทำแบบนี้...
‎"นี่...
‎ติอาโก้...
‎ฉันมาจากบ้านสลิธิริน"
‎เรามาถึงช่วงที่สี่ของการแสดงแล้ว
‎ความผิดพลาดก่อให้เกิดพัฒนาการ
‎การแลกเปลี่ยนความเห็น ‎คือสิ่งที่เด็กในชุมชนแออัดต้องการ
‎ไม่ใช่คนที่มาบอกว่าเราทำผิดอะไร
‎แต่เป็นคนที่ชี้แนะหนทางที่ถูกต้องให้กับเรา ‎เราต้องการโอกาส
‎คุณใช้เวลาตั้งนานในการปรับเปลี่ยนตัวเอง
‎คนอื่นก็ต้องการเวลา ‎ในการปรับเปลี่ยนตัวเองเช่นกัน
‎ดังนั้นได้โปรดอย่าขัดขวางพวกเรา
‎ถ้าเรารู้จักเหตุและผล ‎ตอนที่ฟีลิปินพูดแบบนั้น...
‎ผมก็คงเข้าใจแล้วแต่ไม่เลย
‎ผมอายุแค่ 14 ปีและโง่เขลา
‎ตอนที่ฟีลิปินบอกผมแบบนั้น...
‎นี่คือคำตอบที่ผมให้กับเขา "หัวโต...
‎ทำไมนายไม่ห่วงเรื่องของตัวเองล่ะ"
‎ผมตอบ "แน่นอน
‎แน่ล่ะฉันห่วง
‎โดยเฉพาะเมื่อตอนนี้มีเกย์สองคนอยู่ในกลุ่ม"
‎แล้วผมก็ถอยกลับไปเต้น
‎เนโกะจังมาถึงแล้วทำแบบนี้...
‎"หนุ่มๆ สาวๆ ฟังทางนี้" ผมพูด "ฟีลิป...
‎เขาเป็นสาวแต๋วแตก"
‎ผมถาม "มีอะไรเนโกะจัง" ‎เขาตอบ "มีสามเรื่อง"
‎ผมถาม "สามเรื่องเหรอ
‎เขาได้ทั้งสองทาง"
‎รู้มั้ยว่าทางไหนบ้าง ทั้งก้นและกระเจี๊ยวไง
‎ผมถาม "นายมีเรื่องอะไร"
‎"เรื่องแรกคือฉันทำผ้าโพกหัว
‎ที่มีหางม้ายาวถึงก้นได้แล้ว
‎ทีนี้การแสดงของเราจะดูอ่อนช้อยมากขึ้น"
‎"ฟีลิป... แล้วเรื่องที่สองล่ะ"
‎"ฉันขอใช้สิทธิ์ทำกางเกงให้แหวก ‎ตั้งแต่ตรงนี้ลงไป
‎รอยแหวกที่จะเผยให้เห็น ‎ก้นของเราถึง 60 เปอร์เซ็นต์
‎มันเรียกว่าแหวกพริ้ว
‎"เรียกว่าอะไรนะ"
‎เขาบอก "แหวกพริ้ว"
‎ผมพูด "แหวก" เขาสวน "พริ้ว"
‎"มันเรียกว่ายังไงนะ พูดอีกที"
‎เขาตอบ "เลิกล้อเล่นสักที"
‎เขาพูดช้าๆ "แหวก...
‎พริ้ว"
‎"ขอเวลาเดี๋ยวนะ ฉันไปคุยกับฟีลิปก่อน"
‎"พริ้ว...
‎เขาเป็นเกย์!
‎เขาเป็นเกย์ชัดๆ"
‎"เนโกะจัง แล้วเรื่องที่สามล่ะ"
‎"ฉันรู้สึกผิดหวังกับการเต้นของคนในกลุ่มสองคน
‎และฉันจะแก้ไขการส่ายสะโพกของพวกเขา ‎ด้วยยาแรง
‎ผมถาม "โอเค ใครคือคนแรก"
‎เขาตอบ "แน่นอนว่าคนๆ นั้นคือฟีลิปิน"
‎ผมพอใจมากและแซวเขา "ไง ฟีลิป...
‎เขาจะแก้ไขนายด้วยยาแรง!
‎เขาเป็นเกย์!"
‎ผมถาม "คนที่สองล่ะ" "นาย"
‎ผมบอก "ดูเขาสิฟีลิป
‎นายจะแก้ไขการส่ายสะโพกของเขายังไง"
‎"พรุ่งนี้ นาย ฟีลิปินและฉัน ‎จะไปที่ห้องของนาย บนเตียง"
‎ผมบอก "ฟีลิป...
‎มองฉัน
‎เงยหน้าขึ้น เพื่อนรัก
‎ฉันอยากให้นายมองตาฉัน
‎นายได้ยินที่เขาพูดมั้ย
‎ฟีลิป...
‎พรุ่งนี้นายต้องมานะ
‎ไม่งั้นฉันซวยแน่
‎เขาเอาจริง"
‎เช้าวันต่อมา
‎ผมยืนอยู่อีกด้านของเตียง ฟีลิปินอยู่อีกด้าน
‎และเนโกะจังอยู่ตรงกลางเตียง ‎เนโกะจังพูดขึ้นว่า...
‎"เอาล่ะพวกนาย ย่อลงบนเตียง
‎แยกขาออก แยกขาออก
‎ยืดขาออก ซ้ำๆ ซ้ำๆ
‎โยกซ้าย โยกขวาและหมุนเป็นวง
‎อย่างนั้นแหละ โยกคืนมา
‎และส่าย ส่าย ส่าย
‎และส่าย
‎เราเต้นอยู่นานมาก
‎ผมว่าเราเต้นกันอยู่เจ็ดนาทีได้
‎สองคนท่าทางอึดอัดและอีกคนที่
‎หมุนสะโพก ซ้าย ขวา
‎เราเต้นกันอยู่เจ็ดนาที มันนานพอควร
‎ไม่มีใครพูดอะไร
‎ในห้องนอนนั้นเราไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ
‎มันเป็นสถานการณ์ที่อึดอัด
‎ไม่มีใครพูดอะไรและผมได้แต่คิดว่า "ฟีลิป...
‎ดูสิว่ามิตรภาพของเรามาจบลงอย่างนี้"
‎ผ่านไปสามนาที เนโกะจังหยุดร้อง ‎"โยกซ้าย โยกขวาและหมุนเป็นวง"
‎เขาหยุดร้องเพลง
‎ท่ามกลางความเงียบ...
‎ชายสามคนทำท่าทางแบบนี้
‎ฟีลิปินอึดอัดใจมาก
‎เขากอดอกเต้นอย่างนี้
‎ตั้งแต่เอวลงไปกำลังมีปาร์ตี้ ‎เหนือขึ้นมาดูเคร่งเครียด
‎สาบานได้เลย
‎เมื่อถึงจุดหนึ่งผมพูดขึ้นว่า...
‎"ถ้าพ่อฉันเดินขึ้นมา ฉันไม่รู้จะบอกเขาว่ายังไง"
‎เราซ้อมกันหนักมาก
‎จนสามารถเข้ารอบสุดท้าย ‎ของการแข่งชิงแชมป์อาเช่
‎เราเช่ารถบัสสองคันสำหรับคนที่มาเชียร์เรา
‎เด็กๆ ตีกลองกันสนั่นรถ
‎ชุมชนแออัดนั้นหาโคเคนง่าย ก็เลย...
‎ผมกำลังเต้นอยู่
‎มีคนดึงผมออกมา ผมถาม "อะไรวะ...
‎ว่าไง ฟีลิปิน
‎แค่ผ้าโพกหัวกับกางเกงในเหรอ
‎แล้วกางเกงแหวกพริ้วล่ะ"
‎เขาตอบ "ให้ตายสิหัวโต ‎ ฉันถึงได้มาบอกนายนี่ไง
‎ฉันลืมกางเกงไว้ที่บ้าน พ่อฉันกำลังไปเอามาให้
‎นายรู้รึยังว่าเนโกะจังกำลังไปซื้อน้ำมัน...
‎เพื่อมาทาตัวให้เรา
‎ผมถาม "ว่าไงนะ"
‎มองไปทางนั้นเนโกะจังกำลังเดินมา ‎พร้อมขวดน้ำมัน
‎ผมถาม "นายจะทอดเกี๊ยวเหรอเพื่อน"
‎เขาบอก "นี่คือน้ำมันทาตัวผสมกากเพชร"
‎ผมบอก "กากเพชรด้วยนะฟีลิป
‎มันไม่ได้เอาไว้ทาคนธรรมดา"
‎เราต้องเอามือยันกำแพงไว้
‎ให้เนโกะจังทาน้ำมันที่หลังของทุกคน
‎และเมื่อถึงตาของฟีลิปินที่สวมแค่ ‎ผ้าโพกหัวและกางเกงใน
‎เนโกะจังจับที่เอวของฟีลิป
‎และเริ่มทาอย่างช้าๆ
‎ในตอนนั้นคุณคงคิดว่าฟีลิปก็คือฟีลิปแต่ไม่เลย
‎ฟีลิปคือเหยื่ออันโอชะ
‎และเนโกะจัง...
‎คือเนโกะจัง
‎ในดงแห่งความยั่วยวน ‎เนโกะจังคือหมาป่าตัวเมีย
‎เพชรฆาตสาว
‎นางพญาจระเข้
‎ชิโครีต้า
‎คุณเคยมีอะไรกับใครแล้วรู้สึกดีสุดๆ ‎จนต้องร้องออกมาแบบนี้มั้ย
‎เนโกะจังหายใจแบบนี้เลย
‎เนโกะจังจับที่ไหล่และแผ่นหลังช่วงบนของเขา
‎ทาน้ำมันไปทั่วแขนขวาของฟีลิป
‎เขาทาที่แขนขวาอย่างช้าๆ ...
‎ราวกับว่ามันเป็นกระเจี๊ยวยักษ์
‎เขาทาย้อนกลับมาอย่างช้าๆ ไปจนถึงไหล่ซ้าย
‎และจากนั้นนิ้วมือของฟีลิปิน ‎และเนโกะจังก็ประสานกัน
‎ราวกับว่ามันเป็นการเค้นคลึง ‎ที่ทำให้ถึงจุดสุดยอดได้
‎ในตอนนั้นไม่มีใครพูดอะไร ‎แต่ผมคิดในใจว่า "ฟีลิป... "
‎เนโกะจังปล่อยให้ฟีลิปินกลับสู่สภาพปกติ
‎และสิ่งที่ผมคาดเอาไว้ก็เกิดขึ้น
‎เนโกะจังที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย ‎จับที่สะโพกของฟีลิปและบีบมัน
‎ฟีลิปคุยกับโจบี้อยู่และไม่รู้ตัว...
‎เนโกะจังคิดไม่ซื่อกับเขา
‎แต่เนโกะจัง...
‎ก็คือเนโกะจัง
‎เขาทาต่อไปที่ท้องของฟีลิป
‎สูงขึ้นไปตรงกล้ามท้อง
‎จนกระทั่งนิ้วโป้งของเขาแตะที่หัวนม
‎เมื่อถูกสัมผัส หัวนมเขาตั้งขึ้น ‎และมองขึ้นไปที่หน้าเขาตะโกนว่า "ฟีลิปเป้!
‎มีคนใช้มือถูตรงนี้!
‎และมันเป็นมือของผู้ชาย"
‎หัวนมร้องขอความช่วยเหลือ แต่ถึงกระนั้น...
‎เนโกะจัง...
‎ก็คือเนโกะจัง
‎นางพญาผู้เจ้าเล่ห์!
‎เขาวางมือไปที่หลังของฟีลิป
‎ที่เอาแต่คุยกับโจบี้
‎เขาไม่รู้ตัวว่าเนโกะจัง...
‎อ๊ะ
‎เนโกะจัง...
‎สัมผัสเบาๆ ...
‎ที่กระเจี๊ยวของฟีลิป
‎และนั่นเป็นครั้งแรก...
‎ฟีลิปมองมาที่ผมและพูดว่า "หัวโต... "
‎และจากนั้น...
‎ผ่านมาสิบปีแล้ว
‎ชีวิตผมเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ‎เมื่อผมเริ่มแสดงตลก
‎มีคนกล่าวหาว่าผมลืมตัว ผมเปลี่ยนไป
‎มันแปลกมากและสร้างความหนักใจให้ผม
‎ดังนั้นสิ่งที่ผมต้องทำคือ...
‎เบิกตาให้กว้าง ระวังเพื่อนที่เสแสร้ง
‎และเว้นระยะห่างจากผู้คน
‎เมื่อมองย้อนกลับไป ฟีลิปินยังเป็นเพื่อนผม ‎จนถึงทุกวันนี้
‎น่าเสียดายที่เนโกะจังหายไปแล้ว
‎แต่ปีที่แล้วเขากลับมา
‎เขาบอกว่าอยากดูการแสดงของผม ‎และผมบอก "มาดูฉันเถอะ!"
‎เขามาจริงๆ เขาไปที่หลังเวที ‎เรากอดและจูบแก้มกัน
‎ผมมองเขาอย่างจริงจัง ‎และพูดว่า "นี่ เนโกะจัง...
‎ฉันผิดไปแล้ว
‎ฉันขอโทษที่ตอนเป็นเด็กฉันอยากเป็นเพื่อนที่ดี...
‎แต่ก็ทำไม่ได้
‎ฉันอยากให้นายรู้ว่าฉันเสียใจและ...
‎ฉันอยากช่วยนายแต่ฉันทำนายพัง"
‎เขาบอก "สาธุ"
‎ผมถาม "ว่าไงนะ"
‎เขาตอบ "ฉันสาธุเลยล่ะเพื่อน
‎ติอาโก้...ไม่เป็นไรหรอก
‎ไม่ใช่แค่เพราะฉันตระหนักได้ว่าผู้คนนั้นน่ากลัว
‎จนทำให้ฉันไม่มีความสุขกับชีวิต
‎แต่ชีวิตมันยากอยู่แล้ว ติอาโก้
‎เรามัวแต่จมกับความคิดแบบนี้ไม่ได้
‎คิดดูสิ
‎ฉันเป็นเกย์ ฉันเป็นคนผิวดำ ‎ฉันมาจากชุมชนแออัด"
‎"ใช่ นายมีครบจัดเต็มเลย"
‎เขาตอบ "ก็ใช่น่ะสิ
‎ฉันโดนเหยียดครบทุกเรื่อง ดังนั้น...
‎ฉันต้องเลือกว่าจะมีความสุขกับชีวิต ‎หรืออยู่กับความเศร้าไปชั่วนิรันดร์"
‎ผมถาม "นายโอเคมั้ยเพื่อน"
‎"มันเลิศมากเลยล่ะ
‎ว่าแต่... ติอาโก้...
‎ฉันมีเรื่องอยากจะบอกนาย
‎ติอาโก้ ฉันรอพูดมานานแล้ว ‎และฉันคิดว่าต้องเป็นตอนนี้
‎ติ...
‎ฉันแอบรักใครบางคนมานานแล้ว
‎และ...
‎ฉันจะบอกนาย
‎ฉันจะไปพาเขามาที่นี่
‎ฟีลิป...
‎ช่วยไปตามคาร์ลอสมาที
‎มาสิคาร์ลอส ฉันจะแนะนำเขาให้รู้จัก ‎เขาน่ารักมาก
‎หัวเขาโตไปหน่อยแต่เขานิสัยดี
‎ติอาโก้
‎นี่คือคาร์ลอส
‎สามีของฉัน
‎และเจ้าสาวของฉันด้วย
‎มันขึ้นอยู่กับอารมณ์
‎ฉันอยากให้นายได้เจอเขาเพราะ...
‎รู้มั้ยว่าฉันไม่เคยได้รับความรักขนาดนี้มาก่อนเลย
‎ฉันอยากให้นาย
‎ได้พบกับเขา
‎ติอาโก้ นี่คือคาร์ลอส"
‎ผมคุยกับพวกเขาสองคนอยู่ครึ่งชั่วโมง
‎ผมได้เรียนรู้อย่างมากเกี่ยวกับความรัก สีผิว ‎ผมเป็นผู้ฟังที่ดี
‎พวกเขาเป็นคู่เกย์และผมเป็นชายแท้
‎ผมเลยมีคำถามที่น่าอายหลายเรื่องเลย
‎ในขณะที่กำลังคุยกันอย่างจริงจัง ‎ผมก็ถามขึ้นมาว่า...
‎"ใครเป็นรุกและเป็นรับ"
‎ผมคิดว่าเรื่องนี้มันตลกนะ
‎เนโกะจังรู้ว่าผมล้อเล่น ‎เขาบอกว่า "หุบปากเลย
‎นายอยากรู้อะไรกันแน่"
‎ผมตอบว่า "ฉันอยากรู้ว่าพวกนาย ‎รักษาความสัมพันธ์กันยังไง
‎เล่นเกมฟีฟ่าด้วยกันเหรอ"
‎เนโกะจังแซวผมกลับว่า ‎ "นายยังมีปัญหากับผู้หญิงรึเปล่า"
‎"จะบอกอะไรให้นะ
‎ทุกครั้งที่ฉันเห็นคู่รักที่มีความสุข ‎ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาทำยังไง
‎เพราะทุกครั้งที่ฉันมีความสัมพันธ์กับใคร ‎ฉันเป็นคนโง่สุดๆ"
‎เนโกะจังมองผมแล้วพูดว่า ‎ "รู้คุณค่าของตัวเองไงที่รัก
‎นายต้องมีความสุขกับตัวเอง
‎แล้วนายจะเข้าใจว่านายไม่ต้องการใครหรอก
‎ฉันเคยมีความสุขกับชีวิตที่โดดเดี่ยว ‎คาร์ลอสก็ด้วย เมื่อเรามาพบกัน
‎เรากลายเป็นคู่รักเกย์ที่มีความสุข
‎นายน่าจะลองดูนะ"
‎เป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่า ‎ "ฉันควรลองมีอะไรกับฟีลิปินสักครั้ง"
‎สองวินาทีถัดมาผมคิดว่า "ไม่ดีกว่า
‎แต่ฉันเข้าใจเรื่องการรู้คุณค่าของตนเอง ‎แต่ว่านะ...
‎รู้ตัวมั้ยว่าพวกนายสองคนหล่อมาก"
‎มันทำให้บรรยากาศของห้องแต่งตัวอบอุ่นขึ้น
‎เมื่อผมหันไปอีกทาง ‎ฟีลิปินเปิดประตูเข้ามา "ฟีลิป!
‎เนโกะจังมา!"
‎เมื่อผมหันกลับมา พวกเขากำลังจูบกันดูดดื่ม
‎ฟีลิปินพูดว่า "เขาดูเกย์สุดๆ เลย"
‎เรามาถึงช่วงสุดท้ายของการแสดงแล้วครับ
‎น่ารักจังเลย!
‎มาทวนกันอีกรอบ
‎กฎ หลักการ กำหนดความเป็นตัวคุณ
‎ความล้มเหลวก่อให้เกิดพัฒนาการ
‎และสุดท้าย "คุณสู้เพื่อใคร"
‎สร้างห้าข้อนี้ขึ้นมาให้ได้และคุณคือโพคัส อิเด
‎ผมจะพูดบางอย่างขึ้นมา
‎ถ้าคุณเห็นด้วยให้ตอบ "ใช่"
‎ถ้าไม่ก็หุบปากไป
‎แม่คุณน่ารำคาญรึเปล่า
‎- ใช่! ‎- แม่ผมด้วย
‎และที่แย่คือเธอเข้าโบสถ์ด้วย
‎ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้หญิงที่ออกจากบ้าน
‎ไปหาพระเจ้าต้องกลับมาอย่างซาตาน
‎พี่น้องของพวกคุณเป็นคนแปลกๆ รึเปล่า
‎- ใช่! ‎- ทั้งที่เราออกมาจากท้องเดียวกัน
‎บางครั้งมันเหมือนการแยกของ ‎อันนี้ดี อันนี้ไม่ดี
‎ลุง ป้า ของพวกคุณ ‎จะมาก็ต่อเมื่อต้องการบางอย่างใช่มั้ย
‎ใช่!
‎พวกคุณจะได้รวมญาติก็ต่อเมื่อ ‎มีคนในครอบครัวตายใช่มั้ย
‎ใช่!
‎ถ้าครอบครัวของคุณเป็นเหมือนครอบครัวคนอื่น
‎แล้วทำไมต้องบ่นเรื่องครอบครัวตัวเอง
‎นั่นเพราะคุณไม่เข้าใจหน้าที่ของคุณต่อครอบครัว
‎ผมมีสิ่งที่อยากจะบอก ‎กับคนที่บ่นเรื่องครอบครัวตัวเอง
‎ครอบครัวของคุณน่ารำคาญ ‎มาตั้งแต่ก่อนที่คุณจะเกิดแล้ว
‎เมื่อคุณเกิดมันก็ยิ่งเลวร้ายขึ้นไปอีก
‎คุณคือสิ่งที่เรียกว่า "ตัวถ่วง"
‎คุณไม่ควรค่าที่จะอยู่ในเนื้อเพลง ‎ของฮาโซไนส์...
‎ที่บอกว่าดอกไม้บานได้แม้จะอยู่ในถังขยะ
‎เพราะคุณเป็นขยะไม่ใช่ดอกไม้
‎แล้วยังมีหน้ามาคิดอีกว่า ‎ตัวเองจะเปลี่ยนครอบครัวได้
‎คุณจะต้องเป็นโพคัส อิเด ‎เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่เป็นแบบนี้
‎คุณไม่เข้าใจอะไรเลย คุณดีแต่บ่นเหมือนพวกเขา
‎ชีวิตก็เหมือนอยู่ในน้ำ ‎คุณจะจมลงไปหรือว่ายขึ้นมา
‎ผมควรไปเป็นโค้ชชีวิตนะ
‎ตอนผมอายุ 14 ปีผมออกไปคุยกับเด็กแถวบ้าน
‎และผมเห็นฟาบิโอ้เพื่อของผมโดนต่อย ‎และถูกยิงเข้าที่หน้าอกเจ็ดครั้ง
‎เขาตายต่อหน้าทุกคน
‎เขาถูกฆ่า ตอนนั้นผมอายุ 14 ปี
‎ถ้าคุณไม่เจอกับตัว ‎คุณจะไม่เข้าใจความเจ็บปวดเลย
‎คุณจะไม่มีวันเข้าใจคนที่มาจากชุมชนแออัด
‎แต่ผมไม่ได้มาที่นี่...
‎เพื่อเล่าเรื่องนี้และสร้างบรรยากาศ ‎ที่เงียบงันแบบนี้
‎ไม่เลย ผมต้องทำให้คุณหัวเราะกับความอัปยศนี้
‎ดังนั้นผมจะเล่าเรื่องตลก ‎เกี่ยวกับการตายของฟาบิโอ้ให้ฟัง
‎ตอนนี้ผู้หญิงคงจะแบบว่า "ให้ตายสิ ...
‎ติอาโก้
‎คุณคิดว่าผู้คนจะขำกับการตายของฟาบิโอ้เหรอ"
‎ใช่
‎เพราะผมไม่ได้พูดถึงสาระ ผมพูดเรื่องตลก
‎ตอนผมอายุ 14 ผมออกไปคุยเล่น ‎กับเด็กอยู่ตามถนน
‎และผมเห็นฟาบิโอ้เพื่อนของผมถูกต่อย ‎และยิงเข้าที่หน้าอกเจ็ดนัด
‎คำถามคือจำเป็นต้องต่อยด้วยเหรอ
‎ไม่จำเป็นเลย
‎แล้วผมทำยังไง
‎ตอนอายุ 18 ผมคิดได้ว่า ‎ตอนอายุ 30 ผมจะซื้อบ้านให้แม่
‎และผมทำได้ ตอนอายุ 30 ผมมีบ้านให้แม่
‎ตอนอายุ 30 ผมจะหาเงินใช้เองและผมทำมันได้
‎ตอนอายุ 30 ผมจะมีรถดีๆ ขับ ‎ผมมีรถแล้วแต่มันจะดีขึ้นกว่านี้
‎ผมสัญญากับครอบครัวไว้ว่าเมื่อผมอายุ 30
‎เราจะไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ปีละครั้ง
‎ที่ไม่ใช่มองกากัว
‎ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบมองกากัวแต่ผมไปที่นั่นบ่อยมาก
‎เมื่อผมเหยียบพื้นทราย ‎กลากเกลื้อนจะทักทายว่า "ติอาโก้"
‎และผมภูมิใจมาก...
‎ที่ทริปแรกของผมกับครอบครัว
‎คือดิสนีย์แลนด์ คุณเข้าใจผมมั้ย
‎ใช่แล้วลูกพี่
‎ชีวิตต้องเดินหน้า
‎ทำงานหนักเพื่อทุกคน
‎พรสวรรค์ของผม มุกของผม
‎ของของผม การแสดงของผม
‎และเงินของคุณ
‎คุณเป็นคนจ่ายเงินเพื่อให้เกิดการแสดงนี้
‎และผมจะบอกอะไรให้นะ
‎เมื่อการแสดงนี้ได้ฉายทางเน็ตฟลิกซ์ ‎คนทั้งโลกจะได้เห็นมัน
‎ชาวบราซิลจะได้เห็นชัยชนะของเราและพูดว่า
‎"ให้ตายสิ ไอ้บ้านี่ได้ไปดิสนีย์แลนด์ เจ๋งหว่ะ"
‎ในอีกด้านหนึ่งพวกฝรั่งก็จะได้ดูด้วย
‎และพวกเขาจะแบบว่า "ดูสิที่รัก...
‎พวกเขาดีใจที่ได้ไปดิสนีย์แลนด์"
‎แต่ผมไม่อายหรอก
‎นี่ กล้องของเน็ตฟลิกซ์ซูมหน้าผมได้
‎แต่อย่าใกล้มากเพราะหน้าผมอ้วน
‎นี่ ชาวฝรั่งมังค่า
‎ให้เกียรติทริปดิสนีย์แลนด์ของผมด้วย
‎เพราะคุณไม่รู้หรอกว่าสวนสนุกเพลย์เซนเตอร์ ‎มันเป็นยังไง
‎กรุณาให้เกียรติผมด้วย ให้ตายสิ!
‎คุณไม่เข้าใจการเข้าแถว 14 ชั่วโมง ‎เพื่อเล่นรถไฟเหาะหรอก
‎และมีเจ้าหน้าที่มาบอกว่า ‎"เครื่องเล่นปิดปรับปรุง"
‎มันเป็นเรื่องน่าโมโห
‎ผมเก็บเงินตั้งแต่อายุ 18 จนถึง 30 ปี
‎มันไม่ใช่เงินมากมายแต่ก็พอสมควร
‎ผมจะซื้อของที่ราคาถูกที่สุดเสมอ ‎ผมจะยกตัวอย่างให้ดูนะ
‎ถ้าผมจะกินอาหาร ‎ผมจะเลือกกินโฟฟุร่าหรือฟานดังโกส์
‎- โฟฟุร่า ‎- โฟฟุร่า
‎ไม่ต่างจากการกินพลาสติก ‎รสหัวหอมและพาร์สเลย์เพื่อความประหยัด
‎- ท็อดดินโญหรือโซโคพินโญ ‎- โซโคพินโญ!
‎ช็อกโกแล็ตนมรูปหนู
‎เมื่อคุณดื่มมันสามแก้ว ‎ท้องของคุณจะร้องว่า "โอ้ เจ้าหนู!"
‎พวกคุณเป็นผู้ฟังที่ยอดเยี่ยม
‎เมื่อคุณใช้เวลาอย่างมากกับการคิดเรื่องเงินทอง
‎เพื่อที่จะทำให้ครอบครัวสุขสบาย ‎คุณจะกลายเป็นคนบ้าวัตถุ
‎แต่เมื่อผมไปดิสนีย์แลนด์ ‎ผมไม่อยากนั่งกังวลเรื่องเงิน
‎มันเป็นครั้งแรกที่เราได้ไปต่างประเทศ ‎เราต้องสนุกกับมันใช่มั้ย
‎ใช่!
‎ผมท่องมันไว้ในหัวว่า "ไม่เป็นไร ไอ้หนู"
‎ท่องไว้ว่า "ไม่ต้องสนเรื่องเงิน!"
‎ผมซื้อตั๋วเครืองบินให้ทุกคนในครอบครัว
‎และมันลำบากมากครับ
‎ผมไม่รู้ว่าวันนี้คุณได้ทำอะไร ‎ให้กับคนที่คุณรักแล้วรึยัง
‎แต่มันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม
‎เมื่อผมเห็นพวกเขาผมพูดว่า ‎ "ให้ตายสิ มันวิเศษมาก
‎ทุกคนมีความสุข ทุกคนบรรลุเป้าหมาย
‎มันมาจากหยาดเหงื่อ ‎การทำงานและวินัยของผม"
‎ตอนที่ผมได้เห็นยัสมิน หลานวัยสี่ขวบของผม
‎เธอมีรอยยิ้มนั้น...
‎รอยยิ้มของคนที่ได้กินขนมชูโรสราคาเก้าดอลลาร์
‎ทำไมมันถึงแพงจังวะ
‎ผมเห็นแม่ผมที่กำลังซื้อเสื้อเชิ๊ต ‎ราคา 150 ดอลลาร์
‎แม่ผมหนาว เธอหนาว
‎แม่บอก "โอ้ย หนาวจังเลย"
‎ผมตอบ "เดี๋ยวกลับบ้านก็ร้อนแล้ว"
‎แม่บอก "ไม่ ฉันจะซื้อเสื้อตัวนี้ ฉันหนาว"
‎เธอหนาว นั่นล่ะแม่ผม
‎แม่ผมเอง
‎แม่ที่เข้าสู่วัยทองและไม่เคยหนาวมาเจ็ดปีแล้ว
‎แต่พอไปถึงดิสนีย์แลนด์แล้วทนไม่ได้
‎เธอทนได้แค่นี้
‎ผมมองไปรอบๆ ครอบครัวของผมกำลังมีความสุข
‎กับการใช้จ่ายเงินของผม
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมคิดถึงมองกากัว
‎ผมบอกตัวเอง "ฉันไม่สนเรื่องเงินหรอก"
‎หลานของผมเดินมาแล้วบอกว่า "ลุง!
‎ท้องหนูกำลังร้อง"
‎ผมถาม "หิวเหรอ" เธอตอบว่า "หนูหิว"
‎หลานผมเธอน่ารักมาก ‎วันก่อนเธอพูดบางอย่างที่ตลกมาก
‎เธอบอก "ลุง!
‎พ่อหนูบอกว่าเขาแอบชอบลุง"
‎"ไปบอกเขานะว่าลุงก็เหมือนกัน"
‎ผมถาม "ลาร่า กินมื้อเที่ยงกันเถอะ
‎เธอได้จองร้านที่เราจะได้เจอมิกกี้มั้ย"
‎เธอตอบ "ใช่ มิกกี้จะมาถึงในอีกสิบนาที"
‎ผมบอก "เยี่ยม! เราทำได้แล้ว"
‎พอเรากินๆ อยู่ มิกกี้ก็มาถึง
‎หลานผมร้องว่า "มิกกี้มาแล้ว!"
‎ผมบอก "เดี๋ยว!
‎เก็บอาการหน่อย
‎ภายนอกเขาอาจจะเป็นมิกกี้ ‎แต่ข้างในเป็นใครไม่รู้
‎ถ้าเป็นไมเคิล แจ็คสันล่ะ
‎เก็บอาการหน่อยเถอะ"
‎ด้วยความที่เป็นคนบราซิลจากชุมชนแออัด ‎ผมจูงมือเธอ
‎และพูดว่า "โทษนะ
‎นายช่วยถ่ายรูปกับหลานฉันหน่อยสิไอ้หนูท่อ
‎ถ้าเธอร้องไห้ เรื่องนี้จบไม่สวยแน่
‎เชิญ!"
‎ผมกลับไปนั่งเก้าอี้ด้วยท่าทางนักเลง
‎ขณะที่เรากินข้าวก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมา
‎ผมถาม "ว่าไงครับ" เธอส่งบิลให้ผม ‎มันระบุ 440 ดอลลาร์
‎เท่ากับเงิน 1,700 เรียล
‎มื้อเที่ยง
‎ไม่รวมค่าตั๋วเครื่องบิน
‎มิกกี้อยู่ตรงนั้นแต่ผมคิดว่านั่นเป็นเอลซ่า ‎เพราะตัวผมชาไปหมด
‎ผู้หญิงคนนั้นถามว่า "คุณจะจ่ายด้วยวิธีไหน" ‎ผมตอบ "ผมไม่รู้
‎คุณรับตูดมั้ยครับ น้องสาวผมอยู่ตรงนั้น"
‎ผมถาม "ทำไมมันถึง 1,700 เรียล"
‎เธอตอบว่า "เพราะพี่อยากกินกับมิกกี้นี่"
‎ผมด่า "ไอ้หนูเวรตะไล!
‎ทำไมแกไม่ลงหลุมไปกับนินจาเต่า
‎ในราคา 1,700 เรียล ‎กูฟฟี่ต้องเลียหน้าแม่ของฉัน
‎ไก่ตัวนี้ต้องเป็นลุงสครูจ
‎ในราคา 1,700 เรียล!"
‎ผมตีโพยตีพายจนครอบครัวผมพากับทำหน้าแบบนี้
‎ผมรู้สึกละอายใจว่า "อีกแล้วเหรอ
‎นายคิดถึงแต่เงิน นายควรจะคิดถึงครอบครัวก่อน
‎แต่มัน 1,700 เรียลเลยนะ
‎สำหรับมื้อเที่ยง
‎ผมไม่ใช่คนเดียวที่ของขึ้น
‎มีครอบครัวคนบราซิลอีกครอบครัวที่ร้องเสียงหลง
‎เขาของขึ้นยิ่งกว่าผมซะอีก
‎มีตอนหนึ่งที่เขาพูดว่า "ใจเย็นกะผีน่ะสิ! "
‎ผมมองดูที่บิล 1,700 เรียลและมองไปข้างๆ
‎ยัสมินหลานของผมกำลังกอดมิกกี้
‎เธอมองมิกกี้และพูดว่า...
‎"มิกกี้...
‎คุณหล่อจัง"
‎และมิกกี้ตอบว่า...
‎ผมเห็นอย่างนั้นแล้วคิดว่า ‎ "บ้าจริง ฉันห่วงแต่เรื่องเงินจนเกินไป"
‎ดังนั้นผมจึงยอมเข้าใจ
‎ผมมองที่บิล 1,700 เรียลและพูดว่า ‎ "ยังไงซะเราก็ผ่อนบัตร 10 เดือน"
‎ผมเลิกคิดเรื่องเงินและพูดกับหลานว่า ‎ "ยัสมินหลานรัก...
‎ลุงรักหลานมากรู้มั้ย
‎เธอมองมายิ้มให้ผมและผมได้ยินเสียง...
‎"ฉันไม่ได้ยิ้มให้แก ไอ้หนูเวรตะไล!
‎คิดว่าฉันกลัวแกเหรอ ‎เดี๋ยวก็เรียกพลูโตมาเลย!"
‎"หนูก็รักลุงค่ะ
‎หัวลุงเหมือนมิกกี้เลย
‎ผมมองรอยยิ้มของหลาน ‎และมองไปที่บิล 1,700 เรียล "ไม่คุ้มเลย"
‎เงิน 1,700 เรียลมันมากพอจะทำฟันขาว ‎แบบฟีร์มินูให้หลานผมได้เลย
‎เจ้าบ้านั่นมีฟันขาวโคตรๆ
‎เขาบ้วนปากด้วยไฮเตอร์
‎หลังจากกินข้าวเสร็จเราไปที่แพนดอร่า ‎เมืองสีน้ำเงินของอวาตาร์
‎มันเป็นสถานที่ที่แปลกมาก
‎ทุกอย่างเป็นสีน้ำเงินหมด คุณจะจำใครไม่ได้เลย
‎มันเจ๋งมากและมีเสียง ‎ที่ทำให้รู้สึกเหมือนเมืองลึกลับ
‎มีคนซ่อนอยู่ที่ทำเสียงแบบ...
‎ผมเดินไปกับครอบครัวและแม่ก็พูดขึ้นว่า ‎ "สถานที่นี้ต้องคำสาป
‎ต้องมีการสวดมนต์ให้ที่นี่ ‎ต้องใช้นักบวช 40 คน...
‎ถึงจะล้างคำสาปที่นี่ได้
‎ที่นี่ไม่ได้รัศมีของคัมภีร์ไบเบิลมาสองเดือนแล้ว
‎"นี่เป็นดาวดวงอื่นนะแม่"
‎"ดาวดวงอื่นกะผีน่ะสิติอาโก้ ที่นี่...
‎ถูกสาปโดยซาตาน"
‎ผมบอก "เราอยู่บนดาวแพนดอร่า
‎เมืองของคนผิวสีน้ำเงินจากเรื่องสเมิร์ฟไงแม่"
‎เราหยุดอยู่ที่ห้องหนึ่งที่มีเสียง...
‎"ยินดีต้อนรับชาวโลก
‎ขอต้อนรับสู่ดาวแพนดอร่า
‎วันนี้คุณจะได้สัมผัสประสบการณ์ ‎การบินจำลองเป็นครั้งแรก
‎ถ้าคุณผ่านมันไปได้ คุณจะสามารถ ‎ใช้ชีวิตร่วมกับเหล่าอวตาร์ได้
‎ไปที่ห้องถัดไปและเชิญขึ้นเครื่องได้เลย"
‎เจ๋งเป้ง!
‎ผมพึมพำ "สุดยอด!"
‎ผมขึ้นไปบนเครื่องนั่นราวกับว่า ‎มันเป็นมอเตอร์ไซค์ราคาแพง
‎ผมมองไปที่หลานและพูดว่า "มันคือบิ๊กไบค์จ้ะ
‎แม่ แว่นผมอยู่ไหน ผมอยากดูหล่อเท่ห์"
‎ผมเห็นแม่สวมแว่นสามมิติ แม่ผมสายตาสั้น
‎แม่สวมแว่นสามมิติ
‎แล้วบอกว่า "แม่มองเห็นแล้วลูก" ‎ผมอุทาน "พระเจ้า"
‎ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมเห็นแต่เครื่องอะไรไม่รู้
‎แต่พอสวมแว่นเท่านั้นแหละ ‎ผมก็เข้าสู่ดาวแพนดอร่า
‎ผมอุทาน "ให้ตายสิ!"
‎มีผู้หญิงโผล่ขึ้นมาและพูดว่า...
‎"ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในภาพจำลองนี้ ‎จะเกิดขึ้นกับคุณจริงๆ
‎ดังนั้นระวังให้ดี"
‎แล้วก็หายไป ผมก้มลง มอเตอร์ไซค์หายไป
‎มันกลายเป็นนกสูง 26 ฟุต
‎ทุกอย่างเป็นสีน้ำเงิน
‎ผมเรียกมันว่าเซาคาเอตาโน
‎มันเริ่มเดิน
‎มันกระพือปีกสองครั้งแบบนี้
‎และร้อง
‎มันพุ่งหัวลงและผมร้อง ‎"ช้าก่อน เซาคาอิตาโน!"
‎มันบินเฉี่ยวหินและพุ่งตรงไปด้วยความเร็ว ‎90 ไมล์ต่อชั่วโมง
‎ผมบอก "ไปเลย! ฉันจะปิดทะเบียนรถให้
‎ไปเลย เซาคาเอตาโน!
‎ตำรวจจับเราไม่ได้หรอก!"
‎นกบินไปด้านข้าง เราก็ขยับตาม
‎มันบินไปอีกด้าน เราก็ขยับตาม
‎มีตอนหนึ่งที่ลมแรง ผมรู้สึกได้ถึงลมจริงๆ
‎ตอนที่น้ำกระเด็นใส่ เรารู้สึกได้ถึงน้ำจริงๆ
‎มีช่วงที่เราบินเข้าป่า...
‎ดิสนีย์แลนด์ได้สร้างกลิ่น...
‎ของป่าขึ้นมา
‎ผมไม่เคยเข้าป่ามาก่อน
‎แม่ผมได้กลิ่นพืชแล้วพูดขึ้นว่า...
‎"แกไม่ได้สูบปุ๊นแถวนี้ใช่มั้ย"
‎ผมตอบ "จะบ้าเหรอแม่"
‎จู่ๆ มันก็กระพือปีกอีกครั้ง
‎และลงจอด
‎หายใจ
‎ขาของเราวางอยู่บนท้องของมัน ‎คุณต้องไม่เชื่อแน่
‎เมื่อเจ้าสัตว์นี้หายใจ ขาของเราจะ...
‎เราจะรู้สึกได้ถึงการหายใจของมันด้วยขาเรา
‎สำหรับผมมันเป็นเรื่องที่บ้ามากๆ
‎แล้วลองนึกถึงคนเคร่งศาสนาอย่างแม่ผมสิ
‎ผมได้ยินเสียงแม่ร้องตั้งแต่เริ่มต้นเลยว่า...
‎"พระเจ้าช่วยลูกด้วย!
‎เลือดของพระคริสต์มีพลัง!
‎แม้ว่าลูกเดินผ่านหุบเขาเงาแห่งความตาย
‎และกำลังขี่ม้าของซาตาน
‎แต่ลูกอยู่ภายใต้ร่มเงาของพระเยซู!"
‎ผมถามแม่อย่างตื่นตระหนกว่า "มันเป็นยังไงแม่"
‎แม่ผมบอก "จั๊กจี้"
‎ผมพึมพำ "ครอบครัวนี้พึลึกกึกกือ"
‎การบินจบลง
‎แม่ผมวิ่งมากอดผมและร้องไห้
‎ผมไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่อยากให้คนอื่นเห็นแม่ร้องไห้
‎ผมบอกพวกเขาว่า "ออกไปรอข้างนอกก่อน ‎ ฉันจะดูแลแม่เอง"
‎ผมผลักแม่ออกอย่างเบามือและถามแม่...
‎"แม่...
‎ร้องไห้ทำไม"
‎แม่มองหน้าผม
‎"แม่ไม่เคยบินมาก่อน"
‎ผมถาม "แม่ว่าไงนะ"
‎"นี่เป็นครั้งแรกที่แม่บิน
‎แม่เคยนั่งเครื่องบิน แต่ไม่เคยขี่นก...
‎นี่เป็นครั้งแรก"
‎"แม่ไม่ได้บินจริงๆ มันเป็นแค่ภาพจำลอง"
‎"มันก็เหมือนกันนั่นแหละ!"
‎ผมบอก "ภาพจำลองก็คือภาพจำลอง
‎เอาจริงๆ นะแม่
‎ผมรู้ว่าแม่จะร้องไห้ด้วยสองเหตุผล ‎คือไม่โกรธก็เสียใจ
‎แต่คราวนี้ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง
‎แม่มีความสุขใช่มั้ย"
‎แม่ตอบ "ใช่
‎แต่นกนั่นมันหายใจได้จริงๆ
‎วู้!
‎เป็นการบินที่บ้าคลั่งมาก
‎แม่อยากเล่าเรื่องนี้ให้ฟาติมาฟังจะแย่แล้ว"
‎ผมถาม "ว่าแต่...
‎แม่ร้องไห้ทำไม" แม่ตอบว่า "ไม่มีเหตุผล"
‎"บอกผมเถอะว่าทำไม"
‎"ไม่มีเหตุผล"
‎แต่ยังไงเราก็ต้องหัดปลดปล่อยอารมณ์เสียบ้าง
‎เราโตมาในที่ที่คนบอกเราว่าไม่ควรร้องไห้
‎ไม่ควรพูดถึงปัญหาทั้งที่เรามีปัญหา
‎การเก็บมันไว้ยิ่งทำให้เราแย่
‎ผมพูดต่อว่า "บอกมาเถอะ ทำไมแม่ถึงร้องไห้"
‎แม่ตอบ "ไม่มีอะไร ก็แค่...
‎ไม่มีอะไรหรอกลูก แม่แค่...
‎แม่คิดว่าอยากจะทำแบบนี้ให้แม่ของแม่บ้าง
‎แต่...
‎ไม่เป็นไรหรอก"
‎ผมบอกแม่ว่า "ไม่เป็นไรหรอกแม่
‎แม่ไม่มีวันหาเงินได้ขนาดนั้น
‎แค่จ่ายมื้อเที่ยงวงเงินบัตรเครดิตแม่ก็เต็มแล้ว"
‎ผมบอกแม่ว่า "เอาจริงๆ นะแม่
‎ผมเคยเห็นแม่ร้องไห้ ‎เพราะความสุขอยู่สองครั้งในชีวิต
‎ครั้งแรกคือตอนที่ผมซื้อบ้านให้แม่
‎และครั้งที่สองคือตอนแม่ได้บิน
‎บอกตามตรงเลยนะแม่
‎เอาแบบตรงสุดๆ
‎ถ้าผมรู้ราคาของทั้งสองอย่างนี้ ‎แม่คงได้แค่บินอย่างเดียว
‎แม่ตอบว่า "ฉันไม่ได้บินจริงๆ ‎มันเป็นแค่ภาพจำลอง"
‎ผมบอก "ทีอย่างนี้เข้าใจเร็วเชียวนะ
‎มันเป็นยังไงล่ะ"
‎แม่ตอบว่า "ลูก ดูสิ่งเหล่านี้ ดูดิสนีย์แลนด์สิ
‎มันเป็นเพราะลูก" ‎ผมตอบ "ไม่ มันเป็นเพราะมิกกี้
‎ผมยังไม่จบเรื่องกับไอ้หนูเวรนั่นหรอก
‎ผมพร้อมที่จะเตะหัวมันกระเด็นขึ้นฟ้าไปเลย
‎ลูคัสน้อยจากบราซิลจะร้องว่า ‎ 'ขอน้ำอัดลมหน่อย'"
‎แม่บอก "ไม่ใช่เจ้าโง่ ที่ทุกคนมาที่นี่ได้...
‎ก็เพราะแก มันเป็นเพราะหยาดเหงื่อของลูก
‎แม่เลยอยากให้แกรู้ว่า...
‎แม่รู้ว่าแกเศร้าที่ต้องจากบ้านไป ‎และไม่ได้เจอเราบ่อยๆ
‎แต่สิ่งที่แกทำให้กับทุกคน
‎เรารักลูกนะ และแม่อยากบอกว่า...
‎แม่โชคดีมากที่ได้เป็นแม่แก
‎และการที่แกดูแลเราดีแบบนี้ ‎แกจะเป็นพ่อที่ดีได้แน่
‎แค่ให้นึกถึงสิ่งที่พ่อแกเคยทำ ‎และอย่าไปทำแบบเขา
‎ในตอนนั้นผมกอดแม่
‎เมื่อผมมองไปด้านข้าง ‎ทุกคนในครอบครัวมองดูผมกอดแม่ไว้
‎มันเป็นครั้งแรกในชีวิต ‎ที่ผมรู้สึกได้ถึงความสุขที่แท้จริง
‎มันเป็นครั้งแรกที่ผมมองครอบครัว ‎และพูดว่า "เราชนะ"
‎ถ้านี่เป็นผลลัพธ์ที่ได้ ‎จากการเป็นโพคัส อิเดมาตลอด 12 ปี
‎มันก็คุ้มค่า
‎นี่อาจไม่ใช่การแสดงตลกที่ดีที่สุดในโลก
‎เพราะผมไม่ใช่นักแสดงตลกที่ดีที่สุด
‎แต่มันจะเป็นการแสดงที่พิเศษสำหรับหลายๆ คน
‎นี่คือสิ่งที่เราทำเพื่อผู้คน
‎เราต้องทำเพื่อทุกคน ต้องคอยเป็นกระบอกเสียง
‎ดั่งคำพูดที่ว่า...
‎"เมื่อไม่มีเสาหลัก...
‎จงเป็นเสาหลักเสียเอง"
‎เมื่อผมกอดแม่เสร็จ...
‎ผมควรจะผละออกมาเลย
‎แต่ผมกอดแม่ต่อและรับรู้ได้ว่า ‎หน้าของแม่ซบลงตรงนี้
‎เมื่อผมมองไปด้านข้าง
‎ปากของผมชนกับหูของแม่พอดี
‎หลังจากคำพูดที่สวยงามที่ได้พูดออกไป ‎ผมก็อยากจะบอกอีกอย่างหนึ่งกับแม่
‎ในช่วงเวลานั้นเอง...
‎คนที่เป็นแฟนคลับผมคงพอจะรู้ ‎ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
‎และคนที่ไม่ใช่จะคิดว่า "พระเจ้า!"
‎"ริต้า!
‎ชาวสลัมพวกนี้มีภาษาเป็นของตัวเอง"
‎ในตอนนี้ทุกคนที่เข้าใจจะเป็นแบบนี้...
‎"นี่...
‎ติอาโก้!
‎อย่าบอกนะว่าคุณจะพูดว่า... "
‎"อะมะนาคะชะมะนา"
‎นี่ทุกคน บอกตรงๆ เลยนะ
‎ผมขอจบเพียงเท่านี้ ขอบคุณ
‎และโปรดจำไว้ โพคัส อิเด
‎คำบรรยายโดย เบญจพร มาตย์สุริย์