Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(คำบรรยายจีนกลางเป็นตัวหนังสือสีขาว) ‪([คำบรรยายไต้หวันอยู่ในวงเล็บเหลี่ยม])
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪พ่อผมตายตอนผมอายุหนึ่งขวบ
‪แม่ผมเลี้ยงผมอย่างดีที่สุด ‪ด้วยตัวคนเดียว
‪แต่หลังจากตกงาน ‪แม่ก็ไม่มีรายได้มาเลี้ยงดูผม
‪เลยทิ้งผมให้อยู่กับตายาย ‪ที่ใช้ชีวิตอยู่ในทุ่งนา
‪ระหว่างที่แม่ออกไปหางาน ‪เพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง
‪ผมคิดถึงแม่
‪รู้สึกโดดเดี่ยวเมื่อไม่มีท่าน
‪โดดเดี่ยวจนในบางครั้ง
‪ก็เห็นในสิ่งที่ผมอยากจะเห็น
‪[แม่เหรอฮะ]
‪[พ่อเหรอฮะ]
‪[แม่ฮะ]
‪[พ่อฮะ แม่ฮะ]
‪[ผมเองฮะ]
‪[แม่ฮะ]
‪[แม่]
‪[ยายฮะ ผมเห็นพ่อกับแม่ด้วย]
‪[ไม่ใช่พวกเขาหรอก]
‪[มาช่วยผมหาพ่อกับแม่หน่อยสิฮะ]
‪[ฟังที่ฉันพูด อย่าส่งเสียงดัง]
‪[เข้าไปในตู้ซะ]
‪ขอตรวจหน่อย
‪ใครอยู่ที่นี่บ้าง
‪[ฉันไม่พูดจีนกลาง พูดแค่จีนไต้หวัน]
‪[ควรเรียนจีนกลางซะนะ]
‪[เป็นนโยบาย เป็นภาษาที่ใช้กันตอนนี้]
‪ฉันจะเข้าไปตรวจ
‪[มีใครอยู่ที่นี่บ้าง]
‪[แค่ฉันกับสามี]
‪[แล้วเขาอยู่ไหน]
‪[ที่นา ทำนาอยู่]
‪[พอใจหรือยัง]
‪[ฉันต้องทำความสะอาด]
‪[แน่ใจนะว่า ‪ไม่อยากให้อยู่กินมื้อเที่ยง]
‪ไปกันได้แล้วน่า
‪[ยังมีพวกต่อต้านซ่อนตัวอยู่น่ะ ‪พวกมันอาจอยู่ที่ไหนก็ได้]
‪[ยายควรขอบคุณเรานะ]
‪[ออกมาได้แล้ว]
‪[พวกนั้นต้องการอะไรครับ]
‪[ตอนนี้พวกก๊กมินตั๋งปกครองประเทศแล้ว ‪เราต้องทำตามกฎของพวกนั้น]
‪[แกไม่มีชื่อในทะเบียนที่นี่]
‪[แกบอกใครไม่ได้นะว่าอยู่กับเรา]
‪[ผมกลับไปตามหาพ่อกับแม่ ‪ได้หรือยังครับ]
‪[แกตาฝาดไปเอง]
‪[ผมไม่ได้ตาฝาดนะ ‪พ่อกับแม่ทำนาอยู่ในนาแถวนี้]
‪[ผมวิ่งไปหาพ่อกับแม่ แต่ดันหกล้ม...]
‪[แกพูดมากเกินไปแล้ว]
‪[พ่อแกตายไปแล้ว กุเรื่องขึ้นมา ‪เขาก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอกนะ]
‪[ฉันจะไม่ช่วยให้แม่แก ‪หางานที่บ้านทำด้วย]
‪[แต่ว่า...]
‪[ผมคิดถึงพ่อกับแม่นี่]
‪[อย่าร้องไห้นะ]
‪[ฉันเคยบอกแม่แก ‪ตอนที่แม่แกอายุเท่าแก]
‪[ว่าร้องไห้มันไม่ช่วยแก้ปัญหา]
‪[เข้มแข็งไว้ อย่าให้ใครเห็นแกร้องไห้]
‪[เข้าใจที่พูดไหม]
‪[จะร้องไห้อีกไหม]
‪ขอโทษนะคะที่มาสายนิดหน่อย
‪หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อไปไต้หวัน ‪จนบ๊อบบี้บอกให้มารับพ่อ
‪เดินทางเป็นยังไงบ้างคะ
‪ก็ดี
‪[นี่]
‪[จะไปไหนน่ะ]
‪[เป็นอะไร ทำไมไม่พูดอะไรเลย]
‪[ยายบอกว่าฉันพูดมากเกินไป]
‪[ไม่เป็นไร ฉันไม่บอกยายนายหรอก]
‪[นายชื่ออะไรเหรอ]
‪[ฉันชื่อพินจุ่ย เธอล่ะ]
‪[ฉันชื่อหยวน]
‪[จะเอาถังนั่นไปทำอะไรเหรอ]
‪[ไปตักน้ำที่แม่น้ำน่ะ]
‪[อยากไปด้วยกันไหม]
‪[ก็ได้]
‪[แต่ต้องวิ่งแข่งกันไปนะ]
‪[ขี้โกง เธอวิ่งก่อนนี่นา]
‪ชั่วขณะนั้นผมลืมความเหงาไป
‪หยวนกับผมใช้เวลาส่วนใหญ่ ‪ในปีถัดไปด้วยกัน
‪เป็นช่วงเวลาที่ผม ‪มีความสุขที่สุดช่วงหนึ่ง
‪หลังจากแม่หางานได้ ‪และผมย้ายกลับไปบ้านเกิด
‪ผมนึกว่าจะไม่มีวันได้เจอเธออีก
‪แต่หลังจากนั้นหลายปี ชะตาก็เล่นตลก
‪เต้นกันอีกเพลงนะ
‪ฉันจะออกไปสูดอากาศหน่อย
‪อาจเป็นตอนฉันกลับมาแล้วกันนะ
‪เธอออกจะสวย
‪มาคบกับนายได้ยังไงกัน
‪เราเคยเจอกันตอนเด็กน่ะ ‪ตอนฉันไปอยู่กับยาย
‪เธอเพิ่งย้ายมาที่นี่ ‪แล้วก็บังเอิญคบกันน่ะ
‪คนบางคนก็โคตรโชคดีเลย
‪ได้สาวแบบนั้น ต้องขอแต่งงานเลย
‪พ่อแม่เธอไม่ยอมแน่ พวกเขาเป็นคนรวย
‪ฉันมันแค่เด็กจนๆ จากหมู่บ้านกันดาร
‪งั้นก็สนุกกับเธอ ‪ตอนที่ยังมีโอกาสแล้วกัน
‪คงงั้นแหละ
‪(เหยาซูหยงแอนด์เดอะเทลสตาร์สคอมโบ)
‪ฉันว่าเธอน่าจะชอบเพลงนี้
‪ไปเรียนเต้นมาจากไหน
‪จากหนัง
‪หนังอะไร
‪หนังอเมริกัน
‪สักวันฉันจะไปที่นั่น
‪ฉันจะพาแม่ไป
‪แม่จะได้ไม่ต้องทำงานอีก
‪ฉันไปด้วยได้ไหม
‪แน่นอน
‪ไม่งั้นอยู่ที่นั่นแล้ว ‪ฉันจะเต้นรำกับใครล่ะ
‪อาจเป็นเฟย์ ดันอะเวย์
‪ช่างเถอะ เธออย่ามาด้วยเลย
‪เดี๋ยวจะเป็นก้างระหว่างฉัน ‪กับเฟย์เสียเปล่าๆ
‪ฉันหิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันไหม
‪งั้นไปเยว่ลูกันเถอะ
‪ไม่เอา แพงไป
‪ไม่เป็นไร ฉันเลี้ยง
‪ฉันให้นายเลี้ยงไม่ได้หรอก
‪ก็ฉันอยากพาเธอไปที่พิเศษๆ นี่นา
‪เราจะไปเยว่ลูกัน
‪ไม่ต้องเถียงแล้ว
‪นายนี่หัวดื้อที่สุดที่ฉันเคยเจอเลย
‪สวัสดี เคยมารับประทานอาหารที่นี่ไหม
‪เคยสิครับ หลายครั้งแล้ว
‪จริงเหรอ งั้นก็เคยดูเมนูแล้วสิ
‪ราคาอยู่ทางขวามือนะ
‪รู้น่า เรามาที่นี่ออกบ่อย
‪แปลกใจนะที่คุณจำเราไม่ได้
‪ก็ได้ งั้นจะรับอะไรดีล่ะ
‪งั้นเอาปลาทอดมาก่อน
‪แล้วก็มะระจีน
‪กับก๋วยเตี๋ยวเนื้อสักถ้วย
‪นั่นแหละครับ ขอบคุณ
‪- เท่านี้นะ ‪- เท่านี้ครับ
‪ได้เลย
‪หมอนั่นแย่ชะมัด
‪คิดเราว่าไม่มีปัญญาจ่ายสินะ ‪เป็นใครกันมาตัดสินเรา
‪แล้วเขาคิดผิดหรือเปล่าล่ะ
‪เปล่า ก็ไม่เชิง
‪นี่ พวกนี้หยาบคายกับเรามาทั้งคืนเลย
‪มาแกล้งพวกเขากันเถอะ
‪ไม่เอา พูดอะไรของนายน่ะ
‪พอนับถึงสาม วิ่งออกจากร้านกัน
‪ไม่เอาน่า
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เฮ้ย กลับมานะ ไอ้เด็กเปรต
‪นายนี่บ้าจริงๆ
‪อยากอยู่กับเธอทั้งคืนจัง ‪แต่ฉันต้องกลับบ้านแล้ว
‪ทำไมไม่เคยให้ฉันไปเห็นบ้านนายเลย
‪เพราะมันหรูไปน่ะ
‪ถ้าให้เธอเห็น ‪เธอจะอยากคบฉันเพราะเงิน
‪แทนที่จะเป็นหน้าตาดีๆ ‪กับเสน่ห์ของฉัน
‪[ไปไหนมา]
‪นึกว่าแม่หลับอยู่ซะอีก
‪[แกล้งหลับน่ะ]
‪[แม่ได้ยินเสียงแกเข้ามา]
‪[ไปไหนมา]
‪แค่ไปเที่ยวกับเพื่อนน่ะ ‪นอนเถอะครับ แม่
‪[แกนั่นแหละนอนซะ ‪พรุ่งนี้แกต้องทำงานนะ]
‪แม่ก็ด้วย หลับได้แล้วครับ
‪ไม่งั้นพรุ่งนี้ตาเฒ่าหลี ‪ได้หาเรื่องแม่อีก
‪[นั่นเพราะแม่ต้องหยุดงาน ‪เพื่อไปช่วยแกตลอดนั่นแหละ]
‪[แม่ทำงานได้ปกติ ‪จนแกเริ่มทำที่นั่นน่ะแหละ]
‪งั้นเราก็เห็นพ้องกัน ‪ว่าเราไม่ชอบตาเฒ่าหลี
‪[เขาน่าขยะแขยงจะตาย]
‪[แม่เคยเห็นเขาหยิบซาลาเปาไส้หมู ‪จากถังขยะมากินด้วย]
‪พ่อไม่ได้ล้างจานก่อนไป
‪หนูล้างให้ได้นะ
‪ไม่เป็นไร
‪เดี๋ยวพ่อค่อยล้าง
‪เสียใจเรื่องคุณย่าด้วยค่ะ
‪ขอบใจ
‪พ่อโอเคนะ
‪หนูรู้ว่าตอนนี้พ่อทำใจลำบาก
‪แต่หนูก็อยากให้พ่อ ‪บอกหนูเรื่องงานศพจริงๆ
‪ก็แค่พิธีเล็กๆ น่ะ
‪ย่าเป็นย่าของหนูนะ
‪แกไม่รู้จักย่าด้วยซ้ำ แกไม่เคยไปหา
‪ครั้งสุดท้ายที่แกไปไต้หวัน
‪คือตอนที่พ่อพาแกกับน้องไป ‪ตอนยังเด็กๆ
‪ก็จริงค่ะ
‪มันต้องเดินทางไกล ไกลมากๆ
‪พ่อรู้ว่าแกงานยุ่ง
‪พ่อไม่ค่อยเล่าเรื่องย่าให้ฟังเลย
‪ว่าย่าเป็นคนยังไง
‪แน่ใจนะคะว่าไม่อยากให้หนูล้างจานให้
‪- ไม่ต้อง ‪- ใช้เวลาไม่นานหรอก
‪ไม่เป็นไร
‪ขอบใจที่มาส่งนะ
‪ฝากทักทายเอริคให้พ่อด้วย
‪ได้ค่ะ
‪แม่กับผมทำงานที่โรงงานนี้ทุกวัน
‪มันเป็นงานที่หนักมาก
‪บางครั้งผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‪จะทำจนพ้นวันได้ไหม
‪[เร็วเข้าสิ ทำไมถึงได้ช้านัก]
‪ขอโทษด้วยครับ
‪[แกไม่ได้เมาค้างใช่ไหม]
‪เปล่า
‪[เพราะสาวเหรอ]
‪เปล่า
‪[ไอ้พ่อคนมีเสน่ห์]
‪[หล่อนักนะเรา]
‪[ดูเขาสิ หล่อใช่ไหมล่ะ]
‪[นั่นสิเธอจะไปรู้อะไร ‪ผัวเธอหน้าอย่างกับคางคก]
‪แม่ ผมว่านั่นถุงมือผมนะ
‪[ระวัง]
‪[เครื่องจักรนี่อันตรายนะ]
‪[ระวังกว่านี้หน่อยสิ]
‪[ถ้าเจ้าเครื่องนี่บดมือแก ‪ไม่มีใครอยากแต่งกับแกแน่]
‪[แบบนั้นแย่กว่าหน้าเหมือนคางคกอีก]
‪ฉันมีเรื่องจะพูดกับนาย ‪มาด้วยกันหน่อย
‪ได้ยินว่าอยากไปอเมริกา ‪จริงหรือเปล่า
‪ไม่เป็นไร นายบอกฉันได้
‪ครับ เป็นฝันผมเลย
‪เป็นเป้าหมายที่ดีนะ ‪ที่นั่นมีโอกาสเยอะแยะ
‪แต่ค่าเดินทางแพงมาก นายจะไปยังไงล่ะ
‪ไม่รู้สิครับ
‪ไม่ครับ ขอบคุณ
‪ฉันมีลูกสาวชื่อเจินเจิน
‪เราหาหนุ่มที่พึ่งพาได้ ‪ให้เธอมานานแล้ว
‪นายอยากไปเจอเธอไหม
‪คุณชอบไปโรงเรียนไหมครับ
‪มันก็โอเคอยู่
‪งั้นเรียนจบแล้วอยากทำอะไรเหรอ
‪ฉันยังไม่แน่ใจ
‪อาจเป็นพยาบาลหรือครู
‪อาหารไม่เลวเลยเนอะ
‪นายมาสาย
‪ขอโทษที
‪ไปไหนมา
‪ไม่ได้ไปไหนหรอก แค่ลืมดูเวลาน่ะ
‪แล้วก็ต้องแวะไปเอานี่ด้วย
‪ไม่ได้ขโมยมาหรอกใช่ไหม
‪ได้ยินว่านายไปร้านอาหาร ‪แล้วชักดาบนี่นา
‪ฉันทำแบบนั้นแค่ตอนอยู่กับแฟนต่างหาก
‪เธอเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี
‪แบบนี้ดีจัง
‪ใช่
‪รู้ไหมวันนี้ ‪ฉันได้ยินเพลงใครทางวิทยุ
‪โอทิส เรดดิ้ง
‪มันติดอยู่ในหัวฉันทั้งวันเลย
‪เสียงเธอเพราะจัง
‪นายก็ด้วย
‪นายควรไปเป็นนักร้องนะ
‪อาจจะชาติหน้านู่นแหละ
‪ก่อนหน้านี้ไปไหนมา
‪อยู่บ้านน่ะ
‪มาสายแบบนี้ไม่สมเป็นนายเลย
‪อยู่กับคนอื่นหรือเปล่าน่ะ
‪เปล่าซะหน่อย
‪อย่างี่เง่าน่า
‪ก็แค่ถามเฉยๆ
‪อยากเห็นไหมว่าฉันอยู่ที่ไหน
‪บอกแล้วว่ามันหรู
‪ชอบไหม
‪ชอบ
‪ชอบอะพาร์ตเมนต์ไหมคะ
‪ดูดีมากเลย
‪แน่ใจนะว่าแกจ่ายไหว
‪แน่สิคะ
‪นี่เรื่องงานของเอริคอีกแล้วเหรอคะ
‪พ่อแค่จะสบายใจมากกว่า
‪ถ้าแกคบกับคนที่หาเลี้ยงแกได้
‪เงินไม่ใช่สิ่งสำคัญอย่างเดียว ‪ในการคบใครนะคะ
‪มันสำคัญมากต่างหาก
‪แกยังเด็กเกินไป
‪แกยังไม่รู้หรอกว่าอะไรสำคัญ
‪แล้วพ่อรู้เหรอ
‪มากกว่าแกก็แล้วกัน
‪หนูไม่รู้ทำไมพ่อถึงคิดว่า ‪ตัวเองแนะนำคนอื่นได้
‪ใช่ว่าชีวิตแต่งงานของพ่อ ‪สมบูรณ์แบบนี่นา
‪เขาไม่ค่อยทะเยอทะยาน
‪เขาควรทำงานให้หนักกว่านี้ ‪เขาไม่เหมือนแก
‪นั่นอาจจะดีก็ได้
‪ชีวิตหนูจะได้สมดุลไงคะ
‪มันยังเร็วไป
‪เราคบกันได้แปดเดือนแล้วนะคะ
‪นั่นไม่ได้นานเลย
‪แกไม่รู้จักเขาดีพอ
‪หนูรู้ว่าเขาเป็นคนดี
‪เขาทำให้หนูมีความสุข
‪คิดจริงๆ เหรอว่านั่นมันพอ
‪เราจะแต่งงานกัน ‪หนูไม่มีอะไรจะพูดแล้วค่ะ
‪([งานพิธีศพอู่หมิงฮวา])
‪[พินจุ่ย]
‪[เร็วๆ เข้าสิ]
‪[แกต้องทำอะไรไวๆ นะ ‪ชักช้าตลอดเลย]
‪[ขืนแก่ตัวไปจะเป็นยังไง]
‪[ไม่รู้แกจะช้ากว่านี้ได้ไงแล้ว]
‪- อย่าเร็วนักสิแม่ ค่อยๆ ก็ได้ ‪- [ไม่เป็นไร]
‪- ช้าๆ ค่อยๆ น่า ‪- [ไม่ต้องมายุ่ง]
‪แม่ไม่เป็นไรนะ
‪[แม่ไม่เป็นไร]
‪ต้องซ่อมไอ้เครื่องพวกนี้นะ ‪มันไม่ยอมหยุดเลย
‪ไม่เป็นไรแน่นะครับ
‪[ไม่เป็นไรๆ]
‪- ผมจะไปเอาผ้าพันแผล ‪- [ไม่ต้องหรอก]
‪[ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง]
‪งานนั้นอันตรายเกินไปแล้ว
‪เครื่องจักรพวกนั้นมันเก่าจนพังแล้ว ‪แม่ไม่ควรต้องทำงานที่นั่นอีก
‪[ไม่ทำแล้วจะให้ไปทำอะไร]
‪[ไม่แน่นะ...]
‪[แม่ไปเป็นนักเต้นบัลเลต์ดีไหม]
‪[ไม่เป็นไรหรอก ‪แม่ชอบทำงานที่โรงงาน]
‪แม่ไม่ได้ชอบสักหน่อย ‪ที่นั่นน่าสังเวชจะตาย
‪แม่บ่นอยู่ทุกวัน
‪[ไม่ต้องมาบอกว่า ‪แม่ชอบหรือไม่ชอบอะไรหรอก]
‪[แม่มีความสุขได้กับสิ่งที่ทำ ‪ถึงมันจะไม่หรูหรา]
‪[ฝันเฟื่องถึงสิ่งที่จะไม่เกิดขึ้น]
‪[ทำแบบนั้นแล้วจะได้อะไร]
‪แล้วถ้าผมมีเงินมากพอ ‪ให้แม่เลิกทำงานแล้วไปอยู่ที่อื่นล่ะ
‪[ก็อาจจะนะ]
‪[แต่แกจะทำแบบนั้นได้ยังไง]
‪[แกมีทางหาเงินลับๆ ‪ที่แม่ไม่รู้งั้นเหรอ]
‪[แม่ว่าไม่น่าจะมี]
‪[อย่ายืนอยู่เฉยๆ ตรงนั้นสิ]
‪[ช่วยแม่เอาของขึ้นรถหน่อย]
‪คุณขึ้นรถเถอะ
‪พอผมตั้งหลักได้แล้วจะให้คนมารับนะ
‪[หางานทำให้ได้ก่อน ‪เรื่องนั้นสำคัญกว่า]
‪[หวังว่าที่อเมริกา ‪เขาจะไม่ว่าคนทำงานช้าแบบแกนะ]
‪ไปนะครับ แม่
‪[ไว้เจอกันนะ]
‪ฮัลโหล
‪พินจุ่ยเหรอ
‪นี่เจินเจินนะ
‪ว่าไง
‪ฉันรู้ว่าเราไม่ได้คุยกันนานแล้ว
‪ฉันเพิ่งคุยกับแองเจล่ามา
‪แกบอกว่าแม่คุณเสียแล้ว
‪เสียใจด้วยนะ
‪ขอบคุณ
‪คุณเป็นยังไงบ้าง
‪ผมโอเค
‪แม่มีชีวิตอยู่จนคุ้มแล้ว
‪ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงท่านมาก
‪แองเจล่าบอกว่า ‪คุณไม่ได้บอกแกเรื่องงานศพ
‪ทำไมล่ะ
‪แกงานยุ่งน่ะ
‪ผมไม่อยากรบกวน
‪แกทำงานเยอะไปจริงๆ ‪ไม่เคยกลับบ้านเลย
‪ฉันเป็นห่วงจัง
‪ฉันคิดว่าแกกำลังลำบาก
‪ผมไม่เห็นรู้เลย
‪อาจช่วยได้ถ้าคุณคุยกับแกให้มากขึ้น
‪เราใช้ชีวิตใครชีวิตมัน
‪คุณเข้มงวดกับแกมากไป
‪ผมเปล่านะ ผมแค่ต้องการให้แก ‪ได้สิ่งที่ดีที่สุด
‪คุณอาจเจตนาแบบนั้น ‪แต่แกอาจไม่เห็นเป็นแบบนั้น
‪ลองคิดดูนะ
‪คุณควรเจอแกให้บ่อยขึ้น
‪แกเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณนะ
‪อย่าร้องไห้นะ
‪ร้องไห้มันไม่ช่วยแก้ปัญหา
‪เข้มแข็งไว้
‪ตอนผมไปถึงอเมริกา ‪มันไม่เหมือนที่ผมนึกภาพไว้เลย
‪แต่ผมตัดสินใจลงไปแล้ว
‪ตอนนี้หันหลังกลับไม่ได้แล้ว
‪มีหน้าต่างด้วย
‪เราออกไปหาอะไรกิน ‪เป็นการฉลองกันดีไหม
‪ได้ค่ะ
‪เราจ่ายค่าอาหารที่นี่ไม่ไหว
‪แพงมากเลย
‪น่าอายจริงๆ
‪ไม่เป็นไร
‪เราไม่ต้องกินที่นี่ก็ได้
‪ไปกันเถอะ
‪คุณเต้นรำไหม
‪ไม่ค่อย
‪ฉันอายเกินไปน่ะ
‪คุณล่ะ
‪ผมเคยเต้น แค่บางครั้งน่ะ
‪คุณอยากเต้นหรือเปล่า
‪ไม่หรอก ไม่เป็นไร
‪(ต้องการคนช่วยงาน)
‪ขอโทษค่ะ
‪เป็นคนไต้หวันหรือเปล่าคะ
‪ใช่ ทำไมเหรอ
‪ฉันเพิ่งย้ายมาที่นี่
‪ไม่รู้จักใครในเมืองเลย
‪ที่นี่ไม่ค่อยมีคนไต้หวันหรอก
‪ส่วนใหญ่เป็นพวกผิวสีกับเปอร์โตริโก
‪นึกว่าเธอเป็นคนเกาหลีเสียอีก
‪เปล่าค่ะ ฉันมาจากไต้หวันตอนกลาง
‪ฉันมาจากจงลี่
‪โชคดีจริงที่เธอไม่ใช่คนเกาหลี
‪ฉันมีเพื่อนบ้านเป็นคนเกาหลี
‪พวกนั้นเสียงดังมาก ‪แถมยังทำกิมจิทั้งวันเลย
‪กลิ่นนี่หึ่งทั่วอาคาร
‪นอกจากสามี ‪ฉันก็ไม่ได้คุยกับใครมานานแล้วค่ะ
‪แล้วเธอชอบเขาบ้างหรือเปล่า
‪เขาก็ดีค่ะ เขาต้องทำงานหนักมาก
‪ฉันอยู่ห้องก็เลยเบื่อๆ
‪ได้แต่ทำความสะอาดห้อง ‪แล้วก็นั่งอยู่คนเดียว
‪ที่จริงฉันเอาผ้านิดเดียวมาซัก ‪แค่เพื่อจะได้เจอผู้คนบ้าง
‪นั่นน่าเศร้าจัง
‪นั่นสิคะ
‪มาดื่มชากับฉันสิ
‪มีคนให้พูดจีนกลางด้วย ‪มันก็ดีเสมอแหละ
‪ได้ค่ะ
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪ค่ะ
‪เพ่ยจิงเป็นยังไงบ้าง
‪เธอทำข้อเท้าแพลงสัปดาห์ก่อน ‪แต่ไม่เป็นไรแล้ว
‪อีกแล้วเหรอ ‪ไม่ใช่ว่าเดือนก่อนก็เป็นเหรอ
‪ค่ะ
‪คราวนี้หมอเลยเอารองเท้าตลกๆ ‪ให้เธอใส่เลย
‪แย่จริงๆ
‪- ฉันทำอะไรให้กินไหม ‪- เดี๋ยวสิ
‪ผมอยากให้คุณดูอะไรก่อน
‪ชอบไหม
‪ผมรู้ว่าตัวเองไม่ค่อยอยู่บ้าน
‪แล้วคุณก็ลำบากในการปรับตัว ‪ให้เข้ากับอเมริกา
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ผมเลยคิดว่า ‪เราอาจเรียนเล่นเจ้านี่ด้วยกัน
‪ขอบคุณค่ะ
‪ให้ฉันทำอะไรให้กินดีคืนนี้
‪เต้าหู้ผัดพริกดีไหม
‪เอาสิ
‪งั้นฉันไปทำเลยนะ
‪คุณเล่นเป็นอยู่แล้วนี่นา
‪ผมฝึกเมื่อกี้ตอนคุณไม่อยู่น่ะ
‪เอานี่ กินอีกสิ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ตั้งแต่เขาซื้อร้านต่อ ‪อะไรๆ ก็แย่กว่าเดิม
‪เขาเหนื่อยอยู่ตลอด
‪เขาไม่อยากออกไปไหนหรือทำอะไรเลย
‪พวกเธอแต่งงานกันมาพักใหญ่แล้วนะ
‪ก็แหงล่ะที่เขาไม่ต้อง ‪พยายามอะไรอีกแล้ว
‪อย่างน้อยเขาก็หล่อล่ะนะ
‪ดูตาแก่นี่สิ
‪เธอเองก็ไม่ได้ชนะ ‪เวทีนางงามเหมือนกันแหละ
‪เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
‪ท้ายที่สุดแล้วชีวิตคู่ ‪คือสิ่งที่พวกเธอมีร่วมกันไง
‪อาจใช่ค่ะ แต่มันยังไม่เกิดขึ้นเลย
‪เธอใส่อะไรในลูกชิ้นน่ะ ‪รสชาติแย่สุดๆ เลย
‪งั้นก็ทำเองสิ เลิกคร่ำครวญได้แล้ว
‪เราพร้อมให้แม่มาแล้วนะ
‪ห้องก็พร้อม พร้อมทุกอย่างเลย
‪[แล้วห้องกว้างแค่ไหนล่ะ]
‪ผมบอกไปแล้วไงครับ
‪ถึงมันไม่ใหญ่ แต่ก็ใหญ่กว่าบ้านแม่
‪[นั่นเล็กไปสำหรับสามคนนะ]
‪[วันทั้งวันจะให้แม่ทำอะไร]
‪แม่ไม่ต้องทำอะไร ‪แม่เกษียณได้เลยอย่างที่เราคุยกัน
‪[แม่ไม่รู้จักใครที่นั่นเลยนะ]
‪ผมก็ไม่รู้ แต่พอมาแล้ว ‪แม่มาเจอคนที่นี่ได้
‪[แม่ไม่ได้พูดภาษาที่นั่นด้วยซ้ำ]
‪เราคุยเรื่องนี้กันก่อนผมมาแล้วนะ
‪ผมนึกว่าแม่ต้องการแบบนี้นี่
‪[แกต้องการต่างหาก แม่ไม่ได้ต้องการ]
‪[แม่จะอยู่นี่แหละ แม่ไม่เป็นไร]
‪[แม่จะไปทำงานแล้ว ‪ไม่มีเวลามาเถียงด้วยหรอก]
‪คุณไปไหนมา
‪ไปกินข้าวเย็นกับเพ่ยจิงค่ะ
‪ไม่เห็นบอกผมเลย
‪ฉันนึกว่าคุณอยู่ที่ทำงาน ‪ฉันเผลอลืมดูเวลาน่ะ
‪ไม่มีอาหารในบ้านเลย
‪ขอโทษด้วยค่ะ
‪เพ่ยจิงคิดว่า ‪ถ้าฉันไปเรียนสักสองสามปี
‪ฉันจะได้ใบรับรองการสอนได้
‪เอามาทำอะไร
‪ฉันอาจจะได้ไปเป็นครู
‪ลืมไปได้เลย
‪พอเรามีลูก ‪คุณก็จะไม่มีเวลาทำงานอยู่ดี
‪แต่เรายังไม่มีนี่
‪ช่างหัวเขา
‪ไปเรียนนั่นแหละ ‪แล้วดูว่าจะเป็นยังไง
‪ฉันว่าคุณพูดถูก
‪ฉันจะลองดูตอนพวกเขาเปิดรับค่ะ
‪ดีมาก เธอจะไม่เสียใจแน่
‪ไปกินไอศกรีมกันเถอะ
‪อีกแล้วเหรอ ไม่กลัวอ้วนเหรอคะ
‪ฉันแต่งงานแล้วนี่นา ใครจะสนล่ะ
‪(อุปกรณ์ทดสอบการตั้งครรภ์ด้วยตัวเอง)
‪จะเอาพวกนี้ไปด้วยไหมคะ
‪ไม่ต้อง โยนทิ้งได้เลย
‪ค่ะ
‪- อิ่มแล้วเหรอคะ ‪- อิ่มแล้ว
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪พ่อบอกให้หนูมากินข้าวด้วย
‪และหนูซาบซึ้งมาก
‪แต่พอเรานั่งลง พ่อก็แค่...
‪นั่งนิ่งเป็นชั่วโมง ‪แทบไม่พูดอะไรเลย
‪ก็ดูเหมือนแกไม่อยากคุย
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ทุกอย่างโอเคดีไหม
‪ค่ะ หนูไม่เป็นไร
‪ที่จริงไม่ใช่เลย หนูไม่โอเค
‪เอริคทิ้งหนู
‪หนูไม่คิดว่าเขาจะกลับมา
‪เสียใจด้วย
‪มันยากมากเลยค่ะ
‪แถมที่แย่ที่สุด...
‪หนูคิดว่าหนูผิดเอง
‪พ่อจะพูดอะไรไหมคะ
‪ฟังดูทำใจยากนะ
‪จะให้พูดอะไรอีก
‪ไม่รู้สิคะ
‪อะไรก็ได้
‪กับแม่ พ่อไม่เจอแบบนี้เหรอคะ
‪มันต่างกันน่ะ
‪หนูไม่รู้หรอก ‪เพราะพ่อไม่เคยบอกว่าเกิดอะไรขึ้น
‪บอกแล้วจะช่วยได้เหรอ
‪ทำไมพ่อถึงไม่พูดอะไรดีๆ
‪พยายามทำให้หนูรู้สึกดีขึ้นก็ได้
‪บอกหนูก็ได้ว่า ‪ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี
‪สิ่งเดียวที่หนู ‪ต้องการมาตลอดชีวิต...
‪คือรู้สึกว่ามีใครสักคน
‪ที่เป็นห่วงหนูบ้าง ‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪หนูไม่เคยได้สิ่งนั้นจากพ่อเลย
‪พ่อเป็นพ่อของหนูนะ
‪หนูไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำ ‪ว่าจะพูดกับพ่อยังไง
‪อาจจะง่ายกว่าถ้าเราเลิกพยายามซะ
‪นี่
‪เกิดอะไรกับรั้วต้นไม้ข้างหน้า
‪ฉันบอกคนสวนให้เล็มได้
‪ทำแบบนั้นทำไม
‪พวกเขาเล็มออกมากไป
‪ก็คุณไม่อยู่ ‪ฉันเลยไม่รู้ว่าคุณต้องการยังไง
‪มันดูแย่จะตาย คุณไม่รู้ได้ยังไง
‪คงอีกเป็นชาติกว่ามันจะงอกใหม่
‪ฉันไม่อยากอยู่กับคุณแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪ฉันอยากหย่า
‪คุณไม่อยากหรอก
‪ไม่ต้องมาบอกว่าฉันต้องการอะไร
‪ฉันจะไป
‪คุณทำตัวบ้าๆ อยู่นะ ไปนอนซะ
‪ลูกๆ ไม่อยู่ที่นี่แล้ว
‪ที่ฉันทนอยู่ก็เพราะลูกๆ
‪- นี่บ้านผม คุณต้องทำตามที่ผมบอก ‪- ฉันไม่สนบ้านโง่ๆ ของคุณหรอก
‪ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไป
‪คุณทำกับฉันเหมือนคนรับใช้
‪ผมหาให้คุณหมดทุกอย่าง ‪ทั้งเสื้อผ้าสวยๆ รถดีๆ
‪ฉันไม่สนของพวกนั้นสักนิด
‪ผมเข้าใจแล้ว
‪อเมริกาทำให้คุณเสียนิสัย
‪เราจะทำแบบนี้กันแล้วสินะ
‪อย่าลืมนะ ผมเป็นคนพาคุณมาที่นี่
‪พ่อฉันเป็นคนจ่ายเงินหรอก
‪คุณไม่มีอะไรเลย
‪ใช่ ผมมาที่นี่ทั้งที่ไม่มีอะไรเลย
‪แล้วก็สร้างทั้งหมดนี่เอง ‪ระหว่างที่คุณอยู่บ้านเฉยๆ
‪ฉันเลี้ยงลูก ‪ระหว่างที่คุณไม่อยู่บ้านเลย
‪ทุกคืนที่ผ่านมาคุณไปอยู่ไหนซะล่ะ ‪คุณไปอยู่ไหน
‪ผมไม่เคยนอกใจคุณนะ
‪ไม่สำคัญหรอก
‪คุณเห็นฉันเป็นของตายอยู่แล้ว
‪ฉันจะไปจากที่นี่
‪ดี งั้นก็ไปเลย ‪ผมไม่เคยอยากแต่งงานกับคุณ
‪ไปสิ
‪ฉันเคยคิดว่าคุณเรียนรู้ ‪ที่จะห่วงใยคนอื่นนอกจากตัวเองได้
‪แต่คุณก็ทำไม่ได้
‪และจะไม่มีวันทำได้
‪ใจคุณมันพิการ
‪ถ้าฉันย้อนเวลาได้
‪ฉันจะกลับไปตอนที่เจอคุณ
‪แล้วหนีไปให้พ้นๆ
‪ไปให้ไกลจนไม่มีทางเจอคุณอีก
‪(หยวน ลี)
‪(เคยเรียนที่ ‪มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน)
‪(อยู่ที่โรสเดล แมริแลนด์)
‪(ข้อความ)
‪(ทักทายจากเพื่อนเก่า)
‪(ดีจังที่ได้ข่าวนาย ‪กว่าฉันจะมีเฟซบุ๊กก็นานเลย)
‪(ดีจังเลยที่สมัคร นายเป็นยังไงบ้าง)
‪(วันนี้ทำอะไรมาบ้าง)
‪(อ่านหนังสือ ทำสวน ตื่นเต้นมากเลย)
‪(สวยจัง)
‪(ขอบใจ วันนี้เธอเป็นไงบ้าง)
‪(ส่วนใหญ่ก็ใช้เวลา ‪กับโอทิส เพื่อนรักฉัน)
‪(ฉันตั้งชื่อมันตามนักร้องคนโปรดน่ะ)
‪(สุดสัปดาห์นี้ฉันจะไปนิวยอร์กแหละ ‪มาเจอกันดีไหม)
‪- หยวน ‪- พินจุ่ยเหรอ
‪ใช่ ฉันเอง
‪เธอสูงขึ้นหรือเปล่าน่ะ
‪ฉันว่านายตัวหดลงนะ ตาแก่เอ๊ย
‪ก็อาจจะ มาสิ นั่งเลย
‪- ไปเที่ยวมาเป็นไงบ้าง ‪- ก็ไม่เลวเลย
‪นิวยอร์กสุดยอดมาก ‪น่าตื่นเต้นกว่าแมริแลนด์ตั้งเยอะ
‪ช่วงใบไม้ผลิ ‪อากาศดีแบบนี้ตลอดเลยเหรอ
‪ปกติก็ใช่
‪งั้นฉันควรมาเที่ยวที่นี่ ‪ให้บ่อยขึ้นแล้ว
‪แน่นอน
‪ที่นี่มีก๋วยเตี๋ยวเนื้อรสเผ็ดด้วยนะ
‪เธอยังชอบกินอยู่ไหม
‪- เราสั่งมากันดีไหม ‪- เอาเลย
‪นี่อร่อยจัง
‪ที่นี่อาหารจีนอร่อยจริงๆ
‪ใช่ ข้อดีอีกอย่าง ‪ของการอยู่ที่นี่เลยแหละ
‪เราชักดาบ ‪เหมือนที่เคยทำที่เยว่ลูดีไหม
‪คงน่าสนุกดีนะ ‪แต่ตอนนี้ฉันมีเงินจ่ายแล้ว
‪นายเคยบ้าสุดๆ เลย
‪เธอบ้ากว่าอีก
‪ฉันทำเรื่องบ้าๆ ‪เพื่อให้เธอประทับใจเฉยๆ
‪เธอสิทำฉันกลัวเลย
‪เราเป็นตัวอย่างไม่ดีให้แก่กัน
‪ฉันไม่คิดแบบนั้นนะ
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪ได้สิ
‪วันที่ฉันจากมา ‪ฉันนั่งอยู่หลังรถออกจากเมืองไป
‪ฉันคิดว่าเห็นเธอผ่านหน้าต่างด้วย ‪เป็นเธอใช่ไหม
‪ใช่
‪นึกแล้วว่าต้องเป็นเธอ
‪แต่พอฉันหันกลับไปมอง ‪เธอก็ไม่อยู่แล้ว
‪เลยไม่รู้ว่าฉันฝันไปหรือเปล่า
‪ฉันเห็นนาย
‪แต่ทนมองนายจากไปไม่ได้ ‪ก็เลยกลับไป
‪น่าเสียดายนะ
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪มันผ่านมานานมากแล้ว ‪เลยคิดว่าน่าจะถามได้แล้วน่ะ
‪ทำไมถึงไม่บอกฉันว่านายจะไปล่ะ
‪ฉันต้องหาว่านายไปไหน ‪จากคำที่เพื่อนบ้านซุบซิบกัน
‪บอกแล้วจะได้อะไรกัน
‪บอกแล้วจะเปลี่ยนอะไรได้
‪ฉันว่าเราคงไม่มีวันรู้แล้ว
‪ตอนนี้เธอดูมีชีวิตที่ดีแล้ว
‪มันก็ไม่เลวหรอก
‪สามีฉันเพิ่งเกษียณ
‪ตอนนี้เรามีเวลาอยู่ด้วยกันเยอะเลย
‪นั่นดีเลย
‪นายล่ะ
‪ลูกๆ เป็นไงบ้าง
‪ก็ดี บ๊อบบี้ทำวงดนตรี ก็ไปได้สวยเลย
‪เขาเพิ่งกลับจากทัวร์ที่ยุโรป
‪แล้วแองเจล่าล่ะ
‪แกเจอเรื่องที่หนักกว่าอยู่
‪ทำงานหนักเกินไป
‪มีปัญหาเรื่องเข้ากับคนอื่น
‪ฉันไม่รู้ว่าจะคุยกับแกยังไง
‪แกหัวดื้อมากเลย
‪นายก็น่าจะรู้เรื่องนั้นนี่
‪บางทีก่อนที่เธอจะเปิดใจ ‪เธออาจต้องให้นายเปิดใจก่อน
‪ไม่มีอะไรสายเกินไปหรอกนะ
‪วันนี้สนุกดี ‪ขอบใจที่เลี้ยงมื้อเที่ยงนะ
‪ด้วยความยินดีเลย ‪ดีจริงๆ ที่ได้เจอเธอ
‪- ไปนะ ‪- ไว้เจอกัน
‪ไงคะ ทุกคน
‪ฉันแค่อยากพูดอะไรหน่อย
‪อย่างที่รู้ ‪ปีนี้ไม่ง่ายเลยสำหรับฉัน
‪แต่มันมีความหมายมาก ‪ที่ได้เห็นหน้าทุกคน
‪และได้ฉลองด้วยกัน ขอบคุณมากเลยที่มา
‪สุขสันต์วันตรุษจีนค่ะ
‪สุขสันต์วันตรุษจีน
‪อยากดื่มอะไรไหมคะ ไวน์ไหม
‪ไม่ต้องหรอก ดื่มชาก็ดีแล้ว
‪โอเคค่ะ
‪- นี่ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ ‪- ขอบใจ
‪ดีใจมากเลย ‪ที่พวกแม่มาร่วมงานเลี้ยงได้
‪น่าจะมาบ่อยๆ นะคะ
‪แม่ลางานลำบากน่ะ ‪พวกนักเรียนคิดถึงแม่จะตาย
‪บางครั้งฉันก็ต้องสอนแทนเธอ
‪เด็กๆ รักเธอ พวกเขาคิดว่าเธอตลก
‪หนูก็ว่าแบบนั้น ‪แล้วปีนี้จะไปเที่ยวไหนไหมคะ
‪ช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ‪เราจะไปคอสตาริกากัน
‪จากนั้นช่วงหน้าร้อน ‪เราก็จะกลับไปโครเอเชีย
‪ฟังดูน่าสนุกจังค่ะ
‪- ใช่ ‪- แทบรอไม่ไหวเลย
‪นึกว่าพ่อกลับแล้ว
‪เปล่า
‪ไม่ต้องช่วยก็ได้ค่ะ หนูทำได้
‪ไม่เป็นไร
‪ขอบคุณนะคะ
‪หนูทำที่เหลือเองได้
‪ทำไมไม่ไปที่ห้องกินข้าวล่ะคะ ‪หนูจะชงชาไปให้
‪ก็ได้
‪แม่ดูมีความสุขนะคะ
‪พ่อดีใจกับแม่เขาด้วย
‪นี่เป็นครั้งแรกเลย ‪ที่หนูเป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงเอง
‪โดยไม่มีเอริค
‪บางครั้งหนูก็สงสัยว่า ‪จะพบคนแบบเขาอีกไหม
‪ตอนเราอยู่ด้วยกัน...
‪มันรู้สึกต่างออกไป
‪พ่อเข้าใจหรือเปล่าคะ
‪เคยมีผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง
‪พ่อรู้จักเธอก่อนแม่เขาอีก
‪ที่ไต้หวันน่ะ
‪หนูไม่เห็นรู้เลย
‪มีหลายอย่างที่พ่อไม่เคยบอก
‪พ่อทำอะไรหลังจากเลิกกับแม่คะ
‪พ่อกลับบ้าน
‪คุณปู่เสียตอนพ่ออายุหนึ่งขวบ
‪ย่าเคยทิ้งพ่อให้อยู่กับทวด ‪ที่อาศัยอยู่ในทุ่งนา
‪พ่อเคยทำงานกับย่าที่นี่หลายปี
‪งานหนักมาก ‪แต่พ่อก็ดีใจที่ได้อยู่ด้วยกันกับย่า
‪ย่าของแกเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก
‪เหมือนแกเลย
‪เราเดินกลับบ้านทางนี้ด้วยกันทุกวัน
‪([หูเว่ย])
‪นี่เคยเป็นบ้านของเรา
‪ครั้งสุดท้ายที่พ่อเห็น ‪มันไม่ได้ดูเป็นแบบนี้หรอก
‪เคยมีบาร์อยู่ตรงนั้น
‪พ่อกับผู้หญิงคนนั้น ‪เคยไปเต้นรำด้วยกันที่นั่น
‪เธอชื่ออะไรเหรอคะ
‪ชื่อหยวน
‪คำบรรยายโดย สิรี แซ่อุ่ย