Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Verdomme, ik probeerde een plek voor de camera te vinden.
Wacht even.
Het is vandaag 23 juli.
Er is veel veranderd sinds het begin van deze opnames.
M'n man zit in de gevangenis.
Ik ben nu een week en een dag vrij.
Ik heb sinds 24 mei opgesloten gezeten.
Maar ik weet dat hoe grimmig de huidige situatie ook lijkt...
alles goed zal komen. Hij zal terugkomen.
Een motor.
Dat is mijn... -Hij zal terugkomen.
Sterker dan daarvoor.
Ik ben zwanger van een tweeling. Ik zal ze even in beeld brengen.
Kijk eens naar ze.
Dat is de tweeling na 22 weken.
Opzij. Lawrence, als je niet opzijgaat...
Goedemorgen.
Jongen van zes.
Goedemorgen.
Vandaag is je eerste schooldag.
Goedemorgen, Robert.
Het is 24 augustus. Remingtons eerste dag op de kleuterschool.
Wat ga je op de kleuterschool doen?
M'n best doen om alle vriendinnetjes te vinden die ik wil.
Goedemorgen, schat.
Je kunt het ijs horen vallen.
En daar lopen die malloten in de kou.
Hoi, gekkie twee en een.
Het is koud.
Hilarisch.
Het is echt bizar.
Mijn hemel. Wat schattig.
Oké.
Ga je binnenkort trouwen?
Ik ben getrouwd. -Is dat zo?
Met Remingtons vader. -Wanneer?
We zijn nu anderhalf jaar getrouwd.
Bijna anderhalf jaar. -Waar is hij?
Hij is nu de stad uit.
Ik wil niet dat je apenstreken gaat uithalen met de andere jongens.
Oké. -Je moet opletten.
Opletten. Je concentreren. Dat is je doel voor vandaag.
Maar Jared en ik rennen niet.
Waar zit ik met m'n hoofd? -Daar.
Je moet wel een man worden.
Ga daar staan.
Pap. Dit is de herfst.
De bladeren beginnen van kleur te veranderen. Het is 18 oktober.
Is het vandaag 18 oktober?
Ik wil je deze huizen laten zien, pap.
Kijken welke wij gaan nemen. -Ja, inderdaad.
Die zijn mooi, zeg. Ze staan dicht bij elkaar.
Dit ben ik, pap. Nu jij weer.
Het is een mooie dag vandaag. Kon je er maar met me van genieten.
M'n passagiersstoel is leeg.
En dan te bedenken dat ik je ontmoette toen ik 16 was.
Zestien jaar oud.
Ik heb altijd geweten dat je iets had.
Ik hou van je, Robert. Ik ben dol op Robert.
Je bent goed. Het is een soort verhaal.
Zie je deze glimlach?
Weet je hoe hard ik zal lachen als je thuiskomt?
Nigga...
Nigga, wat?
Lachen. Ik en al m'n kinderen zullen vast de hele dag zo rondlopen.
M'n kaak zal de hele tijd pijn doen.
Wat? Wat heeft Sibil Fox gedaan?
Het voelt alsof het nu tot me doordringt.
Mooi.
"Ze noemen het de Big Easy.
Maar eerlijk gezegd kan zonder goed vervoer..."
En bij "goed vervoer" zoomen we uit. Dan: "Het hier heel moeilijk zijn."
Oké.
En dan weer naar mij als ik mezelf voorstel.
"Vrede en liefde, ik ben Fox Rich.
En als vrouw en moeder van zes zoons...
weet ik hoe belangrijk vervoer is.
Als vrouw en moeder van zes zoons...
waardeer ik de kans om uw persoonlijke auto-inkoper te zijn...
bij Rich Motors in New Orleans." -Cool.
"Ik weet wat het is om goed vervoer nodig te hebben voor je gezin.
Een auto is eerlijk gezegd belangrijker dan een huis, als je het mij vraagt.
Want in je auto kun je slapen, maar in je huis kun je niet rijden."
Dat was het. -Cool.
We maken een shot van je terwijl je dat zegt.
Oké. -Maar ook...
Je kunt over m'n schouder kijken en samen ervoor zorgen dat de rest goed is.
We kunnen het timen. -Ik wilde ook...
kunnen kijken hoe ik eruitzie qua haar en lipgloss.
Ja, dat kan ook. -En kijken hoe de shot eruitziet.
Ja, dat duurt heel even.
We gaan zorgen dat het licht klopt.
Ik ga even kijken naar waar we mee werken.
Ze noemen het de Big Easy, maar eerlijk gezegd...
kan het zonder goed vervoer in New Orleans heel moeilijk zijn.
Tof. -M'n schouders moeten anders.
Nog een keer. -Nog een keertje.
Of zoveel keer als je maar wilt. Stap iets meer naar voren.
Ik ben geboren als Sibil Verdad Fox op 18 augustus 1971.
M'n moeder was onderwijzer. M'n oma was werkster voor Hank Williams' moeder.
Ik kom uit een familie die heel graag iets wilden hebben...
iets van zichzelf wilden maken.
M'n moeder...
leerde me al op jonge leeftijd dat de Amerikaanse droom echt was.
En zij zei dan: "Sibil, je kunt het, als je je best maar doet."
En daar was ik dan, een jonge meid uit de stad...
en ik was vastbesloten om m'n best te doen.
Daar is de familie Rich.
Wat vind je daarvan?
Ik ontmoette m'n man Robert toen ik 16 was.
Ik was getrouwd met m'n schoolvriendje.
We hadden ons eerste huis gekocht en een aanbetaling gedaan op ons bedrijf.
We stonden op het punt om het te maken.
We zijn bijna bij tante Sandra's huis.
Ze weet niet wat haar te wachten staat.
En daar gaan ze. -Daar.
Sibil.
Verrassing.
Ik wist niet dat m'n gezin al alles had wat we nodig hadden.
We hadden elkaar.
Mijn verhaal is het verhaal van meer dan twee miljoen mensen...
in de Verenigde Staten...
die ten prooi vallen aan het opsluiten van arme mensen en mensen van kleur.
Ik vraag je dus om je bij me aan te sluiten. En ik had nog iets. Wat?
O, we doen het live.
Als je vanavond niet kunt komen, kijk dan naar de live-uitzending...
om zeven uur op m'n Facebook-pagina, want we posten live vanaf het evenement.
Het is meer dan een conversatie.
Het is echt een evenement, dus hopelijk zie ik jullie daar.
Tulane University, om zeven uur vanavond bij de Roger Memorial Chapel.
Vrede en liefde.
Jij daar, kom eens snel hier.
Die moet recht zitten. Je riem moet altijd recht zitten.
Mijn god. Wie heeft de kleren zo uit de droger gehaald?
Dames en heren, geeft u samen met mij een warm Green Wave-applaus...
aan mijn moeder, de spreker voor vanavond...
Fox Rich.
"Ik zal meteen duidelijk zijn.
Ik weet dat ik met alleen m'n leven weggekomen ben."
Op 16 september 1997 beroofden m'n man en ik de Grambling Federal Credit Union.
Dat is wat ik toen zei. Waarom heb ik dat gedaan?
Wat haalde ik in m'n hoofd?
Rob en ik droomden van de eerste hiphop-kledingwinkel in Shreveport.
SHREVEPORTS 'ORIGINELE' URBAN KLEDINGWINKEL
Maar we hadden moeite om rond te komen.
En ik weet nog dat ik in die tijd...
vooral niet wilde falen.
We waren wanhopig geworden.
Wanhopige mensen doen wanhopige dingen.
Zo simpel is het.
Toen ik m'n man en z'n neef afzette...
om een bank te beroven...
wist ik al meteen nadat ze uit de auto waren gestapt...
dat we een wereld waren binnengegaan...
die we nooit zouden vergeten.
Destijds...
kreeg je voor een gewapende overval een straf van vijf tot 99 jaar cel.
En op 15 juni 1999...
werd m'n man veroordeeld tot 60 jaar gevangenis...
zonder mogelijkheid tot voorwaardelijk...
vervroegde vrijlating of opschorting van de straf.
Zestig jaar...
van een mensenleven.
Mijn mama zei: "In de problemen kom je zo."
Er zijn 20 jaar voorbijgegaan.
Er zijn twee decennia voorbijgegaan.
Het waren 20 lange jaren.
Je komt er niet snel weer uit.
Het lijkt de tijd van de slavernij wel.
De witte man houdt je daar...
tot hij denkt dat het tijd is dat je eruit mag.
En dat is wat deze situatie is.
Een persoonlijke wraakactie.
Ik zei tegen m'n kind: "Wat jij moet doen...
is je haar opspelden...
alsof je half gek bent.
Doe een jurk aan, een broek en platte schoenen...
en ga naar die rechtbank, naar de rechtszaal."
Ze gooide haar haar los...
en zwaaide ermee in de gezichten van alle witte mensen.
Ik zei: "Zo moet je daar niet naartoe gaan.
De witte mensen mogen je nu al niet."
Ze luisterde niet.
Ik dacht dat m'n dochter met een dokter zou trouwen...
of met een advocaat, of een stamhoofd.
En dat ze sommige dingen gewoonweg niet zou doen.
Dat doe je niet.
Ik heb er altijd in geloofd...
dat je niks goeds overkomt als je slechte dingen doet. Of wel soms? Nee.
Nee.
En dat is het wel.
Ik ben niet erg kredietwaardig, dus ik vroeg me af hoe dat zou gaan.
Oké, en welke van onze auto's had u op het oog?
Het was die witte.
De Cadillac SRX 2008 met 1000 als aanbetaling.
Ze is niet kredietwaardig, maar wil wel meteen onze duurste auto.
Wilt u een aanvraag doen...
zodat we kunnen kijken of u genoeg heeft voor die auto?
En anders hebben we voor 1000 dollar aanbetaling zeker een auto voor u.
Oké, dat is goed.
Ik heb gisteren met m'n man nagedacht.
In maart 2013 besloot ik om naar New Orleans te verhuizen.
Het was zelfs net na 5 maart.
We kregen een brief van onze laatste dure advocaat.
We hadden 15.000 dollar vooruitbetaald...
om een brief te krijgen...
enkele dagen voordat hij namens ons wat papieren moest opsturen...
en in die brief stond dat ze niks meer voor ons konden doen.
Ik maakte de brief open en weigerde letterlijk te huilen.
Maar toen we achter in de auto keken, huilde Robert.
Ik was daar met Laurence, Freedom, Justus en Robert.
Ik denk dat de rest van ons zo gewend was geraakt aan...
de teleurstellingen, dat we daar in stilte zaten.
En toen we opkeken, huilde m'n jongste zoontje.
Door hem voelden we de emotie weer die we allemaal probeerden te vermijden.
We hadden zo veel geld uitgegeven zonder enig resultaat...
nadat ik al het geld van het gezin weer had uitgegeven.
Ik wist dat als het zou gebeuren, ik het zelf zou moeten regelen.
Broeder Ronnie.
Vertel me het verhaal.
We hebben nog een paar uur voor het vonnis.
Hij zei twee dagen. Vandaag is dag twee.
Daar zijn we mee bezig. -We zijn er heel dichtbij.
Ja, we zijn er nog nooit zo dichtbij geweest.
We wachten... Hij wacht op een antwoord.
We kunnen net zo goed bidden en geduld hebben.
Ja. -Weet je...
Ja, stuur de Heilige Geest.
Dus...
Oké.
We doen het stap voor stap.
Tegen vijf uur weet ik wel iets.
Ofwel dat er vandaag geen antwoord is geweest, ofwel...
Wat het antwoord is.
Dan weten we het. -Tegen vier uur.
Want weet je...
de griffier stopt er om vier uur mee, meen ik.
Ik zal na de lunch bellen om te vragen of het er al is...
en dan gaan we daarna verder.
Ik hou je wel op de hoogte.
Oké, hou me op de hoogte. -Oké, dag.
Met de rechtbank.
Ik probeer miss Sandra te bereiken.
Momentje.
Nee, het is voor Sandra.
Sandra belt nu, ik wacht tot ze klaar is.
Dat waardeer ik. -Wilt u wachten?
Ja, als u zo goed zou willen zijn. -Oké.
Sandra.
Hoi, je spreekt weer met Sibil Richardson. -Hoi.
Kon je... -Nee, we hebben niks.
Je zult het op maandag moeten vragen. -Ja, bedankt.
Oké, jij ook. -Fijn weekend, dag.
Oké, het is...
Het is zo'n 2.20 uur 's nachts.
Het is 20 oktober en we zijn onderweg.
Het is 21 oktober en we gaan naar m'n man toe.
Grote Rob, het is tijd om je papa te bezoeken.
...Marcus Taylor, de 18-jarige Jessie Snort en de 23-jarige Joseph Kennedy Jr...
zijn beschuldigd van de moord op Lyle Meyers.
Dit is de derde dag van de juryselectie van vermeende schutter John Mohammad...
Aan het begin van elk jaar...
op elke Oudejaarsavond van de afgelopen 20 jaar...
begonnen we het nieuwe jaar...
en wisten we dat dit het jaar zou zijn waarin m'n man zou thuiskomen.
Als je tegen Thanksgiving nog niet in de rechtbank was geweest...
wist je dat het jaar bijna ten einde zou zijn...
en dat je nog in de cel zou zitten.
De hoop die je jezelf het hele jaar hebt gegeven, of eerlijk gezegd de leugen...
die jezelf het hele jaar hebt verteld...
moet plaatsmaken voor het besef dat dit misschien niet het jaar was.
Maar volgend jaar is het zover.
Op de momenten waarop ik Rob zag, waren ze altijd onderweg.
Ik heb dus niks tegen hem.
Ik ken hem gewoon niet.
Ze hebben het wel gedaan.
Als hij daar naar binnen was gegaan...
en de verminderde straf van 12 jaar had aanvaard...
was hij al vrij geweest.
Sibil heeft haar 12 jaar aanvaard.
En zij is toch vrij, of niet? Oké.
Het leven gaat door en je moet blijven hopen.
Zei Jesse Jackson dat niet? Je moet blijven hopen.
Blijven hopen dat je op een dag die rechtszaal binnenloopt...
en dat het moment daar is.
Wat moet je een doorzettingsvermogen, hoop en vertrouwen hebben...
om aan te horen dat een advocaat zegt dat je 300 jaar cel kan krijgen...
en dan voor je vrouw te kunnen staan en tegen haar te kunnen zeggen:
"Het komt wel goed."
Hij zei: "God zorgt voor de armen, Sibil.
Ik weet dat Hij voor ons zal zorgen.
God zorgt voor de armen.
Ik weet dat God over ons zal waken."
M'n zoon Remington was toen de oudste.
Ik zei tegen hem:
"Ik moet de gevangenis in.
Ik moet bij je weg. Ik heb je nodig.
Je moet je oma helpen om voor je broers te zorgen."
Hij begon te huilen.
Te schreeuwen en te krijsen.
"Je had gezegd dat je niet de gevangenis in hoefde."
Ik huilde en zei: "Ik weet het.
Ik dacht ook niet dat ze me daartoe zouden dwingen, maar helaas.
Ik moet dus wel gaan.
Jij moet nu huilen en daarna je tranen wegvegen...
en hierheen komen, dan gaan we aftellen tot wanneer ik weg moet."
"Waarom moeten we aftellen tot wanneer je weg moet, mama?"
Ik zei: "Hoe sneller ik wegga, des te eerder ben ik weer thuis."
Wat doe ik met zo'n grote jongen?
Ik zeg dan... Jij zegt dan: "Ga je dat nog oppakken?"
En dan zeg ik: "Mama, laat mij het maar dragen."
Ja? -Want ik ben je kleuter.
Ja, mijn kleuter.
En dan stop je het in m'n hand en draag ik het.
Oké.
Ik draag het naar waar je maar wilt.
Oké.
Wat?
Dat moet je doen.
Zo doen we in de les.
Zo werden we gisteren op een rij gezet.
Bonita, Maggie, ik, Reagan, oké.
Hier dus? -Jij staat dus voor Maggie, hè?
"Wat misschien het meest indrukwekkend is, is wat jullie niet hebben gedaan.
Jullie lieten je niet definiëren door jullie beperkingen.
Lieten jullie niet in de greep houden van andermans meningen.
Jullie volgden de massa niet.
Jullie lieten je niet beperken...
door de meest gebruikelijke valkuilen van onze generatie.
Jullie familie snapt het vast niet.
Jullie vrienden kunnen het vast niet uitleggen en jullie zelf ook niet...
maar alleen door de genade Gods zijn jullie hier vandaag."
Via tandheelkunde krijg je het beeld van wie iemand is.
Al vanaf de eerste indruk.
In onze maatschappij is je imago alles.
Mijn familie heeft een sterk imago.
Maar daarachter schuilt veel ellende.
Veel pijn.
De tijd wordt beïnvloed door onze emoties.
De tijd wordt beïnvloed door onze acties.
De tijd is als je naar babyfoto's van je kinderen kijkt...
en dan nu ziet...
dat ze snorren en baarden hebben.
En dat de grootste hoop die je had...
was dat ze voor ze mannen werden...
de kans zouden hebben om samen te zijn met hun vader.
Het is vandaag 3 juli. -Je ziet me.
Ik maak opnames van Freedom en Justus.
Yo, mama.
Hoe heet je? -Justus.
Justus wat? -Justus Freedom.
Je naam is niet Justice, maar Just-Us. -Justus.
Freedom won de leerling van de maand-prijs...
van Our Lady Blessed Sacrament.
Een applausje voor Freedom, allemaal.
Je deed je... -Heeft JJ een trofee gehad?
Nee. -Was hij geen leerling van de maand?
Waarom niet?
Hij werkte niet hard. -Jij hebt niet...
Kreeg jij geen prijs voor leerling van de maand?
Laat eens zien.
Kreeg jij geen prijs voor leerling van de maand?
Niet? Waarom niet?
Toen m'n ouders werden gearresteerd...
voor het beroven van een bank...
kreeg m'n moeder een tweeling, waarvan ik er een ben...
en de ander is m'n tweelingbroer Freedom.
Ze noemde me Justus omdat in die tijd...
in het begin...
m'n moeder en m'n vader er alleen voor stonden.
Ze noemde me dus Justus, zonder spatie in het midden.
Tijd is wat je ervan maakt.
Tijd is onbevooroordeeld.
Tijd is verloren.
Tijd vliegt.
Deze situatie is gewoon...
al lang zo.
Al heel lang zo.
Freedom, wil jij de sleutel bewaren?
Jullie hebben geen bijbel, hè? -Ik heb een app.
Alles oké? Goedemorgen.
Hebben jullie hem gemaild?
Waar zit hij? -Vooraan, in het plaid overhemd.
Hoe gaat het? Fijne Vaderdag.
Ja, meneer.
U heeft m'n leven echt ontzettend gezegend.
Toen u sprak over wat een echte echtgenoot doet.
Dominee, mijn man is al 19,5 jaar weg. In september is het 20 jaar.
En hoe heet je man? -Robert Richardson.
En hij zit nu ook aan de westzijde? -Ja.
Ja, hij zit in Walnut Vier. -Walnut Vier.
Weet je wat? Ik zal...
Ik probeer op vrijdag langs te gaan, want in het weekend is het druk.
Maar vorige week ben ik geweest...
en ik heb gezegd dat ik op Vaderdag niet kom wegens de drukte.
Op Vaderdag kom ik niet. Je weet dat ik van je hou.
Maar ik zie je de week daarna wel. -Ik was boos, denk ik.
Machteloos. -Ja.
Ze hadden vrijdag dus geen bezoek. -Het wordt druk, hè?
Ik ben niet gegaan omdat het druk werd en ik het niet aankon.
Het is zwaar.
Ik kan niet geloven dat we nog in deze situatie zitten.
Dus vandaag niet gaan is...
Maar ik bid elk jaar dat hun budget wordt beperkt.
Alleen dan zullen ze ze vrijlaten.
Dat zeiden we tijdens Katrina ook. Tijdens de vorige overstroming.
En voor Katrina, toen de olieprijzen kelderden.
M'n man en ik zeiden: "Dit is het jaar waarin ze wel moeten."
Maar ze besparen op onderwijs en zorg.
Maar niet op dat budget. Daarop besparen ze niet.
Ze hebben het weer volledig gefinancierd.
Volgens statistieken halen kinderen van gevangenen het middelbaar niet eens.
Het feit dat ik twee jaar eerder naar een grote universiteit mag zegt veel.
Daarom praat ik altijd met mensen.
Wat is je hoofdvak? -Politieke wetenschappen.
Als wij het rechtssysteem willen veranderen...
om het vergevingsgezinder te maken, moeten we snappen hoe het werkt.
En zodra ik weet hoe het precies werkt...
kan ik daarna voorvechter of zelfs maker van een bepaald beleid worden...
en kan ik het beleid veranderen dat op mensen van kleur gericht is.
Heel erg bedankt. Veel succes.
Ik heb een vraag.
Op Kirsten na hebben er twee nog nooit in de senaat gezeten.
Sorry, ik heb... -Jij zat in de eerstejaarsraad.
Dank je, ik heb dus...
Ik wil je niet onderbreken, maar ik vind ervaring belangrijk.
Hoewel ik tweedejaars ben...
heb ik in de raad gezeten. Ik weet waar de wc is...
en hoe het proces van de wetgeving werkt.
Wist je dat waar je het over had al bestaat op Org Sync?
Alle wetten worden op Org Sync geüpload.
Iedereen die dat wil, kan op Org Sync zien waar de senaat aan werkt.
Laten we eerlijk zijn wat transparantie betreft.
Ik waardeer het dat je dit zegt.
Studenten moeten hier toegang toe hebben en ervan weten.
Als we met Org Sync werken, weet je best dat onze studenten...
zeker eerstejaars, er niet gemakkelijk mee kunnen werken.
Dat is persoonlijk, want toen ik iets wilde doen...
moest ik in elke wc en op elke flyer kijken...
op de tweede verdieping en zelfs de vierde verdieping om mee te kunnen doen.
Er is een actievere, meer gepersonaliseerde aanpak nodig...
om studenten te benaderen... -Dat betwist ik niet, maar het bestaat al.
Laat Richard antwoord geven.
Natuurlijk. Ik wil er na het debat graag over praten.
Kom op, Heer.
Laat dit de dag zijn.
Met Marcy. -Miss Marcy, hoe gaat het?
Goed. Met jou?
Goed, lief dat je het vraagt.
Ik hoor dat jij de secretaresse van rechter Rogers bent?
Is dat de juiste term? -Klopt.
Oké, mooi.
Ik ben Sibil Richardson...
en m'n familie, de Richardsons, wacht op een vonnis...
van rechter Rogers betreffende de zaak van m'n man.
Hij heeft in de rechtbank gezegd...
dat hij dat over een paar dagen zou hebben.
Ik vroeg me af of je er informatie over hebt, als dat niet te veel gevraagd is.
Ik heb geen vonnissen uitgetypt.
Ik was er vrijdag niet, maar heb donderdag niks getypt.
Oké.
Goed dan. Heel erg bedankt voor je tijd.
Graag gedaan. -Dag.
Dag.
Zij is het dus. Zij zal weten wanneer het getypt is.
Zij moet het typen.
Misschien schreef hij het vandaag en moet ze het morgen uittypen.
Goedemiddag, met Val's kantoor.
Hallo, weer met Sibil.
Heb je Val dat bericht kunnen geven?
Hij is net klaar met bellen en het ligt hier op hem te wachten.
Oké.
Goed.
Zodra hij... Wacht even.
Sibil? -Ja, mevrouw?
Hij heeft nog niks gehoord.
Hij laat het beslist weten zodra hij wel iets hoort.
De rechter had twee dagen gezegd.
Wie weet heeft hij zich bedacht en er langer over gedaan.
Rechters liegen.
Niet opzettelijk, maar... -Ja.
Hij was het vast van plan. -Ja.
Maar net als bij iedereen weet je nooit hoe het loopt.
Ja.
Oké, heel erg bedankt.
Oké, dag.
Ik ben nu 15 jaar thuis uit de gevangenis.
Jullie liegen nooit.
Ja, geef me nog maar wat meer. Ik waardeer jullie.
Een van de dingen die ik heb gezworen, is dat ze me dat nooit, nooit, nooit...
nooit, nooit, nooit...
nooit meer zouden flikken.
Ik geef m'n vrijheid nooit meer op.
Ik laat mezelf nooit meer zo inhumaan behandeld worden.
Ik mag m'n man niet aanraken. Niet naast hem slapen.
Hem niet vasthouden. Volgens de wet is hij van mij.
Ik moest m'n kinderen zelf opvoeden.
In de gevangenis moest ik bukken en iemand m'n anus laten onderzoeken.
Ik moest zomaar m'n kleren uitdoen omdat ze dat wilden zien.
Ik mocht m'n familie alleen bezoeken wanneer zij dat toestonden.
Ik mag m'n man maar twee keer per maand bezoeken.
De staat geeft ons maar twee bezoekjes per maand.
Zij hoeven ons van de wet...
maar bezoekjes van twee uur toe te staan.
Voed maar eens 20 jaar lang je kinderen op achter de tralies.
Hou een gezin maar eens 20 jaar lang bij elkaar in die gevangenis.
Klamp je maar eens vast aan je dierbaren en je mentale gezondheid...
tijdens deze wrede, buitensporige straf.
Dan mag je tegen me praten.
Dan mag je me vertellen...
dat ik als misdadiger m'n straf moet uitzitten.
Amen. Ja.
Ik heb dit sinds m'n vierde niet meer gedaan.
Ik moest dit met m'n kerkfamilie delen.
De meesten weten dat het bijna zeven jaar geleden is...
dat m'n man en ik een bank beroofden.
Vorige week maakte God het voor me mogelijk...
om twee van de vrouwen van de bank te ontmoeten.
Ik begreep nooit hoe onze keuzes de mensen om ons heen raken.
Voor dit gebeurde, zag ik mezelf als een eiland.
Wat ik deed raakte alleen mezelf en niemand anders.
Maar ik zag de gevolgen van mijn keuze.
Niet alleen voor m'n eigen gezin, maar het zal ook effect hebben gehad...
op al die vrouwen die zich op die dag in die bank bevonden.
Een van de vrouwen zei toen ik om vergiffenis vroeg:
"De keuzes die je maakt..."
Ik zei hoe het m'n gezin raakte. Ze zei: ''Heb je sorry tegen hen gezegd?
Tegen je moeder?''
En ik zei:
''Ik heb tegen m'n moeder gezegd dat ik van haar hou.
Ik heb tegen haar gezegd dat ik haar waardeer.
Maar ik kan me niet herinneren dat ik m'n moeder heb gevraagd...
om me m'n keuzes te vergeven.''
Amen.
De dame ging door en ik zei: ''Ik ga dat vandaag thuis doen.
Ik ga na dit gesprek naar huis en haar om vergiffenis smeken.''
Ze zei: ''Nee, dat doe je niet zomaar.
Je moet je het moment herinneren waarop je sorry zegt...
net zoals je je dit moment hier met ons zult herinneren.''
Ik probeerde uit te zoeken: Heer, hoe ga ik dit doen?
Ik kan m'n ego niet opzij zetten en buigen en haar...
Ik voel het, maar die woorden eruit krijgen:
''Vergeef me, want ik weet dat mijn keuze niet de jouwe was...
en ik je pijn heb gedaan.''
Ik zei tegen mezelf: ''Wat is er nu beter dan...''
Ik moest niet alleen m'n moeder om vergiffenis vragen.
Ik moet ook m'n kinderen om vergiffenis vragen. En m'n dominee.
Amen. -En m'n kerkfamilie.
Ja. -Amen.
Want jullie hebben me geholpen. -God zegene je.
Ik vraag jullie dus allemaal om me mijn keuze te vergeven.
Amen.
In de gevangenis bad ik dat na m'n vrijlating...
God me mijn stem zou laten gebruiken voor mensen zonder stem.
Want wat ik duidelijk begreep...
was dat ons gevangenissysteem niet meer is dan slavernij.
En ik zie mezelf als een abolitionist.
Die kracht die je in je voelt. Herinner je je die?
Waar konden we die voelen? Die kracht waardoor je stormen weerstond.
Met die kracht weersta je de volgende. En deze, als er nu een is.
Het maakt niet uit wat je doormaakt.
Alleen hoe je daarbij kiest om te groeien als persoon.
Is er iemand hier die iets meer wil?
Een sociale woning en bijstand zijn niet genoeg.
Wil iemand hier wat meer?
Zeg dan: ''Dit is mijn kracht en ik neem die terug.
Ik heb het verwerkt...
want ik ben te rijk.
Fox Rich.
Ik geef niet op.
Ik ben te rijk."
Meen het. Zijn jullie rijk?
Ik ben rijk. -Ik geef niet op.
Ik ben Fox Rich.
Ik heb de kracht.
De kracht is in mij.
Zolang je niet opgeeft, kan alles wat je hartje begeert...
van jullie zijn in dit leven, echt.
Wat het obstakel ook is, je moet erin geloven...
en de ene voet voor de andere blijven zetten.
Op die manier blijf je naar de les lopen...
en ik beloof jullie dat het leven beter kan worden.
Maar je moet erin geloven.
Je hoeft alleen diegenen je hemel binnen te laten...
van wie je zegt: ''Als ik een man was, zou ik zo'n man willen zijn.''
De mannen die we daten moeten ons mannelijke evenbeeld zijn.
Zij zouden alfamannen moeten zijn.
Als deze energie verdeeld was in de man, zou ik zo'n man zijn.
Over drie weken is de hoorzitting van Robert.
Ons plan is anders dan de vorige keer.
Jim gaat niet met je mee naar de reclassering...
ik ga mee naar de reclassering.
En ik geloof dat je moeder ook meegaat.
Ja.
Oké.
Ik denk echt dat ze het jullie kwalijk nemen...
dat jullie zo sterk zijn en jullie rechten opeisen...
in plaats van dat jullie om een gunst vragen.
Maar de impact die jullie samen als ouders hebben...
op de groei van deze jonge mannen en op wie ze zijn...
is zo'n sterk punt...
dat ik het goed vond dat spontaan...
Dit is wat er gebeurd is met de coach.
Hij zei dat ik te gevorderd was om met dat team mee te doen.
Ik speelde omdat ik 11 ben.
De andere kinderen zijn negen en tien.
Hij heeft me toen aanbevolen voor het eliteteam.
Chicago Fire.
Ik ga bellen, hij zei dat ik hen morgen moest bellen...
om een keer op proef langs te komen.
Dit is een collect gesprek van... -Rob.
Een gevangene van... -De Louisiana State Penitentiary.
Dit gesprek wordt opgenomen.
Dit gesprek is van een misdadiger in een gevangenis in Louisiana.
Druk een om de kosten te aanvaarden. Om die te weigeren...
Bedankt dat u Securus gebruikt. U mag nu uw gesprek beginnen.
Hoi, meid. -Hoi.
Hoe gaat het? -Goed. Waar bleef je?
Weet ik niet.
Ik geef je... -Je doet lullig en kortaf.
Je doet raar omdat je bijna naar huis mag...
en de tijd neemt om te bellen.
Zo zijn ze als het er bijna op zit.
Nee, daarom email ik je ondertussen.
Je hebt me al uren niet gemaild.
Wat? -Is dat pap?
Ja. -Ik heb je wel twee keer gemaild.
Robert roept vanuit de badkamer.
Doe hem de groeten.
Hoi. -Wat doet hij daar?
Hij moet onder de douche stappen die m'n water verspilt.
Water was toch gratis? -Water is niet gratis.
Hij dacht dat water gratis was.
Ik heb een manicure en een pedicure gehad.
Ga door. -En ik ben naar de kapper geweest.
Ja. Wat?
M'n haar is steil, zoals je het mooi vindt.
Ik ben naar een Dominicaanse kapper geweest.
En zij weten hoe je haar steil krijgt.
Wat is het eerste dat je gaat doen als je thuis bent?
Ik weet het niet.
Inpakken en naar Disney World gaan.
Klinkt goed.
Dat zeggen ze als ze kampioen zijn.
Dan zegt iedereen altijd: ''Wat volgt er nu?''
''Disney World.''
Ja.
Heb je er zin in?
Of ik er zin in heb?
Dat zou moeten, maar ik ben verwend.
Ik ben Roberts mama, dus ik ben het zat om naar hoop te moeten zoeken.
Naar het brokje goud.
We kregen niet alles wat we wilden, maar we hebben wat.
We zijn weer iets verder dan de vorige keer.
Ik wil m'n man.
Ja, dat is zo.
Ik ben met niets anders tevreden. Niet met: "Later."
Niet met: "Jullie doen allemaal goed werk.''
Ik wil m'n gezin samen thuis hebben. Ik wil dat m'n kinderen hun papa hebben.
En ik wil hem voordat de tweeling 18 wordt.
Daar is een mogelijkheid voor.
Jij hebt de mogelijkheid ervoor.
Wat doet Robert?
Hij is eruit. Hij wilde gewoon je stem horen. Hij raakt opgewonden.
Hij komt bij me zitten om je te horen praten.
Ja.
Ik heb vandaag naar de wolken gekeken.
Dat waren van die grote schapenwolken.
Alsof ik van de ene op de andere kon springen.
Bij de boomgaard hier, met de pecannotenbomen.
Ik keek ernaar en dacht: die bomen zijn geplant...
toen ik hier 20 jaar geleden aankwam.
Echt? -Ja.
Bedankt dat u Securus heeft gebruikt. Dag.
M'n tweeling wordt volgende maand 18.
Achttien jaar oud.
Toen hun papa veroordeeld werd, was ik drie maanden zwanger.
Ze hebben er helemaal geen idee van...
wat het betekent om een vader thuis te hebben.
Wat vaders überhaupt doen.
Justus, kun je me een hamer geven?
Dank je.
Wat is dit?
Gooi het weg.
Jij bent langer dan ik.
In dat gat daar?
Dank je. Jij bent de man. -Ik doe m'n best.
Wie is er jarig? -Freedom.
Freedom is vandaag jarig, mama.
En JJ is jarig.
Hartelijk gefeliciteerd, JJ.
Kom met je papa praten.
Het is feest, papa.
Het is feest. -Miss Moore, vrede en liefde.
Hoe gaat het? Jij ook vrede en liefde.
Sorry dat ik laat ben. -Geeft niet.
Dat snappen we, want je hebt het druk.
Hoi.
Hoi, hoe gaat het? -Hoi.
Hoi.
Wil je met m'n papa praten?
Nee, hij wilde met jou praten.
Geef me daarna de telefoon.
Nee, ik praat. -Alsjeblieft, pak maar aan.
Het is m'n papa.
Alsjeblieft. -Bedankt.
Oké.
Er lijkt wel een behoefte of een drang te zijn...
die we als personen voelen om mensen te rangschikken.
Om een rangorde te bedenken.
Dat is een vraag die we proberen te begrijpen.
Is dat een onvermijdelijk aspect van de menselijke maatschappij?
Zelfs in de gevangenis, onder gevangenen...
waar iedereen gelijk is in de zin van dat ze allemaal misdadigers zijn...
zien we desondanks dat er lagen ontstaan.
Het is donderdag.
Z'n broer en schoonzus belden gisteren...
en zeiden dat hun leidingen kapot waren.
Hun huis is ondergelopen en ze kunnen niet komen.
Er zijn niet genoeg mensen bij hem.
Is het te veel gevraagd dat je naar hem toe gaat, naar Angola?
Ja, meneer.
Lukt dat?
Godzijdank.
Door jou ga ik nog schreeuwen.
Dank je.
Dat betekent: "Graag gedaan."
Je doet het goed.
Hoe spel je het?
Hoe gaat het?
Oké, deze is ça va, en deze is...
Frans draait om hoe je het zegt.
Dus: "Ça va?"
Als vraag is dat: "Hoe gaat het?"
Maar als je "Ça va" zegt, betekent het gewoon 'goed'.
Dus ik zeg dan: "Ça va?" En jij zegt dan: "Ça va."
Of je zegt... -Als in: "Alles oké?"
Of je zegt: "Ça va bien, et toi?"
"Het gaat goed, en met jou?''
Je leert iets. Laat eens zien.
Zeg dat nog eens. Dat is sexy.
Als je zo praat, krijg je alle meisjes.
Daar kan Freedom niet aan tippen. -We moeten nog veel doen.
Goedemorgen, mevrouw.
Kinderen zijn sterk.
Ze worden nu wat ouder.
En ik denk dat ze het leven wat meer beginnen te begrijpen.
Zij willen ook een stukje...
van het leven.
Een positief leven voor zichzelf.
O, Robert. -Allemaal door Sibil, denk ik.
Zij heeft de toon gezet.
Ik heb altijd geweldige zwarte vrouwen gekend.
Ik ben opgevoed door geweldige zwarte vrouwen.
M'n moeder is een geweldige zwarte vrouw.
M'n zussen zijn geweldige zwarte vrouwen.
En het duurde even voor ik besefte dat ik ook geweldig ben.
Het duurde lang voor ik hier kon staan.
Het is heel moeilijk voor ons als zwarte vrouwen.
Het betekent veel voor mij om zwarte vrouwen samen sterk te zien zijn.
Heel erg bedankt. Goedenavond.
Bedankt.
Het is gewoon zo overweldigend dat ik morgen al...
in staat zal zijn om je in m'n armen te houden.
Dat ik morgenavond rond deze tijd met jou opnames kan maken.
O, schat.
Kon ik maar thuiskomen bij jou.
Hallo.
Hoi, Miss Judy. -Hoi.
Heb je al iets van de gevangenis gehoord? -Nog niks.
Nog niks? -Nee.
Heb je vandaag al kunnen bellen?
Nog niet. -Nee? Oké.
Oké, ik waardeer het. -Oké, bedankt.
Hoe kan ze zeggen dat er niks is als ze nog niet eens heeft gebeld?
Die mensen hebben geen respect voor de levens van andere mensen.
Daar word je gek van.
Hoe verstandig of bewust of begripvol je ook probeert te zijn...
je wordt er helemaal gek van.
Ik ga het niet doen. Ik doe het verdorie gewoon niet.
Succes is de beste vorm van wraak.
Ik ben net zo'n achterlijk kind. Succes is de beste vorm van wraak.
Je krijgt ze wel. Je zult ze laten zien dat ze een mens niet zo kunnen behandelen.
Succes is de beste vorm van wraak.
Hou vol, want ze zullen boeten als hij thuis is.
Ze zullen boeten. Ze zullen verdomme boeten.
Godverdomme.
Hij had thuis kunnen zijn. Maar zij klooien maar wat aan.
Zij hebben geen haast.
O, nog wat nigga's uit de bajes die naar huis willen.
'Als ik één vonnis herzie, dan wil de rest straks ook naar buiten.'
Dat zeiden ze tegen onze advocaat.
Wil je mensen die er niet thuishoren dan niet uit het systeem hebben?
'Als ik dit toelaat, komen ze straks allemaal om hun vonnis te laten herzien.'
Mijn god.
Oké, wat nu? Ik moet... Dus jij...
Jonathan over het systeem en kan dan iemand...
Tegen de tijd dat Robert 18 wordt...
wil ik zo ver mogelijk weg zijn van deze mate van pijn...
voor m'n hele gezin als mogelijk is.
Zo ver weg dat ik niet eens meer weet hoeveel pijn het echt deed.
In naam van alles wat heilig is groeten we je.
In naam van alles wat heilig is, danken we je ziel...
je Ori, de geesten die je gids zijn.
Bedankt.
En ik geef dank voor je hele gezin.
Dan zeggen we: "Ishay".
Ishay.
GELIEVE SCHOENEN UIT TE DOEN
We danken uit het noorden.
We danken uit het westen.
Oosten.
Zuiden.
Bedankt dat je je man de kracht gaf om deze tijd te doorstaan.
Curtis Ray.
Angola belde net. Over 30 minuten zijn z'n papieren klaar.
Hij komt dus al vrij voor ik er ben, maar de limousine is al onderweg.
Jij hebt dan misschien geen vlinders, maar ik wel.
GEEF NOOIT OP
Kom maar hier. Kom hier, Robert.
Ik rijd al de hele dag rond met je en het voelt nog altijd niet echt.
Het is oké. -God is goed.
Jeetje. -Het is oké.
Ik hou van je.
Oké. -Ik ook van jou.
Vanaf nu wil ik dat je gewoon goed bent voor die vrouw.
Amen.
-Ja.
De rest van dit leven wordt geweldig.
Als ze over liefde spreken...
spreek je over dat God voor Hij de kerk maakte het gezin maakte.
Maar voor Hij het gezin maakte, maakte Hij volgens mij...
de grootste kracht in het universum, namelijk de liefde.
Je kunt het de enige ware uitdrukking van het leven noemen.
Ik begreep dankzij oom Vernon vier dingen toen ik de gevangenis in ging.
Dat ik in de gevangenis als man recht zou staan.
Dat ik leugens zou weerleggen en sterk zou eindigen.
God weet dat ik niet opgeef, want jullie zijn het waard.
Amen. -Ik hou van je.
Het is altijd goed om je te zien.
Remi, doe haar schoenen uit.
Die zijn van een ander. -Calvin Klein.
Simpel. -Zo leerde ik dat.
Ze zeiden dat de mijne een meter was. -Een meter?
Godzijdank word ik omringd door vechters.
Ik ben dankbaar voor een gemeenschap van mensen die ons willen liefhebben.
Ja. -Tijdens dit alles.
Tijdens dit alles. -En zo zijn we hier aangekomen.