Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Heto ako iniisip kung saan ilalagay ang kamera.
Sandali lang.
Ngayon ay ika-23 ng Hulyo. At...
Marami nang nagbago mula sa simula ng tape na ito.
Ang asawa ko ay nasa kulungan.
Nakalabas na ako ngayon ng isang lingo at isang araw.
Nakulong ako mula noong ika-24 ng Mayo.
Pero alam ko na kahit gaano kadehado ang lagay ko ngayon,
magiging maayos ang lahat.
Siya ay... Siya ay babalik.
Isang motorsiklo.
-Yan ang aking... -Siya ay babalik.
Mas malakas kaysa dati.
Kambal ang ipinagbubuntis ko. Ipapakita ko sa inyo ang kambal.
Tignan niyo sila.
Ang kambal na ito ay 22 linggo na.
Isod. Laurence, pag hindi ka gumalaw...
Magandang umaga.
Anim na taong gulang na bata.
Magandang umaga.
Ngayon ang unang araw ng iskwela, anak.
Hoy. Hoy. Hoy.
Magandang umaga, Robert.
Ngayon ay ika-24 ng Agosto. Unang araw sa kindergarten ni Remington.
Ano'ng gagawin mo sa kindergarten, Rem?
Gagawin ko ang lahat ng aking makakaya at maghahanap ng mga kasintahan.
Magandang umaga, mahal.
Maririnig mo ang pagbagsak ng yelo.
At nandiyan din ang kambal sa yelo.
Hoy, Ding-a-ling 2 at 1.
Ang lamig.
Nakakatuwa!
Nakakabaliw ito, mahal.
Hala! Naku po!
Sige.
May plano ka na bang magpakasal?
-Kasal na ako. -Hindi nga?
-Sa tatay ni Remington. -Kailan?
Isa at kalahating taon na kaming kasal.
-Halos isa at kalahating taon na. -Nasaan siya?
Umalis siya ng bayan ngayon.
Ayokong magloloko ka doon kasama yung ibang bata, okay?
-Sige po. -Makinig ka.
Makinig ka. Sa gitna, makinig ka. Yun ang dapat mong gawin ngayon.
Pero hindi kami tumatakbo ni Jared.
-Nasan ang ulo ko, Remington? -Nandito.
Ikaw, dapat lumaki kang lalaki.
Ilagay mo yan doon.
Tay, ngayon ay taglagas na.
Ang mga puno ay nagbabago na ng kulay, ngayon ay ika-18 ng Oktubre.
Ika-18 na ng Oktubre ngayon?
Gusto ko lang ipakita sayo ang mga bahay na ito, Tay.
-Tignan mo alin ang kukunin natin. -Oo, tignan mo alin ang kukunin natin.
Sila ay-- Grabe, ang bait nila. Malapit sila sa isa't isa.
Bale, Tay, ito ako, ito ang aking sarili. Balik na sa'yo.
Maganda ang panahon ngayon, mahal. Sana ay kasama kita ngayon.
Bakante ngayon ang tabing upuan ko.
At isipin mo, nakilala kita nung 16 ako.
Labing-anim na taong gulang.
Alam ko sa simula pa lang may iba na sa'yo.
O, mahal kita, Robert. Mahal kita, Robert.
Alam mo, may alam kang istorya.
Nakikita mo bang ngiti na ito, Robert.
Alam mo gaano ako ngingiti pag-uwi mo?
Nigga...
Nigga, ano?
Ngumingiti. Ako at ang mga anak ko
ay marahil maglalakad nang ganito buong araw.
Sasakit ang ngalangala ko palagi.
Ano'ng sabi?
Ano'ng ginawa ni Sibil Fox?
Pakiramdam ko, tinamaan ako.
Gusto ko.
"Tinatawag itong Big Easy.
Pero ang totoo, kung walang maayos na transportasyon,
kaya niyang--" Sabi natin na "maayos na transportasyon," lalayo kami
tapos, "Ito ay napakahirap."
Tama.
Tapos babalik sa akin habang nagpapakilala ako.
"Kapayapaan at pagmamahal, kapamilya, ako si Fox Rich.
At bilang asawa at nanay ng anim na bata...
Alam ko ang kahalagahan ng transportasyon.
Bilang asawa at nanay ng anim na bata...
Kinalulugod ko ang oportunidad na maging iyong personal na tagapangasiwa
sa Rich Motors ng New Orleans."
Ayos.
"Alam ko ang kahalagahan ng maayos na transportasyon
para sa'yo at sa pamilya mo para bumiyahe.
Kung tutuusin, mas mahalaga ang sasakyan kaysa bahay, kung ako'ng tatanungin mo.
Kasi pwede kang matulog sa sasakyan, pero di mo pwedeng imaneho ang bahay."
-Yun na yun. -Ayos.
Tingin ko ang gagawin natin ay subukan ang lahat ng sinasabi mo.
-Sige. -Tapos gagawin din natin...
Pwede ka rin tumingin sa balikat ko
at pwede natin gawin yung iba na magkasama at siguraduhing tama yun.
-Ityempo yun sa sinasabi mo. -Gusto kong...
makita ang itsura ko, buhok at labi...
-Kaya nating gawin yun. -At tignan ang kalalabasan ng kuha.
Sige. Kailangan ko ng ilang sandali.
-Kuha lang kami ng tamang ilaw para sa'yo. -Sige.
Tignan ko lang kung ano'ng ginagawa natin dito.
Tinatawag man nila siyang Big Easy, pero ang totoo,
pag nasa New Orleans ka na walang transportasyon
ay talagang mahirap.
-Ayos. -Kailangan kong iunat ang balikat ko.
-Subukan ulit natin. -Isang beses pa.
O hanggat kailangan pa talaga. Atras ka nang kaunti.
Pinanganak ako bilang Sibil Verded Fox
noong ika-18 ng Agosto, 1971.
Ang nanay ko ay guro
at ang lola ko ay kasambahay ng nanay ni Hank William.
Nanggaling ako sa mga taong may malaking pagnanais na may makamit,
may magawa sa aming sarili.
Ang aking nanay,
tinuruan niya ako habang bata pa
na ang pangarap ng Amerikano ay totoo.
At sasabihin niya,
"Sibil, magagawa mo yan pag sinubukan mo."
At heto ako isang batang babae na taga-lunsod
at determinadong sumubok.
Narito ang pamilyang Rich.
Ano'ng tingin mo diyan?
Nakilala ko ang asawa ko, si Robert, noong ako ay 16 anyos.
Ikinasal ako sa aking kasintahan noong hayskul.
Binili namin ang una naming bahay,
nagpundar kami sa una naming negosyo.
Uunlad na sana kami.
Papalapit na sa bahay ni Tita Sandra.
At wala siyang kaalam-alam sa darating.
-At ayan na sila. -Ayan na.
Surpresa!
Hindi ko man lang napansin na nandoon na lahat ng kailangan ng pamilya ko.
Magkakasama kaming lahat.
Makinig kayo, ang istorya ko ay istorya ng mahigit na 2 milyong tao
sa Estados Unidos
na nabibitag para makulong ang mahihirap at taong iba ang kulay.
Nakikiusap ako na lumabas kayo. At may isang bagay pa. Ano nga ulit yun?
O, magiging live tayo.
Kung hindi kayo makakapunta,
makikisuyo na lang ako na panuorin mo ang live na palabas
mamayang 7 ng gabi sa aking Facebook page
dahil ito ay ipapalabas ko ng live galing sa aking karanasan.
Makinig kayo, ito ay hindi lang pakikipagusap.
Ito'y talagang isang karanasan, at sana makasama ko kayo doon.
Tulane University, 7 ng gabi mamaya sa Roger Memorial Chapel.
Kapayapaan at pagmamahal.
Hoy, ikaw, pumunta ka nga rito.
Dapat lagi itong nakalinya. Lagi dapat nasa linya ang sinturon mo.
Diyos ko. Sino'ng kumuha ng damit palabas sa dryer nang ganiyan?
Mga kababaihan at kaginoohan, samahan ninyo ako
sa pagbibigay ng masiglang Green Wave na pagtanggap.
Sa aking nanay, ang tagapagsalita ngayong gabi,
Fox Rich.
"Nais ko lang iklaro sa simula pa lang.
Alam kong hindi ako nakatakas na walang anuman kundi ang aking buhay."
Ika-16 ng Setyembre, 1997,
ninakawan naming mag-asawa ang Grambling Federal Credit Union.
Grabe, yun ang nasabi ko noon. Bakit ko nagawa yun?
Ano ba ang naisip ko?
Pangarap namin ni Rob na magbukas ng unang hip-hop store ng Shreveport.
KULTURA
Kaso kami ay naghihirap.
At ang pinaka-natatandaan ko noon
ay ang pagnanais na hindi kami susuko.
At kami ay naging desperado.
Ang mga desperadong tao ay gumagawa ng mga desperadong bagay.
Ganoon lang kasimple.
Noong binaba ko ang aking asawa at kaniyang pamangkin
para magnakaw ng bangko,
noong bumaba sila ng sasakyan,
alam ko na...
pumasok na kami sa ibang mundo...
na hindi namin makakalimutan.
Noong oras na yun,
ang armadong pagnanakaw ay mayroong lima hanggang 99-taon na sentensya.
At noong ika-15 ng Hunyo, 1999,
ang asawa ko ay hinatulan ng 60 taon ng pagkakabilanggo
ng walang probasyon,
parol o pagsususpinde ng sentensya.
Animnapung taon...
ng buhay bilang tao.
Sabi ng nanay ko, "Madaling makapasok sa ganitong bagay."
Halos 20 taon na rin.
Dalawang dekada na.
Nakalipas na ang 20 taon.
Mahirap makalabas.
Halos alipin na sa tagal.
At ang mga puti ang nagpanatili sayo doon
hanggang naisip nilang oras na para makalabas ka.
At iyon ang sitwasyon dito.
Isang pansariling paghihiganti.
Pansariling paghihiganti.
Oo.
Sabi ko sa anak ko, sabi ko, “Ganito ang gagawin mo,
ang itali mo ang buhok mo
na parang ikaw ay nababaliw.
Magsuot ng damit, isang pares ng pantalon at sapatos,
at pumunta ka sa patyo sa korte."
Inilugay niya ang kanyang buhok
at ihagis sa mga mukha ng mga puti, okay?
Sabi ko, "Hindi ka dapat pumunta doon nang ganiyan."
Sabi ko, "Hindi ka na nga gusto ng mga puti."
Ayaw makinig.
Akala ko ang aking anak ay mag-aasawa ng isang doktor,
isang abogado, o isang pinuno na Indiano.
At mayroong ilang mga bagay na ayaw niyang gawin.
Hindi mo ginawa yun. Hindi mo ginawa yun.
Matatag akong naniniwala
na ang tama ay hindi mangyayari pag gumagawa ka ng mali.
'Di ba? Hindi.
Hindi.
At iyon lang lahat.
Wala akong magandang kredito, kaya gusto ko makita paano ito mangyayari.
Okay, Bb. Kaylin, at alin sa mga sasakyan namin ang tinitignan mo?
Oo... Iyong puti.
Yung Cadillac SRX 2008, na may isang libo na deposito.
Sige.
Hindi maganda ang kredito niya at ang gusto niyang gawin
ay kunin ang pinakamahal na sasakyan namin sa online.
Sige, gusto mo ba ipadala ang iyong aplikasyon
upang makita namin kung makukuha natin ang sasakyan na yun?
At kung hindi, kaya namin ikuha ka ng sasakyan na may isang libo na deposito.
Sige, ayos lang.
Nagmumuni-muni ako kasama ang asawa ko kagabi.
Marso ng 2013 iyon
noong nagdesisyon ako na lumipat sa New Orleans.
Pagkatapos lang iyon ng ika-5 ng Marso, sa totoo lang.
Nakakuha kami ng liham galing sa mamahaling abogadong kinusulta namin.
Gumastos kami ng 15 libo agad-agad
para padalhan niya kami ng liham.
Ilang araw bago niya asikasuhin ang papeles para sa amin
sinabi niyang wala na silang magagawa para sa amin.
Kaya binuksan ko ang liham
at literal na hindi ako iiyak sana.
Pero nung tumingin kami sa likod ng sasakyan, umiiyak si Robert.
Ako, si Laurence, Freedom, Justus at Robert.
At tingin ko kaming lahat, sanay na kami na...
Sa mga kabiguan, alam mo yun, umupo na lang kami sa katahimikan.
At nung napatingala kami, umiiyak na siya.
Alam mo, nagawa niyang ibalik ang aming nararamdaman
na sinusubukan namin hindi maramdaman.
At yung maubos ang lahat ng pera ngunit wala pa rin naging resulta
pagkatapos ko magastos ang lahat ng pera ng aking pamilya...
Alam ko na kung sa akin lang, ako na talaga ang bahala dun.
Kapatid na Ronnie.
Sige, ikwento mo sa akin.
May ilang oras pa tayo bago magpalabas ng desisyon ang hukom.
Sabi niya dalawang araw. Kaya ngayon ay ang pangalawang araw.
Oo, oo.
-Oo, kaya yun ang ginagawa namin. -Ito na ang pinakamalapit.
Oo, wag mo na ipaalala sa akin. Ito na nga ang pinakamalapit talaga.
Naghihintay na lang kami... Naghihintay siya ng sagot.
Maaari na rin tayong... Maaari na tayong magdasal at maghintay.
-Oo. Oo. -Alam mo, para bang...
Oo, tawagin ang Espiritu Santo. Tawagin ang Espiritu Santo.
Kaya...
Sige.
Ginagawa namin ito nang dahan-dahan.
Kaya, mamayang 5:00, malalaman ko na.
Malalaman ko kung hindi masasagot ngayon o malalaman kong...
-Ano ang sagot. -Ano ang magiging sagot?
-Malalaman natin ang magiging sagot. -Mamayang 4:00.
Kasi, alam mo, sila...
Tingin ko ang kawani ng korte ay nagsasara ng 4.
Kaya tatawag ako pagkatapos ng tanghalian para malaman kung may desisyon na,
at malaman natin ang gagawin mula doon.
-Babalitaan kita. -Sige.
-Sige, balitaan mo ako. Ingat. -Sige. Paalam.
Opisina ng Hukom.
Oo, sinubukan kong tawagan si Bb. Sandra.
Sandali lang.
Hindi, para ito kay Sandra.
May kausap si Sandra. Inaantay ko lang matapos siya.
-Maraming salamat -Gusto mo bang maghintay?
-Sige po, kung maaari lamang. -Sige.
Sandra.
-Kamusta, si Sibil Richardson ulit ito. -Kamusta.
-Mayroon na bang--? -Hindi, wala pa ring balita.
-Balikan mo na lang kami sa Lunes. -Sige, ma'am. Maraming salamat.
-Sige. Ikaw din. -Masayang araw sa'yo. Paalam.
Sige, ito ay...
Tingin ko siguro mga 2:20 na ng umaga.
Ika-20 na ng Oktubre, at papunta na kami...
Ngayon ay ika-21 na, papunta na kami para makita ang aking asawa.
Big Rob, oras na para makita ang iyong tatay.
...Marcus Taylor, 18-anyos na si Jessie Snort,
at 23-anyos na si Joseph Kennedy Jr.
ay kinasuhan sa pagpatay kay Lyle Meyers.
Ikatlong araw na sa pagpili ng hurado sa litis sa Virginia
ng hinihinalang bumaril na si John Mohammad...
Sa simula ng bawat taon,
tuwing Bisperas ng Bagong Taon sa huling 20 taon,
lagi kaming nagsisimula ng bagong taon
na alam naming ito na ang magiging taon na uuwi na ang asawa ko.
At pag wala ka pang nagagawa sa korte pagdating ng Thanksgiving,
malalaman mo na matatapos na ang taon
at ikaw ay nakapiit pa rin.
Ang pag-asang binigay mo sa sarili mo buong taon,
o ang... Sa totoo lang, ang kasinungalingan
na sinasabi mo sa sarili mo buong taon,
kailangan mong tanggapin na siguro hindi lang ngayong taon.
Pero ang kasunod na taon na ang taon na iyon.
Pag nakikita ko si Rob, dumadating ang mga iyon o umaalis.
Kaya wala akong ikinagagalit sa kanya.
Hindi ko lang siya kilala.
Ngayon, nagawa na nila.
Ngayon, kung siya ay pumunta doon
at tinanggap ang dispensa na magtatagal ng 12 na taon,
siguro ay malalaman niya na.
Pumunta si Sibil doon at tinanggap niya ang 12 na taon.
Naintindihan niya, 'di ba? Okay.
Tuloy lang ang buhay at nananatiling umaasa.
Hindi ba yun ang sinabi ni Jesse Jackson? Panatilihing buhay ang pag-asa.
Umasa lang na isa sa mga araw na ito kapag pumunta ka patungong korte,
na ito na yun.
Ano'ng tibay, ano'ng lakas, ano'ng pag-asa, ano'ng pananampalataya
na umupo ka at sabihin ng abogado sa'yo na makukulong ka ng 300 taon sa preso
at kailangan maghanda kang tumayo sa harap ng asawa mo para sabihing,
”Magiging ayos ang lahat.”
Sabi niya, ”Inaalagaan ng Diyos ang mga maya, Sibil.
Alam kong aalagaan niya tayo.
Aalagaan ng Diyos ang mga maya.
Alam kong binabantayan tayo ng Diyos.”
Ang anak kong si Remington, ang pinakamatanda noon,
at sabi ko sa kanya,
"Kinakailangan nilang ikulong ako.
At iiwan muna kita at kinakailangan ko na
tulungan mo ang iyong lola pati na rin ang mga kapatid mo."
Bigla na lang siyang umiyak.
Sumisigaw at humahagulgol.
"Akala ko sabi mo hindi ka aalis!"
At umiiyak ako habang sinasabing, “Alam ko.
Hindi ko inakalang ikukulong nila ako, pero kukunin nila ako.
Kaya kinakailangan kong umalis.
Kaya kinakailangan kong umiiyak ka, at punasan ang iyong mga mata,
at lumapit sa akin at magsimula magbilang bago ako umalis."
"Pero bakit kailangan natin magbilang hanggang sa makaalis ka, Mama?"
Sabi ko, “Dahil pag mas maaga akong makaalis,
mas maaga rin akong makakauwi.”
Ano'ng gagawin ko sa anak ko na tulad mo?
At sasabihin kong, Ma... Sasabihin mong, "Hindi ko... Pupulutin mo ba yan?"
At sasabihin ko, “Mama, hindi mo kailangan buhatin yan. Ako na ang magbubuhat.”
-Talaga? -Kasi ako ang iyong kindergarten.
Oo, ang aking kindergarten.
Tapos ilalagay mo sa kamay ko, at bubuhatin ko ito.
Sige.
Bubuhatin ko ito kapag sinabi mong kunin ko.
Sige.
Ano?
Oo, kailangan mo.
Pero ganito tayo sa klase.
Ganito nila kami ipinila kahapon.
Bonita, Maggie, ako, at Reagan, sige.
-Teka, dito ba? -Nasa harapan ka ni Maggie, ‘di ba?
"Marahil ang pinaka-kahanga-hanga
ay ang mga bagay na napagpasyahan mong hindi gawin.
Napagpasyahan mong hindi ka tukuyin ng iyong mga limitasyon,
hindi ka nakakulong sa mga opinyon ng ibang tao,
hindi ka sumusunod sa karamihan ng tao.
Sa totoo lang, pinili mong hindi maging limitado
sa mga pinakakaraniwang sagabal ng ating henerasyon.
At ang iyong mga pamilya, marahil hindi nila naiintindihan ito,
at mga kaibigan mo, 'di rin nila maipaliwanag ito,
at pati ikaw sa sarili mo 'di mo ito maipaliwanag
ngunit sa pamamagitan lamang ng biyaya ng Diyos na narito ka ngayon.”
Sa pamamagitan ng pagiging dentista, nakikita mo ang imahe ng isang tao.
Mula sa unang pagkakakilala.
At sa ating lipunan, ang imahe ay ang pinakamahalaga.
Malakas ang imahe ng pamilya ko.
Ngunit nakatago doon ay napakaraming kirot.
Napakaraming kalungkutan.
Ang oras ay naiimpluwensyahan ng ating mga emosyon.
Naiimpluwensyahan ito ng ating mga ginagawa.
Oras ay 'pag tinitignan mo ang mga litrato mula nung maliliit pa ang mga anak mo...
at tinitignan mo sila
at nakikita mo na may bigote at balbas na sila.
At ang inaasahan mo na lang
bago sila maging ganap na lalaki,
ay magkaroon sila ng pagkakataon na makasama ang kanilang ama.
-Ngayon ay ika-3 ng Hulyo. -O, nakita mo ako!
At nirerekord ko sina Freedom at Justus.
Yo, Mama!
-Ano'ng pangalan mo? -Justus.
-Justus ano? -Justus Freedom.
-Di Justice ang pangalan mo, Just-Us lang. -Justus.
Nakuha ni Freedom ang parangal ng Mag-aaral ng Buwan
sa Our Lady Blessed Sacrament.
Palakpakan natin si Freedom, palakpakan natin siya.
-Ginagawa mo ang iyong... -May nakuha bang tropeo si JJ?
-Hindi. Wala! -Hindi siya mag-aaral ng buwan?
Bakit?
-Hindi siya nagsipag. Siya’y... -JJ, hindi ka...
Hindi ka nakatanggap ng parangal bilang mag-aaral ng buwan na ito?
Tignan nga natin.
Hindi, ang sabi ko wala kang parangal bilang mag-aaral ngayong buwan?
Hindi ka nakatanggap? Bakit hindi ka nakatanggap?
Nung nahuli ang nanay at tatay ko
sa pagnanakaw sa bangko,
nagkaroon siya ng kambal, at isa ako dun,
at si Freedom naman ang aking kakambal.
Pinangalanan niya akong Justus kasi sa panahon na yun,
sa mga unang panahon na yun,
sila lang ng nanay at tatay ko.
Kaya pinangalanan niya akong Justus, na walang puwang sa gitna.
Ang oras ay kung ano ang gagawin mo dito.
Ang oras ay walang pinapanigan.
Ang oras ay nauubos.
Mabilis ang oras.
Ang sitwasyon na ito ay...
napakatagal na.
Talagang napakatagal na.
Heto, Freedom, gusto mong itago ang susi?
-Wala kayong Bibliya, ha? -Mayroon akong app sa telepono ko.
Ayos ka lang? Magandang umaga.
Pinadalhan niyo na siya ng e-mail?
-Nasaan siya? -Nasa harapan, naka-plaid na damit.
Kamusta ka? Maligayang Araw ng mga Ama.
Ah... Oo, sir.
Di ko masimulang sabihin sa'yo kung gaano mo ako natulungan.
Nung sinabi mo kung ano ang ginagawa ng isang tunay na asawa.
Pastor, iniwan ako ng asawa ko ng 19 at kalahating taon na.
Sa Setyembre ay 20 na taon na.
-Ano ang pangalan ng asawa mo? -Robert Richardson.
-At ngayon ay nasa kanlurang bahagi siya? -Oo.
-Nandoon nga siya. Nasa Walnut 4 siya. -Walnut 4.
Alam mo? Gagawin ko...
Susubukan ko bumisita tuwing Byernes, kapag kaya ko
dahil maraming tao 'pag Sabado at Linggo.
Pumunta ako nitong nakaraang linggo, bumalik ako,
kasi sabi ko hindi ako pupunta rito ng Araw ng mga Ama.
Maraming tao rito panigurado.
'Di dapat kami paparito ngayong Araw ng mga Ama. Alam mong mahal kita.
-Magkikita tayo pagkatapos nitong linggo. -At ang sa akin siguro ay galit.
-Walang lakas. -Alam ko.
-Wala silang bisita noong Byernes? -Tama. Magiging matrabaho na, ha?
Hindi ako pumunta kasi maraming trabaho. Hindi ako pumunta kasi hindi ko kakayanin.
-Oo, mahirap. -Hindi ngayon.
Oo, alam mo, hindi lang ako makapaniwala na nandito pa rin tayo.
Kaya kung di pupunta ngayon ay parang...
Pero, alam mo, pinapanalangin ko kada taon na mabawasan ang badyet nila.
Dapat mabawasan ang badyet nila para pakawalan na sila.
Binawasan na ang lahat. Sinabi na natin yan sa Katrina.
Sinabi na natin yan nung huling baha.
Sinabi na natin yan bago pa nung Katrina, nung bumagsak ang krudo at langis.
Sinasabi nga naming mag-asawa, “Ito na ang taon na pakakawalan na sila.”
Tapos magbabawas sila sa edukasyon, sa pangangalaga ng kalusugan.
Pero hindi sila magbabawas ng badyet para dun.
Hindi nila mabawasan.
Tingin ko bumalik sila at ganap na pinondohan ito.
Sabi sa istatistika, ang mga anak ng mga nakakulong
ay hindi makakatapos ng hayskul,
kaya ang matapos ako ng dalawang taong mas maaga
at makapunta sa isang prestihiyosong unibersidad ay napakalaking bagay.
Kaya lahat ng ginagawa ko, kaya gusto ko lagi nakikipagusap sa mga tao.
-Ano ang iyong kurso? -Pol-sci ang kurso ko.
Agham pampulitika.
Ang sa akin ay, kung babaguhin natin ang sistema ng hustisyang kriminal
para maging mapagpatawad na sistema ito, dapat maintindihan paano ito pinapatakbo.
Kaya ang sa akin ay, pag nalaman ko paano ito pinapatakbo,
tapos maging tagapagtaguyod ng patakaran o kahit tagagawa,
ay mabago ang patakaran na pinupuntirya ay mga komunidad ng ibang kulay.
Maraming salamat. Pagpalarin ka sana.
May tanong ako. Oo.
Dalawa sa kanila ay hindi pa nagsilbi sa senado dati, bukod kay Kirsten.
-Pasensya na, ako’y... -Nasa FYC ka.
Salamat. Oo nasa FYC...
Pasensya ka na at naputol kita, pero tingin ko mahalaga na may karanasan.
Ang aking nagawa bilang sopomor,
nagsilbi ako sa First Year Council. Kaya alam ko kung nasaan ang banyo,
alam ko ang mga proseso ng pambatasan at kung paano sila gawin.
Pero, alam mo ba na ang board,
anuman ang sinasabi mo, ay nasa Org Sync na?
Bawat batas ay nakalagay na sa Org Sync.
Kaya kahit sinuman na gusto tignan ang mga batas na ginagawa sa Senado,
ay maaaring pumunta sa Org Sync.
Rhonda, maging totoo tayo dito, pagiging malinaw ang pinag-uusapan.
Salamat at hinarap mo ako sa isyu na ito,
ito'y dapat abot-kamay ng bawat mag-aaral
at dapat alam nila ito.
Kapag pinupuntahan natin ang Org Sync,
alam mo ng lubusan na ang mga mag-aaral natin,
lalo na ang mga nasa unang taon, 'di nila madaling nagagamay ang Org Sync.
Personal na isyu ito, kasi nung una akong sumali,
pinuntahan ko ang bawat banyo at bawat anunsyo na nakadikit
lalo na sa Monroe, sa ikalawang palapag, o kahit na sa ika-apat na palapag,
para lang makasali ako.
Kailangan ng SGA na magkaroon ng mas aktibo at personal na papel
sa pagharap sa mag-aaral para magkaroon tayo...
Sumasangayon ako. Sinasabi ko lang na mayroon na ito.
Hayaan natin si Richard ang sumagot ng tanong.
Syempre, nais kong pagusapan natin yan pagkatapos ng debate.
Sige na, Panginoon.
Gawin mong ito na ang araw.
-Si Marcy ito. -Kamusta ka, Bb. Marcy?
Mabuti naman. Ikaw?
Mabuti rin, salamat sa pagtanong.
Narinig kong naging sekretarya ka ni Hukom Rogers?
-Yun ba ang tawag dun? -Oo, ako nga.
Ayos, mabuti yan.
Ako pala si Sibil Richardson,
at ang pamilya ko, pamilyang Richardson, ay hinihintay ang desisyon
mula kay Hukom Rogers patungkol sa asawa ko.
At alam kong sinabi niya sa bukas na korte
na ilalabas niya na ito sa loob ng ilang araw.
Nagtataka lang ako baka may impormasyon o balita na kayo,
kung okay lang sa'yo?
Wala. Wala pa akong naisulat na mga desisyon.
Hindi ako pumasok noong Biyernes, pero wala akong naisulat noong Huwebes.
Sige.
O sige. Okay, ma’am, maraming salamat sa iyong oras.
-Walang anuman. -Paalam.
Paalam.
Siya pala yun.
Tatawagan ko na lang siya at sasabihin niya kung naisulat na niya.
Dapat niyang isulat yun.
Siguro ngayon lang niya sinulat yun. Baka bukas pa ipapasulat sa kanya.
Magandang hapon. Opisina ni Val. Ano’ng maitutulong ko?
Si Sibil ulit ito.
Naibigay mo ba ang mensahe kay Val?
Katatapos lang niya sa kausap niya, at nilagay ko na doon para sa kanya.
Sige.
Kaya pagkatapos niya... Sandali lang.
-Sibil? -Opo.
Sabi niya ay wala pa raw siyang naririnig,
at kapag may nabalitaan na siya, ay siguradong sasabihan ka niya.
Oo, ang alam ko sabi ng hukom ay dalawang araw.
Siguro nagbago ang isip niya at tumagal ito.
O, nagsisinungaling ang mga hukom.
-Hindi, hindi naman pasadya, pero... -Oo.
-Sigurado akong sinadya niya. -Oo.
Siguro nga gaya ng ibang tao, hindi mo talaga alam ang mangyayari.
Sige. Sige.
O sige. Maraming salamat.
Okay, paalam.
Labinlimang taon na ako na nakalaya sa bilangguan.
Hindi ka magsisinungaling.
Oo, ibigay mo ang sa’kin. Kaunti pa niyan. Oo, salamat.
Isa sa mga bagay na pinangako ko ay hindi nila ako,
hinding hindi,
hinding hindi talaga,
maloloko nang ganito ulit.
Hindi ko isusuko ang kalayaan ko.
Hindi ko hahayaan na mapailalim sa ganoong kasama na pakikitungo.
Hindi ko mahawakan ang asawa ko. Hindi ko siya makatabi sa higaan.
Hindi ko siya mahawakan, at ayon sa batas ay akin siya.
Kinailangan kong palakihin ang mga bata nang mag-isa.
Nung nakakulong ako, kinailangan kong yumuko at umubo
at payagan ang isang tao na tignan ang tumbong ko.
Dali-dali pinatanggal sa akin ang damit ko dahil gusto nila makita.
Pwede ko lang mabisita ang pamilya ko pag sinabi nilang pwede na.
Nabibisita ko lang ang asawa ko nang dalawang beses sa isang buwan.
Ang pinapayagan lang ng estado ay dalawang pagbisita sa isang buwan.
At ayon sa batas,
pwede lang sila bumisita ng dalawang oras.
Magpalaki ka ng pamilya sa loob ng 20 taon na nasa preso.
Pinagbuklurin mo ang pamilya mo sa loob ng dalawang dekada sa institusyon na ito.
Hawakan mo ang iyong mga mahal sa buhay pati na ang iyong katinuan sa gitna
ng malupit at hindi pangkaraniwang kaparusahan.
Pagkatapos ay pwede mo na akong kausapin.
Pwede mo na sabihin sa akin
na kapag gumawa ako ng krimen, ay dapat akong makulong.
Amen! Oo!
Di ako nakaupo sa upuang ito mula noong ako ay 4 na taong gulang.
Kinailangan kong ibahagi sa aking pamilya sa simbahan...
Marami sa inyo ay alam na ngayong Setyembre ay pitong taon na
mula nung ninakawan naming mag-asawa ang isang bangko.
At nitong nakaraang linggo, ginawang posible ng Diyos para sa akin
na makita ko ang dalawa sa mga babaeng nasa bangko.
'Di ko maintindihan paano ang mga desisyon ay nakakaapekto sa mga tao sa paligid.
Bago mangyari ito, akala ko ako’y mag-isa lang.
Alam niyo yun, ang ginagawa ko ay hindi nakakasagabal ng ibang tao.
Ngunit nakita ko ang epekto ng naging desisyon ko
hindi lang sa aking pamilya, ngunit pati na rin ang epekto nito
sa mga kababaihan na nasa bangko nung pumunta kami.
Sinabi sa akin ng isa sa mga babae, habang humihingi ako ng tawad sa kanila,
sabi niya, “Ang mga desisyon mo...”
Sinabi ko paano nakaapekto sa amin ito.
Sabi niya ay, “Humingi ka na ba ng tawad sa pamilya mo?
Sa nanay mo?”
At sabi ko:
"Alam mo, alam kong nasabi ko na sa nanay ko na mahal ko siya.
Alam kong sinabi ko sa kanya na pinapahalagahan ko siya.
Pero hindi ko maalala na humingi sa kanya
ng kapatawaran para sa mga desisyon ko.”
Amen.
Nagpatuloy ang babae, at sinabi ko:
“Uuwi ako ngayong araw, at gagawin iyon.
Uuwi ako sa bahay pagkatapos nating mag-usap
at hihingi ng kapatawaran.”
At sabi niya, “Hindi, hindi lang ganoon ang gawin mo.
Gusto ko na maalala mo ang sandali habang humihingi ka ng tawad sa kanya
tulad ng pagalala mo sa sandaling ito na nandito ka kasama kami.”
At napaisip ako, “O, Panginoon, paano ko ito gagawin?”
Hindi ko kaya magpakumbaba at yumuko at hayaan siya na...
Alam kong nararamdaman ko yun, pero hindi lumalabas ang mga salita.
“Patawarin mo ako, dahil alam ko ang desisyon ko ay hindi desisyon mo,
at alam kong nasaktan kita.”
Kaya naisip ko, “Ano’ng mas mabuting paraan...?”
Hindi lang sa kailangan kong humingi ng tawad sa aking ina,
kailangan ko rin humingi ng kapatawaran sa mga anak ko.
-Oo. -At humingi rin ng tawad sa aking pastor.
-Amen. -At tawad sa aking pamilya sa simbahan.
-Oo. -Amen.
-Dahil pinalaki niyo akong lahat. -Pagpalain ka ng Diyos.
Kaya sa inyong lahat ay humihingi ako ng kapatawaran sa mga naging desisyon ko.
Amen.
Noong nakakulong ako, ang dalangin ko ay sana kapag napalaya na ako,
hahayaan ako ng Diyos na gamitin ang boses ko para sa mga walang imik.
Dahil ang pagkakaintindi ko
ay ang ating sistema sa preso ay parang alipin.
At nakikita ko ang sarili ko bilang mandidista.
Ang lakas na tumatakbo sa loob mo. Naaalala mo ba ang pulso?
Kung saan mo nararamdaman itong lakas na tumulong sayo sa mga unos.
Itong lakas na ito ang tutulong sa'yo sa susunod.
At ito, kung pinagdadaanan mo ito.
Narito ako para sabihin sa’yo na hindi yan sa iyong pinagdadaanan.
Ito ay sa kung paano ka lumaki bilang tao habang pinagdadaaanan ito.
Gusto niyo pa ba?
Hindi lang isang proyekto at pagsuri sa kapakanan ang makakatulong sa'yo.
Gusto niyo pa ba?
-Sabihin ninyo, “Lakas ko ito... -Lakas ko ito!
at kukunin ko na ito.”
-Sawa na ako... -Sawa na ako...
-dahil mayaman na ako. -dahil mayaman na ako.
-Fox na mayaman! -Fox na mayaman!
-Hindi ako susuko... -Hindi ako susuko...
-Mayaman na ako. -Mayaman na ako.
Sabihin niyo na totoo ito. Mayaman na ba kayo?
-Mayaman ako! -Hindi ako susuko.
-Fox na mayaman! -Fox na mayaman!
-Malakas ako. -Malakas ako.
-Nasa akin ang lakas. -Nasa akin ang lakas.
Hanggang 'di kayo sumusuko sa buhay na ito, lahat ng ninanais ng puso ninyo,
sinasabi ko sa inyo, makakamit ninyo lahat.
Kahit anong balakid, ang gawin niyo lamang ay maniwala
at ilagay ang isa, isa, isa, isang paa sa harapan ng isang paa
at isang paa sa harapan ng isa at lumakad ka lang patungo sa klase
at ipinapangako ko sa inyo, bubuti ang buhay niyo!
Pero kailangan niyo maniwala.
Kailangan niyo lang papasukin sa pintuan ng langit
ang taong sasabihing, “Kung ako'y lalaki, iyan ang tipo ng lalaking magiging ako.”
Ang mga lalaki na ide-date natin ay dapat larawan ng ating imaheng panglalaki.
Sila dapat ay... nangingibabaw sa mga kalalakihan.
Kung ang enerhiyang ito ay mahahati sa mga kalalakihan,
yun ang tipo ng lalaki na magiging ako.
Tatlong linggo na mula ng pagdinig ng parol ni Robert.
Iba na ang plano natin ngayon.
Sa halip na si Jim ang sasama sa'yo sa parol board,
ako na ang sasama sa’yo.
At makakasama rin natin ang iyong nanay.
Oo.
Sige.
Tingin ko talaga ay hindi nila nagustuhan na lahat kayo
ay galing sa lugar na makapangyarihan at mapagpalagay sa inyong mga karapatan,
kumpara sa paghingi ng isang pabor.
Pero ang epekto ninyo bilang magulang
sa pagpapalaki nitong mga batang ito at kung sino sila
ay isang malaking punto
na tingin ko’y mabuti, progresibo, alam mo...
Ito ang nangyari sa lalaki, sa tagasanay.
Sabi niya hindi ako makakalaro sa grupo. Masyado raw akong magaling para sa grupo.
-Naglalaro ako dahil 11-taong gulang ako. -Oo.
Yung ibang mga bata ay parang 9 at 10.
Kaya ang sabi niya... Inirekumenda niya ako sa tagasanay ng piling grupo.
Chicago Fire.
Kaya tatawag ako, sabi niya tumawag ako sa kanila bukas
at magtakda ng usapan o petsa ng pagsubok.
-Ito ay isang tawag galing kay... -Rob.
-Isang preso sa... -Ang Louisiana State Penitentiary.
Ang tawag na ito ay maaaring i-rekord at suriin.
Tawag mula sa isang nagkasala
sa kaluwagan ng Louisiana Department ng Corrections.
Upang tanggapin ang singil, pindutin ang isa. Upang tumanggi sa singil, pindutin...
Salamat sa paggamit ng Securus. Maaari ka nang magsimulang makipag-usap.
-Kamusta, girlie. -Kamusta!
-Kumusta ka na? -Mabuti naman. Bakit ngayon ka lang?
Hindi ko alam.
-Binibigay ko lang sa’yo... -Walang pakundangan at masungit ka na.
Ganyan ka na ngayon kasi uuwi ka na
kaya napapatagal ka na bago tumawag.
Ganoon talaga kapag walang galang.
Kaya nga ini-email kita para makibalita.
Hindi mo kaya ako in-email nang ilang oras.
-Ano? -Si Papa?
-Oo. -In-email kita isang beses, hindi, dalawa.
Si Robert nasa banyo gusto kang makausap.
Sabihin mo kinamusta ko siya.
-Kamusta. -Ano’ng ginagawa diyan?
Kailangan niya maligo at aksayahin ang tubig ko.
-Akala ko libre ang tubig. -Wala namang... Hindi libre ang tubig.
Sabi niya akala niya libre ang tubig.
Nagpa-manicure at pedicure ako.
-Sige lang. -At nagpa-ayos ako ng buhok.
Oo. Ano?
Nagpa-tuwid ako ng buhok, tulad ng gusto mo.
At pumunta ako sa isang Dominican na salon at dun ko pinagawa.
At pag sinabi ko sayo na alam nila paano magtuwid...
Ano ang una mong gagawin pagkauwi, Ginoong Richardson?
Ah, hindi ko alam.
Mageempake at pupunta sa Disney World.
Mukhang maganda yan.
Yun ang sinasabi nila pagkatapos manalo ng kampeonato.
Kapag nanalo ng kampeonato, sinasabi ay, “Ano na ang kasunod?”
-"Disney World." -Disney World.
Oo.
Nasasabik ka na ba?
Nasasabik na ba ako?
Siguro dapat masabik ako. Pero pagod na ako.
Nanay ako ni Robert, kaya pagod na ako sa, alam mo,
paghahanap ng magandang panig sa dulo ng daan.
Yung maliit na bagay.
'Di man natin nakamit ang nais natin, pero may nakuha naman tayo kahit papano.
Mas malayo na ang narating natin kaysa dati.
Gusto ko ang asawa ko.
Oo, tama yan.
Wala nang iba pang nagpapahinahon sa akin. Wala nang hihigit pa sa daan.
Wala nang, “Lahat kayo ay kahanga-hanga, mahusay kayong lahat.”
Gusto ko nang umuwi ang pamilya ko. Gusto ko nang magkasama-sama kami.
Gusto ko magkaroon ng ama ang mga anak ko.
At gusto ko iyon bago maging 18 ang kambal ko.
At may posibilidad tayo na gawin ito.
At may posibilidad ka na gawin ito.
Ano’ng ginagawa ni Robert?
Umalis na. Gusto ka lang niya marinig. Tingin ko ay nasasabik na siya
Tumabi sa akin para marinig ko ang boses mo.
Sige.
Anak, nakatingin ako sa mga ulap ngayon.
Alam mo, tulad nung mga malalaki at malalambot na ulap.
Parang makakalukso ako mula sa isa patungo sa isa pa.
Alam mo, katulad nung taniman ng pekan.
At napatingin ako at napaisip, “Grabe, tinanim nila ang mga punong ito
20 taon ng makalipas, mula ng unang makarating ako dito.”
-Talaga? -Oo.
Salamat sa paggamit ng Securus. Paalam.
Ang kambal ko ay magiging 18 na sa susunod na buwan.
Labing-walong taong gulang.
Noong nasentensyahan ang ama nila, tatlong buwan na akong buntis.
Wala silang ideya
kung ano'ng kahulugan na may ama sa kanilang bahay.
Ano ang nagagawa ng isang ama.
Justus, pwede mo ba iabot yung martilyo?
Salamat.
Ano ito?
Itapon mo na yan.
O, Justus, mas matangkad ka na sakin.
Diyan sa butas na yan?
-Salamat. Ikaw na, pinahahalagahan kita. -Sinusubukan ko.
-Sino'ng may kaarawan? -Si Freedom.
Kaarawan ni Freedom ngayon, Mama.
-Oo. -Oo, oo, oo.
At kaarawan ni JJ!
Maligayang kaarawan, JJ.
Halika, kausapin mo ang iyong ama.
Kasiyahan ito, Papa.
-Party ito. -Bb. Moore, kapayapaan at pagmamahal sayo.
Kamusta ka? At kapayapaan at pagmamahal din sa'yo.
-Pasensiya nahuli ako. -Okay lang.
Naiintindihan namin marami kang ginagawa.
Kamusta.
-Kamusta kayo? -Kamusta!
Kamusta!
Gusto niyo makausap ang tatay ko?
Hindi, ikaw ang gusto niyang makausap.
Pag tapos na kayo mag-usap, balik mo sa akin.
-Hindi pa. Nakikipag-usap pa ako. -Heto na, kunin mo na sa kanya.
Ang tatay ko. Ang tatay ko.
-Heto na. -Salamat.
Sige.
Mukang mayroong pangangailangan o pamimilit
na nararamdaman natin bilang indibidwal na ihanay ang mga tao, 'di ba?
Para makaisip ng sistema pang hanay.
At ang gusto nating mainitindihan dito ay hindi ba
ito maiiwasang punto ng lipunan ng tao?
Kahit sa sistema ng mga preso, sa mga nakakulong
kung saan lahat sila ay pantay-pantay sa kadahilanang gumawa sila ng krimen.
Gayunpaman nakikita natin
na may nagaganap na pagkakaiba sa sistema.
Huwebes na.
Ang kanyang kapatid at hipag ay tumawag kabagi,
sabi nila nagkaproblema sila sa kanilang pagtutubero ngayong linggo
at binaha ang kanilang bahay kaya hindi sila makakapunta.
At kulang ako ng tao sa Angola kasama siya.
Parang sumosobra na ba ako kung makisuyo na makasama siya sa Angola?
Opo.
Magagawa mo iyon?
Salamat sa Diyos.
Salamat sa Diyos, mapapahiyaw mo ako.
Salamat.
Ibig sabihin, “Walang anuman.”
Mabuti yan.
Paano mo isusulat yan?
Kamusta na?
Okay, ito naman ay ça va, tapos, itong isa ay...
Ang bagay patungkol sa Pranses ay kung paano mo ito sinasabi.
Bale, "Ça va?"
Bilang isang tanong, “Kamusta ka na?”
Pero pag sinabi mo na, "Ça va," na parang pahayag, ibig sabihin ay mabuti.
Kaya kung parang, "Ça va?" At ikaw ay parang, "Ça va."
-O kaya sabihin mong.. -Ayos? “Ayos ka lang?”
Oo, pwede mo rin sabihing, "Ça va bien, et toi?"
Parang, “Ayos lang, ikaw?”
May natututunan ka na. Patingin nga.
Sabihin mo ulit. Sabihin mo ulit. Ang seksi pakinggan.
Nakikipagusap ka ng ganyan, J, makukuha mo lahat ng babae.
-Walang magagawa si Freedom sa'yo. -Madami pa tayong kursong dadaanan.
Magandang umaga, ma'am. Madam.
Matatag ang mga bata.
Tingin ko ang matatanda... Tumatanda pa sila lalo ngayon
At tingin ko mas naiintindihan pa nila ang buhay ngayon.
Na gusto nilang makakuha
ng totoong buhay.
Positibong buhay, para sa kanila.
-O, Robert. -At tingin ko dahil ito kay Sibil.
Sa tingin ko siya ang nagtakda nito.
At alam ko naman talaga na ang mga itim ay magagaling.
Ako ay pinalaki ng itim na magagaling.
Ang nanay ko ay itim at magaling siya.
Ang mga kapatid ko ay itim at magagaling sila.
At medyo natagalan ako bago ko naisip na magaling din ako.
Natagalan akong makarating dito, makatayo dito.
Bilang itim, napakahirap dito para sa amin.
At napakaimportante para sa akin na makita ng buong mundo na magagaling kami.
Maraming salamat. Magandang gabi.
Salamat.
Diyos ko, sobrang sobra na, kapatid, para magawa na,
maaga kinabukasan, mayayakap kita sa aking mga bisig.
Na makaupo dito at makapag-rekord kasama ka sa ganitong oras bukas.
O, mahal.
Kung makaka-uwi lang ako sa'yo.
Hello.
-Kamusta, Bb. Judy. -Kamusta.
May balita na ba sa korte ngayong araw?
Wala pa.
-Wala pa? -Wala.
Sige. May pagkakataon ka bang tumawag ngayon?
-Hindi pa. -Hindi? Sige.
-Sige, maraming salamat. -Sige. Salamat.
Paano niya nasabing wala siyang magawa kundi man lang niya tinawagan?
Grabe, ang mga taong ito ay walang respeto sa buhay ng tao.
Nakakabaliw lang.
Kahit gaano ka katino, o mapagtanto o maging mapang-unawa,
lalo ka lang mababaliw.
Hindi ko gagawin ito. Hindi ko talaga gagawin ito.
Tagumpay ang pinakamagandang higanti.
Tulad ako ng mga batang may problema sa pagiisip.
Tagumpay ang pinakamagandang higanti.
Kaya mo yan, Fox. Kaya mo yan.
Ipapakita mo na hindi nila pwedeng tratuhin ang tao nang ganito.
Tagumpay ang pinakamagandang higanti.
Magtyaga ka lang, kasi pag napalaya mo na siya, magbabayad sila.
Magbabayad sila. Magbabayad sila.
Magbabayad sila! Magbabayad sila!
Sinusumpa ko.
Dapat nakauwi na siya sa pamilya niya. Dahil lang minamasama nila kayo.
Hindi sila nagmamadali.
Mga itim lang naman na gustong makauwi galing kulungan.
"Lahat sila'y gustong makalaya.
Pag may narinig pa akong salita, lahat sila'y gusto nang makalabas."
Alam mo kung ano'ng sinabi nila sa aming abogado?
Gusto mo bang makalabas sa sistema ang hindi dapat nandoon?
Alam mo, 'pag ipinag-alam ko ito, lahat sila susubukang pumunta dito
at makakasuhan ulit.”
Pagpalain mo ako, Panginoon.
O sige, ano'ng kasunod? Kailangan ko... E 'di ilalagay mo...?
Si Jonathan nasa sistema, tapos pwede niyo bang kunin yung...?
Sa oras na maging 18 na si Robert...
Gusto ko nang makalayo sa pighating ito
para sa pamilya ko.
Sobrang layo hindi ko na matatandaan gaano kasakit.
Sa ngalan ng mga banal, sumasaludo kami sa'yo, kapatid.
Sa ngalan ng mga banal, nagpapasalamat kami sa iyong espiritu,
para sa iyo Ori, na gumagabay sa'yo.
Salamat.
At nagpapasalamat ako sa buong pamilya mo.
Tapos, sasabihin natin “Ishay.”
Ishay.
MANGYARING ALISIN ANG SAPATOS
Nagpapasalamat kami mula sa hilaga.
Nagpapasalamat kami mula sa kanluran.
Silangan.
Timog.
Salamat sa pagbigay mo ng tibay sa iyong asawa upang malagpasan ito.
Curtis Ray.
Tinawagan ako ng Angola, mahal,
sabi nila matatapos na ang mga papeles sa loob ng 30 na minuto.
Kaya palalayain na siya bago ako dumating, pero papunta na ang tsedeng.
Hindi ka nga kinakabahan, pero ako kinakabahan.
HUWAG SUSUKO
Anak, lumapit ka rito! Pumunta ka rito, Robert!
Kasama kita buong araw, at hindi pa rin ako makapaniwala.
-Okay lang yan, anak. -Mabuti ang Diyos. Mabuti ang Diyos.
Oo.
-Naku, naku, naku. -Oo, sige lang
Mahal kita.
-Ayos lang yan. -Mahal din kita.
At simula ngayon, gusto ko lang mahalin mo ang babaeng yun nang nararapat.
Amen!
-Amen! -Oo!
At magkakaroon tayo ng masayang buhay.
Kapag pinag-uusapan nila ang pagmamahal,
pinag-uusapan ang katotohanan na bago ginawa ng Diyos ang simbahan,
nilikha muna niya ang pamilya.
Pero bago niya ginawa ang pamilya, sa tingin ko ay nilikha niya muna
ang pinakamalakas na pwersa sa daigdig, at iyon ay ang pag-ibig.
Kung ito ay akronim, ito ang Tanging Wastong Pagpapahayag ng Buhay.
Mayroon akong apat na bagay na naintindihan sa preso,
at nakuha ko ito kay Tito Vernon.
Sabi ko kapag ako ay nakulong, tatayo ako bilang isang lalaki.
Na magsasalita ako ng katotohanan sa mga kasinungalingan.
Na magtatapos ako nang malakas.
Alam ng Diyos na hindi ako sumuko,
kasi lahat kayo ay karapat dapat ipaglaban ko.
-Amen. -Mahal kita.
Lagi ako'ng nagagalak na makita ka.
Oo.
Remi, tanggalin mo ang sapatos niya.
-Sa sapatos ng iba. -Sa Calvin Klein.
-Simple. -Ganoon ko natutunan yan.
Sabi nila sa akin ay isang yarda.
Isang yarda?
Nagpapasalamat ako sa Diyos na pinalilibutan ako ng mga palaban.
Nagpapasalamat ako sa komunidad na nagmamahal sa amin.
-Oo. -Pagkatapos nang lahat ng ito.
-At dahil dun kaya nakarating tayo rito.