Downloaded from YTS.MX
‪(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)‬
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪เป็นไงบ้างครับ‬
‪จริงดิ‬
‪ขอบคุณครับ ขอบคุณ‬
‪พวกคุณเป็นไงบ้าง โอเคครับ‬
‪ขอบคุณมากครับ‬ ‪ยอดเลยที่ได้มาอยู่ในเมืองออสติน รัฐเท็กซัส‬
‪ใช่เลย‬
‪เวลาผมออกทัวร์‬ ‪ผมทิ้งภรรยากับลูกเล็กๆ สองคนไว้‬
‪และเธอก็ยึดติดกับผมน่าดูน่ะนะ‬
‪เธอร้องไห้ตอนผมจากมา‬
‪แบบว่า...‬
‪ตลอดเลย‬
‪ครับ เธอทำงั้น‬
‪ผมจากมา แล้วเธอก็แบบว่า‬ ‪"มันจะยากเย็นเวลาคุณไม่อยู่"‬
‪แล้วผมก็ต้องทำอะไรแบบ‬ ‪เล่นละครน่ะ แล้วผมก็แบบ...‬
‪"มันจะยากสำหรับผมเหมือนกัน"‬
‪รู้ไหมครับ‬
‪มันไม่ยากหรอก‬
‪มันสนุกออก‬
‪ผมเพิ่งทำงั้นไปทางโทรศัพท์ที่หลังเวที‬ ‪เมื่อสักห้านาทีก่อนนี่เอง‬
‪เธอแบบว่า "ฉันอยู่ตัวคนเดียวที่บ้าน"‬
‪และผมก็แบบ "ผมอยู่ตัวคนเดียวข้างนอกนี่"‬ ‪คุณคงรู้เนอะ‬
‪เปล่า ผมเปล่าเลย‬
‪เธอยอดนะ เธอยอด‬
‪ผมรักเธอ ผมรักลูกๆ มากกว่า‬ ‪แต่ผมก็รักเธอจริงๆ‬
‪เอ้อ มันเป็นความรักคนละแบบ รู้ไหม‬
‪แบบว่าผมไม่อยากอึ๊บลูกๆ หรอก‬ ‪นั่นอย่างแรกเลย‬
‪"นั่นก็ดีแล้ว ทอม" เพราะงั้น...‬
‪มันเกินความสามารถที่คุณจะอธิบายได้‬ ‪ว่าสุดท้ายแล้วคุณรักลูกๆ มากแค่ไหน‬
‪จริงๆ นะ และแบบว่าตอนนี้ผมก็อยู่ฝั่งที่เป็นพ่อแม่‬
‪ผมเลยได้นึกขำกับพวกที่ไม่มีลูก‬
‪ที่สบถสาบานว่าพวกเขาเข้าใจมัน‬
‪นั่นเป็นเรื่องโปรดของผมเลย‬
‪แบบว่าใช้เวลากับเพื่อนที่ไม่มีลูก แล้วเขาก็แบบ‬
‪"ใช่เลย พวก ฉันเห็นว่านายรักลูกนาย‬
‪ฉันรู้ชัดเลยว่านายรู้สึกยังไง เพราะว่า...‬
‪ฉันรักหมาของฉัน"‬
‪แล้วผมก็แบบ "ใช่สิ"‬
‪ไม่เลย‬
‪ผมไม่ได้ดูถูกความรักต่อสัตว์เลี้ยงนะ‬
‪ความรักต่อสัตว์เลี้ยงเป็นของจริง‬
‪- ใช่แล้ว!‬ ‪- แน่นอนครับ‬
‪ผมมีสัตว์เลี้ยงมาตลอดชีวิตผม มันยอดที่สุด‬
‪ผมช่วยเหลือสัตว์ ผมสนับสนุนให้พวกคุณทำแบบนั้น‬
‪ผมมีหมาตัวหนึ่งที่ผมรักสุดๆ‬
‪แต่นี่คือความแตกต่างระหว่างความรัก‬ ‪ที่ผมมีให้หมาตัวนั้นกับลูกๆ ผม‬
‪ถ้าหมาตัวนั้นทำร้ายลูกๆ คนใดคนหนึ่งของผม‬
‪ผมจะจัดการทันทีเลย แบบไม่มีข้อกังขาเลยนะ‬
‪ผมจะจับหมานั่นกดน้ำซะ ถูกไหม‬
‪แล้วผมก็หมายถึงระหว่างที่มีเสียงร้องแบบ...‬
‪ผมก็จะจัดการ... แบบนั้นน่ะ‬
‪จากนั้นผมก็จะเอามันให้ลูกชายผม‬
‪ผมจะแบบ "จำได้ไหมตอนไอ้นั่นทำร้ายลูก‬ ‪พ่อฆ่ามันแล้ว"‬
‪เขาจะแบบ "ผมควรจะทำบ้าอะไรฮะ...‬
‪กับหมาที่ตายแล้วนี่"‬
‪แล้วผมก็จะแบบ‬ ‪"ไม่รู้สิ เรียนรู้ที่จะสู้เพื่อตัวเองมั้ง"‬
‪พ่อจะได้ไม่ต้องทำเรื่องบัดซบแบบนั้น ตกลงนะ"‬
‪ผมรู้‬
‪มันเป็นมุกตลกที่สร้างความขัดแย้งมาก‬ ‪มันเป็นงั้น...‬
‪มาทั้งทัวร์นี้เลย‬
‪ผมว่ามันทำให้คนดูแบ่งเป็นสองฝ่าย รู้ไหม‬
‪คนที่แบบว่า "อย่าส่งเสียงร้องนั่น‬
‪มันทำให้เรื่องดูจริงขึ้นมา"‬
‪แล้วก็มีคนอีกกลุ่มที่แบบ‬
‪"ร้องเลย นั่นเป็นท่อนโปรดของผมเลยว่ะ พวก"‬ ‪และ...‬
‪คุณก็รู้ว่าคุณเป็นฝ่ายไหน‬
‪ใช่แล้ว‬
‪นี่ การมีลูกน่ะทำให้เราทำอะไรบ้าๆ‬
‪ผมไม่ภูมิใจด้วยซ้ำกับเรื่องบางอย่างที่ผมทำ‬ ‪โอเคไหม‬
‪ปีที่แล้วเป็นครั้งแรก‬ ‪ที่มีคนมารังแกลูกคนหนึ่งของผม‬
‪ผมตอบสนองไปไม่ดีเท่าไร‬
‪เรื่องมันเป็นงี้ ผมพาลูกชายคนโตของผม‬ ‪ไปสวนสาธารณะ‬
‪เขาอายุสองขวบครึ่ง‬
‪ไอ้หนูน้อยโคตรน่ารัก‬
‪แล้วเขาก็เดินเข้าไปในสวนสาธารณะ‬ ‪เดินไปยังเครื่องเล่นเด็กชิ้นหนึ่ง‬
‪และตอนที่เขาเดินไปหามัน‬ ‪เขาก็เหยียบขึ้นไปบนนั้น แล้วเด็กที่โตกว่าคนหนึ่ง‬
‪หมายถึงสี่ขวบน่ะนะ‬
‪เขาบอกว่า‬ ‪"เธอเล่นกับเจ้านั่นไม่ได้ นั่นของฉัน"‬
‪แล้วผมก็แบบ‬ ‪"ฉันจะเตะให้อกเธอทะลุหลังออกไปเลย"‬
‪แล้วเขาก็แบบ "อะไรนะ"‬
‪แล้วผมก็พูดว่า "ฉันจะกระทืบเธอเดี๋ยวนี้แหละ!"‬
‪เขาเลยร้องไห้ ผมก็หัวเราะ‬
‪ทุกคนมามุงอยู่รอบๆ ถูกไหม‬
‪คุณทำแบบนั้นไม่ได้‬
‪คุณทำอะไรกับเด็กเฮงซวยไม่ได้ทั้งนั้น‬
‪คุณสบถเยอะๆ แถวที่พวกเขาอยู่ได้‬
‪ไม่ใช่สบถใส่นะ นั่นเป็นจุดแบ่งที่สำคัญ‬
‪แถวที่พวกเขาอยู่‬
‪จากนั้นคุณก็ฝันเฟื่อง‬ ‪เรื่องพวกเขาเอามันไปพูดตามที่บ้าน‬
‪แล้วก็เจอปัญหา‬ ‪แล้วแบบนั้นก็สะใจมากๆ โอเคนะครับ‬
‪แต่แบบว่าเราต้องใส่จังหวะให้มันนะ‬ ‪ไม่งั้นพวกเขาจะไม่จำ‬
‪เพราะพวกเขาก็แค่ไอ้เด็กหน้าโง่‬
‪เพราะงั้นคุณต้องแบบ‬
‪"แม่ง เวร ไอ้ห่า ดอก ไข่กู‬
‪เลียควยกู เลียตูดกู"‬
‪แล้วเด็กนั่นก็จะแบบ‬
‪"นั่นอะไรน่ะ"‬
‪ผมก็จะแบบ "ไปบอกแม่เธอสิ‬ ‪มันเป็นงั้นแหละ"‬
‪พอพวกเขาเดินผ่านไป‬ ‪คุณก็อาจจะบังเอิญหวดใส่ได้ทีหนึ่ง‬
‪ผมลองมาแล้ว แต่มันต้อง...‬
‪ตอนพวกเขาเดินผ่านไปน่ะนะ รู้ไหม‬
‪แบบนั้นเลย จากนั้นพวกเขาก็จะ‬
‪"แม่ง เวร ไอ้ห่า ดอก ไข่..."‬
‪คุณเคยเจอใครสักคน‬
‪แล้วเขาก็น่าเบื่อมากจนคุณรู้สึกเหมือน‬ ‪เขาเป็นพิษต่อคุณไหม แบบว่า...‬
‪คุณคุยกับเขาแล้วคุณก็แบบ‬ ‪"ฉันรู้สึกเหมือนฉันกำลังจะตายตอนนี้เลย‬
‪และฉันก็คิดว่าเพราะคุณ"‬
‪หมอนี่ชื่อเครก ผมได้เจอเขา...‬
‪ผมถามชื่อเขาแบบเอาชัวร์เลย‬
‪ผมแบบว่า "ผมจะจำคุณ‬ ‪ไปตลอดชีวิตผมเลย พวก"‬
‪เขา... ผมเจอเขาที่ธนาคาร‬
‪เขาใช่พนักงานธนกิจไหม‬
‪เปล่า เขาใช่ยามไหม‬
‪ก็เปล่า‬
‪เขาทำงานอะไรน่ะเหรอ‬
‪ผมไม่รู้ เดี๋ยวนี้คนเขาเรียก‬ ‪คนที่ยืนอยู่ในล็อบบี้ธนาคาร...‬
‪ว่าอะไรก็นั่นแหละ‬
‪ที่คุณเดินเข้าไปถามว่า‬ ‪"คุณทำงานที่นี่หรือเปล่า"‬
‪แล้วเขาก็แบบ "ผมว่างั้นนะ" หมอนั่นแหละ‬
‪คนประสานงานที่ล็อบบี้น่ะ‬
‪ผมเห็นเขา เราสบตากัน‬
‪ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นยังไงนะ‬ ‪สำหรับผมน่ะ ถ้าเราสบตากัน...‬
‪ระหว่างวันนะ ไม่ใช่ตอนกลางคืน‬
‪แต่ระหว่างวัน...‬
‪ตามมารยาทพื้นฐานของมนุษย์เนี่ย‬ ‪ผมต้องทักทายคุณ‬
‪ผมเลยทำแบบนั้น‬
‪เราสบตากัน แล้วผมก็บอกว่า‬ ‪"เป็นไงมั่งครับ" แล้วเขาก็แบบ...‬
‪ผมเลยแบบ "โอเค งั้น..."‬
‪แล้วผมก็เดินไปถึงประตูชั้นที่สองเพื่อเดินเข้าไป‬
‪แล้วตอนที่ผมเอื้อมไปจะเปิดประตูนั่น‬ ‪ผมก็ได้ยินเสียง "คุณจะไปธนาคารเหรอ"‬
‪ผมถามว่า "ที่นี่ยังใช่ธนาคารอยู่ไหม"‬
‪เขาบอกว่า "ใช่"‬
‪ผมบอกว่า "ผมอยากเข้าไป"‬
‪แล้วเขาก็ว่า "เอาเลย"‬
‪แล้วผมก็แบบ...‬
‪"โอเค‬
‪ขอบคุณครับ"‬
‪แล้วผมก็เอื้อมมือกลับไป...‬
‪แล้วเขาก็พูดว่า‬ ‪"ผมจะไปเวอร์จิเนียสัปดาห์หน้า"‬
‪"นี่คุณบอกผมเรื่องนั้นเหรอ"‬
‪เขาบอกว่า "คุณถามว่า 'เป็นไงมั่งครับ'‬ ‪ตอนคุณมาถึงที่นี่‬
‪ผมต้องคิดเรื่องนั้นดูก่อน‬
‪นั่นแหละสิ่งที่ผมทำอยู่"‬
‪ผมบอกว่า "นั่นเป็นเรื่องบ้าระยำที่สุด‬ ‪ที่ผมเคยได้ยินใครพูดเลย‬
‪อีกอย่างนะ คำถามนั่นไม่ได้มีไว้ตอบแบบนี้‬ ‪แต่เอาเถอะครับ"‬
‪แล้วทีนี้ผมก็ยื่นมือกลับไป แล้วทีนี้เขาก็พูดว่า‬
‪"ใช่ น้องสาวผมอยู่ที่นั่น" แล้วผมก็แบบ...‬
‪"เธออยู่ที่นั่นมานานแค่ไหนแล้ว"‬
‪ทีนี้ผมติดบ่วงเข้าให้แล้ว‬
‪เขาบอกว่า "สิบห้าปี"‬
‪แล้วผมก็แบบ "คุณไม่เคยไปเลยเหรอ"‬ ‪แล้วเขาก็แบบ...‬
‪ทีนี้ผมเริ่มมองเขาแบบว่า‬ ‪"นี่พวก คุณขับรถมาทำงานเองหรือว่า...‬
‪มีคนมาส่ง" คุณเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม‬
‪ผมคิดว่าเขา...‬
‪ครับ‬
‪ผมคิดว่าเขามองเห็นมันในสีหน้าผม‬
‪เพราะจู่ๆ เขาก็พูดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า‬ ‪"ผมขับรถ"‬
‪ผมก็แบบ "นั่นเจ๋งเลย พวก นั่นเจ๋งไปเลย‬
‪ผมก็ขับรถเหมือนกัน นั่นมันบ้ามาก‬
‪ผมต้องเข้าไปในนี้แล้ว"‬
‪เขาบอกว่า "ใช่ เราจะไปท่องดี.ซี.กัน‬ ‪แล้วเราก็จะไปดูอนุสรณ์สถานต่างๆ"‬
‪ผมบอกว่า "ผมก็อยากฟังเรื่องนั้นนะ‬ ‪แต่ผมต้องไปฝากเงิน"‬
‪เขาว่า "ผมจะอยู่ตรงนี้ตอนคุณเดินออกมา"‬ ‪ผมก็ว่า "ไอ้ห่าเอ๊ย"‬
‪ช่างแม่งไอ้หมอนั่น‬
‪แล้วก็ช่างแม่งทุกคนที่เหมือนเขา‬
‪ถ้าคุณกล้าดีพอจะบอกชาวบ้าน‬ ‪ว่าคุณเป็นยังไง‬
‪ตอนพวกเขาทักว่า "เป็นไงบ้าง"‬
‪ไอ้เรื่องพรรค์นั้นมันไร้มารยาท‬ ‪และเห็นแก่ตัว โอเคนะ‬
‪นี่ผมจริงจังนะ‬
‪มีคำตอบที่ยอมรับได้อยู่สองอย่าง‬ ‪สำหรับคำทักว่า "เป็นไงบ้าง"‬
‪"ก็ดี" กับ "ยอดเลย"‬
‪และถ้าคุณรู้สึกบัดซบ คุณก็บอกว่า "ก็ดี"‬
‪คุณไม่เอาปัญหาในชีวิตจริงของคุณ‬ ‪ไปถมใส่คนอื่น‬
‪ระหว่างการทักทายกันตามมารยาท‬
‪ใช่เลย‬
‪มันเป็นเรื่องจริง‬
‪คุณรู้ไหมว่าทำไม‬
‪เพราะไม่มีใครอยากฟังปัญหาของคุณหรอก‬
‪ปัญหาคุณทำให้นกเขาผมเหี่ยว‬
‪และผมก็พยายามทำให้มันแข็งต่อไปอยู่เนี่ย‬
‪ทีนี้...‬
‪คุณรู้ไหมว่าใครมีระบบที่ดี‬
‪โรดริโก ดูแตร์เต ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ไง‬
‪อืม ถ้าคุณไม่รู้นะ‬
‪ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์เป็นคนเจ๋งสุดๆ และ...‬
‪เขาก็มีความคิดสนุกๆ เยอะเลย‬
‪หนึ่งในนั้นคือเขาจ้างหน่วยฆาตกรรม‬ ‪ขี่มอเตอร์ไซค์...‬
‪ให้ออกไปฆ่าคนทันทีที่เห็น‬
‪ไม่มีการจับกุม ไม่มีการพิจารณาคดี‬
‪เขาทำมันกับใครน่ะเหรอ‬
‪พ่อค้ายาและคนที่ต้องสงสัยว่าเสพยา‬
‪"ต้องสงสัย"‬
‪คุณรู้ไหมว่ามีคนที่เหนื่อยล้า‬ ‪ตายไปมากแค่ไหนทุกๆ วันในมะนิลา‬
‪คุณว่าเรื่องนั้นมันไม่บ้าเหรอ‬
‪คุณอาจเดินออกจากบ้านไปตอนตีห้า‬ ‪แบบ "โอ๊ย เวรเอ๊ย"‬
‪จากนั้นคุณก็ได้ยินเสียง... คุณแบบ "โอ๊ะ‬
‪ฉันตื่นแล้ว!"‬
‪พวกเขามาจอดข้างๆ คุณ "คุณเมายาเหรอ"‬ ‪คุณก็แบบ "ฉันเพิ่งตื่น"‬
‪พวกเขาก็แบบ "คุณเมายา" ปิ้ว ฆ่าคุณทิ้ง‬
‪มันเลวร้ายมาก‬
‪มันสมควรโดนประณาม‬
‪และผมก็หวังว่าเราจะเอามันมาใช้ที่นี่‬
‪ไม่ใช่...‬
‪ไม่ใช่สำหรับการเสพยาหรอก เห็นๆ อยู่‬
‪ผมคิดว่าเราควรสงวนมันไว้สำหรับ‬ ‪พวกคุยโทรศัพท์แบบเปิดลำโพงในที่สาธารณะ‬
‪โดยที่โทรศัพท์อยู่ตรงหน้าตัวเองแบบนี้‬
‪คุณคงรู้นะ ใช่เลย‬
‪คนพวกนี้เป็นใครกันน่ะ พวกที่เดินไปทั่ว‬ ‪โดยไม่รับรู้โลกรอบตัว‬
‪คุณต่อคิวรอซื้อกาแฟอยู่‬
‪แต่ต้องมาได้ยินเรื่องราวสองทางที่น่าสนใจสุดๆ‬ ‪ขยายเสียงมาให้ฟัง‬
‪มันเป็นแบบนี้ตลอด แบบว่า‬ ‪"นายไปไหนมาเมื่อคืน..."‬
‪เชือดคอแม่งมันในคิวนั่นแหละ‬
‪เตะศพทิ้งไป "ขอซื้อกาแฟแก้วหนึ่งครับ"‬ ‪คืองี้...‬
‪รุนแรงเกินไปเหรอ ผมเข้าใจ คืองี้...‬
‪คุณรู้ไหมว่าผมอยากอัดไข่ใคร‬ ‪ใส่ตู้จดหมาย...‬
‪เป็นเวลา 20 นาทีติดต่อกัน‬
‪ผู้ใหญ่ที่ขึ้นเครื่องเที่ยวหกโมงเช้า‬ ‪ที่ไม่เคยเห็นก้อนเมฆมาก่อนไง‬
‪ผมไม่รู้สินะ...‬
‪ว่า...‬
‪คุณเคยมีโชคดีได้ขึ้นเครื่องเที่ยวเช้าตรู่‬
‪ที่ที่มีข้อตกลงโดยไม่ต้องบอกกันว่า‬ ‪"เราจะอยู่กันมืดๆ ดีๆ‬
‪เราจะได้พักผ่อนกันได้ระหว่างการเดินทาง"‬
‪แต่มีคนใช้แอปฯ ติ๊กต๊อกอยู่ที่ที่นั่ง 16 ซีตลอดไหม‬
‪ใช่เลย‬
‪ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงนั้น ที่แบบ‬ ‪"ผมไม่เคยเห็นเมฆแบบนั้นมาก่อน‬
‪อ๊ะ มีอีกก้อนอยู่ตรงโน้น"‬
‪"แกอายุสี่ขวบหรือไงวะ‬
‪ปิดหน้าต่างสิวะ แม่งเอ๊ย‬ ‪เราพยายามพักผ่อนกันอยู่"‬
‪แล้วก็พวกที่เอารูปคนแบบก้างปลา‬ ‪กับชื่อสมาชิกในครอบครัวตัวเอง‬
‪แปะไว้บนกระจกหลังรถด้วย‬
‪พวกเขาควรถูกประหารในที่สาธารณะ...‬
‪ในรถตัวเอง เราจะได้นับแต้ม‬ ‪บนกระจกหน้าต่างนั่นได้‬
‪เรื่องนั้นมันไม่บ้าเหรอในสายตาคุณ‬
‪คุณไม่มีสัญชาตญาณการปกป้องเลยหรือไง‬
‪ผมหมายถึงมันบ้าสิ้นดี‬
‪คุณขับรถไปหยุดที่ไฟแดงที่ไหนสักแห่ง‬
‪แล้วรถคันหน้าคุณก็แบบว่า‬ ‪"ตลกดีนะที่คุณไม่ได้ถาม แต่...‬
‪ข้างในนี้มีแม่กับพ่อ‬
‪แล้วก็ไบรอันกับมาริสซ่า‬
‪แล้วก็มีลูกฟุตบอลอยู่ข้างตัวไบรอัน...‬
‪เพราะไบรอันชอบฟุตบอลมาก"‬
‪ไบรอันชอบถูกลวนลามไหมล่ะ เพราะว่า...‬
‪คุณเอาชื่อเขากับของโปรดเขามาโชว์ข้างนอกนั่น‬ ‪เป็นเหยื่อล่อสังคม‬
‪คุณเสียสติไปแล้วเหรอวะ‬
‪ทำไมคุณไม่เอาที่อยู่คุณ‬ ‪กับตารางเวลาประจำวันเขา‬
‪มาแปะแม่งข้างๆ มันเลยล่ะ‬
‪"ไบรอันตื่นหกโมง ถึงบ้านบ่ายโมง‬ ‪อาบน้ำตอนทุ่มหนึ่ง‬
‪แวะมานะถ้าอยากมาสมทบกับเรา"‬
‪มันไม่โอเคเลย‬
‪พวกคุณ...‬
‪พวกคุณเคยคิดไหมว่ากี่ครั้งแล้ว‬
‪ที่คุณหลับนอนกับคู่ชีวิตคุณ‬
‪คุณไม่ควรรู้คำตอบหรอก‬ ‪ให้ผมเริ่มตรงนั้นนะ ตกลงไหม‬
‪ถ้าคุณรู้ นั่นก็น่ากลัว และ...‬
‪เราก็อยากให้คุณออกไปซะ‬
‪ครับ ถ้าคุณนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วแบบ‬ ‪"ในที่สุดก็มีคนถาม‬
‪ก็ 926 ครั้งไง!"‬
‪ทางออกอยู่ตรงโน้น ที่ผมกำลังพูดก็คือ...‬
‪ผมกำลังบอกว่าในเชิงแนวคิดน่ะนะ‬ ‪มันสมเหตุสมผลที่จะสันนิษฐานว่า‬
‪ถ้าคุณอยู่กับใครบางคนมาสามปี‬ ‪คุณมีความสัมพันธ์ที่ไปได้สวย‬
‪คุณอาจหลับนอนกันมาแล้วสองสามร้อยครั้ง‬
‪ใช่ไหมครับ ใช่แล้ว‬
‪ทีนี้ ผมอยากให้คุณคิดเรื่องที่ว่า‬ ‪กี่ครั้งแล้วที่พ่อคุณ...‬
‪เคยเสร็จในตัวแม่คุณ‬
‪หลายครั้งมากๆ‬
‪"ทอม ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น"‬
‪เอ้อ หลักๆ แล้วผมคิดว่าแม่ของเราทุกคนน่ะ‬
‪เป็นถังทิ้งน้ำว่าวฝูงหนึ่ง รู้ไหม แต่ว่า...‬
‪แม่คุณเป็นงั้นมากกว่าแม่ผมแหละ ทีนี้...‬
‪ผมรู้ มันเป็นภาพที่เอาออกจากหัวได้ยาก‬ ‪หลังจากผมใส่มันลงไปแล้ว จริงไหม‬
‪คุณแบบว่า "ให้ตายสิ แม่ฉันน้ำหยดเยิ้มเหรอ"‬
‪อาจเป็นงั้น ใช่‬
‪แฉะโชกเลย ฟังนะ...‬
‪แม่คุณเคยทำเรื่องลามกมาก่อน‬
‪มาคุยเรื่องนั้นกันเถอะ‬
‪เธอเคยจริงๆ นะ และ...‬
‪ฟังนะ ผมอยู่ตรงนี้เพื่อปกป้องเธอนะ ตกลงไหม‬
‪มันไม่ใช่ความผิดเธอ‬
‪มันเป็นความผิดพ่อคุณแน่นอน‬
‪พ่อคุณน่ะ ด้วยความเคารพนะครับ‬ ‪คล้ายๆ จะเป็นไอ้สวะ แค่นิดหน่อยน่ะ‬
‪และถ้าคุณแบบว่า "ไม่ใช่พ่อฉัน‬
‪เขาเป็นคนดี..."‬
‪ครับ ดีกับคุณ‬
‪เขาไม่ได้เป็นแบบนั้นกับแม่คุณเสมอไปหรอก‬
‪ถ้าพวกเขาอยู่ด้วยกันมาสามทศวรรษ‬
‪คุณไม่คิดเหรอว่าเขาจะพูดอะไรบัดสีบัดเถลิง...‬
‪เป็นบางครั้งคราว‬
‪เขาต้องทำอยู่แล้ว‬
‪พวกเขานอนบนเตียง‬
‪พ่อคุณพลิกตัวกระสับกระส่าย‬ ‪เขานอนไม่หลับ...‬
‪และแม่ที่น่าสงสารของคุณก็ถามว่า‬ ‪"ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ที่รัก"‬
‪"มันก็ดี"‬
‪"อาหารค่ำอร่อยไหม"‬
‪"เออ หุบปากเถอะ ผมพยายามนอนหลับอยู่"‬
‪"ฉันช่วยอะไรได้หรือเปล่า"‬
‪"ได้สิ คุณเลียไข่ผมได้ โอเคนะ"‬
‪คุณอยากรู้อะไรไหม‬
‪แม่ที่น่าสงสารของคุณน่ะ เธอทำมัน‬ ‪ตกลงนะ เธอ...‬
‪เพราะเธอเป็นพวกหวงไข่‬ ‪แม่คุณก็เลยมุดลงไปตรงนั้น...‬
‪แล้วเธอก็แบบ "ฉันชอบชีวิตฉันจัง"‬
‪เฮ้อ แม่คุณ ทีนี้...‬
‪ยายคุณ‬
‪คิดถึงเรื่องบางอย่างที่เธอเคยทำสิ‬
‪บนรางรถไฟหรือที่ไหนก็ตาม‬ ‪ที่เธอเคยไปอึ๊บกับชาวบ้าน‬
‪เอลแพโซ ไม่รู้สิ‬
‪คุณแบบว่า "ทำไมคุณพูดเรื่องพรรค์นี้เนี่ย ทอม"‬
‪เพราะผมกำลังสนุก‬
‪เพราะผมชอบทำให้คนไม่สบายใจ‬
‪ใช่ ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันบอกอะไรเกี่ยวกับผม‬ ‪ในเชิงจิตวิทยา‬
‪แต่มี... ไม่รู้สิ มีอะไรแบบว่าวงโยธวาทิต‬
‪อยู่ในตัวผมตอนนี้ บรรเลงเพลงว่า‬ ‪"ทำได้ดี ทำได้ดี"‬
‪ใช่แล้ว‬
‪เพราะในใจน่ะ ผมนึกภาพใครสักคนข้างนอกนั่น‬ ‪พูดอะไรแบบ "ฉันกำลังสนุกเลย...‬
‪จนกระทั่งเขาพูดถึงแม่ร่านๆ ของฉัน"‬
‪และมันก็ทำให้ผมมีความสุข ไม่รู้สินะ‬
‪มันจะทำให้มีคนไม่สบายใจ‬ ‪และพวกเขาก็จะพยายามบอกผม‬
‪ผมบอกว่าเขาจะพยายามบอกผม‬
‪เพราะพวกเขาจะส่งข้อความ‬ ‪ที่ผมจะไม่มีวันอ่านมาหาผมและ...‬
‪ไม่ๆ ผมเคยอ่านนะ ผมเคยอ่านมันหมดเลย‬
‪และผมก็ใช้เวลานานโขกว่าจะคิดได้ว่า‬ ‪เราไม่ควรอ่านทุกข้อความ‬
‪ผมว่าไม่ควรมีนักแสดงคนไหน‬ ‪ที่ต้องรับรู้ทุกอย่างที่ส่งมาทางเขา‬
‪และผมก็ไม่รู้เรื่องนั้นอยู่นานเลย รู้ไหม‬
‪และผมก็อยากให้ตัวเองรู้เรื่องนั้นก่อน‬ ‪เพราะมันรบกวนจิตใจ รู้ไหมครับ แบบว่า...‬
‪ครั้งแรกที่ผมเจอปัญหาจริงๆ‬ ‪เพราะพูดอะไรบางอย่าง‬
‪คือเมื่อประมาณห้าปีก่อน‬
‪ผมเจอปัญหาเพราะพูดคำว่า "ยิปซี" ออกทีวี‬
‪ครับ ผมไม่ได้พูดอะไรดีๆ เกี่ยวกับพวกเขาหรอก‬ ‪เพราะงั้นให้ผม...‬
‪เรียบเรียงคำพูดใหม่แล้วกัน‬
‪ผมแบบ... ตอนนั้นผมออกโชว์อยู่‬ ‪ผมพูดอะไรแบบ "ใครล่ะไม่เกลียดยิปซี"‬
‪จากนั้น...‬
‪ทุกคนในโชว์นั้นแบบว่า‬ ‪"เราคิดเหมือนคุณ" แต่...‬
‪หลังจากนั้นพวกเขาก็รู้เข้า‬
‪และพวกเขาก็ติดต่อมา‬
‪แบบว่าประธานของพวกยิปซีน่ะ...‬
‪ส่งข้อความมาหาผม‬
‪ผมเดาว่าเธอคงขโมยโทรศัพท์ใครมา‬
‪เธอเลยส่งข้อความนี้มาหาผม‬
‪เราบอกได้นะว่าใครเดินทาง คือ...‬
‪เธอส่งข้อความนี้มาหาผม‬
‪เธอแบบว่า "คุณพูดคำที่ขึ้นต้นด้วย ย.‬ ‪ออกทีวี..." ผมนี่แบบ "หือ‬
‪คำที่ขึ้นต้นด้วย ย. เหรอ"‬
‪ผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว และนี่ก็เป็นการคุยทางอีเมล‬ ‪เธอเป็นนัง ส. ตัวจริงเลย เพราะงั้น...‬
‪ผมเลยไม่อยากบีบคั้นเธอ ทำให้เธอ‬ ‪กลายเป็นอี ด. คุณเข้าใจนะว่าผมหมายถึงอะไร‬
‪คำที่ขึ้นต้นด้วย น. ของผมอยู่ไหนนะ‬ ‪เอาละ อืม ฟังนะ‬
‪นี่พวก...‬
‪มันเป็นมุกตลกสมัยใหม่ ตามให้ทันโลกซะ‬ ‪ทีนี้...‬
‪จากนั้นเธอก็ร่ายต่อ‬
‪เธอบอกว่า "อืม แค่จะบอกให้คุณรู้ไว้นะ‬ ‪เราภาคภูมิใจมากกับชาติพันธุ์ของเรา"‬
‪และผมก็แบบ "ใช่ คุณควรภูมิใจ‬ ‪คือว่าคุณไม่มีอะไรอื่นเลย‬
‪ผมหวังว่าคุณจะตั้งแคมป์เก่งนะ"‬
‪นี่ ผมกำลังชมเธอนะ‬
‪ผมกำลังบอกว่า "ผมชอบความภูมิใจ‬ ‪ในชาติพันธุ์ของคุณ เพราะคุณควรได้รับมัน"‬
‪และบอกตรงๆ นะ ผมไม่คิดว่าทุกคนควรได้‬ ‪โอเคไหม‬
‪ทุกกลุ่มน่ะแบบว่า "เรายอดที่สุด"‬ ‪เปล่าเลย คุณเปล่า‬
‪เป็นไปไม่ได้เลยที่ทุกคนจะยอดที่สุด‬
‪ผมจริงจังนะ ทุกกลุ่มน่ะ พวกเขาแบบ...‬
‪ไม่ คือว่านี่แค่ยกตัวอย่างนะ โอเคไหม‬ ‪แค่เพื่ออธิบายเรื่องนี้ให้กระจ่าง‬
‪มีคนมากแค่ไหนในห้องนี้ที่แบบ‬ ‪เอาเป็นว่าเป็นชาวอิตาลีก็แล้วกัน‬
‪โอเค‬
‪ทีนี้ พวกคุณที่เหลือไม่เบื่ออยู่หน่อยๆ เหรอ‬ ‪ที่จะฟังอะไรจากพวกเขา แบบ... ใช่ไหมล่ะ‬
‪"เฮ้ย เรายอดที่สุด! พาสต้านะโว้ย!"‬
‪คุณก็แบบ "ก็ได้" คือ...‬
‪พาสต้าน่ะเป็นของจีน ใจเย็นหน่อย ทีนี้...‬
‪จะยังไงก็เถอะ หลังจากนั้น‬ ‪ผมก็อ่านข้อความต่อไปเรื่อยๆ‬
‪อ่านไปๆๆ‬
‪แล้วสักพักก่อน ในช่วงหกสัปดาห์‬ ‪ผมก็ได้รับ‬
‪อีเมลและข้อความ 200,000 ฉบับ‬ ‪จากรัฐลุยเซียนาแค่รัฐเดียวเลย‬
‪เรื่องมุกตลกที่ผมพูดในการแสดงครั้งหนึ่ง‬ ‪ทีนี้...‬
‪ถ้าคุณไม่รู้ ผมมีมุกอยู่มุกหนึ่ง‬ ‪ในการแสดงพิเศษก่อนหน้านี้‬
‪และ...‬
‪ใช่ มันโอเคเลย‬
‪มันเป็นมุกงี่เง่ามากๆ‬
‪หลักๆ แล้วมุกนั้นคือผมพูดว่า "คุณรู้ไหม‬
‪เราควรสร้างกำแพงในประเทศนี้‬
‪แต่เราควรสร้างมันรอบไอ้รัฐเวรโง่งั่งรัฐนั้น"‬
‪นั่นคือมุกของผม ทีนี้...‬
‪ฟังนะ ผมโง่มาก ผมคิดว่า‬ ‪"ทุกคนจะชอบมุกนั้นแน่"‬
‪ไม่ พวกเขาไม่ชอบ‬
‪คนที่คุณยิงมุกพาดพิงน่ะไม่ชอบแน่‬
‪ผมได้รับคำขู่ฆ่าที่สะกดผิดๆ ถูกๆ‬ ‪เยอะมาก และ...‬
‪ผมก็แบบ "นี่ภาษาครีโอลเหรอ‬ ‪พวกเขาพยายามบอกอะไรผมอยู่วะเนี่ย"‬
‪ผมถูกถามเรื่องนั้นเยอะมาก‬ ‪ผมออกข่าวเรื่องนั้น...‬
‪เยอะจนผมขอเล่าเองตอนนี้เลย โอเคไหม‬
‪เพราะงั้นนี่คือความจริง‬
‪ผมคงไม่มีวันเหยียดหยามพวกเขา‬ ‪หนักขนาดที่ทำไปหรอก‬
‪ถ้าผมเคยไปรัฐอาร์คันซอ ซึ่งตอนนี้ผมเคยแล้ว‬
‪ว่าไงนะ ว่าไงนะ‬
‪ที่นั่น...‬
‪มันโคตรขยะอะไรยังงี้‬
‪ผมคิดว่าเวลาคนเขากดชักโครกในลุยเซียนา‬
‪ทุกอย่างนั่นมันก็โผล่ขึ้นไปในอาร์คันซอ‬
‪มันส่งกลิ่นเหมือนฝันสลาย รูตูด และ...‬
‪บาร์บีคิวนิดๆ หน่อยๆ แต่...‬
‪นี่คือสิ่งที่น่าสนใจมากๆ‬
‪พวกคุณส่วนใหญ่จะไม่มีวันได้ผ่านประสบการณ์นี้‬
‪แต่ถ้าคุณเคยทำให้คนกลุ่มใหญ่ไม่พอใจละก็‬
‪แบบสมมุติว่าคนทั้งรัฐน่ะนะ...‬
‪คุณจะลงเอยด้วยการได้เรียนรู้อะไรเยอะเลย‬ ‪เกี่ยวกับพวกเขา‬
‪คุณไม่อยากหรอก‬
‪แต่พวกเขายืนกราน เพราะงั้น...‬
‪ใช่ ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับลุยเซียนาแล้วตอนนี้‬ ‪มันเลวร้ายที่สุด‬
‪ผมเหมือนนักประวัติศาสตร์อย่างไม่เป็นทางการ‬ ‪ของที่ที่ผมไม่อยากไปมากที่สุด‬
‪คือว่าคำขวัญประจำรัฐของพวกเขา‬ ‪แล่นผ่านหัวผม‬
‪เหมือนตัววิ่งของดัชนีดาวโจนส์‬ ‪ตลอดวัน ทุกวันเลย‬
‪มันคือ "ลุยเซียนา ที่ที่คนสูบบุหรี่ในรถ‬ ‪ที่มีลูกน้อยอยู่ด้วย" และ...‬
‪คำขวัญของอาร์คันซอก็คือ‬ ‪"คุณเสร็จเรื่องกับเจ้าหนูนั่นหรือยัง"‬
‪"คุณจะทำอะไรกับเจ้าหนูนั่นเหรอ"‬ ‪"เราจะกินมันน่ะสิ ที่ถามนั่นหมายความว่าไง‬
‪มามะเจ้าหมู!"‬
‪ทีนี้...‬
‪ผมได้ข้อความเยอะเหมือนกัน‬ ‪จากกลุ่มดาวน์ซินโดรม‬
‪นั่นสนุกดีนะ‬
‪ความจริงของเรื่องนั้นคืองี้‬
‪คนที่มีอาการดาวน์ซินโดรม‬
‪เขียนได้รู้เรื่องรู้ราวกว่า‬ ‪คนจากลุยเซียนาเยอะเลย เพราะงั้น...‬
‪เราเลยสนทนากันได้‬
‪และผมก็คิดว่าผมโตขึ้นและเป็นผู้ใหญ่ขึ้น‬ ‪นับจากนั้นมา ผมพูดจริงๆ นะ ผมว่าผมเป็นงั้น‬
‪ผมว่า... ยกตัวอย่างนะ ตอนนี้ วันนี้เลย‬
‪ผมคิดว่ามันทั้งเกียจคร้านและตกยุค‬ ‪ที่จะพูดว่า "แกแม่ง ปญอ. หรือไงวะ"‬
‪ปัญ-ญา-อ... คุณเข้าใจนะ‬
‪และนี่ก็คือเหตุผล‬
‪ผมคิดว่าตอนผมพูดอย่างนั้น‬ ‪สิ่งที่ผมพยายามจะพูดก็คือ "แกเป็นไอ้งั่งหรือไง‬
‪แกเป็นไอ้ทึ่มเหรอ แกโง่ใช่ไหม"‬
‪และนั่นก็ไม่ใช่คำที่ถูกต้องสำหรับเรื่องนั้น‬
‪คำที่ถูกต้องสำหรับเรื่องนั้นคือ "พวกเคจัน"‬
‪นั่นจึงเป็นคำที่ผมจะเริ่มพูด...‬
‪นับจากนี้ไป‬
‪เพราะงั้นก็ช่างแม่มึงอีกที‬
‪นั่นแหละประเด็นของผม ทีนี้...‬
‪ครับ‬
‪แต่ผมจะบอกคุณอย่างนี้‬ ‪ผมอยากให้คุณรู้อะไรบางอย่าง‬
‪ผมไม่ใช่หนึ่งในตลกพวกนี้ที่บอกว่า‬
‪"ผมไม่เข้าใจเลยว่า‬ ‪ทำไมคนเขาถึงไม่พอใจเรื่องอะไรต่ออะไร"‬
‪แบบว่าเป็นมุมมองที่งั่งที่สุดที่จะมีได้‬
‪ผมเข้าใจเต็มร้อยเลย‬
‪ผมคิดว่าคุณมีสิทธิที่จะไม่พอใจ‬ ‪เรื่องอะไรก็ตามที่ทำให้คุณไม่พอใจ‬
‪และผมก็คิดว่าคุณมีสิทธิที่จะแสดงออกเรื่องนั้น‬
‪แต่ผมไม่คิด‬
‪ว่าคุณมีสิทธิที่จะคาดหวัง‬ ‪ให้ใครทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้น‬
‪ใช่แล้ว‬
‪ก็เหมือนถ้าคุณแสดงความรู้สึกอื่นๆ ของคุณ‬ ‪ออกมาไม่ว่าแบบไหนนั่นแหละ‬
‪เหมือนถ้าคุณแบบ "ฉันหื่น ฉันหิว ฉันเหนื่อย"‬
‪ผมก็จะแบบ‬ ‪"โห คุณมีเรื่องอะไรเยอะเลยว่ะ‬
‪ฟังดูเหมือนคุณต้องไปชักว่าว กินแซนด์วิช‬ ‪แล้วก็งีบ แล้ว...‬
‪คุณก็ต้องทำเอง‬
‪คือผมช่วยดึงคุณได้นิดหน่อยเพื่อให้คุณเริ่ม แต่...‬
‪ผมจะไม่ทำให้จบหรอก"‬
‪แล้วผมก็คิดด้วยว่า‬ ‪ผมควรมีสิทธิที่จะตอบสนอง รู้ไหม‬
‪ใช่ มันควรเป็นแบบนั้น‬
‪ผมพูดอะไรบางอย่าง คุณพูดอะไรบางอย่าง‬ ‪ผมพูดอะไรบางอย่าง‬
‪แล้วก็เป็นงั้นต่อไปเรื่อยๆ‬
‪เพราะงั้นผมจะบอกแบบนี้ ผมไม่หงุดหงิด‬ ‪กับวัฒนธรรมเกรี้ยวกราดหรอกนะ โอเคไหม‬
‪ผมพูดจริง มันไม่กระทบผมเลย‬
‪เพราะผมรับมือกับ‬ ‪คนที่เปราะบางทางอารมณ์ทุกวัน‬
‪คืองี้ ผมมีลูกสองคน แล้ว...‬
‪พวกเขาก็เอาปัญหามาเล่าให้ผมฟัง‬
‪พวกเขาทำงั้น‬ ‪และผมก็คุยกับพวกเขาเรื่องปัญหานั่น‬
‪ผมคุยกับพวกเขาต่างจากที่ปกติผมจะคุยกับคุณ‬
‪คือพวกเขามาหาผม‬ ‪และลูกคนโตของผมก็จะแบบ...‬
‪"เสียงมันดัง...‬
‪ตรงโน้นฮะ"‬
‪และผมก็จะแบบ "งั้นเหรอ‬
‪อ้อ งั้นก็อย่าไปตรงโน้นสิ"‬
‪เขาบอกว่า "โอเค"‬
‪แล้วผมก็บอกว่า "โอเค"‬
‪จากนั้นผมก็แบบ "จุ๊บๆ" แล้วผมก็หอมหัวเขา‬
‪และนั่นก็คือวิธีที่ผมจะเริ่มพูดกับผู้ใหญ่‬
‪ที่บอกผมว่าพวกเขาไม่พอใจมุกตลก‬ ‪ในการแสดงตลก เพราะงั้น...‬
‪ใช่แล้วครับ‬
‪ส่วนที่ดีที่สุดก็คือคุณไม่ต้องเห็นด้วยก็ได้‬
‪นั่นแหละสิ่งที่ยอดเยี่ยม‬ ‪ของการอาศัยอยู่ในประเทศนี้‬
‪คุณไม่ต้องเห็นด้วย แต่คุณจะรู้จุดยืนของผม‬
‪เพราะงั้นถ้าคุณเดินมาหาผมและคุณแบบ‬
‪"ฉันเจ็บลึกกับสิ่งที่คุณพูด‬ ‪ระหว่างโชว์ฮ่าๆ ของคุณ"‬
‪ผมก็จะแบบ "อ้อ งั้นเหรอครับ‬
‪อืม คุณไม่ควรต้องได้ยินสิ่งที่คุณไม่ชอบเลย‬ ‪เพราะงั้นตอนนี้คุณอยู่บ้านเถอะนะ จุ๊บๆ"‬
‪ผมจะหอมหัวคุณ‬
‪ถึงจะพูดอย่างนั้น คุณเคยนึกสงสัยไหม‬ ‪ว่าคุณจะเป็นเจ้าของทาสแบบไหนกัน‬
‪ตอนนี้...‬
‪ไม่ใช่ตอนนี้สิ!‬
‪ผมหมายถึงในปี 1831‬ ‪คุณผิวขาว คุณอาศัยอยู่...‬
‪ที่ที่คุณอยู่ตอนนี้เป๊ะๆ‬
‪พวกคุณแบบว่า "เราไม่อยากเล่นเกมนี้"‬ ‪ก็ได้ อืม...‬
‪ช่างแม่ง ผมจะเล่นเอง‬
‪ผมรู้ว่าผมจะเป็นยังไง‬ ‪ผมหมายถึงตอนนี้ผมชอบซื้อรถมาก‬
‪"ผมรู้ว่าเรามีสามคนแล้ว แต่ดูไอ้หมอนี่สิ!"‬
‪เอาละ อืม...‬
‪นี่ ถ้าคุณไม่ชอบมุกนั้น ก็อย่าไปคิดถึงมันสิ‬ ‪ทีนี้...‬
‪พวกผู้หญิง‬
‪คุณเคยรู้สึกไหมว่า‬ ‪คุณเกือบจะเป็นพลเมืองที่เท่าเทียมกับคนอื่น‬
‪เพราะคุณไม่ใช่หรอก ทีนี้...‬
‪ผมอยู่ข้างคุณนะ‬
‪ผมไม่ได้บอกว่าคุณไม่ควรเป็น‬ ‪ผมบอกว่าคุณไม่ใช่ เพราะผมมีตา‬
‪คุณไม่ใช่ คุณไม่รู้สึกถึงความไม่เท่าเทียม‬ ‪อย่างหนักที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยเหรอ‬
‪พวกผู้ชายได้ค่าจ้างมากกว่า‬ ‪ในการทำงานแบบเดียวกับที่คุณทำ‬
‪ได้เปรียบนะ พวกผู้ชายน่ะ‬
‪พวกผู้หญิงโมโหเราเพราะสิ่งที่เราทำในฝัน‬
‪ได้เปรียบนะ พวกผู้หญิงน่ะ‬
‪นั่นมันไม่บ้าเหรอวะ‬
‪เวลาคุณกินอาหารเช้าอยู่และคุณแบบ‬ ‪"ทำไมเธอมองฉันแบบนั้นล่ะ"‬
‪เธอก็แบบว่า "คุณทำตัวบัดซบในฝันฉันเมื่อคืน"‬
‪และคุณก็แบบ "อืม โอเค‬
‪นี่คุณจริงจังเหรอ‬
‪ผมอยากขอโทษ...‬
‪เรื่องที่ผมทำไปในฝันคุณเมื่อคืน"‬
‪เธอก็แบบ "ขอบคุณ" และคุณก็แบบ...‬
‪"เอาละ ฉันจะรีบเผ่นออกไปจากที่นี่"‬
‪คืองี้ ผมคิดว่ากลไกอำนาจ‬ ‪ที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยถูกกำหนดโดยผู้ชาย‬
‪เห็นๆ เลย‬
‪ผมคิดว่าเขาตั้งใจจะทำให้มันเท่าเทียมกัน‬ ‪ผมเชื่อแบบนั้นจริงๆ‬
‪แะผมก็คิดว่าวันที่เขากำลังจะกำหนดมันขึ้นมา‬
‪เขากำลังจะออกจากบ้านเขา และภรรยาเขา‬ ‪ก็หยุดเขาไว้ตรงประตู และเธอก็แบบ‬
‪"คือว่าคุณอึ๊บนมสาวผมสีเข้มในฝันฉันเมื่อคืน"‬
‪และเขาก็แบบ "คุณรู้อะไรไหม‬
‪ไม่‬
‪คุณจะรับโทรศัพท์‬
‪นั่นคือสิ่งที่เราจะทำกัน" แล้วเขาก็เดินจากไป‬
‪โอเค‬
‪อย่าเล่นมุกเรื่องวัฒนธรรมเราแบบเที่ยงตรง‬ ‪ก็ได้‬
‪เอาจริงดิ‬
‪นั่นก็ไม่ตลกเหมือนกันเหรอ‬
‪คุณไม่คิดว่ามีคนอยู่สองสามคนที่นี่‬
‪ที่แบบว่า "ฉันรับโทรศัพท์นะ" เหรอ‬
‪แบบว่านั่นมันตลกสำหรับคุณไหม‬
‪ในวันจันทร์ เธอจะแบบ "นี่ ขอบคุณสำหรับ...‬
‪โอ๊ย ช่างเขาเหอะวะ ช่างหมอนั่น" ถูกไหม‬
‪บางทีคุณก็เห็นความไม่เท่าเทียมทางอำนาจ‬ ‪ต่อหน้าต่อตาคุณ‬
‪ในแบบที่บิดเบี้ยวจนน่าเกลียดระหว่างเพศ‬
‪แน่ละ เวลาผมพูดถึง "เพศ"‬
‪ผมกำลังพูดถึงแค่สองเพศ‬ ‪จากจำนวนหลายร้อยที่มีอยู่ตอนนี้‬
‪ผมอยากชี้แจงให้ชัดเจนเรื่องจุดยืนของผม‬
‪ผมไม่มีปัญหากับการเรียกใครก็ตาม‬ ‪ด้วยคำที่พวกเขาอยากให้เรียก‬
‪มันไม่ใช่เรื่องหนักหนาสำหรับผม‬
‪คุณจะระบุตัวเอง‬ ‪เป็นเชือกรองเท้าก็ได้ถ้าคุณอยาก‬
‪และผมก็จะเรียกคุณด้วยสรรพนามไร้เพศ‬ ‪ว่าเธาเธิวอะไรก็ได้ถ้าคุณขอผม‬
‪ผมคิดว่ามันงี่เง่าอยู่หน่อยๆ ไหม‬
‪ใช่ แต่ผมก็คิดแบบนั้นกับแบดมินตัน‬ ‪แล้วมันก็เป็นกีฬาโอลิมปิก‬
‪รู้ไหมล่ะ เพราะงั้น...‬
‪นี่คือเรื่องที่เกิดขึ้น‬ ‪ผมถ่ายหนังอยู่เมื่อสองสามเดือนก่อน‬
‪แล้ววันหนึ่งเราก็เลิกกอง‬ ‪จากการถ่ายทำค่อนข้างเร็ว‬
‪ตอนนั้นเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ‬
‪และผมก็เดินออกจากกอง‬ ‪และสังเกตเห็นว่ามีบาร์อยู่อีกฝั่งถนน‬
‪ผมคิดว่า "ฉันจะเดินเข้าไปในบาร์นี่‬ ‪ดื่มอะไรสักแก้ว กลับไปที่โรงแรม"‬
‪ก็เรียบง่ายพอดู ใช่ไหม‬
‪ผมเดินเข้าไป ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่บาร์‬
‪ทำสิ่งที่ผมบรรยายได้แค่ว่าพิลึกโคตรๆ‬
‪ถ้าคุณสงสัยว่า "คุณหมายความว่าไง ทอม"‬
‪อืม ผมคิดว่ามีขอบเขตของพฤติกรรมปกติ‬
‪ที่คุณอาจเห็นได้จากคนที่นั่งอยู่ที่บาร์‬
‪คือถ้าคุณเห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้น‬ ‪คุณอาจเห็นเขาทำแบบนี้‬
‪หรือแบบ "นี่"‬
‪หรือแม้แต่...‬
‪ผู้หญิงคนนี้นั่งอยู่ที่บาร์ แล้วเธอก็...‬
‪ผมนี่แบบ "เธอทำฟัดจ์อยู่หรือไง‬ ‪เธอทำอะไรอยู่ตรงโน้นน่ะ"‬
‪แล้วผมก็สังเกตเห็นมันช้าด้วย‬
‪คือผมสังเกตเห็นตอนเดินผ่านมันไป‬ ‪บางทีเรื่องแบบนั้นก็เกิดขึ้น ใช่ไหม‬
‪แบบว่าคุณเดินไป คุณเห็นอะไรบางอย่าง‬ ‪ตอนคุณผ่านไป‬
‪คุณแบบ "นั่นมันเรื่องบ้าว่ะ" แล้วก็เดินต่อไป‬
‪แล้วคุณก็แบบ "ฉันต้องดูมันอีกที‬
‪ฉันไม่รู้ว่าจะได้เห็นมันอีกได้ยังไง"‬
‪ตอนนี้ผมอยู่ตรงกลางเป๊ะ‬
‪แล้วผมก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นน่ะ พูดให้ชัดๆ เลยนะ‬ ‪ว่าอยู่ในที่สาธารณะ ตอนสี่โมงครึ่ง‬
‪แล้วเธอก็นั่งอยู่ตรงนั้น แม่งกำลัง...‬
‪ปอกมันฝรั่งของตัวเองอยู่ ไม่รู้สิ‬
‪เล่นกับน้องหนูตัวเองน่ะ‬ ‪คุณรู้นะว่าผมพยายามพูดอะไรอยู่‬
‪แล้วเธอก็ไม่ได้ฮ็อตเลย ถ้าคุณสงสัยอยู่น่ะนะ‬
‪ถ้าคุณแบบ "เธอฮ็อตสุดๆ หรือเปล่า"‬
‪ไม่ ไม่เลย‬
‪และเพราะอย่างนั้น ผมเลยเอาเรื่องไปฟ้องทันที‬
‪คุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะงั้น...‬
‪ผมเลยไปหาการ์ดของร้าน บอกว่า "ขอโทษครับ‬
‪ผู้หญิงที่ไม่เหมือนนางแบบเลยทางโน้นน่ะ...‬
‪กำลังติ้วตัวเองอยู่ที่บาร์"‬
‪และนายตัวโตล่ำบึ้กนี่ก็มองไป แล้วเขาก็แบบ...‬
‪ผมบอกว่า "ใช่เลย ไปคุยกับเธอสิ"‬ ‪แล้วเขาก็แบบ...‬
‪ผมนี่แบบ "ว่าไงนะ"‬
‪เขาบอกว่า "ผมไม่อยากยุ่งกับเรื่องเวรนั่น"‬
‪"ผมไม่คิดว่ามีใครอยากหรอก‬
‪มีผู้หญิงกำลังช่วยตัวเองอยู่ที่บาร์นะ"‬
‪เขาแบบ...‬
‪เหมือนเขาเคืองกับคำขอที่รับไม่ได้ของผม‬
‪เขาแบบ "ก็ได้ พวก ให้ตายสิ"‬
‪เขาเลยลุกขึ้นมา เดินไปแบบว่า‬ ‪ครึ่งทางน่ะนะ หันกลับมา‬
‪เขาพูดว่า "ใช่สิ ผมทำไม่ได้หรอก พวก"‬
‪ผมว่า "คุณต้องทำ"‬
‪เขาเลยเรียกพนักงานต้อนรับมา‬
‪สาวอายุ 22 ตัวเล็กน่ารักคนนี้ที่แบบว่า‬ ‪"มีอะไรเหรอ พวก"‬
‪เขาบอกว่า "จัดการเรื่องนั้นที"‬
‪เธอก็แบบ "โอเค"‬
‪เธอเดินไปตรงนั้นแบบสุภาพมากๆ‬ ‪ซึ่งแม่งผิดโคตรๆ‬
‪เมื่อดูจากสถานการณ์‬
‪ผมไม่ได้ยินเธอ แต่ผมอ่านภาษากายเธอได้‬
‪เธอแบบว่า "สวัสดีค่ะ"‬
‪แล้วเธอก็แบบ "ทุกคนเห็นคุณได้นะ"‬
‪แล้วเธอก็ว่า "หยุดเถอะ‬
‪หยุด"‬
‪เธอบอกว่า "คุณสัญญานะคะ"‬
‪จากนั้นเธอก็แบบ "ขอบคุณค่ะ"‬
‪แล้วเธอก็กลับมา บอกว่า "เธอหยุดแล้ว"‬
‪ผมนี่แบบ "เธอเสร็จหรือเธอหยุด"‬
‪เธอบอกว่า "เธอหยุดค่ะ"‬
‪ผมบอกว่า "โอเค" แล้วก็แบบ‬ ‪"เดี๋ยวนะ เธอได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อเหรอ"‬
‪เธอบอกว่า "ค่ะ"‬
‪ผมถามว่า "ทำไม"‬
‪แล้วเธอก็บอกว่า "เพราะเธอหยุดแล้ว"‬
‪ผมบอกว่า "ขอโทษนะ‬ ‪ผมจะได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อไหม...‬
‪ถ้าผมเพิ่งนั่งอยู่ที่บาร์ของคุณ‬ ‪โดยคล้ายๆ จะเล่นกับไอ้นั่น‬
‪รู้ไหม แบบว่า...‬
‪คุณจะสะกิดไหล่ผมแล้วแบบว่า 'ขอโทษค่ะ‬
‪คุณช่วยเอาไอ้จ้อนที่มีน้ำซึมออกมานั่น‬ ‪ยัดกลับเข้ากางเกงได้ไหมคะ‬
‪ขอบคุณค่ะ จะรับไก่ไม่มีกระดูก‬ ‪หรือสไปรท์หรืออะไรไหมคะ'"‬
‪ผมบอกว่า "คุณจะเรียกหน่วยสวาทมา‬ ‪และพวกเขาก็จะโรยตัวเข้ามาในตึก‬
‪จะมีคนเอาจับหัวผมโขกกับข้างบาร์จนแตก‬
‪และคุณก็จะมีขบวนพาเหรด‬ ‪ระหว่างที่ศพผมถูกหามออกไป"‬
‪และเธอก็บอกว่า "คุณพูดถูกเรื่องนั้น"‬
‪บางทีผมอาจตอบสนองแบบเวอร์เกินไป ไม่รู้สิ‬
‪ผมไม่ชักว่าวในบาร์‬
‪เมื่อหลายปีก่อน ผมคงไม่คิดว่ามันจำเป็น‬ ‪ที่จะต้องประกาศแบบนั้น‬
‪แต่จากเรื่องอื้อฉาวทั้งหมดทั้งมวลเมื่อเร็วๆ นี้‬ ‪ผมไม่ชักว่าวในบาร์นะ ทีนี้...‬
‪ใช่ มันเป็นอีกเหตุผล‬ ‪ที่ผมหยุดอ่านข้อความที่ชาวบ้านส่งมา‬
‪ผมได้รับข้อความตลอดเวลา‬
‪คนเขาแบบ "สวัสดี ผมเป็นแฟนตัวยงเลย‬
‪อย่าไปละเมิดทางเพศใครนะ‬
‪ผมจะได้ยังเป็นแฟนคุณได้"‬
‪อย่างแรกเลยนะ‬ ‪อยู่ข้างผมไม่ว่าจะเกิดอะไรสิ พวกเวร‬
‪ใช่แล้ว‬
‪ผมไม่อยากได้พวกปากกล้าขาสั่นอยู่ในทีมผม‬
‪อย่างที่สอง...‬
‪ผมควรเขียนตอบไปยังไงเหรอ‬ ‪"ระแวดระวังได้ดีนี่ พวก"‬
‪"ผมกำลังจะทำงั้นจนกระทั่งอ่านอีเมลคุณ ไคล์"‬
‪ช่างแม่มึง ไคล์‬
‪คุณไม่ต้องห่วงเรื่องผมหรอก‬ ‪ผมไม่ชักว่าวในที่สาธารณะ‬
‪มันไม่ใช่แบบที่ผมชอบ‬
‪ผมชอบอะไรอย่างอื่น‬
‪นี่คือสิ่งที่ผมชอบ‬
‪- พวกคุณแบบ "โอเค..."‬ ‪- ใช่!‬
‪- โอเค ใช่แล้ว‬ ‪- ใช่!‬
‪ถ้าคุณเคยอยากได้ยินผมช่วยตัวเอง‬
‪อย่างเดียวที่คุณต้องทำก็คือโทรหาผมแล้วบอกว่า‬
‪คุณมาตามนัดกินอาหารค่ำของเราไม่ได้‬
‪ผมจะเริ่มรูดมันเดี๋ยวนั้น ตรงนั้นเลย‬
‪ผมไม่ใช่คนชอบสังคม‬ ‪ผมโคตรปลื้มสายที่โทรมาแบบนั้น‬
‪นั่นเป็นสายโปรดของผม ผมปลื้ม...‬
‪โดยเฉพาะถ้ามันเป็นตอนผมกำลังจะออกจากบ้าน‬
‪ผมจะถึงจุดสุดยอดหลายหนเลย โอเคนะ‬
‪ตอนผมกำลังเดินออกจากบ้าน แบบว่า‬
‪"ฉันไม่อยากออกไปกับพวกเขาเลยว่ะ"‬
‪แล้วพวกเขาก็โทรมาแล้วบอกว่า "เราไปไม่ได้"‬
‪ผมก็แบบ "พูดต่อไปสิ‬
‪ทำไมๆๆๆ"‬
‪"อ๋อ เราเกิดอุบัติเหตุน่ะ"‬
‪ผมก็จะแบบ "อ้อ‬
‪คุณโอเคไหม‬
‪คุณโอเค แต่ก็จะยัง‬ ‪ไม่มากินอาหารค่ำสินะ ได้เลยๆๆ"‬
‪"โอเค หยุดลามกได้แล้ว ทอม" ได้เลย คือ...‬
‪คือผมเป็นพ่อคน‬
‪และ...‬
‪ผม... ผมก็เปลี่ยนไปบ้าง‬
‪ไม่มากเกินไป คุณต้องเปลี่ยนบ้างนิดๆ หน่อยๆ‬
‪คือมีคำพูดอยู่ว่า "การมีลูกเปลี่ยนแปลงเรา"‬
‪ผมคิดว่า... โดยส่วนตัวนะ‬ ‪ผมว่ามันควรดัดแปลง‬
‪เป็น "การมีลูกควรเปลี่ยนแปลงเรา"‬
‪มันเป็นสัญญาณเตือนแดงโร่เลยนะ‬ ‪เวลาคุณเจอใครที่แบบว่า‬
‪"ใช่สิ ผมมีลูกสี่คน ผมไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด"‬
‪คุณแบบ "อ้อ คุณสภาพจิตไม่มั่นคงอย่างแรง‬ ‪ดีนะที่ได้รู้"‬
‪ไม่ต้องเป็นการเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงก็ได้‬
‪แต่แบบว่าคุณคล้ายๆ จะประเมินชีวิตตัวเอง‬
‪แล้วคุณก็ทำการเปลี่ยนแปลง‬
‪ส่วนตัวผมน่ะ ผมภูมิใจมากกับสิ่งที่ผมเปลี่ยน‬
‪ผมตระหนักได้ว่าพอผมมีลูก‬ ‪ผมก็ไม่มีเวลา ไม่มีพลังงาน‬
‪ผมจำเป็นต้องตัดอะไรบางอย่างออกไปจากชีวิต‬ ‪รู้ไหมว่าอะไรที่ผมตัดออกไป‬
‪การโต้เถียงกับทุกคน‬
‪เพื่อนทุกคน สมาชิกในครอบครัวทุกคน‬ ‪ผมไม่ต่อล้อต่อเถียงด้วยเลย‬
‪ทันทีที่มันเริ่มขึ้น ผมก็เปลี่ยนข้างใส่เขา โอเคนะ‬
‪ทันทีที่ผมโต้แย้งกับใคร‬
‪แล้วพวกเขาแบบ‬ ‪"ใช่สิ ฉันไม่เห็นด้วยกับคุณจริงๆ หรอก"‬
‪ผมก็จะบอกว่า "อืม ผมอยู่ข้างคุณแล้วตอนนี้"‬
‪พวกเขาจะแบบ "อะไรนะ"‬
‪ผมก็บอกว่า "ทันทีที่คุณพูด‬ ‪ผมก็กลับใจไปอยู่ข้างคุณ‬
‪ผมอยากพูดกับคุณน้อยมากขนาดนั้นแหละ"‬
‪แล้วผมก็เป็นอิสระ มันรู้สึกยอดมากเลย ทีนี้...‬
‪ไม่ใช่ทุกคนที่ชอบมัน‬ ‪ผมจะบอกให้ แม่ผมเองไม่ปลื้มเลย‬
‪แม่มีชีวิตอยู่เพื่อโต้เถียง‬
‪มีคนบางคนเกิดมาแบบนั้น‬
‪แม่มีชีวิตอยู่เพื่ออะไรแบบการสู้รบตบมือ‬
‪แม่อยากกะซวก บิด หมุนแม่งไปเลย แม่ชอบมัน‬
‪แม่เป็นพวกชอบบดขยี้ความฝันด้วย ซึ่งเป็น...‬
‪ลักษณะที่ผมโปรดปรานน้อยที่สุดในมนุษย์‬
‪คุณรู้จักพวกชอบบดขยี้ฝันไหม‬
‪คนที่ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร อยากทำหรือลองอะไร‬ ‪เขาก็จะแบบ...‬
‪"ไม่ใช่คุณ"‬
‪แล้วคุณก็แบบ "ดีนะที่มีคุณอยู่แถวนี้" รู้ไหม‬
‪พวกนั้นอยู่กับคุณตลอด ใช่ไหมล่ะ‬
‪ผมพนันได้เลยว่าแค่ผมพูดถึงมัน‬ ‪ก็ทำให้คุณนึกถึงพวกเขาขึ้นมา‬
‪พวกเขาทรงพลังแบบนั้นแหละ‬ ‪ผมจำได้ว่า...‬
‪ผมจำได้ว่าบอกแม่ว่า "ผมจะไปแอลเอ‬ ‪เพื่อไปเดี่ยวไมโครโฟน"‬
‪เรื่องนี้หลายปีมาแล้ว ผมบอกกับแม่‬
‪"ผมจะไปแอลเอเพื่อไปเดี่ยวไมโครโฟน"‬
‪คำที่แม่ตอบมาคือ "ลูกควรไปไปรษณีย์"‬
‪ตอนนั้นผมซื่อใสมาก‬
‪ผมถามประมาณว่า "มีการแสดงเดี่ยวไมโครโฟน‬ ‪ที่ไปรษณีย์เหรอ"‬
‪แม่บอกว่า "เปล่า ไปทำงาน"‬
‪ผมแบบว่า "ไม่ๆๆ‬ ‪การเดี่ยวไมโครโฟนนี่แหละงาน"‬
‪และแม่ก็บอกว่า "แม่เข้าใจ"‬
‪ผมแบบ "เดี๋ยวนะครับ‬ ‪ผมเพิ่งเล่าความฝันของผมให้แม่ฟัง‬
‪แล้วแม่ก็บอกว่า‬ ‪'ไปเป็นบุรุษไปรษณีย์เถอะ' เหรอ"‬
‪แล้วแม่ก็บอกว่า "ใช่"‬
‪โอเค ตอนนี้ผมทำมาหากินได้ไม่เลว‬
‪แบบว่าผมมีรายได้ดี แม่รู้เรื่องนั้น‬
‪เห็นชัดๆ อยู่แล้ว‬ ‪แม่ขอโน่นขอนี่แม่งตลอด แต่...‬
‪ผมก็ยังได้สนุกอยู่‬
‪คุณรู้ไหมว่าผมส่งอะไรไปให้แม่ผม‬ ‪เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน‬
‪ในวันเกิดปีที่ 75 ของแม่‬
‪แสตมป์เล่มหนึ่งว่ะ และ...‬
‪ผมก็ใส่โน้ตเล็กๆ ไว้ในนั้น‬ ‪"ผมได้เจ้านี่มาที่ที่ทำงานวันนี้"‬
‪แบบนั้นแหละ‬
‪อย่ารู้สึกแย่เลย แม่ได้ติดต่อกับโลก‬ ‪เพราะงั้น...‬
‪ใช่ แม่เป็นพวกหอกหักมาก แต่...‬
‪แม่เป็นจริงๆ‬
‪ผมไม่ชอบไอ้เรื่องบดขยี้ฝันนั่น‬ ‪ผมไม่ชอบจริงๆ นะ‬
‪ผมเป็นแบบตรงข้ามกัน‬
‪ผมเป็นคนส่งเสริมความฝัน‬
‪ถ้าคุณเอาความคิดบ้าๆ มาหาผม‬ ‪ผมก็จะเฉลิมฉลองจริงๆ นะ โอเคไหม‬
‪ผมน่ะ... ผมปลื้มคนที่มีความฝัน‬ ‪บรรเจิดแจ่มแบบเวอร์ๆ‬
‪ผมขอบอกออกสื่อตอนนี้เลย‬ ‪ตอนนี้มีคนเดินมาหาผมตลอด‬
‪แบบว่า "ผมอยากเปิดซุ้มขายฮอตด็อก‬ ‪ที่คุณมาซื้อรองเท้าบูตได้"‬
‪และผมก็แบบ "ก็ได้ มาคิดหาทางกัน"‬
‪ผมชอบมัน และผมก็จะบอกคุณอย่างนี้‬ ‪ผมอยากให้คุณมีความฝันบ้าๆ‬
‪ผมพูดจริงนะ ผมอยากจริงๆ‬
‪ผมจะให้คำแนะนำที่ดีที่สุดกับคุณ‬ ‪อย่างจริงใจเลย ไม่ใช่มุกตลก‬
‪ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยได้มาเรื่องการไล่ตามฝัน‬
‪และผมก็หวังว่ามันจะใช้ได้‬ ‪กับพวกคุณทุกคน โอเคนะ‬
‪ความจริงคืองี้ ผมคิดว่า... นี่คือเรื่องจริง‬
‪ตราบเท่าที่คุณยอมรับว่าฝันของคุณ‬ ‪อาจไม่ดำเนินไปอย่างที่คุณวางแผนเป๊ะๆ‬
‪คุณจะยังรู้สึกอิ่มใจ‬ ‪จากการไล่ตามความฝันของคุณ‬
‪ดังนั้นจงไล่ตามอะไรก็ตามที่คุณอยากทำเสมอ‬
‪ไม่งั้นเราจะมีชีวิตอยู่ทำไมล่ะ ใช่ไหมครับ‬
‪ใช่แล้ว‬
‪ทีนี้ เพื่อขยายประเด็นนั้นต่อ‬ ‪ผมจะเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง‬
‪ผมจำได้ว่าเมื่อสองปีก่อน‬ ‪ผมนั่งอยู่ที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง‬
‪ในลอสแอนเจลิสเพื่อกินมื้อกลางวัน‬
‪ผมนั่งลง‬
‪ตอนที่ผมนั่งลง‬
‪เพื่อนผมน่ะ ผมได้ยินเธอพูดออกมาดังๆ ว่า‬ ‪"ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันคิดเรื่องนั้น"‬
‪ผมเลยถามว่า "คิดอะไร"‬ ‪เธอบอกว่า "อ๋อ ไม่มีอะไร"‬
‪ผมถามว่า "อะไร" เธอบอกว่า "มันน่าอาย"‬
‪ผมบอกว่า "บอกผมมาสิ"‬
‪เธอบอกว่า "ถ้าฉันบอกคุณ คุณจะล้อเลียนฉัน"‬
‪ผมเลยบอกว่า "ผมล้อเลียนคุณตลอดแหละ‬ ‪พูดมาเถอะน่า"‬
‪เธอว่า "แค่บางอย่างที่ฉันอยากเก็บไว้ข้างใน"‬
‪ผมบอกว่า "แต่คุณบอกว่าอยากทำมัน‬ ‪งั้นก็พูดเลย แล้วจะได้ทำให้มันเกิดขึ้นได้"‬
‪เธอบอกว่า "ฉันไม่อยาก" ผมว่า‬ ‪"ฟังนะ ถ้าคุณไม่บอกออกมาให้จักรวาลรู้‬
‪มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น‬ ‪คุณต้องพูดออกมา เรื่องอะไร"‬
‪เธอเลยว่า "ก็ได้‬
‪ฉันอยากโม้กใครสักคนในวงวูแทงแคลน"‬
‪ทีนี้ ผมคิดขึ้นมาทันทีว่า...‬
‪"แม่ผมจะพูดว่าไงนะ" เข้าใจไหม‬
‪และผมก็บอกตัวเองว่า "อย่าเป็นแบบแม่‬
‪นี่คือฝันของสาวคนนี้"‬
‪ผมเลยจ้องตาเธอตรงๆ...‬
‪และบอกว่า "คุณควรลองดู‬
‪พวกเขามีกันตั้งหลายคน"‬ ‪ผมบอกไปอย่างนั้น ทีนี้...‬
‪สามเดือนต่อมา...‬
‪เธอขึ้นไปบนรถที่พวกเขาใช้ออกทัวร์...‬
‪แล้วเธอก็บอกพวกเขา และเดาอะไรได้ไหม‬
‪พวกเขาทุกคนตอบรับ‬
‪ถ้าคุณไม่คุ้นนะครับ‬
‪มีผู้ชายอยู่เก้าคน...‬
‪ในวงวูแทงแคลน‬
‪เก้าคน‬
‪หลายคนมาก‬
‪นั่นมันหลายคนจริงๆ‬
‪เราหยุดคิดดูกันสักแป๊บได้ไหม...‬
‪ว่าไอ้จ้อนเก้าอันนี่มันมากแค่ไหน‬
‪ผมไม่เข้าใจด้วยซ้ำ‬ ‪ว่ายังมีใครนั่งติดเก้าอี้ได้ยังไงตอนนี้‬
‪มีคนตรงนี้ที่แบบว่า‬ ‪"มีอะไรจะเล่าอีกไหม" ล้อกันเล่นหรือเปล่า‬
‪นั่นยังไม่เยอะเหรอ‬
‪หลับตาลง...‬
‪แล้วนึกภาพไอ้จ้อนเก้าอัน‬
‪คุณแบบว่า "ให้ตาย มันอยู่ทั่วไปหมดเลย"‬ ‪เพราะว่ามีเก้าอันไง นั่นแหละเหตุผล‬
‪ผมไม่ได้ประณามผู้หญิงว่าร่านนะ‬
‪ผมพูดอย่างเป็นกลางว่าเก้าอันมันเยอะ‬ ‪ไม่ว่าจะเป็นอะไร‬
‪คือถ้าผมแบบ "ผมกินซินนามอนโรลวันนี้"‬
‪แล้วคุณถามว่า "กินไปกี่ชิ้นล่ะ"‬
‪"ผมกินไปเก้าชิ้น"‬
‪"อยากให้ฉันพาคุณไปห้องฉุกเฉิน‬ ‪หรืออะไรไหม...‬
‪เบาหวานกินคุณเท้ากุดแน่พอถึงเช้า‬ ‪เราควรไปกัน"‬
‪ไอ้จ้อนเก้าอันเนี่ยนะ‬
‪แม่งล้อกันเล่นเหรอวะ‬
‪พวกคุณบางคนน่ะ ต้องใช้เวลา 15 ปี‬ ‪ถึงจะเจอไอ้จ้อนครบเก้าอัน‬
‪นี่เป็นแค่วันพฤหัสวันหนึ่งสำหรับสาวน้อยคนนี้‬
‪พยายามนึกภาพ‬
‪แรงกายที่ต้องใช้สิ...‬
‪ในการโม้กไอ้จ้อนเก้าอันที่อาจไม่ใช่เล็กๆ เลย‬
‪ถ้าคุณไม่รู้นะ พวกวงวูแทงน่ะ‬ ‪ไม่ได้รูปร่างหน้าตาแบบผม โอเคไหม‬
‪ระดับนั้นมันเหมือนออกกำลังแบบครอสฟิตแล้วว่ะ‬
‪ถ้าคุณคิดว่าออกกำลังท่าพุ่งหลัง‬ ‪มันหนักแล้ว ลอง...‬
‪"ฉันทำดีไหม‬
‪คุณชอบฉันไหมตอนนี้"‬
‪คุณว่าหลังจากผ่านไปกี่คนนะที่เธอแบบ‬ ‪"มาพักกันหน่อย แป๊บหนึ่ง‬
‪ฉันทำห่าอะไรอยู่วะเนี่ย‬
‪ทำไมพวกเขาใจร้ายเรื่องนี้นัก‬
‪มันกี่คนแล้วนะ‬
‪สี่! แม่งเอ๊ย!‬
‪ฉันทำเสร็จหรือยังเนี่ย"‬
‪แล้วพวกเขาก็แบบ "ไม่ คุณยังทำไม่เสร็จ!‬
‪ยูก็อด รีซ่า เร โกสต์ เม็ธ‬ ‪ไม่ คุณยังทำไม่เสร็จ!"‬
‪เธอแบบว่า "แต่ฉันปวดคอ"‬
‪แล้วพวกเขาก็แบบ "คุณต้องป้องกันคอคุณสิ‬ ‪ไม่เคยฟังเพลงเราเหรอ"‬
‪ครับ ใช่ครับ‬
‪นั่นเป็นมุกโม้กวูแทงที่ยอดเยี่ยม ทีนี้...‬
‪เธอน่ะเถื่อนจริงๆ เลย รู้ไหม‬
‪ครั้งหนึ่งผมเคยถามเธอ ผมแบบ‬ ‪"ถ้าคุณย้อนกลับไปวันนั้นได้‬
‪และทำอะไรต่างจากเดิมได้‬ ‪คุณจะทำอะไร"‬
‪แล้วเธอก็บอกว่า "ฉันจะงดมื้อกลางวัน"‬ ‪เพราะงั้น...‬
‪สาวฟิลาเดลเฟีย จะทำไงได้ล่ะ ทีนี้...‬
‪เราพูดเรื่องอะไรอยู่นะก่อนนี้‬
‪อ๋อ ใช่ แม่ผม คือว่า...‬
‪นี่คือวิธีที่ผมหยุดโต้เถียงกับแม่‬
‪ผมหวังว่าถ้าคุณอยู่ในสถานการณ์คล้ายกัน‬ ‪กับพ่อแม่คุณ‬
‪คุณจะเกิดดวงตาเห็นธรรมขึ้นมาแบบผม‬
‪สถานการณ์มันเป็นแบบนี้ โอเคนะ‬ ‪แม่โทรหาผม ตอนปลายๆ ปีก่อน‬
‪มีไฟไหม้ในแอลเอ‬
‪แล้วแม่ก็บอกว่า "ทอมมี่..."‬
‪แม่ไม่ใช่คนท้องถิ่น ถ้าคุณยังไม่รู้‬
‪ถ้าคุณแบบ "ทำไมเธอพูดจาพิลึกนักวะ"‬
‪แม่มาจากอเมริกาใต้‬
‪จะบอกให้ชัดๆ ก็เปรู โอเคนะ‬
‪คือแม่โทรหาผมแล้วก็บอกว่า "ทอมมี่..."‬
‪แล้วผมก็ว่า "ครับ"‬ ‪แม่ว่า "เหตุไฟไหม้นั่นน่ะ มันแย่ไหม"‬
‪ผมก็บอกว่า "ครับ‬
‪ปกติมันจะดี แต่คราวนี้มันแย่"‬
‪แล้วแม่ก็ว่า "มีคนกำลังจะตายเหรอ"‬
‪ผมบอกว่า "ถ้าพวกเขาอยู่ในกองไฟก็ใช่ครับ‬
‪มันเป็นไฟนี่นา"‬
‪แล้วแม่ก็อาศัยอยู่ในฟลอริดา แม่เลยพูดว่า‬
‪"ลูกมีไฟ เรามีเฮอร์ริเคน‬
‪มีคนตายทุกที่เลย"‬
‪ผมบอกว่า "ฟังดูเหมือนแม่เปิดข่าวอยู่‬ ‪มีอะไรอื่นที่แม่อยากรายงานไหมครับ"‬
‪แล้วแม่ก็ว่า "แม่คิดว่ามีเหตุผลที่มันเกิดขึ้น"‬
‪ผมก็บอกว่า‬ ‪"มีครับ เรียกว่ารูปแบบสภาพอากาศ"‬
‪แล้วแม่ก็ว่า "ไม่ใช่‬
‪แม่คิดว่าพระเจ้าทรงพยายามส่งสาร...‬
‪มาถึงเราอยู่‬
‪นั่นคือสิ่งที่ผมทำ ผม...‬
‪ผมบอกว่า "สารนั่นคืออะไรครับ"‬
‪แม่ว่า "แม่คิดว่าพระองค์ทรงพยายามบอกเรา‬ ‪ให้เป็นคนดีขึ้น"‬
‪คุณคงรู้เนอะ เวลามีคนพูดอะไรบางอย่าง‬ ‪แล้วคุณก็รู้สึกได้แบบมั่นใจเลย‬
‪ว่าคุณจะโต้เถียงกับเขาแน่‬
‪แบบว่าทันทีที่คำพูดหลุดจากปากเขา‬
‪คุณก็แบบ "ฉันจะซัดคุณให้หนักเลย"‬
‪ผมรู้สึกได้ถึงอารมณ์เดือดปุดๆ ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ‬
‪และผมก็ได้ยินข้อโต้เถียงของตัวเองในหัว‬
‪ผมได้ยินเสียงตัวเองพูดว่า‬
‪"แม่ตั้งใจจะบอกผมว่าพระเจ้าที่ทรงรู้ทุกอย่าง‬ ‪รักทุกคน และอยู่ตรงนั้นตลอดของเรา‬
‪จุดไฟเผาคน...‬
‪และทำให้พวกเขาจมน้ำตายในพายุเฮอร์ริเคน‬ ‪เพื่อให้เรากอดกันมากขึ้นเหรอ‬
‪นี่เป็นเรื่องโง่เง่าที่สุด‬ ‪ที่ผมเคยได้ยินมาในชีวิตเลย"‬
‪แต่...‬
‪ก่อนผมจะพูดมันออกไป ผมก็มีช่วงเวลานั้น‬
‪ผมเกิดความคิดนั้นขึ้นมา ที่ผมคิดว่า‬ ‪"มันจะมีประโยชน์อะไร‬
‪ทำไมต้องไปเถียงกับผู้หญิงปีศาจนี่ด้วย"‬
‪รู้ไหมครับ‬
‪"ปล่อยให้พี่สาวของลูซิเฟอร์ได้ดังใจไปเถอะ‬
‪นายไม่มีวันเปลี่ยนใจเธอได้แน่"‬
‪เพราะงั้นเลยเป็นครั้งแรกในชีวิตผม‬ ‪ที่ผมหายใจเข้าลึกๆ‬
‪แล้วก็บอกแค่ว่า "ครับ‬
‪ผมเห็นได้ว่าทำไมพระองค์จะทำแบบนั้น‬
‪หวังว่าพระองค์จะหยุดฆ่าเรานะ"‬
‪แล้วแม่ก็รู้ แม่บอกว่า "อะไรนะ"‬
‪ผมว่า "แม่มีประเด็นที่ฟังขึ้นดี"‬ ‪แล้วแม่ก็ว่า "ทำไมลูกทำแบบนี้"‬
‪ทำไมลูก... หมายถึง "ทำไมลูกไม่เถียงกับแม่"‬
‪ผมบอกว่า "แม่ครับ ไม่รู้สิ ใครจะสนล่ะ‬ ‪แม่คิดถูก ผมคิดผิด แล้วไง"‬
‪แล้วแม่ก็บอกว่า "ทอมมี่ รู้อะไรไหม"‬
‪ผมว่า "อะไรครับ"‬
‪แม่บอกว่า "แม่รู้มาตลอดว่า‬ ‪ลูกเป็นไอ้ตัวแสบ ทอมมี่"‬
‪ผมว่า "อะไรนะ"‬
‪แล้วแม่ก็บอกว่า "แค่นี้นะ ไอ้เวร"‬ ‪แล้วแม่ก็วางสาย‬
‪นั่นแหละแม่ผม‬
‪โอเค นี่คือวิธีที่ผมเอาคืนแม่ มันสนุกดีนะ‬
‪ผมไม่เคยสบถใส่แม่‬
‪ถึงผมจะพูดอะไรบ้าๆ มากขนาดไหน‬ ‪ผมก็ไม่เคยสบถ‬
‪ถึงผมจะโมโหจริงๆ ผมก็พูดอะไรแบบ‬ ‪"ไปตายซะ!" ไม่ได้หรอก ผมทำไม่ได้‬
‪มันรู้สึกไม่เหมาะสม‬ ‪ผมชอบทำสงครามจิตวิทยามากกว่า รู้ไหม‬
‪ใช่ ผมชอบที่รู้ว่าผมอาจถามคำถามแม่ได้‬
‪แล้วแค่การพูดถึงคำถามนั่น‬
‪ก็อาจคุกคามจิตใจแม่ไปอีกเป็นปีๆ ในอนาคต‬
‪ผมเลยตัดสินใจว่าผมจะทำให้วันหนึ่งของแม่พัง‬
‪ผมเลยเลือกวันคริสต์มาส‬
‪นี่คือสิ่งที่ผมทำ โอเคนะ‬
‪เช้าวันคริสต์มาส‬ ‪พ่อแม่ผมกับหมาห้าตัวของพวกเขาอยู่ที่บ้านผม‬
‪แม่ผมอารมณ์ดีสุดๆ โอเคนะ‬
‪แม่เป็นผู้หญิงลาตินาคนหนึ่งในเช้าวันคริสต์มาส‬
‪พวกคุณไม่เข้าใจความสุขประเภทนี้ โอเคไหม‬
‪แม่ทำอาหารไปเต้นไป แม่แบบว่า...‬
‪พระเยซูน้อยอยู่ที่นี่วันนี้‬
‪แค่ทำอะไรประสาพวกลาตินน่ะ แบบนั้น‬
‪นั่นละแม่ผม‬
‪โอเค คือ...‬
‪ผมเห็นแม่‬
‪ใช่ ผมทักว่า "แม่"‬
‪แล้วแม่ก็ตอบว่า "ว่าไงจ๊ะ"‬
‪แบบว่าผมรู้สึกได้ถึงความสุขที่แผ่มาจากตัวแม่เลย‬
‪แล้วผมก็แบบ "ตอนนี้แหละเหมาะ"‬
‪ผมบอกว่า "แม่ครับ แม่เคยคิดบ้างไหมว่า‬
‪แม่จะต้องฝังหมาพวกนั้นแต่ละตัวยังไง"‬
‪และแม่ก็บอกว่า "ทำไมถึงพูดแบบนั้น"‬
‪แล้วผมก็บอกว่า "ไม่รู้สิ"‬
‪ผมบอกว่า "แม่เคยคิดบ้างไหมว่า‬
‪- แม่จะทำยังไงถ้าพ่อตายก่อนแม่"‬ ‪- โอ๊ย ตายแล้ว!‬
‪และแม่ก็บอกว่า "ไม่‬
‪แม่ไม่เคยคิดเรื่องนี้"‬
‪แล้วผมก็บอกว่า "เอ้อ ผมถามแม่อยู่ไง‬ ‪เพราะงั้น...‬
‪คิดสิครับ"‬
‪แล้วแม่ก็บอกว่า "แม่จะสวดภาวนา...‬
‪และจะหวังให้ตัวเองตายวันเดียวกัน"‬
‪ผมบอกว่า "ที่จริงนั่นจะสะดวกสุดๆ เลย‬
‪แบบว่าในเรื่องของ...‬
‪การวางแผนงานศพ แล้วก็เปิดพินัยกรรม‬
‪ถ้าแม่ทำได้จริง ผมว่าเราทุกคนคงเห็นพ้องด้วย"‬
‪แม่บอกว่า "สุขสันต์วันคริสต์มาส ทอม"‬
‪ผมบอกว่า "สุขสันต์วันคริสต์มาส‬ ‪เหมือนกันครับ แม่" แล้ว...‬
‪พ่อผมก็นั่งอยู่ห่างไปสองฟุต‬
‪พ่อไม่ได้ยินบทสนทนานั่นสักคำ‬
‪พ่อก็แค่อยู่ในโหมดพ่อ เหม่อลอย‬ ‪จ้องมองไฟบนเพดาน‬
‪คือแบบ...‬
‪คุณเรียกเขา แล้วมันก็ทำให้เขา‬ ‪ตื่นขึ้นจากภาพอดีต‬
‪ผมแบบ "ไงครับ พ่อ" "เออ!"‬
‪ให้ตายสิ‬
‪ผมถามพ่อแบบเดียวกัน‬
‪ผมบอกว่า "นี่ พ่อ‬
‪พ่อเคยคิดไหมครับว่าจะทำยังไง‬ ‪ถ้าแม่ตายก่อนพ่อ"‬
‪พ่อบอกว่า "พ่อชอบสาวผมบลอนด์‬ ‪แล้วพ่อก็ชอบนมใหญ่ๆ ไอ้เพื่อนยาก"‬
‪"ฟังดูเหมือนพ่อคิดเรื่องนั้นมาพอสมควรนะครับ"‬
‪แล้วพ่อก็บอกว่า "ทุกคืนเลย พวก‬
‪ทุกคืนเลย"‬
‪ผมนี่แบบ "ผมเดาว่าพ่อกับแม่คงมีฝันที่ต่างกัน"‬
‪ผู้ชายคนนั่นน่ะ อื้อฮือ‬
‪ไม่มีอะไรเหมือนผู้ชายวัยเจ็ดสิบแล้ว จริงไหม‬
‪พ่อผมอยู่ตรงจุดนั้นที่เจ๋งจริงๆ ในชีวิต‬
‪จุดที่พ่อพูดอะไรๆ ที่เป็นจริง‬ ‪ซึ่งไม่ได้ทำให้ใครสบายใจเลย‬
‪แบบสัปดาห์นี้ผมโทรไปหาพ่อ‬ ‪แล้วผมก็แบบ "เป็นไงครับ"‬
‪พ่อบอกว่า "พ่อไม่ว่าอะไรกับเกย์หรอกนะ"‬ ‪แล้วผมก็แบบ...‬
‪"ดีแล้วครับ"‬
‪พ่อบอกว่า "พวกเขาก็แค่ใช้ชีวิตของตัวเอง‬ ‪พ่อจะหงุดหงิดไปทำไม"‬
‪แล้วผมก็แบบ "ไม่รู้สิครับ"‬
‪จากนั้นก็มีแต่ความเงียบในสาย‬ ‪ผมแบบ "นี่เราคุยกันจบแล้วเหรอ"‬
‪พ่อพูดว่า "เปล่า พ่อแค่คิดอยู่"‬ ‪"อ้อ มันสนุกนะครับที่จะฟังเสียง...‬
‪ตอนพ่อหายใจเข้ามาใน..."‬
‪แล้วพ่อก็บอกว่า "แม่กับพ่อ‬ ‪จะไปล่องเรือสำราญกัน"‬
‪แล้วผมก็ว่า "โอเค เที่ยวให้สนุกนะครับ"‬
‪แล้วผมก็ถามพ่อ "เรือสำราญสายไหน"‬
‪พ่อบอกว่า "คาร์นิวัล"‬
‪แล้วผมก็แบบ "เดี๋ยวนะ นั่นไม่ใช่อะไรแบบ‬ ‪เรือปาร์ตี้เหรอครับ"‬
‪และคำตอบของพ่อผม...‬
‪ผมสาบานด้วยชีวิตลูกๆ ผมเลยนะ...‬
‪คือ "ไอ้หนู‬
‪ไม่มีทางอื่นที่จะพูดเรื่องนี้‬
‪พ่อชอบดูคนผิวดำสนุกกัน"‬
‪ว่าไงนะ‬
‪ผมหมายถึงเราทุกคนก็ชอบ‬ ‪แต่การพูดออกมาดังๆ เนี่ย‬
‪มันบ้าโคตรๆ‬
‪คุณนึกภาพพ่อผมบนดาดฟ้า‬ ‪ท้ายเรือสำราญคาร์นิวัลออกไหม แบบว่า...‬
‪"คนผิวดำพวกนั้นกำลังสนุกกัน‬ ‪ไปหาอะไรกินกันเถอะ นี่สนุกจังเลย"‬
‪เอาละ มาเข้าเรื่องจริงจังกัน‬
‪ทุกคน ผมคิดว่าถึงเวลาแล้ว‬
‪ที่เราต้องเริ่มดูแลสิ่งแวดล้อมให้ดีขึ้น‬
‪โอเคนะ ใช่แล้ว‬
‪แน่นอน‬
‪และผมก็คิดว่าคนที่ต้องรับผิดชอบเรื่องนั้น‬ ‪คือคนจน และนี่คือเหตุผล‬
‪คุณมาคุ้ยขยะผมอยู่แล้ว‬
‪เอาเป็นว่าคุณแยกแก้ว‬ ‪ออกจากพลาสติกด้วยเป็นไง‬
‪ครับ‬
‪ฟังดูเหมือนมีคนจนอยู่บางคนตรงนี้‬
‪และนั่นมันน่าขยะแขยงโคตรๆ ทีนี้...‬
‪นี่คือสิ่งที่ผมรู้แน่ชัด‬
‪คนจนชอบคัมภีร์ไบเบิล โอเคนะ‬
‪และพวกเขาก็รักมัน‬ ‪เพราะมันเป็นหนังสือเล่มเดียว‬
‪ที่ได้มาฟรี ทีนี้...‬
‪ลองหาหนังสือเล่มอื่นมาฟรีๆ สิ‬
‪บอกให้ผมรู้ด้วยว่าทำบ้าๆ งั้นแล้วเป็นไง‬
‪คุณนึกภาพตัวเองโง่สุดๆ...‬
‪จนเชื่อโชคลางได้ไหม‬
‪นึกภาพตัวเองโง่จนเหลือเชื่อ‬
‪ส่วนตัวนะ ผมมีแต่ความรู้สึกเหยียดหยาม‬ ‪ให้การเชื่อโชคลางทุกอย่าง‬
‪และคนที่เชื่อโชคลางทุกคน‬
‪ผมเกลียดพวกเขาทุกคน‬
‪ผมเกลียดการนั่งไปในรถกับคนที่แบบ‬
‪"เรากำลังจะขับข้ามสะพานแล้ว"‬
‪แบบว่า "ผมจะลงจากรถนี่ แล้วก็หวังว่า‬ ‪คุณจะขับรถตกสะพานนี่ไป‬
‪ผมหวังจริงๆ นะ"‬
‪พวกเขาโง่งั่งกันทุกคน "นี่เวลา 11.11 น."‬
‪"อธิษฐานขอพรสิ"‬
‪ผมขอให้คุณดื่มสมูทตี้‬ ‪ที่ปั่นไซยาไนด์รวมกับหินแตกๆ‬
‪นั่นแหละสิ่งที่ผมหวัง‬
‪คุณควรหัวเสียกับเรื่องพวกนั้นทุกเรื่อง‬
‪แต่มีเรื่องหนึ่งที่ควรทำให้คุณออกไป‬ ‪เดินขบวนประท้วงบนถนน นี่ผมจริงจังนะ‬
‪ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าเราใช้ชีวิตอยู่‬
‪ในประเทศพัฒนาแล้วที่ร่ำรวยเหลือเชื่อนี่‬
‪และเราทุกคนก็ยอมรับกันหน้าตาเฉยเป็นหมู่คณะ‬
‪ว่าโรงแรมหรือแม้แต่อาคารสำนักงานบางแห่ง‬ ‪ไม่ต้องมีชั้น 13 หรอก‬
‪แบบว่าคุณเข้าใจไหม...‬
‪ว่าเราโยนตัวเลขที่เรียงลำดับกันทิ้งไป‬
‪เพราะคนเขาแบบว่า...‬
‪คุณอาจไปโรงแรมดีๆ ได้‬ ‪โรงแรมโฟร์ซีซันเลยละวะ‬
‪มันจะเรียงขึ้นไปอย่างนี้ ชั้น 12 ชั้น 14‬
‪แล้วถ้าคุณถามว่า "ขอโทษนะ ทำไมไม่มีชั้น 13"‬
‪"อ๋อ นั่นเป็นเลขที่น่ากลัว‬
‪แล้วถ้าเรามีมัน ก็จะมีผีกับก็อบลินอยู่บนนั้น‬
‪เราเลยเอาชั้นนั้นออก‬
‪แล้วตอนนี้มันก็ไม่น่ากลัวขนาดนั้นแล้ว"‬
‪คุณก็แบบ "คุณเป็นไอ้พวกเคจันหรือไงวะ‬
‪เราทำแบบนั้นกันอยู่จริงๆ เหรอตอนนี้"‬
‪ไม่รู้สิครับ‬
‪ใช่แล้ว‬
‪พวกคุณชอบมุกนั้น แต่มุกไบเบิลนั่นน่ะ...‬
‪พวกคุณถอยกรูดจากมุกนั้น พวกคุณแบบ...‬
‪"พระองค์ฟังโชว์ทุกโชว์นะ"‬
‪ไม่เป็นไร ผมคุยกับพระองค์ก่อนโชว์นี้‬
‪พระองค์ตรัสว่ามันเป็นแง่มุมที่ดี‬ ‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ทีนี้...‬
‪ผมไม่ได้บอกว่าคุณโง่นะ‬ ‪ถ้าคุณเคร่งศาสนา โอเคไหม‬
‪นั่นเป็นการโจมตีที่ไม่เป็นธรรม‬
‪ถ้าศาสนาทำให้คุณสบายใจ ผมว่านั่นก็ยอดเลย‬
‪ผมจะไม่บอกว่าคุณโง่เพราะเรื่องนั้นหรอก‬
‪ผมจะบอกคุณโง่เฉพาะเมื่อคุณอ่านดวงชะตาราศี‬
‪แล้ว...‬
‪คุณก็ทำการตัดสินใจในชีวิตโดยขึ้นอยู่กับ...‬
‪สิ่งที่ดาวเคราะห์พวกนั้นกำลังทำอยู่‬
‪ผมไม่รู้ว่าคุณเคยใช้เวลากับ‬ ‪คนที่ไม่ช่วยอะไรสังคมเลยพวกนี้ไหม แต่...‬
‪ปกติพวกเขาจะแบ่งปันภูมิปัญญาของพวกเขา‬
‪แบบว่า "คุณต้องลุยเลย‬ ‪เพราะคุณเป็นชาวราศีมีน"‬
‪ขอบคุณนะ คนเก่ง‬
‪คนพวกนั้นเป็นกลุ่มเดียวกัน‬ ‪กับที่คิดว่ามันเป็นปาฏิหาริย์‬
‪ที่ตัวเองเกิดวันเดียวกับใครสักคน‬
‪อย่างกับนั่นเป็นเหตุการณ์หายากงั้นแหละ‬
‪จากนั้นคุณก็ได้อธิบายว่า‬ ‪เรื่องนั้นมันไม่เห็นแปลกยังไง‬
‪"เอ้อ มีพวกเราอยู่เยอะ และ...‬
‪มีตัวเลือกไม่มากขนาดนั้น‬ ‪มันจะเกิดขึ้นตลอดเวลาแหละ"‬
‪คนพวกนั้น...‬
‪แต่พวกที่ทำให้ผมอยากฆ่าคนขึ้นมาทันทีน่ะคือ...‬
‪พวกที่ตื่นเต้นเรื่องวันเกิดใกล้กัน‬
‪อย่างกับว่าเรื่องนั้นมันคุ้มกับ‬ ‪การเปลืองลมหายใจไปพูดถึง‬
‪ผมเจอแบบนี้ในโรงแรมเดือนละหนเลย‬
‪ผมเช็กอินเข้าพักในโรงแรม‬
‪หมอนี่จะเอาหลักฐานประจำตัวผมไป‬ ‪แล้วเขาก็จะแบบ...‬
‪"คุณเกิดวันที่ 16 เมษาเหรอ‬
‪ผมเกิดสามเมษา"‬
‪ผมบอกว่า "รอเดี๋ยวนะ!‬
‪คุณตั้งใจจะบอกผมว่า...‬
‪สองสัปดาห์...‬
‪ก่อนผมเกิด...‬
‪คุณก็เกิดมางั้นเหรอ‬
‪ใช่เลย ผมปล่อยพุดดิ้ง‬ ‪เลอะกางเกงในเลยตอนนี้"‬
‪พุดดิ้งเลอะกางเกงใน‬
‪แหวะ‬
‪ผมจำผู้หญิงคนที่พูดคำนั้นได้ นั่นมัน...‬
‪ปี 2002 และ...‬
‪พวกคุณหลายคนจะไม่ชอบเรื่องนี้หรอก‬
‪แต่ปีนั้นทีมโอไฮโอสเตท‬ ‪ได้แชมป์ระดับประเทศในการแข่งอเมริกันฟุตบอล‬
‪โห มันเกือบเหมือนว่าคุณแคร์‬ ‪เรื่องอเมริกันฟุตบอลกว่าไบเบิลเลยแฮะ‬
‪แต่ยังไงก็เถอะ...‬
‪ผมรู้‬
‪โห่ ประวัติศาสตร์ ยังไงก็เถอะ...‬
‪ผมอยู่กับแม่สาวคนนี้‬
‪ผมเจอเธอในวันถัดจากการแข่ง‬
‪เธอมาจากโคลัมบัส ที่ที่มหา'ลัยนั่นตั้งอยู่‬
‪ผมพูดอะไรบางอย่างไปแบบไม่จริงจัง‬ ‪ก็แค่พูดออกไป‬
‪ผมบอกว่า "อ๊ะ คุณมาจากโคลัมบัสเหรอ‬ ‪พวกคุณได้แชมป์นี่นา คุณตื่นเต้นไหม"‬
‪แล้วเธอก็แบบ "ตื่นเต้นเหรอ‬ ‪ฉันปล่อยพุดดิ้งเลอะกางเกงในเลย"‬
‪แล้วผมก็แบบ...‬
‪จากนั้นผมก็ซั่มเธอเพราะ...‬
‪เธอเป็นสาวหื่น โอเคไหม‬
‪และเธอก็ไม่ได้โกหก‬
‪ไอ้นั่นมันเหมือนสาคูเลย‬ ‪คุณต้องตักมันออกมา‬
‪แล้วก็เขวี้ยงข้ามไหล่ไป‬
‪คุณคิดว่าคอสบี้ยังกินพุดดิ้งอยู่ไหม‬
‪ผมสงสัยอยู่บ่อยๆ นะว่า‬ ‪เขายังมีอารมณ์ขันหรือเปล่าในคุก‬
‪คุณคิดว่าเขาหยอกล้อเพื่อนๆ‬ ‪ระหว่างไปอาบน้ำหรือเปล่า‬
‪คุณคิดว่าเขาแบบ "นี่ อย่าเอาไอติมแท่ง‬ ‪พุดดิ้งป็อปของนายมายัดใส่เค้กลูกเกดของฉัน"‬
‪แบบนั้นไหม‬
‪แล้วพวกนั้นก็แบบ "พวก บิลมันบ้าโคตรๆ‬
‪ให้ฉันไปเอาบุหรี่มานะ บิล!"‬
‪เอาละ คือ...‬
‪คุณบอกได้เลยว่าผมชอบคุณ‬
‪ใช่แล้ว คุณรู้ไหมว่าทำไม‬
‪เพราะผมเล่าเรื่องเซ็กซ์เก่าๆ‬ ‪จากชีวิตผมให้คุณฟังไง‬
‪ผมคิดว่า 100% เลย เวลาเรื่องนั้นเกิดขึ้น ‬
‪เวลามีใครเล่าเรื่องเก่าๆ แบบนั้น‬ ‪จากชีวิตเขาให้คุณฟัง‬
‪มันเป็นเพราะพวกเขาชอบคุณ‬ ‪และพวกเขาอยากให้คุณโอเคกับเขา‬
‪ใช่แล้ว แน่นอนเลย พวก...‬
‪ใครเล่าเรื่องที่ยอดที่สุดให้คุณฟังล่ะ‬
‪เป็นคนที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตคุณใหม่ๆ เสมอแหละ‬
‪ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะพวกเขา‬ ‪แสดงสิ่งที่ดีที่สุดที่เขามีให้คุณเห็น‬
‪พวกเขาอยากให้คุณประทับใจ‬
‪ใครเล่าเรื่องที่ห่วยที่สุดให้คุณฟังล่ะ‬ ‪เพื่อนสนิทคุณไง‬
‪พวกเขารู้ว่าคุณจะไม่ไปไหน‬ ‪เพื่อนสนิทของคุณน่ะแบบว่า‬
‪"ฉันอึ๊บเมียนาย" แล้วคุณก็แบบ "หุบปากน่า‬
‪เรากำลังจะกินอะไรกัน ฉันรู้จักเธอดี‬ ‪หุบปากไปเลย พวก"‬
‪แล้วพวกเขาก็แบบ "มันเป็นเรื่องเล่าที่ดีนะ"‬
‪"โอเค ว่าไงล่ะ"‬ ‪"เอ้อ เธอไม่ได้อยากทำมันจริงๆ หรอก‬
‪แต่ฉันตื๊อเธอแล้วก็ตื๊อไปเรื่อยๆ‬
‪จนเธอยอมในที่สุด‬
‪ที่จริงเธอเอาแต่นอนนิ่งๆ"‬
‪คุณก็แบบ "นายเป็นอะไรวะ เป็นเท็ด บันดี้เหรอ‬ ‪เรื่องนี้มันห่วยสิ้นดี"‬
‪ผมจะเล่าเรื่องสนุกๆ ให้คุณฟัง ตกลงนะ‬
‪ตอนผมไปถึงแอลเอครั้งแรก เมื่อหลายปีก่อน‬ ‪ผมเจอสาวคนหนึ่งในบาร์‬
‪เธอพาผมกลับไปที่พักของเธอ‬
‪เราเริ่มนัวเนียกัน ผมเซ็นแบบฟอร์มยินยอม‬
‪เราเริ่มนัวเนียกัน‬
‪ระหว่างเราทำแบบนั้น เธอก็เอื้อมมืออ้อมไป‬
‪เธอเอานิ้วใส่ในตัวผม แล้วผมก็...‬
‪แล้วเธอก็...‬
‪และผมก็แบบ "ใช่แล้ว"‬
‪แค่นั้นแหละ จบเรื่องแล้ว ใช่แล้วครับ‬
‪ไล่ตามฝันของคุณเถอะ‬
‪ผมหมายความตามนั้นจริงๆ‬
‪ผมรู้ว่ามันฟังดูเลี่ยน‬ ‪แต่ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นงั้น ผมแค่...‬
‪นี่คือเหตุผลที่ผมคิดถึงเรื่องนั้นมากนัก‬
‪ผมเจอคนเยอะมาก โอเคนะ‬ ‪ผมเจอคนเยอะกว่าคุณมากเลย‬
‪ไม่ใกล้เคียงกันเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้น...‬
‪เรื่องคืองี้ ปกติคนเขาจะพูดอะไรดีๆ กับผม‬
‪พวกเขาจะแบบ "ขอบคุณที่มา ฉันสนุกมาก"‬
‪เรื่องที่คุยกันจะเปลี่ยนไปเป็นธรรมดา‬ ‪แล้วผมก็จะถามใครสักคนว่า "คุณทำงานอะไร"‬
‪คุณรู้ไหมว่าผมได้ยินอะไร‬ ‪แบบว่า 98% ของที่ได้ฟังมา‬
‪พวกเขาจะแบบ "มันบัดซบโคตรๆ ฉันเกลียดมัน"‬
‪แล้วผมก็จะบอกว่า‬ ‪"อ้าว ทำไมคุณไม่ทำอย่างอื่นล่ะ"‬
‪พวกเขาก็ว่า "สายไปแล้ว ชีวิตฉันเน่าไปแล้ว‬ ‪ดีใจที่ได้เจอคุณ พวก" แล้วก็เดินจากไป‬
‪ใช่ เรื่องนั้นติดอยู่ในหัวผม‬
‪ผมเลยคิดเรื่องนั้น‬
‪แต่ผมมีคำแนะนำนะ นี่เป็นคำแนะนำ‬ ‪ที่ผมหวังว่าคุณจะกลับไปกับมัน โอเคไหม‬
‪นี่แหละ คุณแค่ต้องเรียนรู้‬ ‪ที่จะทำสิ่งหนึ่งให้ได้ดีมากๆ‬
‪และมันก็คือเรื่องนี้‬
‪คุณต้องเรียนรู้ที่จะจัดการกับ‬ ‪ความคาดหวังของตัวเอง‬
‪มันไม่ใช่เรื่องที่ติดตัวคุณมาแต่เกิด มันเป็นทักษะ‬
‪ถ้าคุณฝึกมัน คุณก็จะเริ่มเก่งเรื่องนั้น‬
‪ยิ่งจัดการความคาดหวังของตัวเอง‬ ‪ได้มากเท่าไร คุณก็จะยิ่งรู้สึกเติมเต็มขึ้นเท่านั้น‬
‪หดหู่น้อยลง มีความสุขขึ้นโดยรวม‬
‪ผมจะเล่าเรื่องความผิดหวัง‬ ‪ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตผมให้คุณฟัง‬
‪ซึ่งเมื่อมองย้อนไปแล้วก็เป็นความผิดผมเอง‬
‪ผมไม่รู้เรื่องนั้นในตอนนั้น ตอนนี้ผมรู้แล้ว‬
‪และผมก็จะบอกคุณว่า‬ ‪มันจะทำให้บางคนไม่สบายใจ‬
‪แต่ผมหวังว่าเราจะใช้มัน‬ ‪เป็นเครื่องมือการเรียนรู้ได้ เพราะงั้น...‬
‪เรื่องมันคืออย่างนี้ โอเคนะ‬
‪ผมคิดว่าคนมองท่า 69 ดีเกินเหตุ‬ ‪และมันห่วยแตก‬
‪ครับ‬
‪ครับ คุณเห็นนั่นไหม มีบางคนปรบมือ‬
‪บางคนแบบ "จับกุมหมอนี่ซะ" แต่ฟังก่อน‬
‪เรื่องราวที่เป็นเหตุผลมันสำคัญกว่า‬
‪คุณจำตอนที่คุณได้ยินเรื่องนั้น‬ ‪ครั้งแรกได้ไหม ผมจำได้‬
‪ผมอยู่ ป.สาม และนั่นมันก็เด็กไป โอเคนะ‬
‪เด็กที่โตกว่าคนหนึ่งบอกผม‬ ‪และผมก็แบบ "อะไรนะ‬
‪พร้อมกันเลยเหรอ"‬
‪ผมหัวใจจะวายแน่ะ‬ ‪ผมไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องอะไรอยู่‬
‪ผมไม่มีอะไรมาอ้างอิงด้วยซ้ำ‬ ‪ผมเลยได้แต่ทำเป็นเหมือนเข้าใจ‬
‪ผมแบบ "นั่นมันเหมือนกินชีสเบอร์เกอร์‬ ‪ที่มีไอศกรีมราด‬
‪ระหว่างนั่งขี้อยู่หรืออะไรสักอย่าง"‬
‪แล้วเขาก็แบบ "มันเหมือนอย่างนั้นเป๊ะ"‬
‪จากวันนั้นมา ผมก็ติดใจเลย‬
‪ตอนผมบอกคุณว่าผมหมกมุ่น ผมหมกมุ่นจริงๆ นะ‬
‪ผมไม่ได้พูดแค่เพื่อให้เรื่องสนุก‬
‪ผมพูดแต่เรื่องนั้น คิดถึงแต่เรื่องนั้น‬ ‪ฝันถึงแต่เรื่องนั้น‬
‪ร้องเพลงเรื่องนั้น‬ ‪เล่นมุกแต่เรื่อง "หกสิบเก้าๆๆๆ"‬
‪สมุดทุกเล่มในโรงเรียน‬ ‪ผมนี่แบบ "หกสิบเก้าๆๆๆ"‬
‪ทีมกีฬาทุกทีมที่ผมเข้าร่วม‬ ‪ผมแบบ "ผมเบอร์ 69!"‬
‪พวกเขาแบบ "นี่มันบาสเก็ตบอล ป.ห้า‬
‪ทำไมไม่ใจเย็นๆ หน่อยล่ะ พวก"‬
‪ทุกวันเกิด วันคริสต์มาส‬ ‪พ่อผมจะถามว่า "อยากได้อะไร"‬
‪ผมจะบอกว่า "ผมอยากได้ 69" พ่อจะบอกว่า‬ ‪"หุบปากแล้วก็หยุดพูดแบบนั้นซะ"‬
‪แล้วผมก็แบบ "ไม่!"‬ ‪ยืนหยัดต่อต้านเลยว่า "ไม่"‬
‪"หกสิบเก้าๆ มันจะยอดที่สุด‬ ‪ยอดที่สุดๆๆๆ หกสิบเก้า‬
‪มันจะเหมือนสูบยาบ้า‬ ‪จากเจี๊ยวพระเจ้า ผมอยากทำมันๆๆ"‬
‪และผมก็วาดหวังถึงมัน‬ ‪เลิศหรูขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ‬
‪และตอนที่ผมได้ทำมันในที่สุด ได้ทำในที่สุด‬
‪คุณรู้ไหมว่าสิ่งแรกที่ผมพูดคืออะไร‬
‪"ลงไปจากตัวผม โอเคนะ‬
‪ผมปวดคอ‬
‪ผมเอาจมูกออกไปให้พ้นทางไม่ได้‬
‪มันรู้สึกดีไหม ผมรู้สึกเหมือนทำงานอยู่เลย‬
‪เอาละ มันจะรู้สึกดีขึ้นถ้าคุณพลิกตัวกลับมา‬ ‪แล้วช่วยให้ผมเสร็จ‬
‪แล้วผมจะทำให้คุณ‬
‪ทำไมต้องทำพร้อมกันด้วย‬
‪เราต้องรีบไปไหนเพราะสายแล้วเหรอ‬
‪ศิษยาภิบาลผู้ดูแลเยาวชน‬ ‪จะกลับมาในอีกไม่กี่นาทีหรือไง‬
‪มาผลัดกันทำเถอะ‬ ‪เหมือนที่เราเคยเรียนรู้สมัยอนุบาล"‬
‪คนบ้าประเภทไหนกัน‬ ‪ทำท่า 69 ตอนเป็นผู้ใหญ่แล้ว‬
‪คือว่าถ้าคุณเป็นผู้ชาย‬
‪ผมหวังว่าอย่างน้อย‬ ‪คุณจะเป็นสุภาพบุรุษในเรื่องนั้น‬
‪แล้วคุณก็จะเป็นฝ่ายนอนหงาย‬
‪และคุณจะไม่ใช่‬ ‪ไอ้พวกเวรซกมกป่าเถื่อนพวกนั้น...‬
‪ที่แบบ "ผมชอบมุมนี้มากกว่า"‬
‪จากนั้นคุณก็จะได้ยินเสียงดิ้นรน‬ ‪เอาชีวิตรอดข้างล่างคุณ‬
‪แล้วคุณก็แบบ "ใช่เลย นั่นรู้สึกดี"‬
‪ผมพนันได้เลยว่าแม่งก็รู้สึกดีสิ‬
‪ในเมื่อคุณกำลังจ้วงคอผู้หญิง‬ ‪ที่น่าสงสารที่อยู่ข้างล่างคุณ‬
‪ผมไม่คิดว่าผมจะบรรยายภาพไหน‬ ‪ที่เลวร้ายกว่านี้ได้แล้ว...‬
‪ภาพผู้หญิง ผู้หญิงที่น่ารัก...‬
‪แบบว่านึกภาพแม่คุณนอนหงายอยู่...‬
‪รอทำท่า 69 จากด้านล่าง‬
‪แล้วเธอก็แบบ "แม่งอะไรกันวะ"‬
‪เธอมีสีหน้าแบบนั้น‬
‪แบบ "ทีมค้นหาจะหาฉันเจอไหมตรงนี้"‬
‪จากนั้นผู้ชายคนหนึ่ง‬ ‪ผู้ชายน่าขยะแขยงคนหนึ่ง...‬
‪แบบผม ก็แบบ‬ ‪"เอาละ เตรียมพร้อมนะ เริ่มได้"‬
‪มีเศษอึติดขนตูด เศษผงติดซอกตูด‬
‪แล้วแม่คุณก็อยู่ตรงนี้ แล้วผมก็แบบ...‬
‪จากนั้น ถ้าผมทำแบบนั้น ผมก็จะได้ยินเสียง‬ ‪"อะไรอยู่บนหน้าผากฉัน"‬
‪แล้วผมก็แบบ "นั่นพุงผมน่ะ‬
‪นั่นพุงแบบถุงขยะเปียกๆ ของคุณพ่อ"‬
‪ออสติน พวกคุณสุดยอดไปเลยครับ‬ ‪ขอบคุณที่ออกมาชมวันนี้‬
‪ผมซึ้งใจมากๆ‬
‪พบกันคราวหน้า ราตรีสวัสดิ์ครับ‬ ‪ไว้เจอกัน พวก‬
‪(การแสดงครั้งนี้อุทิศแด่ฟีโฟ‬ ‪ขอให้พักผ่อนอย่างสงบ)‬
‪คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร‬