Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nasılsınız?
Hadi canım.
Teşekkürler.
Nasılsınız? Pekâlâ.
Çok teşekkürler. Austin, Teksas'ta olmak harika.
Evet.
Turneye çıktığımda karımı iki küçük çocuğumla
bırakıyorum ve o bana bayağı bağlanmış durumda.
Gittiğim zaman ağlıyor.
Yani...
...ağlayıp duruyor.
Evet, gerçekten.
Gideceğim sırada, "Sen yokken zor olacak." diyor.
Ben de rol çalışması yapıp şöyle diyorum...
"Benim için de zor olacak."
Anlıyor musunuz?
Zor değil halbuki.
Eğlenceli.
Beş dakika önce kuliste telefonla konuştuk, yine yaptım.
"Evde yalnızım." dedi.
"Ben de burada yalnızım." dedim tabii.
Hayır, değilim ki.
O harika biri.
Çocukları daha çok seviyorum ama onu da seviyorum.
Farklı türden bir sevgi.
Çocukları sikmek istemiyorum. Fark oradan başlıyor.
"Bu iyi Tom." Yani…
Çocuklarını ne kadar sevdiğini açıklamak insan kapasitesini aşıyor.
Öyle. Artık çocuklu taraftayım,
o yüzden çocuk sahip olmayanlar bunu anladığını söylediğinde
çok eğleniyorum.
En sevdiğim şey.
Çocuğu olmayan bir arkadaşla takılırken şunu demesi,
"Evet, çocuklarını seviyorsun, anladım.
Nasıl hissettiğini biliyorum çünkü ben de...
...köpeğimi seviyorum."
"Tabii." diyorum.
Hayır.
Hayvan sevgisini hafife almıyorum. Hayvan sevgisi gerçek.
-Evet! -Kesinlikle.
Hayatım boyunca evcil hayvanım oldu. Harika bir şey.
Hayvan da kurtardım. Size de tavsiye ederim.
Bayıldığım bir köpeğim var.
Ama işte o köpeğe ve çocuklarıma karşı sevgim arasında fark var.
Eğer o köpek çocuklarımdan birini incitecek olsa,
dakikasında ve hiç tereddüt etmeden
onu boğardım, tamam mı?
Acıyla havlasa dahi...
...sokardım kafayı.
Sonra da oğluma verirdim.
"Seni incitmişti, hatırlıyor musun? Öldürdüm onu."
"Bu ölü köpekle
ne halt etmem gerekiyor?" derdi.
"Bilmem. Kendini savunmayı öğrensen böyle şeyler yapmam gerekmez." derdim.
Biliyorum.
İhtilaf çıkaran bir espri. Turne boyunca...
...öyle oldu.
Bence seyirciyi iki kampa ayırıyor.
Bir taraf, "Acı havlamayı yapma.
Gerçek gibi oluyor." diyenler.
Diğer taraf, "Kesin yap. En sevdiğim kısım." diyenler.
Siz kendinizi bilirsiniz.
Evet.
Çocuk olunca delice şeyler yapıyorsun.
Yaptığım bazı şeylerle gurur duymuyorum yani.
Geçen sene ilk kez bir çocuğuma biri zorbalık yaptı.
İyi tepki vermedim.
Şöyle oldu... Büyük oğlumu parka götürdüm.
İki buçuk yaşındaydı.
Çok tatlı bir çocuktur.
Parka girdi, park oyuncaklarından birine gitti.
Yaklaştı ve bir adım attı, daha büyük bir çocuk...
Büyük derken dört yaşında.
"Onunla oynayamazsın. O benim." dedi.
"Göğsüne tekme atarım." dedim çocuğa.
"Ne?" dedi.
"Başını ezeceğim!" dedim.
Ağlamaya başladı. Ben gülüyordum. Herkes başımıza toplandı.
Bunu yapamazsın.
Boktan bir çocuğa hiçbir şey yapamazsın.
Yanlarında küfür edebilirsin.
Onlara değil. Önemli bir ayrım bu.
Yanlarında,
sonra evde tekrar ettiklerini hayal edersin,
başlarının belaya girdiğini. Bu da tatmin edicidir.
Ama bir ritimle söylemelisin yoksa hatırlamazlar
çünkü aptal çocuklar.
Yani şöyle yapmalısın,
"Çiş, bok, orospu çocuğu, amcık, taşak Sikimi yala, kıçımı ye"
Çocuk da...
"Nedir o?"
"Git, annene söyle. O işte."
Yanınızdan geçerken sadece bir kez kazayla vurabilirsiniz.
Denedim ama şöyle olmalı...
Yanınızdan geçerken.
İşte şöyle, sonra onlar da...
"Çiş, bok, orospu çocuğu, amcık, taşak..."
Sizi zehirlemiş gibi hissettirecek kadar sıkıcı biriyle tanıştınız mı?
Mesela...
...konuşurken ölüyormuş gibi hissedersin.
"Sen yaptın bunu."
Craig adında bir adam. Onunla tanıştım...
Adını aklımda tuttum. "Hayatımın sonuna kadar hatırlayacağım." dedim.
Bankada tanıştım.
Banka memuru mu?
Hayır. Güvenlik görevlisi mi?
Yok.
Ne iş yapıyor?
Bilmiyorum. Banka lobisinde duran adama...
...ne deniyorsa. Girince "Burada mı çalışıyorsun?" dersin,
o da "Sanırım öyle." der. O adam.
Lobi irtibat görevlisi.
Onu gördüm. Göz teması kurduk.
Siz nasıl yaparsınız, bilmem. Ben göz göze gelirsem...
Gün içinde ama. Gece değil.
Ama gün içinde...
...nezaket gereği görmezden gelmem.
Öyle de yaptım.
Göz göze geldik, "Nasılsın?" dedim. O da...
"Peki o zaman..." deyip uzaklaştım.
İçeri girmek için ikinci kapıya geçtim.
O kapıya el attığımda, "Bankaya mı gidiyorsun?" dediğini duydum.
"Burası hâlâ banka mı?"
"Evet." dedi.
"İstiyorum." dedim.
"Gir o zaman." dedi.
Ben de...
"Peki.
Teşekkürler."
Tekrar kapıya uzandım.
"Haftaya Virginia'ya gidiyorum." dedi.
"Bana mı dedin?" dedim.
"Buraya geldiğinde "Nasılsın?" dedin ya.
Düşünmem gerekti.
Düşünüyorum."
"Duyduğum en çılgınca şey bu.
Ayrıca o soruya öyle cevap verilmez ama neyse." dedim.
Yine arkamı döndüm, şunu dedi, "Evet, kız kardeşim orada yaşıyor."
"Ne zamandır orada yaşıyor?"
Oltaya geldim.
"15 yıldır." dedi.
"Hiç gitmedin mi?" diye sorunca hayır diye başını salladı.
Birden yüzüne bakıp sorasım geldi, "İşe arabayla mı gidiyorsun?
Yoksa biri seni bırakıyor mu?"
Bence o...
Evet.
Sanırım suratımdan anlamıştı.
Çünkü birden "Arabayla." dedi.
"Çok güzel dostum. Bu harika."
Ben de arabayla. Delilik bu.
İçeri girmem lazım."
"Evet, Washington'a gideceğiz, bazı anıtlar göreceğiz." dedi.
"Dinlemeyi isterdim ama para yatırmam gerek." dedim.
"Sen çıkınca burada olacağım." dedi. "Orospu çocuğu."
Siktirsin.
Onun gibi herkes de siktirsin.
Biri sana "Nasılsın?" diye sorduğunda nasıl olduğunu anlatacak kadar
yüzsüzsen eğer, çok kaba ve bencilsin demektir,
tamam mı?
Ciddiyim.
"Nasılsın?" sorusunun iki cevabı olabilir.
"İyi" ve "harika."
Sefil haldeysen "İyi." dersin.
Nezaketen sorulmuş bir soruya karşılık
insanları dertlerinle boğmazsın.
Evet.
Bu doğru.
Neden biliyor musun?
Çünkü kimse dertlerini duymak istemiyor.
Dertlerin penisimi yumuşatıyor
ve ben sert kalmasını istiyorum.
Şimdi…
Kimin iyi bir sistemi var, biliyor musunuz?
Rodrigo Duterte, Filipinler devlet başkanı.
Eğer bilmiyorsanız,
Filipinler devlet başkanı çok şahane bir adam ve...
...çok eğlenceli fikirleri var.
Bunlardan biri, insanları gördüğü yerde öldürmeleri için
motosikletli öldürme timleri olması.
Tutuklama yok, duruşma yok.
Kime yapıyor peki?
Uyuşturucu satıcıları ve uyuşturucu kullandığından şüphelenilenler.
"Şüpheliler."
Manila'da günde kaç yorgun insan ölüyor, biliyor musunuz?
Delice değil mi?
Sabahın beşinde evinden çıkıyorsun, daha ayılamamışsın.
Şöyle bir şey duyuyorsun...
"Ayıldım!"
Gelip "Kafan mı iyi?" diyor. "Yeni kalktım."
"Kafan iyi." Dan. Öldürdü.
Çok korkunç.
Kınanacak bir şey.
Umarım burada da uygulanır.
Şey için...
Uyuşturucu için değil tabii.
Yüzüne doğru telefonunu tutarak hoparlörden ulu orta konuşma yapan
insanlar için uygulanmalı.
Bilirsiniz. Evet.
Etraflarında olan bitenin farkında olmayan bu tipler kim böyle?
Kahve almak için sıradasın,
çift taraflı şahane bir hikâye dinlemek zorunda kalıyorsun.
Hep de şöyle, "Dün gece neredeydin?"
Sırada beklerken gırtlağını kes.
Cesedi tekmele. "Kahve alabilir miyim?" Evet...
Çok mu vahşiydi? Anladım. Evet...
20 dakika boyunca kimin taşaklarını bir posta kutusuna
vurmak isterdim, biliyor musunuz?
Hayatında hiç bulut görmemiş ve sabah 6 uçaklarına binen
yetişkin erkeklerin.
Aranızda...
...sabah erken
saatlerde uçağa binme şansı yakalayanlar var mı, bilmem
ama sözsüz bir anlaşma vardır, "Güzel, karanlık bir ortam olacak.
Böylece yolculuk boyunca dinlenebiliriz."
Ama 16C koltuğunda hep bir TikTok'çu olur.
Evet.
Orada oturan bir adam şöyle der, "Hayatımda böyle bir bulut görmedim.
Burada bir tane daha var."
"Dört yaşında mısın ulan?
Kapa çeneni dallama. Biraz dinlenmeye çalışıyoruz."
Bir de arabasının arka camına aile üyelerinin isimlerini
ve çöp adam hallerini koyanlar.
Arabalarının içinde alenen infaz edilmeliler,
böylece camdan da skoru takip ederiz.
Bu size delice gelmiyor mu?
Koruyucu içgüdün yok mu?
Çılgınlık bu. Rastgele bir kırmızı ışıkta duruyorsun
ve önündeki araba şöyle diyor, "Sormaman tuhaf ama...
...içeride anne ve baba var.
Bir de Brian ve Marissa.
Brian'ın yanında bir de futbol topu var.
Çünkü Brian futbolu seviyor."
Brian taciz edilmeyi de seviyor mu? Çünkü...
...adını ve en sevdiği şeyi topluma yem olarak koydun.
Aklını mı kaçırdın sen?
Neden ev adresini ve günlük programını
yanına yazmıyorsun?
"Brian altıda kalkar, birde evde olur, yedide banyo yapar.
Bize katılmak istiyorsan gel."
Hiç doğru değil.
Millet...
...hayat arkadaşınızla kaç kez yatmış olabileceğinizi
düşündünüz mü?
Cevabı bilmemen lazım. Oradan başlayayım. Tamam mı?
Eğer biliyorsan, korkunç bir şey bu
ve gitmeni istiyoruz.
Evet. Şöyle düşünüyorsan, "Sonunda biri sordu.
926 kez!"
İşte çıkış. Diyorum ki...
Diyorum ki, düşününce, birisiyle üç yıldır birliktesin
ve sağlıklı bir ilişkin var, şunu düşünmek makul olabilir,
birkaç yüz kez yatmışsınızdır.
Doğru mu? Doğru.
Şimdi de şunu düşünmeni istiyorum, baban annenin içine...
...kaç kez boşalmıştır.
Birçok kez.
"Tom, bunu neden söyledin?"
Bence annelerimizin hepsi
aslında birer kevaşe ama...
Senin annen benimkinden beter. Şimdi...
Biliyorum, kafanıza bir kez sokunca çıkarması zor oluyor, değil mi?
"Tanrım, annem o işi yapıyor mu?" diyorsun.
Büyük ihtimalle evet.
Hem de nasıl. Bak...
Annen edepsiz şeyler yaptı.
Bundan bahsedelim.
Gerçekten yaptı ve...
Onu savunacağım, tamam mı?
Onun suçu değil.
Kesinlikle babanın suçu.
Baban, kusura bakma ama pisliğin teki. Birazcık!
Şunu diyorsan, "Benim babam değil.
O çok iyidir."
Evet, sana karşı.
Annene hep öyle davranmaz.
30 yıldır birlikteler diyelim,
arada sırada ona müstehcen şeyler söylemediğini mi
sanıyorsun? Elbette söyler.
Yatakta yatıyorlar.
Baban dönüp duruyor, uyuyamıyor.
Zavallı annen de diyor ki "Bir sorun mu var canım?"
"Bir şey yok."
"Yemek iyi miydi?" "Evet. Kes sesini, uyumaya çalışıyorum. "
"Yardımım dokunur mu?"
"Evet. Taşaklarımı yala, tamam mı?"
Bir şey diyeyim mi?
Zavallı annen de bunu yapar, tamam mı?
Çünkü hayır demez. Yani annen aşağı iner...
..."Hayatımı seviyorum." der.
Ah annen. Şimdi…
Büyükannen.
Yaptığı şeyleri düşün.
Tren yollarında takılıyordu ya da her neredeyse.
El Paso'da. Ne bileyim.
"Neden böyle şeyler söylüyorsun Tom?"
Çünkü eğleniyorum.
Çünkü insanları kızdırmak hoşuma gidiyor.
Evet. Psikolojik olarak ne anlama geliyor, bilmiyorum ama...
Bilmem, sanki içimde bir bando var, şöyle diyor,
"Aferin sana."
Evet.
Çünkü içimden birilerinin şöyle dediğini düşünüyorum, "Eğleniyordum...
...ta ki kaşar annemden bahsedene kadar."
Bu beni mutlu ediyor. Bilmiyorum.
Birini kızdıracak, bana söylemeye çalışacak.
Çalışacak diyorum
çünkü hiç okumayacağım bir mesaj gönderecek bana.
Yok, okurdum. Hepsini okurdum.
Her mesajı okumaman gerektiğini anlamam uzun sürdü.
Bence hiçbir sanatçı onlara yollanan her şeyi sindirmemeli.
Bunu uzun zaman fark edemedim,
keşke etmiş olsaydım çünkü insanın canını sıkıyor.
Söylediğim bir şey için ilk kez başımın belaya girmesi
beş yıl kadar önceydi.
Televizyonda "Çingene" dediğim için başım belaya girdi.
Onlarla ilgili güzel bir şey söylemedim, izin verin...
...açıklayayım.
Bir programdaydım. "Çingenelerden kim nefret etmez?" dedim ve sonra...
...programdaki herkes "Katılıyoruz." dedi ama...
...sonra onlar öğrendi.
İletişime geçtiler.
Çingenelerin başkanı gibi biri...
...mesaj gönderdi. Herhalde birinin telefonunu çalmış.
Bana mesaj gönderdi.
Kimler seyahat ediyor, anladık. Yani...
...mesaj gönderdi.
"Televizyonda Ç kelimesini kullandın." Hiçbir şey anlamadım.
Ç kelimesi mi?
Yetişkin bir adamım, yazdığı da e-posta. Tam bir K kelimesiymiş kadın.
Israr edip kadını A kelimesine dönüştürmek istemedim.
Z kelimelerim nerede? Pekâlâ, bak...
Yapma...
Modern komedi bu, kurallara uy.
Devam etti.
"Etnik kökenimizle gurur duyuyoruz, bilesin."
Ben de "Evet, duymalısınız. Başka da bir şeyiniz yok.
Umarım kampçılıkta iyisinizdir."
İltifat ediyordum.
"Etnik gururunu sevdim çünkü hak ettin." diyordum.
Açıkçası herkes hak etmiyor bence. Tamam mı?
Her grup "Biz en iyisiyiz." diyor. Hayır, değilsiniz.
Herkesin en iyisi olması imkânsız.
Ciddiyim. Her grup öyle...
Yani mesela örnek göstermek için sorayım,
burada kaç kişi İtalyan mesela?
Tamam.
Geri kalanlarınız onları dinlemekten bıkmadınız mı? Haksız mıyım?
"Biz en iyisiyiz! Makarna ulan!"
"Tamam be." diyorsunuz.
Makarnanın kökeni Çin zaten. Sakin olun.
Neyse, mesajları okumaya devam ettim. Sürekli okudum.
Bir süre önce, altı haftalık bir zaman diliminde
Louisiana eyaletinden 200.000 e-posta ve mesaj aldım,
programda yaptığım bir espriye gelen tepkiler.
Eğer bilmiyorsanız, önceki bir programda bir espri yapmıştım.
Ve...
Evet, sorun değil.
Çok aptalca bir espriydi.
Şöyle demiştim, "Biliyor musunuz?
Bu ülkede bir duvar örmeliyiz
ama o aptal eyaletin çevresine."
Espri buydu. Şimdi…
Çok aptalım, "Herkes bu espriyi sevecek." diye düşündüm.
Sevmediler.
Konusu olan insanlar sevmedi.
Bir sürü imlası bozuk ölüm tehdidi aldım ve...
"Kreolce mi bu? Ne demeye çalışıyorlar?"
Bu konuda o kadar çok soru geldi ki haberlere çıktım.
Artık gönüllü oldum, tamam mı?
Gerçeği söylüyorum.
Onlara o kadar bok atmazdım,
daha önce Arkansas'a gitmiş olsaydım ki artık gittim.
Ne?
Orası...
...amma da berbat bir yermiş.
İnsanlar Louisiana'da tuvalette sifonu çektiğinde
her şey Arkansas'ta çıkıyor bence.
Yıkılmış hayaller, göt delikleri ve...
...biraz da mangal gibi kokuyor.
İlginç olan şu.
Çoğunuz bunu asla yaşamayacaksınız
ama bir grup insanı gücendirirsen,
mesela bütün bir eyaleti...
...onlar hakkında çok şey öğreniyorsun.
İstemiyorsun
ama ısrar ediyorlar, yani...
Artık Louisiana hakkında her şeyi biliyorum. Berbat bir şey bu.
Hiç gitmek istemediğim bir yerin gayriresmî bir tarihçisi gibiyim.
Demek istediğim, eyalet sloganları
Dow Jones borsa şeridi gibi asla aklımdan çıkmıyor.
"Louisiana, insanların arabalarında bebekleri varken sigara içtiği yer."
Arkansas'ınki ise "O bebekle işin bitti mi?" Yani...
"Ne yapacaksın?" "Onu yiyeceğiz. Ne demek istiyorsun?
Gel buraya domuzcuk!"
Şimdi...
Down sendromu topluluğundan da birçok mesaj aldım.
Eğlenceliydi.
İşte gerçek tarafı.
Down sendromlu insanlar
Louisianalılardan çok daha düzgün yazıyor. Yani…
Bir diyalog kurmayı başardık.
Sanırım o zamandan beri büyüdüm ve olgunlaştım. Ciddiyim. Gerçekten.
Mesela şu anda, bu zamanda,
"G-kelimesi misin?" demek bence hem tembelce hem de modası geçti.
G-E-R-İ-Z-E... Anladınız.
Sebebi şu.
Sanırım bunu söylediğimde demek istediğim, "Salak mısın?
Embesil misin? Aptal mısın?"
Doğru kelime değil yani.
Bunun için doğru kelime "Cajun."
Artık öyle diyeceğim
bundan sonra.
Siktirin gidin.
Demek istediğim bu. Şimdi...
Evet.
Bir şey diyeyim. Bunu bilmenizi istiyorum.
Şöyle diyen komedyenlerden değilim,
"İnsanlar neden her şeye kızıyor, anlamıyorum."
Olabilecek en aptal bakış açısı bu.
Anlıyorum ama.
Bence seni rahatsız edecek her şeyden rahatsız olma hakkın var
ve bunu ifade etme hakkın da var.
Fakat kimsenin bu konuda
bir şey yapmasını beklemeye hakkın olduğunu sanmıyorum.
Evet.
Tıpkı diğer duygularını ifade ettiğindeki gibi.
Mesela "Azdım. Acıktım. Yoruldum."
"Vay be, ne çok derdin var." derim.
Otuzbir çekip, sandviç yiyip, kestirmen gerekiyor sanki ve...
...sana kalmış. Harekete geç diye biraz teşvik ederim ama
bitirmem yani.
Ben de cevap vermeye hakkım olduğunu düşünüyorum.
Böyle olmalı.
Bir şey söylerim, sen bir şey söylersin.
Öyle devam eder.
Öfkelenmiş bir kültür grubu canımı sıkmaz, tamam mı?
Ciddiyim. Beni etkilemez.
Çünkü her gün duygusal olarak kırılgan insanlarla uğraşıyorum.
İki çocuğum var yani.
Bana dertleriyle geliyorlar. Onlarla konuşuyorum.
Normalde sizinle konuştuğumdan farklı konuşuyorum.
Bana gelirler ve büyük olan şöyle yapar...
"Çok gürültülü...
...şurası."
Şöyle derim, ''Öyle mi?
O zaman oraya gitme."
"Tamam." der.
Ben de "Tamam." derim.
Sonra da "Muck" diye kafasından öperim.
Komedi şovlarında şakalardan rahatsız olduğunu söyleyen
yetişkinlerle de böyle konuşmaya başlayacağım.
Evet.
En iyi tarafı da kabul etmek zorunda olmaman.
Bu ülkede yaşamanın en harika yanı.
Kabul etmen gerekmez ama fikrimi bilirsin.
Yani gelip şöyle diyorsan,
"Gülmece şovunda söylediğin şey beni çok yaraladı."
"Öyle mi?" derim.
"Hoşuna gitmeyen şeyleri duyman gerekmez, o yüzden evde kal. Muck."
Kafandan öperim.
Öyle demişken, nasıl bir köle sahibi olabileceğinizi merak ettiniz mi?
Şimdi...
Şimdi değil yahu!
1831 yılı diyelim, beyazsın, yaşadığın yer
tam da şu anda yaşadığın yer.
"Bu oyunu oynamak istemiyoruz." diyorsunuz. Pekâlâ...
Neyse, ben oynarım.
Nasıl olurdum, biliyorum. Şu anda da araba almayı seviyorum.
"Üç tane var, biliyorum ama şu adama bak!"
Peki o zaman...
Bu espriyi sevmediysen düşünme o zaman. Şimdi…
Kadınlar.
Eşit vatandaş olduğunuzu düşünüyor musunuz?
Değilsiniz çünkü. Bakın...
Sizin tarafınızdayım.
Eşit olmayın demedim. Değilsiniz dedim çünkü gözlerim var.
Değilsiniz. Yaşadığımız büyük dengesizliği hissetmiyor musunuz?
Erkekler aynı işi yapmak için daha çok para alıyor.
Avantaj erkeklerde.
Kadınlar rüyalarında yaptığımız şeyler için bize kızarlar.
Avantaj kadınlarda.
Saçma değil mi?
Kahvaltı yapıyorsun ve "Neden bana öyle bakıyor?" dersin.
"Dün gece rüyamda tam bir pisliktin." der.
"Tamam, peki." dersin.
"Ciddi misin?
Dün gece rüyanda yaptığım şey için
özür dilemek istiyorum."
"Teşekkür ederim." der. Sen de...
"Siktirip gideyim artık."
Bence yaşadığımız güç dinamiği bir adam tarafından ayarlanmış.
Belli ki.
Bence eşit kılacaktı. Buna gerçekten inanıyorum.
Sanırım bunu ayarlayacağı gün,
evinden çıkıyordu ve karısı onu kapıda durdurdu ve şöyle dedi,
"Dün gece rüyamda bir esmerin memelerini sikiyordun."
Şöyle düşündü,
"Hayır."
Telefonlara cevap vereceksin. İşin bu. Sonra çekip gitti.
Tamam.
Kültürümüz hakkında isabetli espriler yapma. Peki.
Gerçekten mi?
Bu da mı komik değil? Burada şöyle diyenler yok mudur,
"Telefonlara cevap veriyorum." Komik geldi mi?
Pazartesi günü şöyle der, "Merhaba...
Sikerler. Siktirsin." Değil mi?
Bazen güç dengesizliğinin cinsiyetler arasında garip bir tarzda
karşınıza çıktığını görüyorsunuz.
Tabii ki "cinsiyetler" dediğimde,
şu anda var olan birkaç yüz tanesinden sadece ikisinden söz ediyorum.
Fikrimi açıkça belirtmek istiyorum.
Kim nasıl istiyorsa ona öyle demekle bir derdim yok.
Bana ağır gelmez.
İstersen kendini ayakkabı bağı olarak tanımlayabilirsin.
Dememi istiyorsan sana Bağcıklı Bağ Bağı derim.
Biraz saçma mı geliyor bana?
Evet. Badminton da saçma geliyor ama olimpik bir spor. Öyle yani.
Olanları anlatayım. Birkaç ay önce bir film çekiyordum
ve bir gün çekimi biraz erken bitirdik.
Akşamüzeri oldu.
Setten çıktım ve sokağın karşısında bir bar fark ettim.
"Bu bara gidip bir içki içip otele döneceğim." dedim.
Basit, değil mi?
İçeri girdim, barda oturmuş bir kadın gördüm,
tuhaf diyebileceğim bir şey yapıyordu.
"Ne demek istiyorsun Tom?" dediniz.
Barda otururken gördüğünüz birinin yapabileceği
normal davranışlar vardır.
Barda oturan biri şöyle yapabilir.
Veya selam verir.
Hatta belki...
Bu kadın barda oturuyordu ve şöyle yapıyordu...
Şöyle düşündüm, "Ne saçmalıyor bu? Ne yapıyor orada?"
Ayrıca geç fark ettim.
Yanından geçerken fark ettim. Bazen olur, değil mi?
Yanından geçerken bir şey görürsün.
"Ne saçma şey" dersin, devam edersin.
Sonra "Tekrar görmeliyim." dersin.
"Bir daha ne zaman görürüm, bilmem."
Tam o noktadayım,
o kadını gördüm ve herkesin ortasındaydı, saat de akşam üstü 16:30,
orada oturmuş bir şey yapıyor...
Orasını karıştırıyor. Ne bileyim.
Kukusuyla oynuyor. Anladınız siz onu.
Merak ettiyseniz söyleyeyim, seksi değil.
"Çok seksi miydi?" diye sorarsanız,
hayır, değildi.
Bu yüzden de derhâl gammazladım.
Anladınız yani.
Fedaiye gittim. "Affedersiniz." dedim.
"Şuradaki şu manken olmayan kadın...
...barda kendisiyle oynuyor."
Çam yarması herif bana baktı ve şöyle yaptı...
"Evet, konuş onunla." dedim. Şöyle yaptı...
"Pardon ama?"
"Bu boka karışamam." dedi.
Kimse karışmak istemez.
Barda mastürbasyon yapan bir kadın var.
Tepkisi şu oldu... Sanki zalim talebimden çok rahatsız oldu.
"Peki dostum. Hey allahım."
Ayağa kalktı, yarı yola kadar gitti, arkasını döndü ve dedi ki...
"Evet, yapamadım."
"Yapmak zorundasın." dedim.
Garsonu çağırdı.
22 yaşında, "N'aber çocuklar?" diyen sevimli bir kız.
"Hallet şunu." dedi.
Kız "Tamam." dedi.
Kadının yanına gidip çok saçma bir şekilde kibar davrandı.
Durumu düşününce yani.
Onu duyamadım ama vücut dilinden anlayabildim.
Kadına "Selam." dedi.
"Herkes seni görebiliyor."
Sonra da "Dur artık.
Dur.
Söz veriyor musun?"
Sonra da "Teşekkürler." dedi.
Sonra geri döndü ve "Durdu." dedi.
"Bitirdi mi, durdu mu?" diye sordum.
"Durdu."
"Tamam." dedim. "Dur, barda kalmasına izin var mı?"
"Evet." dedi.
"Neden?" diye sordum.
"Çünkü durdu." dedi.
Dedim ki, "Pardon ama ben olsaydım...
...barda oturup aletimle oynasaydım kalabilir miydim?"
Şöyle...
Omzuma dokunup "Affedersiniz.
Islak sikini pantolonuna geri sokar mısın?" der miydin?
"Teşekkürler. Tavuk kanadı veya gazoz ister misin?"
"Özel Tim'i çağırırdın, harekât düzenlerlerdi.
Biri bara kafamı çarpa çarpa kırardı,
cesedim çıkarılırken tören düzenlerdiniz." dedim.
"Haklısın." dedi.
Belki de abartıyorum. Bilmiyorum.
Barlarda otuzbir çekmem.
Yıllar önce böyle bir açıklama yapma gereği duymazdım
ama son zamanlardaki skandalların ışığında barlarda otuzbir çekmiyorum.
Mesajları okumamamın bir nedeni de bu.
Sürekli mesaj alıyordum.
"Selam, büyük hayranınım.
Hayranın olmayı sürdürmemi istiyorsan
cinsel saldırıda bulunma." diyenler.
Pazara kadar değil, mezara kadar kaltak.
Evet.
Tayfamda korkakları istemem.
İkincisi de...
Ne cevap vereceğim? "Uyarı için sağ ol dostum." mu?
"E-postanı okumasam yapacaktım Kyle."
Siktir git Kyle.
"Benim için endişelenme. Herkesin içinde otuzbir çekmem.
İlgimi çekmez.
Başka şeyler çeker.
Anlatayım."
Merak ettiniz. Evet!
Peki, tamam. Evet!
Mastürbasyon yaptığımı duymak istersen
tek yapman gereken beni arayıp
yemek planına gelemeyeceğini söylemek.
O an asılmaya başlarım.
Sosyal değilim. Arayıp öyle denmesini çok severim.
En sevdiğim aramadır.
Özellikle de tam evden çıkıyorsam.
Çok kez orgazm olurum, tamam mı?
Tam evden çıkarken "Onlarla çıkmak istemiyorum." derim.
Sonra ararlar ve "Gelemiyoruz." derler.
"Konuşmaya devam et.
Neden?"
"Bir trafik kazası geçirdik." Şöyle kalırım, "Ah."
"İyi misiniz?
İyisiniz ama yemeğe gelmiyorsunuz. Tamam."
"Tamam, temizle Tom." Bitti. Yani...
Babayım dedim ya.
Ve...
...biraz değiştim.
Çok değil. Biraz değişmek lazım.
"Çocuk sahibi olmak insanı değiştirir." derler ya.
Bence şöyle düzeltilmeli,
"Çocuk sahibi olmak seni değiştirmeli."
Tanıştığın biri şöyle derse tehlike işaretidir,
"Dört çocuğum var. Hiç değişmedim."
"Demek güvenilmezsin. Bildiğim iyi oldu."
Büyük değişiklikler olması gerekmez ama hayatını değerlendiriyorsun
ve değişiklik yapıyorsun.
Ben değiştirdiğim şeyle gurur duyuyorum.
Çocuklarım olduğunda, zamanım ve enerjim olmadığını fark ettim.
Hayatımda bir şeyi düzeltmeliydim. Neyi düzelttim peki?
Herkesle tartışmayı.
Hiçbir arkadaş, hiçbir aile üyesiyle tartışmıyorum.
Başladığı anda hemen dönüyorum.
Biriyle tartıştığım anda
"Sana katılmıyorum." derlerse "Evet. Aynı fikirdeyim." diyorum.
Şaşırıyorlar.
"Sen söylediğin anda fikrimi değiştirdim.
İşte o kadar az konuşmak istiyorum."
Özgür kalıyorum. Harika bir his.
Herkesin hoşuna gitmiyor. Annem mesela, hiç hoşlanmıyor.
Tartışmak için yaşıyor o.
Yapıları böyle insanlar var.
Kavga edecek bir şeyler arıyor kadın.
Bıçaklayıp, acı çektirmek istiyor. Buna bayılıyor.
Aynı zamanda bir hayal yıkıcı.
Bir insanda en az sevdiğim özelliktir bu.
Hayal kırıcı şöyledir,
ne yapmak veya denemek istersen şöyle tepki verir...
"Sana olmaz."
"Yanımda olman güzel." dersin.
Aklınızdan çıkmaz, değil mi?
Ben bahsedince sizin de aklınıza gelmiştir eminim.
İşte o kadar güçlüler. Hatırlıyorum da,
"Los Angeles'ta stand-up yapacağım." demiştim. Yıllar önceydi.
"Los Angeles'ta stand-up yapacağım." Cevabı şu oldu,
"Postaneye gitmelisin."
Çok safmışım.
"Postanede stand-up mı yapıyorlar?"
"Hayır, iş olarak." dedi.
"Yok, işim stand-up olacak zaten."
"Anlıyorum." dedi.
"Bir dakika. Sana hayalimi söylüyorum, git postacı ol mu diyorsun?" diye sordum.
Dediği şu, "Evet."
Peki. Şimdi iyiyim. İyi para kazanıyorum. O da biliyor.
Elbette. Sürekli bir şeyler istiyor benden.
Yine de eğleniyorum.
Anneme 75'inci yaş günü için birkaç hafta önce
ne gönderdim, biliyor musunuz?
Pullarla dolu bir kitap ve...
...içine küçük bir not yazdım. "Bugün iş yerinde aldım."
İşte böyle.
Kötü hissetmeyin. Aldırmıyor.
Evet, o tam bir pislik ama...
Öyle.
Hayal kırıcıları sevmem. Gerçekten.
Ben tam tersiyim.
Ben bir rüya teşvikçisiyim.
Bana çılgın bir fikirle gelirsen gerçekten överim, tamam mı?
Çılgın hayalleri olan insanları severim.
Bunu söyledikten sonra insanlar bana gelip
"Bot alınacak bir sosisçi açmak istiyorum." diyorlar.
"Tamam, bir yolunu buluruz."
Hoşuma gidiyor, gerçekten çılgın hayalleriniz olsun isterim.
Ciddiyim. Gerçekten.
Size iyi bir tavsiyeyi vereyim, samimiyim, espri değil bu.
Hayallerin peşinden koşmakla ilgili, hepinize hitap eder umarım.
Gerçek şu. Bence... Bu doğru.
Hayalinizin planladığınız gibi gitmeyeceğini kabul ederseniz,
hayalinizin peşinde koşmak sizi yine de tatmin eder.
Yapmak istediğiniz şeyin peşinden gidin. Yoksa yaşamanın anlamı ne?
Evet.
Şimdi bu noktayı daha detaylı izah etmek için şunu anlatacağım.
İki yıl önce Los Angeles'ta bir kafede
öğle yemeği yediğimi hatırlıyorum.
Oturdum.
Oturduğumda
bir arkadaşım "Bunu düşündüğüme inanamıyorum." dedi.
"Ne düşünüyorsun?" diye sordum. "Hiçbir şey." dedi.
"Nedir?" dedim. "Utanç verici" dedi.
"Söylesene."
"Söylersem dalga geçersin." dedi.
"Hep dalga geçiyorum. Söyle gitsin."
"Kendime saklamak istediğim bir şey."
"İstiyorum dedin. Söylersen yapabilirsin." dedim.
"İstemiyorum." dedi. "Evrene mesajını göndermezsen
asla olmaz. Söylemelisin. Nedir?"
Dedi ki, "Tamam.
Wu-Tang Clan'dan birine oral yapmak istiyorum."
Birden aklıma şu geldi...
"Annem ne derdi?"
Kendi kendime "Annen gibi olma." dedim.
Bu kızın hayali bu."
Gözlerinin içine baktım
ve dedim ki, "Denemelisin.
Bir sürü elemanı var." Böyle dedim.
Üç ay sonra
tur otobüsüne bindi
ve onlara söyledi ve tahmin edin, ne oldu?
Hepsi kabul etmiş.
Eğer bilmiyorsanız,
Wu-Tang Clan'da
dokuz adam var.
Dokuz.
Çok fazla adam.
Bu çok fazla.
Biraz durup
dokuz siki bir düşünebilir miyiz?
Herkes nasıl böyle rahat, anlamıyorum.
"Bu mu yani? Başka" diyenler var. Dalga mı geçiyorsunuz?
Çok değil mi?
Gözlerinizi kapatın...
...dokuz siki düşünün.
"Tanrım, her yerdeler." dersiniz. Çünkü dokuz tane. O yüzden.
Kadını eleştirmiyorum.
Tarafsızca diyorum ki, herhangi bir şeyden dokuz tane çoktur.
Mesela "Bugün tarçınlı çörek yedim." dedim.
"Kaç tane yedin?" diye sordunuz.
"Dokuz tane."
"Acil servise götüreyim mi seni?"
Sabaha kalmaz, ayağın kesilir. Gitmeliyiz."
Dokuz sik mi?
Dalga mı geçiyorsun?
Bazılarınızın dokuz sike ulaşması 15 yılını aldı.
Bu genç hanım için sadece bir perşembe günüydü.
Bir düşünün,
dokuz tane, muhtemelen küçük olmayan sike oral yapmak
nasıl bir fiziksel emek gerektirir.
Bilmiyorsanız, Wu-Tang adamları bana benzemez, tamam mı?
O seviyede bir fitness zorluğu yani.
Burpee hareketi zor sanıyorsanız, şunu düşünün...
"İyi gidiyor muyum?
Artık benden hoşlanıyor musun?"
Sence kaç kişiden sonra "Biraz ara verelim." demiştir?
"Ne yapıyorum ben?
Neden bu kadar acımasızlar?
Kaç kaldı?
Dört! Siktir!
Bitti mi?"
"Hayır, işin bitmedi!" derler.
"U-God, RZA, Rae, Ghost, Meth var daha. Hayır, işin bitmedi!"
"Ama boynum ağrıyor." der.
"Boynunu koruyacaksın. Şarkılarımızı dinlemiyor musun?"
Evet.
Kaliteli bir Wu-Tang oral şakası. Şimdi…
Bir hayvan gibiydi yani.
Ona bir kez sordum, "O güne geri dönsen
neyi farklı yapardın?" diye.
Dedi ki, "Öğle yemeği yemezdim."
Philadelphia kızı, ne yapacaksın?
Neden bahsediyorduk?
Evet, annem.
Tartışmayı nasıl bıraktım, anlatayım.
Bir ebeveynle benzer durumdaysanız
benim gibi bir aydınlanma anı yaşarsınız umarım.
Şöyle bir şeydi. Geçen sene sonlarında beni aradı.
Los Angeles'ta yangınlar vardı.
"Tommy..." dedi.
Bilmiyorsanız, buralı değil.
"Neden böyle tuhaf konuşuyor?"
Güney Amerikalı.
Perulu diyeyim. Tamam.
Beni aradı ve "Tommy..." dedi.
"Evet?" dedim. "Yangınlar kötü mü?" diye sordu.
"Evet" dedim.
"Genelde iyidirler ama bu seferki kötü."
"İnsanlar ölüyor mu?" diye sordu.
"Yangındalarsa, evet." dedim.
"Yangın bu."
Florida'da yaşıyor, şöyle dedi,
"Sizde yangınlar, bizde kasırgalar var.
Her yerde insanlar ölüyor."
"Haberleri izlemişsin. Bildireceğin başka bir şey var mı?"
"Bence bunun bir sebebi var." dedi.
"Öyle. İklim düzeni deniyor buna."
"Hayır." dedi.
"Bence Tanrı bize bir mesaj göndermeye
çalışıyor."
Tepkim şu oldu.
"Mesaj ne?"
"Sanırım bize daha iyi insanlar olun demeye çalışıyor." dedi.
Biri bir şey söylediğinde, onlarla tartışacağınız kesindir
ve bunu hissedersiniz ya.
Sözler daha ağzından çıkarken,
"Seni fena haklayacağım." dersiniz.
Öfkemin kaynadığını hissettim
ve kafamda kendi fikrimi duyabiliyordum.
Şöyle diyordu,
"Her şeyi bilen, her şeyi seven ve hep yanımızda olan Tanrı
insanları yakıyor
ve kasırgalarda boğuyor, daha fazla sarılalım diye mi yani?
Hayatımda duyduğum en aptalca şey bu."
Ama...
...söylemeden önce bir an durdum.
"Ne anlamı var?" diye düşündüm.
"Neden bu iblis kadınla tartışayım?"
Anlıyor musunuz?
"Şeytanın kız kardeşi istediğini yapsın.
Fikrini değiştiremezsin."
Hayatımda ilk kez derin bir nefes aldım
ve dedim ki, "Evet.
Bunu neden yaptığını anlıyorum.
Umarım bizi öldürmeyi bırakır."
Anladı. "Ne?" dedi.
"Dediğin mantıklı." dedim. "Neden bunu yapıyorsun?" dedi.
Yani "Neden benimle tartışmıyorsun?"
"Anne, bilmiyorum. Kimin umurunda? Haklısın. Ben haksızım. Ne olmuş?" dedim.
"Tommy, biliyor musun?" dedi.
"Neyi?" diye sordum.
"Pisliğin teki olduğunu biliyordum Tommy."
"Ne?" dedim.
"Chao kaltak." dedi ve telefonu kapattı.
Annem işte böyle.
Nasıl misilleme yaptım, anlatayım. Çok eğlenceli.
Ona asla küfretmem.
Çılgınca şeyler söylerim, asla küfretmem.
Çok kızsam bile "Siktir!" demem. Diyemem.
Uygun olmuyor. Ben psikolojik savaşı tercih ederim.
Evet. Şunu bilmek hoşuma gidiyor, anneme bir soru sorarım
ve o sorunun bahsi geçtiğinde bile
dehşete düşer, hem de yıllar boyunca.
Ben de özel bir gününü mahvetmeye karar verdim.
Noel'i seçtim.
Şöyle yaptım.
Noel sabahı, annemle babam ve beş köpeği benim evimde.
Annem harika bir ruh hâlinde, tamam mı?
Noel sabahını yaşayan Latin bir kadın.
Böyle bir keyfi anlamanız mümkün değil, tamam mı?
Yemek yapıyor, dans ediyor.
Bebek İsa bugün bizimle
Tüm Latinliğini yapıyor işte.
Annem o.
Peki...
Onu gördüm.
Evet. "Anne." dedim.
"Evet?" dedi.
Neşe fışkırıyor her yerinden,
"Şimdi iyi bir zaman." dedim.
"Anne, o köpeklerin her birini
nasıl gömeceğinizi hiç düşündünüz mü?" diye sordum.
"Neden öyle dedin?"
"Bilmem." dedim.
"Babam senden önce ölürse
-ne yapacaksın, düşündün mü?" diye sordum. -Aman Tanrım!
"Hayır." dedi.
"Bunu hiç düşünmedim."
"Ben soruyorum, o yüzden bir düşün." dedim.
"Dua edeceğim ve
ve aynı gün ölmeyi umacağım." dedi.
"Çok kolaylık olur. Şey açısından...
cenazeleri ayarlamak, vasiyetleri okumak.
Başarabilirsen hepimiz buna memnun oluruz."
"Mutlu Noeller, Tom." dedi.
"Sana da Mutlu Noeller." dedim ve...
Babam bir metre ötede oturuyordu.
Konuşmanın bir kelimesini bile duymadı.
Baba hâliyle, öylece tavan ışıklarına bakıyordu.
Şöyle işte...
Dikkatini çekince o hâlinden sıyrıldı.
"Baba..." dedim. "Evet!"
Tanrım.
Aynı şeyi sordum.
"Annem senden önce ölürse ne yapacağını hiç düşündün mü?"
"Sarışınları severim, koca memeleri severim."
"Galiba bunu epey düşünmüşsün."
"Her gece dostum.
Her gece."
"Farklı rüyalarınız var anlaşılan."
Babam yani. Aman Tanrım.
Yetmişli yaşlarında erkek gibisi yok, değil mi?
Babam, hayatındaki o rahat noktaya geldi,
doğru şeyler söylüyor ve bunlar kimseyi rahatlatmıyor.
Bu hafta onu aradım, "N'aber?" diye sordum.
"Geyler beni rahatsız etmiyor." dedi. Ben de...
"Ne güzel."
"Hayatlarını yaşıyorlar. Neden kızayım ki?"
"Bilmem." dedim.
Sonra sessizlik oldu. "Konuşmamız bitti mi?" diye sordum.
"Hayır, sadece düşünüyorum." dedi. "Şu sesi dinlemek...
...çok eğlenceli."
"Annenle gemi gezisine gidiyoruz."
"Tamam, iyi eğlenceler." dedim.
"Hangi gemiyle?" diye sordum.
"Karnaval." dedi.
"Dur, parti gemisi değil mi o?"
Babamın cevabı şuydu...
Çocuklarımın üzerine yemin ederim...
"Dostum,
bunu söylemenin başka yolu yok.
Siyahilerin eğlenmesini izlemeyi seviyorum."
Ne?
Yani hepimiz seviyoruz ama yüksek sesle söylemek?
Delilik bu.
Babamı bir Karnaval gemisinde, kıç güvertesinde düşünün...
"Siyahiler eğleniyor. Yemek yiyelim. Çok eğlenceli."
Pekâlâ, ciddi olalım.
Millet, bence
artık çevreye daha iyi bakmamızın zamanı geldi.
Tamam mı? Evet.
Kesinlikle.
Bence bu mesuliyet de fakirlere düşüyor. İşte sebebi.
Zaten çöpümü karıştırıyorsun. Camı plastikten ayırmaya ne dersin?
Evet.
Burada fakir insanlar var sanki.
Bu çok iğrenç. Şimdi...
Kesin olarak bildiğim bir şey var. Fakirler İncil'i sever, tamam mı?
Severler çünkü bedavaya alabileceğin tek kitaptır. Şimdi...
Başka kitap bedavaya alınır mı?
Dene de söyle bana.
Batıl inançlı olacak kadar aptal olduğunuzu...
...düşünebiliyor musunuz?
İnanılmaz derecede aptal olduğunuzu düşünün.
Şahsen tüm batıl inançları ve batıl inançlıları
hor görebilirim ancak. Hepsinden nefret ederim.
"Köprüden geçmek üzereyiz." diyen biriyle
aynı arabada olmaktan nefret ederim.
"Arabadan ineceğim, umarım bu köprüden düşersiniz. Gerçekten."
Hepsi aptal. "Saat 11:11.
Bir dilek tut."
Siyanür ve kırık kayadan oluşan bir içki içmeni diliyorum.
Dileğim bu.
Hepsi kızdırmalı
ama sokaklara dökecek bir türü var. Ciddiyim.
Bu inanılmaz varlıklı ve gelişmiş ülkede yaşayıp
kitlesel olarak hepimiz şunu kabul ediyoruz,
otellerin, hatta bazı ofis binalarının 13. katı olmadığı oluyor.
Şunu anlıyor musunuz,
ardışık numaraları hiçe sayıyoruz çünkü insanlar korkuyor.
Güzel bir otele gidersin, hatta Four Seasons bile olabilir,
12. kat vardır, sonra 14. kat.
"Pardon ama neden 13. kat yok?" diye sorsanız,
"Bu ürkütücü bir sayı.
O kat olsaydı orada hayaletler ve cinler olurdu.
Bu yüzden onu çıkardık,
o kadar korkunç değil artık."
Şöyle dersin, "Cajun musun sen?
Artık böyle mi oluyor?"
Bilmiyorum.
Evet.
Bunu sevdiniz ama İncil'den bahsedince...
Geri adım attınız. Şöyle...
"Her şovu dinler o."
Sorun yok. Şovdan önce konuştum. İyi bakış açısı dedi. Merak etmeyin.
Dindarsanız size aptal demem, tamam mı? Ucuz bir numara olur.
Din size ferahlık veriyorsa bence harika.
Bunun için aptal demem size.
Sadece burç okuyorsanız size aptal derim.
Ve...
...gezegenlerin hareketlerine göre...
...yaşamsal kararlar veriyorsanız.
Bu faydasızlardan biriyle vakit geçirdiniz mi, bilmiyorum.
Genelde şu tür bilgiler verirler,
"Balık burcuysan kesin yapmalısın."
Sağ ol doktor.
Aynı günde doğmuş olmayı mucize sayanlarla
aynı tipler onlar.
Sanki kayda değer bir olay.
Bunun tuhaf olmadığını açıklaman gerekir.
"Pek çok kişi doğdu o gün.
Fazla seçenek yok. Her zaman olacak."
O insanlar…
Ama bende derhal cinayet işleme isteği uyandıran tipler,
yakın tarihlerde doğduğuna heyecanlanan tipler.
Konuşmaya değer bir şeymiş gibi.
Otellerde ayda bir başıma gelir.
Otele girerim,
adam kimliğimi alır ve şöyle der...
"16 Nisan'da mı doğdun?
Ben de 3 Nisan."
"Dur bir dakika!
Gerçekten...
...benden iki hafta önce
doğduğunu mu
söylüyorsun bana?
Evet. Artık pantolon pudingim var."
Pantolon pudingi mi?
İğrenç.
Bunu söyleyen kızı hatırlıyorum.
2002 yılıydı...
Çoğunuz bunu sevmeyeceksiniz.
O yıl, Ohio State ulusal futbol şampiyonasını kazandı.
Vay canına. Sanki futbolu İncil'den çok önemsiyor gibisiniz.
Ama neyse...
Biliyorum.
Tarihi boş ver. Her neyse...
Bu kızla birlikteydim. Maçtan sonraki gün tanıştım.
Okulun olduğu yer olan Columbusluydu.
Rastgele bir şey dedim. Öylesine.
Şunu dedim, "Columbuslu musun? Şampiyon oldunuz. Heyecanlı mısın?"
"Heyecanlı mı? Pantolon pudingim var."
Ben de...
Tabii sonra onunla yattım çünkü...
...edepsiz bir kızdı, tamam mı?
Yalan da söylemiyordu.
Muhallebi gibiydi. Kaşıkla çıkarmak gerekiyordu.
Omzunun üstünden.
Cosby hâlâ puding yiyor mudur?
Hapiste espri anlayışı kalmış mıdır diye merak ediyorum.
Duşa giderken adamlarla dalga geçiyor mudur?
"Pudingini kuru üzümlü kekime koyma." diyor mudur?
Böyle mi?
"Bill, delinin teki." diyorlardır.
"Bir sigara alayım Bill!" Pekâlâ...
Sizden hoşlandığımı anladınız.
Neden peki?
Çünkü eski hayatımdan bir seks hikâyesi anlattım.
Bunun olduğu her seferinde,
biri size hayatından böyle bir hikâye anlatmışsa,
sizi sevmiş ve onayınızı istiyor demektir.
Evet. Kesinlikle. Dostum...
Kim en iyi hikâyeleri anlatır?
Hayatınıza yeni girenler.
Neden? Çünkü en iyi yönlerini gösterirler.
Sizi etkilemek isterler.
Kim en kötü hikâyeleri anlatır? En iyi arkadaşların.
Bir yere gitmeyeceğini bilirler. En iyi arkadaşların,
"Karımı becerdim" der ve sen de "Kes sesini.
Yemek yiyeceğiz. Onu tanıyorum. Kapa çeneni dostum."
"Bu iyi bir hikâye." derler.
"Tamam, nasıldı?" dersin. "İstemedi.
Ama onu sürekli rahatsız ettim.
Sonunda yıldı.
Kıpırdamadan yattı."
"Ted Bundy misin sen? Korkunç bir hikâyeydi bu."
Eğlenceli bir hikâye anlatayım.
Yıllar önce Los Angeles'a ilk geldiğimde barda bir kızla tanıştım.
Beni evine götürdü.
Takılmaya başladık. Rıza formlarını imzaladım.
Takılmaya başladık.
Takılırken arkamdan geldi
ve parmağını soktu ve ben de...
O da...
Ben de "Evet." dedim.
Bu kadar. Hikâyenin sonu bu. Evet.
Hayalinizin peşinden koşun.
Ciddiyim.
Banal geliyor ama amacım o değil. Sadece...
Çok düşünmemin nedeni şu:
Birçok insanla tanışıyorum. Sizden çok daha fazlasıyla.
Yaklaşamazsınız bile.
İnsanlar genelde bana güzel şeyler söyler.
"Geldiğin için teşekkürler. İyi vakit geçirdim."
Sohbet doğal olarak döner ve ben sorarım, "Sen ne yaparsın?"
%98'inin cevabı şu olur,
"Berbat bir şey. Nefret ediyorum."
"Neden başka şey yapmıyorsun?"
"Çok geç. Hayatım mahvoldu. Memnun oldum." ve giderler.
Evet, kafama takılır.
Düşünürüm.
Ama bir tavsiyem var. Umarım faydası olur, tamam mı?
İşte şu. Bir şeyi çok iyi yapmayı öğrenmelisin.
O da şu...
Beklentilerini yönetmeyi öğrenmelisin.
Doğuştan gelen bir şey değil. Bu bir beceri.
Uğraşırsan ustalaşırsın.
Beklentilerini ne kadar iyi yönetirsen, daha tatmin edici,
daha az depresif ve daha mutlu hissedersin.
Hayatımın en büyük hayal kırıklığını paylaşacağım, ki bu benim suçum.
O zaman bilmiyordum. Şimdi biliyorum.
Bazı insanları kızdıracak bu.
Ama umarım bunu bir öğrenme aracı olarak kullanabiliriz.
Söylüyorum, tamam mı?
Bence 69 yapmak abartılıyor ve berbat bir şey.
Evet.
Gördünüz mü? Bazıları alkışladı, bazıları "Tutuklayın şunu." dedi.
Nedenin hikâyesi daha önemli.
İlk kez ne zaman duymuştunuz? Ben hatırlıyorum.
Üçüncü sınıftaydım. Çok küçük bir yaşta yani.
Büyük bir çocuk anlattı ve "Ne? dedim.
"Aynı anda mı?"
Felç geçirecektim. Ne dediğini anlamamıştım.
Anlamış gibi yapabileceğim referansım bile yoktu.
"Dondurmayla kaplı bir hamburger yiyorsun,
aynı anda sıçıyorsun gibi."
"Tam olarak öyle işte." dedi.
O günden sonra yapıştı kaldı. Saplantı haline geldi dersem ciddiyimdir.
Laf olsun diye anlatmıyorum.
Tek konuştuğum, düşündüğüm, hayalini kurduğum,
şarkılar söylediğim, espriler yaptığım şey 69'du.
Okulda her deftere 69 yazıyordum.
Her spor takımında "69 numara benim!" diyordum.
"Bu beşinci sınıf basketbolu.
Sakin olsana dostum."
Her Noel'de babam "Ne istersin?" diye sorduğunda
"69 isterim." "Kapa çeneni ve kes şunu."
Ben de "Hayır!" derdim. Karşı gelirdim.
"69. En iyisi olacak. En iyisi. 69.
Tanrı'nın sikinden meth içmek gibi olacak. İstiyorum."
Kafama taktım durdum
ve nihayet yapabildiğimde
ne dedim dersiniz?
"Çekil üstümden. Tamam mı?
Boynum ağrıyor.
Burnumu çekemiyorum.
İyi geliyor mu? Çok uğraşıyorum.
Peki, ters dönüp beni bitirirsen daha iyi olur,
sonra ben seni.
Neden aynı anda olması gerekiyor ki?
Bir şeye mi yetişecektik?
Gençlik papazı birkaç dakika içinde mi dönecek?
Anaokulunda öğrendiğimiz gibi sıramızı bekleyelim."
Hangi manyak yetişkin 69 yapar ki?
Eğer bir erkeksen
en azından bir beyefendi gibi yapsan
ve sırt üstü yatsan,
böylece vahşi bir domuz gibi olmasan...
"Bu açıyı tercih ederim." diyenlerden.
"Altımda verilen hayat mücadelesini duyacağım."
"Evet, bu iyi hissettiriyor."
Eminim iyi hissettiriyordur.
Altındaki zavallı kadını boğarken.
Bence daha korkunç bir şey olamaz.
Tatlı bir kadın o şekilde...
Mesela annenizin sırt üstü yattığını düşünün...
Alttan 69 beklentisiyle.
Sonra birden "Ne oluyor be?"
Yüzünde şöyle bir ifade var,
"Arama ekibi beni burada bulabilecek mi?"
Sonra bir adam, iğrenç bir adam,
benim gibi, "Hazır ol. İşte başlıyoruz."
Kıçımın bokları ve pamuk tiftiği var.
Annen de şurada ve ben...
Bunu yaparken şunu duyuyorum, "Alnımda ne var?"
"Midem o benim.
Babanın ıslak, iğrenç çöp torbası midesi."
Austin, harikaydın. Geldiğiniz için sağ olun. Çok teşekkürler.
Görüşürüz. İyi geceler. Görüşürüz dostum.
BU STAND-UP FEEFO'YA ADANMIŞTIR, HUZUR İÇİNDE YATSIN
Alt yazı çevirmeni: İrem Başaran Gülmez