Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Δυνατά, υποδεχτείτε στη σκηνή...
την Ούρσιλα Κάρλσον!
Αχ, βρε παιδιά!
Βλέπετε; Γι' αυτό...
ο κόσμος λατρεύει την Αυστραλία.
Επειδή είστε απίθανοι.
Κατιτίς, πριν ξεκινήσουμε...
Θα ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σας.
Κάποιες φορές, το κοινό μού στέλνει δώρα.
Όχι αυτό το κοινό.
Ειλικρινά, μου φέρνουν δώρα.
Τα δίνουν στον ταξιθέτη
κι αυτός τα φέρνει στα παρασκήνια
και πρέπει να τ' ανοίξω.
Διότι δεν έχω ολόκληρο προσωπικό να ταξιδεύει μαζί μου,
γιατί δεν είμαι η Αντέλ.
Δεν ξέρω αν νομίζει ο κόσμος...
ότι ήρθα περπατώντας
πέντε τετράγωνα.
Παίρνεις την απόφαση και λες
"Είναι μόνο πέντε τετράγωνα, θα περπατήσω".
Αλλά μετά το τρίτο, λες "Γαμώτο, έπρεπε να καλέσω Uber".
Τότε λες, "Πολύ αργά, δεν θα καλέσω
για δύο τετράγωνα, γιατί θα με πουν τεμπέλα".
Δεν θέλεις να σου δώσουν δύο αστέρια,
γιατί θ' αναγκαστείς να κάνεις την κουτσή.
"Ναι, στραμπούληξα το πόδι μου".
Που λέτε, δέχτηκα ένα δώρο σε σόου μου στο Όκλαντ.
Μια γυναίκα το έδωσε στον ταξιθέτη κι αυτός μου το έφερε.
Είπα να τ' ανοίξω, μα φαινόταν ύποπτο.
Ήταν σε καφέ περιτύλιγμα.
Και είχε μια κορδέλα,
όχι από 'κείνες τις φανταχτερές, τις Χριστουγεννιάτικες.
Ξέρετε, σαν την κουνιάδα σου
που κάνει όλα αυτά τα φανταχτερά περιτυλίγματα.
Και λες "Εντάξει, ηρέμησε.
Σίγουρα είναι άλατα μπάνιου".
"Χριστέ μου, ξόδεψες 45 δολ.
για το περιτύλιγμα και μόνο δύο για το δώρο.
Και δεν έχουμε καν μπάνιο!"
Όχι τέτοια κορδέλα, ήταν παλιό κορδόνι.
Ξέρεις ότι είναι ύποπτο
όταν ο ταξιθέτης κλωτσά την πόρτα,
πετά το δώρο και λέει "Αυτό ήρθε για σένα" και φεύγει τρέχοντας.
Είδα το δώρο και το κούνησα
και δεν έπεσε άσπρη σκόνη ούτε έκανε τικ τακ.
Είπα να το ανοίξω.
Έτσι, άνοιξα το δώρο.
Κάποιος μου έστειλε κυπελλάκι περιόδου.
Ολοκαίνουριο μεν, περιόδου δε.
Όσοι δεν ξέρετε τι είναι το κυπελλάκι περιόδου,
κυρίες μου, παρακαλώ απευθυνθείτε στους άντρες γύρω σας
κι εξηγήστε τους για να μην αναγκαστώ εγώ.
Μιλήστε μεταξύ σας.
Αν δεν ξέρετε, ρωτήστε πίσω σας. Αυτοί θα ξέρουν.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει εκεί. Μια γυναίκα εκεί πίσω κάνει έτσι…
Δεν ξέρω τι εξηγείς, αλλά μάλλον το κάνεις λάθος.
Όσοι δεν ξέρουν το κυπελλάκι περιόδου,
ουσιαστικά είναι ένα ταπεράκι για το "γατάκι" σας.
Το βγάζετε όταν έχετε επισκέψεις από τον νότο.
Με πιάνετε;
Αλλά το ήξερα. Μόλις έλαβα το δώρο
ήξερα ότι είχα μπλεξίματα,
γιατί είμαι ανήσυχο πνεύμα,
και ήξερα ότι θα το δοκιμάσω.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες,
αλλά σίγουρα δεν είναι για μένα.
Ας πούμε...
Όταν αδειάζετε το πλυντήριο πιάτων...
Κυρίες μου, παρακαλώ απευθυνθείτε στους άντρες γύρω σας κι εξηγήστε το.
Όταν αδειάζετε το πλυντήριο πιάτων
και βγάζετε τα πλαστικά μπολ των παιδιών
και δεν τα στεγνώνετε ξεχωριστά.
Απλά τα παίρνετε, τα τινάζετε λίγο και τα στοιβάζετε, ώστε την επομένη
να ταΐσετε τα παιδιά από αυτά μπολ
και τα βγάζετε και...
Ακριβώς, αυτό.
Όχι, δεν είναι για μένα.
Ταξιδεύω πολύ. Κάνω περιοδείες 300 μέρες τη χρονιά
κι όποτε γυρίζω στο Όκλαντ πάντα πάω στη γιατρό μου
για ένα τσεκ-απ.
Γενικό.
Από την κορφή ως τα νύχια. Ψείρες, γυρισμένα νύχια ποδιών
κι οτιδήποτε ενδιάμεσα.
Ελέγχουν τα βυζιά, κάνουν τεστ ΠΑΠ...
Σου κάνουν και κανένα αντιγριπικό εμβόλιο. Επιστημονικά δηλαδή.
Δεν θα σου πω τι να κάνεις με τη ζωή σου.
"Εμβολιάζουμε, γιατί έχουμε γνώσεις και τέτοια".
Αντιλαμβάνομαι, ότι υπάρχουν κάποιοι κατά των εμβολίων εδώ,
γιατί όταν έκανα το σόου στο Όκλαντ, 13 άτομα έφυγαν
και το κοινό αποδοκίμασε...
Λες κι έπρεπε να τους αποτρέψω. Απλά είπα
"Αφήστε τους ήσυχους. Έχουν άρρωστα παιδιά στο σπίτι".
Τέλος πάντων, πάω στη γιατρό μου. Με εξετάζει
και με στέλνει στη νοσοκόμα.
Η νοσοκόμα μας, η Μπαρμπ, πήρε σύνταξη πριν δυο χρόνια.
Και καλά έκανε,
αφού ήταν δύο χρόνια μικρότερη από τον Χριστό.
Δεν κάνω ηλικιακές διακρίσεις,
αλλά τα τελευταία δύο χρόνια μού έκανε έλεγχο προστάτη.
Δεν με χάλασε.
Γι' αυτό ξαναπήγα την επόμενη χρονιά.
Λοιπόν, μπαίνω μέσα και είναι μια καινούργια,
η νοσοκόμα Μανάια.
Την κοιτάω και λέω "Γεια".
Μια γλυκύτατη κυρία στα 50.
Λοιπόν, ψάχνω να βρω τη ρόμπα.
Πρέπει να τη βάλεις γιατί έχει ένα άνοιγμα μπροστά
απ' όπου θ' ασχοληθούν με την περιοχή ψυχαγωγίας σου.
Προσωπικά...
δεν μ' αρέσουν οι ρόμπες
γιατί δεν κλείνουν καλά.
Ξέρετε, έχω περάσει πολλά πλουσιοπάροχα Χριστούγεννα.
Δεν αυτοπροσδιορίζομαι χοντρή.
Απλά, σίγουρα,
είχα περισσότερα γεύματα παρά χεσίματα, άρα...
Και δεν χρειάζεται να είσαι γυμναστής
για να ξέρεις ότι αν δεν συγχρονιστούν αυτά τα δύο, δεν φτάνεις στα κιλά που θες.
Όμως, δεν βρήκα ρόμπα
και η νοσοκόμα Μανάια είπε "Όχι, χρησιμοποιούμε lavalava".
Και σκέφτηκα "Τέλεια, σαν σαρόνγκ μοιάζει.
Εκτός από τεστ ΠΑΠ, θα έχω και πολιτισμική εμπειρία.
Το λατρεύω".
Παίρνω το lavalava, λοιπόν,
και περιμένω να φύγει για να κλείσω την κουρτίνα
ώστε να γδυθώ και να το φορέσω.
Έκλεισε την κουρτίνα,
αλλά κάθισε μαζί μου.
Τότε...
αποφάσισα να μη φορέσω το lavalava.
Έτσι, αυτή το πήρε και το πέταξε στο γραφείο
ενώ εγώ γδύθηκα κι ανέβηκα στο κρεβάτι.
Στη διαδικασία του τεστ ΠΑΠ, εσύ, ο ασθενής,
πρέπει να κοιτάς τον τοίχο.
Και η νοσοκόμα
πρέπει να κοιτάει ένα σημείο στην κουρτίνα.
Ποτέ, όμως,
δεν έχετε οπτική επαφή.
Ξεκινάει, λοιπόν,
και τη νιώθω να ψαχουλεύει.
Κάτι που σίγουρα δεν θέλεις σε μια εξέταση.
Θέλεις ένα σταθερό χέρι,
κάποια που ξέρει τι να κάνει.
Τη νιώθω να ψαχουλεύει και δεν ξέρω πότε...
να μιλήσω.
Πότε πρέπει να πω...
"Χρειάζεσαι βοήθεια;"
Πολύ αμήχανο, έτσι;
Ή να σιωπήσω και να καθοδηγήσω το χέρι της;
Ναι, σωστά. Θα ήταν υπερβολικό.
Δεν έκανα τίποτα από τα δύο
γιατί με ρώτησε κάτι τόσο κουλό
που χρειάστηκε να το σκεφτώ λίγο.
Ρώτησε "Είσαι ακόμα παρθένα;"
Και είπα...
"Τι είμαι;"
Απάντησα "Όχι.
Έχω κάνει άπειρο σεξ".
Εκείνη είπε "Μάλιστα.
Εντάξει".
Κι έφυγε από την αίθουσα.
Τότε...
μετάνιωσα που δεν έβαλα το lavalava.
Γιατί ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι σαν κατεψυγμένο κοτόπουλο...
με την ανησυχία μήπως μπει κάποιος.
Που δεν μπήκε. Αυτή γύρισε αμέσως μ' έναν μικρό κολπικό διαστολέα.
Ξεκίνησε πάλι και είπε
"Θα σε ξαναρωτήσω.
Σίγουρα έχεις κάνει σεξ;"
Είπα "Ναι! Είμαι παντρεμένη, η γυναίκα μου είναι στην αίθουσα αναμονής".
Αυτή είπε "Α...
τώρα κατάλαβα".
Και είπε "Σεξ με άντρα, έχεις κάνει;"
Είπα "Ναι, έχω γευτεί την απογοήτευση".
Και είπε "Ρωτάω γιατί έχεις το μικρότερο αιδοίο
που έχω εξετάσει".
Είπα "Πλάκα κάνεις!"
Και καθοδήγησα το χέρι της για να πάρει δείγμα.
Μετά ντύθηκα και φώναξα στην αίθουσα αναμονής "Έλα, μωρό μου!"
Στη γυναίκα μου, όχι σε ξένο.
Είπα "Έλα".
Ξαναμπήκαμε μέσα.
Είπα, "Η νοσοκόμα Μανάια θα σου πει κάτι για...
την περιοχή ψυχαγωγίας μου".
Η Μανάια την κοιτάζει και λέει
"Αν έπρεπε να περιγράψω το αιδοίο της με μια λέξη,
θα ήταν... μικροσκοπικό".
Η γυναίκα μου με κοίταξε αμέσως και είπε
"Μην πεις αυτήν την ιστορία στη σκηνή!"
Είπα "Μωρή...
μια νοσοκόμα είπε ότι κάτι πάνω μου είναι μικροσκοπικό.
Θα το πω σε όλους!"
Έτσι εξηγείται το κυπελλάκι περιόδου.
Χρειαζόμουν ένα δάχτυλο.
Το σόου μιλάει για χαμένα κορμιά κι αποφάσισα να το γράψω γιατί ήμουν...
μπερδεμένη, αφού είναι πάντα αρνητικό αν χάσεις κάτι.
Αν χάσεις τα κλειδιά σου, το μυαλό σου ή τον μπαμπά σου:
Αρνητικό.
Αν χάσεις λίγο βάρος:
Θετικό.
Δεν το καταλαβαίνω.
Αν χάσεις μισό κιλό,
θα σε χειροκροτήσουν άγνωστοι.
Βγείτε τώρα έξω και πείτε, "Έχασα μισό κιλό".
Ο κόσμος θα πει "Μπράβο" και θα κάνει κόλλα πέντε.
Δεν το καταλαβαίνω.
Αν αγαπάς πραγματικά κάποιον,
θα πεις "Σ' αγαπώ τόσο πολύ,
μακάρι να είχες άλλα 50 κιλά".
Σε οτιδήποτε, αν σου αρέσει, θες κι άλλο.
Σ' αρέσει η τούρτα; Δώσε μου κι άλλη.
Σ' αρέσουν τα λεφτά; Δώσε μου κι άλλα.
Μ' αγαπάς; Μη δίνεις άλλο.
Δεν βγάζει νόημα.
Ξέρω ότι πρέπει να χάσω βάρος.
Το ξέρω.
Αλλά θέλει πολλή προσοχή.
Θέλω να χάσω τόσο βάρος
ώστε να τρώω δημόσια.
Θέλω να τρώω πίτα δημοσίως.
Γιατί αν ζεις εδώ και είσαι παχουλή,
ξέρεις ότι δεν μπορείς να τρως δημόσια.
Θα σε κρίνουν, έτσι;
Ακόμα κι αν είναι εορταστική πίτα.
Ακόμα κι αν έχεις πετυχημένο γαστρικό δακτύλιο...
και θες να γιορτάσεις πηγαίνοντας σε βενζινάδικο.
Εκεί έχουν τις κορυφαίες πίτες.
Άλλο και τούτο.
Ακόμα κι αν πας,
πάρεις μια πίτα
και κάτσεις να τη φας έξω...
"Γιαμ γιαμ, πάνε 80 κιλά".
Ξέρεις ότι κάποιος βλάκας φορτηγατζής θα φωνάξει
"Ποιος έφαγε όλες τις πίτες;"
Κι εσύ θα πεις "Εγώ".
Ξέρω ότι πρέπει να χάσω βάρος.
Αλλά θέλει προσοχή. Δεν θέλω να χάσω τόσο ώστε να καταλήξω στο πορνό.
Γιατί, ξέρετε, η πιθανότητα είναι μεγάλη.
Αν είσαι σέξι...
Όπως εσείς, είστε σούπερ σέξι.
Είστε όμορφο ζευγάρι.
Γυμνάζεστε μαζί;
-Ναι. -Μα φυσικά.
Δεν κοροϊδεύω που γυμνάζεστε.
Είστε σέξι ζευγάρι. Αισθητικά ευχάριστοι στο μάτι.
Αν μου την πέφτατε σ' ένα μπαρ
και ζητούσατε τρίο, θα συμφωνούσα.
Κι όχι μόνο να κρατάω την κάμερα.
Θα τα 'δινα όλα.
Θα γινόμουν τόσο βιτσιόζα
που θα σας εντυπωσίαζα.
Στα μισά,
πάνω από το γυμνό μου ποπό, θα κάνατε κόλλα πέντε, λέγοντας...
"Πετύχαμε διάνα, έτσι;"
Αλλά θέλει προσοχή.
Είστε όμορφοι και ίσως καταλήξετε στο πορνό.
Οι υπόλοιποι δεν έχετε θέμα.
Ξέρετε, αν έχετε μια ευτυχισμένη σχέση
με υγιή σεξουαλική ζωή, κάποια στιγμή
ένας απ' τους δυο θα πει
"Πρέπει να κάνουμε βίντεο.
Με πιάνεις; Ενώ...
Με πιάνεις;"
Και θα κάνετε. Αν πεις "Δεν θα κάνουμε ποτέ",
τότε ο σύντροφός σου το κάνει ήδη.
Καλύτερα να συμμετέχεις.
Υπάρχει ολόκληρο είδος πορνό σαν να μην κάνεις πορνό.
Κάνε κι εσύ το ίδιο.
Και μετά θα πεις "Εντάξει".
Οπότε, θα στήσεις κάπου το κινητό σου...
και θ' αρχίσετε.
Με ζήλο και πάθος, έτσι;
Θα τα δώσετε όλα γιατί ξέρετε ότι βιντεοσκοπήστε.
Μετά, θα του πεις
"Εντάξει, φέρ' το".
Κι εκείνος θα σηκωθεί και θα το φέρει.
Όταν γυρίσει ενθουσιασμένος, εσύ λες
"Θα είναι καλό,
πολύ καλό. Ναι.
Σ' αγαπώ".
Και πατάς αναπαραγωγή.
"Γιατί η κωλοτρυπίδα μου είναι σκοτεινή;
Και τόσο τριχωτή;
Μοιάζει σαν ταραντούλα που βγαίνει από σπηλιά".
Βλέπεις το σώμα σου σε γωνίες που κανονικά δεν θα 'βλεπες...
να κάνει κάτι που δεν θα 'βλεπες.
Σαν αντανάκλαση σε βιτρίνα.
Βλέπεις πράγματα στο σώμα σου που κανονικά δεν θα 'βλεπες.
Τα βλέπεις και λες
"Ρώγα στην πλάτη είναι αυτό;"
Κι ο σύντροφός σου απαντάει με υφάκι "Ναι.
Νόμιζα ότι το ήξερες".
Και λες "Όχι, όταν έχει κρύο,
νομίζω ότι είναι η κωλοετικέτα της ζακέτας".
Και λέει "Όχι.
Όταν έχει ζέστη, αυτό κάνει εκείνο το παράξενο στόμα της Μπάρμπι..."
Δεν είναι νορμάλ το βίντεο.
Βλέπεις το ασπρουλιάρικο χοντρό σώμα σου
να αναπηδά με ρυθμό...
πάνω σ' ένα άλλο ασπρουλιάρικο χοντρό σώμα...
να ενώνονται ξαφνικά στη μέση.
Ούτε καν ακούγεται καλό.
Στην ένταση της στιγμής, δεν ακούς τίποτα.
Αλλά όταν έχει ησυχία
και κοιτάς το άσπρο σώμα σου με την έξτρα ρώγα σε μια μικρή οθόνη,
ακούς μόνο...
"Τι είναι αυτός ο θόρυβος;
Α, τα παπάρια σου στην κοιλιά μου".
Το κοιτάς και λες
"Γιατί σε πηδάω;
Γιατί με πηδάς;
Ας μην το ξανακάνουμε ποτέ".
Και τότε, λες "Σβήσ' το".
Και σου λέει "Θα το κάνω".
"Όχι, θα το κάνεις τώρα!"
Το διαγράφει.
Διπλοτσεκάρεις τον φάκελο πρόσφατων διαγραμμένων.
Το ζευγάρι παίρνει το τηλέφωνο...
σε μια αποθήκη.
Μ' ένα σφυρί,
το χτυπάει ώσπου να γίνει σκόνη
και με βούρτσα
το βάζει σε πλαστική σακούλα.
Οδηγούν απ' άκρη σ' άκρη στη χώρα και σε όποια δημόσια τουαλέτα σταματούν,
ρίχνουν από λίγη σκόνη...
και πατούν καζανάκι
μήπως και κάποια τεχνολογική ιδιοφυΐα ξεφύγει απ' τη μάνα του,
συναρμολογήσει το όλο πράγμα και το μοιραστεί δημόσια.
Προσέχουμε πολύ.
Αλλά εσείς οι δύο…
Όχι εσείς.
Εσύ λες "Ναι, ας κάνουμε βίντεο.
Ας...
Άσε με να τελειώσω την ενυδάτωση".
Μετά στήνεις το τηλέφωνο
και λες "Φέρ' το".
Αυτός λέει "Ναι, μην ανησυχείς".
Δεν σηκώνεσαι απ' το κρεβάτι
γιατί, επιτέλους, η γιόγκα έβγαλε τα λεφτά της.
Βασικά, αυτό πονάει την πλάτη μου. Δεν...
Γιατρέ!
Παίρνεις το τηλέφωνο.
"Ας το δούμε.
Θα είναι καλό.
Μ' αγαπάω".
Πατάς αναπαραγωγή και λες "Ναι, κοίτα!
Κοίτα!
Που να με πάρει!
Ευτυχώς που πήγαμε για λεύκανση πρωκτού δύο σ' ένα.
Φαινόμαστε υπέροχοι!
Ν' ανάψουμε κι ένα μπλε φως.
Εκπληκτική δουλειά.
"Ναι, περίμενε, έρχεται το καλύτερό μου.
Το καβαλίκευμα.
Κάνω ένα τριπλό ανάποδο σάλτο..."
Δεν ξέρω αθλητικές ορολογίες.
"Σπαγκάτο στο καυλί μου.
Θαυμάσιο".
Λες "Αποθήκευση.
Φαινόμαστε υπέροχοι.
Ας το δούμε αύριο μετά το πιλάτες".
Το επόμενο βράδυ έρχεστε από το πιλάτες.
Λες "Ω, ναι.
Είμαι πολύ ευλύγιστη και γουστάρω.
Ας το δούμε". Το ξαναβλέπετε.
Λες "Γαμώτο, είμαστε πανέμορφοι.
Αποθήκευση.
Θα το ξαναδούμε αύριο βράδυ μετά το σπίνινγκ.
Ξέρεις πώς γίνομαι μετά το μάθημα.
Το περίνεό μου δονείται ακόμα".
Φαντάζομαι, αυτό συμβαίνει, πού να ξέρω.
Δεν έχω ποδήλατο. Είμαι ενήλικη, έχω αμάξι.
Και μετά το ξαναβλέπετε και λες
"Είμαστε πανέμορφοι.
Κρίμα να το βλέπουμε μόνο εμείς.
Ας το δημοσιοποιήσουμε".
Τότε, το ανεβάζετε στο Pornhub
κι όλοι μας πια, αυνανιζόμαστε βλέποντάς σας,
γιατί δεν πηδιόμαστε μεταξύ μας.
Απλά λέω, γίνετε άσχημοι ή χοντροί αλλιώς θα καταλήξετε στο πορνό.
Ξέρεις ότι ο μπαμπάς σου θα το βρει.
Ναι.
Η μαμά σου δεν θα ξέρει τι συμβαίνει.
Λοιπόν...
Ξέρεις πώς είναι να 'σαι ενήλικας,
αν βρέθηκες στο πατρικό σου μια Κυριακή περιμένοντας το ψητό
όταν η μαμά σου, ενώ βλέπεις μπούρδες με τον μπαμπά,
φώναξε απ' την κουζίνα "Έι!
Μπορείς να δεις τον υπολογιστή; Πάλι σβήστηκε το ιστορικό".
Κοιτάς τον μπαμπά σου και λες "Παλιομπαγάσα!
Δεν θυμάσαι κωδικούς στο Facebook,
αλλά ξέρεις να σβήνεις το ιστορικό;"
Κι ο μπαμπάς σου λέει "Καλά, θα το κοιτάξω".
Σίγουρα θα το κάνεις.
Τέλος πάντων, θέλω να χάσω λίγο βάρος.
Έχω ήδη πανικοβληθεί.
Γιατί, βάσει μεγέθους, όταν μιλούν στις ειδήσεις
για εκτεταμένη παχυσαρκία στην Αυστραλία,
γνωρίζω ότι θα μπορούσα να ήμουν μία από 'κείνες τις χοντροκώλες.
Ξέρετε σε τι αναφέρομαι. Αρχίζουν τη συζήτηση λέγοντας
"Έχουμε έναν διαιτολόγο.
Η παχυσαρκία στην Αυστραλία..."
Και λες "Ωχ, όχι.
Πού έκαναν ρεπορτάζ σήμερα;"
Όταν δεις ότι πήγαν κάπου που ήσουν κι εσύ, φωνάζεις "Όχι!
Γαμώτο μου!"
Γιατί ξέρεις ότι εκείνη με τις φόρμες είσαι εσύ.
Βλέπω τους χοντρούς να περπατούν με μικρά βηματάκια
και λέω "Τι κάνετε, μωρέ; Ανεβάστε ταχύτητα, ρε μαλάκες!"
Έχετε δει το σόου The Biggest Loser;
Ναι.
Όταν επινόησαν το σόου,
αποκλείεται να υπήρχε χοντρός άνθρωπος εκεί κοντά.
Αλλιώς, θα ήταν εντελώς διαφορετικό σόου.
Όταν το επινόησαν, όλοι κάθονταν σε μια αίθουσα,
φορώντας ρούχα γιόγκα,
και είπαν "Έχουμε 200 εκατομμύρια δολ. Τι κάνουμε;"
Και η Κάρεν απ' το μάρκετινγκ είπε "Λοιπόν...
Τι λέτε να πάρουμε 12 χοντρούς...
να τους βάλουμε σε μια φάρμα,
να τους δίνουμε έξι καρότα την ημέρα
και να τους ορίσουμε θυμωμένους γυμναστές".
Λες και είναι ήρεμοι ποτέ.
"Θα ορίσουμε θυμωμένους γυμναστές
να φωνάζουν και να τους γυμνάζουν όλη μέρα ενώ εκείνοι θα ξερνούν τα καρότα".
Κι όλοι είπαν "Εντάξει".
Ακόμα κι αν υπήρχε χοντρός στο μίτινγκ,
θα έλεγε "Σκληρό μεν, βλέπεται δε".
Το έχετε δει.
Έπειτα είπαν "Και μετά, Κάρεν;"
"Θα παρακολουθούμε την πρόοδό τους.
Μια φορά τη βδομάδα, θα τους ζυγίζουμε ενώ φορούν χαριτωμένα ρούχα.
Και από πίσω τους,
με μεγάλα κόκκινα φώτα που δεν θα βλέπουν,
θα δείχνουμε το αρχικό και το τελικό βάρος τους,
τον ΔΜΣ και τη συγκέντρωση σπέρματος.
Τέλος, θα τους κρίνουμε".
Αν υπήρχε χοντρός στο μίτινγκ θα έλεγε "Ένα λεπτό.
Περίμενε ένα γαμωλεπτό.
Σε τι χαριτωμένα ρούχα αναφέρεσαι;"
Αυτή θα 'λεγε
"Σκεφτόμουν κολάν και αθλητικά σουτιέν".
"Όχι".
Γιατί αν είσαι άνω των δύο ετών,
δεν φαίνεσαι χαριτωμένος ή όμορφος.
Οι μόνοι που μπορούν να φορούν κολάν κι αθλητικά σουτιέν
είναι οι κάτω των δύο ετών ή όσοι συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς.
Αυτό. Αν αύριο το πρωί ξυπνήσεις και φορέσεις κολάν, αναρωτήσου
"Είμαι άνω των δύο ετών;"
Αν ναι, αναρωτήσου κι αυτό.
"Συμμετέχω στους Ολυμπιακούς;"
Αν όχι, βγάλε το γαμωκολάν!
Διότι ξέρετε το θέμα μ' αυτό το ντύσιμο,
ειδικά για γυναίκες κάποιας ηλικίας.
Εγώ ας πούμε, είμαι στα 40.
Ξέρετε το δυσκολότερο πράγμα στη μέρα μου;
Να ευθυγραμμίσω τις ρώγες μου.
Ξυπνάω κάθε πρωί και μέχρι να βάλω σουτιέν,
είναι σαν να λύνω δύο κύβους του Ρούμπικ.
Γάμα το, βάλ' το στο παντελόνι σου.
Κάρεν, γλυκιά μου, δεν γίνεται αυτό αν δεν έχεις τίποτα ενδιάμεσα.
Θα μοιάζει με φουσκωτό φουλάρι.
Οι χοντροί δεν θέλουν να ζυγίζονται.
Γι' αυτό δεν πηδάμε με αλεξίπτωτο.
Και αυτό, αλλά και γιατί φοβάται αυτός που θα κάνει άλμα τάντεμ μαζί σου.
Όταν κάνεις άλμα, σε ζυγίζουν
και γράφουν το βάρος σου στο χέρι σου με ανεξίτηλο μαρκαδόρο.
Δεν θέλω να εξηγώ στον κόσμο τρεις μέρες μετά το άλμα...
"Όχι, δεν είναι αριθμός τηλεφώνου".
Αν ήμουν επικεφαλής του The Biggest Loser, θα ήταν εντελώς διαφορετικό.
Κατ' αρχάς, οι συμμετέχοντες.
Θα επέλεγα ανθρώπους τέρμα αχάριστους.
Όπως όταν οδηγείς και παραχωρείς προτεραιότητα...
Βασικά, συνήθως χρειάζεται λίγη προσπάθεια να πετύχει. Εσύ κάνεις έτσι...
Κάποιος καταλαβαίνει...
και περιμένεις.
Αλλά εκείνος φεύγει.
Σαν να παίρνει προτεραιότητα λέγοντας "Δική μου!"
Τι είδους ζώο σε ανέθρεψε...
ώστε να πάρεις προτεραιότητα και να μη σηκώσεις καν το χέρι σου
για να ευχαριστήσεις τον πισινό σου;
Κάνε μόνο αυτό.
Γιατί αν δεν ευχαριστήσεις τον πισινό σου,
προκαλείς κίνδυνο στον δρόμο.
Διότι τώρα, πρέπει να σε προσπεράσω αγριεμένα...
για να πάρω πίσω την καλή μου πράξη, αφού σε ανέθρεψε ζώο.
Είναι το ίδιο όταν οδηγείς
ενώ περνάει ένας πεζός τον δρόμο και σταματάς εσύ κι άλλο αμάξι,
αλλά ο πεζός ευχαριστεί μόνο τον άλλον οδηγό
και σε αγνοεί, οπότε εσύ λες...
"Τι έγινε τώρα;
Έκανα το ίδιο πράγμα.
Πού είναι το 'ευχαριστώ';"
Αν ένας πεζός σάς προσπεράσει και δεν σηκώσει το χέρι, χτυπήστε τον.
Όχι να τον σκοτώσετε. Απλά να τον ξαπλώσετε για να μιλήσετε.
Θα βγείτε έξω και θα πείτε
"Μην ανησυχείς. Εργάζομαι στον χώρο της υγείας.
Έχω μικροσκοπικό αιδοίο".
Και μετά "Πού είναι το 'ευχαριστώ', ρε μαλάκα;"
Κάτι τέτοιοι θα συμμετείχαν στη δική μου έκδοση.
Επίσης, στην τραπεζαρία στη δουλειά,
όταν τρως σάντουιτς με την ησυχία σου κι ακούς...
Κοιτάς και τον βλέπεις.
Λες "Ήμαρτον, Μπράιαν.
Γιατί δεν αφήνεις το τσάι;
Ας κρυώσει λίγο,
ώστε να μπορείς να το πιεις.
Κι όχι ν' ακούγεται λες κι έχασες το πάνω χείλος σου σε βίαιο ατύχημα.
Ενώ τώρα, προσπαθείς με το κάτω χείλος
να ρουφήξεις το φακελάκι τσαγιού από τον πάτο της κούπας".
Ο Μπράιαν θα συμμετέχει στο σόου μου.
Ακόμα, ο φίλος που έχουμε όλοι που δεν αφήνει να τελειώσεις μια πρόταση.
Είστε χρόνια φίλοι και μόνο αυτό έχει ακούσει από το στόμα σου.
Κατευθείαν στο σόου μου.
Και βέβαια, οποιοσδήποτε ακροδεξιός πολιτικός που έχει πει τέτοιες μπούρδες
που βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο.
Θα μπουν κι αυτοί. Ξέρετε ποιοι.
Αυτοί που δεν μπορούν να ανεχθούν ένα αυγουλάκι στο κεφάλι
χωρίς να χτυπήσουν εφήβους.
Μπείτε στη φάρμα.
Έπειτα, θα τους δίνουμε δοκιμασίες που δεν θα επιτύχουν,
όπως να μην δώσουν μπισκότο σε χοντρό παιδί.
Αν αποτύχουν, θα κόβονται με χαρτί.
Δεν με ανέθρεψε ζώο. Κατανοώ...
ότι όλοι δεν είναι ίδιοι.
Όπως ο τύπος που ρουφάει το τσάι δεν είναι ίδιος με τον ακροδεξιό πολιτικό.
Άρα, θα τους κόβουμε με διάφορους τύπους χαρτιού.
Όσοι ρουφάνε τσάι κι όσοι διακόπτουν θα κόβονται με 150 gsm.
Οι αγνώμονες στην κίνηση
που δεν έχουν τρόπους, θα κόβονται με λεξικό 300 gsm.
Και οι ακροδεξιοί πολιτικοί με ακτινογραφίες.
Μετά, τρίβουμε τις πληγές τους με λάδι καυτερής πιπεριάς
Ξέρω, έχω πολύ χρόνο να σκεφτώ.
Αυτό κάνω όταν εσείς πάτε γυμναστήριο.
Ο κόσμος λέει "Γιατί οι χοντροί δεν σηκώνουν τον κώλο τους;"
Γιατί σκεφτόμαστε τέτοια πράγματα.
Εντάξει, είναι λίγο ακραίο.
Ίσως... Νομίζω ότι κάποιοι είναι πιο χαμένα κορμιά
απ' ό,τι να χάσουν βάρος οι χοντροί.
Όπως, όταν μπαίνεις στο αμάξι με τον φίλο σου
που είναι ο οδηγός και λες
"Σου εμπιστεύομαι ό,τι πολυτιμότερο έχω:
τη ζωή μου".
Γιατί χωρίς αυτήν δεν γίνεται τίποτα.
Έτσι, οδηγάει
κι επειδή ζεις στη Μελβούρνη, αρχίζει να βρέχει.
Δεν ανοίγει τους υαλοκαθαριστήρες.
Εντάξει.
Δεν θέλω να κατακρίνω, αλλά ξέρεις πόσο σημαντικό είναι εσύ, ο επιβάτης,
να βλέπεις τον δρόμο.
Αλλιώς, πώς ξέρεις να κάνεις το σωστό...
Δεν θες να πεις τίποτα.
Οπότε, μαζεύεσαι στο κάθισμα λίγο.
Λιγάκι.
Γιατί μεταξύ ταμπλό και υαλοκαθαριστήρων,
υπάρχει πάντα ένα μισοφέγγαρο να βλέπεις έξω.
Μετά, πανικοβάλλεσαι και σκέφτεσαι το μαξιλάρι που αγόρασε η γυναίκα σου
για να ζεις άνετα.
Και σκέφτεσαι "Θέλω να ζω άνετα
και θέλω να το συνεχίσω.
Πρέπει να μιλήσω".
"Άνοιξε τους υαλοκαθαριστήρες!"
Και σου λέει "Σκατά, δεν πρόσεξα καν ότι βρέχει".
Ξέρεις ότι οδηγείς, έτσι;
Κι επειδή είναι η Μελβούρνη, σταματάει η βροχή πέντε λεπτά μετά.
Δεν κλείνει τους υαλοκαθαριστήρες.
Όχι μόνο κλείνει το οπτικό πεδίο,
σαν να λέει "Σκατά τα έκανες, φίλε",
αλλά και ηχητικά, έχεις και σάουντρακ.
Στεγνώνει τόσο πολύ,
που κάνει το παράξενο τριπλό άλμα μπροστά σου.
Όταν γυρνάει κάνει...
Δεν είσαι ασφαλής.
Πρέπει να βγάλεις τη ζώνη,
ν' ανοίξεις την πόρτα και να πηδήξεις.
Αυτοί είναι πιο χαμένα κορμιά από σένα.
Όμως, λόγω των κοινωνικών δικτύων,
βρισκόμαστε σε καταστάσεις που νιώθουμε εμείς έτσι.
Γιατί κοιτάς τις υπέροχες ζωές των άλλων,
αφού βάζουν εντυπωσιακά φίλτρα και αηδίες στις σελίδες τους,
ώστε αρχίζεις και τους πιστεύεις.
Ενώ στην ουσία, ξέρεις ότι είναι αηδίες
κι ότι το τάδε άτομο ζει άθλια.
Όμως, τα μάτια σου βλέπουν "Ζει καλύτερα".
Και νιώθεις χαμένο κορμί.
Αλλά δεν είσαι. Όπως αν πας 20 λεπτά νωρίτερα σε πάρτι,
δεν είσαι χαμένο κορμί, αλλά έξυπνος.
Γιατί το φαγητό έχει σερβιριστεί.
Είναι σερβιρισμένο αλλά ακόμα το ταιριάζουν.
Οπότε, μπορείς να συμμετέχεις.
Λες "Όχι, συνεχίστε, μην ανησυχείτε για μένα".
Κοιτάς τον μπουφέ... "Το γουακαμόλε φαίνεται νόστιμο.
Θα το δοκιμάσω.
Για 'κείνη το κάνω.
Για να ξέρει τη γνώμη μου".
Παίρνεις το πατατάκι.
Δεν είσαι χαζή.
Ξέρεις ότι δεν θέλει βιασύνη.
Γνωρίζεις από φαγητό.
Δεν ανησυχείς.
Όταν σπάσει το πατατάκι...
απογοητεύεσαι με τον εαυτό σου.
Λες "Στην ηλικία μου, πώς και δεν μπορώ να φάω;"
Γιατί ξέρεις ότι τα σκάτωσες.
Πρέπει να βγάλεις το πατατάκι πριν έρθει αυτή.
Δεν θέλω να χαλάσω τον μπουφέ προτού έρθει ο κόσμος.
Θα πάρεις άλλο πατατάκι.
Αλλά θα διαλέξεις ένα γερό.
Επειδή ξέρεις ότι τα κυματιστά
είναι πιο γερά από τα άλλα.
Παίρνεις κυματιστό, λοιπόν. Συμβουλή:
Είναι πιο γευστικά καθώς...
Τέλος πάντων...
Το παίρνεις. Δεν είσαι χαζή.
Θα το βουτήξεις βαθιά και αργά
κάτω από το πρώτο πατατάκι.
Λίγο... Δεν θέλεις να πλησιάσεις πολύ,
γιατί μπορεί να σπάσει...
Απλά, θα κάνεις...
Όταν σπάσει και το δεύτερο πατατάκι...
αμφισβητείς κάθε απόφασή σου ως ενήλικη.
"Δεν έπρεπε να μ' αφήσουν μόνη".
Τώρα, πρέπει να το βγάλεις πριν έρθει αυτή.
Είναι δύο τα πατατάκια.
Δεν θα πάρεις και τρίτο, δεν είσαι βλάκας.
Θα μάθεις από τα λάθη σου.
Δεν θέλεις να δει δύο σπασμένα πατατάκια στο γουακαμόλε
και μια τάφρο γύρω του.
Στο δεύτερο βούτηγμα, σε κάνει τσακωτή.
Σαν να είστε στον χορό του σχολείου...
και κοιταζόσαστε.
Μ' αρέσει αυτή η αργή συνειδητοποίηση της στιγμής.
Το χέρι μου είναι ακόμα στο γουακαμόλε.
Έρχεται και κοιταζόσαστε.
Σε κοιτάζει, την κοιτάς...
Ξέρει ότι το χέρι σου είναι στο γουακαμόλε. Κι εσύ το ξέρεις.
Κοιταζόσαστε, γιατί δεν ξέρεις πότε...
να τραβήξεις το χέρι σου.
Τώρα ή ποτέ. Το βγάζεις.
Και το μεγαλύτερο δίλημμα: Τινάζεις ή γλείφεις;
Σε κοιτάζει επίμονα δίχως διακοπή
παίρνοντας το μπολ και λέγοντας
"Δεν νομίζω ότι μου πέτυχε, πάντως".
Μπαίνει στην κουζίνα κι ακούς να το πετάει στον νεροχύτη.
Νιώθεις σαν χαμένο κορμί και λες
"Δεν έχει αβοκάντο αυτήν την εποχή. Μπήκε μέσα 400 δολ."
Δεν είσαι χαμένο κορμί, αλλά δεν σου 'κοψε
πως αν εμφανιζόσουν 20 λεπτά αργότερα,
το γουακαμόλε θα στεκόταν ήδη 40 λεπτά,
θα έπιανε θερμοκρασία δωματίου και θα γινόταν τελείως απαλό.
Τότε, θα το έπαιρνες με οτιδήποτε.
Ακόμα και με την ελπίδα ή τα όνειρά σου κατευθείαν στο στόμα σου.
Δεν ξέρεις αν γίνεται, γιατί δεν είσαι σεφ.
Ούτε εγώ, αλλά είμαι χομπίστας.
Δεν είσαι χαμένο κορμί αν λες "Όχι, ευχαριστώ" σε δωρεάν πράγματα.
Εγώ το κάνω συνέχεια,
αλλά επειδή ζούμε στην εποχή των ινφλουένσερ,
που είναι μια δουλειά που έχεις δωρεάν πράγματα,
είναι ανήκουστο να σε πλησιάζουν ρωτώντας
"Θες κάτι δωρεάν;" και να λες "Όχι, ευχαριστώ".
Εκτός αν είναι φυλλάδιο. Λες "Όχι".
Αλλά μου προσφέρουν πράγματα συνεχώς και λέω "Όχι, ευχαριστώ".
Ειδικά στο αεροπλάνο. "Θέλετε τη θέση της εξόδου κινδύνου;"
Ποτέ την μπίζνες, πάντα της εξόδου κινδύνου.
"Όχι, ευχαριστώ".
Δέκα άτομα πίσω φωνάζουν
"Είπε όχι στη θέση εξόδου κινδύνου;"
Θυμώνουν πολύ όταν λέω "Όχι".
Λέω "Δεν τη χρειάζομαι".
Είμαι 1.60 μ.
Τα γόνατά μου δεν άγγιξαν άλλη θέση.
Ουσιαστικά, αποτελούμαι από κορμό.
Σε κάποιες αεροπορικές, τα πόδια μου δεν ακουμπούν κάτω.
Δώστε την σε κάποιον που τη χρειάζεται. Εξάλλου, δεν είμαι εκπαιδευμένη καλά.
Δεν ξέρω σε ποια αεροπορική σχολή πήγαν αυτές οι αερο-σκύλες,
αλλά εγώ δεν έχω πάει.
Είναι ενοχλητικό όταν σε πλησιάζουν πριν την απογείωση και λένε
"Διαβάσατε το προσπέκτ πτήσης;"
Λέω "Όχι, γιατί έχει μόνο φωτογραφίες.
Δεν διαβάζεις φωτογραφίες, τις κοιτάς.
Είμαι πιο εκπαιδευμένη από σένα τώρα;
Είμαι επικεφαλής της πτήσης;
Το φαγητό με νοιάζει, φίλη μου.
Βάλε με δίπλα στην τουαλέτα, δεν μ' απασχολεί".
Δεν είσαι χαμένο κορμί αν ξυπνάς στις 7 το πρωί και πεις
"Σήμερα είναι κωλομέρα".
Ξέρεις τον εαυτό σου.
Δεν χρειάζεται να περάσει όλη η μέρα για να δεις ότι είναι κωλομέρα.
Ενίοτε, το ξέρεις πριν ανοίξεις τα μάτια.
"Σήμερα θα 'ναι κωλομέρα".
Αν ανοίξεις τα μάτια σου στις 7 το πρωί
και πεις "Γάμα το. Θα μεθύσω μέχρι λιποθυμίας ως τις 3 μ.μ.",
τότε κάν' το.
Κάν' το, λέγεται αυτοφροντίδα.
Φρόντισε τον εαυτό σου.
Προφανώς, αν το κάνεις επί 15 χρόνια, κάθε πρωί,
έχεις πρόβλημα.
Αλλά αν το κάνεις μια φορά κάθε 18 μήνες με δύο χρόνια,
κάν' το.
Γιατί είναι κοινωνικά αποδεκτό να πίνεις το μεσημέρι κι όχι από τις 7 π.μ.;
Αν σου τηλεφωνούσε μια φίλη στις 7 π.μ.,
περίεργο μεν, αλλά αν το έκανε κι έλεγε
"Τι κάνεις;"
"Πίνω λίγο κρασί".
Θα 'λεγε ότι τρελάθηκες.
Όμως η ίδια φίλη θα τηλεφωνούσε το μεσημέρι ρωτώντας "Τι κάνεις;"
"Πίνω λίγο κρασί".
Και θα 'λεγε "Κάπου είναι μεσημέρι".
Απαντάς "Εδώ είναι μεσημέρι, Κάρεν".
Δεν καταλαβαίνω γιατί πιεζόμαστε τόσο
εξαιτίας μερικών ωρών.
Πόσες φορές ξύπνησα,
πήρα το κρασί του κουτιού
και το έβαλα στον πάγκο,
απλά κοιτώντας το και να σκέφτομαι
"Να βγάλω το πώμα ν' αναπνεύσει ή..."
Αυτό είναι το δύσκολο με το κρασί.
Πρέπει να βγάλεις τα προστατευτικά και το πώμα
και πάντα είναι βαθιά στο κουτί.
Πρέπει να βάλεις το χέρι τόσο βαθιά, σαν να δουλεύεις σε φάρμα.
"Νιώθω μια οπλή!"
Βγάζεις το πώμα
και πάντοτε η τρύπα έχει κατεύθυνση πάνω.
Πρέπει ν' ανοίξεις όλο το κουτί και να βγάλεις αργά το πώμα.
Νιώθω ότι κάποιοι βαρέθηκαν μόλις είπα "κρασί του κουτιού".
"Γαμημένο κρασί του κουτιού;"
Δεν με νοιάζει πώς είναι τα οικονομικά σας τώρα,
αλλά κάποια στιγμή,
όλοι μας ήπιαμε κρασί του κουτιού.
Ναι.
Κάποιοι θα πείτε "Δεν έχω πιει ποτέ".
Ήπιατε!
Αν είχατε κάγκουρες φίλους, έχετε πιει τέτοιο κρασί.
Μ' αρέσει η ψυχαγωγία.
Καλώ κόσμο στο σπίτι συνέχεια.
Κι όταν με ρωτούν "Τι να φέρουμε;"
Πάντα λέω "Την καλή σου διάθεση, κούκλα".
Μετά, βγάζω τις ετικέτες από παλιά μπουκάλια κρασιού
και τα γεμίζω με κρασί του κουτιού.
Μην ανησυχείτε,
φτιάχνω και ροζέ.
Κάνω όλη τη διαδικασία.
Ποτέ, τόσα χρόνια,
δεν είπε κανείς στο φαγητό
"Με συγχωρείτε.
Τι φρέσκια αηδία πίνουμε απόψε;"
Όχι, συνήθως λένε
"Από πού το πήρες αυτό;"
Και πάντα λέω "Σε ταξίδι".
Και συμπεραίνουν...
κάπου στον κόσμο.
Αλλά εγώ εννοώ την κάβα.
Το καταλαβαίνουν το επόμενο πρωί.
Γιατί ξέρεις ότι μετά από τέτοιο κρασί
το χανγκόβερ είναι εντελώς διαφορετικό από εκείνο ενός καλού κρασιού.
Ξυπνάς μετά από ένα καλό κρασί
κι έχεις ένα χανγκόβερ του στυλ
"Αυτό το Central Otago του 2009,
ένα θαυμάσιο φρουτώδες pinot noir,
θα με βαρέσει κατά τις 3:30 το μεσημέρι".
Αλλά με το κρασί του κουτιού, ανοίγεις τα μάτια σου και λες
"Ο σατανάς πήδηξε το κρανίο μου χθες.
Κι έχει τεράστιο πέος".
Δεν είσαι χαμένο κορμί.
Το κρασί του κουτιού είναι καλό για την οικογένεια.
Όταν αδειάσει, ξεφλουδίζεις το κουτί, το δίνεις στη γάτα και παίζει.
Μετά, φουσκώνεις το χαρτόνι και παίζουν τα παιδιά.
Είσαι η μητέρα της χρονιάς.
Ναι.
Δεν είσαι χαμένο κορμί...
όταν πας στο σπίτι της μαμάς σου
κι ενώ έφαγες καλά,
τρως λίγο ακόμα και μετά επιδόρπιο.
Έπειτα, σου δίνει τα απομεινάρια σε πλαστική σακούλα
γιατί δεν σου εμπιστεύεται το ταπεράκι της.
Και τώρα, θα πρέπει να οδηγήσεις με μια πλαστική σακούλα με μακαρόνια.
"Γαμώτο, ελπίζω να μην τρακάρω.
Θα είναι δύσκολο να το εξηγήσω".
Είσαι χορτάτη, αλλά πας σε μαγαζί υλικών γιατί χρειάζεσαι ζώνη εργαλείων άμεσα.
Μόλις βγεις από το αμάξι, το μυρίζεις.
Μυρίζεις ψημένο λουκάνικο. Λες "Ναι".
Όπως όταν μπαίνεις στο αεροπλάνο.
Δεν πεινάς, αφού μόλις πραγματοποιούσες γευσιγνωσία.
Είσαι χορτάτη. Λες "Έχω σκάσει".
Όμως, μόλις ακούσεις το καροτσάκι φαγητού, πανικοβάλλεσαι.
Και φωνάζεις "Κοτόπουλο!"
Αυτό γίνεται όταν βγεις από το αμάξι έξω απ' το μαγαζί υλικών και κάνεις...
"Ναι".
Δεν πήγες εκεί για την κουζίνα τους.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Δεν είναι καλό φαγητό.
Αυτά τα λουκάνικα είναι, στην ουσία, βίγκαν.
Φτιαγμένα από ροκανίδια και ροχάλα κατσίκας...
την οποία δώρισε η κατσίκα.
Τα κοίταξε και είπε "Δεν τα τρώω αυτά".
Φταίει η χαρούμενη ατμόσφαιρα.
Κοιτάς τους ανθρώπους και είναι πάντα χαρούμενοι,
γιατί χρειάζεται ο κατάλληλος χαρακτήρας που πηγαίνει και ψήνει λουκάνικα.
Τους κοιτάς και είναι...
Θέλω να είμαι κοντά σ' αυτήν τη χαρά.
Ψάχνεις το αμάξι για κάνα χρυσό νόμισμα,
πας και τους το δίνεις
κι ανοίγεις την παλάμη σου.
Υπάρχουν ελάχιστες περιπτώσεις όπου μπορείς να πας σε άλλον ενήλικα,
ν' απλώσεις το χέρι και να πεις "Βάλε φαγητό εδώ.
Έχω ήδη σακούλα με μακαρόνια στο αμάξι".
Έτσι, παίρνουν μια χαρτοπετσέτα, τη βάζουν στο χέρι σου
και μετά βάζουν το πιο λεπτό λευκό ψωμί που έχεις δει.
Το λέμε μαγικό ψωμί στο σπίτι μου,
γιατί δεν μπορείς ν' αλείψεις τίποτα.
Κάντε μια προσπάθεια, αλλά μόλις κάνετε, η ψίχα εξαφανίζεται.
Δεν θα τη βρείτε στο σπίτι. Εξαφανίστηκε.
Τώρα, έμεινε μόνο η περίεργη κόρα που θυμίζει ψωμί.
Κρατάς τη χαρτοπετσέτα,
τοποθετούν το μαγικό ψωμί με λίγα τηγανητά κρεμμύδια
και βάζουν το λουκάνικο
κι από πάνω σάλτσα ντομάτας, που δεν μοιάζει καν με σάλτσα.
Χωρίς πλάκα, αυτή η αηδία λάμπει στο σκοτάδι.
Τώρα, έχεις το φαγητό στο χέρι σου. Συμβουλή: Αυτό που χρειάζεται
είναι να το καλύψεις.
Πρέπει να το καλύψεις, γιατί...
αν το κρατήσεις ίσια, τρώγεται δύσκολα.
Αν το κρατήσεις ίσια, έχεις πρόβλημα.
Αλλά όταν το ρολάρεις, έχεις γεύμα.
Έτσι, μπαίνεις στο μαγαζί υλικών και ψάχνεις άλλους σαν εσένα.
Ψάχνεις άλλους τύπους με λουκάνικα.
Κι όταν τους δεις, κάνεις...
"Παίρνουμε τις ίδιες αποφάσεις.
Είμαστε εδώ κι έχουμε κι οι δυο μας αυτά.
Πάνω... Όχι, στη ζώνη εργαλείων εννοώ".
Τότε, ξεκινάς να τρως και συμβαίνει κάτι μαγικό
μόλις απομακρυνθείς από το μπάρμπεκιου.
Το κρεμμύδι έχει κρυώσει.
Αλλά το λουκάνικο έχει ζεσταθεί παραπάνω.
Μάλλον, είναι η κόλλα που τα κρατάει ενωμένα.
Πρέπει να προσέξεις πριν το φας.
Πλησιάζεις τα δόντια σου, σαν καυτή πατάτα,
για να μπορείς ν' ανασαίνεις.
Βάλ' του λίγο αέρα.
Προσέγγιση με πολλά δόντια σαν την πρώτη σου πίπα.
Εκεί που διασχίζεις το μαγαζί,
κοιτάς και λες "Γαμώτο, τρώω και τη χαρτοπετσέτα".
Δεν είσαι χαμένο κορμί, εκεί βρίσκονται τα θρεπτικά συστατικά.
Τότε, όμως,
ξεκινάς... Κάποιος ροχαλίζει.
Τέλεια!
Μ' αρέσει που όλοι δείχνουν "Η κυρία εδώ".
Δεν έχεσε και στο κάθισμα δα.
Ας πιω λίγο νερό.
Έρχομαι μια στο τόσο εδώ και πίνω λίγο.
Ξέρετε, όταν πίνω τέτοια γουλιά, η αμπιγιέζ κάνει...
Μήπως και χύσω νερό στα βυζιά μου.
Γιατί αν με ξέρετε, είναι κάτι που σίγουρα το παθαίνω.
Δεν θα φορούσα αυτό το τοπάκι απόψε, αλλά...
Είχα ένα που πήγαινε με το παντελόνι.
Όμως, έχει γεμίσει μισό λίτρο κοτόπουλο.
Ακριβώς. Πάρθηκαν αποφάσεις.
Τους είπα "Αφήστε με να βάλω το λερωμένο τοπάκι,
γιατί, ρεαλιστικά, έτσι θα με βλέπει ο κόσμος στο μέλλον".
Σπάνια να με πετύχεις στον δρόμο χωρίς φαγητό πάνω...
στα μεμέ μου...
Απ' ό,τι φαίνεται, είναι κατακριτέο.
Εντάξει.
Λοιπόν.
Υπάρχουν πράγματα που κάνουμε
που νομίζουμε ότι πετυχαίνουμε, χωρίς να ισχύει.
Όπως οι παντόφλες.
Τα σανδάλια.
Οι σαγιονάρες.
Τα δίχαλα.
Έτσι τα λέμε στη Νότια Αφρική.
Δεν θα υπάρξει παγκόσμια ειρήνη...
αν δεν συμφωνήσουμε σε μια ονομασία.
Πουθενά στον κόσμο δεν έχουν ίδιο όνομα.
Μπες τώρα σε αεροπλάνο, ταξίδεψε κάπου για πρώτη φορά,
πήγαινε σε μαγαζί και πες
"Με συγχωρείτε, ψάχνω για καλοκαιρινά υποδήματα...
που χωρίζουν τα δάχτυλα έτσι".
"Εννοείτε τα..."
Δεν αναρωτιόμαστε καν γιατί τα λένε έτσι.
Απλώς, λέμε "Ναι. Θα ήθελα ένα ζευγάρι μπλε..."
Το πρόβλημα μ' αυτά τα υποδήματα,
είναι ότι δεν έχουν οδηγίες, ενώ θα 'πρεπε.
Εγώ δεν είχα ποτέ, γιατί μεγάλωσα σε μια φάρμα στη Νότια Αφρική
όπου υπήρχαν φίδια, σκορπιοί κλπ.
Οπότε, δεν φορούσαμε τέτοια.
Η πρώτη φορά που αγόρασα ήταν μετά τα 30,
πριν 13 χρόνια, στη Νέα Ζηλανδία.
Και κανείς δεν με απέτρεψε.
Τα αγόρασα, και κανείς μέχρι να βγω απ' το μαγαζί δεν είπε
"Έχεις ξαναβάλει τέτοια;"
Κι εσύ λες "Όχι, ποτέ".
"Έλα εδώ.
Για να ξέρεις,
ακόμα κι αν μια σταγόνα περάσει μέσα,
πέθανες.
Ακόμα κι αν μια σταγόνα βρέξει το απ' έξω,
πέθανες.
Και μη νομίζεις ότι θα ξεφύγεις τρέχοντας...
από το αμάξι σου,
εν μέσω καταιγίδας,
προς το εμπορικό κέντρο...
όπου έχουν βάλει πλακάκια.
Διότι είτε είσαι γυμνασμένη ή όχι,
ετοιμάσου να κάνεις πολύ σπαγκάτο".
Λες "Ωραία".
Βγαίνοντας, λέει "Και κάτι άλλο.
Για να ξέρεις,
αυτά τα υποδήματα
είναι μόνο για να κινείσαι εμπρός.
Τα λέμε μονής κατεύθυνσης.
Ακριβώς. Τι, θες να πας πλαγίως;
Πέθανες.
Θες να κινηθείς πίσω;
Ο θείος μου το δοκίμασε. Πέθανε".
Πολύ περίπλοκα υποδήματα.
Χρειάζονται προειδοποίηση και κάποιος να μένει μαζί σου για καμιά βδομάδα.
Αγόρασα, λοιπόν.
Με τη γυναίκα μου και τα δύο παιδιά μας πήγαμε στο Φίλντινγκ, όπου κατάγεται.
Είναι μια μικρή αγροτική κοινωνία
στο μέσο της Βόρειας Νήσου της Νέας Ζηλανδίας.
Δεν είναι τόσο συναρπαστικό όσο το έκανε αυτός.
Τίποτα δεν συμβαίνει εκεί κάθε μισή ώρα που συνήθως διαρκεί μία ώρα.
Έτσι, κάναμε μια βόλτα με τα παιδιά
κι αφού τελειώσαμε μετά από δύο λεπτά...
πήγα κι έδεσα το δίχρονο παιδί μου στο αυτοκίνητο.
Τον μικρό εμβολιασμένο του ποπό στο κάθισμα.
Ξέχασα, όμως,
ότι φορούσα κάτι τερλίκια του θανατά.
Ξέρετε, μετά που δένεις το παιδί,
κάνεις ένα πλάγιο βήμα για να κλείσει η πόρτα,
γιατί είναι αδύναμα τα μωρά, έτσι;
Αλλά μόλις έκανα το πλάγιο βήμα, το σώμα μου είπε
"Εντάξει, ήρθε η ώρα...
να πέσεις τώρα...
πάνω στον κώλο σου".
Και το μυαλό μου είπε "Δεν μπορώ να το αποτρέψω.
Είσαι μόνη σου".
Έπεφτα τόσο αργά
που είχα χρόνο να μεταφέρω πράγματα από τη μια τσέπη στην άλλη.
Μπορούσα να μεταφέρω την τσάντα μου και να την αφήσω κάτω.
Έπεφτα τόσο αργά που η γυναίκα μου έκανε τον γύρο του αμαξιού και είπε
"Τι κάνεις;"
Είπα "Πέφτω".
Με το τηλέφωνό της
έβγαλε φωτογραφίες και τις έστειλε σε όλο το γκρουπ μας στο WhatsApp.
Έμαθα κάτι πολύτιμο εκείνη τη μέρα.
Πως είμαι κι επίσημα στην ηλικία που δεν έπεσα απλά.
Βίωσα ένα πέσιμο.
Δεν ξέρεις πότε μπορεί να σου συμβεί.
Πριν πέντε χρόνια, οι φίλοι μου θα έλεγαν "Μέθυσες;"
Τώρα, μου στέλνουν φατσούλες ανησυχίας.
"Φίλη μου, είσαι καλά; Βίωσες πέσιμο, έμαθα".
"Όχι, μωρή, φορούσα τα τερλίκια του θανατά. Το είχα ξεχάσει".
Το άλλο που νομίζουμε ότι πετυχαίνουμε
και δεν ισχύει, είναι τα φουσκωτά μπουφάν.
Ειδικά...
στην Μελβούρνη όπου δεν ενδείκνυται.
Σήμερα, θα χαρακτήριζα τον καιρό, ήπιο.
Αν είσαι απ' αυτούς που κρυώνουν εύκολα,
βάλε ένα μακρυμάνικο μπλουζάκι.
Ξέρετε τι είδα σήμερα;
Δύο κυρίες πέρασαν δίπλα μου φορώντας φουσκωτά μπουφάν
μέχρι τη γάμπα.
Τέρμα κουμπωμένες.
Τολμηρή πρόταση, αν το κουμπώνεις τέρμα.
Ενίοτε, λες "Το είχα στη δουλειά,
δεν μπορώ να το κρατάω, άρα το φοράω και το έχω ανοιχτό να παίρνω αέρα".
Όταν το κουμπώνεις τέρμα, υπονοείς
"Κρυώνω, γαμώτο".
Κοίταξα τις γυναίκες και σκέφτηκα
"Τι πρόγνωση ακούσατε;"
Ειλικρινά, δεν θα ήταν καταπληκτικό, στις 3 το μεσημέρι
να έρθει κακοκαιρία και να γεμίσουμε χιόνι
κι αυτές οι δυο σκύλες να πουν
"Το ξέραμε".
Σχεδίασαν αυτά τα μπουφάν
για να μην παγώνουν όσοι ζουν στην Ανταρκτική.
Αν έχεις συνάδελφο που είναι σέρπα,
πρέπει να αγοράσεις ένα.
Αλλά με συνάδελφο τον Μπράιαν,
που δεν τα καταφέρνει μ' ένα τσαγάκι, είσαι εντάξει.
Το ελαφρύ ντύσιμο είναι η σωστή επιλογή.
Φόρα μια ζακέτα κι ένα φουλάρι. Είσαι εντάξει.
Προβληματίζομαι όταν έρχομαι,
γιατί πάντα μετά την πτήση προς Αυστραλία, πάω στο ξενοδοχείο.
Έχει και κλιματισμό.
Έπειτα, λέω "Ας πάω μια βόλτα. Άραγε τι καιρό κάνει;"
Και μετά κοιτάω έξω από το παράθυρο τον κόσμο και λέω
"Μάλιστα.
Δεν μπορώ να καταλάβω".
Διότι, οι μισοί και παραπάνω φοράνε φουσκωτά μπουφάν
με σορτς και τερλίκια του θανατά.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Ετοιμαζόμαστε για χιόνι ή κρίκετ;
Όλοι κάνουμε βλακείες καθημερινά.
Δεν σημαίνει ότι είσαι χαμένο κορμί. Ούτε αν κάποτε ζοριστείς στη ζωή σου.
Τα αληθινά χαμένα κορμιά στην κοινωνία
είναι όσοι προσβάλλουν άλλους στο ίντερνετ για θέματα που δεν γουστάρουν.
Αν πρόσβαλλες κάποιον στο ίντερνετ για την εμφάνισή του,
τι σκατά πρόβλημα έχεις;
Στους Ολυμπιακούς, μια γυναίκα κέρδισε χρυσό μετάλλιο.
Διάβασα το άρθρο. Μπράβο της.
Μετά, έκανα το λάθος να διαβάσω τα σχόλια.
Αν θέλετε να χάσετε πάσα ελπίδα στην ανθρωπότητα
δείτε τα σχόλια στο διαδικτυακό μαγκαζίνο σας
και διαβάστε το πρώτο σχόλιο.
"Μπράβο της, αλλά τι ασχημομούρα".
Μπήκα στο προφίλ του σχολιαστή και σκέφτηκα
"Δεν τον λες και ζωγραφιά.
Εκτός αν κάποιος τον μουντζούρωσε στη γέννα".
Η αυτοπεποίθηση που χρειάζεται...
Αν προσβάλλεις κάποιον για την εμφάνισή του πρέπει να είσαι σέξι.
Ούτε καν μέτριος.
Ατελείωτα σέξι.
Οπότε, αν μπω στο προφίλ σου, να πω "Εντάξει, πάω πάσο".
Όμως, δεν καταλαβαίνω γιατί να προσβάλλεις την εμφάνιση.
Εκείνη δεν δημιούργησε τον εαυτό της.
Αν γινόταν αυτό, όλοι θα ήμασταν εκθαμβωτικοί.
Θα ήμουν τόσο όμορφη, που δεν θα μπορούσατε να με κοιτάξετε.
Δεν θα χρειαζόμουν διαμεσολαβητές σε νέες γνωριμίες.
Με βλέπεις να έρχομαι και χύνεις.
Ναι.
Θα λέει "Έρχεται και χύνω!"
Αν έχεις πρόβλημα με την εμφάνιση κάποιου,
ψάξε τον μπαμπά του στο Facebook και πες "Φίλε, τι έγινε εδώ;"
Επίσης, να προσβάλλεις τη σεξουαλικότητα κάποιου.
Ξέρεις ότι δεν είναι επιλογή του.
Θεέ μου. Ξέρετε ότι δεν είναι επιλογή του;
Σκέφτηκα "Γαμώτο, αυτό το κοινό...
Αυτό το κοινό θα διαφωνήσει".
"Είναι επιλογή.
Είμαστε από την Εκκλησία Βαπτιστών και...
πιστεύουμε ότι είναι επιλογή κι εσύ έκανες την λανθασμένη.
Ήρθαμε να σε γιατρέψουμε".
Η σεξουαλικότητα δεν είναι επιλογή.
Αν ήταν επιλογή, δεν θα υπήρχε ούτε μία στρέιτ γυναίκα.
Χωρίς παρεξήγηση προς τους άντρες.
Καμία παρεξήγηση. Σας αγαπώ, αλλά έχετε δει τα παπάρια σας;
Δεν είναι το μεγαλύτερο προσόν σας.
Είναι επίκτητο γούστο.
Αν η σεξουαλικότητα ήταν επιλογή,
η πρώτη φορά που μια γυναίκα θ' αντίκριζε γυμνό άντρα θα έκανε...
"Πάω να βρω κάνα μουνάκι.
Θα σ' αφήσω μ' αυτά".
Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να εξηγήσεις σε μια ατόφια λεσβία πώς είναι τα παπάρια;
Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;
Λοιπόν, ατόφιο
λέγεται το γκέι άτομο που δεν έχει πάει ποτέ με το άλλο φύλο.
Πάει μόνο με το είδος του, όπως θα το ήθελε ο Θεός.
Βασικά,
υπάρχουν και οι αγνοί γκέι άντρες.
Δηλαδή, δεν έχουν πάει με το άλλο φύλο
και γεννήθηκαν με καισαρική.
Ακόμα και τη μέρα της γέννησής τους, κοίταξαν κάτω και είπαν
"Με τίποτα!
Βγάλτε με από την ηλιοροφή!"
Έτσι...
Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι...
να εξηγήσω σε μια ατόφια λεσβία πώς είναι τα παπάρια;
Γιατί έχω δει κάτι λίγα.
Λέω "Βασικά, είναι σαν...
Είναι σαν...
δύο σάπια ακτινίδια...
να έκαναν μωρό με φακελάκια τσαγιού
και συνέχισαν να μεγαλώνουν".
Ήσασταν φανταστικοί.
Ευχαριστώ που με δεχτήκατε.
Ευχαριστώ, Μελβούρνη!
Υποτιτλισμός: Δημήτριος Θωμαΐδης