Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zróbcie hałas i powitajcie na scenie…
Urzilę Carlson!
Ludzie!
Właśnie dlatego…
ludzie kochają Australię.
Bo macie zryte berety!
Zanim zaczniemy, chciałam wam coś powiedzieć.
Czasami publika wysyła mi prezenty.
Nie ta.
Czasami dają prezenty pracownikowi,
który mi je przekazuje.
I muszę je otworzyć sama.
Nie mam całej ekipy, która ze mną podróżuje,
bo nie jestem Adele.
Nie wiem, co ludzie sobie wyobrażają.
Ja przyszłam tu dziś pieszo. Pięć przecznic.
Człowiek myśli sobie: „To pięć przecznic. Przejdę się”.
A po trzeciej dyszy: „Kurwa, mogłam wziąć Ubera.
Ale nie przejadę Uberem dwóch przecznic, bo wezmą mnie za leniwą”.
Dadzą ci za to dwie gwiazdki i musisz udawać, że kulejesz.
„Tak, skręciłam kostkę”.
Ostatnio miałam występ w Auckland
i kobieta dała prezent pracownikowi, a ten dał go mnie.
Chcę go otworzyć, ale był dziwny.
Owinięty w brązowy papier.
I miał też wstążkę,
ale nie taką fikuśną, jak na Święta.
Szwagierka zawsze musi popisać się jakimś zajebistym pakowaniem.
A ty myślisz: „Wyluzuj. Wiemy, że to sole do kąpieli.
Wydałaś 45 dolców na pakowanie prezentu za dwa pieprzone dolce.
I nie mamy wanny!”.
Tym razem to była stara sznurówka.
Wiesz, że jest źle,
gdy gość tylko wrzuca prezent i od razu ucieka.
Potrząsnęłam nim.
Nie wysypał się żaden proszek i nic nie tykało.
Postanowiłam go więc otworzyć.
Ktoś dał mi kubeczek menstruacyjny.
Nowy, ale mimo wszystko.
Jeśli ktoś nie wie, co to jest,
to niech kobieta, która siedzi najbliżej
wyjaśni wam to sama, bym ja nie musiała.
Pogadajcie sobie.
Zapytajcie kogoś za wami. Powie wam.
Nie wiem, co dzieje się tam. Jakaś pani wymachuje ręką.
Nie wiem, co tłumaczysz, ale chyba się pogubiłaś.
Dla tych, którzy nie wiedzą:
to taka miska dla waszej puśki.
Przydaje się, gdy odwiedza was ciotka.
Od razu wiedziałam, że jestem w tarapatach,
bo jestem dociekliwa
i musiałam go wypróbować.
Nie będę wchodzić w szczegóły,
ale powiem tylko, że to nie dla mnie.
To jak opróżnianie zmywarki, nie?
Drogie panie, wytłumaczcie panom, o czym mówię.
Opróżniacie zmywarkę
i kiedy dochodzicie do plastikowych misek,
to nie wycieracie ich wszystkich osobno.
Zbieracie je do kupy i odkładacie,
a nazajutrz rano chcecie nakarmić z nich dzieciaki.
Wyjmujecie je i…
No właśnie.
Więc to nie dla mnie.
Jestem w podróży około 300 dni w roku.
Zawsze, gdy wracam do Auckland, to idę do swojej lekarki
i robię badania okresowe. Sprawdzam wszystko.
Od stóp po głowę, od wszy po wrośnięty paznokieć
i wszystko pomiędzy.
Sprawdzają cycki i wymazy.
Zaszczepiają mnie na grypę, bo, wiecie, nauka.
Nie mówię wam oczywiście, jak macie żyć.
Szczepimy się, bo rozumiemy pieprzone słowa.
Wiem, że mogą być na sali antyszczepionkowcy.
Gdy powiedziałam ten żart w Auckland, 13 osób wstało i wyszło,
a cała widownia zrobiła…
Jakbym miała się teraz z nimi bić.
Dałam im spokój. Mają w domu chore dzieci.
Poszłam do lekarki, zrobiła swoje
i wysłała mnie do pielęgniarki.
Nasza pielęgniarka, Barb, od dwóch lat jest emerytką.
Ale to dobrze,
bo była dwa lata młodsza od Jezusa.
Nie mam nic do starszych, ale badała mi nawet prostatę.
Nie było źle.
Zbadała mi ją dwa razy.
Ale teraz posłała mnie do nowej pielęgniarki, Maniah.
Weszłam i przywitałam się. Urocza kobieta po pięćdziesiątce.
Zaczęłam rozglądać się za specjalnym fartuchem
z wycięciem z przodu,
by umożliwić dostęp do strefy rozrywki.
Osobiście za nimi nie przepadam,
bo zawsze coś wystaje.
Zaliczyłam już kilka Gwiazdek.
Nie uważam się za grubą,
ale nie da się ukryć,
że mam kilka obiadów na plusie i gówien na minusie.
Nie trzeba być trenerem personalnym,
by wiedzieć, że te dwie sprawy utrudniają chudnięcie.
Ale fartucha nie ma,
a pielęgniarka podaje mi spódnicę lava lava.
Pomyślałam: „Super, to jak sarong.
Wymaz i doświadczenie kulturowe w jednym.
W dechę”.
Wzięłam od niej tę spódnicę
i czekam, aż wyjdzie za zasłonę, żebym mogła się przebrać.
A ona zasunęła zasłonę i została ze mną.
W tym momencie…
odmówiłam ubrania lava lavy.
Rzuciła ją na biurko, a ja rozebrałam się i położyłam.
Zasady są takie, że przy pobieraniu wymazu
pacjent gapi się na ścianę.
A pielęgniarka gapi się na jakiś punkt na zasłonie.
Ale nigdy…
nie patrzy ci w oczy.
W końcu zaczęła i czuję jak tam buszuje.
Człowiek wolałby tam czuć pewną rękę,
która wie, co robi.
Buszowała tam, a ja nie wiedziałam…
kiedy zareagować?
Kiedy powiedzieć:
„Może pomóc?”.
Zbyt niezręcznie, co?
A może milczeć i sterować jej ręką?
Racja, to byłaby przesada.
Ale nie musiałam tego robić, bo wyskoczyła z takim pytaniem,
że na chwilę mnie zamurowało.
„Czy jest pani dziewicą?”
Odparłam…
„Że co proszę?
Nie, uprawiałam seks mnóstwo razy”.
A ona odparła: „Niech będzie”.
I wyszła.
Zaczęłam żałować, że nie ubrałam tej spódnicy.
Leżałam na tym łóżku, jak mrożony kurczak z marketu.
Bałam się, że zaraz ktoś wejdzie.
Ale wróciła po chwili z mniejszym wziernikiem
i znowu spytała mnie:
Na pewno uprawiała pani seks?”.
Odparłam: „Tak!
Moja żona jest w poczekalni”.
Zrozumiała i rzuciła…
„Rozumiem. A uprawiała pani seks z mężczyzną?”.
Odparłam: „Tak, znam ten ból”.
A ona na to: „Pytam, bo ma pani najmniejszą waginę,
jaką widziałam w karierze”.
„W mordę, serio?!”
Pomogłam jej z robotą, ubrałam się, wyszłam i zawołałam: „Chodź, kochanie!”.
Do żony, nie obcego.
Zawołałam ją do gabinetu
i mówię: „Siostra Maniah chce ci coś powiedzieć o…
mojej strefie rozrywki”.
A pielęgniarka rzuciła: „Gdybym miała opisać jej waginę jednym słowem,
byłoby to »drobna«”.
A żona od razu rzuca do mnie:
„Masz nie mówić o tym na scenie!”.
Odparłam: „Suko,
lekarka powiedziała mi, że coś we mnie jest drobne.
Powiem o tym wszystkim!”.
Ale to wyjaśnia kubeczek, nie?
Potrzebowałam naparstka.
Napisałam ten stand-up, bo dziwiło mnie,
że utrata jest taka straszna.
Utrata kluczy, umysłu czy ojca:
wszystko złe.
Ale już utrata wagi…
to zaleta.
Nie rozumiemy tego. Jeśli schudniesz pół kilo,
obcy zaczynają klaskać.
Można rzucić na ulicy: „Schudłam pół kilo”,
a ludzie zaczną ci gratulować i zbijać piątki.
Nie kumam tego.
Gdy naprawdę się kogoś kocha,
mówi się: „Tak cię kocham, że mogłoby być cię 50 kilo więcej”.
Tak to działa z wszystkim innym.
Kochasz ciasta? To je wpieprzasz.
Kochasz kasę? Bierzesz, ile wlezie.
Kocham cię? To schudnij.
Bez sensu.
Wiem, że powinnam schudnąć.
Ale chcę być ostrożna.
Wystarczy mi tylko tyle, bym mogła jeść przy ludziach.
Zjeść sobie kawałek ciasta.
Bo jeśli jest się trochę przy kości, to nie można jeść przy ludziach.
Bo cię ocenią.
Nawet jeśli to tort.
Nawet po udanym zmniejszaniu żołądka.
Chcesz to uczcić ciastem z BP,
bo mają tam bajeczne pierniki. Stąd ta nazwa.
Kupujesz od nich ciasto
i wsuwasz je przed stacją, myśląc: „Pycha, 80 kilo mniej”.
I zawsze przejedzie jakiś dupek,
krzycząc: „Kto zeżarł wszystkie ciasta?”.
A ty mówisz: „Ja”.
Wiem, że muszę schudnąć,
ale nie chcę też przesadzić, by nie wylądować w pornosach.
Bo to naprawdę możliwe.
Jeśli jest się gorącą laską, tak jak ty.
Jesteście piękną parą. Chodzicie razem na siłkę?
- Tak. - No jasne.
Nie osądzam was za to.
Po prostu miło na was zawiesić oko.
Gdybyście podrywali mnie w barze,
to zgodziłabym się na trójkącik.
I nie ograniczałabym się do trzymania kamery.
Bylibyście pod wrażeniem, jaka jestem dzika.
W połowie zbijalibyście piątkę, mówiąc:
„Zajebisty traf, co?”.
Ale musicie uważać, by nie wylądować w porno.
Reszcie to nie grozi.
Gdy jest się w szczęśliwym, zdrowym związku
z udanym pożyciem to w pewnym momencie
któreś z was zaproponuje: „Powinniśmy się nagrać.
No wiesz, podczas bara-bara”.
I zrobicie to.
A jeśli odmówisz, to twój partner już to pewnie robi.
Możesz się zaangażować.
Jest gatunek porno o tym, że się w nim nie jest.
Może chodzi o ciebie.
A potem się zgodzisz.
Podłożycie smartfona gdzieś w sypialni.
A potem zaczniecie to robić, jakby świat się walił.
Dacie z siebie wszystko, bo wiecie, że kamera kręci.
A na końcu rzucasz: „Weź nagranie”.
Złazi z ciebie i leci po smarfona.
Wraca, a ty jesteś cała podekscytowana.
„To będzie dobre.
Na pewno, wspaniale.
Kocham cię”.
I włączasz filmik.
„Czemu mój tyłek jest taki ciemny?
Skąd na nim tyle włochów?
Wygląda jak tarantula w jaskini”.
Patrzysz na swoje ciało z nienaturalnego kąta
i oglądasz swoją aktywność,
której nie zobaczysz w sklepowym lustrze.
Widzisz na swoim ciele rzeczy poza zasięgiem wzroku.
Patrzysz i myślisz: „Mam na plecach sutka?”.
A twój partner rzuca: „No tak.
Nie wiedziałaś?”.
A ty na to: „Nie! Zawsze myślałam, że to pieprzona metka od swetra”.
A on odpowiada: „Nie. A gdy jest gorąco, to wygląda jak Barbie”.
To nagranie jest nienaturalne.
Twoje tłuste, blade ciało posuwa w zawrotnym tempie…
drugie grube, blade ciało,
zderzając się po środku.
To nawet nie brzmi dobrze.
W trakcie się tego nie słyszy.
Ale gdy jest cicho,
a ty patrzysz się na swoje ciało z dodatkowym sutem
na małym ekranie, to słyszysz tylko…
„Co to za hałas?
To twoje jaja na moim brzuchu”.
Patrzysz i dziwisz się: „Czemu się z tobą pieprzę?
Czemu ty pieprzysz się ze mną?
Nie róbmy tego więcej.
A filmik usuń”.
Mówi, że to zrobi, ale rzucasz: „Teraz, do chuja!”.
Usuwa go.
Sprawdza, czy usunął go z ostatnio usuniętych.
Potem biorą razem ten telefon,
idą do szopy,
biorą młotek
i rozbijają go w drobny pył,
a potem wsypują szczoteczką do woreczka.
Jadą na drugi koniec kraju i do każdej toalety po drodze
wsypują trochę tego pyłu
i spłukują go na wypadek, gdyby trafił na to jakiś geniusz IT,
by pozbierać z powrotem do kupy i podzielić się ze światem.
Jesteśmy bardzo ostrożni.
Ale wy…
Nie wy.
Rzucacie: „Nagrajmy się”.
„Dobrze.
Tylko nałożę krem nawilżający”.
Po wszystkim każesz mu wziąć telefon,
a on rzuca: „Spoko”.
Nie musi nawet wstawać, bo joga w końcu spełnia zadanie.
Coś mi strzyknęło. Chyba nie dam…
Lekarza!
Bierzesz telefon.
„Zobaczmy.
To będzie dobre.
Kocham się”.
Włączasz filmik i rzucasz: „Tak, spójrz na to!
Spójrz na to!
Cholera. Dobrze, że poszliśmy na to wybielanie odbytu dla par.
Wyglądamy świetnie!
Sprawmy sobie niebieskie światło.
Fenomenalna robota”.
„Czekaj, teraz będzie najlepsze.
Zrzut.
Wchodzisz w pełny potrójny obrót…”
Nie znam się na sporcie.
Pełny szpagat na fiucie. Cudownie”.
I mówisz: „Zapisz to.
Wyglądamy fenomenalnie.
Obejrzymy to jutro po pilates”.
Nazajutrz wracacie z pilates.
Rzucasz: „Wiesz, jaka jestem po treningu.
Oglądajmy jeszcze raz.
Kurwa, jesteśmy piękni.
Zapisz to. Zrobimy sobie powtórkę jutro po spinningu.
Wiesz, jaka jestem po spinningu.
Gdy moje krocze wciąż wibruje”.
Strzelam. Nie wiem, czy tak jest.
Nie jeżdżę rowerem. Jestem dorosła, mam auto.
Oglądacie to ponownie i rzucasz:
„Jesteśmy tacy piękni,
że powinniśmy się tym podzielić.
Wrzućmy to do sieci”.
Wrzucacie to nagranie na Pornhuba i teraz wszyscy do was walimy.
Bo ze sobą się już nie pieprzymy.
Trzeba być brzydkim lub grubym, bo wyląduje się w porno.
A ojciec się dowie.
Mama nie ogarnie, co się dzieje.
Nie jesteście dorosłymi,
jeśli nie byliście u rodziców…
Czekacie na pieczeń mamy, oglądając z ojcem gówno w telewizji,
aż nagle mama wychyla się z kuchni i woła: „Hej!
Spójrz na komputer. Znów nie ma historii”.
Spoglądasz na ojca i rzucasz: „Ja pierdolę!
Nie umiesz zalogować się na fejsa, ale wiesz, jak wyczyścić historię?”.
A ojciec rzuca: „Później to sprawdzę”.
No kurwa, nie wątpię.
Tak czy inaczej muszę schudnąć.
Żyję w ciągłym strachu,
bo ważę tyle, że gdy robią reportaż o epidemii otyłości w Australii,
to wiem, że mogą pokazać mnie, jak idę po ulicy.
Wiecie, o czym mówię. Zaczynają mówić:
„Jest z nami dietetyk. Epidemia otyłości w Australii…”
Myślę sobie: „O nie! Gdzie to dziś kręcili?”.
A kiedy widzę, że byli niedaleko,
krzyczę: „Nie!
Spierdalajcie!”.
Zawsze namierzą cię w dresie.
Widzę jak grubi robią te swoje małe kroczki
i myślę: „Co to, kurwa, jest? Stawiaj porządne kroki!”.
Oglądaliście kiedyś program The Biggest Loser?
Tak.
Kiedy wpadli na ten pomysł,
w promieniu dziesięciu kilometrów nie było grubego.
To byłby zupełnie inny program.
Ale oni siedzieli w sali w swoich spodniach do jogi
i stwierdzili: „Mamy 200 milionów. Co robimy?”.
Karen z marketingu rzuciła: „Cóż…
Może weźmiemy 12 grubasów
i umieścimy ich w obozie na farmie,
będziemy dawać im sześć marchewek dziennie
i przydzielimy nerwowych trenerów personalnych”.
Jakby byli jacyś inni.
„Przydzielimy im nerwowych trenerów.
Będą na nich ciągle wrzeszczeć, by zwrócili wszystkie te marchewki”.
A wszyscy odparli: „Dobra”.
Nawet jeśli siedział tam grubas,
to rzucił: „Ostre, ale dobre”.
I oglądaliście to.
„I co potem, Karen?”
A ona na to: „Sprawdzimy ich postępy.
Raz w tygodniu staną na wadze w jakimś ładnym stroju.
A za nimi
postawimy wielkie LED-y, których nie będą widzieć.
Umieścimy na nich wagę przed i po, ich BMI i liczbę plemników.
A potem ich ocenimy”.
Gdyby w pokoju był grubas, rzuciłby: „Chwileczkę, kurwa.
Zaczekajcie chwilę, do kurwy nędzy.
Co to mają być za ładne stroje?”.
A ona rzuciła: „Spodnie na rower i stanik sportowy”.
„Nie”.
Jeśli ktoś ma powyżej dwóch lat,
to nie wygląda w nich dobrze.
Jedyni ludzie, którzy powinni je nosić,
to dzieci do drugiego roku
i olimpijczycy.
Tyle. Jeśli jutro rano
zaczniesz wkładać te gacie, to pomyśl, ile masz lat.
A jeśli powyżej dwóch, to czy jesteś olimpijczykiem?
Jeśli nie, to zdejmuj te pieprzone gacie!
Wiecie, jaki jest z nimi problem, zwłaszcza dla kobiet w pewnym wieku?
Jestem po czterdziestce.
Wiecie, jaki jest najcięższy moment dnia?
Ułożenie sutków.
Codziennie rano, gdy zakładam stanik,
czuję się, jakbym układała dwie kostki Rubika.
Chuj tam, włożę je w spodnie.
Nie możesz tego zrobić, Karen,
jeśli nie masz nic po środku.
Wyglądasz jak w mięsnym szalu.
Grubi nie lubią się ważyć. Dlatego nie skaczemy na spadochronie.
Poza tym nie chcemy przerażać tego, kto ma z nami skakać.
Przed skokiem ważą cię i zapisują wynik na ręce
niezmazywalnym markerem.
Nie chcę tłumaczyć ludziom trzy dni po skoku,
że to nie mój numer telefonu.
Gdybym ja tym zarządzała, The Biggest Loser wyglądałby inaczej.
Przede wszystkim, udział brałyby osoby,
które nigdy za nic nie dziękują.
Na przykład, gdy puszczasz kogoś w korku.
Zwykle trzeba pokazywać mu kilka razy.
W końcu załapują…
i czekasz na to.
Ale oni jadą dalej.
Jakby to oni zauważyli to miejsce.
Jakie zwierzę was wychowało…
jeśli korzystacie z luki i nie podnosicie nawet ręki,
by podziękować osobie za wami?
Tyle.
Bo jeśli tego nie zrobicie, na drogach staje się mniej bezpiecznie.
Teraz muszę wyprzedzić was z agresją…
by odzyskać dobry uczynek zmarnowany na jakieś bydle.
To samo tyczy się sytuacji,
kiedy dwa auta zatrzymują się na przejściu
i pieszy dziękuje tamtemu,
a obok ciebie tylko przechodzi.
„Co tu się dzieje?
Ja też stanęłam.
A magiczne słowo?”
Jeśli minął dwie trzecie auta
i wciąż nie podziękował, to możecie go przejechać.
Nie zabić.
Po prostu powalić i pogadać.
Wybiegasz i wołasz:
„Bez obaw, jestem lekarzem.
Mam drobną waginę.
Gdzie moje podziękowania, dupku?”
Wszyscy trafiliby do mojego programu.
Albo gdy masz przerwę w pracy
i chcesz zjeść kanapkę, a słyszysz…
Rozglądasz się i widzisz go.
Rzucasz: „Jezu, Brian.
Zostaw tę herbatę na chwilę.
Niech trochę ostygnie,
byś mógł ją wypić.
Brzmisz, jakbyś stracił górną wargę w jakimś brutalnym wypadku.
A teraz rolujesz dolną wargę w słomkę,
by wyssać torebkę z dna kubka.
Brian też trafi do programu.
Albo ten znajomy, który nigdy nie da ci dokończyć.
Przyjaźnicie się od lat, a usłyszał od ciebie tylko…
Kolejny do programu.
Albo prawicowy polityk, który walnął taką kurewską głupotę,
że masz ochotę skoczyć z mostu.
Do programu. Znacie ich.
Nie potrafią nawet przyjąć ciosu jajkiem
bez rzucania się do nastolatka.
Jedziesz na obóz.
Damy im wszystkim wyzwania, których nie mogą osiągnąć,
jak ukrywanie ciastka przed grubaskiem.
Jeśli polegną, zacinamy ich papierem.
Zostałam wychowana porządnie. Wiem, że ludzie są różni.
Siorbacz herbaty to nie prawicowy polityk.
Dlatego potniemy ich różnym papierem.
Siorbiący i przerywający dostaną papier 150 g/m2.
Chamy, które nie dziękują w korku, dostaną papier 300 gramów.
A prawicowi politycy dostaną promieniami.
A potem natrzemy ich olejem z chili.
Wiem, mam dużo czasu na namysły.
Robię to, gdy wy ćwiczycie.
Czemu grubi nie wezmą dupy w troki?
Bo myślimy o tym gównie.
Może to trochę przesada.
Po prostu inni ludzie są większymi frajerami,
niż grubi, którzy muszą schudnąć.
Jeśli jedziecie z przyjacielem autem, to tak naprawdę mówicie mu:
„Powierzam ci najcenniejszą rzecz, jaką mam:
moje życie”.
Bez niego gówno zrobicie.
Ruszacie, a że to Melbourne, to zaczyna padać.
Nie włącza wycieraczek.
Dobra.
Nie będę taką osobą, ale pasażer powinien wiedzieć,
dokąd jedzie auto.
Inaczej nie wiadomo, kiedy wydać ten dźwięk.
Nie chcesz nic mówić.
Zaczynasz zapadać się w swoim siedzeniu.
Tylko trochę, bo nad deską rozdzielczą
zawsze jest obszar, przez który wszystko widać.
Ale potem zaczynasz panikować, bo myślisz o poduszce od żony
z napisem: „Żyj pełnią życia”.
Myślisz: „Kurwa, chcę żyć pełnią życia.
Nie chcę tego kończyć. Muszę coś powiedzieć.
Włącz wycieraczki!”.
A on rzuca: „O cholera. Nawet nie zauważyłem deszczu”.
„A wiesz, że prowadzisz?”
A że to Melbourne, po pięciu minutach już nie pada.
Nie wyłącza wycieraczek.
Nie tylko coś lata mu przed oczami,
mówiąc: „Kurwa, jesteś tu, koleś?”,
ale jest też ścieżka dźwiękowa.
Są już tak suche,
że robią ten dziwny, potrójny skok.
Kiedy wracają.
To niebezpieczne.
Należy rozpiąć pas, otworzyć drzwi i wyskoczyć.
To więksi frajerzy od was.
Ale przez media społecznościowe
człowiek sam ocenia siebie jako frajera.
Patrzymy na niesamowite życie innych
wrzucone w niesamowite filtry i pierdzielenie w postach,
że zaczynamy wierzyć,
bo choć w głębi wiemy, że to bzdury
i osoby te mają straszne życie,
to oczy mówią: „Lepsze niż twoje”.
I czujesz się jak frajer.
Bzdura. Jeśli pojawiasz się na imprezie 20 minut wcześniej,
to jesteś bystra, a nie głupia.
Żarcie zwykle już czeka.
I wciąż się przygotowują,
więc możesz działać.
Rzucasz: „Spokojnie, nie przejmuj się mną”.
Patrzysz na stół i myślisz: „Guacamole wygląda nieźle.
Spróbuję.
Spróbuję i przekażę opinię, gdyby wymagało poprawy”.
Bierzesz chipsa.
Nie jesteś głupia. Wiesz, by działać powoli.
Jesteś obyta z jedzeniem.
Bez obaw. Kiedy chips się złamie…
jesteś tak rozczarowana,
że nie potrafisz zjeść przekąski w tym wieku.
Bo masz ostre kłopoty.
Musisz go wyciągnąć, nim zauważy.
Nie możesz narobić syfu przed przyjściem reszty.
Bierzesz kolejnego chipsa, ale tym razem mocnego.
Wiesz, że te zakrzywione są dużo mocniejsze od reszty.
Bierzesz takiego. I przy okazji,
zawsze mają więcej smaku, bo…
nieważne.
Bierzesz tego chipsa i nie zrobisz tego głupio.
Zejdziesz nisko i powoli,
a potem zagarniesz pierwszego chipsa.
Tylko trochę, nie za blisko,
bo nie chcesz uszkodzić…
Gdy drugi chips się złamie…
kwestionujesz każdą decyzję, którą podjęłaś jako dorosła.
„Nie powinnam być sama”.
Wiesz, że musisz je wyciągnąć, nim ona wróci.
To już dwa chipsy.
Nie jesteś głupia, by brać kolejnego.
Uczysz się na błędach.
Nie chcesz, by zauważyła dwa padnięte chipsy w guacamole
otoczone pieprzoną fosą.
I w tym momencie wchodzi do pokoju.
Jak na licealnej potańcówce…
wasz wzrok się spotyka.
Uwielbiam to wolne łączenie faktów.
Wciąż mam rękę w guacamole.
Wchodzi i patrzy na ciebie.
Wasz wzrok się spotyka.
Obie wiecie, że trzymasz rękę w guacamole.
I tak patrzycie, bo nie wiesz już,
kiedy powinnaś ją wyjąć.
Nie ma co czekać, więc ją wyciągasz.
Kolejna zagadka.
Strzepnąć czy oblizać?
A ona patrzy ci prosto w oczy, bierze miskę i mówi:
„I tak mi nie smakowało”.
Idzie do kuchni i wrzuca je do zlewu.
Czujesz się jak frajer,
bo to nie sezon na awokado, więc pewnie wydała krocie.
Nie jesteś frajerami, ale nie wiecie,
że jeśli spóźnicie się 20 minut,
guacamole będzie leżało 40 minut, coraz bliżej temperatury otoczenia.
Będzie tak zajebiście gładkie, że zagarniecie je czymkolwiek.
Nawet wasze marzenia uniosą je prosto do ust.
Nie wiecie tego, bo nie jesteście kucharzami.
Ja też nie, ale to moje hobby.
Nie jesteś frajerem, jeśli odmawiasz darmowych rzeczy.
Ja robię to bez przerwy, ale żyjemy w czasach
tak zwanych influencerów,
których praca to dostawanie darmowych pierdół.
Rzadko zdarza się, by ktoś spytał: „Chcesz gratis?” i usłyszał: „Nie”.
Chyba że chodzi o ulotkę.
Ale ja ciągle odmawiam takich rzeczy.
Zwłaszcza w samolocie, gdy proponują miejsca przy wyjściu.
Nigdy klasę biznesową.
Zawsze odmawiam.
Z dziesięć osób wrzaśnie: „Czy ona odmówiła miejsc przy wyjściu?”.
Są na mnie wściekli.
Nie potrzebuję ich, mam 160 cm wzrostu.
Moje kolana nie dotykają fotelu przede mną.
Składam się głównie z torsu.
W niektórych liniach moje stopy nie dotykają podłogi.
Dajcie je komuś w potrzebie. Ja i tak nie jestem dość przeszkolona.
Nie wiem, gdzie te podniebne dziwki się uczyły,
ale ja tam nie chodziłam.
Nie wystarczy raczej, by rzucili ci przed odlotem:
„Czytała pani ten arkusz A4?”.
Odpowiadam: „Nie, bo są tam obrazki.
Na obrazki się patrzy.
Jestem lepiej wyszkolona od ciebie?
Ja tu jestem kapitanem?
Wybrałam was dla przekąsek. Mogę siedzieć nawet przy WC”.
Nie jesteś frajerem, jeśli budzisz się czasem z myślą:
„To będzie lipny dzień”.
Znasz się. Nie musisz czekać do wieczora, by to wiedzieć.
Czasami nie otworzysz nawet oczu i już to wiesz.
Jeśli otwierasz rano oczy
i masz ochotę najebać się do 15.00,
to zrób to.
Musisz się o siebie zatroszczyć.
Oczywiście, jeśli tak wygląda każdy twój ranek od 15 lat,
to masz problem.
Ale jeśli przydarza ci się to raz na jakieś dwa lata,
zrób to.
Czemu akceptuje się picie od południa, ale nie od 7.00?
Gdyby znajoma zadzwoniła o 7.00,
co byłoby dziwne, i zapytałaby:
„Co porabiasz?”.
„Nalałam sobie wina”.
Uzna was za świra.
Ale jeśli zadzwoni o 12.00 i powie:
„Co porabiasz?”.
„Nalałam sobie wina”.
Rzuci: „Pewnie gdzieś jest południe”.
A ja na to: „Tutaj, Cara”.
Czemu narażamy się na taki stres przez kilka pieprzonych godzin?
Tyle razy budziłam się, brałam karton wina,
kładłam go na blacie w kuchni
i zastanawiałam się:
„Wyjąć kurek i pozwolić mu pooddychać?”.
To zawsze jest najtrudniejsze.
Trzeba zdjąć osłonkę i wyjąć z pudełka kurek.
Zwykle jest tak głęboko, że czuję się jak na farmie mlecznej.
„Czuję kopyto!”
Wyciągasz kurek
i za każdym razem otwór skierowany jest w sufit.
Musisz wyjąć cały worek i powoli obrócić korek.
Chyba pogubiłam was z tym kartonem wina.
„Cały, pieprzony karton?”
Nie obchodzi mnie wasza sytuacja finansowa,
ale w pewnym momencie każde z nas piło wino z kartonu.
Może niektórzy myślą: „Ja nigdy”.
Też piliście.
Jeśli macie prostackich kumpli, to piliście.
Uwielbiam spraszać do domu gości.
Gdy pytają, co przynieść, mówię: „Ty wystarczysz, kochana”.
A potem myję etykiety ze starych butelek po winie
i napełniam je winem z kartonu.
Bez obaw, będzie nawet różowe.
Do wyboru do koloru.
I ani razu podczas tych kolacji nikt nie powiedział:
„Przepraszam.
Co za diabelstwo dziś pijemy?”.
Zwykle mówią:
„Gdzie je kupiłaś?”.
Zawsze mówię, że w podróży.
Zakładają, że gdzieś po świecie,
ale to była podróż do monopolu.
Odczują to nazajutrz.
Bo kac po winie z kartonu jest zupełnie inny
niż po dobrym winie.
Po dobrym winie budzisz się i myślisz:
„To Central Otago z 2009.
Ta orzechowa, czerwona słodycz da o sobie znać około 15.30”.
Ale po winie z kartonu otwierasz oczy i myślisz…
„Szatan rozjebał mi wczoraj czachę.
I ma wielkiego kutasa”.
Nie jesteś frajerem.
Wino z kartonu jest dobre dla całej rodziny.
Gdy się skończy, to karton staje się zabawką dla kota.
Torbę się nadmucha i da dzieciom.
Pieprzona matka roku.
Nie jesteś frajerem,
jeśli mama nakarmiła cię obiadem
z dwóch dań i deseru.
Dała ci nawet resztki w reklamówce,
bo nie da ci swoich pojemników.
I teraz musisz wracać ze spaghetti w reklamówce.
„Kurwa, obym nie miała wypadku.
Ciężko będzie mi to wyjaśnić”.
Masz już dość, ale zajeżdżasz do sklepu
po pasek na narzędzia.
Wysiadasz z auta i czujesz to.
Czujesz tę skwierczącą kiełbaskę.
Albo wsiadasz do samolotu
od razu po dziewięciodaniowej degustacji.
Nic już nie zmieścisz,
ale gdy tylko usłyszysz wózek, to panikujesz.
Krzyczysz: „Kurczak!”.
Tak samo jest, gdy wysiadasz z auta przy sklepie z narzędziami
i czujesz to.
Nie idziesz tam dla kuchni.
Bez pieprzenia. To żarcie jest do dupy.
Te kiełbaski są praktycznie wegańskie.
Robią je z wiórów i koziej śliny.
Koza sama splunęła na kiełbasę, myśląc: „Nie ruszę tego”.
Ale wokół jest tyle radości.
Ci ludzie zawsze są szczęśliwi, bo trzeba pewnej osobowości,
by co tydzień przewracać pieprzone kiełbaski.
Cały czas się szczerzą.
Ciągnie mnie do tej radości.
Szukasz w aucie monety,
podchodzisz do nich, dajesz ją
i wystawiasz rękę.
Rzadko zdarza się,
by dorosły wystawiał rękę do drugiego dorosłego, mówiąc:
„Daj jedzenie.
Mam już w aucie torbę spaghetti”.
Potem kładą ci na ręce serwetkę, a na niej
najcieńszą kromkę chleba, jaką świat widział.
Nazywamy to magicznym chlebem, bo nie da się na nim nic posmarować.
Próbujcie, ale od razu wyrwiecie środek.
Już nigdy go nie znajdziecie.
Zostaje wam tylko ta dziwna ramka.
Masz już serwetkę.
Kładą na niej magiczny chleb i smażoną cebulę,
a potem kiełbasę i sos pomidorowy.
Umówmy się, to gówno koło sosu pomidorowego nie stało.
Masz już jedzenie w ręce. I dobra rada:
zegnij je.
Zegnij je w ten sposób, bo ciężko to jeść na płasko.
Na płasko to sterta produktów.
Po zgięciu to już posiłek.
Wchodzisz do sklepu i szukasz ludzi takich jak ty.
Ludzi z kiełbaskami.
A kiedy ich zobaczysz, rzucasz…
„Podjęliśmy tę samą decyzję.
Jesteśmy tu i jemy kiełbaski.
Na… Nie, narzędzia”.
Zaczynasz jeść i dzieje się magia.
Od razu po odejściu od grilla
cebula robi się lodowata.
A kiełbasa jest coraz gorętsza.
Tylko klej trzyma to razem.
Lepiej jeść tego drania naprawdę ostrożnie.
Zębami, jak gorącego ziemniaka,
by móc jeszcze pochuchać tyłem ust.
Dużo używa się zębów,
jak przy pierwszym lodzie.
Jesteś już w połowie sklepu
i orientujesz się, że jesz też serwetkę.
Ale to żadna ujma, bo ma najwięcej składników odżywczych.
Ale potem zaczynasz…
No proszę, mamy tu śpiocha!
Wszyscy szepczą sobie: „To ta pani”.
Przecież nie obsrała siedzenia.
Napiję się wody.
Co jakiś czas przejdę się tu, by trochę się napić.
Za każdym razem, gdy to robię, garderobiana ma grymas…
bo boi się, że poleję sobie cycki.
Kto mnie zna, ten wie, że mnie na to stać.
Nie miałam dzisiaj mieć na sobie tej bluzki, ale…
Góra pasowała do spodni.
Ale zalałam ją pół litra maślanego kurczaka.
Trzeba było podjąć decyzję.
Powiedziałam im: „Pozwólcie wyjść mi w tym brudnym,
bo tak będą widywać mnie ludzie”.
Rzadko można mnie zobaczyć, kiedy nie mam plamy
gdzieś na cyckach.
Ale widać to byłaby przesada.
Dobra, jedziemy dalej.
Czasem mamy się w czymś za mistrzów,
a tak naprawdę jest odwrotnie.
Jak klapki.
Sandałki.
Japonki.
Plakkie.
Tak nazywamy je w RPA.
Na świecie nigdy nie zapanuje pokój,
jeśli nie ustalimy jednej nazwy.
Wszędzie nazywa się je inaczej.
Moglibyście polecieć gdzieś, gdzie nie byliście,
wysiąść, pójść do sklepu
i rzucić: „Przepraszam. Szukam butów na lato…
które zakłada się na palce.
„Jasne, mówi pani o…”
Nawet nie kwestionujemy tej pieprzonej nazwy.
Odpowiadamy: „Tak, poproszę niebieskie”.
Jest z nimi taki problem,
że powinni dodawać do nich instrukcję.
Nigdy takich nie miałam, bo wychowałam się na farmie,
gdzie były węże i skorpiony.
Nie przeszłyby.
Kupiłam je dopiero, gdy byłam po trzydziestce.
W Nowej Zelandii 13 lat temu.
I nikt nic nie mówił.
Nikt mnie nie zatrzymał, by zapytać:
„Chodziłaś już w takich?”.
„Nie, nigdy”.
„Podejdź.
Pamiętaj,
że jeśli do środka dostanie się wilgoć,
to już po tobie.
A jeśli jakaś kropla dostanie się na zewnątrz,
to już po tobie.
I nawet nie myśl sobie,
że możesz pobiec…
ze swojego auta…
w czasie burzy…
do sklepu…
…w którym są kafelki.
Niezależnie od twojego wysportowania,
i tak się wyjebiesz”.
Myślisz sobie: „Pewnie, spoko”.
Wychodzisz i słyszysz: „Jeszcze jedno.
W tych butach…
można iść tylko do przodu.
Nazywamy je jednokierunkowymi.
Chcesz zrobić krok w bok?
Już po tobie.
Krok wstecz?
Wujek próbował i już po nim”.
Te buty są tak skomplikowane,
że powinni z nimi dawać ostrzeżenie i opiekuna na tydzień.
Kupiłam parę
i pojechałam z żoną oraz dziećmi do Feilding, skąd pochodzi.
To małe, rolnicze miasteczko na Wyspie Północnej w Nowej Zelandii.
Ta reakcja jest zdecydowanie przesadzona.
Co pół godziny nic się tam nie dzieje i zwykle trwa to godzinę.
Pokazałyśmy dzieciakom okolicę,
a gdy po dwóch minutach skończyłyśmy…
włożyłam swojego malucha do fotelika.
Posadziłam tam z powrotem jego szczepiony tyłek.
I zapomniałam,
że mam na sobie tych małych zabójców.
A kiedy włoży się dziecko,
trzeba zrobić krok w tył, by zamknąć drzwi,
bo same są jeszcze za słabe.
Ale gdy to zrobiłam, moje ciało stwierdziło:
„Dobra, no to lecimy.
Położysz się troszeczkę.
Lecisz na tyłek”.
A mózg dodał: „Nie mogę nic zrobić.
Radź sobie sama”.
Upadałam tak wolno,
że miałam czas, by przełożyć coś z kieszeni do kieszeni.
Mogłam odłożyć torbę
i po prostu spróbować ustać.
Żona miała czas, by obejść auto i zapytać mnie:
„Co ty robisz?”.
Mówię, że upadam.
Wyjęła telefon,
zrobiła kilka fotek i wysłała wszystkim na WhatsAppie.
Nauczyłam się czegoś cennego.
Moje ratio wieku do wagi jest takie,
że już się nie przewracam.
Zaliczam upadek.
Nie wiecie, kiedy was to spotka.
Jeszcze pięć lat temu znajomi zapytaliby czy piłam.
A teraz dostaję zmartwione emotki…
„W porządku? Podobno upadłaś”.
„Po prostu zapomniałam, że mam na sobie japonki, suko”.
Kolejna pieprzona rzecz, która wcale nie jest taka prosta,
to kurtki puchowe. A zwłaszcza…
wy wszyscy w Melbourne.
Uważam, że dzisiaj jest dość pogodnie.
Jeśli jesteś zmarzluchem,
to możesz ubrać długi rękaw.
A co dziś widziałam?
Dwie kobiety w kurtkach puchowych,
które sięgały im do kostek.
Zapięte.
To już śmiała deklaracja.
Czasami weźmie się ją do pracy,
a ma się zajęte ręce, więc rozpina się ją, by wpuścić wiatr.
Ale gdy ją zapinasz, to jest ci już kurewsko zimno.
Spojrzałam na nie i pomyślałam:
„Sprawdzamy inne pogody?”.
To byłoby kapitalne, gdyby punkt 15.00
zaczęła się ogromna zawieja śnieżna.
A te dwie suki myślą sobie: „Wiedziałam, kurwa”.
Zaprojektowali te kurtki dla ludzi na Antarktyce.
Jeśli masz kumpla Szerpę, to spraw sobie taką.
Ale jeśli twój kumpel to Brian, którego przerasta herbata, to spoko.
Wystarczy ci coś lekkiego, jak kardigan i chusta.
Będzie dobrze.
To takie dziwne.
Zawsze, gdy tu przylatuję, jadę prosto do hotelu.
Wszędzie klima. A potem myślę sobie:
„Przejdę się. Ciekawe, jaka jest pogoda”.
Spoglądam na ludzi za oknem i myślę sobie:
„Tak.
Nie wiadomo”.
Dwie trzecie chodzi w puchowych kurtkach,
szortach i japonkach!
Co to ma być? Szykujecie się na śnieg czy krykieta?
Każdy z nas robi trochę głupot,
ale ciężkie chwile nie czynią nas frajerami.
Prawdziwymi frajerami są ci, którzy atakują innych w sieci za coś,
co nie jest kwestią wyboru.
Jeśli krytykowaliście kogoś w sieci
za to, jak wygląda, to coś jest z wami nie tak.
Na przykład na Olimpiadzie
kobieta zdobyła złoto.
Czytałam artykuł, brawo.
A potem mi odwaliło i sprawdziłam komentarze.
Chcecie stracić nadzieję w ludzi?
Sprawdźcie komentarze na stronie gazety
i poczytajcie sobie. Pierwszy brzmiał:
„Brawo, ale co za brzydula”.
Sprawdziłam jego profil i stwierdziłam:
„Sam nie jest Adonisem.
Chyba że coś stało się przy porodzie”.
Skąd ta pewność siebie?
Jeśli krytykuje się czyjś wygląd, lepiej być kurewsko pięknym.
Nawet nie przystępnym.
W chuj seksownym.
Bo jeśli ktoś zajrzy w profil, uzna: „No dobra”.
Ale nie rozumiem krytykowania wyglądu,
bo to nie jest czyjś wybór.
Gdybyśmy go mieli, bylibyśmy piękni.
Byłabym tak cudowna, że chowalibyście wzrok.
Nikt nie musiałby mnie przedstawiać.
Wiecie, że wchodzę,
bo sami dochodzicie.
„Już wchodzi, bo dochodzę!”
Jeśli naprawdę macie problem z czyimś wyglądem,
to spytajcie jego ojca na fejsie: „Stary, co tu zaszło?”.
Albo krytykowanie kogoś za orientację.
Wiecie, że to nie wybór.
O Boże. Wiecie, nie?
Pomyślałam: „Kurwa, co za publika.
Zaraz wyskoczą: »Ale to jest wybór.
Należymy do Kościoła Baptystów…
i uważamy, że jest wybór, a ty popełniasz zły.
Przyszliśmy po ciebie«”.
Orientacja to nie wybór.
Gdyby był, nie byłoby kobiet hetero.
Bez obrazy dla facetów. Naprawdę was uwielbiam,
ale widzieliście swoje jaja?
No nie są waszym atutem.
Wymagają wyrafinowanego gustu.
Gdyby orientacja była wyborem,
to pierwsza kobieta, która zobaczyłaby faceta nago, zrobiłaby…
„Poszukam jakiejś cipki.
Radź sobie sam”.
Wiecie, jak ciężko opisać jaja lesbijce ze złotym orderem?
Wiecie, jaka to lesbijka?
Taka, która nigdy nie spała z osobą przeciwnej płci.
Spała tylko ze swoją płcią, jak chciałby tego Bóg.
Geje mogą mieć nawet platynowy order.
Nigdy nie spali z kobietą i urodzili się po cesarce.
Nawet podczas porodu spojrzeli i stwierdzili: „Ni chuja!
Wyjmijcie mnie przez górę!”.
Wiecie, jak ciężko mi opisać takiej lesbijce, czym są jaja?
Trochę ich w życiu widziałam.
Zaczynam: „Wygląda to tak…
jakby dwa, zgniłe kiwi…
miały dzieci ze starymi torebkami po herbacie,
przez co robią się coraz dłuższe i dłuższe.
Byliście cudowni!
Dzięki za przyjście!
Dzięki, Melbourne!
Napisy: Krzysztof Zając