Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ขอเสียงต้อนรับสู่เวที...
‎เออร์ซิล่า คาร์ลสัน!
‎พวกคุณ
‎นี่ไง เพราะแบบนี้ไง...
‎เพราะนี่ไง คนถึงชอบออสเตรเลีย
‎เพราะพวกคุณแม่งโคตรบ้าเลย
‎แป๊บนะ ก่อนที่เราจะเริ่มกัน...
‎ฉันอยากเล่าอะไรให้พวกคุณฟัง
‎เพราะบางครั้ง ผู้ชมจะส่งของขวัญให้ฉัน
‎ไม่ใช่ผู้ชมกลุ่มนี้หรอกนะ
‎จริงนะ บางครั้งคนดูจะให้ของขวัญฉัน
‎พวกเขาฝากพนักงานไว้
‎แล้วพนักงานจะเอาไปให้ที่หลังเวที
‎แล้วฉันก็ต้องเปิดเอง
‎เพราะฉันไม่มีทีมงานที่ไปไหนมาไหนด้วย
‎เพราะฉันไม่ใช่อะเดล
‎ฉันไม่รู้คนคิดยังไง คือว่า...
‎คืนนี้ฉันเดินมาที่นี่เอง
‎ตั้งห้าช่วงตึก
‎นึกออกไหมเวลาคุณกำลังตัดสินใจ ก็คิดว่า
‎"แค่ห้าช่วงตึกเอง ฉันเดินได้น่า"
‎แต่พอถึงแยกตึกที่สาม ก็คิดว่า ‎"เวรละ ฉันน่าจะนั่งอูเบอร์มา"
‎แล้วก็คิดว่า "ตอนนี้สายไปแล้ว ‎เรียกอูเบอร์ตอนนี้ไม่ได้ อีกนิดเดียวเอง
‎เดี๋ยวเขาคิดว่าฉันขี้เกียจ"
‎คุณไม่อยากให้คนขับให้คุณแค่สองดาว ‎เพราะคุณขี้เกียจ
‎ไม่งั้นคุณก็ต้องแกล้งทำเป็นขากระเผลก
‎"เออ ข้อเท้าฉันแพลงน่ะ"
‎ฉันได้ของขวัญมาตอนไปเล่นที่ออคแลนด์
‎ผู้หญิงคนหนึ่งฝากของขวัญมากับพนักงาน ‎แล้วพนักงานก็เอามาให้ฉัน
‎ฉันกำลังจะเปิดละ แต่หน้าตามันโคตรทะแม่งเลย
‎มันห่อไว้ในกระดาษสีน้ำตาล
‎แล้วมีเชือกมัดเอาไว้
‎ไม่ใช่เชือกสวยหรูแบบที่ได้ช่วงคริสต์มาสนะ
‎แบบที่พี่สะใภ้มักห่อของขวัญมาโคตรหรูเลย
‎คุณต้องบอกว่า "เออ ใจเย็นนะ
‎เรารู้ว่านี่มันเกลืออาบน้ำ"
‎"แม่ง เธอหมดค่าห่อของขวัญไป 45 ดอลลาร์
‎แต่ของขวัญราคาแค่สองดอลลาร์เนี่ยนะ
‎แถมเราไม่มีอ่างอาบน้ำด้วย!"
‎ไม่ใช่เชือกหรูๆ แบบนั้น ‎นี่แค่เชือกผูกรองเท้าเก่าๆ
‎คุณรู้ว่ามีพิรุธแน่นอน
‎เมื่อพนักงานเตะประตูเข้ามา
‎ปาของขวัญให้แล้วบอกว่า ‎"มีคนฝากมาให้คุณ" แล้ววิ่งหนีไป
‎ฉันมองของขวัญชิ้นนี้ เขย่าดู
‎ไม่มีผงแป้งร่วงลงมา ไม่มีเสียงนาฬิกา
‎งั้นฉันจะเปิดล่ะ
‎ฉันเปิดของขวัญออก
‎มีคนส่งถ้วยอนามัยมาให้ฉัน
‎ของใหม่นะ แต่มันคือถ้วยอนามัย
‎สำหรับคนที่ไม่รู้ว่าถ้วยอนามัยคืออะไร
‎สาวๆ ฉันวานให้พวกคุณ
‎หันไปหาผู้ชายที่นั่งใกล้ๆ
‎อธิบายให้พวกเขาฟังหน่อย ‎ว่าถ้วยอนามัยคืออะไร
‎ฉันจะได้ไม่ต้องพูดเอง
‎คุยกันไปเองนะ
‎ถ้าคุณไม่รู้ หันไปถามคนข้างหลังซะ พวกเขารู้
‎ตรงนั้นทำอะไรกันน่ะ
‎มีผู้หญิงแถวหลังทำท่า...
‎ฉันไม่รู้ว่าคุณอธิบายอะไรอยู่
‎แต่ฉันว่าไม่น่าจะถูกนะ
‎สำหรับคนที่ไม่รู้ว่าถ้วยอนามัยคืออะไร
‎ว่าง่ายๆ มันคือถ้วยทัปเปอร์แวร์สำหรับจิ๊มิ๊คุณ
‎คุณหยิบมาใช้เมื่อถึงวันแดงเดือด
‎เข้าใจนะ
‎แต่ฉันรู้ทันทีที่ฉันได้ของขวัญชิ้นนี้
‎ฉันรู้ว่าซวยแล้ว
‎เพราะฉันเป็นคนขี้สงสัย
‎และฉันรู้ว่าจะต้องลองใช้แน่
‎ฉันจะไม่ลงรายละเอียดนะ
‎แต่ฉันบอกได้เลยว่ามันไม่เหมาะกับฉัน
‎เอาเป็นว่า...
‎นึกออกไหมเวลาเอาจานชาม ‎ออกจากเครื่องล้างจาน
‎สาวๆ หันไปหาผู้ชายแถวที่นั่งคุณ
‎แล้วอธิบายให้พวกเขาฟังหน่อย
‎เวลาคุณเอาจานชามออกจากเครื่องล้านจาน
‎แล้วพอถึงชามและถ้วยพลาสติกของเด็ก
‎คุณไม่ใช้เวลาเช็ดถ้วยทีละใบให้แห้ง
‎ได้แค่คว้ามา สะบัดหน่อยแล้วก็วางเอาไว้
‎พอถึงวันรุ่งขึ้น
‎คุณต้องใช้ชามใบเดิมนั้นใส่อาหารให้ลูกๆ
‎พอคุณหยิบมาก็แบบว่า...
‎เออ นั่นแหละ
‎ไม่ละ ไม่เหมาะกับฉัน
‎ฉันเดินทางบ่อย
‎ฉันเดินสายปีละ 300 วัน
‎เมื่อไหร่ที่ฉันกลับบ้านที่ออคแลนด์
‎ฉันจะไปหาหมอประจำตัวเสมอ
‎ให้หมอตรวจรวดเดียวเลย
‎ตรวจทุกอย่างเลย
‎ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งหาเหาถึงเล็บขบ
‎และทุกอย่างระหว่างทาง
‎ตรวจหน้าอก ปากมดลูก
‎ฉีดยาไข้หวัดใหญ่ให้ด้วย เพราะเป็นวิทยาศาสตร์
‎ฉันจะไม่สั่งให้คุณใช้ชีวิตยังไงหรอก
‎ฉันแค่พูดไปงั้น
‎เราฉีดวัคซีนเพราะเรารู้หนังสือว่ะ
‎ฉันเข้าใจว่าคืนนี้อาจจะมี ‎คนที่ต่อต้านการฉีดวัคซีนอยู่ที่นี่
‎เพราะตอนฉันไปเล่นที่ออคแลนด์ ‎มีคนลุกออกไป 13 คน
‎ทั้งหอประชุมร้องงี้เลย...
‎ยังกับฉันจะลุกไปตบพวกเขาหรืออะไร ‎ฉันบอกว่า
‎"ปล่อยไปเถอะ พวกนั้นมีลูกป่วยรออยู่ที่บ้าน"
‎เอาเถอะ ฉันไปหาหมอ หมอก็ทำหน้าที่ไป
‎แล้วหมอก็ส่งฉันไปหาพยาบาล
‎พยาบาลของเรา พยาบาลบาร์บ ‎เกษียณไปสองปีแล้ว
‎ซึ่งก็ดีแล้ว
‎เพราะเธอเด็กกว่าพระเยซูสองปีได้มั้ง
‎ฉันไม่ได้เหยียดคนแก่นะ
‎แต่สองปีที่ผ่านมา ฉันได้ตรวจต่อมลูกหมากด้วย
‎ก็ไม่แย่นะ
‎เพราะงั้นฉันถึงกลับไปซ้ำอีกปีไง
‎งานนี้ฉันเดินเข้าไป เรามีพยาบาลคนใหม่
‎ชื่อมาไนอาห์
‎ฉันมองเธอแล้วทักว่า "หวัดดีค่ะ"
‎ดูเป็นมิตรดี เธอเป็นผู้หญิงวัยห้าสิบกว่าแล้ว
‎ฉันมองไปทั่วเพราะพยายามหาเสื้อคลุม
‎เพราะคุณต้องสวมเสื้อคลุมที่เปิดด้านหน้า
‎เพราะหมอต้องตรวจนาผืนน้อยของคุณ
‎ส่วนตัวนะ...
‎ฉันไม่ค่อยปลื้มเสื้อคลุมเท่าไหร่
‎เพราะมันปิดไม่ค่อยได้
‎เพราะในชีวิตนี้ ฉันฟาดอาหารวันคริสต์มาส ‎ไปเต็มคราบอยู่หลายปี
‎ฉันไม่คิดว่าตัวเองอ้วนนะ
‎แต่ว่าฉันเคย...
‎ฉันกินล่วงหน้าไปหลายมื้อ ‎และยังไม่ได้อึอีกหลายรอบ
‎คุณไม่ต้องเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวก็ได้...
‎ถึงจะรู้ว่าถ้าสองสิ่งนั้นไม่ไปด้วยกัน
‎คุณไม่มีทางลดน้ำหนักได้ตามเป้าแน่
‎แต่ฉันไม่เห็นเสื้อคลุม
‎พยาบาลมาไนอาห์ก็บอกว่า ‎"ไม่มีค่ะ ฉันใช้ผ้าถุงลาวาลาวา"
‎ฉันคิดว่า "เยี่ยมเลย งั้นก็เหมือนนุ่งโสร่งสินะ
‎ฉันได้ทั้งตรวจปากมดลูก
‎และได้เรียนรู้วัฒนธรรมด้วย
‎ถูกใจเลย"
‎ฉันจึงรับผ้าถุงมา
‎แล้วก็รอให้เธอออกไปและปิดม่านซะ
‎ฉันจะได้แก้ผ้าแล้วนุ่งผ้าถุง
‎เธอปิดม่าน
‎แต่เธออยู่ในห้องกับฉันด้วย
‎ถึงจุดนี้...
‎ฉันตัดสินใจไม่เอาผ้าถุงแล้ว
‎เธอรับไปแล้วก็โยนไว้บนโต๊ะ
‎ฉันถอดเสื้อผ้าออกแล้วโดดขึ้นเตียง
‎กฎของการตรวจปากมดลูก
‎คือคุณที่เป็นคนไข้
‎ต้องจ้องกำแพงไว้
‎ส่วนคุณพยาบาล
‎ต้องจ้องที่จุดบนผ้าม่านตรงนี้
‎แต่ห้าม...
‎สบตากันเด็ดขาด
‎เธอเริ่มตรวจ
‎ฉันรู้สึกได้ว่าเธอคลำไปทั่วเลย
‎ไม่ใช่สิ่งที่คุณอยากรู้สึกเมื่อไปหาหมอ
‎คุณอยากได้มือที่นิ่งมั่นใจ
‎คุณอยากได้คนที่รู้ว่าทำอะไรอยู่
‎ฉันรู้สึกได้ว่าเธอกำลังล้วงไปทั่วเลย
‎ฉันไม่รู้ว่าถึงจุดไหน...
‎ที่ฉันควรจะทำอะไร
‎ตอนไหนที่ฉันควรพูดว่า
‎"อยากให้ช่วยไหม"
‎เขินแย่เลยเนอะ
‎หรือฉันควรจะเงียบไว้แล้วจูงมือเธอเข้าไป
‎เออเนอะ นั่นมันคงมากไป
‎ฉันไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก
‎เพราะเธอถามอะไรที่ไม่คาดคิด
‎จนฉันนี่อึ้งไปเลย ฉันต้องหยุดคิดอยู่แป๊บนึง
‎เธอถามว่า "คุณยังบริสุทธิ์อยู่เหรอ"
‎ฉันนี่แบบ...
‎"เอาใหม่ซิ"
‎ฉันแบบว่า "อ๋อ... ไม่ๆ
‎ฉันมีเซ็กซ์บ่อยไปค่ะ"
‎เธอพูดว่า "อืม
‎โอเค"
‎แล้วก็ออกจากห้องไป
‎ถึงจุดนี้...
‎ฉันคิดเสียดายละที่ไม่ได้นุ่งผ้าถุง
‎เพราะตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียง
‎สภาพยังกับไก่แช่แข็งในซูเปอร์มาร์เก็ต
‎กังวลว่าจะมีใครเปิดเข้ามา
‎ไม่มีใครเข้ามา แต่แป๊บเดียวเธอก็กลับมา ‎พร้อมคีมปากเป็ดอันเล็กลง
‎เธอก็ลงมือต่อแล้วถามว่า
‎"ฉันจะถามคุณอีกครั้งนะ"
‎"แน่ใจนะว่าคุณเคยมีเซ็กซ์แล้ว"
‎ฉันตอบว่า "มีสิ"
‎"ฉันแต่งงานแล้ว เมียฉันรออยู่ในห้อง"
‎เธอตอบว่า "อ๋อ...
‎เข้าใจละ"
‎เธอถามว่า "แต่คุณเคยมีเซ็กซ์กับผู้ชายไหม"
‎ฉันตอบว่า "เคย ฉันคุ้นเคยดีกับความผิดหวัง"
‎เธอบอกว่า "ฉันถามเพราะช่องคลอดคุณเล็กที่สุด
‎เท่าที่ฉันเคยตรวจมาเลย"
‎ฉันพูดว่า "พูดเป็นเล่น!"
‎ฉันดึงมือเธอเข้าไป เธอเอาก้านสำลีปาด
‎ฉันแต่งตัว เดินไปห้องรอพูดว่า "มานี่ ที่รัก!"
‎เรียกเมียนะ ไม่ใช่คนแปลกหน้า
‎ฉันเรียก "มานี่"
‎เราเดินกลับเข้าไป
‎ฉันพูดว่า "พยาบาลมาไนอาห์ ‎มีอะไรจะบอกเธอเรื่อง...
‎นาผืนน้อยของฉัน"
‎พยาบาลมาไนอาห์มองเมียฉัน พูดว่า
‎"ถ้าฉันต้องใช้คำเดียวบรรยายช่องคลอดของเธอ
‎ฉันจะพูดว่า... จุ๋มจิ๋ม"
‎เมียฉันหันขวับมาหาฉัน บอกว่า
‎"เธอเล่าเรื่องนี้บนเวทีไม่ได้นะ"
‎ฉันสวนว่า "อีนี่
‎บุคลากาทางการแพทย์เพิ่งบอกว่า ‎ฉันมีส่วนที่จุ๋มจิ๋ม
‎ฉันจะบอกแม่งทุกคนเลย!"
‎แต่นั่นแหละถึงเป็นที่มาของเรื่องถ้วยอนามัย
‎อย่างฉันต้องการปลอกนิ้ว
‎รายการนี้ชื่อว่า ขี้แพ้
‎ฉันตัดสินใจเขียนรายการนี้เพราะฉัน...
‎สับสน ถ้าคุณสูญเสียอะไร ‎มักจะเป็นเรื่องไม่ดีเสมอ
‎ทำกุญแจหาย เสียสติ สูญเสียพ่อ
‎มีแต่เรื่องลบ
‎แต่เมื่อน้ำหนักหายนิดหน่อย
‎ดันดีซะงั้น
‎ฉันไม่เข้าใจเลย
‎ถ้าคุณน้ำหนักลดไปสักครึ่งกิโล
‎คนแปลกหน้าจะชื่นชม
‎คุณออกไปถนนข้างนอกแล้วพูดว่า ‎"ฉันน้ำหนักลดไปครึ่งกิโล"
‎คนจะพูดว่า "ยินดีด้วย" แล้วไฮไฟว์กับคุณ
‎ฉันไม่เข้าใจเลย
‎ถ้าคุณรักใครจริงๆ
‎ต้องพูดว่า "ฉันรักคุณเหลือเกิน
‎ฉันอยากให้มีคุณเพิ่มอีกสัก 50 กิโล" ไม่ใช่เหรอ
‎ถ้าเป็นอย่างอื่น ยิ่งคุณชอบ คุณก็อยากได้เพิ่ม
‎ชอบเค้กใช่ไหม เอาเค้กมาอีก
‎ชอบเงินใช่ไหม เอาเงินมาอีก
‎ฉันโคตรรักคุณเลย ลดลงหน่อยนะ
‎ไม่เข้าท่าเลย
‎ฉันรู้ว่าฉันต้องลดน้ำหนัก
‎ฉันรู้ดี
‎แต่ฉันอยากระวังมากๆ
‎ฉันอยากลดน้ำหนักมากพอ
‎ที่จะกินในที่สาธารณะได้
‎ฉันแค่อยากกินพายในที่สาธารณะได้
‎เพราะเมื่อคุณรู้ดีถ้าคุณอยู่ที่นี่ ‎แล้วออกอวบนิดหน่อย
‎คุณรู้ดีว่าคุณกินในที่สาธารณะไม่ได้
‎คุณจะถูกตัดสิน จริงไหม
‎ต่อให้เป็นพายเพื่อฉลอง
‎ต่อให้การผ่าเย็บกระเพาะของคุณ ‎ประสบความสำเร็จ
‎และคุณไปซื้อพายที่ร้านบีพีเพื่อฉลอง
‎เพราะพายร้านนี้เด็ดสุด
‎ถึงได้ตั้งชื่อร้านแบบนั้นไง
‎พอไปถึง
‎คว้าพายมาหนึ่งชิ้น
‎คุณอยู่ข้างนอกกำลังกินพาย
‎แบบว่า "หม่ำ หายไปแล้ว 80 กิโล"
‎รู้เลยว่าจะมีไอ้งั่งในรถกระบะขับผ่านมา
‎ตะโกนว่า "ใครกินพายหมดวะ!"
‎คุณต้องตอบว่า "ฉันเอง"
‎ฉันรู้ตัวว่าต้องลดน้ำหนัก
‎แต่ฉันอยากระวังให้มาก ฉันไม่อยากลดมากไป
‎จนต้องไปเล่นหนังโป๊
‎คุณก็รู้ว่ามีความเป็นไปได้มาก
‎ถ้าคุณฮอต
‎ถ้าคุณหน้าตาดี... อย่างคุณนี่ฮอตเลย
‎คุณเป็นคู่ที่ดูดีมาก
‎คุณออกกำลังด้วยกันไหม
‎- ใช่ค่ะ ‎- แหงอยู่แล้ว
‎ฉันไม่ได้ล้อที่คุณหุ่นดีนะ
‎แต่คุณเป็นคู่รักที่ฮอต
‎หน้าตาพวกคุณดูแล้วเจริญตา
‎แบบว่าถ้าคุณสองคนเดินมาหาฉันในบาร์
‎แล้วชวนฉันไปทรีซัมด้วย ฉันเอานะ
‎ไม่ใช่แค่ "ถือกล้องให้" ด้วยนะ
‎ฉันจะทุ่มสุดตัวเลย
‎ฉันจะจัดเต็มสุดๆ พวกคุณจะต้องปลื้มแน่
‎ผ่านไปครึ่งทาง
‎คุณสองคนจะไฮไฟว์กัน ‎เหนือก้นเปลือยเปล่าของฉันว่า...
‎"คนนี้อย่างเด็ดเลย"
‎แต่คุณต้องระวังนะ
‎เพราะคุณสวย คุณอาจจะไปจบลงที่หนังโป๊ก็ได้
‎พวกคุณที่เหลือไม่ต้องห่วงหรอก
‎คุณรู้ดี ถ้าคุณมีความสัมพันธ์ที่มีความสุขรักใคร่กันดี
‎และคุณมีชีวิตรักที่ดี
‎ถึงจุดหนึ่ง
‎คุณคนหนึ่งจะหันไปบอกอีกคนว่า
‎"เราน่าจะถ่ายวิดีโอตัวเองเอาไว้นะ
‎แบบว่าตอนที่เรา...
‎นั่นแหละ"
‎คุณจะทำแน่
‎ถ้าคุณคิดว่า "เราไม่มีทางทำหรอก"
‎คู่ของคุณอาจจะทำลงไปแล้ว
‎ไหนๆ ก็เอาด้วยซะเลย
‎มีหนังโป๊แนวที่คุณไม่รู้ตัวว่าเล่นอยู่
‎งั้นก็เอาด้วยซะเลยสิ
‎แล้วคุณจะบอกว่า "โอเค ก็ได้"
‎คุณจะหยิบมือถือมาวางไว้สักที่ในห้อง
‎แล้วก็จัดเต็มจัดหนักให้ถึงพริกถึงขิงเลย
‎คุณใส่ไม่ยั้งเลย
‎เพราะคุณรู้ว่ากำลังถ่ายวิดีโอตัวเองอยู่
‎พอเสร็จเรื่อง คุณพูดว่า
‎"โอเค ไปหยิบมาซิ"
‎เขาพลิกตัวลงจากคุณ ไปหยิบมือถือมา
‎เขากลับมา คุณตื่นเต้นว่า...
‎"โอ๊ย นี่ต้องออกมาดีแน่เลย
‎นี่ต้องออกมาเด็ดแน่
‎ฉันรักคุณ"
‎พอกดปุ่มเล่น...
‎"ทำไมรูดากฉันสีเข้มงี้ล่ะ
‎ทำไมถึงขนดกด้วย
‎ยังกับแมงมุมยักษ์กำลังเลื้อยออกมาจากถ้ำ"
‎คุณได้เห็นร่างกายตัวเองในมุมที่ปกติไม่เคยเห็น
‎กำลังทำกิจกรรมที่ไม่ค่อยเห็น ‎ตามเงาที่สะท้อนกลับมาจากหน้าต่างร้าน
‎คุณจะเห็นสิ่งต่างๆ บนร่างกายคุณ ‎ที่ปกติไม่เคยเห็น
‎คุณจะมองแล้วพูดว่า
‎"นั่นหัวนมอยู่บนหลังฉันเหรอ"
‎แล้วคู่ของคุณก็จะเฉยมาก ตอบว่า "ใช่
‎ผมนึกว่าคุณรู้อยู่แล้ว"
‎คุณโวยว่า "ไม่นะ ทุกครั้งที่อากาศเย็น
‎ฉันนึกว่าป้ายเสื้อยื่นออกมาซะอีก!"
‎เขาตอบว่า "ไม่ๆ เวลาอากาศร้อน ‎มันจะดูเหมือนปากบาร์บี้แปลกๆ"
‎คุณดูคลิปนั้น มันไม่เป็นธรรมชาติ
‎มันคือร่างขาวซีดอ้วนเผละของคุณ
‎กำลังเด้าสุดแรงเกิด
‎ใส่ร่างขาวซีดอ้วนเผละของอีกคน
‎ปะทะกันตรงกลาง
‎แถมเสียงก็ฟังดูไม่ดี
‎ในช่วงเวลาอันเร่าร้อนนั้น ‎คุณไม่ได้ยินอะไรหรอก
‎แต่เมื่อมีความเงียบ
‎คุณกำลังจ้องร่างขาวซีดที่มีหัวนมเกิน ‎ในหน้าจอเล็กๆ
‎คุณจะได้ยินแต่เสียง...
‎"นั่นมันเสียงอะไร
‎เสียงไข่คุณกระแทกหน้าท้องฉันนี่หว่า"
‎คุณดูแล้วร้องว่า
‎"ฉันอึ๊บคุณทำไมเนี่ย
‎คุณอึ๊บฉันทำไมเนี่ย
‎อย่าทำไอ้เรื่องบ้านี่อีกนะ"
‎คุณบอกว่า "ลบซะ"
‎เขาบอกว่า "เดี๋ยวลบ"
‎"ไม่ คุณต้องลบเดี๋ยวนี้"
‎เขาลบออก
‎คุณเช็กอีกทีว่ามันลบ ‎ออกจากแฟ้มไฟล์ที่เพิ่งลบด้วย
‎คู่รักคู่นั้นคว้ามือถือออกไปด้วยกัน
‎เดินไปที่เพิง
‎คว้าค้อนมา
‎ทุบจนเหลือแต่ผุยผง
‎เอาแปรงมา
‎กวาดใส่ถุงพลาสติกเล็กๆ
‎คุณขับรถจากเหนือสุดจนถึงใต้สุด ‎แล้วแวะที่ห้องน้ำสาธารณะทุกที่
‎ทิ้งผงมือถือนั้นลงในโถส้วม...
‎กดชักโครกซะ
‎เผื่อมีอัจฉริยะไอทีคนไหน ‎กำลังจะคลานออกมาจากแม่ของเขา...
‎เพื่อประกอบร่างมือถือนั้นเข้าด้วยกัน ‎แล้วแชร์ให้โลกเห็น
‎เราต้องระวังให้มาก
‎แต่พวกคุณสองคน...
‎ไม่ใช่คุณสองคน
‎คุณบอกว่า "มาถ่ายวิดีโอกันเถอะ"
‎"ได้ เอาสิ
‎เอาสิ ขอฉันทาโลชั่นให้เสร็จก่อน"
‎แล้วคุณก็ตั้งมือถือเอาไว้
‎หลังจากนั้นคุณพูดว่า "ไปเอามาซิ"
‎เขาพูดว่า "ได้ ไม่มีปัญหา"
‎ไม่ต้องลุกจากเตียงด้วยซ้ำ
‎คุ้มค่าที่เล่นโยคะมานาน
‎เอาจริงนะ เมื่อกี้เจ็บหลังเลย ฉันว่าฉันไม่...
‎หมอ!
‎คุณหยิบมือถือมา
‎"มาดูกันหน่อยซิ
‎นี่จะออกมาดีแน่
‎ฉันรักตัวเองจัง"
‎คุณกดเล่นวิดีโอ พูดว่า "ใช่เลย ดูนั่นสิ
‎ดูนั่นสิ"
‎แบบว่า "แม่เจ้า
‎ผมดีใจที่เราไปฟอกสีรูก้นแบบไปสองจ่ายหนึ่ง
‎เราโคตรดูดีเลย!
‎เราน่าจะหาไฟสีฟ้า ทำให้สว่างหน่อย
‎นี่มันงานระดับโลกเลย"
‎"ใช่ เดี๋ยว ช่วงเด็ดสุดจะมาแล้ว"
‎ตอนลง
‎คุณตั้งท่าตีลังกาสามตลบ...
‎ฉันไม่ค่อยเก่งกีฬาเท่าไหร่
‎"กระโดดฉีกขาลงทับกระปู๋ตัวเอง
‎งดงามมาก"
‎คุณบอกว่า "เก็บไว้
‎เก็บไว้ เราอย่างแจ่มเลย"
‎"ไว้ดูกันพรุ่งนี้ตอนเล่นพิลาทิสเสร็จ"
‎คืนวันรุ่งขึ้น คุณกลับมาจากเล่นพิลาทิส
‎คุณคิดว่า "นี่แหละ
‎ฉันดัดตัวอ่อนมาเพื่องานนี้
‎มาดูกัน" แล้วคุณก็ดูอีกรอบ
‎คุณคิดว่า "แม่งเอ๊ย เราโคตรดูดีเลย
‎เก็บไว้นะ
‎คืนพรุ่งนี้มาดูกันหลังคลาสปั่นจักรยาน
‎คุณก็รู้ว่าฉันเป็นยังไงหลังคลาสปั่นจักรยาน
‎ฝีเย็บฉันยังสั่นอยู่เลย"
‎ฉันเดาว่าคงเป็นอย่างนั้นนะ ฉันไม่รู้หรอก
‎ฉันไม่ขี่จักรยาน ฉันเป็นผู้ใหญ่ มีรถแล้ว
‎คุณดูอีกครั้งแล้วคิดว่า
‎"นี่นะ เราออกจะดูดี
‎คงน่าเสียดายนะถ้าเราเก็บไว้ดูกันสองคน
‎เราน่าจะอัปโหลดซะ"
‎แล้วคุณก็โหลดขึ้นพอร์นฮับ
‎ตอนนี้พวกเราก็ช่วยตัวเองระหว่างดูพวกคุณ
‎เพราะเราเอากันเองไม่ลงแล้ว
‎ฉันแค่จะบอกว่า ปล่อยตัวให้โทรมและอ้วนซะ ‎ไม่งั้นได้ไปเล่นหนังโป๊แน่
‎คุณรู้ดีว่าพ่อคุณต้องได้ดูแน่นอน
‎ใช่
‎แม่คุณไม่รู้หรอกว่ามีอะไร
‎คืองี้...
‎คุณยังไม่ได้ใช้ชีวิตเป็นผู้ใหญ่
‎ถ้าคุณไม่เคยไปบ้านพ่อแม่วันอาทิตย์
‎รอแม่ทำเนื้ออบอยู่ในครัว
‎คุณกำลังดูรายการขยะอะไรสักอย่างกับพ่อ
‎แล้วแม่คุณโผล่หัวออกมาจากครัว "นี่!
‎คุณดูคอมพิวเตอร์ให้หน่อยได้ไหม ‎ประวัติการค้นหาในเน็ตมันหายไปอีกแล้ว"
‎แล้วคุณก็มองหน้าพ่อ คิดว่า "แม่งเอ๊ย
‎เข้าเฟสบุ๊กตัวเองไม่เป็น
‎แต่ดันลบประวัติการค้นหาเป็นซะงั้น"
‎พ่อคุณตอบว่า "ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมดูให้"
‎ดูกะผีสิ
‎เอาเป็นว่าที่ฉันจะพูดคือ ฉันต้องลดน้ำหนัก
‎ฉันขวัญผวาแล้วนะ
‎เพราะตัวฉันเป็นขนาดที่มักจะเห็นในข่าว
‎เวลาพูดถึงวิกฤติโรคอ้วนในออสเตรเลีย
‎ฉันรู้ว่าฉันอาจจะเป็นก้นที่เห็นเดินอยู่ตามถนนก็ได้
‎คุณนึกออกเลย ทันทีที่พวกเขาเริ่มพูดว่า
‎"เรามีนักโภชนาการอยู่ตรงนี้
‎วิกฤติโรคอ้วนในออสเตรเลีย...'
‎คุณคิดว่า "ไม่นะ
‎วันนี้ไปถ่ายกันที่ไหน" และเมื่อคุณ...
‎เมื่อคุณเห็นว่าพวกเขาอยู่แถวที่คุณเพิ่งไป
‎คุณแบบว่า "ไม่!
‎แม่งเอ๊ย!"
‎เพราะคุณใส่กางเกงวอร์มตลอด
‎ฉันเห็นพวกคนอ้วนเดินก้าวเท้าสั้นๆ แบบนี้
‎ฉันคิดว่า "ทำบ้าอะไรวะนั่น
‎ก้าวยาวๆ หน่อยสิ อีนี่!"
‎พวกคุณเคยดูรายการ ‎เดอะ บิ๊กเกสต์ ลูสเซอร์ไหม
‎เคย
‎รู้เลยว่าตอนที่พวกเขาคิดรูปแบบรายการนั้น
‎ไม่มีคนอ้วนอยู่ด้วยเลยแม้แต่คนเดียว
‎เพราะมันจะกลายเป็นรายการที่แตกต่างไปเลย
‎ตอนที่พวกเขาคิดรูปแบบรายการขึ้นมา ‎คงนั่งอยู่ในห้องประชุม
‎ใส่กางเกงโยคะ
‎แล้วพูดว่า "เอาละ ‎เรามีเงิน 200 ล้านดอลลาร์
‎เราจะทำอะไรกันดี"
‎แคเรนจากแผนกการตลาดพูดว่า "งั้น...
‎ถ้าเราหาคนอ้วน 12 คนมา...
‎จับพวกเขาไปอยู่ไร่ลดความอ้วน
‎ให้พวกเขากินแครอตวันละหกอัน
‎หาเทรนเนอร์ส่วนตัวสุดโหดให้"
‎ยังไงก็มีแต่แบบโหดอยู่แล้ว
‎"เราจะให้เทรนเนอร์สุดโหด
‎ตะคอกใส่พวกเขาทั้งวัน บังคับให้ออกกำลัง
‎แล้วอ้วกแครอตพวกนั้นออกมา"
‎ทุกคนก็แบบว่า "ใช้ได้"
‎จุดนี้ต่อให้มีคนอ้วนอยู่ในห้อง
‎พวกนั้นก็จะบอกว่า "แรง แต่น่าดู"
‎พวกคุณก็เคยดูแล้ว
‎พวกนั้นจะถามว่า "โอเค แคเรน แล้วไงต่อ"
‎"แล้วเราก็คอยดูความคืบหน้าของพวกเขา
‎เราจะจับพวกเขาชั่งน้ำหนักสัปดาห์ละครั้ง
‎ใส่ชุดจุ๋มจิ๋มน่ารัก
‎ตรงด้านหลังนั้น
‎มีไฟสีแดงอันเบ้อเริ่มที่พวกเขามองไม่เห็น
‎เราจะใส่น้ำหนักเดิมของพวกเขา
‎น้ำหนักตอนนี้ ค่าดัชนีมวลกาย ‎และจำนวนตัวอสุจิ
‎แล้วตัดสินด้วยวิธีนี้"
‎ถ้าตอนนั้นมีคนอ้วนร่วมประชุมด้วย
‎ต้องพูดละ "เดี๋ยวนะ"
‎"รอเดี๋ยว เดี๋ยวสิวะ
‎ชุดน่ารักจุ๋มจิ๋มที่พูดถึงนี่เป็นยังไง"
‎เธอตอบว่า "อ๋อ
‎ฉันคิดว่าจะให้ใส่กางเกงปั่นจักรยาน ‎กับสปอร์ตบราน่ะ"
‎"ไม่"
‎ถ้าคุณไม่ใช่เด็กสองขวบ
‎คุณจะไม่ดูน่ารักหรือดูดีหรอก
‎กลุ่มเดียวที่ยอมให้ใส่กางเกงปั่นจักรยาน ‎และสปอร์ตบราได้
‎คือคนที่เด็กกว่าสองขวบ
‎หรือถ้าคุณแข่งกีฬาโอลิมปิก
‎แค่นั้น พรุ่งนี้เช้าถ้าคุณตื่นขึ้นมา
‎แล้วคว้ากางเกงปั่นจักรยานมาใส่ ถามสิว่า ‎"ฉันแก่เกินสองขวบรึยัง"
‎ถ้าคำตอบคือใช่ งั้นก็ถามอีกว่า
‎"ฉันแข่งโอลิมปิกอยู่รึเปล่า"
‎ถ้าคำตอบคือไม่ ถอดกางเกงบ้านั่นซะ
‎รู้ไหมว่าชุดนั้นมีปัญหาอะไร
‎โดยเฉพาะสำหรับผู้หญิงบางวัย ‎อย่างฉันอายุ 40 กว่าแล้ว
‎รู้ไหมว่าสิ่งที่ยากที่สุดในวันของฉันคืออะไร
‎จัดหัวนมให้ตรงกัน
‎ฉันตื่นขึ้นมาทุกเช้าและเมื่อฉันหยิบบรามาใส่
‎ยังกับเล่นลูกรูบริกสองลูกที่โคตรยากพร้อมกัน
‎ช่างแม่ง เหน็บกางเกงไว้ละกัน
‎เออ แคเรน แต่มันเหน็บกางเกงไม่ได้นี่หว่า
‎ถ้าไม่มีสัดส่วนตรงกลางเลย
‎ไม่งั้นจะดูเหมือนใส่ผ้าพันคอสีเนื้อ
‎คนอ้วนไม่ชอบชั่งน้ำหนัก
‎เราถึงไม่เล่นดิ่งพสุธาไง
‎เพราะเหตุนั้นและมันทำให้ ‎คนที่ต้องโดดคู่คุณกลัวฉิบหายเลย
‎พวกเขาชั่งน้ำหนักคุณเวลาจะดิ่งพสุธา
‎แล้วพวกเขาก็เขียนน้ำหนักของคุณบนมือคุณ
‎ใช้ปากกากันน้ำเลยนะ
‎ฉันไม่อยากคอยบอกคนอื่น ‎หลังจากโดดไปแล้วสามวัน
‎"อ๋อเปล่า ไม่ใช่เบอร์โทรหรอก"
‎ถ้าฉันเป็นคนทำเดอะ บิ๊กเกสต์ ลูสเซอร์นะ
‎คงออกมาคนละเรื่องกันเลย
‎เริ่มจากคนที่ฉันจะจับไปออกรายการ
‎คนที่ฉันจะให้ไปออกเดอะ บิ๊กเกสต์ ลูสเซอร์ ‎คือพวกคนที่ขอบคุณไม่เป็น
‎เช่นเวลาคุณกำลังขับรถอยู่ ‎แล้วคุณให้ทางอีกคัน
‎มักจะต้องส่งสัญญาณกันหลายที
‎เพื่อพยายามให้เขาขับออกมาได้ แบบว่า
‎แล้วพอพวกเขาออกมาได้...
‎คุณก็รอ
‎แล้วเขาก็ขับออกไปเลย
‎ยังกับพอได้ทางไปแล้วร้องว่า "ของฉัน!"
‎พ่อแม่ไม่สั่งสอนรึไง
‎ถึงขับเข้าทางแล้วไม่ยกมือแบบนี้
‎เพื่อขอบคุณคนข้างหลังคุณ
‎ทำแค่นั้นเอง
‎เพราะถ้าคุณไม่ขอบคุณคนข้างหลังคุณ
‎คุณทำให้ถนนไม่ปลอดภัยละ
‎เพราะตอนนี้ ฉันต้องไล่บี้แซงคุณ
‎เพื่อทวงผลความดีของฉันคืน
‎เพราะพ่อแม่คุณไม่เคยสั่งสอน
‎เหมือนกับเวลาคุณขับรถอยู่
‎รวมทั้งทางคนข้าม คุณหยุดแล้วรถอีกคันก็หยุดด้วย
‎พอคนเดินข้ามไปก็ขอบคุณรถคันนั้น
‎แล้วเดินผ่านรถคุณไป คุณก็แบบว่า...
‎"อะไรกันเนี่ย
‎ฉันก็ทำเหมือนคันนั้นนะ
‎ไม่ขอบคุณฉันหน่อยเหรอ"
‎ฉันว่านะ ถ้าคนเดินผ่านรถคุณไปค่อนคัน
‎แล้วยังไม่ยกมือขอบคุณด้วยซ้ำ ชนมันเลย
‎ไม่ได้จะฆ่านะ
‎แค่ให้ล้มจะได้ลงไปคุยด้วย
‎คุณโดดลงจากรถ บอกว่า
‎"ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเอง ‎ฉันทำงานด้านการแพทย์
‎ฉันมีจิ๊มิ๊จุ๋มจิ๋ม"
‎ถามว่า "ไหนล่ะคำขอบคุณของฉัน ไอ้เวร"
‎คนพวกนี้ต้องไปเข้าค่ายบิ๊กเกสต์ ลูสเซอร์ของฉัน
‎หรือเวลาคุณทำงาน แล้วอยู่ในห้องอาหาร
‎คุณอยากกินแซนด์วิชเงียบๆ ก็ได้ยินเสียง...
‎พอหันไปจึงเห็นเขาอยู่ตรงนั้น
‎คุณพูดว่า "โธ่เว้ย ไบรอัน
‎วางแก้วชาไว้ก่อนได้ไหม
‎รอให้มันเย็นลงหน่อย
‎คุณจะได้ดื่มสบายๆ
‎จะได้ไม่ฟังดูเหมือนคุณประสบอุบัติเหตุ ‎จนริมฝีปากบนหลุดไป
‎ตอนนี้คุณเลยต้องห่อริมฝีปากล่างให้เป็นหลอด
‎พยายามดูดถุงชาขึ้นจากก้นถ้วย
‎ไบรอันต้องเข้าค่ายบิ๊กเกสต์ ลูสเซอร์แน่นอน
‎หรือเพื่อนคนหนึ่งที่เรามีกันทุกคน
‎คนที่ไม่เคยปล่อยให้เราพูดจบเลย
‎คุณเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้ว
‎แต่เขาเคยเห็นคุณพูดแค่นี้
‎เข้าค่ายบิ๊กเกสต์ ลูสเซอร์โลด
‎หรือนักการเมืองฝ่ายขวาคนไหน ‎ที่เคยพูดจาโคตรงี่เง่า
‎จนคุณอยากเอาหัวโขกตะปู
‎ได้เข้าแน่นอน คุณรู้ดีว่าใคร
‎แบบพวกที่ยอมโดนไข่โปะหัวเบาๆ ก็ไม่ได้
‎ต้องหันไปต่อยเด็กวัยรุ่นซะงั้น
‎เข้าค่ายไปเลย
‎จากนั้น เราจะให้พวกเขาประลองฝีมือ
‎ทำสิ่งที่ไม่มีทางทำสำเร็จ
‎เช่น อย่าให้คุกกี้ตกไปอยู่ในมือของเด็กอ้วน
‎ถ้าทำไม่ได้ จะโดนกระดาษบาด
‎แต่พ่อแม่ฉันสอนมาดี ฉันเข้าใจว่า
‎ไม่มีใครเหมือนกัน
‎อย่างคนซู้ดน้ำชาไม่ได้อยู่ระดับเดียว
‎กับนักการเมืองฝ่ายขวา
‎เราจะใช้กระดาษคนละแบบบาดพวกเขา
‎พวกซู้ดชากับตัวขัดจังหวะ ‎จะโดนกระดาษ 150 กรัมบาด
‎พวกคนที่ไม่ขอบคุณเวลาขับรถ
‎พวกไร้มารยาท ‎จะโดนกระดาษมัน 300 แกรมบาด
‎ส่วนพวกนักการเมืองฝ่ายขวา ‎ใช้ฟิล์มเอ็กซ์เรย์บาด
‎แล้วเอาน้ำมันพริกถูแผลเข้าให้
‎ฉันรู้ ฉันมีเวลาคิดเยอะมาก
‎ฉันทำแบบนี้แหละเวลาที่พวกคุณเข้ายิม
‎คนถามว่า "ทำไมพวกคนอ้วน ‎ไม่ลุกมาออกแรงบ้าง
‎เพราะเราคิดถึงเรื่องแบบนี้อยู่ไง
‎โอเค นั่นอาจจะแรงไปหน่อย
‎อาจจะเป็นเพราะว่า... ฉันแค่คิดว่า ‎คนอื่นเป็นพวกขี้แพ้
‎มากกว่าคนอ้วนที่กำลังลดน้ำหนัก
‎สมมติว่าคุณขึ้นรถไปกับเพื่อน
‎เพื่อนเป็นคนขับ เท่ากับคุณบอกเพื่อนว่า
‎"ฉันกำลังฝาก
‎สิ่งสำคัญที่สุดที่ฉันมีไว้กับเธอ:
‎ชีวิตฉันเอง"
‎เพราะถ้าไม่มี ก็ทำบ้าอะไรไม่ได้เลย
‎คุณเริ่มขับรถไป
‎เพราะคุณอยู่ที่เมลเบิร์น ฝนก็เริ่มตก
‎เพื่อนไม่เปิดที่ปัดน้ำฝน
‎ก็ได้
‎ฉันจะไม่ทำตัวเป็นคนแบบนั้น แต่คุณรู้
‎ว่าสำหรับผู้โดยสารแล้ว สำคัญมาก
‎ที่คุณต้องมองเห็นเส้นทางขับรถ
‎ไม่งั้นจะรู้ได้ไงว่าจะเลี้ยวขวา...
‎คุณไม่อยากพูดอะไร
‎คุณเลยเริ่มไถลตัวลงไปนิดหน่อย
‎แค่นิดเดียว
‎เพราะตรงเหนือคอนโซล ใต้ที่ปัดน้ำฝน
‎มีช่องว่างรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ‎ให้คุณมองออกไปได้
‎แต่คุณก็เริ่มตื่นตระหนกละ
‎และเริ่มคิดถึงหมอนที่เมียซื้อให้
‎ที่เขียนไว้ว่าใช้ชีวิตให้คุ้มค่า
‎คุณคิดว่า "บ้าเอ๊ย ฉันอยากใช้ชีวิตให้คุ้มค่า
‎ฉันอยากใช้ชีวิตต่อไป
‎ฉันน่าจะพูดอะไรสักอย่าง"
‎"เปิดที่ปัดน้ำฝนสิวะ!"
‎เพื่อนก็พูดว่า "อ้าวเวร ไม่เห็นด้วยซ้ำ ‎ว่าฝนตกแล้ว"
‎รู้ตัวใช่ไหมว่าขับรถอยู่
‎และเพราะว่าที่นี่คือเมลเบิร์น
‎ห้านาทีต่อมา ฝนก็หยุดตก
‎เพื่อนก็ไม่ปิดที่ปัดน้ำฝน
‎พวกเขาทั้งมีอะไรบังตาอยู่
‎บอกว่า "นายซวยแล้วพวก"
‎แต่ยังมีเสียงประกอบด้วย
‎อากาศแห้งมากจนที่ปัดกระตุกต่อหน้าต่อตา
‎ตอนปัดลง มันเป็นแบบนี้...
‎คุณไม่ปลอดภัย
‎คุณต้องปลดเข็มขัดออก
‎เปิดประตูแล้วม้วนตัวเตรียมกลิ้ง...
‎คนพวกนี้เป็นขี้แพ้มากกว่าอีก
‎แต่นั่นแหละ เพราะเรามีโซเชียลมีเดีย
‎เราทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ ‎ที่เรารู้สึกเป็นขี้แพ้เสียเอง
‎เพราะคุณดูชีวิตอันแสนหรูของคนอื่น
‎เพราะพวกนั้นมีฟิลเตอร์ที่สวยงาม
‎และเรื่องไร้สาระบนหน้าเพจ
‎ที่ทำให้คุณหลงเชื่อ
‎เพราะแม้ว่าเมื่อใช้หัวคิดดู ‎คุณรู้ว่าเรื่องพวกนี้ไร้สาระ
‎คุณรู้จักคนคนนี้ ชีวิตพวกเขาเฮงซวยจะตาย
‎แต่สายตาคุณก็มองว่า "ดีกว่าชีวิตแกละกัน"
‎คุณก็จะรู้สึกเหมือนขี่แพ้
‎แต่ไม่จริงเลย เหมือนกับถ้าคุณไปงานปาร์ตี้ ‎เร็วก่อนเวลา 20 นาที
‎คุณไม่ได้เป็นขี้แพ้
‎คุณฉลาด
‎เพราะอาหารจัดวางพร้อมแล้ว
‎อาหารจัดไว้พร้อมแล้ว
‎แต่พวกเขายังเตรียมงานอยู่
‎คุณมีส่วนร่วมได้
‎คุณบอกว่า "ไม่เป็นไร ทำงานไปเถอะ ‎อย่าห่วงฉันเลย"
‎คุณมองที่โต๊ะ คิดว่า "กัวกาโมเล่น่ากินจัง
‎ขอชิมหน่อยซิ
‎ฉันจะลองชิมแทนเธอ
‎ให้คำแนะนำที่มีประโยชน์เผื่อเธอต้องการ"
‎คุณหยิบมันฝรั่งทอดมาหนึ่งชิ้น
‎แต่คุณไม่โง่
‎คุณรู้ว่าต้องค่อยๆ ตัก
‎คุณเคยกินอาหารมาก่อน
‎ไม่ต้องห่วง
‎เมื่อมันฝรั่งทอดชิ้นนั้นหัก...
‎คุณจะผิดหวังในตัวเองมาก
‎คิดว่า "ฉันโตป่านนี้ ‎แล้วยังกินของว่างพลาดได้ยังไง"
‎ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าซวยหนักละ
‎คุณต้องตักเศษมันฝรั่งทอดนั้นออกมา ‎ก่อนที่เธอจะออกมา
‎อย่าทำให้โต๊ะเละก่อนคนอื่นจะมาถึง
‎คุณหยิบมันฝรั่งทอดมาอีกหนึ่งชิ้น
‎แต่คุณต้องหยิบชิ้นที่แข็งแกร่ง ชิ้นที่...
‎ไม่ เพราะคุณรู้ว่าชิ้นที่โค้งๆ
‎ชิ้นที่โค้งๆ มีโครงสร้างแน่นหนากว่าชิ้นอื่น
‎คุณหยิบชิ้นโค้งๆ นั้นมา แนะนำให้นะ
‎มันรสชาติเข้มข้นกว่าด้วย เพราะมันออกจะ...
‎เอาเถอะ คืองี้...
‎คุณหยิบชิ้นนั้นขึ้นมา
‎คุณรู้ตัวว่าไม่โง่
‎คุณจะค่อยๆ ตักช้าๆ
‎ต้องค่อยๆ อ้อมไปรอบๆ ชิ้นเดิม
‎แค่อ้อมนิดหน่อย... อย่าเข้าไปใกล้มาก
‎เพราะมันอาจจะทำลายโครงสร้างของ...
‎คุณต้องตักกวาด...
‎เมื่อชิ้นที่สองก็หัก...
‎คุณจะสงสัยการตัดสินใจทุกครั้งในวัยผู้ใหญ่ของคุณ
‎"ฉันไม่ควรจะอยู่คนเดียวนะนี่"
‎คุณรู้ดีว่าต้องตักชิ้นนั้นออกมาก่อนที่เธอจะออกมา
‎คุณทำตกไว้ในนั้นสองชิ้นละ
‎ไม่หยิบมาอีกชิ้นหรอก คุณไม่โง่
‎คุณจะเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง
‎คุณไม่อยากให้เธอออกมาเห็น ‎มันฝรั่งทอดสองชิ้นครึ่งจมกัวกาโมเล่อยู่
‎แถมมีร่องอยู่รอบๆ
‎พอคุณเอานิ้วลงไปตัก
‎เธอออกมาจับได้คาหนังคาเขา
‎ยังกับคุณอยู่ที่งานเต้นรำมัธยมปลาย...
‎คุณสบตากัน
‎ฉันชอบจังที่คุณค่อยๆ เข้าใจมุก
‎มือฉันยังคาอยู่ในกัวกาโมเล่
‎เธอเดินออกมา สบตากับคุณ
‎เธอมองคุณ คุณมองเธอ
‎เธอรู้ว่ามือคุณอยู่ในกัวกาโมเล่
‎คุณก็รู้ว่ามือตัวเองอยู่ในนั้น
‎คุณมองหน้ากัน เพราะคุณไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...
‎ที่คุณควรจะดึงมือออก
‎ไม่มีเวลาแล้ว คุณเลยดึงมือออกมา
‎ทีนี้ยิ่งยากละ
‎จะสะบัดมือหรือจะเลียเอา
‎เธอเอาแต่จ้องคุณตาไม่กระพริบเลย
‎เธอมองคุณ ถือชามไป บอกว่า
‎"ฉันไม่ค่อยปลื้มรสนี้อยู่แล้ว"
‎เธอเดินเข้าครัวไป คุณได้ยินเสียงเธอ ‎โยนชามใส่อ่างล้างจาน
‎คุณรู้สึกสมเพชตัวเองมาก เพราะคิดว่า
‎"นี่ไม่ใช่หน้าอาโวคาโด ‎ชามนั้นน่าจะเสียไป 400 ดอลลาร์ได้"
‎คุณไม่ใช่พวกขี้แพ้ แต่คุณไม่รู้เลยว่า
‎ถ้าคุณไปช้าหน่อยสัก 20 นาที
‎กัวกาโมเล่วางอยู่บนโต๊ะมา 40 นาทีแล้ว
‎ค่อยๆ หายเย็นจนเท่าอุณหภูมิห้อง
‎มันจะเนื้อเนียนเลย
‎คุณจะใช้อะไรตักก็ได้ทั้งนั้น
‎ใช้ความหวังและความฝันตักเข้าปากยังได้เลย
‎คุณไม่รู้หรอกเพราะคุณไม่ใช่เชฟ
‎ฉันก็ไม่ใช่ แต่ฉันใส่ใจ
‎คุณไม่ใช่พวกขี้แพ้ถ้าคุณปฏิเสธของฟรี
‎ฉันปฏิเสธของฟรีเป็นประจำ
‎แต่ตอนนี้เพราะพวกเราอยู่ในยุค ‎ที่มีคนทำหน้าที่เป็นผู้มีอิทธิพล
‎ซึ่งเป็นงานที่ได้รับของฟรีตลอดทั้งวัน
‎เป็นเรื่องแปลกมากมีคนมาหาคุณแล้วถามว่า
‎"อยากได้ของฟรีไหม" ‎คุณตอบว่า "ไม่ล่ะ ขอบใจ"
‎แต่ถ้าเป็นใบปลิวหรืออะไรพวกนั้น ‎คุณจะตอบแค่ "ไม่ล่ะ"
‎แต่มีคนมาเสนอของฟรีให้ฉันประจำ
‎ฉันตอบว่า "ไม่ล่ะ ขอบใจ"
‎โดยเฉพาะเวลาขึ้นเครื่องบิน
‎พวกเขาถามว่า "อยากได้ที่นั่งติดทางออกไหม"
‎ไม่เคยเสนอชั้นธุรกิจเลย
‎ติดทางออกเสมอ
‎ฉันตอบว่า "ไม่ล่ะ ขอบใจ"
‎คนที่ต่อแถวห่างไปอีกสิบคนท้วงว่า
‎"นั่นเธอไม่เอาที่นั่งติดทางออกเหรอ"
‎พวกเขาของขึ้นเลยเมื่อฉันปฏิเสธ
‎ฉันบอกว่า "ใช่ ฉันไม่ต้องการ"
‎ฉันสูง 160 เซ็นติเมตร
‎หัวเข่าฉันไม่เคยโดนที่นั่งคนอื่น
‎เพราะฉันมีแต่ช่วงตัว
‎บางสายการบิน เท้าฉันไม่แตะพื้นด้วยซ้ำ
‎ยกให้คนอื่นที่จำเป็นต้องใช้เถอะ
‎ฉันไม่รู้สึกว่าฉันฝึกมาพอที่จะนั่งตรงนั้นอยู่ดี
‎ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณโสบนฟ้า ‎จบโรงเรียนการบินที่ไหนมา
‎แต่ฉันไม่เคยเรียน
‎ฉันคิดว่าแค่ที่พวกเขามาถามคุณ
‎ก่อนเครื่องบินจะออกไม่พอหรอก
‎"คุณอ่านแผ่นพับเอสี่รึยังคะ"
‎ฉันตอบว่า "เปล่า ไม่ได้อ่าน เพราะมันมีแต่รูป
‎รูปไม่ต้องอ่าน ใช้ดูเอา
‎ตอนนี้ฉันฝึกมามากกว่าคุณแล้วเหรอ
‎ฉันเป็นคนคุมเที่ยวบินนี้รึไง
‎ฉันแค่มากินของว่าง
‎จับฉันไปนั่งติดห้องน้ำก็ได้ ไม่สนหรอก"
‎คุณไม่ใช่คนขี้แพ้
‎คุณไม่ขี้แพ้ถ้าคุณตื่นขึ้นมา ‎ตอนเจ็ดโมงเช้าแล้วคิดว่า
‎"วันนี้แม่งเฮงซวย"
‎คุณรู้เอง ไม่ต้องใช้เวลาจนหมดวัน ‎ก็รู้ได้ว่าวันนี้จะเฮงซวย
‎บางครั้งรู้ก่อนจะลืมตาด้วยซ้ำ
‎"เออ วันนี้แม่งเฮงซวยแน่"
‎ถ้าคุณลืมตาขึ้นมาตอนเจ็ดโมงเช้า
‎แล้วคิดว่า "ช่างแม่ง ‎ไม่ถึงบ่ายสามแม่จะเมาให้ปลิ้นเลย"
‎ก็เอาเลย
‎เอาเลย มันคือการดูแลตัวเอง
‎ดูแลตัวเองซะบ้าง
‎แน่นอน ถ้าคุณตัดสินใจทำแบบนี้ทุกเช้า ‎มาตลอด 15 ปี
‎คุณมีปัญหาละ
‎แต่ถ้าคุณทำทุกปีครึ่งหรือสองปี ‎"วันนี้นี่แหละ"
‎ก็เอาเลย
‎ทำไมสังคมถึงยอมรับได้
‎ถ้าดื่มเหล้าตอนเที่ย ‎แต่ดื่มตอนเจ็ดโมงเช้าไม่ได้
‎ถ้าเพื่อนโทรหาคุณตอนเจ็ดโมงเช้า
‎ซึ่งคงแปลกนะ แต่ถ้าเพื่อนโทรมาถามว่า
‎"ไง ทำอะไรอยู่"
‎"ฉันเพิ่งรินไวน์"
‎เพื่อนคงคิดว่าคุณบ้าไปแล้ว
‎แต่ถ้าเพื่อนคนเดิมนั้นโทรหาคุณตอนเที่ยง ถามว่า
‎"ไง ทำอะไรอยู่"
‎"ฉันเพิ่งรินไวน์"
‎เพื่อนจะพูดว่า "คงเป็นตอนเที่ยง ‎ที่ไหนสักแห่งเนอะ"
‎คุณย้อน "เที่ยงที่นี่ไง คาร่า"
‎ฉันไม่รู้ว่าเรากดดันให้ตัวเองเครียดทำไม
‎แค่เวลาไม่กี่ชั่วโมงเนี่ยนะ
‎ไม่รู้กี่ครั้งที่ฉันตื่นขึ้นมา
‎แล้วหยิบไวน์กล่องออกมา ‎วางไว้บนเคาน์เตอร์ในครัว
‎ฉันจ้องกล่องไวน์ คิดว่า
‎ฉันควรจะเอาหัวก๊อกออกไหม ‎ให้ไวน์หายใจหน่อย...
‎เพราะไวน์กล่องมันยากตรงนี้แหละ
‎คุณต้องเปิดกล่องออก แล้วหยิบหัวก๊อกออกมา
‎มันอยู่ลึกเข้าไปในกล่องเสมอ...
‎คุณต้องล้วงมือเข้าไปลึกมาก
‎ฉันรู้สึกยังกับทำงานในฟาร์มโคนม
‎"ฉันจับกีบเท้าได้แล้ว!"
‎ต้องล้วงหัวก๊อกออกมา
‎ร้อยทั้งร้อยเลย รูก๊อกจะหันไปอีกทาง
‎คุณต้องเปิดออกทั้งถุง
‎ค่อยๆ เขย่าให้หัวก๊อกหันลงมา
‎ฉันว่าพวกคุณบางคนหลุดไปแล้ว ‎ทันทีที่ฉันพูดว่า "ไวน์กล่อง"
‎คุณคิดว่า "ไวน์กล่องบ้าอะไร"
‎ฉันไม่สนหรอกว่า ‎ตอนนี้สถานะการเงินคุณเป็นยังไง
‎แต่ถึงจุดหนึ่ง
‎พวกเราทุกคนต้องเคยดื่มไวน์กล่อง
‎เออสิ
‎พวกคุณบางคนคิดว่า "ฉันไม่เคยย่ะ"
‎คุณเคยย่ะ!
‎ถ้าคุณมีเพื่อนบ้านนอก คุณต้องเคยดื่มไวน์กล่อง
‎ฉันชอบสังสรรค์
‎ฉันชวนคนมาที่บ้านเป็นประจำ
‎พอพวกเขาถามว่า "ให้เราเอาอะไรไป"
‎ฉันตอบทุกครั้งว่า "แค่พาตัวเองมาก็พอจ้ะ"
‎จากนั้นฉันจะเช็ดป้ายออกจากขวดไวน์เก่าๆ
‎แล้วเอาไวน์กล่องเติมลงไปแทน
‎ไม่ต้องห่วง
‎ฉันจะผสมไวน์โรเซ่ให้คุณด้วย
‎ฉันจัดการครบครันเลย
‎ผ่านมากี่ปีก็ไม่เคยมีสักครั้งเลย
‎ที่มีคนกำลังกินมื้อค่ำอยู่ถามขึ้นมาว่า
‎"ขอโทษนะ
‎เราดื่มน้ำเน่าอะไรอยู่วะเนี่ย"
‎ไม่มีเลย พวกเขามักจะบอกว่า
‎"คุณได้ไวน์นี้มาจากไหน"
‎ฉันจะตอบว่า "ตอนเดินทางน่ะ"
‎พวกเขาคิดไปเองว่า...
‎หมายถึงจากทั่วโลก
‎แต่แค่เดินทางไปร้านเหล้าเอง
‎พวกเขารู้อีกทีก็ตอนเช้า
‎เพราะวันรุ่งขึ้น หลังจากดื่มไวน์กล่อง
‎อาการเมาค้างมันคนละเรื่องเลย ‎กับตอนดื่มไวน์ดีๆ
‎หลังจากดื่มไวน์ดีๆ คุณตื่นขึ้นมา
‎มีอาการเมาค้าง คุณตื่นขึ้นมาร้องว่า...
‎"โอ๊ย เซ็นทรัลโอทาโกปี 2009 นั่นน่ะ...
‎ปิโนต์ นัวร์หอมรสถั่วขวดนั้น ‎จะกลับมาเล่นงานฉันตอนสามโมงครึ่งแน่เลย"
‎แต่คุณรู้ดีว่าเมื่อดื่มไวน์กล่อง
‎คุณลืมตาขึ้นมา ร้องว่า...
‎"เมื่อคืนซาตานอึ๊บหัวกะโหลกฉันว่ะ
‎กระปู๋ซาตานอย่างเบิ้มเลย"
‎คุณไม่ขี้แพ้หรอก
‎ดื่มไวน์กล่องมันดีสำหรับครอบครัว
‎เมื่อคุณดื่มเสร็จ คุณถอดกล่องออก
‎ยื่นให้แมวเอาไปเล่นต่อได้
‎เอาถุงมาเป่าให้ลูกเล่นต่อได้
‎คุณแม่งเป็นแม่ดีเด่นแห่งปีเลย
‎เออ
‎คุณไม่ขี้แพ้...
‎ถ้าคุณกลับมาจากบ้านแม่
‎คุณกินมื้อใหญ่มา
‎คุณกินไปสองจาน แม่จัดของหวานให้อีก
‎แม่เก็บของเหลือใส่ถุงพลาสติกให้ด้วย
‎เพราะแม่ไม่ไว้ใจคุณถ้าใส่กล่องทัปเปอร์แวร์ให้
‎ตอนนี้คุณต้องขับรถพร้อมมีถุงพลาสติก ‎ที่ใส่สปาเก็ตตี้วางอยู่ข้างๆ
‎"เวรละ อย่าเกิดอุบัติเหตุนะ ‎ไม่รู้จะอธิบายยังไงเลย"
‎คุณอิ่มแล้ว คุณรีบขับรถไปร้านขายอุปกรณ์
‎เพราะคุณต้องการเข็มขัดเครื่องมืออันใหม่
‎พอลงจากรถปุ๊บ คุณได้กลิ่นเลย
‎คุณได้กลิ่นไส้กรอกจากลานบาร์บีคิว ‎คุณคิดว่า "ใช่เลย"
‎เวลาคุณขึ้นเครื่องบิน
‎คุณไม่หิว เพราะเพิ่งกินเมนูชิมอาหาร ‎แบบเก้าคอร์สมา
‎คุณอิ่มตื้อ บอกว่า "ฉันอิ่มมากแล้ว"
‎แต่ทันทีที่คุณได้ยินเสียงล้อรถเข็นอาหารออกมา
‎คุณเลิ่กลั่กเลย
‎คุณเลิ่กลั่ก ร้องว่า "เอาไก่! อ้าว"
‎มันเป็นแบบนั้นเลยเมื่อก้าวลงจากรถ ‎ที่ร้านขายอุปกรณ์ คุณคิดว่า
‎"ใช่เลย"
‎คุณไม่ได้ไปเพื่ออาหารชั้นเลิศหรอก
‎อย่าคิดบ้าๆ
‎นั่นไม่ใช่อาหารดีๆ
‎รู้นะว่าไส้กรอกพวกนั้น ‎แทบจะเป็นอาหารวีแกนแล้ว
‎ทำมาจากเศษไม้กับน้ำลายแพะ
‎แพะสละน้ำลายให้เอง
‎มันมองไส้กรอกแล้วคิดว่า "ถุย กินไม่ลงหรอก"
‎แต่เพราะที่นั่นมีความสนุกสนานกันมาก
‎คุณมองคนพวกนั้นที่มีความสุขตลอดเวลา
‎เพราะต้องมีบุคลิกพิเศษนะ
‎ถึงจะไปยืนปิ้งไส้กรอกได้แม่งทุกสัปดาห์
‎คุณมองไป พวกเขาแบบว่า...
‎ฉันอยากอยู่ใกล้ๆ ความสุขนั้น
‎คุณค้นหาเหรียญทองทั่วรถ
‎คุณเดินไปหา ยื่นเหรียญทองให้ ‎แล้วยื่นมือออกไป
‎มีโอกาสน้อยมากที่ผู้ใหญ่คนหนึ่ง ‎จะเดินไปหาผู้ใหญ่อีกคน
‎ยื่นมือออกไปแล้วพูดว่า
‎"ใส่อาหารมา
‎ฉันมีถุงสปาเก็ตตี้อยู่ในรถแล้ว"
‎พวกเขาหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมา
‎วางใส่มือคุณ แล้ววางขนมปังแผ่น ‎ที่บางที่สุดที่เคยเห็นมาไว้บนนั้น
‎ที่บ้านฉันเรียกว่าขนมปังมหัศจรรย์
‎เพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะราดอะไรลงไปได้
‎ลองดูได้นะ
‎แต่พอราดปุ๊บ ขนมปังทะลุหายไปเลย
‎หาในบ้านไม่เจอด้วยซ้ำ มันหายไปเลย
‎เหลือแค่ขอบที่เคยเป็นขนมปัง
‎คุณถือผ้าเช็ดปากอยู่
‎มีขนมปังมหัศจรรย์ ‎แล้วพวกเขาก็ใส่หัวหอมทอดลงไป
‎ต่อด้วยไส้กรอก
‎ราดซอสมะเขือเทศไว้ด้านบน
‎ซอสที่ไม่มีส่วนผสมมะเขือเทศเลย
‎ว่ากันตรงๆ มันเรืองแสงในความมืดได้ด้วย
‎ทีนี้ก็ได้อาหารอยู่ในมือแล้ว
‎แนะนำให้นะ คุณต้องจับมันพับซะ
‎คุณต้องพับทั้งชิ้นเลย แบบนี้
‎เพราะถ้าคุณถือไว้เป็นแผ่นจะกินยากมาก
‎ถ้าคุณถือเป็นแผ่น จะเป็นปัญหานะ
‎แต่ทันทีที่คุณม้วน ถึงเป็นอาหารได้
‎คุณเดินเข้าไปในร้านขายอุปกรณ์
‎มองหาคนอื่นที่เหมือนคุณ
‎คุณมองหาชาวไส้กรอกคนอื่น
‎พอเห็นปุ๊บ คุณก็...
‎"เราใจตรงกันเลย
‎เรามาที่นี่ มีไส้กรอกเหมือนกัน
‎บน... หมายถึงเข็มขัดเครื่องมือของคุณน่ะ"
‎แล้วคุณก็กินเข้าไปและเกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้น
‎ทันทีที่คุณเดินออกมาจากลานบาร์บีคิว
‎ตอนนี้หัวหอมเย็นชืดแล้ว
‎แต่ไส้กรอกจะยิ่งร้อนขึ้น
‎ฉันว่านั่นเป็นสิ่งที่ทำให้มันอยู่ด้วยกันได้
‎คุณต้องค่อยๆ กินเข้าไปอย่างระมัดระวัง
‎คุณต้องใช้ฟันเล็มเหมือนกินมันฝรั่งร้อนๆ
‎จะได้หายใจทางข้างปากได้
‎พ่นลมไล่ความร้อนหน่อย
‎ต้องใช้ฟันเบิกทางก่อน
‎เหมือนตอนบ๊วบครั้งแรกน่ะ
‎คุณเดินเข้าไปในร้าน กินไปได้ครึ่งอันละ
‎พอมองดูถึงเห็นว่า "เวรละ ‎ดันกินผ้าเช็ดปากเข้าไปด้วย"
‎คุณไม่ใช่คนขี้แพ้ สารอาหารมันอยู่ในนั้น
‎แต่แล้ว...
‎เราเริ่ม... มีคนหัวเราะขึ้นจมูกด้วยเหรอ
‎เจ๋งเลย
‎ชอบจังที่ทุกคนชี้ "ผู้หญิงคนนี้หัวเราะ"
‎เธอไม่ได้อึราดที่นั่งนะ
‎ขอจิบน้ำหน่อย
‎ฉันจะเดินมาจิบน้ำตรงนี้นานๆ ครั้ง
‎ทุกครั้งที่ฉันจิบน้ำแบบนี้ ‎ผู้หญิงฝ่ายเสื้อผ้าที่อยู่ชั้นล่างทำหน้างี้
‎เผื่อฉันทำน้ำหกใส่นม
‎เพราะถ้าคุณรู้จักฉัน
‎ร้อยทั้งร้อย มันต้องเกิดขึ้นแน่
‎ตอนแรกฉันไม่ได้จะใส่เสื้อตัวนี้หรอก
‎แต่ว่า...
‎ฉันมีเสื้อที่เข้ากับกางเกงตัวนี้
‎แต่มันเลอะไก่เนยครึ่งกิโล
‎เลยต้องตัดสินใจใหม่
‎ฉันบอกพวกเขาว่า ‎"ให้ฉันใส่เสื้อเลอะๆ เถอะ
‎เพราะในอนาคต ‎คนน่าจะเห็นฉันในสภาพนั้นมากกว่า"
‎ยากมากนะที่จะเห็นฉันตามถนน ‎โดยไม่มีเศษอาหารเลอะอยู่
‎ตามนม แต่ว่า...
‎เห็นกันอยู่ว่าไม่ผ่าน
‎เอาละ
‎เอาละนะ
‎มีบางอย่างที่เราทำกัน
‎และคิดว่าเราทำได้ดี แต่ที่จริงไม่ใช่เลย
‎เช่นรองเท้าแตะหนีบ
‎แจนดัลส์
‎ฟลิปฟลอป
‎พลักกีส์
‎เราเรียกว่างั้นในแอฟริกา
‎คืองี้ เราจะไม่มีวันมีสันติภาพในโลกได้...
‎ถ้าเราตกลงกันไม่ได้ซะที ‎ว่าจะเรียกรองเท้าแบบนี้ว่าอะไรกันแน่
‎ไม่มีที่ไหนในโลกที่เรียกเหมือนกันสักที่
‎ต่อให้คุณขึ้นเครื่องบินตอนนี้ ไปสักที่ที่คุณไม่เคยไป
‎ลงจากเครื่อง ไปที่ร้าน ถามว่า
‎"โทษนะคะ
‎ฉันกำลังหารองเท้าสำหรับหน้าร้อน...
‎ที่ใช้นิ้วเท้าหนีบแบบนี้
‎"อ๋อ คุณหมายถึง..."
‎เราไม่ถามด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเรียกแบบนั้น
‎เราแค่ตอบว่า "ใช่ ฉันอยากซื้อ... สีฟ้า"
‎รองเท้าพวกนี้นะ
‎ไม่มีคำแนะนำวิธีใช้มาให้ทั้งที่ควรจะมีนะ
‎ฉันไม่เคยมีสักคู่หรอก ‎เพราะฉันโตมาในฟาร์มที่แอฟริกาใต้
‎เรามีทั้งงู ทั้งแมงป่องตรึม
‎เลยใส่ไม่ได้หรอก
‎ครั้งแรกที่ฉันซื้อรองเท้าแบบนั้น
‎คือตอนอายุ 30 กว่าแล้ว
‎สิบสามปีที่แล้วที่นิวซีแลนด์
‎ไม่มีใครห้ามฉันไว้
‎พอฉันซื้อแล้วกำลังจะเดินออก ‎ไม่มีใครพูดเลยว่า "นี่
‎เคยใช้มาก่อนรึเปล่า"
‎พอตอบว่า "ไม่เคยค่ะ"
‎"มานี่ซิ
‎นี่ บอกให้รู้ไว้นะ
‎ถ้ามีความชื้นแม้แต่หยดเดียวซึมเข้าไปในรองเท้า
‎คุณตายแน่
‎อ้อ และถ้ามีความชื้นแม้แต่หยดเดียว ‎หยดบนรองเท้า
‎คุณตายแน่
‎อ้อ และอย่าคิดแม้แต่นิดเดียว
‎ว่าเวลามีพายุฝน
‎คุณจะสามารถวิ่ง...
‎จากรถ...
‎หนีเข้าห้าง...
‎ที่ปูพื้นกระเบื้องได้
‎เพราะไม่ว่าร่างกายคุณจะพร้อมหรือไม่
‎คุณจะต้องล้มหน้าแหกขาฉีกแน่นอน
‎คุณคิดว่า "อ๋อ โอเค ได้ๆ"
‎พอคุณจะเดินออกจากร้าน ‎พวกเขาบอกว่า "อีกอย่างนะ
‎บอกให้รู้ไว้
‎รองเท้านั่นน่ะ
‎เอาไว้เดินไปข้างหน้าเท่านั้น
‎เราเรียกว่ารองเท้าทิศทางเดียว
‎อยากก้าวไปข้างๆ เหรอ
‎ตายแน่
‎อยากก้าวถอยหลังเหรอ
‎ลุงฉันเคยลอง เขาตายแล้ว"
‎รองเท้าแตะมันซับซ้อนนะ
‎น่าจะมาพร้อมคำเตือนหรือส่งคนมาอยู่ด้วย ‎สักหนึ่งสัปดาห์หลังซื้อไป
‎ฉันซื้อมาหนึ่งคู่
‎ฉันกับเมียพาลูกสองคนของเราไปที่เมืองฟิลดิ้ง ‎บ้านเกิดของเธอ
‎เป็นชุมชนไร่นาเล็กๆ อยู่ตรงตอนกลาง ‎ของเกาะเหนือในนิวซีแลนด์
‎ไม่น่าตื่นเต้นเหมือนที่คนเมื่อกี้ตะโกนหรอก
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่นั่นเลยเป็นครึ่งชั่วโมง ‎ที่รู้สึกเหมือนเป็นชั่วโมง
‎เราพาลูกๆ ไปเที่ยวเล่นสักหน่อย
‎ผ่านไปสองนาทีก็เสร็จแล้ว และ...
‎ฉันจับลูกรัดเข็มขัดกับเบาะในรถ
‎จับลูกที่ฉีดวัคซีนเข้าไปนั่งในเบาะซะ
‎ฉันลืมไป
‎ว่าฉันใส่รองเท้ามรณะอยู่
‎นึกท่าดูนะ พอจับลูกรัดกับที่นั่งเสร็จ
‎ก็ต้องก้าวไปข้างๆ เพื่อปิดประตู
‎เพราะเด็กไม่มีแรงปิดประตูเอง
‎แต่พอฉันก้าวเท้าไปข้างๆ ปุ๊บ ‎ร่างกายของฉันบอกว่า
‎"โอเค เราตัดสินใจจะ...
‎จะจับให้คุณล้มละนะ
‎คุณจะล้มก้นจ้ำเบ้า
‎สมองฉันคิดขึ้นมา "ฉันหยุดไม่ได้
‎ต้องช่วยตัวเองละ"
‎ฉันล้มลงช้ามาก
‎จนมีเวลาย้ายของจากกระเป๋านี้
‎ไปใส่กระเป๋าข้างนี้
‎ฉันย้ายกระเป๋าถือมา
‎แล้วก็ค่อยๆ คลานช้าๆ
‎ค่อยๆ คืบคลาน
‎ฉันล้มลงช้ามากจนเมียฉันมีเวลา ‎เดินอ้อมรถมามองฉัน แล้วถามว่า
‎"ทำอะไรของคุณ"
‎ฉันตอบว่า "ฉันกำลังหกล้ม"
‎เธอหยิบมือถือออกมา
‎ถ่ายรูปฉันแล้วส่งไปให้ทุกคน ‎ที่อยู่ในกลุ่มวอตส์แอปของเรา
‎วันนั้นฉันได้บทเรียนที่มีค่า
‎ฉันเรียนรู้ว่าฉันอยู่ในช่วงสัดส่วนอายุและน้ำหนัก
‎ที่ไม่ได้เรียกว่าหกล้มแล้ว
‎ฉันล้มทรุด
‎คุณไม่รู้หรอกว่าจะเกิดขึ้นกับคุณเมื่อไหร่
‎ถ้าเป็นห้าปีที่แล้ว
‎เพื่อนฉันคงถามว่า "เธอเมาเหรอ"
‎ตอนนี้มีแต่คนส่งอิโมจิหน้าเป็นห่วงมาให้
‎"เธอเป็นอะไรรึเปล่า ได้ข่าวว่าล้มทรุดเหรอ"
‎"เปล่าอีนี่ ฉันใส่รองเท้ามรณะ ฉันลืมไป"
‎อีกอย่างหนึ่งที่เราคิดว่าเราทำได้เจ๋ง
‎แต่แม่งไม่เจ๋งเลยคือแจ็กเก็ตผ้านวม
‎โดยเฉพาะ...
‎โดยเฉพาะที่เมลเบิร์น ‎พวกคุณบ้าแจ็กเก็ตผ้านวมกันจัง
‎อย่างอากาศวันนี้ ฉันเรียกว่าอากาศเบาๆ นะ
‎ถ้าคุณเป็นพวกคุณขี้หนาว
‎อาจจะใส่เสื้อยืดแขนยาวหน่อย
‎รู้ไหมว่าวันนี้ฉันเห็นอะไร
‎ผู้หญิงสองคนเดินผ่านฉันไป ‎ทั้งคู่ใส่แจ็กเก็ตผ้านวม
‎ที่ยาวลงไปถึงครึ่งแข้ง
‎รูดซิปด้วย
‎โคตรกล้าเลยนะถ้าคุณถึงกับรูปซิปขึ้นด้วย
‎บางครั้งจะใส่แบบว่า "พอดีฉันใส่ที่ทำงาน
‎ตอนนี้มือไม่ว่าง เลยต้องถือกลับบ้าน
‎แต่เสื้อเปิดอยู่ ลมจะได้พัด"
‎ถ้าคุณรูดซิปขึ้น คุณกำลังบอกคนอื่นว่า
‎"ฉันโคตรหนาวว่ะ"
‎แต่ฉันมองผู้หญิงสองคนนั้นแล้วคิดว่า
‎"ได้ข่าวอะไรมาเนี่ย"
‎เอาจริงนะ คงเจ๋งไม่เบาถ้าถึงบ่ายสามปุ๊บ
‎พายุกระหน่ำ หิมะตกถึงติ่งหู
‎แล้วนังสองคนนั้นเชิดใส่ว่า
‎"แม่งว่าแล้ว"
‎แจ็กเก็ตแบบนั้นออกแบบมา
‎เพื่อคนที่อยู่ทวีปแอนตาร์กติกาจะได้ไม่หนาวตาย
‎ถ้าคุณมีเพื่อนร่วมงานเป็นลูกหาบชาวเศรปา
‎คุณต้องซื้อเสื้อแบบนั้น
‎แต่ถ้าคุณมีเพื่อนร่วมงานชื่อไบรอัน
‎ที่ดื่มชาแก้หนาวเอาไม่ได้ ไม่ต้องใช้หรอก
‎อนาคตใส่หลายตัวเบาๆ เอา
‎เสื้อไหมพรมกับผ้าพันคอ คุณไม่เป็นไรหรอก
‎เวลามาที่นี่ ฉันสับสนมาก
‎เพราะเวลาบินมาออสเตรเลีย ‎ฉันมักตรงไปที่โรงแรมเลย
‎เจอแอร์ตลอด
‎ถึงจุดหนึ่ง ฉันคิดว่า
‎"ฉันน่าจะไปเดินเล่นนะ ‎อยากรู้ว่าอากาศเป็นยังไง"
‎พอมองออกนอกหน้าต่าง ‎เห็นคนตามท้องถนนก็คิดว่า
‎"อ้าว
‎ดูไม่ออกแฮะ"
‎เพราะพวกคุณส่วนใหญ่ใส่แจ็กเก็ตผ้านวม
‎กับกางเกงขาสั้นและรองเท้าแตะมรณะ"
‎ฉันไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่ เราเตรียมเจอหิมะ ‎หรือจะเล่นคริกเกตที่หลังบ้านกัน
‎เราทุกคนทำเรื่องโง่ๆ เป็นประจำทุกวัน
‎ไม่ทำให้คุณเป็นคนขี้แพ้หรอก
‎แค่เพราะชีวิตคุณกำลังลำบาก ‎ไม่ได้แปลว่าคุณขี้แพ้
‎ฉันคิดว่าพวกขี้แพ้อย่างเดียวในสังคมเรา
‎คือพวกคนที่ใช้อินเทอร์เน็ต ‎เล่นงานคนอื่นสำหรับเรื่องสุดวิสัย
‎ถ้าคุณเคยเล่นงานคนอื่นทางออนไลน์ ‎ด้วยเรื่องหน้าตา คุณเป็นบ้าอะไรวะ
‎ตอนช่วงแข่งโอลิมปิก
‎ผู้หญิงคนหนึ่งคว้าเหรียญทองได้
‎ฉันอ่านเจอในบทความ ยินดีกับเธอด้วย
‎แล้วฉันดันเกิดเพี้ยนกดอ่านความคิดเห็น
‎ถ้าคุณอยากสิ้นหวังกับมนุษยชาติ
‎กดอ่านความคิดเห็นในเว็บข่าวสิ
‎ไปอ่านซะ ความคิดเห็นแรกเขียนว่า
‎"เออ ยินดีด้วย แต่หน้าตาอุบาทว์ชะมัด"
‎ฉันกดดูประวัติผู้ชายคนนั้น คิดว่า
‎"แกหล่อตายละ
‎หน้ายังกับยับมาตั้งแต่เกิด"
‎ต้องมั่นหน้าเบอร์ไหนเนี่ย...
‎ถ้าคุณจะว่าคนอื่นเรื่องหน้าตา ‎คุณต้องโคตรฮอตนะ
‎ไม่ใช่แค่หน้าตาพอดูได้
‎ต้องโคตรฮอตเป็นเทพบุตรเลย
‎แบบนั้นถ้ากดดูประวัติแล้วเห็นปุ๊บ ‎"เออ ก็ได้ มีสิทธิ์ว่า"
‎แต่ฉันไม่เข้าใจการว่าคนอื่นเรื่องหน้าตา
‎เพราะเธอไม่ได้ปั้นตัวเองนี่หว่า
‎ถ้าเราปั้นตัวเองได้ เราคงหน้าตาดีโคตร
‎ฉันจะสวยจนพวกคุณไม่กล้ามองด้วยซ้ำ
‎ฉันจะไม่ต้องให้คนอื่นแนะนำด้วยซ้ำ
‎คุณจะรู้ว่าฉันกำลังจะมาถึง
‎เพราะคุณจะฟินถึงสวรรค์
‎ไงล่ะ
‎เขาจะพูดว่า "เธอกำลังจะมาแล้ว ‎ฉันฟินขึ้นสวรรค์แล้ว"
‎ถ้าคุณมีปัญหากับหน้าตาคนอื่นจริงๆ
‎ไปตามตัวพ่อของคนนั้นในเฟสบุ๊ก ถามว่า
‎"เฮ่เฮีย เกิดอะไรขึ้น"
‎หรือเล่นงานคนอื่นเพราะรสนิยมทางเพศ
‎รู้ไว้นะว่ามันเลือกไม่ได้
‎แย่ละ รู้ใช่ไหมว่ามันเลือกไม่ได้
‎ฉันคิดว่า "ซวยละ คนดูกลุ่มนี้ล่ะวะ
‎คนดูกลุ่มนี้ทำฉันจบเห่แน่"
‎แบบว่า "มันเลือกได้
‎เรามาจากโบสถ์นิกายแบปทิสต์และ...
‎เราเชื่อว่ามันเป็นทางเลือก
‎คุณตัดสินใจเลือกผิดมาตลอด
‎เรามาเพื่อเยียวยาคุณ"
‎คุณรู้ดีว่ารสนิยมทางเพศมันเลือกไม่ได้
‎ถ้าเลือกได้ คงไม่มีผู้หญิงที่ชอบเพศตรงข้ามหรอก
‎ไม่ได้ว่าผู้ชายนะ
‎ไม่ได้ว่าผู้ชายนะ ฉันรักพวกคุณ
‎แต่พวกคุณเห็นไข่ตัวเองรึเปล่า
‎ไม่ใช่ของน่าดูเลย
‎แล้วแต่รสนิยมคนชอบ
‎ฉันคิดว่าถ้ารสนิยมทางเพศนั้นเลือกได้
‎ครั้งแรกที่ผู้หญิงเดินเข้าห้อง ‎ที่มีผู้ชายเปลือยกายอยู่ เธอคงคิดว่า "อุ่ย
‎ฉันจะไปเดินหาจิ๊มิ๊นะ
‎เชิญตามสบายละกัน"
‎รู้ไหมว่าการอธิบายว่าไข่ผู้ชายหน้าตาเป็นยังไง
‎ให้เลสเบี้ยนดาวทองฟังมันยากขนาดไหน
‎รู้ไหมว่าดาวทองคืออะไร
‎คืองี้ ดาวทอง
‎คือคนที่เป็นเกย์ที่ไม่เคยมีอะไรกับเพศตรงข้าม
‎เคยมีอะไรกับเพศเดียวกันเท่านั้น ‎ตามประสงค์ของพระเจ้า
‎ที่จริงนะ
‎ผู้ชายที่เป็นเกย์เป็นดาวแพลตินัมก็ได้
‎พวกที่ไม่เคยมีอะไรกับเพศตรงข้าม
‎และเกิดโดยการผ่าท้องคลอด
‎งั้นตั้งแต่วันแรกที่เกิดมา พวกเขามองดู
‎แล้วบอกว่า "ไม่เอาโว้ย!
‎พาฉันออกไปทางหลังคาที!"
‎ก็...
‎รู้ไหมว่ามันยากมากนะสำหรับฉัน
‎ที่ต้องอธิบายให้เลสเบี้ยนระดับดาวทองฟัง ‎ว่าไข่ผู้ชายหน้าตาเป็นยังไง
‎เพราะฉันเคยเห็นมาหลายใบ
‎ฉันพูดว่า "ว่าง่ายๆ มันเหมือน...
‎มันเหมือน...
‎ลูกกีวีเน่าๆ สองลูก...
‎มีลูกกับถุงชาเก่าๆ
‎แล้วมันก็ย้วยลงเรื่อยๆ
‎พวกคุณยอดเยี่ยมมากค่ะ
‎ขอบคุณมากที่เชิญฉันมา
‎ขอบคุณค่ะ เมลเบิร์น
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ