Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sesleri duyalım, alkışlarınızla sahnede...
...Urzila Carlson!
Çocuklar!
İşte bu yüzden insanlar...
...Avustralya'ya bayılıyor.
Çünkü kafayı yemişsiniz siz.
Başlamadan önce, sizlerle...
...bir şey paylaşmak istiyorum.
Bazen seyirciler bizlere hediye gönderir.
Bu seyirciler değil ama.
Bazen seyirciler bana hediye getirir
ve yer göstericiye verir.
Onlar da hediyeyi kulise getirir ve ben açarım.
Adele olmadığım için, yanımda benimle seyahat eden
bir ekip yok çünkü.
İnsanlar ne sanıyor bilmem.
Buraya yürüyerek geldim.
Beş blok.
Öyle karar verince "Alt tarafı beş blok, yürüyeyim." diyorsun.
Ama üçüncü bloktan sonra "Uber çağırsaydım keşke." oluyorsun.
O zaman da "Geçti artık, iki blok için Uber çağıramam.
Beni tembel sanırlar." diyorsun.
Tembelsin diye iki yıldız almak istemezsin
çünkü bu sefer yalandan topallaman falan gerekir.
"Evet, bileğimi burktum da."
Auckland'daki gösterimde bir hediye geldi.
Bir kadın, görevliyle hediye göndermiş, görevli de kulise getirdi.
Açacaktım ama acayip şüpheli görünüyordu. Kahverengi kâğıda sarılıydı.
Etrafına da bir ip bağlanmıştı.
Ama Noel'deki süslü ipler gibi değil.
Hani eltiniz böyle
süslü püslü paketlemeler yapar ya?
Siz de "Abartma yahu. Banyo tuzu olduğunu biliyoruz." olursunuz.
"İki dolarlık dandik hediyenin paketine 45 dolar harcadın lan.
Küvetimiz de yok bizim!"
O iplerden değildi, eski bir ayakkabı bağıydı.
Görevli kapıyı tekmeleyip hediyeyi fırlatınca
ve "Bu size geldi." deyip kaçınca, insan şüpheleniyor.
Hediyeye bakıp salladım.
İçinden toz düşmedi ve tik tak sesi gelmiyordu.
Açacaktım.
Hediyeyi açtım.
Biri, menstrual kap göndermiş.
Yeni ama menstrual kap sonuçta.
Menstrual kabı bilmeyenler için...
Hanımlar, rica etsem
yanınızdaki adamlara dönüp
menstural kabın ne olduğunu açıklar mısınız?
Bana açıklatmayın.
Kendi aranızda konuşun.
Bilmiyorsanız arkanızdakilere sorun. Onlar bilir.
Orada ne oluyor anlamadım. Arkadaki bir hanım şöyle yapıyor...
Ne anlatıyorsun bilmem
ama bence yanlış yoldasın.
Menstrual kabı bilmeyenlere açıklayayım.
Pıtışınız için Tupperware kabı olarak düşünün.
Regl olduğunuzda kullandığınız bir şey.
Anladınız?
O hediyeyi alır almaz
"yandık" dedim
çünkü öğrenmeye meraklıyımdır
ve onu deneyeceğimi biliyordum.
Detaylara girmeyeceğim
ama şu kadarını diyeyim, bana göre değilmiş.
Şöyle diyeyim...
Bulaşık makinesini boşaltırken mesela.
Hanımlar, yanınızdaki adamlara dönüp
ne dediğimi açıklayabilirsiniz.
Hani bulaşık makinesini boşaltırken sıra çocukların plastik kaplarına gelir de
hepsini tek tek kurulamaya vakit ayırmazsınız ya?
Onları alıp yerine koyarsınız
ve ertesi sabah
o çocuklara, o kâselerle yemek yedirmelisinizdir.
Çıkarıp şöyle yaparsınız...
Aynısı işte.
O yüzden bana göre değil.
Çok seyahat ediyorum. Yılın 300 günü falan yollardayım
ve Auckland'a her döndüğümde doktoruma görünüp
genel bir kontrol yaptırırım.
Her şeyime baktırırım.
Baştan ayağa, saç bitinden batık tırnağa
ve aradaki her şeye.
Memelere bakıp, smear testi yaparlar.
Grip aşısı bile yaparlar çünkü bilim işte.
Size bunları dikte etmiyorum tabii.
Öylesine söylüyorum.
Denilenleri anladığımız için aşı yaptırıyoruz biz.
Bu gece aramızda aşı karşıtları olabilir.
Çünkü Auckland'daki gösterimdeki 13 kişi çıkıp gitti
ve tüm salon şöyle oldu...
Sanki onlarla kavga edeceğim. Ben de böyle yaptım.
"Bırakın, evde hasta çocukları vardır."
Neyse, doktoruma giderim. Yapacağını yapar
ve beni hemşireye yollar.
Hemşiremiz Barb iki yıl önce emekli oldu.
Çok da iyi oldu
çünkü kendisi İsa'dan iki yaş küçüktü. Tamam mı?
Yaşa takmam.
Ama son iki yıldır prostat kontrolü yaptırdım.
Hoşuma gitmedi değil.
O yüzden ikinci yıl tekrar gittim.
İçeri bir girdim, yeni bir hemşire var. Hemşire Maniah.
Ona bakıp "Selam." dedim.
Çok hoş, 50'li yaşlarda bir hanım.
Etrafa bakıp önlük aradım.
Çünkü önünde açıklık olan
bir önlük giyiyorsunuz
ki eğlence bölgenizde çalışabilsinler. Değil mi?
Şahsen...
...önlükleri pek sevmiyorum
çünkü doğru düzgün kapanmıyor.
Çünkü zamanında birkaç büyük Noel yaşadım.
Şişman olarak tanımlamıyorum.
Ama kesinlikle...
...birkaç yemek önde, birkaç sıçma gerideyim.
Bunu bilmek için de özel antrenör olmak gerekmiyor.
O iki şey nizami olmazsa
hedef kilonuza ulaşamazsınız.
Ama önlüğü göremedim
ve Hemşire Maniah "Ben lavalava kullanıyorum." dedi.
"Harika, peştamal gibi bir şey." dedim ben de.
Hem smear testi yaptıracağım hem de kültürel bir deneyim yaşayacağım.
Çok güzel.
Lavalavayı ondan aldım
ve üstümü soyunup onu giymek için
çıkıp perdeyi çekmesini bekledim.
Perdeyi çekti.
Ama içeride benimle kaldı.
O anda...
...lavalavayı reddetmeye karar verdim.
Lavalavayı alıp masaya fırlattı
ve ben de soyunup yatağa yattım.
Smear testi yapılırken
siz, hasta olarak
duvara bakmalısınız.
Hemşire de
perdedeki bir lekeye bakmalı.
Ama asla...
...göz teması kurulmaz.
O işine başladı ve arayıp taradığını hissedebiliiyordum.
Muayenehanede bunu hissetmek istemezsiniz.
Güvenli ellere teslim olmak istersiniz.
İşi iyi bilen birini istersiniz.
Arayıp taradığını hissediyordum
ve hangi noktada harekete geçmem gerektiğini...
...bilmiyordum.
Hangi noktada şöyle desem:
"Yardım lazım mı?"
Çok tuhaf olur, değil mi?
Ya da sessiz kalıp elini mi yönlendirsem?
Haklısınız, çok abartı olurdu.
İkisini de yapmama gerek kalmadı
çünkü bana bir anda öyle bir şey sordu ki
şok olup kaldım ve biraz düşündüm.
"Hâlâ bakire misin?" dedi.
Ben de...
..."Efendim?" dedim.
"Hayır canım." falan oldum.
"Bir sürü seks yaptım."
"Öyle mi?" dedi.
"Peki."
Sonra odadan çıktı.
O anda...
...o lavalavayı giymediğime pişman oldum.
Çünkü o anda, süper marketteki donmuş tavuklar gibi uzanmış...
...biri girer diye korkuyordum.
Kimse girmedi. Elinde daha ufak bir spekulumla döndü hemen.
Sonra yine şöyle dedi:
"Tekrar soracağım.
Daha önce seks yaptığına emin misin?"
"Evet!" dedim.
"Evliyim, karım bekleme odasında." dedim.
"He..." yaptı.
"Anladım."
"Peki bir erkekle seks yaptın mı hiç?" dedi.
"Evet, o hayal kırıklığını bilirim." dedim.
"Kariyerim boyunca gördüğüm en küçük vajinaya
sahip olduğun için soruyorum." dedi.
"Yapma ya!" dedim.
Elini yönlendirdim, örneği aldı.
Giyinip bekleme odasına gittim ve "Gel canım!" dedim.
Yabancıya değil, karıma dedim.
"Gel." dedim.
İçeri girdik.
Dedim ki, "Hemşire Maniah, eğlence bölgem hakkında...
...sana bir şey söyleyecek."
Hemşire Maniah ona bakıp:
"Vajinasını tek bir kelimeyle tarif edecek olsam
minyon derim." dedi.
Karım derhâl bana dönüp şöyle dedi:
"Bu hikâyeyi sahnede kullanamazsın."
Dedim ki, "Lan!
Bir tıp uzmanı, minyon bir şeyim olduğunu söyledi.
Herkese anlatacağım!"
Menstrual kabı anladınız şimdi, değil mi?
Bana yüksük lazım.
Bu gösterinin adı Kaybeden.
Kaybetmenin, her zaman negatife çekilmesi
aklımı karıştırdığından yazdım bu gösteriyi.
Anahtarını, aklını, babanı kaybedersin.
Bunlar negatiftir.
Ama biraz kilo kaybetmen
pozitiftir.
Bunu anlamıyorum.
Yarım kilo kaybetsen
yabancılar bile takdir eder.
Şu an çıkıp "Yarım kilo kaybettim." deseniz
millet "Helal!" deyip beşlik çakar.
Bunu anlamıyorum.
Birini gerçekten sevdiğinizde,
neden "Seni çok seviyorum.
Keşke 50 kilo fazla olsaydın." demiyorsunuz?
Başka şeyleri çok sevince daha fazla istiyorsunuz ama!
Pasta sevince, dahasını istiyorsunuz.
Parayı sevince, dahasını istiyorsunuz.
Birini çok sevince peki? Dahası kalsın.
Çok saçma.
Biraz kilo vermem gerektiğini biliyorum.
Farkındayım.
Ama çok dikkatli olmak istiyorum.
Halkın içinde yiyebilecek kadar
kilo vermek istiyorum.
Herkesin içinde turta yiyebilmek istiyorum.
Çünkü aramızdan bazıları
biraz tombulsa
insan içinde yiyemeyeceğini bilir.
Sizi yargılarlar.
Kutlama pastası olsa bile.
Mide kelepçesi ameliyatınız çok başarılı geçse
ve bunu kutlamak için BP'ye pasta almaya gitseniz...
Çünkü en büyük pastalar oradadır.
BP ismi büyük pastadan gelir.
Gidersiniz
ve bir pasta alıp, dışarı çıkıp yemeye başlarsınız.
"Yam yam, 80 kilo da gitti."
Oradan geçen pikaplı bir mankafa
"Bütün pastaları kim yedi?" diyecektir.
Siz de "Ben yedim." dersiniz.
Biraz kilo vermem gerektiğinin farkındayım.
Ama dikkatli olmalıyım çünkü çok kilo verip de
pornoya başlamak istemiyorum.
Çünkü bu çok ciddi bir olasılık.
Seksiyseniz tabii.
Mesela sizin gibi, acayip seksisiniz.
Çok hoş bir çiftsiniz.
Birlikte spor yapıyor musunuz?
-Evet. -Yapmasanız şaşardım.
Fitliğinizle dalga geçmiyorum.
Ama seksi bir çiftsiniz. Estetik açıdan göze hoş geliyorsunuz.
Mesela bir barda yanıma gelip
üçlü yapalım mı deseydiniz, olur derdim.
Sadece "Kamerayı tut." şeklinde de değil. Canımı dişime takardım.
Öyle tuhaflaşırdım ki ikiniz de acayip etkilenirdiniz.
Mevzunun yarısında
çıplak popomun üzerinden birbirinize beşlik çakıp...
..."Bundan iyi sonuç aldık lan." derdiniz.
Ama dikkatli olmalısınız.
Çünkü güzelsiniz, sonunda porno yapabilirsiniz.
Diğerleri rahat olsun.
Çünkü mutlu ve sağlıklı bir ilişkiniz
ve sağlıklı bir seks hayatınız varsa bir noktada
biri diğerine dönüp şöyle der:
"Kendimizi çekelim.
Hani şey yaparken...
Anladın mı?"
Ve çekersiniz.
"Bunu asla yapmayız." diyorsanız partneriniz çoktan yapmış olabilir.
Siz de dâhil olmuş olabilirsiniz.
Porno olmayan, koca bir porno türü var.
Siz de olabilirsiniz.
Sonra siz de "Peki, olur." dersiniz.
Akıllı telefonunuzu alıp odanın uygun bir yerine koyarsınız.
Sonra başlarsınız. Büyük bir şevkle girişirsiniz.
En iyi performansınızı sergilersiniz çünkü kendinizi çektiğinizi bilirsiniz.
Bitince de şöyle olursunuz:
"Git getir hadi."
Sizi kenara itip gider alır.
Döndüğü zaman heyecanlanırsınız. Şöyle olursunuz...
"Çok iyi oldu.
Harika oldu, evet.
Seni seviyorum."
Sonra "başlat"a basarsınız.
"Anüsüm neden bu kadar kara?
Neden bu kadar kıllı?
Bir tarantula mağaradan çıkıyor gibi."
Vücudunuzu, normalde görmediğiniz bir açıdan görürsünüz.
Normalde bir vitrin camından yansıdığını
görmeyeceğiniz bir eylem içindesinizdir.
Vücudunuzda, normalde görmeyeceğiniz şeyler görürsünüz.
Bakıp şöyle dersiniz:
"Sırtımda meme ucu mu var!"
Partneriniz de bıkkın bir şekilde şöyle der: "Evet.
Bildiğini sanıyordum."
"Olamaz, ne zaman üşüsem
hırkamın etiketi batıyor sanıyordum." olursunuz.
Der ki, "Hayır.
Çok sıcak olunca da Barbie dudağı gibi oluyor. Böyle..."
Görüntülere bakarsınız, doğal değildir.
O şişko, lömbür lömbür vücudunuz
başka bir şişko...
...ve lömbür lömbür vücuda girişmiştir.
Ansızın ortada buluşursunuz.
Söylemesi bile hoş değil.
O anın gazıyla bir şey duymuyorsunuz.
Ama sessizlik olunca
ve ekstra meme uçlu beyaz vücudunuza küçük bir
ekrandan bakınca
tek duyduğunuz şu...
"O ses de ne?
Karnıma değen taşaklarınmış."
Görüntülere bakıp şöyle oluyorsunuz:
"Neden seni sikiyorum ki?
Sen neden beni sikiyorsun?
Bunu bir daha asla yapmayalım."
Sonra da "Silelim." oluyorsunuz.
"Sonra silerim." diyor.
"Hayır, hemen şimdi yapacaksın!"
Siliyor.
Son silinenlere bakıp silindiğini bir daha kontrol edersiniz.
Çiftimiz telefonu alıp
depoya gider.
Bir çekiç alıp
tuz buz olana kadar vurur.
Bir fırça yardımıyla
küçük bir poşete koyar.
Ülkenin bir ucundan diğer ucuna kadar gidip
her umumi tuvalette duracaksın ve o tozun bir kısmını tuvalete atıp
sifonu çekeceksin.
Bunları bir araya getirip tüm dünyayla paylaşacak dâhi bir IT elemanı...
...doğmak üzeredir belki, neme lazım.
Çok dikkatli olmalıyız.
Ama siz ikiniz...
Sizin için geçerli değil.
"Hadi kendimizi çekelim." olursunuz.
"Evet, hadi.
Tamam. Nemlendiricimi süreyim de."
Telefonu yerleştirirsiniz
ve iş bitince "Git al." dersin.
O da "Dert değil." der.
Yataktan çıkmasına bile gerek yoktur çünkü yoga nihayet meyvesini veriyordur.
Belimi incittim galiba. Hiç...
Doktor!
Telefonu alırsınız.
"Şuna bir bakalım.
Çok güzel olacak.
Kendime bayılıyorum."
Başlata basarsınız. "Of, şuna bak!" olursunuz.
Şuna bak!"
"Vay anasını.
İyi ki bir alana bir bedava anal beyazlatıcıyı almışız.
Müthiş görünüyoruz!
Mavi ışık alıp aydınlatalım en iyisi.
Olağanüstü olmuş."
"Dur, en iyi kısmım geliyor.
Ayırma hareketi.
Geriye üçlü salto atarak..."
Spor konuşmalarını pek beceremiyorum.
"Tam bacak açarak sikimin üstündesin. Çok hoş."
Sen de "Kaydet şunu.
Kaydet. Olağanüstü görünüyoruz." dersin.
"Yarın pilatesten dönünce izleriz." dersiniz.
Ertesi akşam pilatesten dönünce
"İşte bu be.
Nasıl da esnekleştim. Hadi izleyelim." deyip tekrar izlersiniz.
"Ah be, çok güzeliz.
Burada duralım.
Yarınki spinning dersinden sonra izleriz.
Spinning dersinden sonra nasıl olurum bilirsin.
Apış aram hâlâ titriyorken."
Sanırım öyle oluyordur, bilemiyorum.
Bisiklet kullanmam. Koca kadınım, arabam var.
Sonra tekrar izleyip şöyle dersiniz: "Çok güzeliz ya.
Yalnızca biz görürsek yazık olur.
Bence yayınlayalım."
Sonra Pornhub'a yüklersiniz
ve artık birbirimizle sevişmeyeceğimiz için...
...size bakarak mastürbasyon yapacağız.
Yani ya çirkinleşin ya da şişmanlayın, yoksa sonunuz porno olur.
Babanız da bulacaktır.
Evet.
Annenizin dünyadan haberi olmaz.
Hani...
Ailenizin evinde bir pazar günü
şunu yaşamadıysanız yetişkin sayılmazsınız.
Rostoyu bekliyorsunuz, anneniz mutfakta,
babanızla boş beleş bir şeyler izliyorsunuz.
Ve anneniz mutfaktan uzanıp şöyle diyor: "Hey!
Bilgsayara bakar mısınız? Yine geçmiş silinmiş."
Babana bakıp şöyle dersin, "Vay puşt!
Facebook şifreni hatırlamıyorsun ama geçmişi silmeyi biliyorsun demek?"
Baban da "Sorun değil, sonra bakarım." der.
Bakarsın tabii göt.
Neyse işte, kilo vermem lazım kısacası.
Çok telaşlıyım aslında.
Çünkü iri yarıyım ve ne zaman Avustralya'da
haberlerde obezite salgınından bahsetseler
sokakta yürüyen o koca götlülerden biri olabileceğimi biliyorum.
Bilirsiniz hani, şöyle konuşmaya başlarlar.
"Yanımızda diyetisyenimiz var.
Avustralya'daki obezite salgını..."
Siz de "Olamaz.
Ne zaman çektiniz bunu?" olursunuz.
Bulunduğunuz ortamda olduklarını gördüğünüzde
"Hayır!
Siktir ya!" olursunuz.
Eşofman altınızla dolanıyorsunuzdur çünkü.
Ufak adımlarla yürüyen şişman insanlar görüyorum.
"Ne yapıyorsun lan?
Uzun adımlarla yürüsene göt!" oluyorum.
The Biggest Loser programını izleyen var mı?
Evet.
O programın konseptini bulduklarında
10 kilometrelik alanda bir tane şişman yoktur.
Yoksa tamamen farklı bir program olurdu.
Konsepti bulduklarında, hepsi yoga pantolonlarıyla
toplantı odasında oturup
şöyle demiştir: "200 milyon dolarımız var.
Ne yapacağız?"
Pazarlama bölümünden Karen "Şey...
12 şişman insanı alıp
zayıflama merkezine koyalım
ve onlara her gün altı tane havuç verip
başlarına da çok öfkeli bir spor hocası koyalım." demiştir.
Aksi mümkünmüş gibi.
"Başlarına, onlara tüm gün bağırıp egzersiz yaptıracak
ve o havuçları kusmalarını sağlayacak sinirli bir spor hocası koyalım."
Herkes de "Olur." demiştir.
O anda odada şişman biri varsa da anca "Acımasız ama izlenir." demiştir.
Siz de izlediniz.
"Tamam, sonra ne olacak?" demişlerdir.
"Kaydettikleri gelişmeyi gözlemleriz.
O yüzden haftada bir gün onlara şirin ve daracık giysiler giydirip tartarız.
Arkalarına da
onların göremeyeceği şekilde kırmızı devasa LED ışıkları koyup
önceden oldukları kiloyla
şu anki kilolarını, VKİ'lerini ve sperm sayılarını koyarız.
Sonra onları böyle yargılarız."
Odada şişman biri varsa işte o an "Bir durun lan." demiştir.
"Bir dakika lan, bir dakika.
Şirin ve daracık giysiler derken?"
Karen de "Ah. Bisikletçi taytı ve spor sütyeni diye düşündüm." der.
"Olmaz."
Çünkü iki yaşın üzerindeyseniz...
...ne şirin ne de güzel görünürsünüz öyle.
Bisikletçi taytı veya spor sütyeni giyebilecek tek insanlar
ya iki yaşın altındakilerdir
ya da Olimpiyat'ta yarışanlar.
O kadar. Yarın sabah uyandığınızda
o tayttan giyerseniz "İki yaşın üstünde miyim ben?" deyin.
Cevabınız evet ise, kendinize şunu sorun:
"Olimpiyatlar'da mıyım?"
Cevabınız hayır ise, çıkarın lan o taytı.
O giysideki sorunu biliyorsunuz.
Özellikle de belli yaştaki kadınlar. Mesela ben 40'lı yaşların ortasındayım.
Günümün en zor kısmı ne biliyor musunuz?
Meme uçlarımı düzeltmek.
Her sabah kalkıp sütyen giydiğimde
iki tane karmaşık Rubik küpü çözüyor gibi oluyorum.
Sikerler, pantolonuma sıkıştıracağım.
Karen, ortada bir şey olmazsa
pantolona sıkıştıramayız.
Dolgun bir şal gibi durur.
Şişmanlar tartılmayı sevmez.
Bu yüzden paraşütle atlamayız.
Hem ondan hem de sizinle atlayan eğitmen korkudan altına sıçar.
Paraşütle atlamak için sizi tartıyorlar. Sonra kilonuzu,
kalıcı bir kalemle elinize yazıyorlar.
Atlayışımdan üç gün sonra insanlara
"Telefon numarası değil." demek istemiyorum.
The Biggest Loser'ın yapımcılarından biri olsaydım
tamamen farklı olurdu.
Öncelikle oraya seçeceğim insanlarla başlardım.
The Biggest Loser'a
hiçbir boka teşekkür etmeyen insanları koyardım.
Mesela araba kullanırken birine yol verirsin.
Onlara yol vermeye çalışırken
genelde birkaç hareket yapmak gerekiyor. Şöyle...
Önünüze geçerler...
...ve siz de beklersiniz.
Öylece giderler.
O yolu alıp "Benimdi zaten!" der sanki.
Seni nasıl bir hayvan yetiştirdi de...
...birinden yol aldığında, arkadanki kişiye teşekkür etmek için
ellerini şöyle yapmıyorsun?
Tek yapman gereken bu.
Çünkü arkandaki kişiye teşekkür etmezsen
trafiği tehlikeye sokmuş olursun.
Çünkü bir hayvan tarafından yetiştirildiğin için...
...yaptığım sevabı geri almak adına agresif şekilde seni geçmem gerek.
Aynısı, araba kullanırken
yayaya yol vermede de oluyor. Duruyorsun, bir araba daha duruyor
ve yaya geçerken, o adama teşekkür ediyor.
Ama senin arabanın yanından öylece geçince...
"Neler oluyor?
Ben de aynı şeyi yapıyorum.
Hani teşekkürüm?" oluyorsun.
Bence arabanızı biraz geçtikten sonra
kolunu kaldırmaya başlamamışsa arabayla çarpın ona.
Öldürmek için değil. Yere devirin ki konuşabilesiniz.
Sonra arabandan çıkıp şunu deyin:
"Merak etmeyin, ilgileniyorum. Tıpçıyım!
Minyon bir vajinam var."
"Hani teşekkürüm göt?"
O insanların hepsi benim Biggest Loser kampımda olurdu.
Ya da işteyken yemekhaneye inersiniz. Sandviçinizi
huzur içinde yemek istiyorsunuzdur. Şöyle bir ses gelir...
Oraya bakınca görürsünüz.
Şöyle dersiniz, "Of be Brian.
O çayı biraz bekletsen olur mu?
Böylece biraz soğur da...
...rahatça içersin.
Korkunç bir kazada üst dudağını kaybetmiş gibi sesler çıkarmamış olursun.
Şimdi de alt dudağını pipet gibi kıvırıp
o bardağın dibinden çay poşeti emmeye çalışıyorsun.
Brian'ı da The Biggest Loser kampına alırım.
Ya da hepimizin sahip olduğu, cümlemizi bitirmemize izin vermeyen arkadaşlarımız.
Yıllardır arkadaşsınızdır ama sadece şu tepkinizi görmüşlerdir.
Yallah Biggest Loser kampına.
Ya da sizde çiviye kafa atma isteği doğuran
saçma sapan konuşan sağcı siyasetçiler.
Onlar da oraya. O tipleri bilirsiniz.
Kafasına yumuşak bir yumurta yemeyi kaldıramayıp
bir ergeni dövenler gibi mesela.
Siz de kampa.
Sonra onlara, başaramayacakları görevler veririz.
Şişman bir çocuğun elinden kurabiyesini almak gibi.
Başaramazlarsa kâğıtla keseriz onları.
Bir hayvan tarafından büyütülmediğim için anlarım tabii.
Herkes aynı değildir.
Çayı höpürdetenle sağcı siyasetçi aynı seviyede değiller.
Farklı türdeki kâğıtlarla keseriz.
Çay höpürdetenlerle laf kesenleri
150 gsm'le keseriz.
Trafikte teşekkür etmeyen terbiyesizler 300 gsm'lik bir tahrifat alır.
Sağcı siyasetçileri de röntgen kâğıdıyla keseriz.
Sonra da acı biberli yağı alıp yaralarına süreriz.
Bu konuyu epey düşündüm de.
Siz spor salonundayken ben de bunlarla uğraşıyorum.
İnsanlar "Neden şişmanlar kıçlarını kaldırmıyor hiç?" der.
Çünkü bunları düşünüyoruz.
Biraz aşırıya kaçmış olabilirim.
Bence diğer insanlar, kilo veren şişmanlardan
daha büyük kaybedenler.
Diyelim ki arkadaşınızla arabaya bindiniz.
Araba kullanırken arkadaşınıza şöyle diyorsunuz:
"Sana, sahip olduğum
en önemli şey konusunda güveniyorum:
Canım."
Çünkü onsuz bir bok yapamazsınız.
Yola koyuluyorsunuz.
Melbourne'da yaşadığınız için yağmur yağmaya başlıyor.
Arkadaşınız silecekleri açmıyor.
Tamam.
Gıcıklık etmeyeceğim
ama bir yolcu olarak, önümü görmenin ne kadar...
...önemli olduğunun farkındayım.
Yoksa şu sesi ne zaman çıkaracağımı nereden bileceğim?
Bir şey demiyorsunuz.
Koltuğunuzda biraz kaymaya başlıyorsunuz.
Birazcık. Çünkü kontrol panelinin üstüyle sileceklerin hemen altında
dışarıyı görebileceğiniz tuhaf bir yarım ay vardır hep.
Panik olmaya başlarsınız ve karınızın size aldığı,
"Güzel bir ömrün olsun." yazan yastığı düşünürsünüz.
"Siktir, güzel bir ömrüm olsun istiyorum ve ölmek istemiyorum." olursunuz.
Bir şey söylemeliyim. "Silecekleri aç!"
Arkadaşınız da "Lan, yağmuru fark etmemişim bile." der.
Araba kullandığının farkındasın, değil mi?
Melbourne'da olduğunuz için beş dakika sonra yağmur durur.
Sileceği kapatmaz.
Yalnızca gözlerinin önünde "Yapacağın işi sikeyim dostum."
diyen bir şey geçmekle kalmıyor,
kulağınıza gelen bir ses de oluyor.
O kadar kurur ki
gözünüzün önünde tuhaf bir üçlü atlama yapar sanki.
Geri gelirken şöyle olur...
Güvende değilsinizdir.
Kemerinizi çıkarın, kapıyı açın ve kıvrılıp yuvarlanın gitsin.
Bu insanlar, sizden daha büyük kaybedenler.
Ama sosyal medya kullandığımız için
kendimizi, ezik gibi hissettiğimiz durumlara sokuyoruz.
Başkalarının muhteşem hayatlarına bakıyorsun.
Muhteşem filtreler kullandıkları
ve sayfalarında muhteşem saçmalıklar olduğu için
şuna inanmaya başlıyorsun.
Entelektüel açıdan saçmalık olduğunu ve o insanın
korkunç bir hayatı olduğunu bilmene rağmen gözlerin "Seninkinden daha iyi." diyor.
O an ezikleniyorsunuz.
Ama öyle değil. Bir partiye 20 dakika erken gitmek
eziklik değildir.
Akıllılıktır.
Çünkü genelde yiyecekleri çıkarmış olurlar.
Yiyecekleri çıkarıp ortamı hazırlamaya devam ederler.
Dalabilirsiniz yani.
"Siz devam edin, beni dert etmeyin." dersiniz.
Masaya bakıp "Guacamole güzel görünüyor.
Bir deneyeyim.
Ev sahibi için deneyeceğim.
Vereceğim değerli geri bildirimden yararlanabilir." dersiniz.
Bir cips alırsınız.
Aptal değilsiniz tabii.
Yavaşça dalacaksınız.
Daha önce de yiyecek gördünüz.
Merak etmeyin.
O cips kırılınca...
...o kadar hüsrana uğrarsınız ki
"Bu yaşa geldim, bir şey yemeyi beceremiyorum!" olursunuz.
Çünkü artık boka batmışsınızdır.
Ev sahibi gelmeden cipsi çıkarmanız gerek.
Başka biri gelmeden masayı bozmak istemezsiniz.
Bir cips daha alırsınız. Ama bu sefer sağlam olanından alırsınız.
Çünkü biliyorsunuz ki kıvrık olanlar
diğerlerinden daha sert oluyor.
Kıvrık olanı alırsınız. Ve iyi bir ipucu vereyim.
Her zaman tadı daha baskın olur çünkü...
Her neyse...
Cipsi alırsınız.
Aptal değilsiniz tabii.
Çaktırmadan yavaşça girişeceksiniz
ve ilk cipsin etrafından yavaşça kıvıracaksınız.
Biraz ama... Çok yaklaşmamanız gerek
çünkü bu sefer de diğer cips zarar görür.
O yüzden şöyle yapacaksınız...
İkinci cips de kırıldığında...
...bir yetişkin olarak verdiğiniz her kararı sorgularsınız.
"Yalnız olmasam iyiydi."
Ev sahibi gelmeden o cipsi çıkarmanız gerekiyor çünkü.
İçinde iki cips var.
Bir cips daha almayacaksınız, salak değilsiniz.
Hatanızdan ders aldınız.
Ev sahibinin gelip, guacamole'nin içinde etrafına çukur kazılmış
iki yarı ölü cips görmesini istemezsiniz.
İkinci parmağınızı sokarken
ev sahibi gelip enseler sizi.
Sanki lise dansındasınız da...
...gözleriniz birbirine kenetlenmiş gibi.
O yavaş kavrayışa bayılıyorum.
Elim hâlâ guacamole'de.
Yanınıza gelip gözlerini size diker.
O size bakar, siz ona bakarsınız. Elinizin guacamole'de olduğunu anlar
ve siz de bunun farkındasınızdır.
Birbirinize bakarsınız çünkü hangi anda elinizi çekmeniz gerektiğini bilmezsiniz.
"En güzeli şimdi yapmak." deyip elinizi çekersiniz.
Şimdi daha büyük muamma çıkar. Sallayacak mısın yalayacak mısın?
Gözlerini sizden bir an bile ayırmadan kâseyi alıp şöyle der:
"Zaten pek beğenmemiştim."
Mutfağa gider, lavaboya fırlattığını duyarsınız.
O an eziklenirsiniz
çünkü avokado mevsimi değildir ve ona 400 dolara mal olmuştur dersiniz.
Ezik değilsin ama bilmediğin bir şey var.
Normalde 20 dakika geç gelseydin
guacamole 40 dakikadır masada duruyor olacaktı
ve yavaşça oda sıcaklığını alıp pürüzsüzleşecekti.
O kâseye istediğin her şeyle dalabilecektin.
Ağzına, umutların ve hayallerinle birlikte sokabilecektin.
Aşçı olmadığın için bunu bilmezsin tabii.
Ben de değilim ama meraklısıyım.
Bedava şeylere hayır demek eziklik değildir.
Bedava şeylere hep "Sağ olun, istemem." derim
ama artık öyle bir zamandayız ki fenomenlik diye bir şey var
ve işleri, tüm gün bedava şeyler almak.
Biri sana gelip "Bedava bir şey ister misin?" deyince,
senin "Hayır, sağ ol." demen zor.
Tabii el ilanı falan değilse. O zaman olmaz.
Ama bana sürekli bir şeyler teklif edilir, "Hayır, sağ ol." derim.
Özellikle uçağa bindiğimde sürekli "Çıkış kapısını ister misiniz?" derler.
Business öneren yok. Hep çıkış kapısı.
"Hayır, sağ olun." derim.
Arkadaki on kişi kalkıp
"Çıkış kapısının oraya hayır mı dedi o?" der.
"Hayır." deyince çok kızıyorlar.
"Evet, ihtiyacım yok." derim. 1,55 boyum var.
Dizlerim diğer koltuğa hiç değmedi.
Çünkü ben daha çok gövdeden ibaretim.
Bazı hava yollarında, ayaklarım yere değmiyor.
İhtiyacı olan birine verin.
Zaten orada oturacak kadar eğitimli hissetmiyorum.
Bu havacı kaşarlar hangi hava okuluna gitmiş bilmem
ama ben gitmedim.
Uçuştan önce gelip şöyle demeleri bence yeterli değil.
"A4 kâğıdını okudunuz mu?"
"Hayır, okumadım çünkü üstünde resimler var.
Resim okunmaz, bakılır.
Şimdi senden daha mı eğitimliyim?
Bu uçuşun kontrolü bende mi?
Benim derdim tıkınmak ya.
Beni tuvaletin yanına da koyabilirsiniz. Fark etmez."
Ezik değilsiniz.
Sabahın yedisinde kalkıp şöyle demek sizi ezik yapmaz:
"Bugün boktan bir gün."
Kendinizi tanıyorsunuz ve günün boktan geçeceğini anlamak için
tüm günü geçirmeniz gerekmiyor.
Bazen daha gözlerinizi açmadan "Bugün boktan geçecek." olursunuz.
Gözlerinizi sabahın yedisinde açıp
"Sikerler. Öğlen üçe kadar zil zurna olacağım." diyorsanız...
...olun gitsin.
Yapın, kişisel bakım deniyor buna. Kendinize bakın.
Tabii bu, 15 yıldır her sabah verdiğiniz bir kararsa
bir sorununuz var demektir.
Ama bunu 18 ayda bir, iki yılda bir yapıp "Bugün o gün." diyorsanız yapın gitsin.
Neden sabahın yedisinde değil de
öğlen içmeye başlamak sosyal olarak makbul görülüyor?
Diyelim arkadaşınız sabah 7'de aradı.
Tuhaf olur tabii ama diyelim aradı ve dedi ki:
"Selam, ne yapıyorsun?"
"Kendime şarap koymuştum."
Delirdiğinizi düşünürler.
Ama aynı arkadaşınız öğlen arayıp şöyle dese:
"Selam, ne yapıyorsun?"
"Kendime şarap koymuştum."
"Bir yerlerde öğlen oldu demek."
"Burada öğlen oldu Cara."
Birkaç sikik saat yüzünden
niye bu kadar strese girdiğimizi anlamıyorum.
Birçok kez uyanıp, karton kutu şarabı alıp
ve mutfak tezgâhına koyup
ona baktım ve şöyle dedim:
"Tıpasını çıkarsam da hava mı alsa?"
Çünkü karton şarap kutularının en zor olayı bu.
Kapağını açıp tıpasını çıkarman lazım.
Tıpa da kutunun epey bir içinde.
Elini öyle derine daldırıyorsun ki
kendimi mandırada çalışıyor gibi hissediyorum.
"Elime bir toynak geldi sanki!"
Tıpayı çıkarırsın.
Delik de her zaman o yönde olur.
Tüm torbayı çekip
tıpayı yavaşça indirmelisin falan.
"Karton şarap" deyince bazılarınızı kaybettim sanki.
"Karton şarap mı lan?"
Şu an maddi açıdan ne durumdasınız bilmem
ama geçmişte hepimiz
karton şaraptan içmişizdir.
Evet.
Bazılarınız "Asla içmem." diyebilir.
Evet, içtin!
Paçoz arkadaşların varsa karton şarap içmişsindir.
Eğlenmeye bayılırım.
Evimde sürekli misafir ağırlarım.
Gelirken "Ne getirelim?" derler.
"Moralin iyi gel yeter bebek." derim hep.
Sonra da eski şarap şişelerinin etiketlerini söküp
içlerini kutu şarapla doldururum.
Merak etmeyin,
roze bile hazırlayabilirim.
Gereken neyse yaparım işte.
Bunca yıldır bir kez bile yemek sırasında biri de çıkıp
"Affedersin.
Bu içtiğimiz zıkkım nedir?" demedi.
Genelde şöyle derler:
"Nereden aldın bunu?"
"Seyahatteyken almıştım." derim.
Tüm dünyadan...
...topladım sanırlar. Aslında tekelden aldım.
Ertesi sabah anlarlar ama.
Çünkü karton şarap içtikten sonraki sabah
içki sersemliğiniz, iyi bir şarabın içki sersemliğinden çok farklı olur.
İyi bir şaraptan sonra
akşamdan kalma şekilde kalkınca şöyle olursun:
"Ah o Central Otago 2009 yok mu...
O pinot noir üzümlü çılgın şey
15.30 gibi biraz çarpacaktır sanırım."
Ama kutu şarap içtikten sonra gözlerinizi açınca şöyle olursunuz:
"Şeytan dün gece kafa tasımı sikmiş!
Ve kocaman bir penisi varmış."
Ezik değilsiniz.
Kutu şarap içmek tüm aile için de iyidir.
İşiniz bitince kutuyu ezip kediye verirsiniz ki oynasın.
Poşetini şişirirsiniz, çocuklar oynar.
Yılın annesi olursunuz lan.
Evet.
Ezik değilsiniz.
Annenizin evine gidince tıka basa yiyebilirsiniz.
Sonra size tatlı da verir.
Kalan yemekleri küçük bir poşete bile koyar
çünkü Tupperware'ini geri getireceğinize güvenmez.
Şimdi yanınızda bir torba spagettiyle yola düşersiniz.
"Umarım kaza yapmam lan.
Açıklaması çok zor olur."
Toksunuzdur ve yeni bir alet kemeri almak için
nalbura uğrarsınız.
Arabadan iner inmez kokuyu alırsınız.
O sosis festivalinin kokusunu alıp "İşte bu." olursunuz.
Uçağa bindiğinizdeki gibi.
Aç değilsinizdir, bir oturuşta epey yemişsinizdir.
Tıka basasınızdır. "Çok tokum." dersiniz.
Ama yiyecek aracının tekerleklerini duyduğunuz an paniklersiniz.
Panik olursunuz. "Tavuk!" dersiniz.
Nalburun orada arabadan inince de öyle olursunuz işte.
"İşte bu."
Oraya yemeğe gitmemişsinizdir.
Oyalanmamak gerek.
Sağlıklı bir yiyecek de değil.
O sosisliler resmen vegan.
Talaştan ve keçi tükürüğünden yapılıyor
ve keçi o tükürüğü bağışlıyor.
Ona bakıp şöyle demiştir: "Bunu yemem."
Ama etraf çok eğlencelidir.
O insanlara bakarsınız, hepsi mutludur
çünkü her hafta oraya gidip
o sosisleri çevirmek, belli bir kişilik gerektirir.
Tipleri şöyledir...
Ben de o eğlenceye katılmak istiyorum.
Arabanın orada dolanıp bozukluk ararsınız.
Yanlarına gidip bozukluğu verir ve elinizi açarsınız.
Bir yetişkin olarak
başka bir yetişkinin yanına gidip elinizi açacağınız çok az örnek vardır.
"Yemek koy buna.
Arabada bir poşet spagettim var zaten."
Sonra bir de peçete alıp elinize koyarlar. Onun üstüne de
hayatınızda göreceğiniz en ince beyaz ekmeği koyarlar.
Bizim evde ona sihirli ekmek diyoruz. Çünkü üzerine bir şey sürmek imkânsız.
İsterseniz deneyin.
Yaptığınız anda ortası kayboluyor.
Evin içinde bile bulamıyorsunuz. Puf diye gidiyor.
Ekmeğin eski hâlinin tuhaf kenarları kalıyor sadece.
Peçetenizi alırsınız.
Sihirli ekmeği koydular, üstüne biraz közlenmiş soğan,
üstüne sosis
ve en üstüne de domates sosu koyarlar.
Domates sosuyla alakası yok tabii. O boktan şey karanlıkta parlıyor.
Yiyeceğiniz elinizdedir artık. İpucu: Şu an bunu
kıvırmanız gerekiyor.
Hepsini şu şekilde kıvırmalısınız
çünkü düz tutarsanız yemesi çok zor olur.
Düz tutarsanız olay yaratırsınız yani.
Ama yuvarladığınız anda yemek hazır.
Nalbura girip sizin gibi insanlar ararsınız.
Diğer sosis insanlarını ararsınız.
Onları görünce de şöyle olursunuz...
"Aynı kararları vermişiz.
Buradayız ve ikimizde de bunlar var.
Hayır, alet kemeri yani."
Sonra yemeye başlarsınız. O barbeküden uzaklaştığınız an
büyülü bir şey olur.
Soğan buz gibi olmuştur.
Ama sosis sıcaklıkta şişer.
Onu tutkalla bir arada tutuyorlar herhâlde.
Yani yerken dikkatlice yaklaşmak gerek.
Sıcak patates yer gibi dişlerinizle yaklaşırsınız ki
arkasından nefes alabilin.
Biraz hava vermiş olursunuz.
İşin içine dişler karışıyor tabii.
İlk oral yaptığınızdaki gibi.
Dükkânda gezinirken yarısına gelmişsinizdir.
Sonra bakıp "Siktir, peçeteyi de yiyorum." dersiniz.
Siz ezik değilsiniz, besinlerin yalanı bu.
Ama sonra...
Domuz gibi gülen biri mi var?
Harika!
Herkesin "Şu hanım." demesine bayıldım.
Koltuğuna sıçmış değil sonuçta.
Biraz su içeceğim.
Arada bir buraya gelip su içiyorum.
Ne zaman gelip bir yudum alsam, aşağıdaki kostüm görevlisi hanım...
Suyu memelerimin üstüne dökerim diye.
Çünkü beni tanıyorsanız bu ihtimalin yüksek olduğunu bilirsiniz.
Bu akşam bu bluzu giymeyecektim aslında
ama...
Pantolona uyan bir bluzum vardı.
Ama üzerine yarım litre tereyağlı tavuk bulaştı.
Evet, kararlar verildi.
Onlara dedim ki, "Lekeli bluzla çıkabilirim.
Gerçekçi olursak, insanlar beni gelecekte öyle görecek zaten."
Beni, bir yerlerimde yemek lekesiz görmeniz çok zor.
Özellikle ciciklerimin üstünde.
"Hayatta olmaz." dediler tabii.
Neyse,
devam edelim.
Çok yakıştığını sandığımız
ama aslında öyle olmayan şeyler vardır.
Parmak arası terlik gibi.
Şıpıdık terlik.
Tokyo terlik.
Plakkie.
Güney Afrika'da böyle denir.
Bu terliklere tek bir isim vermeden...
...dünya barışı asla sağlanmayacak.
Dünyanın her yerinde aynı isimde olsun.
Diyelim uçağa atlayıp hiç gitmediğiniz bir yere gittiniz.
Uçaktan inip bir dükkâna girdiniz.
"Affedersiniz.
Şu yazlık terliklerden arıyorum.
Hani ayak parmakları şöyle giriyor ya?"
"Şeyi diyorsunuz..."
Ona ne dendiğini sorgulamayız bile be.
Yalnızca. "Evet.
Mavi ... alacaktım." der geçeriz.
Bu terliklerde şöyle bir sorun var ki
kullanma kılavuzu yok.
Oysa kesinlikle olmalı.
Güney Afrika'da, yılanların, akreplerin falan olduğu bir çiftlikte büyüdüğüm için
onlardan giymedim hiç.
Onlardan giyilmez orada.
13 yıl önce, 30'larım ortalarındayken
ilk kez Yeni Zelanda'dan
bir çift almıştım.
Kimse de beni durdurmadı.
Alıp da kapıdan çıkarken biri gelip şöyle demedi: "Baksana.
Onlardan giydin mi hiç?"
"Hayır, giymedim." dersin.
"Buraya gel.
Haberin olsun,
o terliğin içine bir damla nem kaçsa...
...ölürsün.
Terliğin dışına da bir damla nem gelse...
...ölürsün.
Bir fırtına sırasında
arabandan AVM'ye...
...koşabileceğini de...
...sanma sakın.
Onlar çoktan...
...kapıları kapamış olur.
Çünkü fiziksel olarak hazırlıklı olsan da olmasan da
vücudundaki her bölgeyi çalıştıracaksın."
"Tamam, oldu." falan dersiniz.
Tam çıkarken şöyle der: "Bir şey daha var.
Haberin olsun da.
O terlikler...
...yalnızca ileri hareket için.
Onlara tek yönlü diyoruz.
Evet. Yana bir adım atmak istersen...
...ölürsün.
Geri adım atmak ister misin? Amcam denemişti. Öldü."
Çok karmaşık terlikler be.
Onu satın alırken bir uyarı verilmeli
ve bir hafta kadar yanınızda biri kalmalı.
Bir tane aldım.
Eşim ve ben iki çocuğumuzu eşimin memleketi Fielding'e götürdük.
Yeni Zelanda'nın Kuzey Adası'nın ortasında ufak bir çiftçi topluluğu.
Şu kişinin tepki verdiği gibi ilginç bir yer değil.
Her yarım saatte bir bir şey olduğu yoktur ve o yarım saat de bir saat gibi geçer.
Çocukları alıp etrafı gezdirdik
ve iki dakika sonra işimiz bitti.
İki yaşındaki çocuğumu arabaya koyup kemerini bağladım.
O küçük aşılı kıçı arka koltuğa oturdu yani.
Ama...
...ölüm terliklerini giydiğimi unutmuşum.
Çocukları bağladıktan sonra bir hareket vardır.
Kapıyı kapatmak için yana doğru adım atmalısınız.
Çünkü kapıyı çekecek kadar güçlü değillerdir.
Yana adım attığım anda bedenim dile geldi:
"Pekâlâ, şu noktada...
...seni devireceğiz.
Kıçının üstüne düşeceksin."
Ve beynim şöyle dedi "Bunu durduramıyorum.
Başının çaresine bak."
O kadar yavaş düşüyordum ki
bir şeyleri bu cebimden alıp diğer cebime koyacak vaktim oldu.
Çantamı çıkardım
ve yavaşça gidiyordum.
Yere doğru gidiyordum.
O kadar yavaşça düştüm ki, karım arabanın yanından gelip şöyle dedi:
"Ne yapıyorsun?"
"Düşüyorum." dedim.
Telefonunu çıkarıp
birkaç fotoğrafımı çekti ve WhatsApp grubumuzdaki herkese yolladı.
O gün değerli bir şey öğrendim.
Resmen artık, düşmemin normal karşılanmadığı
yaş-ağırlık oranında olduğumu öğrendim.
Devrilmişim.
Ne zaman başınıza geleceğini bilemezsiniz.
Daha beş yıl önce arkadaşlarım "Sarhoş muydun?" derdi.
Şimdiyse tüm o endişeli emojileri gönderip...
"Dostum, iyi misin? Devrilmişsin diye duydum." diyorlar.
"Hayır lan, ölüm terliklerimi giydiğimi unutmuşum."
Çok yakıştığını düşündüğümüz ama hiç de yakışmayan bir diğer şey de
pofuduk montlar.
Özellikle de...
Özellikle de Melbourne''de pofuduk montlar hiç olmuyor.
Bugün ılıman bir hava vardı bence.
Üşüyen insanlardan biriyseniz
uzun kollu bir tişört yeter size.
Ama bugün ne gördüm?
Yanımdan geçen iki hanım da, diz altına kadar uzanan
pofuduk montlardan giymişti.
Fermuarı da çekmişler.
Fermuarı tamamen kapatmak çok cesur bir ifadedir.
Bazen hani "İşe götürmüştüm. Ellerim de dolu olduğu için
üstüme giyerek eve götürüyorum. Önünü de açtım ki hava gelsin." olursunuz.
Ama fermuarı çektiğinizde insanlara şunu dersiniz:
"Üşüyorum lan."
Ama o kadınlara baktım ve şöyle düşündüm:
"Ne duydunuz ki?"
Saat üçte korkunç bir fırtına çıksa da kulak mememize kadar kara batsak
şahane olmaz mıydı?
Yalnızca o iki kaşar şöyle dese: "Biz biliyorduk."
O montları, Antartika'daki insanlar donarak ölmesin diye tasarladılar.
Meslektaşınız bir şerpaysa onlardan edinmelisiniz.
Ama daha bir bardak çayla baş edemeyen Brian adında bir meslektaşınız varsa,
gerek yok.
İnce giyinmek sizin kaderiniz.
Bir hırkayla atkı alın yeter.
Sorun olmaz.
Buraya gelince kafam çok karışıyor
çünkü Avustralya'ya her indiğimde doğrudan otele giderim.
Her yer klimalıdır.
Sonra bir an şöyle derim:
"Yürüyüşe çıkayım da hava nasılmış bakayım."
Sonra pencereden, sokaktaki insanlara bakarım ve...
..."Evet.
Anlaşılmıyor." derim.
Çünkü üçte ikiniz şort ve ölüm terliklerinin üstüne
pofuduk mont giyiyorsunuz.
Kara mı hazırlanıyoruz yoksa arka bahçede kriket mi oynayacağız?
Hepimiz her gün aptalca şeyler yapıyoruz.
Bu da sizi ezik yapmaz.
Zor bir dönemden geçiyor olmanız sizi ezik yapmaz.
Bence toplumumuzdaki tek gerçek ezikler İnternet'e girip,
ellerinde olmayan şeyler için insanlara saldıranlar.
İnternet'e girip, birinin tipi yüzünden ona saldırıyorsan,
derdin nedir senin?
Olimpiyatlar sırasında
bir kadın altın madalya kazandı.
Makaleyi okudum, helal ona.
Sonra yorum kısmına basınca beynim ambale oldu.
İnsanlığa olan umudunuzu kaybetmek istiyorsanız
gazetenin yorumlar kısmına tıklayıp okuyun.
İlk yorum şöyleydi:
"Tebrikler ama götüme benziyor."
Bu adamın profiline tıkladım ve dedim ki "Gudubetin tekiymiş.
Annesi bunu doğurmamış, sıçmış."
Öyle bir öz güveniniz olmalı ki...
Birinin tipi yüzünden ona saldıracaksınız taş gibi olmanız lazım.
Ortalama tip bile yetmez.
Taş ötesi taş olmak lazım.
Çünkü o zaman profiline tıklayınca "Neyse, haklı." deriz.
Ama birine tipi yüzünden saldırılmasını anlamıyorum
çünkü kendini yaratmış değil ki.
Kendimizi yaratsaydık hepimiz nefes kesici olurduk.
O kadar güzel olurdum ki bana bakamazdınız.
Kimsenin beni tanıtmasına gerek olmazdı.
Geldiğimi anlardınız çünkü siz de gelirdiniz.
Aynen.
Adam "Ben geldiğime göre o da geliyor!" olurdu.
Birinin tipiyle bir derdiniz varsa
Facebook'ta babasını bulup şöyle deyin: "Selam kanka, ne olmuş öyle?"
Ya da cinsiyeti için birine saldırmak.
Çünkü bu bir seçim değil.
Bir seçim olmadığını biliyorsunuz, değil mi?
Bir an dedim ki "Siktir, bu izleyiciler...
Bu izleyiciler ağzıma sıçacak."
"Seçim tabii." diyecekler.
"Vaftiz Kilisesi'nden geliyoruz ve...
...bunun bir seçim olduğuna ve yanlış seçim yaptığınıza inanıyoruz.
Seni ele geçirmeye geldik."
Cinsiyet bir seçim değildir.
Seçim olsaydı, bir tane hetero kadın kalmazdı.
Erkekler kusura bakmasın.
Kusura bakmayın. Sizleri seviyorum
ama taşaklarınızı gördünüz mü?
En büyük servetiniz değil o.
Zamanla alışılan bir şey.
Bence cinsiyet bir seçim olsaydı
bir kadın, çıplak bir adamın olduğu odaya girdiğinde şöyle olurdu...
"Ben gidip pıtış arayacağım.
Seni onunla yalnız bırakayım."
Altın yıldız bir lezbiyene,
testisin neye benzediğini anlatmak ne kadar zordur bilir misiniz?
Altın yıldız nedir bilir misiniz?
Tamam, altın yıldız
karşı cinsten biriyle hiç yatmamış eş cinsele denir.
Yalnızca Tanrı'nın istediği gibi kendi cinsleriyle yatarlar.
Aslında
eş cinsel erkekler de platin yıldız almalı.
Karşı cinsten kimseyle yatmamış
ve sezaryenle doğanları diyorum.
Yani doğdukları gün bile bir bakıp şöyle demişler: "Siksen olmaz!
Beni sunroof'tan çıkarın!"
Yani...
Altın yıldız bir lezbiyene testisin neye benzediğini anlatmak
benim için ne zor bilir misiniz?
Çünkü zamanında ben de birkaç tanecik görmüştüm.
Şöyle diyorum, "Temelde şöyle...
Şey gibi...
İki çürük kivi...
...eski çay poşetleriyle bebek yapmış
ve gittikçe uzayıp duruyorlar gibi."
Şahaneydiniz. Beni ağırladığınız için çok teşekkür ederim.
Teşekkürler Melbourne!
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna