Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Obecnie na świecie jest 70,8 milionów przesiedleńców
uciekających przed wojną i prześladowaniami.
To najwięcej, ile zanotowała Agencja ds. Uchodźców ONZ
w czasie 70 lat istnienia.
Globalne nierówności rosną,
jak wykazują ostatnie badania Oxfamu.
Najbogatszych 26 ludzi świata
posiada tyle, co najbiedniejsza połowa ludzkości.
Prawicowi nacjonaliści i kontrprotestanci winili się nawzajem
za sobotnie akty agresji w Charlottesville.
Grupy te bronią dominacji rasy białej.
Fale upałów. Masowe wymieranie gatunków. Topnienie pokrywy lodowej.
IPCC alarmuje:
wzrost temperatury o 1,5 stopnia będzie tragiczny w skutkach i nieodwracalny.
SOLIDARNOŚĆ: RELACJA MIĘDZY LUDŹMI,
KTÓRYCH ŁĄCZĄ WSPÓLNE INTERESY.
Obecnie o kryzysie mówi się właściwie codziennie.
O kryzysie ekonomicznym, ekologicznym,
społecznym i o kryzysie dialogu.
Coraz więcej naukowców i ekspertów sugeruje,
że globalne uświadomienie problemu
to pierwszy krok do zmiany kierunku.
Nie mamy wyboru. Naszym jedynym wyjściem...
SOCJOLOG
...jest powrót do podstawowych wartości:
solidarności, dzielenia się, dawania i oddawania.
Te wartości muszą zaistnieć na poziomie globalnym
przy poszanowaniu odrębności społeczeństw.
Nauczyliśmy się wierzyć, że życie sprowadza się do rywalizacji,
w której zwyciężają najlepsi.
FILOZOF
Innymi słowy ci najbardziej zachłanni i apodyktyczni.
Ale to błędny pogląd,
już dawno obalony przez biologię.
Rywalizacja, drapieżnictwo i okrucieństwo istnieją.
Ale tworzymy także liczne relacje oparte na niezbędnej do życia komplementarności.
Musimy wierzyć w solidarność.
Wszyscy mogą działać na różnych poziomach i w każdej chwili
stanąć na wysokości zadania, stając się w pełni ludźmi.
Sieć wzajemnej pomocy...
Przez cztery lata skupiałem się na solidarności.
Indigo wspiera solidarność.
Platforma, którą założyłem, pozwala dzielić się dobrami i usługami za darmo.
Podejście Matthieu Chedida jest zbliżone do mojego.
MUZYK
Członkowie zespołu Lamomali
pochodzą z całego świata, udowadniając, że możemy się różnić
i razem pracować.
Ci artyści światowej sławy
przyciągnęli liczną publiczność w Brazylii, USA, Francji
i na całym świecie.
Razem nagrali odę do solidarności i poprosili mnie o nakręcenie wideoklipu.
Była to okazja, by wystosować przesłanie.
Ale przede wszystkim…
okazja, by poznać aktywistów z całego świata
i pokazać ich zaangażowanie.
FRANCJA
40 DNI PRZED ROZPOCZĘCIEM ZDJĘĆ
JEBAĆ POLICJĘ
A może ujęcie...
Wiesz?
Co tu robicie?
Wyłącz to.
Jesteśmy tu z Wielkim Wyzwaniem.
To projekt Mary Kanté.
Bzdury. Dzwoń.
Halo? Są tu jacyś ludzie z kamerami.
Są z tobą?
Wychowaliśmy się w tym getcie.
Tu dzieje się wszystko.
Jest zróżnicowanie społeczne:
robotnicy, dzieci, biznesmeni, ludzie wybierający różne drogi.
Wszystko się tu miesza.
Staramy się dawać sobie radę.
Robić swoje.
Wielkie Wyzwanie rozpoczęło się od Malika.
Powiedział: „Słuchajcie.
Widziałem rodzinę na ulicy. Tak głęboko mnie to poruszyło,
że pomyślałem, że powinniśmy im jakoś pomóc”.
I wpadł na ten pomysł.
Przekonał nas.
Witajcie przy stole Kanté.
Wydaje się nakryty na niedzielny obiad,
ale za kilka godzin to jedzenie zostanie rozdane bezdomnym migrantom.
Wielkie Wyzwanie zapoczątkował Malik,
mieszkaniec Sarcelles, wstrząśnięty niedolą uchodźców.
Każdy może to robić.
Po pierwsze, jesteśmy ludźmi. Po drugie, nasi rodzice emigrowali.
Po trzecie, pomóż swojemu bliźniemu.
Tak mówi każda święta księga.
Przedsięwzięcie trwa,
inne dzielnice gotowe są się przyłączyć.
Tak. Od Val-de-Marne po Val-d'Oise.
To zależy od ciebie.
Ludzie przyszli. Byli zmotywowani.
To jest solidarność.
Jesteśmy w jednym z najbiedniejszych rejonów Francji.
Ale jednocześnie najbogatszym.
Choć nie z punktu widzenia ekonomii. Posiadamy wartość, jaką jest wspólnota.
To nasze bogactwo.
Bieda nas zbliża.
Pomagamy sobie wzajemnie.
Wielkie Wyzwanie!
Halo?
Tak, dobrze.
Dalej.
Odwróć się.
Z uśmiechem.
To do naszego biura.
No już.
Tam.
Tak jest!
Potrzebny nam prawdziwy mop.
Ten to tylko gadżet.
Nie zdaje egzaminu.
Mój tata by tego nie zaakceptował.
To wcale nie myje!
„Co ty robisz?!
Ma się lśnić!
Żeby można było jeść z tej podłogi!”
Tak by powiedział.
Odbija ci.
Wszyscy wkładają swój czas.
Wykładamy z własnych kieszeni, co się da,
ale musimy posunąć się dalej i zacząć agitować.
Potrzebujemy finansowego i materialnego wsparcia.
WIELKA ZBIÓRKA ŻYWNOŚCI
Jeśli ludzie dają teraz, a za miesiąc nie,
to nie ma sensu.
Potrzeba 500 euro na jedną akcję rozdawania żywności.
Ile mamy?
Tysiąc pięćset euro.
Razem trzy.
W marcu to koniec.
Dlatego nasza sytuacja teraz jest taka...
niepewna.
Na początku byliśmy zbyt bojaźliwi.
Ale przebyliśmy długą drogę.
Jesteśmy w punkcie,
gdy nie możemy nazbierać funduszy.
Ludzie nas wspierają.
Musimy agitować. Ludzie dadzą pieniądze.
Musimy być dumni i informować o naszym ruchu.
Musimy sięgać najdalej, jak tylko się da.
Sarcelles jest znane z projektów.
Z pierwszych projektów mieszkaniowych w kraju.
Wychowałem się w „dżungli”.
W 2007 roku doszło do zamieszek.
Funkcjonariuszy pobito.
Miasto złupiono.
Zderzenie motocykla, którym jechało dwóch nastolatków,
i radiowozu było wyjątkowo gwałtowne.
Chłopcy nie mieli kasków.
Ratownicy medyczni byli bezsilni.
W okolicy wybuchły zamieszki.
Do policji strzelano prawdziwymi kulami.
Kolejna noc niepokojów w Villiers-le-Bel.
Zraniono 82 policjantów, z czego sześciu ciężko.
Było tak.
Trzy miesiące później doniesiono na mnie policji.
Oskarżono mnie o strzelanie do policji
i próbę zabicia policjanta.
Miałem nadzieję,
że zostanę piłkarzem,
a znalazłem się w pace.
Rozpoczął się koszmar.
Trwał 29 miesięcy. Zamknięto mnie,
dwudziestolatka,
w jednym z najcięższych więzień i trzymano przez rok w izolacji.
Przebywałem sam w celi o wielkości dziewięciu metrów kwadratowych.
Uznałem, że nie ma sprawiedliwości.
Niewinny w więzieniu?
Dla nich to było nic.
Minęło pół roku. Myślałem, że to koniec.
Miałem zniszczone życie.
Równie dobrze mogłem iść na całość.
Pieprzyć system.
Pieprzyć sędziów i policję.
Pieprzyć prokuratora, wszystko.
Poznałem bibliotekarza, który powiedział:
„Wiem, że jesteś wściekły. Przeczytaj tę książkę”.
Nie lubiłem czytać.
Nie chciałem czytać.
W książkach są same bzdury.
Ale on mówił: „Zobaczysz. Przeczytaj, spodoba ci się”.
Roger McGowen.
O życiu z celi śmierci.
Zacząłem czytać. Najpierw jedną stronę, potem drugą.
Zaciekawiłem się. Przeczytałem jednym tchem.
Pochłaniałem jedną książkę za drugą.
Wszyscy ci ludzie byli niesłusznie uwięzieni
i skazani na długie wyroki.
Powaliła mnie...
książka o Nelsonie Mandeli,
który po 27 latach w więzieniu nadal był nieugięty.
Chciał negocjować.
Odsunął pewne rzeczy na bok i pozwolił mówić swojemu sercu.
WIELKIE WYZWANIE
Miski.
Są potrzebne?
Co potrzebujesz?
Włóż tutaj ryż.
Daj tutaj, żeby był ciepły.
Dziękuję wszystkim.
Dziękuję za waszą ciężką pracę.
Świetnie się spisaliście.
Po co tu dziś jesteśmy?
By zebraną żywność rozdać...
bezdomnym w potrzebie.
Dziękuję wam.
Niech to przedsięwzięcie trwa.
Salam alejkum.
Hej! Dziękuję bardzo!
Położę to tutaj.
Jak się tu znalazłeś?
Przyjechałem z Somalii pierwszy raz.
Somalia ma wielki problem. Za dużo walki.
Policja nie może mi pomóc. Nie ma domu, nie ma życia.
To dla umierających, oni umierają.
Ilu ludzi jest... Widzisz?
Ilu ludzi? Zbyt wielu.
Dziś nie piłem...
Jestem głodny.
Mam tylko to ubranie.
Nie mam nic.
Mówi, że migranci z Sudanu,
Palestyny, Iraku mają powód, żeby tu być.
Boją się albo zostali pozbawieni praw człowieka.
To dzieci jej siostry, a to jej siostra.
To jej dzieci.
A to jej siostra.
Mężczyźni zostali.
Dzieci chodzą do szkoły?
Nie chodzą. Nie mają domu.
Jak długo tu są?
Od dwóch miesięcy.
Dzieci nie chodzą do szkoły.
Śpią tutaj.
Pomyśleć, że ponad 600 milionów ludzi na świecie żyje za dwa dolary dziennie...
Chcemy rozwiązać ten problem
i nasze przesłanie brzmi: zacznij działać.
Nieważne, jakiej jesteś rasy czy religii,
zrób coś, zrób swoje.
To ma ogromne znaczenie.
30 DNI DO ZDJĘĆ
Bieda mobilizuje wolontariuszy na całym świecie.
Przemoc wobec kobiety także.
Plaga nękająca nasze społeczeństwa:
kobietobójstwo.
BRAZYLIA
Brazylia to kraj bardzo dotknięty tym problemem.
Teraz kobiety stawiają opór.
Jestem Panmela Castro.
Urodziłam się i wychowałam w Rio de Janeiro.
Mama zapisała mnie na kursy malarstwa i rysowania.
Później, kiedy stałam się nastolatką,
zaczęłam malować graffiti.
Zebraliśmy się tu ze szczególnego powodu.
Odsłaniamy mural Dororidade.
Jego pomysłodawczynią i wykonawczynią jest Panmela Castro.
Brawa dla niej, zasłużyła na nie.
Chcę wam opowiedzieć, jak do tego doszło.
Kiedy byłam w waszym wieku,
wyszłam za mąż.
Doświadczyłam przemocy domowej
i nie chciałam, by inne kobiety przechodziły przez to samo.
Dlatego w 2006 roku, gdy wprowadzono Prawo Marii da Penhy,
zaczęłam wykorzystywać graffiti i sztukę, by pomagać innym kobietom.
Z biegiem lat założyliśmy Sieć NAMI.
Propagujemy Prawo Marii da Penhy w szkołach i społecznościach.
Dororidade.
Skąd wziął się pomysł i co dla ciebie znaczy ten mural?
Wiele się słyszy o kobiecej solidarności,
wzajemnej pomocy kobiet.
Założeniem Dororidade
jest pokazanie cierpienia będącego wynikiem maczyzmu i rasizmu.
To przesłanie dla wszystkich kobiet.
Kobiet wszelkich ras.
Stworzyliśmy AfroGrafiteiras, darmowy program.
Kobiety mogą zarejestrować się na naszej stronie,
brać udział w zajęciach z graffiti przez osiem miesięcy
i czerpać informacje o swoich prawach od specjalistów.
CISZA OZNACZA ZGODĘ
NIE CZEKAJ DO JUTRA, BY ZGŁOSIĆ ZNĘCANIE SIĘ
Mural Panmeli Castro
na budynku komisariatu policji jest darem dla nas wszystkich.
Ten mural nas wzmacnia.
Daje nam siłę.
Niestety Brazylia to piąty kraj na świecie...
KOMISARZ
...jeśli chodzi o liczbę zabójstw kobiet.
Tatianę Spitzner znaleziono martwą 22 lipca.
Nagranie pokazuje, że mężczyzna, który zaatakował Tatianę,
to jej mąż, Luis Felipe Manveiler.
Kamery pokazują agresywnego mężczyznę.
Walka przenosi się do windy.
Dwadzieścia pięć minut po wejściu do mieszkania
Tatiane wypada z budynku.
O trzeciej nad ranem Luis Felipe jest widziany w windzie.
Wnosi ciało kobiety do mieszkania.
Cztery minuty później podejrzany w innej koszuli
zmywa ślady krwi w windzie.
O trzeciej nad ranem ucieka.
To społeczeństwo patriarchalne, seksistowskie,
pełne mizoginistycznych mężczyzn,
a przede wszystkim agresywnych ludzi.
Nieraz słyszałam, jak mówią: „Pobiłem ją, ale to moja żona”.
Uważają, że mają do tego prawo.
Kobiety decydują się iść na policję dopiero po latach cierpienia.
Doświadczyłam przemocy domowej.
Myślałam, że jako mężatka
muszę to znosić,
bo tak działo się w mojej rodzinie,
wśród moich sąsiadów i ludzi, którzy mnie otaczali.
Ale pewnego dnia mąż pozamykał cały dom,
żeby nikt nie usłyszał, co będzie robił.
Włączył głośną muzykę
i zaczął mnie bić.
Uderzał mnie, walił pięściami, kopał.
Znęcał się nade mną około dwóch godzin.
Jego matka to widziała, ale mi nie pomogła.
Mówiła, że trzeba mnie zbić, bo nie przygotowałam jedzenia.
Studiowałam i pracowałam. Wracałam do domu tylko na noc,
żeby nikt nie podejrzewał, że jestem bita.
Kupił gips i założył mi go na nogę,
jakby była złamana.
Ale chodziło mu o to, żebym nie uciekła.
Nie uciekła z domu.
Zamknął mnie w domu na tydzień
i dochodziłam do zdrowia
z nadzieją, że wkrótce pojadę do swojej mamy.
On miał komórkę, a ja nie.
Pewnego dnia zostawił telefon w domu.
Następnego dnia przyjechała moja mama z dwoma potężnymi czarnymi mężczyznami.
Odtąd wszystko się zmieniło.
Złożyłam skargę,
ale to nic nie dało, bo wtedy nie było Prawa Marii da Penhy.
To nie zadziałało.
Rozumiesz?
OFIARY PRZEMOCY DOMOWEJ ZADZWOŃ POD NR 180
Bel, daj tu dużo farby,
tej w kolorze nasyconej zieleni.
Moje paznokcie są piękne.
Jestem chyba jedyną artystką graffiti
z takimi paznokciami.
Bebel, co chcesz tu przedstawić?
To Tydzień Świadomości Raka Piersi,
więc chciałabym namalować jakąś kobietę
pokazującą piersi.
Kobietę podobną do mnie.
Cudownie.
Dobra, nagrywamy Bebel, nie zepsuj tego
Ja tylko maluję, to wszystko
Kobiety i artystki graffiti My nie gramy
Bebel z getta Na pierwszej linii z kobietami
Potrzebne nam przywództwo I dużo wiary
Dedykuję to Wszystkim, którzy słuchają
Śpiewam z głębi serca
Bebel z getta przetrwa Miłość dla wszystkich
Próbowałam wybijać rytm, ale jestem w tym kiepska.
W NAMI ciężko pracowano nad emancypacją kobiet.
Teraz walczymy o utrzymanie praw, które mamy.
O utrzymanie praw.
Jesteś starsza. Wiesz, jak to dawniej było.
Tak.
Kiedy w domu była przemoc,
zgłaszałyśmy to.
Ale policja zawsze pytała: „Co zrobiłaś?”.
Zostałam pobita,
a policja miała czelność pytać, co zrobiłam, że mnie to spotkało.
To maczyzm zinstytucjonalizowany.
Społeczeństwo stworzyło takiego mężczyznę.
Dlatego zmieniamy społeczeństwo.
Nad tym pracowała także Marielle
i dlatego została zabita. Za to, że dała kobietom głos.
Boisz się, gdy słyszysz, jak o tym mówię.
Panmelo, nie chcę, żebyś...
Może się wydarzyć coś złego.
Już to widziałam.
Ludzie protestowali w szkołach, na uniwersytetach.
Ci, co wystąpili przeciw temu, co im się nie podoba,
byli fotografowani, aresztowani i znikali.
- Ale dotarłyśmy do punktu... - Nie chcę, by to spotkało moje córki.
Nasze obecne prawa zostały wywalczone przez wielu ludzi,
którzy teraz są wychwalani.
Nie zaczęłam wczoraj, ale dziesięć lat temu. Każdy to wie.
To ryzykowne, tyle powiem.
Dlatego potrzebujemy ludzi.
Boże, gdy tylko o tym pomyślę...
Nie przerwę mojej pracy.
Nie boję się, że mnie jutro zabiją,
bo wierzę,
że lepiej żyć jako wolna osoba,
móc się wyrażać,
robić, co się chce,
żyć pełnią życia...
niż żyć zbyt długo jako osoba ciemiężona.
WALCZ JAK MARIELLE FRANCO
O rany!
Wkrótce nadejdzie czas prezentacji mojego pomysłu
na wideoklip „Solidarność”.
NOWY JORK, USA
Brazylia to symbol agresji wobec kobiet.
Jak to wpływa na mniejszości?
KAWIARNIA POETÓW
W Internecie
zobaczyłem film amerykańsko-sudańskiej poetki slamowej,
ofiary segregacji rasowej.
Podejmowała ten temat w swoich tekstach.
„Być czarnym muzułmaninem w tej Ameryce
to być dwukrotnie pogrzebanym.
To być pomijanym w każdej rozmowie, która cię dotyczy.
Twoje człowieczeństwo wciąż jest podważane.
Stale musisz walczyć, żeby być zauważonym.
Akceptują cię tylko częściowo.
Mówią, że muzułmanin to nowy czarny,
jakbym wcześniej nie istniała,
była tylko cieniem w sali modlitw
lub pęknięciem w Dzwonie Wolności.
Utknęłam między wiarą, którą wybrałam, a narzuconym kolorem skóry.
Nie mogę być czarna i być Arabką,
żeby być tu mile widziana.
W sobotę
mówią mi, że tacy jak ja islamiści powinni skoczyć do rzeki.
Za chwilę inna kobieta w hidżabie nazywa mnie niewolnicą.
Noszę ze sobą wszystko, czym jestem, i wszystko, co straciłam.
Dom jest tam, gdzie ja jestem.
I tu zostanę”.
Jestem Afaq, przyjaciele nazywają mnie Fofo.
Jestem 22-letnią artystką, aktywistką, edukatorką, poetką i fotografką.
Pochodzę z rodziny uchodźców.
Urodziłam się w 1996 roku w Jemenie.
Moja rodzina pochodzi z Darfuru w Sudanie.
Urodziłam się w Jemenie,
bo moja rodzina musiała uciekać z Darfuru. Tata jest aktywistą na rzecz pokoju
i z powodu swojej działalności miał kłopoty.
W Jemenie trwa wojna domowa,
więc od pierwszych dni mojego życia
byłam otoczona przemocą.
Moi rodzice tego nie chcieli,
więc pojechaliśmy do Ameryki.
Życie w Ameryce
oznacza codzienną walkę z czarnofobami i islamofobami.
Wykorzystuję sztukę i aktywizm do burzenia tych systemów,
eksponowania zmarginalizowanych głosów
i do walki z fanatyzmem.
…dać wam znać, że wiele się dzieje.
Mamy ogólnokrajowy projekt „muzułmanie mile widziani”.
Mobilizujemy się osiemnastego w Waszyngtonie.
Tworzymy historię, moi bracia i siostry.
Mamy zamiar
zmienić kierunek, w jakim zmierza nasz kraj,
poprzez naszą dumną obecność
i mówienie na głos,
iż sprzeciwiamy się, by nasze amerykańskie wartości
zostały naruszone.
O tak!
Działam przeciwko rasizmowi, fanatyzmowi i seksizmowi,
bo sama doświadczyłam tych rzeczy.
Studiowałam na Uniwersytecie Arizońskim.
Chciałam studiować prawa człowieka,
zawsze tego pragnęłam.
Jako że pochodzę z Darfuru, z rodziny uchodźców,
kiedy pojechałam do Arizony,
zmierzyłam się z okropnym rasizmem,
fobią wobec czarnych i islamofobią.
Tak wiele razy doświadczyłam sytuacji, w których coś do mnie wykrzykiwano,
że stały się moją rzeczywistością, moją normalnością.
Ta religia...
To jest religia nienawiści!
Ta religia zabija!
Islam zabija ludzi!
Islam nienawidzi Żydów!
Przed spotkaniem z dziekan Kolegium Honorowego
kilku zmarginalizowanych studentów
poprosiło, żebym opowiedziała, co spotyka nas w kampusie,
bo nie tylko ja byłam atakowana.
Wielu studentów czuło się zagrożonych,
zwłaszcza ci nieheteronormatywni i autochtoni.
Dziekan odpowiedziała mi:
„Pracuję na tym uniwersytecie od dziesięciu lat
i żaden student mi się nie skarżył”.
Odparłam, że jako dowód mam nagranie wrzeszczącego na mnie mężczyzny.
Ona na to: „Skoro jest tak niebezpiecznie...
Wiem, że coś dzieje się z twoją rodziną”. Miała na myśli rodzinę w Sudanie.
„Może tam wrócisz?
Może to nie jest twoje miejsce?”
To przelało czarę goryczy.
Od dwóch lat powtarzano mi, że nie tu jest moje miejsce.
Poczułam się zraniona. Nazajutrz pojechałam do Filadelfii
i już nigdy nie wróciłam do Arizony.
Zostawiłam wszystkie moje rzeczy.
Uznałam, że umywam ręce.
CENTRUM SZTUKI FOTOGRAFICZNEJ W FILADELFII
To Centrum Sztuki Fotograficznej w Filadelfii.
Tak.
Pomogli mi wpaść na pomysł,
jak połączyć moją poezję z fotografią.
- To jest to, prawda? - Tak.
Kieruję aparat na siebie,
aby odzyskać moją tożsamość.
Chcę dać ludziom takim jak ja
szansę, by poczuli się należycie pokazywani.
Chodzi o konfrontację.
Motywem zdjęć jest intensywne wpatrywanie się.
Ludzie muszą patrzeć ci w oczy i zobaczyć w tobie człowieka.
Zaczęłam fotografować w 2015 roku.
Pojechałam do Darfuru po raz pierwszy od dziesięciu lat.
Ta dyktatura jest odpowiedzialna za śmierć wielu członków mojej rodziny.
Widziałam ludobójstwo w Darfurze na własne oczy.
Gdy miałam pięć lat,
widziałam przemoc z użyciem broni i krwawiącego człowieka.
W 2015 roku pojechałam z aparatem,
by tym razem to nie zostało w mojej głowie.
Mogłam zrobić zdjęcia i pokazać innym, co się dzieje.
Czułam, że jeśli nie zrobię zdjęć mojej rodzinie
i innym ludziom w obozach dla uchodźców,
będzie się mówiło, że one nigdy nie istniały.
Po to piszę poezję
i zajmuję się fotografią,
żeby nikt nie mógł zaprzeczyć prawdzie.
20 DNI DO ZDJĘĆ
Sztuka może grać ważną rolę w aktywizmie.
PARYŻ, FRANCJA
Piosenka „Solidarność”
i wideoklip Lamomali
były okazją, by rzucić światło na solidarność.
Tak naprawdę...
muzycy i aktywiści mają ogromną moc.
Dzięki atmosferze, jaką stwarzają...
i starają się rozsiewać wokół.
Dziękuję.
Uważam, że Lamomali to więcej niż muzyka.
Udział w tym projekcie to jak bycie częścią rodziny.
Gdy poznałam Matthieu, opowiedział mi o Lamomali.
Spytał, czy znam Toumaniego i Sidikiego.
Jasne, że znam.
Jego kora zawsze wzbudza we mnie
tajemniczą energię i doprowadza mnie do łez.
Muzyka i prawdziwi artyści to uzdrowiciele.
A jednak to oni najczęściej chorują.
Próbują się leczyć i wówczas
leczą słuchaczy zgromadzonych wokół nich.
Niektórzy od razu płaczą.
Każdy reaguje w zależności od własnego stanu.
Jesteśmy ocalałymi.
Muzyka nas wspiera.
Pomaga nam przetrwać i przeżyć,
utrzymać nadzieję i wiarę w dalszym życiu.
Nasze wspólne wartości są zbierane razem
i pomagają nam trwać.
Manitoumani
Śpiewajcie!
Razem!
Ponad nieszczęściami Naszych biografii
Ponad wysokimi murami Naszego fałszywego życia
Głośniej!
Nie słyszę was! Głośniej!
Poznanie Mary, Afaq i Panmeli
miało na mnie duży wpływ.
Obserwowałem, jak działają pomimo przeszkód
i skromnych środków.
Zrobiło to na mnie wrażenie.
Dawali z siebie wszystko.
Musiałem jakoś pomóc.
Chciał zmienić świat
A to świat zmienił jego
Dziś w mediach społecznościowych
film może mieć miliony odtworzeń.
Wiele organizacji działa w oparciu o te media.
W wideoklipie
zasugerowałem zastąpienie muzyków Lamomali
Marą, Afaq, Panmelą...
i innymi aktywistami.
Wchodzę w to. To dobry pomysł.
Zobaczymy, co na to reszta.
Toumani i cała ekipa.
Z każdym nowym projektem wiąże się kwestia reakcji ludzi.
Odrzucą...
czy zaakceptują.
Toumani Diabaté i jego syn Sidiki
są ważnymi postaciami na scenie kulturalnej Mali.
Niezwykle biednym kraju.
10 DNI DO ZDJĘĆ
Matthieu powiedział mi o wideoklipie do piosenki „Solidarność”.
Powinniśmy skorzystać z okazji i pomóc organizacji wspierającej albinizm.
Salif Keita robi to za sprawą swojej fundacji.
Musimy sobie wzajemnie pomagać.
Jest wielu potrzebujących, którzy cierpią z powodu wykluczenia.
To bardzo ważne.
To jest szlachetny cel.
Olej kokosowy.
Biel cynkowa.
Chroni przed promieniowaniem UV.
To filtr domowej roboty.
Łatwy do przygotowania.
Mamy to dodać?
Dzięki.
Co trzeba zrobić teraz?
- Niech się schłodzi. - Dobrze.
- Trzeba dodać coś jeszcze? - Nie, to wszystko.
Wypróbuj.
Na włosy.
Trzeba wetrzeć dokładnie.
Potrzebujesz ochrony.
O tak.
Zebraliśmy się tutaj, by pomówić o AMPA.
Mamy w organizacji nowych członków.
Naszym najważniejszym celem jest podnoszenie świadomości.
Nadal niektórzy rodzice porzucają dzieci, które są albinosami.
Kobiety są odrzucane przez swoich mężów
twierdzących, że urodzenie albinosa
dowodzi, iż były one niewierne.
Tutaj, w Mali,
ludzie nadal wierzą, że organy albinosów
są źródłem bogactwa.
Niedawno zamordowano naszą siostrę Ramatę.
W Fanie w sobotnią noc czas stanął w miejscu.
Ramata, pięcioletnia dziewczynka, została porwana.
Odciągnięto ją od matki Awy, obok której spała.
Ciało dziewczynki zostało znalezione 150 metrów od domu.
Pozbawiono je głowy i wypatroszono.
Zawsze do tego dochodzi w czasie wyborów.
Zgodnie z wierzeniami
organy albinosów przynoszą bogactwo, status społeczny i sukces w polityce.
Nalegam na to. Albinizm pozostaje niezrozumiany.
Witam was wszystkich.
Zjednoczmy nasze głosy,
by dotrzeć do tych, którzy wciąż nie rozumieją,
że albinizm nie jest klątwą.
Gdy byłem młody,
trudno było znaleźć pracę i żonę.
Kiedy się oświadczałem,
zawsze byłem odrzucany. Nie miałem pracy i byłem albinosem.
W tym roku zdaję maturę,
ale mam kłopoty w klasie.
Zdaję nauki ścisłe.
Trudno mi dojrzeć ćwiczenia na tablicy.
Wszyscy cierpimy na nieuleczalną krótkowzroczność.
Potrzebujemy funduszy, żeby kupić każdemu okulary.
Sami robimy filtry przeciwsłoneczne,
bo są one bardzo drogie.
Musimy je zamawiać.
Problemem jest też wczesne małżeństwo.
Jeśli wcześnie się pobierasz,
to jeśli Bóg da, masz wcześnie dzieci.
Zanim dziecko stanie się dorosłe,
masz czas, by przygotować się na jego przyszłość.
Dlatego chciałem ożenić się wcześnie, ale nie udało mi się.
Rodzice mnie odrzucali, bo jestem albinosem.
Mówili, że nie mogę pracować w słońcu, jestem biedny i tak dalej.
Ale nikt nie ucieknie swojemu przeznaczeniu.
Chcę, byśmy my, albinosi, jednoczyli się,
zwiększali świadomość w naszej sprawie i zdobywali poparcie,
by stać się częścią społeczeństwa i zakończyć naszą obecną niedolę.
By promować swoje akcje,
Broulaye, Afaq, Panmela i Mara zgodzili się wystąpić w wideoklipie.
Nakręcenie go było nie lada wyzwaniem.
Mieliśmy nadzieję zjednoczyć setki ludzi w Brazylii, Francji, USA i Mali.
Musieliśmy stworzyć ruch.
JAK STWORZYĆ RUCH?
Wiele mówimy o byciu liderem i o tym, jak zapoczątkować ruch.
Lider musi mieć odwagę wyróżnić się i narazić na ośmieszenie,
ale łatwo go naśladować.
Oto pierwszy naśladowca. Ma ważną rolę. Pokazać wszystkim, jak to robić.
Oto dwie kolejne osoby, a zaraz po nich jeszcze trzy.
Nabrali rozpędu.
To moment zwrotny.
Mamy już ruch.
Za chwilę zobaczycie tych, którzy wolą trzymać się z tłumem.
Na końcu to oni będą ośmieszeni, że się nie przyłączyli.
Tak tworzy się ruch.
FAWELA BABILONIA BRAZYLIA
W faweli, gdzie chcieliśmy kręcić,
napięcia były na porządku dziennym.
Doszło do strzelaniny między rywalizującymi gangami a policją.
Ludzie pozostali w domach.
Z powodu ofiar śmiertelnych mieszkańcy zaczęli się bać.
Nie chcieli być w to zamieszani,
zwłaszcza że niektóre ofiary były niewinne.
Myślisz, że ludzie wyjdą na ulice przy takich napięciach?
Nie obiecuję, ale postaramy się.
Za sprawą Panmeli, jej sztuki i jej wojowniczego feminizmu
ten ruch przynosi radość społeczności.
Ludzie mogą wyjść
i dalej żyć tak, jak chcemy, by żyli,
czyli w wolności i spokoju. To wydarzenie daje im tę możliwość.
Będzie super.
Na szczęście mogliśmy liczyć na inne organizacje,
które zmobilizowały uczestników.
Salam alejkum.
Zachęcam wszystkich, by do nas dołączyli,
wsparli nas i pomogli nam.
Dzięki temu będzie to fantastyczne wydarzenie.
Potrzebujemy waszego wsparcia, odrobiny pomocy.
Dalej, Bahianie, czas nakręcić wideoklip „Solidarność”!
Jak leci, Bahianie?
No dalej, chodźmy.
Halo, Bahianie. Powstańmy!
Chodźcie, zostaniecie nakręceni przez Globa!
Kręcimy wideoklip!
Będzie o solidarności
między albinosami i niealbinosami z Mali, Afryki i całego świata.
Solidarność!
W Paryżu
w trakcie naszych przygotowań do zdjęć
w wiadomościach mówiono o rasizmie wobec Azjatów.
Chińska społeczność zebrała się dziś w Aubervilliers,
aby upamiętnić Zhanga Chaolina, 49-letniego krawca,
napadniętego i zabitego na ulicy.
Pobito go i ukradziono mu torbę, a jego śmierć wywołała falę solidarności.
Przedsiębiorcy cierpią z powodu stereotypów.
Są uważani za bogaczy, którzy noszą przy sobie gotówkę,
Uprzedzenia się utrzymują, podobnie jak rasizm wobec Azjatów.
To długa droga, ciężka walka.
Było mało czasu.
Ale chcieliśmy zadzwonić do Tamary i jej organizacji i pomówić o projekcie.
1 DZIEŃ DO ZDJĘĆ
Pomysł jest prosty.
Stoimy obok liderów społeczności.
Tamary i Ajiana.
Włączamy muzykę. Będziemy świętować,
tańczyć, bawić się i wciągać w to ludzi.
Jasne?
Dziękujemy za przybycie
i za wsparcie społeczności chińskiej we Francji.
Cierpimy z powodu rasizmu.
Ojciec Ajiana został zabity w Aubervilliers.
Dziękujemy za waszą solidarność.
Potrzebujemy was.
Kręcimy.
Akcja!
Chcę zobaczyć wasze uśmiechy!
Wszyscy mają się uśmiechać! Ręce w górę!
Hej! I wszyscy!
Chodźcie tu.
Chodźcie.
Więcej ruchu. Dinei, do przodu, więcej tańca.
Panmelo, więcej ruchu, daj się porwać, tańcz!
Wy tam, w domu, dalej!
Solidarność!
Jesteś moim przyjacielem
Duszą Mali
Dla ciebie, mój przyjacielu
Duszo Mali
Jesteś moim przyjacielem
Duszą Mali
Podwójne iluzje Czuję konfuzję
Chodź za nacją Za moją intuicją
Stój i stąpaj wokół Spójrz na piękno wokół
Stój i stąpaj wokół Stój, rozejrzyj się wokół
Titakapoum takati et tam Moja głowa w chmurach krąży
Titakapoum takati et tam Moje serce za rytmem dąży
Stój i zaśpiewaj jeszcze Poczuj miłości dreszcze
Stój i zaśpiewaj jeszcze Stój i kochaj więcej
Moja dusza jest w Mali
Śpiewamy
Tańczymy
Ruszamy się
Rozmawiamy
Dusza Mali
ZJEDNOCZENI
Solidarność
SOLIDARNOŚĆ
Solidarność
O co oni, u licha, walczą?
Solidarność
O co oni, u licha, walczą?
Solidarność
O co oni, u licha, walczą?
Solidarność
- Halo? - Fofo?
Cześć!
Jak się masz?
Dobrze.
Myślę o wideoklipie. Było świetnie.
Czy twoja rodzina widziała ten klip?
Tak. A ja nie mogę przestać śpiewać tej piosenki.
Fofo, dzwonię, bo mam pomysł.
Razem z ekipą bardzo chcemy ci pomóc.
Ludzie z francuskiej organizacji pozarządowej chcą się z tobą spotkać,
żeby pomóc tobie i innym bohaterom wideoklipu
w waszej działalności non profit.
Możesz się zjawić w najbliższych dniach?
Rany! Mam jechać do Paryża? Daj mi godzinę.
WITAMY W PARYŻU
Jak się masz?
Witaj.
Super. Jak u ciebie? Dobrze? Dziękuję.
- Pierwszy raz? - Tak.
Mówi, że jest zimno.
Naprawdę?
„Jeśli moja miłość cię obraża, kochaj się sam.
Jeśli moja miłość cię obraża, nie jest mi przykro.
Jeśli moja miłość cię obraża, to nie umrze”.
- To wszystko. - Super.
Świetne.
Też umiem slamować.
„Unoszę się jak motyl,
kąsam jak osa”.
Żartowałem.
Słowa otwierają na świat.
Ona jest w tym świetna.
Pełen szacunek.
A twoja książka?
Mówił nam o niej.
Opisuję w niej moją historię.
Ma tytuł Domniemanie winy.
Spędziłem w więzieniu 29 miesięcy w oczekiwaniu na dwutygodniowy proces.
Domagano się 15 lat.
Zostałem uniewinniony.
Z wszystkich zarzutów.
Jaki ma tytuł?
Domniemanie winy.
Jest o uprzedzeniach, ocenianiu na podstawie wizerunku
i tego, jak wyglądamy, a nie faktów.
Podobnie Azjaci.
Ludzie uważają nas za bogatych, myślą, że mamy przy sobie gotówkę.
- To nieprawda. - Oczywiście.
Uprzedzenia zabijają. Niszczą nam życie.
Dokładnie tak.
Nie tylko we Francji i USA system więzienny jest skorumpowany
i często niewspółmiernie dotyka mniejszości rasowych.
Zauważyłam to.
Nie ma dowodów, że oni popełniają więcej przestępstw.
Oczywiście.
W czasie mojej podróży
pomagała mi Ashoka,
organizacja pomagająca przedsiębiorcom społecznym.
Wsparli moją sieć.
Wiedziałem, że mogą też pomóc aktywistom.
PARYŻ, FRANCJA
Ashoka to organizacja pozarządowa.
Jest pierwszą siecią zrzeszającą innowatorów
starającą się wspierać i rozwijać innowacyjny ekosystem społeczny,
by odpowiedzieć na ważne wyzwania naszego społeczeństwa.
Finansujemy przedsiębiorców społecznych,
dostarczamy im ekspertyzy, kontaktujemy ich z mentorami
i ze sobą wzajemnie.
Trudno płacić z własnej kieszeni.
Potrzebne nam wsparcie organizacyjne, logistyczne,
finansowe i strategiczne.
Potrzebna nam pomoc, by zdobyć filtry przeciwsłoneczne i okulary.
Nasza organizacja non profit powstała osiem lat temu.
Tak.
Ale nie dostajemy zbyt dużego wsparcia. Mamy nadzieję, że nadszedł ten czas.
Nie mamy gdzie rozwijać projektu,
bo nie mamy miejsca na nasze materiały,
na wszystko, co potrzebujemy. Ludzie nie mają gdzie pracować.
Dlatego musimy zacząć od budowania.
Przysposobimy drugie i trzecie piętro naszego domu.
Chcę, by ludzie zrozumieli, że można być jednocześnie Chińczykiem i Francuzem.
Przez nieznajomość francuskiego trudno pojąć prawo.
Trudno pójść na policję.
Nie mamy środków.
Chciałabym nadal zmieniać nastawienie ludzi,
korzenie rasizmu i fanatyzmu.
Chciałabym stać się lepszą aktywistką,
skłaniając ludzi, by uczyli się
od tych, którzy zaczynali to, co staram się kontynuować.
Mamy na to tysiące sposobów
i będziesz musiała wybrać.
Być może rozmowa z tymi, którzy już dokonali wyboru,
pomoże ci znaleźć własną drogę.
Dziękuję.
Pa.
Pa, pa.
Halo?
- Jak się macie? - Dobrze.
- A ty? - Dobrze.
- Dotarliście bez problemów? - Tak.
Kiedy będziesz z nimi rozmawiał, nie zapomnij o filtrze przeciwsłonecznym.
Mówiłem im, że musimy kupić urządzenie do jego wytwarzania.
To dobrze. A pozostali?
W porządku.
Wszyscy są mili.
Zwłaszcza jedna z nich, Sudanka.
Świetnie.
Gdybyśmy spędzili trochę czasu razem, tobym się z nią ożenił.
O Boże!
Pracujesz czy flirtujesz?
Jedno i drugie. Chciałbym przy okazji znaleźć żonę.
A białe dziewczyny?
Nie mają czasu. Są miłe, ale zawsze się spieszą.
To prawda.
Chodzą do pracy wcześnie. Nie mają czasu na pogaduszki.
Wstają przed muezinem,
w zimnie.
Aminato, do usłyszenia.
Następnym razem powiem ci więcej.
To dobre!
Zdrowe.
Smacznego.
Tamaro, co sądzisz o dniu zdjęciowym?
Z ekipą?
Najpierw kręciliśmy w chińskiej dzielnicy.
Wrażenie zrobili na mnie statyści, prawdziwe gwiazdy.
Tańczyli i byli radośni.
Było około tysiąca osób.
Fantastycznie.
Nie lubię tańczyć, ale musiałam.
Atmosfera cię rozgrzewa.
Ta wspólnota ma źródło w solidarności.
Słowo „solidarność” przykuwa uwagę. To nasz cel.
Z dnia zdjęć pamiętam,
że byłam bardzo spięta, a potem się rozluźniłam.
Dużo tańczyłam z ludźmi.
Przełamanie się było dla mnie trudne.
To film o solidarności.
Ludzie sympatyzowali z nami,
musimy się wznieść ponad bariery kolonialne.
Ponad to, że Europejczycy i Amerykanie narzucają nam swoją kulturę.
Gdy ktoś z zewnątrz...
mówi: „Zrób to, idź i to nagraj...”
„Wal się, sukinsynu, myślisz, że tu rządzisz?”
To nasze zdanie na temat problemów związanych z kolonizacją.
To, że przyszli i wzięli w tym udział, naprawdę wiele znaczy.
Biali zwykle się do nas nie przyłączają.
- Wystąpiłeś w tym wideoklipie? - Nie z nimi.
W Brazylii.
Nie, nie w Brazylii.
No weź.
W Sarcelles.
- Na swoim tronie. - Tak.
Mam po prostu obraz bandytów... Tak tylko mówię!
Na ulicy omijałabym cię szerokim łukiem.
Ale masz wielkie serce.
Solidarność!
Musicie mi zaufać.
Dać się prowadzić i ufać.
- Wychodzimy? - Wychodzimy.
Bierzemy płaszcze?
- Paszporty też? - Nie.
Greg Zlap!
Ibrahim Maalouf!
Mamy dla was niespodziankę.
Widzieliście wideoklip „Solidarność”?
Tak!
Zaprosiliśmy aktywistów, wyjątkowych ludzi.
Przywieźliśmy ich tutaj, do Paryża.
Nie wiedzą, że zaraz wyjdą na scenę.
To niespodzianka.
Wszyscy zaśpiewajcie „Solidarność”.
Na początku cicho.
Ale najpierw absolutna cisza.
Solidarność
Znam miłość, znam wolność I wiem dobrze, co popierać
Jak on może tego nie wiedzieć
O co oni, u licha, walczą?
Człowiek, co ma plan Oddala nas od siebie
Ale on nie wie
Że nie można rządzić sercem
Nie można zabić miłości
Solidarność
O nie, nie
Solidarność
Odnalazłem nadzieję U progu mego życia
Ustawiłem pochodnie Na skraju nocy
Wszyscy!
Razem!
Dla miłości!
Dziękuję, Bercy!
Dziękuję!
Dziękuję bardzo!
Dziś ma się uczucie, jakby świat się walił.
Dokąd zmierzamy?
To koniec pewnej epoki.
Przed nami czysta karta.
Na całym świecie
ruchy przyjmują nowe sposoby konsumpcji,
rozmowy,
podziału dóbr
i ochrony planety.
Pragnienie zmiany daje nadzieję i wzmacnia solidarność.
Może też prowadzić do nienawiści i przemocy.
Te zagrożenia wiszące nad nami
skłoniły Marę, Panmelę, Afaq, Broulaye i Tamarę do działania.
Akceptacja naszego wspólnego człowieczeństwa i losu
to niezbędny warunek przetrwania.
To wielkie wyzwanie naszych czasów.
MEDYTUJ DLA KLIMATU
To doświadczenie nauczyło mnie, że liczy się każde działanie i słowo.
Że solidarność może się rozszerzać i że ma w sobie moc i energię.
OCAL PLANETĘ
Aby nowy świat się ocknął, trzeba zadać pytanie.
Skoro staliśmy się świadomi, to czy jesteśmy gotowi działać?
UNESCO – ORGANIZACJA NARODÓW ZJEDNOCZONYCH DS. OŚWIATY, NAUKI I KULTURY
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ
SZCZYT G7 W SPRAWIE EDUKACJI PARYŻ, FRANCJA
Cześć, Fofo!
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Na świecie żyje 500 milionów niepiśmiennych kobiet.
To dwa razy tyle co mężczyzn.
Do 2030 roku należy zapewnić edukację 620 milionom dzieci,
w tym 450 milionom w Afryce.
Miałam 11 lat,
gdy zaczęłam mówić, czemu dziewczynki powinny chodzić do szkoły.
Talibowie wtargnęli do Doliny Swatu.
Odebrali spokój ludziom i zabronili edukacji dziewczynek.
Miałam 17 lat, gdy dostałam Pokojową Nagrodę Nobla.
W Oslo były ze mną dziewczęta z kilku krajów.
Tak jak mnie i milionom innych odmówiono im prawa do edukacji.
Liczę, że przyłączycie się do mnie i zainwestujecie w edukację dziewczynek.
Dziękuję za uwagę.
Merci, dziękuję.
Poetka i fotografka...
Kto by pomyślał, że ta przygoda przywiedzie mnie tutaj?
Mieszka i naucza w Filadelfii...
Niewiarygodne.
- Powitajcie Afaq Mahmoud. - To ja.
Kilka tygodni temu
zamordowano mojego kuzyna.
Kiedy byłam młodsza,
sama omal nie padłam ofiarą morderstwa.
Widziałam, jak moja wieś zmienia się w koszmar,
z którego nie mogę się obudzić.
Widziałam ciała wrzucane do rzeki,
bo ośmieliłyśmy się prosić o prawo do nauki,
ponieważ nadal prosimy.
Rozmawiając o dostępie do edukacji,
musimy także porozmawiać o bezpieczeństwie.
Myślę o tych wszystkich zdolnych dziewczynkach
bez dostępu do edukacji
i o tym, ile dobrego mogłyby zrobić.
Zmienianie świata oznacza chronienie bezbronnych ludzi.
Chronienie najbardziej bezbronnych ludzi
oznacza inwestowanie w edukację dziewcząt.
Szkoły powinny być miejscem,
gdzie można skupić się na nauce
bez obaw o swoje życie.
Kiedy karą za pragnienie dobrego życia
jest jego utrata w rzece,
żaden dobry człowiek nie może milczeć.
Dziękuję.
Muzycy wykonujący piosenkę „Solidarność” przekazali prawa UNICEF-owi
oraz Marze, Panmeli, Afaq, Broulaye i Tamarze.
Afaq nadal robi zdjęcia i tworzy poezję walczącą.
Chce zorganizować wystawę w USA o uchodźcach z rejonów nędzy i wojny.
Mara i Wielkie Wyzwanie nadal są w trudnej sytuacji.
Stowarzyszenie opracowuje alternatywne finansowanie,
by kontynuować pracę z setkami migrantów mieszkającymi na ulicach Paryża.
Ashoka pomogła Panmeli i jej stowarzyszeniu
w uzyskaniu funduszy niezbędnych do rozbudowy szkoły graffiti.
Co roku organizacja przyjmuje sto kobiet
pochodzących z biednych dzielnic Rio de Janeiro.
Broulaye i członkowie AMPA dostali okulary
i umieją już przygotować filtr przeciwsłoneczny.
Stowarzyszenie chce zdobyć maszyny do szycia,
by albinosi nauczyli się zawodu i mogli zarabiać na życie.
Tamara i stowarzyszenie Chinois de France – Français de Chine
zajmują się pomocą prawną. Pomogli Sonjianowi.
Proces mordercy jego ojca przeszedł do historii.
Po raz pierwszy ława przysięgłych uznała rasizm za czynnik obciążający
w przypadku zbrodni wobec członka społeczności azjatyckiej.
Społeczność wzajemnej pomocy aplikacji Indigo
uczestniczyła w kręceniu wideoklipu „Solidarność”.
Codziennie tysiące ludzi
korzysta z aplikacji, by pomóc sobie wzajemnie.
Stowarzyszeniom, aktywistom i obywatelom pracującym dla wspólnego dobra.
I tym, którzy przyłączą się do nich jutro.
Nasze życia się splatają.
Współczesne społeczeństwa zjednoczą się lub nie.
Bardziej niż kiedykolwiek...
Specjalne podziękowania dla Alaina Afflelou za wsparcie AMPA
oraz Ashoka France i Labo M.
OBROŃCA PRAW CZŁOWIEKA
WIELKIE WYZWANIE
SIEĆ NAMI
MALIJSKIE STOWARZYSZENIE OCHRONY ALBINOSÓW
Napisy: Dorota Nowakówna