Downloaded from YTS.MX
Ik ben nerveus.
Elke keer als ik het podium op ga.
Official YIFY movies site: YTS.MX
De eerste uitvoering was tien jaar geleden
voor 20 mensen, vooral vrienden.
Ik trad op tijdens presidentsverkiezingen,
zittingen van het Hooggerechtshof, marsen en demonstraties.
Elke keer als ik het podium op ga, is de wereld veranderd.
Ik weet nooit wat er staat te gebeuren.
Wat de Grondwet voor mij betekent
Bedankt voor jullie komst vanavond.
Ik ben Heidi. Welkom.
Toen ik 15 was, reisde ik door het land
voor toespraken over de Amerikaanse grondwet
voor prijzengeld.
Dat was een plan van mijn moeder, een debatcoach,
om mijn studie te betalen.
Ik reisde naar grote steden als Denver en Fresno.
Ik won veel geld
en legde het in mijn kluis voor later.
Ik kon er mijn hele studie van betalen.
Hartelijk bedankt.
Het was 30 jaar geleden en een staatsschool, maar bedankt.
Een paar jaar geleden dacht ik aan de Grondwet
om diverse redenen.
Het leek me interessant terug te kijken
wat mijn 15-jarige zelf er zo geweldig aan vond.
Ik was gek op haar. Ik was fan.
Ik vroeg mijn moeder mijn toespraak te sturen.
Die had ze weggegooid.
Raar, want zoals de meeste moeders bewaart ze alles.
Toen ik 12 was, schoor ik mijn hoofd om op Annie Lennox te lijken
en ze heeft de zak haar nog.
Maar mijn prijswinnende toespraak had ze weggegooid.
Dus wat ik wilde doen,
was de toespraak oprakelen
en de wedstrijd,
gebaseerd op mijn herinneringen aan mezelf toen ik 15 was.
Dit zijn wat dingen die ik me herinner.
Naast het feit dat ik altijd angstwekkend opgewonden was,
was ik geobsedeerd door heksen en de processen in Salem,
door theater, waar ik nu ben, en...
Hartelijk bedankt.
En vooral door Patrick Swayze.
Dit is de American Legion Hall in Wenatchee, Washington.
Hier kom ik vandaan, de appelhoofdstad.
Een kleine stad, een beetje conservatief.
Dit is geen natuurgetrouwe weergave van de zaal.
Mijn vriendin Rachel heeft geholpen dit op te bouwen vanuit mijn dromen.
Net zoals zo'n compositietekening bij een misdaad.
En ik ben een deur vergeten.
En dit.
Dit is het boek waarmee ik me voorbereidde op de wedstrijd.
Your Rugged Constitution. Fantastisch.
Schattige tekeningetjes leggen de amendementen uit.
Het wordt aanbevolen door Herbert Hoover.
Ik zag laatst pas dat dit exemplaar in 1956 uitkwam,
dus niet alle amendementen staan erin,
maar toch wist ik te winnen.
Ik verloor niet vaak,
want ik was heel goed in deze wedstrijd.
Mijn grootste concurrent was een geniaal meisje,
Becky Dobbins, die elk jaar sprak
over de Grondwet als een 'lappendeken'.
Maar waar ze goed in was,
was dat je, om te winnen, een persoonlijke band moest aantonen
tussen je leven en het document en dat kon Becky geweldig.
Ze vertelde geweldige verhalen over haar oma in de pionierstijd, die,
geen idee, mensen opat onderweg.
Dat vond ik veel moeilijker toen ik 15 was.
Ik was heel gesloten als tienermeisje
en wilde niet praten over mijn oma.
Ik hield die toespraken in ruimtes
vol oudere, vooral witte mannen.
Hoi.
Wat zijn jullie met veel.
In mijn herinnering rookten ze altijd sigaren,
maar dat kan niet kloppen. Help me even
en word die mannen voor me.
Jullie zijn nu allemaal mannen. Bedankt.
Bedankt.
Nu ga ik beginnen.
Ik word 15,
maar ik ga niets raars doen om mezelf 15 te maken.
Hier ben ik. Ik ben 15.
-Goedemorgen. -Goedemorgen.
Welkom bij de regiofinale van de American Legion Oratory-wedstrijd
bij LCW Legion Post 10 in Wenatchee, Washington.
Deze wedstrijd moet zorgen voor meer waardering
voor de Grondwet onder middelbarescholieren
en hun studie betalen.
Dit zijn de regels. Er zijn twee onderdelen.
Eerst krijgen de kandidaten zeven minuten
voor een voorbereide oratie
die begrip van de Grondwet laat zien
en een persoonlijke band
tussen 't eigen leven en dit geweldige document.
In het tweede onderdeel
trekken de kandidaten een amendement uit dit blik.
Ze kunnen geen toespraak voorbereiden.
Ze moeten onvoorbereid over dit amendement spreken.
Dit onderdeel is moeilijk
en ik maak het niet makkelijker.
We willen hen laten ervaren hoe het is
voor het Hooggerechtshof te spreken.
De kandidaten zijn...
Becky Lee Dobbins, uit Lawrence, Kansas,
met 'De Grondwet is een lappendeken'.
En Heidi Schreck uit Wenatchee, Washington,
'Spreuken: de Smeltkroes van de Grondwet.'
Een applaus voor deze kinderen vooraf. Gooi het er maar uit.
Oké.
Heidi Schreck.
Loop naar het podium.
Je tijd begint...
-Nu. -De Grondwet is een levend document.
Dat is er zo mooi aan.
Het is een levend, warmbloedig, stomend document.
Het is geen lappendeken.
Het is heet en zweterig.
Het is een smeltkroes.
Weet je wat een smeltkroes is?
Een pot waarin je veel ingrediënten stopt
die je kookt tot ze iets anders vormen.
Iets wat soms magisch is.
Dus is onze Grondwet als een heksenketel.
Natuurlijk
weten jullie veel meer over de Grondwet dan ik.
Jullie hebben in oorlogen gevochten. Bedankt.
Bedankt voor het vechten voor ons land
en al mijn studiegeld.
Nu ik jullie zo zie,
moet ik denken aan een fantasie die ik vroeger had
over een aanval door een verkrachter of moordenaar.
Het is toevallig een man.
Zoals jullie.
In mijn fantasie
kan ik de verkrachter en moordenaar ompraten,
doordat ik kan laten zien dat ik ook een mens ben.
Jij zegt: 'Ik kom je vermoorden.'
Ik zeg: 'Nee, denk er eens over na.
'Net als jij ben ik een mens.'
Dan zie je me voor het eerst als mens.
Je zegt: 'O, mijn god. Je hebt gelijk. Je bent een mens.'
Dan begin je te huilen en ik vergeef het je.
Dan verschijnt er een regenboog
en we klimmen samen omhoog.
Een grote groep schoolvrienden staat inmiddels op straat
en ze zijn jaloers dat ik de regenboog beklim.
'Hoe is ze zo speciaal?'
'Moet ze niet naar school?'
Ik zeg: 'Ik breng deze arme man naar de hemel.
'Veel plezier bij gym.'
Wat heeft dit te maken met de Smeltkroes van de Grondwet?
Een crucible of smeltkroes is een kokende pot.
Dat is één definitie. Maar een crucible is ook een vuurproef.
Een test van geduld of geloof.
Een vuurproef zoals wij die hebben ervaren
toen je me wilde vermoorden.
Net als in onze situatie
kan onze Grondwet worden gezien als een kokende pot
waarin we worden gegooid in zinderende en stomende conflicten
om erachter te komen wat we echt geloven.
Daarom is het zo'n radicaal document.
Een groep magiërs kwam 202 jaar geleden samen
op een bloedhete zomerdag in Philadelphia.
Ze wilden elkaar vermoorden, maar in plaats daarvan
gingen ze samen zitten
en voerden samen een ethische visualisatie uit.
Of zoals ik die noem: een 'spreuk'.
Hadden ze alles goed? Nee.
Nee.
Maar daar zijn amendementen voor, toch?
Daarom wil ik jullie tot slot vertellen
over het meest magische en het mysterieuste amendement,
Amendement IX.
In Amendement IX staat:
'De opsomming in de Grondwet van bepaalde rechten
'zal niet worden opgevat als ontkenning
'of kleinering van andere van het volk.'
Weet je wat dat betekent?
Dat een bepaald recht niet in de Grondwet staat,
betekent niet dat je dat recht niet hebt.
De grondleggers konden niet
elk recht vastleggen dat we hebben.
Je hebt het recht je tanden te poetsen,
maar hoe lang moet dat document worden?
Nog een voorbeeld. Toen ik klein was,
had ik 'n denkbeeldige vriendin, Reba McEntire.
Geen familie van de zangeres.
In de Grondwet staat niet
dat ik denkbeeldige vrienden mag hebben,
maar ik kom niet in de cel omdat ik bevriend ben met Reba McEntire.
Geweldig, toch? Denk er even over na.
In onze Grondwet staan niet alle rechten die je hebt,
want die zijn onbekend.
Rechter William O. Douglas, rechter aan het Hooggerechtshof,
sprak over Amendement IX
en gebruikte het woord 'penumbra'.
Wat is een penumbra?
Heren,
hier sta ik, in het licht,
en daar zitten jullie, in het donker,
en de ruimte tussen ons, deze deels verlichte ruimte,
deze schaduwachtige ruimte hier
is een penumbra.
Mensen lachten Douglas uit, maar ik vind het mooi.
Een handige manier om naar de Grondwet te kijken
en misschien ook naar onze levens.
Hier zijn we,
vast tussen wat we kunnen zien en wat niet.
Wij zitten vast in een penumbra.
TWEE MINUTEN
Als klein meisje geloofde ik dat ik een wisselkind was.
Misschien ben ik dat ook,
maar ik blijf me gedragen als mens
tot mijn echte familie me komt halen.
Ik zat aan de oevers van Spirit Lake in de schaduw van St. Helens
en wachtte tot mijn echte familie, de zwemmende feeën,
mijn benen pakten en me onder water trokken.
Dan zouden we zo diep mogelijk zwemmen
en als ik bijna verdronk,
kwamen we uit een ander meer aan de andere kant van de wereld.
En op de oevers van dit nieuwe land
zou ik eindelijk begrijpen wie ik echt was.
Daarom vind ik Amendement IX zo geweldig.
Het erkent dat wie we nu zijn,
misschien niet is wie we zullen worden.
Het laat wat ruimte voor onze toekomstige zelf.
TIEN SECONDEN
Als we maar niet verdrinken voor we daarachter komen.
Hartelijk bedankt.
Bedankt.
Geen applaus, graag.
Nu komt het onvoorbereide onderdeel.
Miss Schreck, pak een amendement uit dit blik.
Ik vond dit onderdeel geweldig.
De adrenaline, alle feiten proberen te onthouden.
Mijn vader coachte me en dat was fijn, want ik was 15,
dus het was heel moeilijk.
En door te praten over de Grondwet konden we doen
alsof ik geen vrouw werd.
Amendement XIV: artikel één.
Amendement XIV is lang.
Vier artikelen, die het leven hebben veranderd
van iedereen hier.
Omdat XIV zo groot is,
zal de kandidaat alleen artikel één bespreken.
-Klaar? -Amendement XIV: artikel één.
'Alle personen geboren of genaturaliseerd in de Verenigde Staten
'en onder de jurisdictie, zijn burgers van de Verenigde Staten
'en van de staat waarin ze wonen.
'Geen staat zal wetten maken of opleggen die de privileges inperken
'of de immuniteiten van burgers van de Verenigde Staten,
'noch een persoon het leven ontnemen,
'de vrijheid of enig eigendom zonder eerlijk proces,
'noch een persoon binnen de jurisdictie
-'bescherming door de wet ontzeggen.' -Mooi.
Ze heeft één minuut voor haar overzicht
en twee minuten voor elk van de vier clausules
van Amendement XIV: artikel één.
En maak dit zo persoonlijk mogelijk.
Vertel hoe dit amendement je leven heeft beïnvloed.
Je tijd gaat nu in.
Oké.
Het 14e amendement is als een enorm, sterk krachtveld
dat alle mensenrechten beschermt.
Het komt na het 13e amendement, dat de slavernij afschafte,
het ergste hoofdstuk van onze geschiedenis.
Lincoln wist dat de slavernij afschaffen niet genoeg was,
dus John Bingham hielp hem met de 14e en 15e amendementen.
Over de wederopbouw.
Deze amendementen maakten burgers van bevrijde slaven,
gaven hun bescherming door de wet en beschermden hun stemrecht.
Amendement XIV was geweldig voor de Burgerrechtenbeweging.
Het vergemakkelijkte de desegregatie van scholen, bussen, ziekenhuizen,
hoewel dat meer dan 100 jaar zou duren en
iemand moest het krachtveld activeren.
Er was heldhaftig werk voor nodig van leiders
als Dorothy Height, Bayard Rustin, Martin Luther King Jr.
om de machten van Amendement XIV op te wekken.
Maar Amendement XIV gaf alleen gelijke rechten aan mannen.
Zwarte vrouwen kregen die niet. Geen enkele vrouw.
De rechten van indianen kwamen niet eens ter sprake.
Zelfs Lincoln zat wat dat betreft in een penumbra.
Het woord 'mannelijk' werd nu voor het eerst
expliciet gebruikt in de Grondwet.
Daarvoor was er wat ruimte voor interpretatie
over of vrouwen mochten stemmen, maar nu was het expliciet. Nee.
Lincoln vroeg ons nog iets langer te wachten.
Maar 54 jaar langer.
Stemmen staat in artikel twee. Houd het bij artikel één.
Sorry. Prachtig.
Mijn vader noemde dit de strafbank van democratie.
Soms moet je op dingen wachten.
Soms kun je beter één slecht ding oplossen
dan er twee willen oplossen en falen.
Clausule één: 'Alle personen geboren op Amerikaanse bodem
'en onder de jurisdictie zijn burgers van de Verenigde Staten.'
Je tijd gaat nu in.
Clausule één verwierp de walgelijkste beslissing van de Hooggerechtshof ooit.
Dred Scott vs Sandford.
Dred Scott was een slaaf die in 1857 zijn vrijheid opeiste
na een leven als vrij man met zijn vrouw en dochters in Illinois.
Niet alleen bepaalde ons Hooggerechtshof
dat Dred Scott weer slaaf moest worden,
maar ook, met zeven tegen twee,
dat niemand van Afrikaanse afkomst ooit staatsburger zou kunnen worden.
Vier leden van dit hof hadden zelf slaven.
Hij verloor, maar Dred Scotts moedige actie
vuurde de krachten van de abolitie aan,
zorgde dat Lincoln de Emancipatieproclamatie tekende
en legde in de wet vast, in het 14e amendement,
dat elke persoon geboren op Amerikaanse bodem
burger kon worden, behalve indianen.
Nog iets lastigs aan de clausule is
dat die niet zegt hoe immigranten burgers kunnen worden.
Het is aan de wetgevers
te bepalen wie 'n goede of slechte immigrant is.
In 1882 besloot onze regering bijvoorbeeld
dat Chinezen gevaarlijk waren en banen stalen.
Ze voerde de Chinese Exclusion Act in,
die immigratie vanuit China illegaal maakte tot 1943.
DERTIG SECONDEN
Nu iets heel persoonlijks.
Mijn betovergrootmoeder Theresa was een goede immigrant.
Ze kwam naar Washington vanuit Gengenbach, Duitsland, in 1879,
omdat m'n betovergrootvader haar als postorderbruid had besteld.
Ze werd gezien als goede immigrant
omdat de verhouding tussen man en vrouw in Washington
op dat moment negen tegen één was.
TIEN SECONDEN
Ik weet niet of ze naar Amerika wilde komen,
maar ze stierf toen ze 36 was in een inrichting,
dus ze is nooit een burger geworden.
-Bedankt. -Clausule twee.
'Geen staat zal wetten maken of opleggen die de privileges inperken
'of de immuniteiten van burgers van de Verenigde Staten.'
Je tijd gaat nu in.
Clausule twee zorgt dat Amerikanen
vrij tussen staten mogen reizen,
overal onroerend goed mogen kopen
en geluk mogen zoeken in elke staat.
Dit is een fascinerend verhaal over reizen tussen staten.
Het gebrek aan vrouwen in die tijd
was zo'n groot probleem in Washington
dat een man, Asa Mercer, in 1865
een plan bedacht om 500 vrouwen naar Seattle te halen.
Hij ging naar Lowell, Massachusetts,
en zei de vrouwen daar,
die al sinds hun zevende in fabrieken werkten,
dat Seattle een paradijs was voor dames.
Een plek waar ze vrij en onafhankelijk konden leven
en schrijver, docent of hoedenmaker konden worden.
In Seattle vertelde hij de mannen
dat ze voor $300 gegarandeerd een vrouw kregen.
Zelfs met het geld van de mannen kon Mercer geen boot kopen,
dus schreef hij naar Lincoln.
Hij vroeg een oud, militair schip voor de vrouwen.
Lincoln schreef niet terug. Het was 1865. Hij had het druk.
Dus Mercer pakte de trein,
ging naar DC om met Lincoln te praten
en zag dat de hoofdstad in zwart was gehuld,
omdat Lincoln net was vermoord.
Je zou denken dat dit Mercers plan zou dwarsbomen, maar nee.
Hij ging naar Ulysses S. Grant
en zei dat hij Lincoln had gesproken,
een tijd eerder,
en dat Lincoln hem een boot had beloofd.
Ja, hij was verdrietig, maar een boot?
Grant zei: 'Neem maar.'
Een paar dagen later
verspreidde de bemanning het gerucht
dat Seattle geen paradijs was voor dames.
Er waren houthakkers, dronkaards. Ze sloegen hun vrouwen.
In Chili eisten 15 vrouwen van boord te gaan.
Mercer zei dat dat in de ochtend mocht.
En midden in de nacht lichtte hij het anker en ontvoerde hij hen.
TIEN SECONDEN
Mijn betovergrootmoeder Theresa werd gekocht voor $75
toen mijn betovergrootvader haar bestelde uit de Matrimonial Times.
-Wacht. -Clausule drie.
Sinds ik dit doe,
denk ik vaak aan mijn betovergrootmoeder Theresa.
Ze stierf aan melancholie. De officiële diagnose:
'Melancholie. 36 jaar. Western State-inrichting.'
Ik geloofde vroeger ook dat alle vrouwen in mijn familie
aan moederskant chemische depressie hadden geërfd
van Theresa en haar melancholie.
We nemen er verschillende medicaties voor in.
Ze werken.
En we huilen allemaal hetzelfde.
Heel luid en melodramatisch huilen.
Ik noem het 'Griekse-tragedie-huilen'.
Wat er ook gebeurt, je huilt en schreeuwt
alsof je net je kinderen hebt vermoord, omdat je man vreemdging
en het klinkt ongeveer zo...
Zo heb ik veel partners verloren.
Eén vriend...
Die bleef en met wie ik trouwde,
legde uit dat het huilen heel agressief leek
en dat het voelde alsof ik tegen hem huilde.
Maar sinds ik dit doe, denk ik vaak aan de diagnose.
Er is niets bekend over Theresa's dagelijkse leven,
maar het was vast heel zwaar.
Zo was het voor andere vrouwen.
Dit zijn wat krantenkoppen uit de Cowlitz County Newspaper.
De krant uit haar woonplaats.
Dit gebeurde allemaal in één week.
'Man uit Napavine schiet vrouw in rug.'
'Man stompt gezicht vrouw met laarzen met spikes.'
'Jaloerse man bindt vrouw drie dagen op bed vast.'
En: 'B. Phelps kwam in haar dochters appartement
'en zag haar schoonzoon haar vluchtende dochter beschieten.
'"Ga weg", zei hij. "Alles hier is van mij."'
Clausule drie. 'Noch zal een staat een persoon het leven ontnemen,
'de vrijheid of enig eigendom zonder eerlijk proces.'
Je tijd gaat nu in.
Clausule drie
is een van de wonderbaarlijkste in onze Grondwet.
Gestolen van de Magna Carta.
De regering kan je niet opsluiten,
je spullen afpakken of je doden zonder goede reden.
Ze vormt ook de kern van de beslissing van het Hooggerechtshof in 1973,
in Roe vs Wade, een zaak die draait om penumbra's.
Met de hulp van rechter William O. Douglas'
prachtige penumbra-metafoor,
scheen Harry Blackmun met het 9e amendement
licht op de rest
en in de schaduwen van de Grondwet vond hij het recht op privacy.
Volgens hem gaf dit een vrouw het recht te beslissen
wat ze met haar lichaam deed.
Hij zei dat een dokter en diens patiënt recht op privacy hebben,
zodat hij kan beslissen wat hij met haar lichaam doet.
Dit was een heel speciaal moment voor de 9e en 14e amendementen.
Ze kwamen samen
en bundelden hun krachten voor
het recht van een vrouw om te kiezen.
Afhankelijk van jullie standpunt, heren,
kan dit een onheilig verbond worden genoemd.
Mijn standpunt, en dat moet ik delen,
zelfs als het mijn studiegeld in gevaar brengt,
is dat ik dat recht om te kiezen steun.
-Bedankt. -Oké.
-Ik wil ook nog zeggen
dat ik die keuze zelf nooit zou maken.
Dat heb ik gezegd. Tijdens de wedstrijd.
En zes jaar later werd ik zwanger, dus dat was verwarrend.
Ik wist niet wat ik moest doen. Ik was 21.
Ik was net afgestudeerd.
In Wenatchee in de kelder van mijn ouders.
Ik hielp m'n vader huizen schilderen,
want ik spaarde om naar Siberië te verhuizen
om Engels te doceren voor een miljoen roebel per maand.
Ik deed een zwangerschapstest.
Ik was een paar dagen over tijd en bad
voor een hysterische zwangerschap zoals in een soap.
Mijn moeders beste vriendin werkte bij Planned Parenthood
en bij de drogisterij
kon iemand me zien en m'n ouders inlichten.
Ik vond iets in het telefoonboek.
'Gratis zwangerschapstest. Snel. Vertrouwelijk.' Ik ga door.
In het centrum vond ik het ongemarkeerde gebouw,
ik sloop door de achterdeur en het eerste wat ik zag,
waren muren vol foto's van foetussen.
Op een enorme poster stond: 'Adoptie is een prachtige keuze.'
En op een bord stond: 'Geboorterecht.'
Ik raakte in paniek. Ik wilde door de achterdeur weggaan,
maar mochten jullie het nu nog niet weten,
ik ben opgevoed om psychotisch beleefd te zijn.
Dus toen Marcy, de receptioniste, zei: 'We zijn zo blij dat je er bent',
glimlachte ik en zei ik: 'Ik ook.'
Toen hielden we een soort
aardigheidswedstrijd.
Ze pakte mijn hand en zei: 'Als je zwanger bent,
'is dat dan goed of slecht nieuws?' Ik begon te huilen. Luid.
Maar ik wilde Marcy niet teleurstellen,
dus ik zei: 'Goed. Heel goed nieuws.'
Ze zei: 'Joepie', hoewel ze wist dat ik loog.
En ze omhelsde me.
Ze omhelsde me en ik snikte op haar schouder en...
En ze rook zo lekker.
Net als mijn oma Betty.
White Shoulders-parfum die veel te lang in de zon heeft gestaan.
Zoals gezegd is mijn stadje conservatief.
Een abortusvrije zone.
Je moest drie uur naar Seattle in het westen rijden
of vijf uur naar Spokane in het oosten.
Ik wilde in acht uur naar Eugene, Oregon, in het zuiden.
Daar is een kliniek.
'Het feministische gezondheidscollectief', door lesbiennes.
Duidelijk de veiligste plek voor een abortus.
En ik wilde een abortus.
Ik wist dat het mijn recht was, dat het legaal was.
Ik wist dat het vrijwel altijd legaal was geweest.
Ik had gestudeerd, dus ik wist
dat abortus pas laat in de 19e eeuw een misdaad werd,
vlak voor de gedwongen sterilisatie van vrouwen van kleur
en inheemse vrouwen en ik wist
dat toen abortus illegaal werd,
die niet zeldzaam werd, alleen dodelijk.
Ik wist dat Gloria Steinem een abortus had gehad
en Billie Jean King en Susan Sontag.
Ik wist dat Penny van Dirty Dancing een abortus had gehad.
En ik wist dat, toen Jennifer Grey haar vader, Jerry Orbach, vroeg
Penny's leven te redden na een bijna fatale, heimelijke abortus,
ze veel van haar vader vroeg. Het waren de jaren 60.
Jerry Orbach had gearresteerd kunnen worden door de connectie.
Zo moesten we begrijpen
dat Jerry Orbach goed was
en dat Jennifer Grey en Patrick Swayze's liefde echt was.
Daar dacht ik aan toen Marcy en ik elkaar omhelsden.
Dat zei ik niet tegen haar. Ik zei niets.
Ze gaf me mijn positieve test.
Ik zei: 'Bedankt.'
Toen ging ik naar de deur. Ze volgde me
en gaf me een pamflet dat uitlegde dat ik na een abortus
vast suïcidaal en onvruchtbaar zou worden
en naar de hel zou gaan.
Ze stopte het label achter in m'n jurk en zei:
'Ik kan het niet laten. Altijd een moeder.'
Ik had niet verteld
aan mijn moeder wat ik ging doen.
Geen idee waarom. Ik had niet gezegd dat ik zwanger was.
Raar, want mijn moeder is feministe, pro-keuze.
Ze marcheerde voor gelijke rechten en huilde toen de wet werd afgewezen.
Ze had een witte, feministische theatergroep
met poppenvoorstellingen van The Yellow Wallpaper.
Maar ik kon het niet vertellen.
Ik heb het 25 jaar voor iedereen verzwegen tot deze show.
Al mijn vriendinnen kwamen en vertelden over hun abortus.
Hun moeders kwamen en vertelden over hun abortus,
wat veel schrijnender was.
Ik heb het wel aan één persoon verteld. De man.
Ik heb het Jean verteld.
Jean was zo ridderlijk.
Hij wilde de helft betalen en...
Hij stelde zelfs voor Highway 101 te nemen,
te kamperen op het strand en er een vakantie van te maken.
Ja, bedankt.
Zo voelde ik me.
Ik hoef dit niet te zeggen,
maar ik slikte de pil toen ik zwanger raakte.
Al sinds ik 15 jaar was.
Mijn vriendin en ik gingen naar Planned Parenthood,
voor m'n moeders vriendin er werkte. We hadden nog geen seks,
maar we wilden de pil voor het geval dat.
Voor het geval we in een bubbelbad zaten
en het sperma ons aanviel.
Of als we echt werden aangevallen.
Het was zo'n leuke dag.
We gingen naar McDonald's en slikten de pil met chocoladeshakes
en ik voelde hem meteen werken.
Ik voelde me heel vrouwelijk. Iets kwam tot leven.
Wat ik toen niet wist,
was dat anticonceptie pas legaal was
voor alle vrouwen in het land sinds 15 jaar.
Ik was 15, dus ik dacht dat die altijd legaal was geweest.
Maar in 1965 werd een geweldige vrouw,
Estelle Griswold, gearresteerd, omdat ze anticonceptie gaf aan arme vrouwen
in Planned Parenthood in Connecticut. Ze kreeg een jaar cel,
bracht haar zaak voor het Hooggerechtshof
en toen kwam William O. Douglas
met zijn prachtige penumbra-metafoor.
Toen zei hij: 'Onze Grondwet garandeert
'het recht op privacy,
'dus een vrouw mag een spiraaltje plaatsen
'als ze getrouwd is en haar man het goedvindt.'
Wat een angstig moment voor William O. Douglas.
Hij heeft echt zijn nek voor ons uitgestoken.
Want eerlijk gezegd,
begrijpt niemand het 9e amendement.
Niemand, behalve ik toen ik 15 was.
Rechter Scalia kon het zich niet herinneren van zijn studie.
Hij kon niet zeggen wat het 9e amendement was
als z'n leven ervan afhing.
Maar dat was niet zo.
Er was een amendement nodig dat niemand gebruikte of begreep
om om te gaan met het vrouwelijke lichaam.
Onze lichamen waren van begin af aan uit dit document weggelaten.
Ze zeiden: 'Wat moeten we met zo'n lichaam?'
Mijn imitatie van de grondleggers.
Ze zochten een amendement dat niemand gebruikt
om anticonceptie legaal te maken,
want William O. Douglas,
mijn held toen ik 15 was...
Rechter William O. Douglas was 67
en had een affaire met een 22-jarige studente.
En drie andere rechters
hadden ook seks met jonge vrouwen.
Dus ik dacht:
ze moesten anticonceptie zien te regelen.
Ik wil graag wat laten zien van het gesprek in het Hooggerechtshof,
want het is scherp. Het is fascinerend.
Het is 1965.
Er komt geen vrouw aan dit hof tot Sandra Day O'Connor in 1981.
Negen mannen beslissen over het lot van anticonceptie
en vier van hen gingen vreemd.
U zei dat in Connecticut
de verkoop van deze apparaten niet wordt tegengehouden,
omdat ze worden verkocht om ziektes te voorkomen.
Klopt het dat al gedekte apparaten
de potentiële dubbele functie hebben
als anticonceptie en ter voorkoming van ziektes?
Dat geldt waarschijnlijk maar voor sommige,
maar sommige vallen onder 'vrouwelijke hygiëne'
en over andere
weet ik niets, maar...
Ze worden in Connecticut allemaal verkocht in drogisterijen
op basis van een theorie.
Staat er iets in het verslag over
het geboortecijfer in Connecticut
ten opzichte van de staten zonder zulke wetten?
Zo gaat het zo'n vier uur.
Anticonceptie werd legaal voor vrijgezelle vrouwen in dit land in 1972,
het jaar nadat mijn moeder zwanger werd van mij.
Daar dacht ik aan toen mijn moeder me naar Seattle bracht
voor een abortus met Jean.
Ze was van mijn leeftijd toen ze me kreeg.
Ze wilde acteren en schrijven en naar New York verhuizen.
Dat zou ik doen, maar dat wist ik toen nog niet.
Zodra ik daaraan dacht,
werd ik enorm misselijk.
Ze moest stoppen, ik opende de deur,
kotste langs de weg en toen ik ging zitten,
zag ik dat ze het wist.
Ik wachtte tot ze zei dat het goed was.
Dat het mijn lichaam was en mijn beslissing.
Maar mijn moeder had een wilde blik in haar ogen
en ze begon te hyperventileren.
Ze kreeg een soort paniekaanval.
Ineens riep ze: 'Als je maar niet zwanger bent.'
En ik riep: 'Ik ben niet zwanger.'
Clausule vier.
'Geen staat zal een persoon binnen de jurisdictie
'bescherming door de wet ontzeggen.'
Clausule vier is nog wonderbaarlijker.
Over gelijke bescherming.
We mogen niet worden gediscrimineerd op basis van ras, geslacht,
geloof of immigratiestatus.
Er staat 'persoon' in en niet 'burger'.
Dus als immigrant zonder papieren
moet je de bescherming van clausule drie krijgen
en niet worden vastgezet zonder eerlijk proces.
Niets of niemand mag je worden afgenomen.
Ik...
Ik praat al ruim tien jaar over deze clausule.
Ik vind het elke dag moeilijker worden.
Hoewel het tien jaar geleden ook niet makkelijk was.
Ik heb wel
een band met de clausule over gelijke bescherming.
Daar had ik niet over gesproken toen ik 15 was.
Ik heb 't niemand verteld.
En als ik bij dit deel kom,
heb ik het verlangen
mijn 15-jarige zelf ertegen te beschermen.
Weet je wat?
Ik ga over de clausule over gelijke bescherming praten als mezelf nu.
Ik ga...
Ik blijf vanaf nu mezelf zoals ik nu ben.
Ik ben een volwassen vrouw,
helemaal achter in de 40.
Hoi.
En mijn gezicht doet zeer van het glimlachen.
Sorry, ik weet niet wat u hier nog doet.
De clausule is echt wonderbaarlijk.
Mensen hebben er zo veel goeds mee gedaan in dit land.
De clausule over gelijke bescherming...
Die vormde de kern van de Burgerrechtenbeweging.
Decennia na deze wedstrijd
worden deze en de vorige clausule gebruikt
voor huwelijksgelijkheid.
De clausule is gebruikt voor rechten voor werkende vrouwen,
zoals het recht op gelijke lonen,
om vrij te zijn van seksuele intimidatie.
Een paar jaar voor deze wedstrijd in 1983 wilden advocaten hiermee
het probleem van fysiek en seksueel geweld tegen vrouwen aanpakken
met het idee dat je niet gelijk kunt zijn in dit land
als je wordt onderworpen aan een epidemie van geweld.
Zoals misschien bekend,
worden elke dag vier vrouwen vermoord door een mannelijke partner.
Het waren er drie toen ik met deze show begon. Het is gestegen.
Eén op de drie Amerikaanse vrouwen
wordt ooit aangerand.
Eén op de vijf...
Sorry, ja.
Eén op de drie Amerikaanse vrouwen
wordt ooit aangerand.
Eén op de vijf Amerikaanse vrouwen wordt verkracht.
Volgens een recent onderzoek zijn de Verenigde Staten
een van de tien gevaarlijkste landen voor vrouwen.
Vanwege fysiek en seksueel geweld, de sekshandel,
beperkte toegang tot gezondheidszorg of reproductieve zorg,
dood in het kraambed,
vooral voor zwarte vrouwen,
wapengeweld.
Even persoonlijk.
Tien miljoen Amerikaanse vrouwen ervaren geweld thuis.
Mijn moeder woonde in zo'n huis.
Mijn oma Betty ook.
En mijn betovergrootmoeder Theresa vast ook,
ook al heb ik daar geen bewijs van,
behalve het feit dat ze stierf aan melancholie toen ze 36 was.
Wil je mijn 'Oma Betty'-kaartjes geven?
Ik wil even iets vertellen
over mijn oma Betty en gelijke bescherming.
Ik ken deze verhalen heel goed. Ik lees die liever voor.
Mijn oma Betty trouwde met mijn opa toen ze 19 was.
Mijn opa was volgens de familie 'een goede man'.
Hij sloeg zijn vrouw en kinderen niet.
Een houthakker van bijna twee meter,
die hun eenkamerwoning met zijn blote handen had gebouwd.
Hij zou de bomen hebben omgehakt om het huis te bouwen
en het hout hebben gesleept
van de voet van St. Helens, op zijn rug als een paard.
Dat deel heb ik nooit begrepen,
want hij had een truck.
Oma Betty en haar goede man hadden twee kinderen
toen mijn oma zwanger werd van mijn moeder.
Op een dag was ze onrustig.
Ze wilde naar de jaarmarkt in Cowlitz.
Mijn opa nam een extra dienst voor de kaartjes.
Hij en zijn partner Ray zaagden een groenblijvende boom van 45 meter.
Ze schatten de val verkeerd in en hij viel op mijn opa en doodde hem.
Mijn moeder werd geboren toen mijn oma nog rouwde.
De weduwe, oma Betty, steunde haar drie kinderen
door te serveren in het lokale restaurant.
Een man genaamd Dick kwam daar vaak.
Dick was kapper en heel knap.
Mijn oma hield van knappe mannen. Net als ik.
Oma Betty trouwde vrij snel met Dick.
En al vrij snel begon hij haar te slaan.
Hij sloeg haar kinderen.
Ze kregen samen nog drie kinderen. Die sloeg hij ook.
Toen mijn moeders zus 16 werd, verkrachtte oma's man haar.
Mijn tante raakte zwanger. Ze ging weg om te bevallen.
Hij verkrachtte haar weer. Ze ging weer weg.
Ze kwam terug na de geboorte van een tweede kind
en studeerde af als beste van de klas.
Al die kinderen zijn best gelukkig geworden.
Echt, wonderbaarlijk genoeg.
Ze hebben gezinnen waar ze van houden
en banen die ze, zoals de meesten, wel leuk vinden.
Niemand heeft het misbruik voortgezet dat was toegebracht.
Ik hoor niet meteen naar het einde te gaan,
maar ik wil niet dat jullie de rest van het stuk bezorgd zijn.
Ze zijn in orde. Zoals zoveel mensen in het land
die soortgelijke dingen meemaken, zijn ze hoofdzakelijk in orde.
Ik...
Ik was zo boos op mijn moeder toen ze dat vertelde.
Ze vertelde het toen ik 15 was en ik was woedend,
want ik was een heel heteroseksueel, 15-jarig meisje.
Ik wilde constant met jongens zoenen.
Ik wilde niet denken dat ze gewelddadig konden zijn of verkrachters.
Ze konden problemen hebben. Dat vond ik geweldig.
Een berooide dansleraar in een vakantieoord in de Catskills.
Wat ik tegen mijn moeder zei, was:
'Waarom vluchtte oma Betty niet met jullie?'
En mijn moeder had geen antwoord.
Ze ging naar haar kamer, sloot de deur en bleef daar.
Mijn vader nam me apart en legde me uit
dat oma Betty niet kon vluchten omdat ze ziek was.
Ze had iets wat vrouwen krijgen. Het 'mishandelde-vrouwen-syndroom'.
Ik was daar zo door in de war.
'O, nee. Hoe krijg je dat?'
En als je mijn oma Betty had ontmoet,
had je dat een absurde omschrijving gevonden.
Ze was zo'n 1,80 meter.
Ze had enorme spieren, wilde, zwarte haren. Prachtig.
Ze was serveerster en vlotter.
Dan sta je op boomstammen in een woeste rivier
met een enorme stok
en de hele dag duw je de boomstammen de rivier af tot ze...
Ik weet niet wat er met de boomstammen gebeurt.
Dit is mijn favoriete onderdeel van de hele show.
En hij kan me niet stoppen, want ik heb niets voor hem geschreven.
Dit was trouwens niet mijn oma's droombaan.
Ze wilde van kleins af aan al schilder worden.
Ze leerde zichzelf schilderen door Picasso te kopiëren, haar favoriet,
dus haar kleine eenkamerwoning stond vol allerlei
lelijke Picasso-reproducties
en toen ik klein was, dacht ik dat ze van haar waren.
Op de middelbare school besefte ik dat Picasso, niet oma Betty,
Huilende vrouw had uitgevonden.
Als ik praat over
wat de vrouwen in mijn familie wilden worden,
gebeuren er rare dingen in mijn lichaam.
Ik heb een jaar rugpijn gehad
en mijn keel knijpt zich dicht
en ik kan niet praten en...
Ik heb een schilderij van mijn oma in mijn huis.
Ze kon best goed schilderen,
maar ze heeft nooit iets geschilderd dat van haar was.
Jean en ik gingen naar oma Betty
op weg naar mijn abortus
en ik wilde het haar vertellen.
Ik dacht dat ze blij zou zijn.
Mijn overgrootmoeder Bricken had 16 kinderen.
Oma Betty had zes kinderen en een gewelddadige man.
ik dacht dat ze blij zou zijn
dat ik iets anders met mijn leven kon doen.
Maar na mijn moeders reactie dacht ik...
Ik vertelde het haar bijna.
Ze maakte geweldige cakejes.
Ik zat aan tafel en zei bijna:
'Oma Betty, ik ben zwanger.'
In plaats daarvan zei ik:
'Oma Betty, ik mis George.'
Geen idee waarom ik dat zei.
George was een sokaapje dat ze had gemaakt toen ik drie was.
Ik hield van dat sokaapje. Ik heb hem vermoord met liefde.
Hij miste een oog, een staart.
Ik kreeg een schoenendoos en maakte een kist voor hem.
En ik zei tegen oma Betty
dat ik wilde dat George mee kon naar Siberië.
En mijn oma zei... Want ze was heel nuchter, maar
de volgende kerst had ze een nieuw sokaapje gemaakt
en helemaal naar Rusland gestuurd
en ik noemde dit nieuwe sokaapje 'George II'.
En toen ik 40 werd,
vond ik dat George II eenzaam was en een vriend nodig had.
Daarom kocht ik een rood met wit gestreept aapje
dat ik 'George II's vriend' noemde.
En nog steeds...
Ik ben getrouwd.
Nog steeds is George II's vriend de belangrijkste in mijn leven.
Jullie vragen je vast af wat dit met de clausule te maken heeft.
Hoe het ook voelt en wat sommigen ook denken,
dit stuk is heel zorgvuldig opgebouwd.
Niet mijn schuld dat jullie de structuur niet zien.
In 2005 werd het 14e amendement
aangehaald in de zaak Castle Rock vs Gonzales.
Jessica Gonzales had een straatverbod gekregen
tegen haar gewelddadige man.
Een maand later ontvoerde hij hun drie dochters.
Jessica was doodsbang en belde de politie zeven keer.
Ze ging twee keer zelf naar het bureau
om het straatverbod te tonen en hun te smeken haar dochters te zoeken.
De politie weigerde haar te helpen
en vroeg haar hen niet meer lastig te vallen.
Tegen de ochtend had Mr. Gonzales een semi-automatisch wapen gekocht
terwijl hun dochters in de auto wachtten en heeft hen vermoord.
Jessica Gonzales,
die nu Lenahan heet...
Jessica Lenahan klaagde heel dapper de politie van Castle Rock aan
voor het nalaten haar en haar kinderen te beschermen.
De staat Colorado had net een wet aangenomen
die de arrestatie vereist van iemand die een straatverbod schendt.
Jessica klaagde hen aan en won.
De stad ging in beroep,
helemaal tot het Hooggerechtshof
en dit hof, onder Antonin Scalia,
verwierp haar zaak, verklaarde de wet ongeldig
en stripte de Wet Geweld Tegen Vrouwen
door te oordelen dat de politie geen grondwettelijke verplichting had
om Jessica of haar dochters te beschermen.
Ik heb zo vaak naar deze zaak geluisterd.
En wat ik merk als ik de rechters hoor...
Ze praten heel weinig
over Jessica Lenahan als mens.
Ze praten niet over haar dochters.
Rebecca van tien. Katheryn van acht.
En Leslie van zeven.
In plaats daarvan discussieerden ze heel lang over het woord 'zal'.
In de zin: 'De politie zal een straatverbod afdwingen.'
En ik begrijp, zelfs als leek,
dat exacte taal cruciaal is in wetgeving,
maar de balans tussen die twee dingen...
Rechters Scalia en Breyer kregen zelfs discussie
over of de ander wel begreep wat 'zal' betekende.
Terri?
Wacht, ik dacht dat het over de staatswetgeving ging
en of 'zal' wel 'zal' betekent.
Is het een kwestie van staatswetgeving
als het 'zal' betekent
of er dan eigendomsrechten zijn voor de Federale Grondwet?
-Nee, rechter Scalia... -Als 'zal' 'zal' betekent.
Er kan een statuut zijn
dat zegt dat de brandweer op branden zal reageren.
De politie zal op misdaden reageren.
Het leger zal op aanvallen reageren.
Zelfs het woord 'zal' betekent niet per se...
Scalia besloot dat 'zal' niet 'moet' betekende,
wat ik heel verwarrend vind,
want hij was een toegewijde katholiek.
Sommige grondwetsgeleerden noemen dit besluit
de dood van het 14e amendement voor vrouwen.
We kunnen niet meer naar onze regering
of de Grondwet kijken voor bescherming tegen fysiek en seksueel geweld.
Het is het ergst voor vrouwen van kleur,
transvrouwen, niet-binaire en binaire transgenders,
mindervalide vrouwen, inheemse vrouwen,
die het meeste geweld te verduren krijgen. Het is vreselijk.
Het doodt vrouwen met een immigratieachtergrond.
en hun kinderen die vluchten voor geweld.
Ik wilde echt begrijpen waarom.
Hoe ze dit besloten hebben.
Misschien komt het door het geweld in mijn familie.
Ik moest het begrijpen.
Ik sprak meerdere grondwetsgeleerden
en ik heb dit ontdekt.
Ik heb gehoord over twee soorten rechten.
Negatieve en positieve rechten.
Negatieve rechten zorgen dat de regering ons niets ontneemt
en ons niet opsluit of doodt.
Positieve rechten zijn actief.
Dingen die de regering moet doen of geven.
Dingen als het recht op een eerlijk proces,
op een advocaat
en in sommige landen op gezondheidszorg.
Onze Grondwet gaat hoofdzakelijk, op wat uitzonderingen na,
over negatieve rechten.
Ontworpen om de makers ervan en hun bezit te beschermen,
hun bezit dat soms uit mensen bestond, tegen de regering.
Deels daardoor besloten ze dat Jessica Lenahan
geen recht had op actieve, positieve bescherming door de politie.
En als het amendement over gelijke rechten was goedgekeurd,
had ze misschien wel recht gehad op bescherming.
Toen begreep ik waarom mijn moeder huilde toen dat niet werd aangenomen.
Wat ik nu probeer te begrijpen,
is wat het betekent als deze Grondwet
ons niet beschermt tegen geweld door mannen.
Ik wil mannen niet zwartmaken.
Ik houd van mannen. Echt. Ik houd van jullie.
Ik ben de dochter van een vader.
Maar de feiten zijn zo extreem.
Ik had echt geen idee.
Het leek me interessant
deze opdracht serieus te nemen
en een band te vinden tussen mijn leven en deze Grondwet.
Toen ontdekte ik dat er in deze eeuw, de 21e eeuw,
meer Amerikaanse vrouwen zijn vermoord door hun mannelijke partners
dan er Amerikanen zijn gestorven in oorlogen.
Inclusief 11 september.
Dat...
Dat is niet het aantal vrouwen dat is vermoord door mannen in dit land,
maar het aantal vrouwen
dat is vermoord door de mannen die van hen zouden houden.
Dat is...
De statistieken zijn zo overweldigend.
Ik moet het vergeten om de dag door te komen.
Maar je kunt het niet vergeten.
Zelfs als je de statistieken niet kent,
is de waarheid er altijd.
De waarheid van
het buitensporige geweld tegen vrouwenlichamen
ligt altijd onder de oppervlakte,
zoemend.
Toen ik 17 was,
ging ik met het geld van jouw wedstrijd studeren.
Ik ging rechten studeren.
En ik deed auditie voor Red Noses,
over een middeleeuwse theatergroep en de pest.
Ik was een eenbenige tapdanseres die stierf.
Na de eerste repetitie vroeg een laatstejaars
of ik wilde meerijden en ik zei: 'Oké.'
Toen we bij m'n kamer kwamen, zei hij:
'Ik wil je al zo lang kussen', wat raar was.
We kenden elkaar pas drie uur.
Maar hij was leuk, dus ik kuste hem
en ineens trok hij mijn broek uit.
En...
Ik was zo slim toen ik 17 was.
Veel slimmer dan nu.
En ik had alles gelezen, dacht ik.
Gloria Steinem, bell hooks en Audre Lorde.
Ik volgde Feminist Studies voor gevorderden.
Toch besloot ik seks met hem te hebben,
want dat leek me wel zo beleefd.
Dacht ik.
Maar nu weet ik het niet.
Want toen ik in de auto zat,
was het heel donker buiten.
Ik keek rond.
Er was niemand op straat. Mijn kamer was aan de rand van de campus.
Ik had een misselijk gevoel in mijn maag
en een vluchtige gedachte,
bijna niet onder woorden te brengen.
Maar als ik die hardop moet zeggen, zou die zo klinken:
'Blijf in leven.'
Wat...
Heel raar, want hij zou me niets hebben aangedaan.
Dat weet ik. We zijn nog steeds vrienden.
Vrienden op Facebook.
Ik wist het 99% zeker,
dus waarom vreesde ik dan voor mijn leven?
Kun je de Hammurabi-kaartjes voorlezen?
'De eerste wet over huiselijk geweld
'komt van Hammurabi in 1800 v. Chr.
'Een man mocht straffen opleggen
'aan elk gezinslid om welke reden dan ook.
'Volgens de Pater Familias mocht een man zijn vrouw doden voor overspel
'of rondlopen zonder gezichtsbedekking.
'In de Renaissance, toen te veel vrouwen en kinderen
'werden doodgeslagen, wat de economie schaadde,
'mochten mannen geen sporen nalaten.
'In Engeland in de 18e eeuw mocht een man z'n vrouw slaan
'met een zweep niet dikker dan zijn duim.
'Daar zou 'rule of thumb' vandaan zijn gekomen,
'maar dat is niet zo.'
Wat ik zei,
over de verhouding tussen mannen en vrouwen in Washington?
Dat is niet zo. Dat zei mijn geschiedenisleraar.
Er waren duizenden vrouwen in Washington.
Van de Salish-stammen, de Wenatchee-stammen.
Sommigen trouwden al 100 jaar met witte mannen
en volgens hun dagboeken waren die huwelijken best goed.
Die stammen waren egalitair.
Vrouwen konden priester worden, vertaler, botenbouwer.
Toen werd Washington een staat,
onder de Grondwet die ik aanbad,
waardoor inheemse vrouwen niet meer als mens werden gezien
en de huwelijken illegaal werden. Toen haalden ze witte vrouwen
zoals mijn betovergrootmoeder Theresa. Toe maar.
'In 1910 zei het Hooggerechtshof
'dat een vrouw haar man niet kon aanklagen,
'omdat het zou leiden tot allerlei beschuldigingen
'tussen echtgenoten.
'In 1977 zei Californië
'dat vrouwen die mannen aanklagen wegens mishandeling
'erger gewond moesten zijn dan normaal nodig was.
'In 2005 mocht Jessica Lenahan
'de politie van Castle Rock niet aanklagen
'wegens het gebrek aan bescherming.
'In 2014 zei de Inter-Amerikaanse Commissie voor Mensenrechten
'dat de VS hun grondrechten hadden geschonden.'
Bedankt, Mike. Dit is Mike.
Hij is geweldig, een geweldige acteur en
toen ik besefte dat ik hier over zo veel geweld moest praten,
wilde ik positieve, mannelijke energie bij me hebben.
Ik sta voor iemand uit haar leven.
Mel Yonkin, een legionair.
Hij vocht in de Tweede Wereldoorlog.
Een heel lieve man, die de wereld rondreisde
met Heidi en haar gezin, naar elke wedstrijd.
Hij zei altijd hoe trots hij was
en als ze won, kreeg hij traanogen.
Hij veinsde verkoudheid.
Ik was opgewonden toen Heidi me vroeg mee te doen,
hoewel het een grote verantwoordelijkheid is
te staan voor 'positieve, mannelijke energie'.
Ik heb me jaren niet in een hokje laten stoppen.
Ik vond dat ik 'genderneutrale' energie had.
Ik presenteer me altijd als man,
dus soms lijkt dat wat bevoorrecht.
Ik was ook verliefd op Patrick Swayze
toen ik jonger was, net als Heidi,
maar ik vond Mel Gibson leuker.
Ja, ik weet het.
Ik wilde hem zijn in de film The Road Warrior.
Ik had het er met mijn vrienden over.
'Ik wil een blonde lok boven mijn oor.'
Zoals Mel in de film.
Ik vond m'n Australische accent hilarisch.
Jullie hebben het gehoord. Het is Cockney.
Interessant, want mijn vader is een Britse arbeider en immigrant,
maar geen Cockney. Hij komt uit Wales en Yorkshire,
twee totaal andere accenten.
Die zal ik niet voordoen. Graag gedaan.
Mijn vader is enorm charmant,
m'n vrienden zijn dol op 'm
en als kind bewonderde ik zijn mannelijke charisma,
maar wist ik dat het deels geacteerd was.
Hij had bijvoorbeeld een bakkie-fase.
Ik zat op de middelbare school, we reden in verschillende auto's
en hij wilde contact via bakkies.
Hij zei dan: 'Linksaf bij de volgende afslag.'
En ik zei: 'Wanneer is het plaspauze?'
Een keer brak een andere stem in: 'Er zijn homo's aan de lijn.'
Een vrachtwagenchauffeur of zo, een diepere mannenstem dan van ons.
Het bleef vreselijk stil. Een knoop in mijn maag.
Sliste mijn vader per ongeluk? Of ik?
Toen zei mijn vader: 'En een flikker luistert mee.'
Was dat een goede redding of...
Ik was nog niet uit de kast.
Hij zou dat nooit hebben gezegd als hij wist dat ik homo was.
Ik wist niet eens echt dat ik homo was.
Ik noemde mijn geaardheid 'nerd'.
Wat jaren later studeerde ik.
Ik ging van Maine naar Boston om bij m'n vriendin te wonen.
Ik datete vrouwen.
Ik droeg een grijsblauw gilet van YSL als shirt,
een strakke, katoenen short met grote, rode, witte en blauwe strepen
en bruine enkellaarsjes met pluizige, roze sokken erbovenuit.
Mijn vader zag me toen ik wegging en zei:
'Belachelijk. Dat kun je niet aan.'
Hij wilde me beschermen, maar hij had een punt.
Een paar jaar later was ik in New York
met vier vrienden.
We liepen van het café Tunnel naar een ander café, The Bar,
in East Village, bij de F-trein.
Ik droeg zwarte, nylon hotpants van Patricia Field
met rode, fluwelen stippen erop.
We kwamen langs wat tieners en een van hen stompte me in mijn gezicht.
Nu ik ouder ben, presenteer ik me makkelijker
als gewone man.
Het voelt...
Meer als mezelf, denk ik.
Wat jaren geleden was ik in Baltimore
en ik was in een sportbar, Pickles Pub.
Een man aan de bar was zo'n 1,90 meter, ruim 100 kilogram.
Een grote, kale, witte man.
Achter de bar stond een vrouw die bestellingen opnam.
De man zei: 'Wil je haar niet neuken?'
Er viel een rare stilte. Hoe moest ik reageren?
Vroeg hij dat echt?
Wilde hij weten of ik homo was?
Was hij in staat tot geweld?
Voelde de vrouw achter de bar zich
zoals jij je toen voelde in de auto?
Fysiek was hij een beest, maar toch voelde ik sympathie voor hem.
Ik sloeg hem op zijn rug en zei: 'Succes, man.'
En ik liep naar buiten.
Ik zou het geweldig vinden als dit allemaal weg kon.
De wedstrijd. Alles.
Ik zou dolgraag een setwisseling als op Broadway willen.
Laat het los
Aangezien dit niet zo'n stuk is,
kunnen we misschien doen alsof we ergens anders zijn.
We kunnen ons iets anders voorstellen.
En jullie mogen jezelf weer zijn.
Als je dat nog niet had gedaan, is dit een perfect moment.
Jullie mogen echt jezelf zijn.
Mijn moeder en mijn tante zijn degenen
die de politie vertelden over hun stiefvader,
want oma Betty was te bang.
Mijn moeder en tante waren
iets verder uit de penumbra geboren dan oma.
Iets meer dan 20 jaar nadat vrouwen stemrecht kregen.
En mijn moeder had een lerares die haar apart nam
en zei dat iets anders mogelijk was
en zij leerde haar een nieuw, modieus woord, 'feminist'.
Toen haar stiefvader ontdekte dat ze de politie hadden gesproken,
werd hij woedend.
Hij pakte zijn grondwettelijk beschermde wapen
en dreigde zijn hele gezin te vermoorden.
Toen besloot oma Betty eindelijk,
ondanks haar geërfde, vrij logische overtuiging
dat zij en haar kinderen er niet toe deden volgens de wet,
dat ze iets moest doen.
Ze verzamelde al haar kinderen en vluchtte.
De politie kwam opdagen voor mijn familie.
Het was een klein stadje. Ze waren wit.
Ze arresteerden mijn moeders stiefvader,
maar oma Betty durfde niet tegen hem te getuigen,
dus mijn moeder deed dat ook, om haar zus te steunen, toen ze 15 was.
Toen zei oma Betty dat ze loog.
Ze loog niet.
Haar stiefvader kreeg 30 jaar cel.
Hij zat er twee uit.
Maar dat hij de cel in ging,
betekende dat ik dit hier nu kan vertellen.
Als ik bedenk hoe dapper mijn moeder en tante waren als tieners,
krijg ik zo veel respect voor hen.
Dan wil ik meer doen, dapperder zijn,
maar ik besef dan ook dat vooruitgang niet maar één kant op werkt.
Jongeren maken me de laatste tijd zo blij. Echt.
Jullie zijn veel dapperder dan ik op jullie leeftijd.
Jullie hebben meer compassie
en zeker een beter begrip van gender.
Soms voelt het alsof jullie een licht schijnen in de duisternis,
zodat ik jullie kan volgen naar de toekomst.
Ik heb mijn hele leven moeite gehad het mijn oma te vergeven
dat ze m'n moeder niet beschermde.
Ik...
Ik weet niet hoe ik haar moet vergeven. Mijn moeders leven was zo zwaar.
Maar het is ook heel verwarrend, want ik hield zo veel van mijn oma.
We hielden allemaal van haar. Mijn moeder ook.
Mijn tantes en ooms ook.
En de oma Betty die ik kende,
is niet dezelfde vrouw
die de kinderen niet beschermde.
De oma die ik kende, hield enorm van ons allemaal.
Ze gaf alles voor haar kinderen,
klein- en achterkleinkinderen.
Ze had alles voor ons over.
Ze stuurde dat sokaapje helemaal naar Siberië.
Ze zou voor me voor een vrachtwagen zijn gesprongen.
Dus hoe kan ik mijn twee oma's begrijpen?
Maar terwijl ik dit maakte, besefte ik hoeveel van ons
twee mensen moeten zijn.
Iets wat ik heb geleerd van een jongere feminist,
waardoor ik mijn oma beter begrijp,
is het concept 'verborgen verzet'.
Het is het idee dat schijnbaar passief,
slachtofferachtig gedrag, behagend gedrag
soms het verstandigst en slimst is in een gewelddadige cultuur,
in een cultuur en een land
waarin het elke dag duidelijk is
dat het je niet wil beschermen.
In het geval van mijn oma bijvoorbeeld
is verborgen verzet alle onzichtbare, dappere acties van een vrouw
in 'n relatie vol geweld waar ze niet uit kan,
omdat ze minder verdient dan een man,
de politie niet komt als ze belt
of, afhankelijk van haar huidskleur,
die wel komt en er iets vreselijks gebeurt.
Omdat ze niet mag beslissen over haar eigen lichaam.
Verborgen verzet past niet
in onze traditionele heldenverhalen.
Het gaat om veel kleine, dagelijkse acties.
Een vrouw die haar kinderen eten geeft,
die 12 uur per dag werkt,
zorgt voor een goede opleiding
en dat ze als beste van de klas afstuderen.
Het gaat ook om minder positieve dingen. Ziek worden,
sterven aan melancholie
en niet vluchten.
Want in dit land,
als een vrouw besluit te vluchten,
zijn haar leven en dat van haar kinderen het meest in gevaar.
Toen oma Betty stierf, vond mijn oom $30.000 onder haar matras,
met een briefje dat elk kind $5000 moest krijgen.
Ze had het geld 50 jaar gespaard.
Ik nam George II's vriend mee
op zakenreis naar LA.
Hij houdt van de westkust.
Hij zat in mijn tas, in een muts.
Ik kreeg het koud, pakte hem, zette de muts op
en wikkelde hem in een deken, zodat ik geen volwassen vrouw leek
met een knuffelaap op schoot. Bij de bagageband
besefte ik dat George II's vriend nog in het vliegtuig lag.
Mijn reactie was veel extremer dan dat.
Ik kan het niet omschrijven,
maar als Meryl Streep en ik auditie hadden gedaan
voor die film met 'dingo heeft m'n baby opgegeten',
had ik de rol gekregen.
Ik schreeuwde. Ik jammerde.
Het was 'Griekse-tragedie-huilen'.
Ik rende naar de balie, tranen over m'n gezicht.
Die vrouw keek me aan en zei: 'Gaat het wel?'
Ik zei: 'Nee.
'Ik heb iets heel waardevols laten liggen.'
Ze zei: 'Wat dan?'
Ik zei: 'Het favoriete speeltje van mijn kind.'
Het wordt nog erger. 'En mijn kind is erg ziek.'
Dat is zo erg.
Maar ze kwam meteen in actie.
Ze belde de gate en zei: 'Haal dat aapje uit het vliegtuig.'
Ze liet me door de beveiliging en ik rende,
sneller dan ik ooit heb gerend.
Ik rende langs 14 Starbucks.
Ik kwam bij de gate.
Ik zag George II's vriend bij een terminal.
Ik rende erheen, nog steeds in tranen.
De man lette niet op, dus ik dacht: laat maar.
Ik pakte George II's vriend en rende weg.
Ik stortte op de vloer in elkaar en bleef maar schreeuwen.
Geen idee waarom ik huilde.
Of het was om oma Betty
of chemische depressie
of omdat hij zo'n schattig aapje was
of vanwege eeuwenlang geërfd trauma
of misschien
is dat de juiste reactie op alles op dit moment.
Mijn moeder
zei dat, als je wordt verteerd,
als je wordt verlamd door woede en wanhoop,
je moet denken aan een vrouw die met een hond over het strand rent.
Er is nog meer.
De hond rent de hele tijd heen en weer.
Het lijkt alsof de vooruitgang steeds teniet wordt gedaan.
Maar de vrouw
komt duidelijk steeds verder vooruit,
hoop ik.
Ik heb mijn moeder laatst over mijn abortus verteld, omdat...
Ik moest wel, want ik ging het jullie vertellen.
Ze was er zo blasé over.
Ze zei: 'Oké.'
Ik zei: 'Mam, waarom draaide je toen zo door?'
Ze zei: 'Ik kan nu ontspannen, want je leven is goed geworden.'
Ze wilde weten of ik boos was.
Ik zei: 'Nee, want mijn leven is best goed geworden.'
Er zaten die dag twee moeders bij me in de auto.
De eerste moeder, een feminist,
die me naar de wedstrijd stuurde, zodat ik kon studeren,
die met haar zus een eind maakte
aan de gewelddadige mannen in onze familie door te getuigen.
En de tweede moeder,
die als kind was geterroriseerd,
wier eerste herinnering toen ze drie was,
haar stiefvader was die m'n oma sloeg, waarna ze dacht: zo is het leven.
En zo is het leven.
De moeder met de eeuwenoude overtuiging van haar eigen waardeloosheid.
Geen overtuiging. Niet alleen dat.
Eeuwen van wetten die haar zeiden dat ze waardeloos was.
Maar voor mij
was die eerste moeder genoeg.
Ze leerde me mijn rechten,
ik wist welke wetten me beschermden en ik had zulke wetten.
Ik had de tweede moeder op dat moment niet nodig,
want ik had wetten.
En daardoor denk ik:
misschien is het niet handig
de Grondwet te zien als smeltkroes,
waarin we het samen uitvechten,
waarin we voor een hof van negen mensen
onderhandelen over onze mensenrechten,
zoals we dat al 230 jaar doen.
Want als dit een strijd is of een onderhandeling,
blijven de mensen die altijd de macht hebben gehad,
de dominanten, de onderdrukkers, mannen,
witte mensen,
altijd domineren en onderdrukken.
Misschien moeten we de Grondwet zien als die eerste moeder,
een Grondwet die actief voor ons moet zorgen.
Er zijn zo veel landen
met zulke grondwetten,
moderne grondwetten met positieve rechten die actief ongelijkheid rechtzetten,
met mensenrechten vanaf het begin vastgelegd.
In 179 grondwetten staat expliciet genderbescherming beschreven.
In die van ons niet.
Onze Grondwet is heel oud.
Het probleem met een nieuwe Grondwet met positieve rechten,
met mensenrechten vanaf het begin vastgelegd,
is dat we nog steeds de mensen moeten vertrouwen die haar interpreteren.
We moeten nog steeds de mensen vertrouwen die de leiding hebben.
Dat er geen vrouwen op de afdeling Misdaad werden aangenomen,
was dat ze om moesten gaan met ruige types
en dat kunnen vrouwen niet.
Ik stond versteld.
Ik zei: 'Hebt u de advocaten gezien bij de rechtsbijstand
'die die ruige types vertegenwoordigen? Dat zijn vrouwen.'
Mensen vragen me soms: 'Wanneer is het genoeg?
'Wanneer zijn er genoeg vrouwen aan het hof?'
En ik zeg: 'Als er negen zijn.'
Ik vond deze wedstrijd geweldig.
Ik ging geloven dat mensen naar me zouden luisteren.
Ik had een beugel en vreselijke acne. Gewaardeerd worden om m'n brein was leuk.
Terwijl ik dit maakte, heb ik jonge vrouwen ontmoet
die nu aan zulke wedstrijden meedoen.
Ik wilde horen wat zij van ons land vonden en van onze Grondwet.
Een van die briljante, jonge vrouwen is hier vanavond ook.
Hoi. Ik ben Rosdely Ciprian.
Een 14-jarige debater uit New York.
Ik doe al mee aan debatten sinds groep acht
Ik sprak over legalisatie van medicinale marihuana
en of de VS een diplomatiekere band moeten hebben met China.
Mr. Batey is mijn debatcoach. Hij leert ons beide kanten te bepleiten.
Daarom heeft Heidi me gevraagd,
om dieper te graven in een grote vraag over de Grondwet.
Beschermt ze ons of veroorzaakt ze problemen?
Ik denk dat het allebei is. Maar omwille van een goed debat
zullen we allebei een kant kiezen.
Voor ik de regels van een parlementair debat uitleg,
wil ik zeggen dat de Grondwet geen smeltkroes is.
Zo zie ik die in elk geval niet.
Waarom zien we de Grondwet niet als mens?
Mensen hebben haar gemaakt, dus zo raar is het niet.
Zijn mensen perfect? Nee.
Zijn we in staat tot perfectie? Nee. Maar we zijn wel waardevol.
We blijven groeien en veranderen. Leren.
Zij sprak over het 9e amendement in haar toespraak,
die veel te lang duurde.
De penumbra-metafoor is een interessante manier
om het 9e amendement te begrijpen. Ik ga er niet tegenin.
Maar ik zal het op een andere manier uitleggen.
Ik heb geen denkbeeldige vrienden.
Ik heb wel een personage bedacht dat ik graag speel, Boxellia.
Boxellia is een oeroude AI-robot die de toekomst kan voorspellen.
Ze weet wat je komende zomer gaat doen
en hoe het leven eruitziet over 1000 jaar.
Het 9e amendement is als Boxellia. Het bevat de herinnering van de toekomst.
Helaas weten we pas wat die is als het zover is.
-Laten we het debat starten. -Oké.
De laatste twee jaar hebben we samen parlementaire debatten gevoerd.
Die stijl bestond nog niet toen ik op school zat.
En we gaan nu live debatteren.
Ja. Ons onderwerp is: 'Moeten we de Grondwet afschaffen?'
Geweldige mensen delen nu Grondwetten uit,
zodat jullie ons kunnen controleren.
Meestal zitten er drie mensen in een team,
maar wij doen het een-op-een.
Deze stijl noem ik 'IJzeren Vrouw'.
We gebruiken meestal de vorm PO-POOP.
Propositie, Oppositie, Propositie, Oppositie, Oppositie, Propositie.
Maar wij hebben de stijl POPOPO.
Propositie, Oppositie, Propositie, Oppositie, Propositie, Oppositie.
Ze hebben mij getraind als moderator
en ik moet vooral een muntje opwerpen
om te zien aan welke kant de debaters zullen staan.
-Rosdely, roep maar. -Munt.
-Dan ben jij kop. -Ik ben kop.
Kop? Oké, ik wil Oppositie, Behouden.
Ik Propositie, Afschaffen.
Debaters, 90 seconden voorbereiding.
Vanaf nu.
Rosdely heeft me ook verteld dat in een parlementair debat
publieksparticipatie een enorme rol speelt bij het bepalen van de uitkomst.
Dus als een van de debaters iets zegt wat je echt raakt,
positief of negatief, moet je geluid maken.
Als Rosdely of Heidi iets goeds zegt, wat doe je dan?
Als ze iets slechts zeggen, wat doe je dan?
En als de mensen boven het slecht vinden, maar de mensen beneden goed?
Goed. Ik heb vertrouwen in jullie.
-Klaar? -Ja.
Ja.
Wil de Propositie naar voren komen?
-Je hebt twee minuten vanaf nu. -Goedenavond, rechters.
Ik ben Rosdely Ciprian. Ik vertegenwoordig de stelling
dat dit Huis de Amerikaanse Grondwet moet afschaffen.
Bedankt. Steek een hand op.
Als je een witte man bent die een huis bezit, doe je je hand omlaag.
Volgens de voorwaarden van de Grondwet
zijn de mensen met een hand omhoog geen burgers.
Hoe zouden jullie het vinden als die witte mannen
in een andere kamer de regels voor ons bepaalden?
Dat dacht ik al. Nog een vraag.
Hoeveel rijke, witte mannen met een huis
hebben nog de leiding in onze regering?
Ja, hè?
Kijk in de Grondwet waar mensen zoals wij thuishoren.
Ik sta hier op...
-Geen rekwisieten. -Genoteerd.
Bedankt. Dat heb jij me geleerd.
O, ja?
We gaan door. De doden zouden niet moeten regeren over de levenden.
Thomas Jefferson zei dat elke generatie een nieuwe Grondwet moest krijgen.
De grondleggers...
De grondleggers zijn al ruim 200 jaar dood.
Ze leefden in een wereld zonder tandenborstels, deo of wc-papier.
Benjamin Franklin baadde niet eens in vers water.
Hij nam een luchtbad,
waarbij hij naakt rondliep alsof de lucht hem zou baden.
En George Washington stierf
aan een verkoudheid behandeld met aderlaten.
Waarom luisteren we naar aderlatende Washington en luchtbadende Franklin?
Onze Grondwet is als een gruzielement in Harry Potter.
Een deel van de ziel van onze grondleggers
dat nog steeds over ons heerst.
Ik leg het uit.
Een gruzielement is een object waarin een duistere tovenaar
een deel van zijn ziel heeft verstopt om onsterfelijk te worden.
We moeten het vernietigen,
om de zonden van ons verleden achter ons te laten
en een document te schrijven dat democratisch en levend is. Bedankt.
Rechters, ik ga bepleiten
dat we de Grondwet niet moeten afschaffen.
Mijn tegenstandster citeerde Thomas Jefferson,
dat de doden niet over ons moeten regeren.
Maar Thomas Jefferson is dood, dus waarom luistert ze naar hem?
En ze wil een nieuwe Grondwet maken,
maar wie mag die nieuwe, utopische Grondwet maken?
Degenen met hun hand omhoog? Ik denk het niet.
De nieuwe Grondwet wordt gemaakt door politici
en het Congres bestaat vooral uit oude, witte mannen,
dus waarom zouden zij een betere Grondwet schrijven?
En ik weet niet wat dat Harry Potter-ding is,
dus daarover zeg ik niets.
Rechters, wij hebben de oudste
actieve, levende grondwet ter wereld.
Mijn erg jonge tegenstandster
beweert dat dat slecht is.
maar onze Grondwet bestaat al zo lang
omdat ze de middelen biedt om haar te corrigeren
en de middelen om ons te bevrijden van tirannie.
En die regels hebben we nu nodig.
Amerika is gelijker en democratischer
dan 230 jaar geleden en
dankzij de Grondwet, niet ondanks,
kunnen wij hier nu staan
en een betere toekomst eisen voor ons land.
Afschaffen, je mag één minuut reageren.
Het punt dat Thomas Jefferson dood is
en we niet naar hem moeten luisteren, snap ik. Prima.
Ik heb nog geen plan voor wie het document zal maken,
maar het zal niet volledig door witte mannen zijn.
En mijn veel oudere tegenstandster is zich blijkbaar
niet bewust van recente veranderingen in onze regering.
Het Congres is diverser dan ooit.
Ja. En ik vertrouw erop dat mensen zoals ik
erbij betrokken zullen zijn,
of die mannen dat willen of niet.
De amendementen moeten onze eerdere fouten rechtzetten.
Laten we naar het 13e kijken.
Het schafte de slavernij af, maar herschiep die als gevangenissysteem,
de nieuwe systematische vorm van onderdrukking.
Dat vind ik een illusie van vooruitgang.
Hoe moeten we vooruitgang boeken als het kiescollege een puinhoop is,
twee van de laatste drie presidenten niet de meerderheid hadden,
diverse takken van de regering buiten hun boekje gaan,
kiezers worden onderdrukt
en negen mensen onevenredig veel macht hebben over onze mensenrechten
en gemeenschappen van kleur, vrouwen, LHBTQI+-personen
en immigranten hun rechten geschonden zien worden. Bedankt.
Behouden, je mag 30 seconden vragen stellen.
Ons document is ontworpen om die veranderingen door te voeren,
dus waarom riskeer je onze hele democratie
en neem je geen amendement aan?
Er is in mijn leven nog geen amendement aangenomen.
Het amendement over gelijke rechten wacht al ruim 100 jaar.
-Waarom zou dat nu wel lukken? -Oké.
We hoeven nog maar één staat. Wil je het nu opgeven?
Het is niet opgeven als we toch gaan falen.
Stel dat we je die nieuwe Grondwet geven...
Oké.
Wat houdt particuliere lobbyorganisaties tegen,
bedrijven als de NRA of zo,
het maken van dit nieuwe document te beïnvloeden met geld?
Daarom is een nieuwe Grondwet nodig, zodat grote lobbybedrijven
niet met geld onze wetgeving kunnen veranderen.
Maar hoe ga je dat realiseren?
-Met een nieuwe Grondwet. -Tijd.
-Behouden, je mag één minuut reageren. -Rechters.
Een deel van de vooruitgang
in dit land is een illusie.
Maar als we de Grondwet afschaffen,
gooien we echte vooruitgang weg waar mensen voor zijn gestorven.
Zonder de Grondwet zal het volgende gebeuren.
Het homohuwelijk zou illegaal zijn in 14 staten.
Abortus zou illegaal zijn in 30 staten.
Segregatie zou technisch gezien legaal zijn in 32 staten.
Rechters, het enige wat nu de meesten van ons beschermt,
is deze Grondwet.
Het enige wat ons bijeenhoudt nu we zo verdeeld zijn,
is een collectief geloof hierin.
We interpreteren haar misschien verschillend,
maar zonder haar stort alles in.
Rechters, Abraham Lincoln zei:
'We moeten niet van de Grondwet af,
'maar van de mannen die haar misbruiken.' Bedankt.
Afschaffen, je mag 30 seconden vragen stellen.
Klopt het dat het Hooggerechtshof
die rechten kan terugdraaien, zelfs met de Grondwet?
-Ja, daar ben ik het mee eens. -Oké.
Daarom moeten we...
Onze basisrechten mogen niet
afhankelijk zijn van een partijdig hof.
Daarom moeten we amendementen aandragen,
ook als ze niet werken of als het tijd kost.
Hoelang gaat het duren?
Een amendement over klimaatverandering?
Dan zijn we al uitgestorven.
Ik hoor je, maar dat amendement schrijven zal niet langer duren
-dan een hele Grondwet. -Oké.
Wordt er in de 4500 woorden in 27 amendementen
-ooit het woord 'vrouwen' genoemd? -Tijd.
Nee, maar...
Elke kant krijgt één minuut om af te ronden. Afschaffen eerst.
Als jong meisje in het moderne Amerika
dacht ik nooit na over de Grondwet.
Ik dacht aan andere dingen,
vrienden, complottheorieën, eten en Netflix.
Nu besef ik dat de Grondwet meer kwaad dan goed doet
en daarom moeten we ervanaf.
De Grondwet was een radicaal, nieuw, visionair document
door gepassioneerde mensen als James Madison en gouverneur Morris,
die een nieuw... Google hem.
Die zich een nieuw begin wilden voorstellen
en een kader voor verandering.
Nu wordt ze gebruikt door een klein deel van het volk
om verandering te voorkomen.
Hoe verder van de oprichting, hoe minder ze tot ons spreekt.
Dit document is oud en artritisch.
Ik ben een van de grondleggende dochters van nu
en zeg wat ik wil voor de rest van mijn leven.
Ik wil een document dat klimaatverandering aanpakt,
dat gezondheidszorg als mensenrecht ziet, dat gendergelijkheid beschermt
en dat educatie als fundamentele pijler voor onze samenleving ziet.
Help me een nieuw document te maken dat ons allemaal beschermt.
Bedankt.
Rechters, ik ben het helemaal met haar eens.
Ik geloof dat een neutrale grondwet,
over negatieve rechten,
een grondwet is die de status quo handhaaft.
Ze handhaaft witte suprematie,
vrouwenhaat en geweld.
Konden we dit document maar afschaffen
en een nieuwe grondwet maken zoals zij die heeft beschreven.
Maar ik geloof niet dat dat kan
zonder de kwetsbaarste mensen in dit land in gevaar te brengen.
En ik denk niet dat democratie ons zomaar overkomt,
doordat we een papier veranderen.
Wij moeten zorgen voor democratie.
Wij moeten ervoor vechten
en wij moeten die elke dag uitvoeren.
Rechters, de grote burgerrechtenactivist Diane Nash zei:
'Vrijheid is mensen die beseffen dat ze hun eigen leider zijn.'
Dus laten we een amendement over klimaatverandering aannemen
en dat over gelijke rechten.
Weet je wat?
Nog beter, laten we zelf voor het Congres gaan.
Rosdely Ciprian, ik ga voor jou op deuren kloppen.
Vleierij.
Goed. Ik ben aan het vleien, maar ik meen het ook. Bedankt.
Hartelijk bedankt.
Oké.
Het is tijd de rechter te kiezen.
Rosdely zal onze rechter kiezen.
Even kijken.
Ik zie mensen wegkijken. Zo sterft de democratie.
Wil jij onze rechter zijn?
-Ik? -Ja.
Goed.
Hoe heet je?
Ik heet Maddy.
U komt uit?
Uit Berkeley, Californië, maar ik woon in New York.
Geweldig. Wil je even gaat staan?
Loop even naar het podium toe.
Goed.
Oké.
Je moet een heel belangrijke beslissing nemen,
de Amerikaanse Grondwet behouden of afschaffen.
Doe dat in stilte. Vertel ons niets.
En open dan de juiste envelop
en lees de officiële tekst voor aan het volk. Dan is het legaal.
Wij blijven hier, zodat we het niet kunnen zien.
Oké.
Ik, Madeline, stem namens het publiek van Wat de Grondwet voor mij betekent
voor het afschaffen van de Grondwet.
Oké.
Hartelijk bedankt.
Er is gestemd voor afschaffing,
dus jullie mogen de Grondwet houden.
Dan heb je iets te lezen in je bunker.
Dit is het eind van de avond,
maar Rosdely en ik...
Voor we gaan, willen we elkaar wat vragen stellen
om elkaar beter te leren kennen
en deze vragen zijn van het publiek van gisteren.
Jullie mogen ook vragen achterlaten.
-Terri? -Ja.
-Wil je de lichten dimmen? -Natuurlijk.
Oké.
Rosdely, welke geur doet je het meest aan thuis denken?
Thuis?
Vanwege mijn Dominicaanse cultuur,
mangú, salami, gebakken eieren,
gestampte bakbananen, gebakken worst
en sinaasappelsap met melk.
Dat doet me denken aan thuis.
-Dat wil ik nu allemaal eten. -Ik ook.
Wat is de ergste modetrend uit je kindertijd?
O, mijn god.
Er waren er zo veel.
Gepermanent haar, mijn pony omhoog
en een grote, gepermanente helm.
Hier komt je laatste vraag. Klaar?
Ja.
Hoe denk je dat je leven zal zijn over 20 jaar?
Dan ben ik 34.
Ik wil een New York Times-bestseller worden.
Ik wil dan een eigen look hebben.
Doc Martens, een zakelijk casual broek en een T-shirt.
En mijn haar gaat met de tijd mee.
Zo stel ik het me voor.
Wat de Grondwet voor mij betekent
speelde 183 keer op Broadway
Na afloop van elke opvoering
werd het publiek gevraagd of zij
voor afschaffen of behouden van de Amerikaanse Grondwet zijn.
57 werd voor afschaffen gestemd.
3 keer was het gelijkspel. 123 keer voor gestemd voor behouden.
Een van die briljante, jonge vrouwen is hier vanavond ook.
Hoi. Ik ben Rosdely Ciprian.
Ik ben Thursday Williams.
Pas geslaagd aan William Cullen Bryant High School
en alumnus van het Legal Outreach Program, waarbij ik constitutioneel debatteer.
-Kop. -Munt.
-Kop.
Ik neem Propositie, Afschaffen.
Oppositie, Behouden.
Behouden.
Afschaffen.
'Dit huis moet de Amerikaanse Grondwet afschaffen.'
Zij wil een nieuwe Grondwet maken.
Een vraagje.
Zou ik in een andere kamer de regels voor jullie mogen bepalen?
Nee. Laten we eerlijk zijn.
Hoeveel rijke, witte mannen met 'n huis
hebben nog de leiding in onze regering?
Ja, hè?
We wissen onze eerdere zonden niet uit door een papier weg te gooien,
vooral niet als dat papier
licht schijnt op onze blinde vlekken. Bedankt.
Tijd.
'Een blik op de krantenkoppen
'geeft al aan dat dit moment echt anders is.
'De gevolgen van ons afzijdig houden zijn ernstiger.'
Dus als je het land wilt veranderen,
moet je wakker worden, betrokken raken,
stemmen en druk uitoefenen op je lokale vertegenwoordiging.
Demonstreren.
Nee, laten we het zelf doen.
Ons verkiesbaar stellen.
In de studentenraad gaan.
De verandering zijn die wij kiezen,
beginnen met onze eigen grondwet en die uitbreiden.
Bedankt.
STATISTIEKEN BEHOUDEN - AFSCHAFFEN - GELIJK
Ondertiteld door: Mijke Smits-de Wit
Creatief Supervisor Florus van Rooijen