Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ครั้งแรกที่ฉันแสดงแบบนี้คือเมื่อสิบปีก่อน
ต่อหน้าคนดู 20 คน ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนฉัน
ฉันแสดงในช่วงการเลือกตั้งประธานาธิบดี
การพิจารณาคดีของศาลฎีกา การเดินขบวน และการประท้วง
ทุกครั้งที่ฉันเดินออกไปข้างนอกนั่น โลกได้เปลี่ยนไป
- บาย สาวน้อย - โอเค
ฉันไม่ค่อยรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
รัฐธรรมนูญ มีความหมายต่อฉันอย่างไร
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณทุกคนมากๆ ที่มาในค่ำคืนนี้
ฉันชื่อไฮดี้ค่ะ ยินดีต้อนรับ
ตอนฉันอายุ 15 ฉันเดินทางไปทั่วประเทศ
กล่าวสุนทรพจน์ เกี่ยวกับรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ
เพื่อชิงเงินรางวัล
แม่ฉันซึ่งเป็นครูฝึกโต้เวที เป็นคนคิดแผนนี้
เพื่อให้ฉันมีเงินเรียนมหาวิทยาลัย
ฉันเดินทางไปตามเมืองใหญ่ๆ เช่น เดนเวอร์ เฟรสโน
ชนะเงินรางวัลมากมาย
นำเงินกลับมา ใส่กล่องฝากที่ธนาคารไว้ใช้ทีหลัง
ด้วยวิธีนี้ฉันสามารถ จ่ายค่าเรียนมหาวิทยาลัยทั้งหมด
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก
นั่นเมื่อ 30 ปีที่แล้ว และเป็นมหาวิทยาลัยรัฐ แต่ขอบคุณค่ะ
เมื่อไม่กี่ปีก่อน ฉันคิดเรื่องรัฐธรรมนูญ
ด้วยเหตุผลหลายประการ
ฉันคิดว่าคงจะน่าสนใจดี ที่จะย้อนกลับไปดูว่า
ตัวฉันตอนอายุ 15 ชอบอะไรนักหนา เกี่ยวกับรัฐธรรมนูญนี้
เพราะฉันชอบมันมากค่ะ หลงใหลมันมาก
ฉันโทรหาแม่ ขอให้แม่ส่งสุนทรพจน์ของฉันมา
เธอทิ้งมันไปแล้วค่ะ
ซึ่งก็แปลก เพราะแม่เก็บทุกอย่าง เหมือนแม่ส่วนใหญ่
ตอนฉันอายุ 12 ฉันตัดผมสั้นจุ๊ดจู๋ จะได้ดูเหมือนแอนนี่ เลนนอกซ์
และแม่ยังเก็บถุงใส่ผมนั้นไว้
แต่ยังไงไม่รู้เธอทิ้งสุนทรพจน์ ที่ชนะรางวัลของฉันไปแล้ว
ฉันเลยคิดว่าสิ่งที่ฉันจะทำคือ
รื้อฟื้นสุนทรพจน์
และการแข่งขันครั้งนั้น
ตามที่ฉันจำตัวเองตอนอายุ 15 ได้
นี่คือบางอย่างที่ฉันจำได้
นอกจากรู้สึกดี๊ด๊าเรื่องผู้ชาย ตลอดเวลาแล้ว
ฉันยังหมกมุ่นเรื่องแม่มด และการพิจารณาคดีแม่มดซาเลม
และโรงละคร ฉันมาถึงจุดนี้ และ...
ขอบคุณ ขอบคุณมากค่ะ
และที่สำคัญที่สุด แพทริก สเวย์ซี
นี่คือหอเกียรติยศของสมาคม ทหารผ่านศึกที่เวนัตชี รัฐวอชิงตัน
ฉันมาจากที่นี่ เมืองผลิตแอปเปิลที่สำคัญของโลก
มันเป็นเมืองเล็กๆ อนุรักษ์นิยมนิดๆ
นี่ไม่ใช่หอเกียรติยศธรรมดา
ฉันให้เรเชลเพื่อนฉันมาช่วยสร้างหอนี้ จากความฝันของฉัน
มันเหมือนภาพวาดเหยื่ออาชญากรรมเนอะ
และฉันลืมประตูด้วย
อ้อ นี่ด้วย
นี่คือหนังสือที่ฉันใช้เตรียมตัว สำหรับการแข่งขันนี้
ยัวร์ รักเก็ด คอนสติทูชัน เป็นหนังสือที่วิเศษมาก
มันมีรูปการ์ตูนเล็กๆ น่ารักๆ ที่อธิบายบทบัญญัติแก้ไขต่างๆ
ได้รับการรับรองจากเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์
เมื่อไม่นานนี้ฉันเพิ่งสังเกตว่า หนังสือเล่มนี้ตีพิมพ์ในปี 1956
แปลว่ามันไม่ครอบคลุม บทบัญญัติแก้ไขทุกข้อ
แต่นั่นไม่อาจหยุดให้ฉันไม่ชนะ
อันที่จริง ฉันแพ้ไม่บ่อยนัก
เพราะฉันเก่งมากในการแข่งขันนี้
คู่แข่งตัวฉกาจของฉันคือ หญิงสาวอัจฉริยะ
เบ็กกี้ ด็อบบินส์ ที่กล่าวสุนทรพจน์ทุกปี
ว่ารัฐธรรมนูญคือ "ผ้าห่ม ที่นำผ้ามาเย็บต่อกัน" ยังไง
แต่สิ่งที่เธอเก่งมากคือ
การจะชนะการแข่งขันนี้ได้ คุณต้องเชื่อมโยงประสบการณ์ส่วนตัว
ระหว่างชีวิตของคุณกับเอกสารนี้ และเบ็กกี้เก่งมากในเรื่องนั้น
เธอจะเล่าเรื่องราวอันน่าทึ่ง เกี่ยวกับยายผู้บุกเบิกของเธอผู้ซึ่ง...
ไม่รู้สิ ผู้ซึ่งกินคนระหว่างทาง
ส่วนนี้ยากมากสำหรับฉันตอนอายุ 15
ตอนเป็นวัยรุ่น ฉันไม่ชอบแสดงอารมณ์ออกมา
และไม่อยากพูดถึงยายของฉัน
ฉันกล่าวสุนทรพจน์เหล่านี้ในห้องต่างๆ
ที่เต็มไปด้วยผู้ชายที่อายุมากกว่า ส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาว
สวัสดี สวัสดี
มีหลายคนจัง
ในความทรงจำของฉัน พวกเขามักสูบซิการ์
แต่ฉันว่าไม่น่าจะจริง ฉันจะชอบมากถ้าคุณช่วยฉันหน่อย
ทุกคนกลายเป็นผู้ชายให้ฉัน
ตอนนี้พวกคุณเป็นผู้ชายแล้ว ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณ
เอาละ ฉันจะเริ่มเดี๋ยวนี้
ฉันจะอายุ 15
แต่ฉันจะไม่ทำอะไรแปลกๆ เพื่อทำให้ตัวเองอายุ 15
เอาละนะ ฉันอายุ 15
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
ขอต้อนรับสู่การโต้วาทีรอบชิงชนะเลิศ ระดับภูมิภาคของสมาคมทหารผ่านศึก
ที่แอลซีดับเบิลยู ลีเจียน โพสต์ สิบ ในเวนัตชี รัฐวอชิงตัน
การแข่งขันนี้จัดขึ้น เพื่อให้นักเรียนมัธยมปลาย
ซาบซึ้งในรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ มากขึ้น
และเพื่อเป็นทุนการศึกษามหาวิทยาลัย
กติกามีดังนี้ นี่คือการแข่งขันสองส่วน
ส่วนแรก ผู้เข้าแข่งขันมีเวลาเจ็ดนาที
ที่จะพูดสิ่งที่เตรียมมา
เพื่อแสดงถึง ความเข้าใจของตนเองต่อรัฐธรรมนูญ
และเชื่อมโยงประสบการณ์ส่วนตัว
ระหว่างชีวิตของตนกับรัฐธรรมนูญนี้
ในส่วนที่สอง
ผู้เข้าแข่งขันจะจับฉลาก หัวข้อบทบัญญัติแก้ไขขึ้นมา
พวกเขาจะไม่มีเวลาเตรียมตัว
แต่จะต้องพูดถึงบทบัญญัติแก้ไขนั้น แบบฉับพลัน
การแข่งขันส่วนนี้ยาก
และผมจะไม่ปรับให้มันง่ายกว่านี้ สำหรับเด็กๆ
เราอยากแสดงให้พวกเขาเห็นว่า มันจะเป็นยังไง
เมื่อวันหนึ่งพวกเขาต้องโต้แย้ง ต่อหน้าศาลฎีกา
ผู้เข้าแข่งขันในวันนี้ได้แก่
เบ็กกี้ ลี ด็อบบินส์ จากลอว์เรนซ์ รัฐแคนซัส
ซึ่งมาในหัวข้อ "รัฐธรรมนูญคือผ้าห่มที่นำผ้ามาเย็บต่อกัน"
และไฮดี้ เชร็ก จากเวนัตชี รัฐวอชิงตัน
"ร่ายคาถา เบ้าหลอมของรัฐธรรมนูญ"
ขอเสียงปรบมือให้เด็กๆ เหล่านี้ก่อนครับ ปรบดังๆ เลย
เอาละๆ พอแล้ว
เอาละ พอแล้ว
ไฮดี้ เชร็ก
กรุณาไปที่แท่น
เวลาของคุณเริ่ม...
- บัดนี้ - รัฐธรรมนูญเป็นเอกสารที่มีชีวิต
นั่นคือสิ่งที่สวยงามของมัน
มันคือเอกสารตัวอุ่นๆ ระอุที่ยังมีชีวิต
มันไม่ใช่ผ้าห่มที่เอาผ้ามาเย็บต่อกัน
มันร้อนระอุ
มันคือเบ้าหลอม
รู้ไหมว่าเบ้าหลอมคืออะไร
มันคือหม้อที่คุณใส่ส่วนผสมมากมายลงไป
แล้วคุณต้มมันเข้าด้วยกัน จนกว่ามันกลายเป็นอย่างอื่น
บางอย่างที่บางครั้งคือเวทมนตร์
จึงเห็นได้ว่า รัฐธรรมนูญของเรา เป็นเหมือนหม้อเวทมนตร์ของแม่มด
แน่นอนว่า
พวกคุณรู้เรื่องรัฐธรรมนูญมากกว่าฉัน
เพราะพวกคุณเคยต่อสู้ในสงครามมาแล้ว ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณที่ต่อสู้เพื่อประเทศของเรา
และให้ทุนการศึกษามากมายแก่ฉันอีกด้วย
ดูพวกคุณสิ
ทำให้ฉันนึกถึงจินตนาการ ที่ฉันเคยมีตอนเป็นเด็ก
ว่าฉันถูกคนข่มขืนหรือฆาตกรจู่โจม
คนข่มขืนหรือฆาตกรที่เป็นผู้ชาย
เหมือนพวกคุณทุกคน
ในจินตนาการนั้น
ฉันสามารถกล่อมคนข่มขืน และฆาตกรไม่ให้ฆ่าฉัน
เพราะฉันสามารถทำให้คุณเห็นว่า ฉันเป็นมนุษย์เหมือนกันกับคุณ
คุณพูดว่า "ผมมาที่นี่เพื่อฆ่าคุณ"
ฉันก็พูดว่า "ไม่ ลองคิดดูนะ
"ฉันเป็นมนุษย์เหมือนกันกับคุณ"
แล้วเป็นครั้งแรกที่คุณมองฉันเป็นมนุษย์
คุณพูดว่า "คุณพระช่วย จริงด้วย คุณเป็นมนุษย์"
แล้วคุณก็เริ่มร้องไห้และฉันยกโทษให้คุณ
แล้วสายรุ้งก็ปรากฏขึ้น
และเราปีนขึ้นสายรุ้งนี้ไปด้วยกัน
ถึงเวลานั้น เพื่อนกลุ่มใหญ่ที่โรงเรียน ของฉันมามุงดูที่ถนน
และพวกเขาอิจฉาที่เห็นฉันเดินบนสายรุ้งนี้
"เธอพิเศษมากตรงไหน"
"เธอไม่ต้องเรียนหนังสือหรือไง"
ฉันก็ว่า "ฉันกำลังส่งผู้ชาย ที่น่าสงสารนี้ไปสวรรค์
"เรียนพละให้สนุกนะ"
เรื่องนี้เชื่อมโยงกับ เบ้าหลอมของรัฐธรรมนูญยังไงงั้นเหรอ
คืออย่างนี้นะ เบ้าหลอมคือหม้อต้ม
นั่นเป็นนิยามหนึ่ง แต่เบ้าหลอมคือบททดสอบอย่างดีอีกด้วย
บททดสอบความอดทนหรือความเชื่อ
บททดสอบอย่างดีเหมือนที่คุณกับฉัน เคยผ่านมาด้วยกัน
ตอนที่คุณต้องการฆ่าฉัน
เหมือนกันกับสถานการณ์ของเราเลย
เราสามารถคิดว่า รัฐธรรมนูญของเราคือหม้อต้ม
ที่เราทุกคนถูกโยนลงไปรวมกัน ในความขัดแย้งที่กำลังเดือดปุดๆ
เพื่อค้นหาว่า อะไรคือสิ่งที่เราเชื่อมั่นอย่างแท้จริง
นั่นคือเหตุผลว่าทำไม มันคือเอกสารที่สำคัญมาก
เมื่อ 202 ปีก่อน กลุ่มนักมายากลมารวมตัวกัน
ในวันที่ร้อนมากในฤดูร้อนที่ฟิลาเดลเฟีย
และพวกเขาต้องการฆ่ากัน แต่แทนที่จะฆ่ากัน
พวกเขานั่งล้อมวงกัน
และร่วมกันนึกภาพทางจริยธรรม
หรือที่ฉันอยากเรียกว่า "คาถา"
ถ้าถามว่า พวกเขา ทำทุกอย่างถูกต้องไหม ไม่
ไม่ใช่ทุกอย่าง
เราถึงได้มีบทบัญญัติแก้ไขยังไงล่ะ
ซึ่งเพื่อเป็นการสรุป ฉันจะบอกให้คุณฟัง
ถึงบทบัญญัติแก้ไขที่วิเศษและลึกลับที่สุด
บทบัญญัติแก้ไขที่เก้า
บทบัญญัติแก้ไขที่เก้ากล่าวว่า
"การแจกแจงในรัฐธรรมนูญ เรื่องสิทธิบางอย่าง
"ไม่อาจถูกตีความเพื่อปฏิเสธ
"หรือดูหมิ่นสิทธิอื่นๆ ที่ผู้นั้นมี"
คุณรู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร
มันหมายถึง แค่เพราะสิทธิบางอย่าง ไม่ได้ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ
ไม่ได้แปลว่าคุณไม่มีสิทธินั้น
ความจริงก็คือไม่มีทาง ที่บรรดาผู้วางกรอบรัฐธรรมนูญ
จะกำหนดสิทธิทุกอย่างที่เรามีลงไปได้
สิทธิในการแปรงฟัน คุณมีสิทธินั้น
แต่เราต้องการให้เอกสารนี้ อยู่ไปอีกนานแค่ไหน
อีกตัวอย่างหนึ่ง ตอนฉันเด็กๆ
ฉันมีเพื่อนในจินตนาการ ชื่อว่ารีบา แมคเอนไทร์
เธอไม่ได้เป็นญาติกับนักร้อง
แค่เพราะรัฐธรรมนูญไม่ได้ประกาศว่า
การมีเพื่อนในจิตนาการ เป็นหนึ่งในสิทธิที่ฉันมี
ไม่ได้แปลว่าฉันสามารถถูกจับเข้าคุก ฐานเป็นเพื่อนกับรีบา แมคเอนไทร์
วิเศษใช่ไหมล่ะ ลองคิดดูสิ
รัฐธรรมนูญของเรา ไม่ได้แจงสิทธิทุกอย่างที่คุณมี
เพราะว่ามันไม่รู้
ผู้พิพากษาวิลเลียม โอ. ดักลาส ผู้พิพากษาศาลฎีกาผู้ยิ่งใหญ่
ตอนที่เขาพูดถึงบทบัญญัติแก้ไขที่เก้า
เขาใช้คำว่า "เงาสลัว"
"เงาสลัว" คืออะไร
ท่านสุภาพบุรุษ...
ที่ที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ในแสงไฟ
และที่ที่คุณนั่งอยู่ตรงนั้น ในความมืด
และพื้นที่นี้ระหว่างเรา พื้นที่ตรงนี้ที่แสงส่องถึงบางส่วน
พื้นที่สลัวตรงนี้
นี่คือเงาสลัว
ผู้คนหัวเราะที่ดักลาสใช้คำนี้ แต่ฉันชอบค่ะ
มันเป็นวิธีที่มีประโยชน์ ในการคิดเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญ
และอาจจะเกี่ยวกับชีวิตเราด้วย
คือว่าเราอยู่ตรงนี้
ติดอยู่ระหว่างสิ่งที่เรามองเห็น กับสิ่งที่เรามองไม่เห็น
เราติดอยู่ในเงาสลัว
สองนาที
เหมือนตอนที่ฉันเป็นเด็ก ฉันเชื่อว่าฉันแปลงร่างได้
ฉันยังคิดอย่างนั้น
แต่ฉันจะทำตัวว่าเป็นมนุษย์ต่อไป
จนกว่าครอบครัวที่แท้จริงของฉันจะมารับ
ฉันจะนั่งที่ริมทะเลสาบสปิริต ใต้ร่มเงาของภูเขาเซนต์เฮเลนส์
และรอให้เหล่าภูติใต้น้ำ ครอบครัวที่แท้จริงของฉัน
มาจับขาแล้วดึงฉันลงใต้น้ำ
แล้วเราจะว่ายลงไป ให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้
และเมื่อฉันคิดว่าใกล้จะจมน้ำ
เราจะโผล่ขึ้นมาในทะเลสาบอีกแห่ง ในโลกอีกฝั่งหนึ่ง
เมื่อฉันก้าวขึ้นฝั่งของดินแดนใหม่นี้
ในที่สุดฉันก็จะเข้าใจว่า จริงๆ แล้วฉันเป็นใคร
เพราะอย่างนี้ฉันถึงได้ชอบ บทบัญญัติแก้ไขที่เก้ามาก
เพราะมันยอมรับว่าตัวตนที่เราเป็นตอนนี้
อาจไม่ใช่ตัวตนที่เราจะเปลี่ยนไปเป็น
มันเว้นช่องว่าง ให้กับตัวตนในอนาคตของเรา
สิบวินาที
เราต้องหวังว่าเราจะไม่จมน้ำ ในขณะที่คิดว่ามันคืออะไร
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก ขอบคุณ ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณ
ไม่ต้องปรบมือ
ทีนี้ก็ถึงส่วนที่ต้องด้นสดในการแข่งขัน
คุณเชร็ก ช่วยเลือก หัวข้อบทบัญญัติแก้ไขจากกระป๋องนี้
ฉันชอบการแข่งขันส่วนนี้
อะดรีนาลีนหลั่ง เพราะพยายามจำ ข้อเท็จจริงทั้งหมดของบทบัญญัติแก้ไข
พ่อฉันติวฉันในส่วนนี้ และมันดีมากเพราะฉันอายุ 15
เราเลยกำลังผ่านช่วงลำบาก
และการคุยเรื่องรัฐธรรมนูญ เป็นวิธีให้เราทั้งคู่
แกล้งลืมไปว่าฉันกำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่
บทบัญญัติแก้ไขที่ 14 มาตราหนึ่ง
บทบัญญัติแก้ไขที่ 14 กว้างมาก ทุกคน
มันมีด้วยกันสี่มาตราที่เปลี่ยนแปลงชีวิต
ของทุกคนในห้องนี้ เอาละ
เพราะบทบัญญัติแก้ไขที่ 14 กว้างมาก
ผู้เข้าแข่งขันจะพูดถึงมาตราที่หนึ่งเท่านั้น
- พร้อมไหม - บทบัญญัติแก้ไขที่ 14 มาตราหนึ่ง
"บุคคลที่เกิดหรือแปลงสัญชาติในสหรัฐฯ
"และอยู่ในบังคับของกฎหมายสหรัฐฯ ย่อมเป็นพลเมืองของสหรัฐฯ
"และของมลรัฐที่มีภูมิลำเนาอยู่
"มลรัฐใดจะออกกฎหมายหรือบังคับใช้ กฎหมายที่เป็นการตัดทอนเอกสิทธิ์
"หรือความคุ้มกัน ที่พลเมืองของสหรัฐฯ พึงได้รับไม่ได้
"หรือมลรัฐจะถอนสิทธิในชีวิต
"เสรีภาพ หรือทรัพย์สินของบุคคล โดยไม่ชอบด้วยกระบวนความแห่งกฎหมาย
"หรือปฏิเสธไม่ให้บุคคลอยู่ในเขตอำนาจ ได้รับการคุ้มครอง
- "โดยเท่าเทียมแห่งกฎหมายไม่ได้" - ดีมาก
เธอจะมีเวลาหนึ่งนาที ในการนำเสนอภาพรวม
และสองนาทีในการพูดถึง แต่ละวรรคในสี่วรรค
ของบทบัญญัติแก้ไขที่ 14 มาตราหนึ่ง
แค่ขอเตือนความจำ เชื่อมโยงเรื่องนี้กับชีวิตคุณให้มากที่สุด
บอกเราว่า บทบัญญัติแก้ไขนี้มีผลต่อชีวิตคุณอย่างไร
เวลาของคุณเริ่ม ณ บัดนี้
โอเคๆ โอเคๆ โอเคๆ เอาละ
บทบัญญัติแก้ไขที่ 14 เป็นเหมือนสนามพลังแรงมหาศาล
ที่ปกป้องสิทธิมนุษยชนทั้งหมดของคุณ
มันตามหลังบทบัญญัติแก้ไขที่ 13 ซึ่งอย่างที่รู้กันว่ายกเลิกการเป็นทาส
ทำให้บทที่น่าอับอายที่สุด ในประวัติศาสตร์ของเราสิ้นสุด
ลินคอล์นรู้ว่าแค่ยกเลิกทาสยังไม่พอ
เขาจึงให้จอห์น บิงแฮมช่วยเขาเขียน บทบัญญัติแก้ไขที่ 14 และ 15
บทบัญญัติแก้ไขเพื่อการบูรณะฟื้นฟู
บทบัญญัติแก้ไขเหล่านี้กำหนดให้ ทาสที่เพิ่งเป็นอิสระเป็นพลเมือง
มอบการคุ้มครองทางกฎหมาย ที่เท่าเทียมกันและสิทธิในการเลือกตั้ง
บทบัญญัติแก้ไขที่ 14 นี้คือกำลังสำคัญ ในขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
มันช่วยขจัดการแบ่งแยกผิว ในโรงเรียน บนรถบัส ในโรงพยาบาล
ถึงแม้ว่าจะใช้เวลากว่าร้อยปี และขอพูดให้ชัดเจนว่า
ต้องมีใครบางคนกระตุ้นสนามพลังนี้
มันต้องอาศัยการทำงานที่กล้าหาญ ของผู้นำด้านสิทธิพลเมือง
อย่างโดโรธี ไฮต์ บายาร์ด รัสติน มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์
เพื่อปลุกพลังอันยิ่งใหญ่ ของบทบัญญัติแก้ไขที่ 14
ฉันอยากชี้ให้เห็นว่าบทบัญญัติแก้ไขที่ 14 มอบสิทธิเท่าเทียมแก่ผู้ชายเท่านั้น
ผู้หญิงผิวดำไม่ได้รับสิทธิเหล่านี้ ผู้หญิงทุกคน
ยังไม่เคยเกิดคำถาม เรื่องสิทธิของชาวอเมริกันพื้นเมืองด้วย
สำหรับเรื่องนั้น แม้แต่ลินคอล์นก็ติดอยู่ในเงาสลัว
นี่เป็นครั้งแรกที่คำว่า "ชาย"
เขียนออกมาชัดเจนในรัฐธรรมนูญ
ดังนั้น ในขณะที่ก่อนหน้านี้ มีช่องว่างให้ตีความ
ว่าผู้หญิงมีสิทธิเลือกตั้งหรือไม่ ตอนนี้ชัดเจนแล้ว เราไม่มีสิทธิเลือกตั้ง
ลินคอล์นขอให้เรารออีกนิด เพื่อที่จะเลือกตั้ง
ก็แค่สัก 54 ปีต่อมา
การเลือกตั้งถูกกำหนดไว้ในมาตราสอง พูดแค่บทบัญญัติที่ 14 มาตราหนึ่งเท่านั้น
ใช่ ขอโทษค่ะ วิเศษเลย
พ่อฉันบอกว่านี่คือสิ่งที่เราเรียกว่า ห้องลงโทษของประชาธิปไตย
บางครั้งคุณต้องรอสิ่งต่างๆ
บางครั้งแก้ไขสิ่งที่ไม่ดีหนึ่งอย่างดีกว่า
พยายามแก้ไข สิ่งที่ไม่ดีสองอย่าง แต่ล้มเหลว
วรรคหนึ่ง "บุคคลใดที่เกิดบนแผ่นดินสหรัฐฯ
"และอยู่ในบังคับของกฎหมายสหรัฐฯ ย่อมเป็นพลเมืองของสหรัฐฯ"
เวลาของคุณเริ่มบัดนี้
วรรคหนึ่งกลับคำตัดสินที่น่าขยะแขยงที่สุด ในประวัติศาสตร์ของศาลฎีกา
คดีเดร็ด สก็อตกับแซนด์ฟอร์ด
เดร็ด สก็อตเคยเป็นทาสซึ่งยื่นฟ้อง เรื่องอิสรภาพของเขาในปี 1857
หลังจากใช้ชีวิตเป็นอิสระ กับภรรยาและลูกสาวในรัฐอิลลินอยส์
ศาลฎีกาของเราไม่เพียงตัดสินว่า
เดร็ด สก็อตจะต้องกลับไปเป็นทาส
พวกเขาตัดสินด้วยเสียงเจ็ดต่อสอง
ว่าไม่มีบุคคลใดที่บรรพบุรุษเป็นแอฟริกัน จะกลายเป็นพลเมืองของสหรัฐฯ ได้
ผู้พิพากษาสี่คนในศาลนี้มีทาสรับใช้
ถึงแม้ว่าเดร็ด สก็อตจะแพ้คดี แต่การกระทำที่กล้าหาญของเขา
ได้ก่อให้เกิดพลังล้มล้างต่างๆ
นำไปสู่การลงนาม ประกาศการเลิกทาสของลินคอล์น
และบัญญัติเป็นกฎหมาย ในบทบัญญัติแก้ไขที่ 14 นี้
สิทธิของทุกคนที่เกิดบนแผ่นดินของสหรัฐฯ
ที่จะเป็นพลเมืองคนหนึ่ง ยกเว้นชาวอเมริกันพื้นเมือง
ในวรรคนี้มีอีกอย่างที่ซับซ้อนคือ
มันไม่ได้เขียนว่าผู้อพยพ จะกลายเป็นพลเมืองได้ยังไง
แต่ให้ขึ้นอยู่กับฝ่ายนิติบัญญัติ
ตัดสินว่าพวกเขาคิดว่า ใครเป็นผู้อพยพที่ดีหรือไม่ดี
เช่น ในปี 1882 รัฐบาลของเราตัดสินว่า
ผู้อพยพชาวจีนเป็นอันตรายและมาแย่งงาน
พวกเขาผ่านพระราชบัญญัติกีดกันชาวจีน
ซึ่งทำให้การอพยพจากประเทศจีน เป็นสิ่งผิดกฎหมายจนกระทั่งปี 1943
สามสิบวินาที
ส่วนเรื่องประสบการณ์ส่วนตัว
คุณยายทวดเทเรซ่าของฉัน ถือว่าเป็นผู้อพยพที่ดี
เธอออกจากเกนเกนบาค เยอรมนี ในปี 1879 มาที่รัฐวอชิงตัน
เพราะคุณตาทวดของฉัน สั่งเธอจากแคตตาล็อก
เธอถือว่าเป็นผู้อพยพที่ดีเพราะว่า
อัตราส่วนของชายต่อหญิงในรัฐวอชิงตัน
ในตอนนั้นคือเก้าต่อหนึ่ง
สิบวินาที
ฉันไม่รู้ว่าเธออยากมาอเมริกาหรือไม่
แต่ฉันรู้ว่าเธอตายตอนอายุ 36 ในสถาบันจิตเวช
เธอจึงไม่มีวันที่จะเป็นพลเมืองได้
- ขอบคุณค่ะ - วรรคสอง
"มลรัฐใดจะออกกฎหมายหรือบังคับใช้ กฎหมายที่เป็นการตัดทอนเอกสิทธิ์
"หรือการคุ้มกันที่พลเมืองของสหรัฐฯ จะพึงได้รับไม่ได้"
เวลาของคุณเริ่ม ณ บัดนี้
วรรคสองรับรองว่าในฐานะชาวอเมริกัน
คุณมีอิสระที่จะเดินทางข้ามรัฐได้
มีอิสระที่จะซื้อทรัพย์สินในรัฐใดๆ
และมีอิสระที่จะไขว่คว้าความสุขในทุกรัฐ
ต่อไปนี้เป็นเรื่องที่น่าสนใจ เกี่ยวกับการเดินทางข้ามรัฐ
การที่ผู้หญิงขาดแคลน ในสมัยคุณยายทวดของฉัน
ถือเป็นปัญหาที่ใหญ่มากในรัฐวอชิงตัน
ในปี 1865 มีผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อเอซ่า เมอร์เซอร์
วางแผนที่จะขนย้ายผู้หญิง 500 คน ไปยังซีแอตเทิล
เขากลับไปฝั่งตะวันออก ที่โลเวลล์ รัฐแมสซาชูเซตส์
เขาบอกพวกผู้หญิงที่นั่น
ที่ทำงานในโรงงานมาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ
ว่าซีแอตเทิลคือสวรรค์ของผู้หญิง
มันเป็นที่ที่พวกเธอจะได้ใช้ชีวิตอิสระเสรี
จะเป็นนักเขียน ครู หรือคนขายหมวก
จากนั้นเขาก็กลับไปซีแอตเทิล และบอกพวกผู้ชายที่นั่นว่า
ถ้าพวกเขาให้เงินเขา 300 เหรียญ เขารับรองว่าพวกเขาจะได้ภรรยา
ถึงแม้จะได้เงินจากพวกผู้ชายมา เมอร์เซอร์ก็ยังไม่สามารถซื้อเรือได้
เขาเลยเขียนจดหมายถึงลินคอล์น
เขาขอใช้เรือเก่าของกองทัพ เพื่อขนย้ายพวกผู้หญิง
ลินคอล์นไม่ได้เขียนตอบ ตอนนั้นคือปี 1865 เขายุ่งอยู่
เมอร์เซอร์เลยโดดขึ้นรถไฟ
นั่งไปถึง ดี.ซี. เพื่อคุยกับลินคอล์นเอง
แต่มาถึงแล้วพบว่า มีพวงหรีดสีดำวางอยู่ทั่วเมืองหลวง
เพราะลินคอล์นเพิ่งถูกลอบสังหาร
คุณคงจะคิดว่านี่ทำให้เมอร์เซอร์ เลิกล้มแผนการ แต่ไม่เลย
เขาไปหายูลิสซิส เอส. แกรนต์
และเขาบอกว่าเขาคุยกับลินคอล์นไว้แล้ว
แบบว่าเมื่อนานมาแล้ว
บอกว่าลินคอล์นสัญญาว่า จะให้เขาใช้เรือนี้ขนย้ายผู้หญิง
และใช่ เขาเศร้าเรื่องลินคอล์น แต่เรือล่ะ
แกรนต์ตอบ "เอาไป"
สองสามวันหลังออกเดินทาง
บรรดาลูกเรือเริ่มแพร่ข่าวลือว่า
ซีแอตเทิลไม่ใช่สวรรค์ของผู้หญิง
ผู้ชายที่นั่นเป็นพวกตัดไม้ ขี้เมา ทุบตีภรรยา
เมื่อเรือแล่นไปถึงชิลี ผู้หญิง 15 คนจึงเรียกร้องที่จะลงจากเรือ
เมอร์เซอร์บอกว่า จะให้ลงจากเรือในตอนเช้า
กลางดึกคืนนั้น เขาถอนสมอเรือ และลักพาตัวพวกเธอไปอย่างได้ผล
สิบวินาที
คุณยายทวดของฉันถูกซื้อมา ในราคา 75 ดอลลาร์
ตอนที่คุณตาทวดสั่งเธอจาก แมทริโมเนียล ไทมส์
- แป๊บนึง - วรรคสาม
ตั้งแต่ที่ฉันเตรียมพูดเรื่องนี้
ฉันสงสัยเรื่องคุณยายทวดเทเรซ่า ของฉันมาตลอด
เธอตายจากภาวะซึมเศร้ารุนแรง นั่นคือคำวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ
"ภาวะซึมเศร้ารุนแรง อายุ 36 โรงพยาบาลจิตเวชเวสเทิร์นสเตต"
ฉันเชื่อมาตลอดว่า ผู้หญิงทุกคนในครอบครัว
ฝั่งแม่ฉันได้รับกรรมพันธุ์ ภาวะซึมเศร้าทางเคมี
จากยายทวดเทเรซ่า และภาวะซึมเศร้ารุนแรงของเธอ
เราทุกคนกินยาสำหรับโรคนี้ในแบบต่างๆ
มันได้ผล
นอกจากนี้เราทุกคนร้องไห้เหมือนกัน
ร้องไห้แบบเสียงดังมากและเกินจริง
ที่ฉันอยากเรียกว่า "ร้องไห้แบบในโศกนาฏกรรมกรีก"
เป็นการร้องแบบ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ คุณร้องโหยหวนและคร่ำครวญ
ราวกับคุณเพิ่งฆ่าลูกตัวเอง เพราะสามีคุณนอกใจ
และเสียงประมาณนี้...
ฉันเสียแฟนไปหลายคนเพราะร้องแบบนั้น
แฟนคนหนึ่งของฉัน...
แฟนที่ยังอยู่ แฟนที่ฉันแต่งงานด้วย
เขาอธิบายว่า การร้องไห้แบบนั้นมีความก้าวร้าว
ให้ความรู้สึกเหมือนฉันกำลังร้องไห้ใส่เขา
อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ฉันทำเรื่องนี้ ฉันก็สงสัยเรื่องคำวินิจฉัย
ไม่มีบันทึกเรื่อง ชีวิตประจำวันของยายทวดเทเรซ่า
แต่ชีวิตคงจะลำบากน่าดู
เพราะมันลำบากสำหรับผู้หญิงคนอื่นๆ
นี่คือพาดหัวข่าวที่ฉันเจอ ในหนังสือพิมพ์ คาวลิตซ์ เคาน์ตี
นี่คือหนังสือพิมพ์ที่บ้านเกิดของเธอ
พาดหัวข่าวเหล่านี้เกิดขึ้นในหนึ่งสัปดาห์
"ชายนาพาไวน์ยิงภรรยาเข้าที่หลัง"
"สามีกระทืบหน้าภรรยา ด้วยรองเท้าบูตตัดฟืนพื้นเหล็กแหลม"
"สามีหึงมัดผู้หญิงไว้กับเตียงสามวัน"
และข่าวนี้ "บี. เฟลป์โผล่ไป อะพาร์ตเมนต์ลูกสาว
"เจอลูกเขยกำลังยิงลูกสาวตนที่วิ่งหนี
"'ออกไปซะ' เขาพูด 'ทุกอย่างที่นี่เป็นของฉัน'"
วรรคสาม "มลรัฐใดจะถอนสิทธิ ในชีวิต เสรีภาพ
"หรือทรัพย์สินของบุคคล โดยไม่ชอบ ด้วยกระบวนความแห่งกฎหมายไม่ได้"
เวลาของคุณเริ่ม ณ บัดนี้
วรรคสาม
เป็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ที่สุด ในรัฐธรรมนูญทั้งหมดของเรา
เราขโมยมันมาจากมหากฎบัตร
มันรับรองว่ารัฐบาลไม่สามารถคุมขังคุณ
ยึดของของคุณ หรือฆ่าคุณ โดยไม่มีเหตุผลอันสมควร
นี่ยังเป็นหัวใจสำคัญ ของคำตัดสินของศาลฎีกาในปี 1973
คดีโรกับเวด คดีที่เกี่ยวกับเงาสลัว
ด้วยการเปรียบกับเงาสลัว
ของผู้พิพากษาวิลเลียม โอ. ดักลาส
ผู้พิพากษาแฮร์รี่ แบล็กมัน ใช้บทบัญญัติแก้ไขที่เก้า
สร้างความกระจ่างให้กับคนอื่นๆ
เขาพบสิทธิความเป็นส่วนตัว ในเงาของรัฐธรรมนูญ
และเขาแย้งว่านี่ทำให้ผู้หญิงมีสิทธิตัดสินใจ
ว่าจะทำอย่างไรกับร่างกายของตัวเอง
ตามหลักแล้ว เขาแย้งว่า หมอและคนไข้มีสิทธิความเป็นส่วนตัว
หมอจะได้ตัดสินใจได้ว่า จะทำอย่างไรกับร่างกายของเธอ
นี่เป็นช่วงเวลาที่พิเศษมาก สำหรับบทบัญญัติแก้ไขที่เก้าและ 14
มันมาด้วยกัน
เหมือน "พลังคู่แฝดอภินิหารทำงาน"
เพื่อปกป้องสิทธิในการเลือกของผู้หญิง
แน่นอนว่าขึ้นอยู่กับมุมมองของคุณ คุณผู้ชาย
คุณอาจคิดว่านี่เป็นการผนึกกำลังที่ชั่วร้าย
แต่ในความคิดของฉัน ซึ่งฉันรู้สึกว่าต้องพูด
ถึงแม้ว่าอาจทำให้ฉันพลาดทุนการศึกษา
นั่นคือฉันสนับสนุนให้ผู้หญิงมีสิทธิเลือก
- ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ - เอาละ
- ฉันอยากจะบอกด้วยว่า
มันเป็นทางเลือกที่ฉันเอง ไม่มีวันเลือกแน่
ฉันพูดแบบนั้น จริงๆ นะ ฉันพูดแบบนั้นในการแข่งขัน
แล้วหกปีต่อมา ฉันตั้งท้อง นั่นเลยน่าสับสน
ฉันไม่รู้จะทำยังไง ฉันอายุ 21
เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย
ฉันกลับไปอยู่ห้องใต้ดิน ของบ้านพ่อแม่ที่เวนัตชี
ฉันช่วยพ่อทาสีบ้านช่วงหน้าร้อน
เพราะฉันกำลังเก็บเงินเพื่อย้ายไปไซบีเรีย
เพื่อสอนภาษาอังกฤษ แลกกับเงินเดือนหนึ่งล้านรูเบิล
ฉันตัดสินใจทดสอบการตั้งครรภ์
ประจำเดือนฉันมาช้าไปสองสามวัน และฉันภาวนา
ขอให้เป็นการตั้งครรภ์หลอกๆ เหมือนพวกผู้หญิงในละคร
แต่ฉันไปสมาคมวางแผนครอบครัว ที่เพื่อนแม่ฉันทำงานอยู่ไม่ได้
และฉันไปร้านขายยาไม่ได้
เพราะอาจมีใครเห็นฉัน แล้วไปบอกพ่อกับแม่
ฉันหารายชื่อในสมุดโทรศัพท์
เขียนว่า "ทดสอบการตั้งครรภ์ฟรี เร็ว เป็นความลับ" คุณคะ ฉันจะพูดต่อ
ฉันเข้าไปในเมือง เจอตึกที่ไม่มีป้าย
ฉันแอบเข้าไปทางประตูหลัง และสิ่งแรกที่ฉันเห็น
คือผนังที่เต็มไปด้วยรูปเด็กในครรภ์
มีป้ายใหญ่มากเขียนว่า "การรับ บุตรบุญธรรมเป็นทางเลือกที่งดงาม"
แล้วมีป้ายหนึ่งเขียนว่า "สิทธิแต่กำเนิด"
ฉันตระหนก ฉันอยากวิ่งหนีออกทางประตูหลัง
แต่เผื่อว่ามาถึงตรงนี้แล้วคุณยังไม่รู้
ฉันถูกเลี้ยงมาให้สุภาพเข้าขั้นวิกลจริต
เมื่อมาร์ซี่ พนักงานต้อนรับพูดว่า "เราดีใจที่คุณมาที่นี่"
ฉันทำได้แค่ยิ้มและพูดว่า "ฉันก็ดีใจค่ะ"
แล้วเธอกับฉันก็ยังคงแบบว่า...
แข่งกันว่าใครสุภาพกว่า
เธอจับมือฉันแล้วพูดว่า "ไฮดี้ ถ้าคุณท้อง
"นี่จะเป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย" แล้วฉันก็เริ่มร้องไห้ เสียงดังเลย
แต่เพราะฉันไม่อยากทำให้มาร์ซี่ผิดหวัง
ฉันเลยพูดว่า "ดีค่ะ ข่าวดีมากๆ"
เธอพูดว่า "ไชโย" ถึงแม้ว่า เธอคงรู้อยู่แล้วว่าฉันโกหก
แล้วเธอก็กอดฉัน
เธอกอดฉันและฉันสะอื้นบนบ่าเธอ
และเธอตัวหอมมาก
เธอมีกลิ่นเหมือนคุณยายเบ็ตตี้ของฉัน เหมือน...
เหมือนน้ำหอมไวต์โชล์เดอส์ ที่ถูกทิ้งไว้กลางแดดนานเกินไป
คุณอาจจะจำได้ เมืองที่ฉันอยู่นั้นอนุรักษ์นิยม
มันเป็นเขตปลอดการทำแท้ง
คุณจะต้องขับรถไปทางตะวันตก สามชั่วโมงถึงซีแอตเทิล
ไปทางตะวันออกห้าชั่วโมงถึงสโปแคน เพื่อทำแท้ง
ฉันตัดสินใจว่าจะขับรถไปทางใต้ แปดชั่วโมงถึงยูจีน รัฐออริกอน
ที่นั่นมีคลินิกชื่อ
"กลุ่มสตรีนิยมเพื่อสุขภาพสตรี" ดำเนินการโดยเลสเบียน
ซึ่งเห็นชัดว่าเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด ในการทำแท้ง
และนั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ ฉันต้องการทำแท้ง
ฉันรู้ว่ามันเป็นสิทธิของฉัน ฉันรู้ว่ามันถูกกฎหมาย
ฉันรู้ว่ามันถูกกฎหมายประเทศนี้มานาน
ฉันเคยได้เรียนในมหาวิทยาลัย
ฉันรู้ว่าการทำแท้งเพิ่งกลายเป็น อาชญากรรมในช่วงปลายศตวรรษที่ 19
ก่อนหน้ารัฐบาลเริ่มบังคับให้ผู้หญิงผิวสี
และผู้หญิงพื้นเมืองทำหมัน และฉันรู้ว่า
เมื่อการทำแท้งกลายเป็นเรื่องผิดกฎหมาย
มันไม่ได้ทำให้การทำแท้งน้อยลง แต่กลับอันตรายมากขึ้น
ฉันรู้ว่ากลอเรีย สไตน์เนมเคยทำแท้ง
และบิลลี่ จีน คิง และซูซาน ซอนแท็ก
ฉันรู้ว่าเพนนีจากหนังเรื่อง เดอร์ตี้ แดนซิง ก็เคยทำแท้ง
และฉันรู้ว่าเมื่อเจนนิเฟอร์ เกรย์ ขอให้เจอร์รี่ ออร์บาค พ่อของเธอ
ช่วยชีวิตเพนนี หลังจาก การแอบทำแท้งเกือบทำให้เธอตาย
ฉันรู้ว่าเธอขอให้พ่อช่วยเรื่องใหญ่ นี่คือช่วงยุค 1960
เจอร์รี่ ออร์บาคอาจถูกจับ ฐานเข้าใกล้การทำแท้ง
ฉันรู้ว่าเราควรเข้าใจอย่างนี้
ว่าเจอร์รี่ ออร์บาคเป็นคนดี
และเรารู้ได้ว่าเจนนิเฟอร์ เกรย์ กับแพทริก สเวย์ซีรักกันจริงๆ
นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด ขณะที่มาร์ซี่กับฉันกอดกัน
ฉันไม่ได้พูดอะไรพวกนั้นกับเธอ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย
ฉัน... เธอยื่นผลตรวจว่าฉันตั้งครรภ์ให้
ฉันพูดว่า "ขอบคุณ"
แล้วฉันก็เดินไปที่ประตู เธอเดินตามฉันมา
เธอยื่นแผ่นพับที่อธิบายว่า ถ้าฉันทำแท้ง
ฉันอาจจะคิดฆ่าตัวตายและเป็นหมัน
และอาจจะตกนรก
เธอจับป้ายเสื้อที่ข้างหลังชุดฉัน เข้าข้างในและพูดว่า
"ฉันอดไม่ได้ คนเป็นแม่ก็แบบนี้"
ฉันไม่ได้บอก...
แม่ฉันว่าฉันจะทำอะไร
ไม่รู้ว่าทำไม ฉันไม่ได้บอกเธอว่าฉันท้อง
ซึ่งก็แปลก เพราะแม่ฉันเป็นสตรีนิยม สนับสนุนให้ผู้หญิงเลือกได้
เธอเดินขบวนให้แก้ไขให้มีสิทธิเท่าเทียม และร้องไห้เมื่อมันไม่ผ่าน
เธอมีคณะละครสตรีนิยมผิวขาว
ที่แสดงหุ่นเชิดจากหนังสือ เดอะ เยลโลว์ วอลเปเปอร์
แต่ยังไงไม่รู้ ฉันไม่สามารถบอกแม่
อันที่จริง ฉันไม่ได้บอกใครเลย 25 ปี จนกระทั่งฉันเริ่มการแสดงนี้
เพื่อนฉันทุกคนมาที่การแสดง และเล่าถึงการทำแท้งของพวกเธอ
และแม่ๆ ของพวกเธอมาที่การแสดง และเล่าถึงการทำแท้งของพวกเธอ
ซึ่งน่าขมขื่นใจกว่ามาก
อันที่จริงฉันบอกอีกคนหนึ่ง ฉันบอกเขา
ฉันบอกฌอน
ฌอนเป็นสุภาพบุรุษมาก
เขาเสนอว่าจะจ่ายให้... ครึ่งหนึ่ง และ...
เขายังเสนอให้เรา ขับไปตามทางหลวง 101
และพักแรมบนชายหาด ทำเหมือนไปตากอากาศ
ใช่แล้วละ คุณ ใช่ ขอบคุณๆ
ฉันรู้สึกแบบนั้นเลย
ฟังนะ ฉันไม่ต้องพูดแบบนี้
แต่ฉันกินยาคุมกำเนิดอยู่ ตอนที่ฉันท้อง
ฉันกินยาคุมมาตั้งแต่อายุ 15
เรเน่ เพื่อนฉันกับฉัน แอบเข้าไปในสมาคมวางแผนครอบครัว
ก่อนหน้าเพื่อนของแม่ฉันทำงานที่นั่น เรายังไม่ได้มีเซ็กส์
แต่เราอยากกินยาคุมเผื่อไว้
เผื่อว่าตอนอยู่ในอ่างน้ำร้อน
แล้วสเปิร์มว่ายมาจู่โจมเรา
หรือเผื่อไว้ในกรณีโดนจู่โจมจริงๆ
ฉันจำได้ว่าวันนั้นอากาศดีมาก
เราไปร้านแมคโดนัลด์ และกินยาคุมกับช็อกโกแลตเชก
และฉันรู้สึกได้ว่ามันออกฤทธิ์ทันที
ฉันรู้สึกเป็นผู้หญิงขึ้นมาก เหมือนข้างในมีชีวิตชีวาขึ้นมา
สิ่งที่ฉันไม่รู้ในตอนนั้นก็คือ
การคุมกำเนิดเพิ่งถูกกฎหมาย
สำหรับผู้หญิงทุกคนในประเทศนี้ เมื่อ 15 ปีมานี้
ฉันอายุ 15 ฉันเลยคิดว่า มันถูกกฎหมายมาแต่ไหนแต่ไร
แต่ไม่เลย ในปี 1965 ผู้หญิงที่น่าทึ่งคนนี้
เอสเตลล์ กริสโวลด์ถูกจับ ฐานแจกยาคุมกำเนิดให้ผู้หญิงที่ยากจน
ที่สมาคมวางแผนครอบครัวคอนเนตทิคัต เธอถูกจำคุกหนึ่งปี
เธอต่อสู้คดีไปจนถึงศาลฎีกา
และนี่คือตอนที่วิลเลียม โอ. ดักลาส
นำการเปรียบเปรย เงาสลัวของเขาออกมาใช้
นี่คือตอนที่เขาพูดว่า "สิ่งหนึ่ง ที่รัฐธรรมนูญของเรารับประกันคือ
"สิทธิความเป็นส่วนตัว
"และสิทธินี้อนุญาตให้ผู้หญิงใส่ห่วงคุมกำเนิด
"ตราบใดที่เธอที่แต่งงานแล้ว และสามีเธอยินยอม"
นี่เป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวมาก สำหรับวิลเลียม โอ. ดักลาส
เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อเราจริงๆ
เพราะความจริงแล้ว
ไม่มีใครเข้าใจบทบัญญัติแก้ไขที่เก้า
ไม่มีเลย ยกเว้นฉันที่อายุ 15
ผู้พิพากษาสเกเลียพูดว่าเขาจำไม่เห็นได้ ว่าเรียนในโรงเรียนกฎหมาย
เขาบอกไม่ได้ว่า บทบัญญัติแก้ไขที่เก้ามีความหมายอย่างไร
ถ้าชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับมัน
ซึ่งฉันเดาว่าชีวิตเขาไม่ขึ้นกับมัน
พวกเขาต้องขุดคุ้ยบทบัญญัติข้อนี้ ที่ไม่มีใครใช้และเข้าใจ
เพราะไม่มีทางอื่นที่จะรับมือกับ เรื่องร่างกายของผู้หญิง
เพราะร่างกายของเราไม่ได้ถูกพูดถึง ในเอกสารนี้ตั้งแต่แรก
พวกเขาพูดว่า "เราไม่รู้จะทำยังไง กับร่างกายประเภทนี้"
นั่นคือฉันเลียนเสียง ผู้วางกรอบรัฐธรรมนูญ ขอบคุณค่ะ
พวกเขาขุดคุ้ยบทบัญญัติแก้ไขข้อนี้ ที่ไม่มีใครใช้
เพราะพวกเขาต้องการ ทำให้การคุมกำเนิดถูกกฎหมาย
เพราะฉันค้นพบว่าวิลเลียม โอ. ดักลาส
ซึ่งเป็นฮีโร่ของฉันตอนฉันอายุ 15
ผู้พิพากษาวิลเลียม โอ. ดักลาสอายุ 67
และเขามีชู้กับนักศึกษาวัย 22
และปรากฏว่าผู้พิพากษาอีกสามคน
ก็อาจจะมีเซ็กส์กับบรรดาหญิงสาวเช่นกัน
ฉันเลยคิดว่า นั่นสิ
พวกเขาต้องหาวิธี ที่จะทำให้การคุมกำเนิดถูกกฎหมาย
ฉันอยากเปิดเทปบันทึกเสียง ที่โต้แย้งจริงๆ ในศาลฎีกาให้คุณฟัง
เพราะมันหลักแหลม น่าสนใจมาก
นี่คือปี 1965
ยังไม่มีผู้หญิงเป็นผู้พิพากษา จนกระทั่ง แซนดรา เดย์ โอคอนเนอร์ในปี 1981
นี่คือเสียงผู้ชายเก้าคน กำลังตัดสินชะตาของการคุมกำเนิด
สี่คนในนั้นกำลังนอกใจภรรยา
ในเมื่อผมขัดจังหวะคุณแล้ว คุณบอกเราว่าในคอนเนตทิคัต
การขายอุปกรณ์เหล่านี้ไม่เป็นการฝืนใจ
เพราะว่ามันถูกขายเพื่อป้องกันโรค
จริงหรือไม่ที่อุปกรณ์ทั้งหมดที่ว่านี้
แต่ละอันอาจให้ประโยชน์สองอย่าง
ทั้งในการคุมกำเนิดและในการป้องกันโรค
มันอาจจะจริงสำหรับบางอุปกรณ์
แต่บางอุปกรณ์อาจใช้คำว่า "สุขอนามัยของผู้หญิง"
ส่วนอุปกรณ์อื่น...
ผมก็ไม่ทราบ แต่...
ทั้งหมดขายในร้านขายยาคอนเนตทิคัต
ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง
มีอะไรเป็นหลักฐานที่บ่งชี้...
สาเหตุของอัตราการเกิดในคอนเนตทิคัต
เมื่อเทียบกับรัฐอื่นๆ ที่ไม่มีกฎหมายเช่นนั้นหรือไม่
มันเป็นแบบนั้นสี่ชั่วโมง
การคุมกำเนิดถูกกฎหมายสำหรับผู้หญิงโสด ในประเทศนี้เมื่อปี 1972
ซึ่งเป็นปีหลังจากแม่ท้องฉัน
นี่คือสิ่งที่ฉันคิดตอนแม่ขับพาฉันไปซีแอตเทิล
ไปพบฌอนเพื่อไปทำแท้ง
ฉันคิดว่าแม่เป็นยังไง เมื่อเธอตั้งท้องตอนอายุเท่าฉัน
ตอนนั้นแม่อยากเป็นนักแสดง และนักเขียน ย้ายไปนิวยอร์กซิตี
ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันจะทำ แต่ฉันยังไม่รู้
และทันทีที่ฉันคิดแบบนั้น
ฉันก็หยุดคิดเพราะเกิดคลื่นไส้อย่างแรง
ฉันบอกให้แม่จอดรถ ฉันเปิดประตู
ฉันอ้วกตรงข้างทาง และเมื่อฉันกลับขึ้นมานั่ง
ฉันมองออกว่าแม่รู้
และฉันรอให้แม่บอกฉันว่าไม่เป็นไรนะ
ว่ามันเป็นร่างกายของฉัน และเหมือนกับ สิ่งที่เธอสอนฉัน ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจ
แต่เมื่อฉันมองแม่ สายตาเธอดุดัน
แล้วเธอก็เริ่มหายใจถี่ๆ
หลักๆ แล้วเธอกำลัง มีอาการตื่นตระหนกฉับพลัน
แล้วจู่ๆ เธอก็ตะโกนว่า "อย่าบอกนะว่าแกท้อง"
และฉันตะโกนว่า "หนูไม่ได้ท้อง"
วรรคสี่
"มลรัฐใดจะปฏิเสธไม่ให้บุคคลใด อยู่ในเขตอำนาจได้รับ
"การคุ้มครองแห่งกฎหมาย โดยเท่าเทียมกันไม่ได้"
วรรคสี่มหัศจรรย์ยิ่งกว่าวรรคสาม
มันคือวรรคการคุ้มครองเท่าเทียมกัน
มันรับรองว่าเราจะไม่ถูกเลือกปฏิบัติ เพราะเชื้อชาติ เพศ
ศาสนา สถานะการเข้าเมือง
มันใช้คำว่า "บุคคล" ไม่ใช่ "พลเมือง"
ซึ่งแปลว่าถ้าคุณเป็นผู้อพยพที่ไม่มีเอกสาร
คุณต้องได้รับการคุ้มครองตามวรรคสาม หรือวรรคกระบวนการทางการกฎหมาย
คุณไม่อาจถูกคุมขัง โดยไม่มีการพิจารณาคดีอย่างยุติธรรม
รัฐไม่อาจยึดของหรือใครไปจากคุณ
ฉัน...
ฉันพูดถึงวรรคนี้มานานกว่าสิบปี
และฉันพบว่ามันพูดยากขึ้นทุกวัน
แต่บอกตามตรง เมื่อสิบปีก่อนก็ไม่ง่ายนัก
ฉัน... ฉันมี...
ฉันมีประสบการณ์ส่วนตัว กับวรรคการคุ้มครองเท่าเทียมกัน
ตอนอายุ 15 ฉันคงไม่มีทางพูดเรื่องนี้
ฉันไม่ได้บอกใคร
และเมื่อไหร่ที่ฉันพูดถึงส่วนนี้
ฉันจะอยาก
ปกป้องตัวเองที่อายุ 15 ไม่ให้พูดเรื่องนี้
อันที่จริง เอาอย่างนี้นะ ฉันจะ...
ฉันจะเป็นตัวเอง พูดถึงวรรคการคุ้มครองเท่าเทียมกันนี้ละ
ฉันจะ...
อันที่จริง ฉันจะเป็นตัวเองตอนนี้ ตลอดเวลาละ
ฉันจะเป็นผู้หญิงที่โตแล้ว
ในวัยสี่สิบปลายๆ
สวัสดี
และหน้าฉันเจ็บชะมัดจากการยิ้มแบบนั้น
ขอโทษนะคะ ไม่รู้ว่า คุณมีประโยชน์อะไรอีก
วรรคนี้มหัศจรรย์มาก จริงๆ นะ
มีคนในประเทศนี้ ใช้วรรคนี้เพื่อทำประโยชน์มากมาย
วรรคการคุ้มครองเท่าเทียมกันถูกใช้...
อันที่จริงมันคือหัวใจ ของขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
หลายสิบปีหลังจากการแข่งขันนี้
มันจะถูกใช้ร่วมกับ วรรคกระบวนความแห่งกฎหมาย
เพื่อทำให้เกิดความเท่าเทียม ในการแต่งงาน
วรรคนี้ถูกใช้เพื่อให้ผู้หญิงทำงาน ได้สิทธิต่างๆ
รวมถึงสิทธิในการได้ค่าจ้างที่เท่าเทียม
สิทธิที่จะไม่ถูกคุมคามทางเพศ
สองสามปีก่อนการแข่งขันนี้ในปี 1983 ทนายหลายคนพยายามใช้วรรคนี้
พูดถึงปัญหาการใช้ความรุนแรง กับร่างกายและทางเพศต่อผู้หญิง
ด้วยความคิดที่ว่าเราไม่สามารถ เท่าเทียมกันได้ในประเทศนี้
ถ้าเราตกอยู่ในภาวะ ความรุนแรงระดับร้ายแรง
อย่างที่คุณอาจจะรู้แล้วว่า
ในประเทศนี้ทุกวันมีผู้หญิงสี่คน ถูกคู่ชีวิตชายฆ่าตาย
สามคนตอนที่ฉันเริ่มแสดงเมื่อปีที่แล้ว แต่มันเพิ่มขึ้น
หนึ่งในสามของผู้หญิงอเมริกัน
ถูกล่วงละเมิดทางเพศ ในช่วงชีวิตของพวกเธอ
หนึ่งในห้า...
ขอโทษค่ะ ใช่
หนึ่งในสามของผู้หญิงอเมริกัน
ถูกล่วงละเมิดทางเพศ ในช่วงชีวิตของพวกเธอ
หนึ่งในห้าของผู้หญิงอเมริกัน ถูกข่มขืนในช่วงชีวิตของพวกเขา
งานวิจัยหนึ่งที่เพิ่งออกมาไม่นาน กล่าวว่าสหรัฐอเมริกา
เป็นหนึ่งในสิบประเทศที่อันตรายที่สุด ในโลกสำหรับผู้หญิง
เพราะความรุนแรงทางร่างกาย และทางเพศ การค้าประเวณี
การเข้าไม่ถึงการสาธารณสุข การเข้าไม่ถึงการดูแลการเจริญพันธุ์
การเสียชีวิตในการคลอดบุตร
โดยเฉพาะผู้หญิงผิวดำ
ความรุนแรงจากอาวุธปืน
สำหรับประสบการณ์ส่วนตัว
มีผู้หญิงอเมริกันสิบล้านคน อยู่ในครัวเรือนที่มีความรุนแรง
แม่ฉันอยู่ในบ้านแบบนั้น
คุณยายเบ็ตตี้ของฉันด้วย
และคุณยายทวดเทเรซ่าของฉัน ก็อาจรวมด้วย
ฉันไม่มีหลักฐาน
นอกจากความจริงที่ว่าเธอเสียชีวิต ด้วยโรคซึมเศร้ารุนแรงตอนอายุ 36
ช่วยส่งกระดาษเกี่ยวกับยายเบ็ตตี้ให้ฉันที
ฉันแค่อยากเล่าให้คุณฟัง
เรื่องยายเบ็ตตี้ และวรรคการคุ้มครองเท่าเทียมกัน
ฉันจำเรื่องพวกนี้ได้ขึ้นใจ แต่ฉันขออ่านดีกว่า
คุณยายเบ็ตตี้แต่งงานกับคุณตา ตอนยายอายุ 19
คุณตาคือสิ่งที่พวกเราในครอบครัว เรียกว่า "คนดี"
ซึ่งแปลว่าเขาไม่ได้ทุบตีภรรยาและลูกๆ
เขาเป็นคนตัดไม้ สูง 198 เซนติเมตร
สร้างบ้านหนึ่งห้องนอน ที่พวกท่านอาศัยอยู่เองกับมือ
ตำนานเล่าว่าเขาตัดต้นไม้เพื่อสร้างบ้านนี้
แล้วเขาก็ลากไม้ขึ้น
จากตีนเขาเซนต์เฮเลนส์ ขึ้นบนหลังของเขาอย่างกับม้า
ฉันไม่เคยเข้าใจเรื่องส่วนนี้
เพราะเขามีรถกระบะ
คุณยายเบ็ตตี้และสามีที่ดีของเธอ มีลูกสองคน
ตอนคุณยายตั้งท้องแม่ฉัน
วันหนึ่งยายรู้สึกอึดอัด
อยากไปเที่ยวงานคาวลิตซ์ เคาน์ตี
คุณตาทำงานตัดไม้เพิ่มเพื่อให้มีเงินซื้อตั๋ว
เขากับเรย์ คู่หูของเขา กำลังเลื่อยต้นไม้สูง 45 เมตร
พวกเขากะแนววิถีพลาด และต้นไม้ล้มทับคุณตาฉันตาย
แม่ฉันเกิดมาขณะที่ยายยังโศกเศร้า
คุณยายเบ็ตตี้ที่เป็นม่ายเลี้ยงดูลูกๆ สามคน
ด้วยการเป็นพนักงานเสิร์ฟ ในร้านอาหารท้องถิ่น
ผู้ชายชื่อดิ๊กเข้ามาบ่อยๆ
ดิ๊กเป็นช่างตัดผม เขาหล่อมาก
ยายฉันชอบผู้ชายหล่อ ฉันก็เหมือนกัน
ไม่นานคุณยายเบ็ตตี้ก็แต่งงานกับดิ๊ก
ไม่นานเขาก็เริ่มทุบตีเธอ
เขาทุบตีลูกๆ ของเธอ
พวกเขามีลูกด้วยกันอีกสามคน เขาทุบตีลูกสามคนนั้นด้วย
ตอนที่ป้าฉันอายุครบ 16 สามีของยายข่มขืนเธอ
ป้าฉันท้อง เธอออกจากบ้านไปคลอดลูก
เขาข่มขืนเธออีกครั้ง เธอออกจากบ้านไปอีกครั้ง
เธอกลับมาบ้านหลังจากคลอดลูกคนที่สอง
และเรียนจบได้ที่หนึ่งของชั้น
ฉันแค่อยากบอกว่าเด็กๆ เหล่านี้ ทุกคนโตมาค่อนข้างมีความสุข
จริงๆ นะ ปาฏิหาริย์จริงๆ
ทุกคนมีครอบครัวที่ตนรัก
และมีงานที่ค่อนข้างชอบ เหมือนๆ กับพวกเราส่วนใหญ่
ไม่มีใครฝังใจกับการถูกทารุณกรรม
การข้ามมาถึงตอนจบแบบนี้ เป็นการเล่าเรื่องที่ใช้ไม่ได้นัก
แต่ฉันไม่อยากให้คุณห่วงพวกเขา ไปตลอดการแสดง
พวกเขาไม่เป็นอะไร เหมือนใครหลายๆ คนในประเทศนี้
ที่เจอสิ่งที่คล้ายกันนี้ พวกเขาส่วนใหญ่ไม่เป็นอะไร
ฉัน...
ฉันโกรธแม่มากตอนที่แม่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
เธอเล่าตอนฉันอายุ 15 และฉันจำได้ว่าโกรธเธอมาก
เพราะฉันเป็นสาวน้อยอายุ 15 ที่ชอบเพศตรงข้ามสุดๆ
ฉันอยากมีอะไรกับผู้ชายตลอดเวลา
ฉันไม่อยากคิดว่าพวกเขา อาจใช้ความรุนแรงหรือข่มขืน
พวกเขาอาจกวนประสาท ฉันชอบมากเวลาที่พวกเขากวนประสาท
พวกเขาอาจเป็นเหมือนครูสอนเต้นจนๆ ในรีสอร์ตแคตสกิลส์ก็ได้
แต่ฉันจำได้ว่าพูดกับแม่ว่า
"ทำไมคุณยายเบ็ตตี้ถึงไม่พาทุกคนหนี"
แต่แม่ฉันไม่มีคำตอบให้
เธอเดินเข้าห้อง ปิดประตู เธอไม่ยอมออกมา
แต่พ่อฉันดึงฉันไปข้างๆ แล้วอธิบายว่า
คุณยายเบ็ตตี้หนีไม่ได้เพราะเธอป่วย
เพราะเธอเป็นโรคที่ผู้หญิงเป็น คือ "ภาวะตึงเครียดจากการถูกทารุณ"
ฉันจำได้ว่าฉันงงไปหมด
แบบว่า "หา เป็นได้ยังไง"
และถ้าคุณเคยเจอคุณยายเบ็ตตี้ของฉัน
คุณจะรู้ว่านี่เป็นคำอธิบาย ลักษณะของเธอที่ตลกมาก
เธอสูงเกือบ 182 เซนติเมตร
เธอมีกล้ามเนื้อที่ใหญ่มาก ผมดำสลวยฟูฟ่อง สวยมาก
นอกจากเป็นพนักงานเสิร์ฟแล้ว เธอยังเป็นคนขนส่งไม้ซุง
คุณยืนบนกองไม้ในแม่น้ำที่เชี่ยวกราก
และใช้ไม้อันโตนี้
ผลักไม้ซุงให้ไหลไปตามแม่น้ำทั้งวัน จนกระทั่งมัน...
อันที่จริง ฉันไม่รู้หรอก ว่าเกิดอะไรขึ้นกับไม้ซุง
นี่คือสิ่งที่ฉันชอบทำที่สุดในการแสดงทั้งหมด
เขาก็หยุดฉันไม่ได้ เพราะฉันไม่ได้เขียนบทอะไรให้เขา
นี่ไม่ใช่งานในฝันของยายฉัน งานขนส่งไม้ซุงน่ะ
ตั้งแต่เด็ก ยายอยากเป็นจิตรกร
เธอหัดระบายสีรูปเอง ด้วยการเลียนแบบปิกัสโซ่ที่เธอชอบที่สุด
บ้านหนึ่งห้องนอนของเธอจึงเต็มไปด้วย
รูปเลียนแบบปิกัสโซ่ที่ดูเละเทะเหล่านี้
และตอนฉันเด็กๆ ฉันนึกว่า มันเป็นรูปที่เธอวาด
ฉันมารู้ความจริงตอนอยู่มัธยมปลาย ว่าปิกัสโซ่ ไม่ใช่ยายเบ็ตตี้ของฉัน
ที่เป็นคนรังสรรค์ภาพ เดอะ วีปปิง วูแมน
เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันพูดถึง
เรื่องที่ผู้หญิงในครอบครัวฉันอยากเป็น
ร่างกายฉันก็รู้สึกแปลกๆ
เช่น หลังฉันปวดมาสักหนึ่งปีแล้ว
และคอฉันรู้สึกตีบ
เหมือนว่าฉันเปล่งเสียงไม่ได้ และฉัน...
ที่บ้านฉันมีภาพของยาย
และฉันคิดว่าเธออาจจะเป็นจิตรกรที่ดี
เพียงแต่เธอไม่เคยวาดอะไรเอง
ตลกดี อันที่จริงฌอนกับฉัน ไปหายายเบ็ตตี้
ระหว่างทางที่ฉันจะไปทำแท้ง
และฉันอยากบอกยายว่าฉันกำลังจะทำอะไร
เพราะฉันคิดว่าเธออาจจะยินดีกับฉัน
คุณยายทวดบริกเคนของฉันมีลูก 16 คน
ยายเบ็ตตี้มีลูกหกคน กับสามีที่ใช้ความรุนแรง
ฉันคิดว่าเธออาจจะตื่นเต้น
ที่ฉันกำลังจะได้ทำ สิ่งที่แตกต่างออกไปกับชีวิตฉัน
แต่หลังจากปฏิกิริยาของแม่ ฉันก็แค่...
ฉันจำได้ว่าเกือบจะบอกยายแล้ว
เธอทำขนมพ็อบโอเวอร์แสนสวย เป็นอาหารเช้า
ฉันนั่งที่โต๊ะและเกือบพูดว่า
"ยายเบ็ตตี้คะ หนูท้อง"
แต่ฉันพูดออกมาว่า
"ยายเบ็ตตี้คะ หนูคิดถึงจอร์จ"
ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น
จอร์จคือลิงที่ยายเย็บให้ฉันจากถุงเท้า ตอนฉันอายุสามขวบ
ฉันชอบลิงตัวนี้มาก ฉันฆ่ามันด้วยความรัก
ตามันโบ๋ หางหลุด
ในที่สุดฉันเอากล่องรองเท้า มาทำเป็นโลงศพให้มัน
ฉันจำได้ว่า ฉันบอกยายเบ็ตตี้ว่า
ฉันอยากเอาจอร์จไปไซบีเรียกับฉันจัง
แล้วยายแค่... เพราะเธอไม่ใช่คนอารมณ์อ่อนไหว
แต่วันคริสต์มาสปีต่อมา เธอเย็บถุงเท้าเป็นลิงตัวใหม่ให้ฉัน
และส่งมันไปถึงรัสเซีย
และฉันตั้งชื่อให้ลิงตัวใหม่ว่า "จอร์จที่สอง"
แล้วเมื่อฉันอายุ 40
ฉันตัดสินใจว่าจอร์จที่สองเดียวดาย และต้องการเพื่อน
ฉันเลยซื้อลิงลายแถบขาวแดงตัวเล็กๆ
ที่ฉันตั้งชื่อว่าเพื่อนของจอร์จที่สอง
และจนถึงทุกวันนี้
ฉันแต่งงานแล้ว
จนถึงวันนี้ เพื่อนของจอร์จที่สอง คือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉัน
ฉันว่าคุณคงสงสัยว่านี่เกี่ยวกับ วรรคการคุ้มครองเท่าเทียมกันยังไง
ไม่ว่ามันจะรู้สึกยังไง และไม่ว่าคนบางคนคิดยังไง
การแสดงนี้ถูกบรรจงสร้างขึ้นมา
ไม่ใช่ความผิดฉันที่คุณมองไม่ออก
ในปี 2005 บทบัญญัติแก้ไขที่ 14
ถูกยกมาใช้ในคดีที่เรียกว่า แคสเซิล ร็อกกับกอนซาเลส
เจสซิก้า กอนซาเลสได้รับคำสั่งศาล
ห้ามสามีที่ชอบใช้ความรุนแรงเข้าใกล้
หนึ่งเดือนต่อมา เขาลักพาตัว ลูกสาวสามคนของพวกเขาไป
เจสซิก้ากลัวมาก เธอโทร ขอความช่วยเหลือจากตำรวจเจ็ดครั้ง
และไปที่สถานีสองครั้ง
เพื่อเอาคำสั่งศาลให้ดู และขอร้องให้ตำรวจตามหาลูกสาวเธอ
ตำรวจไม่เพียงปฏิเสธที่จะช่วย
แต่ยังบอกให้เธอเลิกรบกวนพวกเขา
ก่อนถึงตอนเช้า นายกอนซาเลส ได้ซื้อปืนกึ่งอัตโนมัติโดยถูกกฎหมาย
ขณะที่ลูกๆ รออยู่ในรถ แล้วเขาก็ฆ่าลูกๆ
เจสซิก้า กอนซาเลส
ซึ่งตอนนี้ใช้นามสกุล เลนาแฮน
เจสซิก้า เลนาแฮนฟ้อง กรมตำรวจแคสเซิล ร็อกอย่างกล้าหาญ
ที่ไม่มาปกป้องเธอและลูกๆ ของเธอ
ก่อนหน้านั้นไม่นาน รัฐโคโลราโดเพิ่งผ่านกฎหมาย
ที่ตำรวจต้องจับกุมบุคคล ที่ฝ่าฝืนคำสั่งคุ้มครองของศาล
เจสซิก้าจึงฟ้องร้อง และเธอก็ชนะ
แล้วทางเมืองก็อุทธรณ์
นำคดีขึ้นไปถึงศาลฎีกา
และศาลนี้ ซึ่งนำโดย ผู้พิพากษาแอนโทนิน สเกเลีย
พลิกคำพิพากษาคดีของเธอ ไม่สนใจกฎหมายของโคโลราโด
และไม่สนใจพระราชบัญญัติ ว่าด้วยความรุนแรงต่อสตรี
ด้วยการตัดสินว่าตำรวจ ไม่มีภาระผูกพันตามรัฐธรรมนูญ
ในการปกป้องเจสซิก้า เลนาแฮน หรือลูกๆ ของเธอ
ฉันได้ฟังคดีนี้หลายครั้ง
และสิ่งที่ฉันสังเกต ตอนที่ฟังเหล่าผู้พิพากษาพูด
ฉันสังเกตเห็นว่าพวกเขาใช้เวลาน้อยมาก
ในการพูดถึงเจสซิก้า เลนาแฮน ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง
พวกเขาไม่พูดถึงลูกๆ ของเธอ
รีเบกก้า อายุสิบขวบ แคเธอรีน อายุแปดขวบ
เลสลี่ อายุเจ็ดขวบ
แต่พวกเขาใช้เวลานานมาก กับการเถียงเกี่ยวกับคำว่า "พึง"
ในประโยคว่า "ตำรวจพึงบังคับใช้คำสั่งห้ามเข้าใกล้"
และแม้จะไม่ได้อยู่ในแวดวงกฎหมาย ฉันก็เข้าใจนะ
ว่าในทางกฎหมาย ภาษาที่ชัดเจนเป็นสิ่งสำคัญมาก
แต่ฉันว่าสมดุลของสองสิ่งนี้...
มีช่วงหนึ่งผู้พิพากษาสเกเลีย และผู้พิพากษาไบรเยอร์โต้เถียงกัน
ว่าคนใดคนหนึ่งเข้าใจความหมาย ของคำว่า "พึง" หรือไม่
แทร์รี่ คุณช่วย...
เดี๋ยวๆ ผมนึกว่า เราแค่คุยเรื่องกฎหมายของรัฐอยู่
ว่าคำว่า "พึง" หมายถึง "พึง" หรือไม่
คุณคิดว่ามันเกี่ยวกับกฎหมายของรัฐเหรอ
ถ้ามันหมายถึง "พึง"
มันสร้างความสนใจในทรัพย์สิน ตามวัตถุประสงค์ของรัฐธรรมนูญหรือไม่
- ไม่ ผู้พิพากษาสเกเลีย ผมไม่... - สมมุติว่าพึงหมายความว่าพึงก็ได้
ได้
แต่คุณอาจมีบทกฎหมาย
ที่เขียนว่าหน่วยดับเพลิง พึงปฏิบัติหน้าที่ต่อเหตุไฟไหม้
และกรมตำรวจพึงปฏิบัติหน้าที่ ต่อเหตุอาชญากรรม
กองทัพพึงปฏิบัติหน้าที่ต่อการโจมตี
แม้แต่คำว่า "พึง" ก็ไม่จำเป็นต้องหมายความว่า...
สุดท้ายสเกเลียตัดสินว่า "พึง" ไม่ได้แปลว่า "ต้อง"
ซึ่งฉันว่าน่าสับสนมาก
เพราะสเกเลีย เป็นชาวคาทอลิกที่เคร่งมาก
นักวิชาการด้านรัฐธรรมนูญบางคน เรียกการตัดสินนี้ว่า
การตายของบทบัญญัติแก้ไขที่ 14 สำหรับผู้หญิง
หลักๆ คือมันปิดโอกาส ที่จะหวังให้ภาครัฐของเรา
ให้รัฐธรรมนูญของเรามาปกป้องเรา จากความรุนแรงทางร่างกายและทางเพศ
มันน่าเศร้าใจที่สุดสำหรับผู้หญิงผิวสี
หญิงข้ามเพศ คนข้ามเพศ ที่ไม่แสดงเพศและแสดงเพศ
หญิงทุพพลภาพ หญิงพื้นเมือง
ซึ่งถูกกระทำจากความรุนแรงมากที่สุด ในประเทศนี้ ตอนนี้มันแย่มาก
มันกำลังฆ่าผู้หญิงอพยพ
และลูกๆ ที่หนีจากความรุนแรงมา
ฉันแค่... ฉันอยากเข้าใจเหตุผลจริงๆ
พวกเขาตัดสินแบบนี้ได้ยังไง ฉันแค่...
อาจเป็นเพราะครอบครัวฉัน มีประวัติความรุนแรงแบบนี้
ฉันจำเป็นต้องหาเหตุผล
ฉันจึงคุยกับนักวิชาการ ด้านรัฐธรรมนูญหลายคน
และต่อไปนี้คือสิ่งที่ฉันเรียนรู้
ฉันได้เรียนรู้ว่าสิทธิมีสองประเภท
สิทธิเชิงลบกับสิทธิเชิงบวก
สิทธิเชิงลบปกป้องเราจาก รัฐบาลยึดทรัพย์เรา
คุมขังเรา ฆ่าเรา
สิทธิเชิงบวกคือสิทธิต้องกระทำ
มันเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ที่รัฐบาลต้องทำหรือจัดหาให้
เช่น สิทธิในการได้รับ การพิจารณาคดีโดยยุติธรรม
สิทธิได้รับทนาย
ในบางประเทศ สิทธิในการรับบริการสาธารณสุข
หลักๆ แล้ว รัฐธรรมนูญของเรา ว่าด้วยสิทธิเชิงลบ
โดยมีข้อยกเว้นบางประการ
มันถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องบรรดาผู้ชาย ที่สร้างมันและทรัพย์สินของพวกเขา
ทรัพย์สินที่บางครั้งเป็นคน ไม่ให้รัฐบาลยุ่งเกี่ยว
ซึ่งนั่นคือส่วนหนึ่งที่พวกเขานำมาตัดสินว่า เจสซิก้า เลนาแฮน
ไม่มีสิทธิรับการปกป้องเชิงกระทำ หรือเชิงบวกจากตำรวจ
ฉันเรียนรู้ด้วยว่าถ้าก่อนหน้านั้นบทบัญญัติ แก้ไขสิทธิเท่าเทียมกันผ่านความเห็นชอบ
เธอก็อาจมีสิทธิได้รับการปกป้อง ภายใต้บทบัญญัตินั้น
และเป็นครั้งแรกที่ฉันเข้าใจว่าทำไม แม่ฉันถึงร้องไห้ตอนที่มันไม่ผ่าน
ตอนนี้ฉันจึงพยายามทำความเข้าใจ
ว่ามันมีความหมายอย่างไรถ้ารัฐธรรมนูญนี้
จะไม่ปกป้องเรา จากความรุนแรงของผู้ชาย
และฉันไม่ได้อยากประณามผู้ชาย
ฉันชอบผู้ชาย ชอบจริงๆ ฉันรักคุณมาก
ฉันเป็นลูกสาวของพ่อคนหนึ่ง
แต่ความจริงมันโหดร้ายมาก
ฉันไม่รู้จริงๆ
ฉันนึกว่ามันคงจะน่าสนใจดี
ที่จะทำการแข่งขันครั้งนี้อย่างจริงจัง
เพื่อค้นหาความเชื่อมโยง ระหว่างชีวิตฉันกับรัฐธรรมนูญนี้
แล้วฉันได้เรียนรู้ว่าในศตวรรษนี้ ศตวรรษที่ 21
จำนวนผู้หญิงอเมริกันถูกคู่ชีวิตชายของตนฆ่า
มากกว่าจำนวนชาวอเมริกัน ที่ตายในสงคราม
รวมถึงเหตุการณ์ 11 กันยายน
นั่น...
นั่นไม่ใช่จำนวนผู้หญิง ที่ถูกผู้ชายในประเทศนี้ฆ่า
นั่นเป็นแค่จำนวนผู้หญิง
ที่ถูกผู้ชายที่ควรจะรักพวกเธอฆ่า
ซึ่งมัน...
ฉันแค่... ฉันว่าสถิตินี้น่าตกใจมาก
ฉันต้องลืมมันซะเพื่อให้ใช้ชีวิตต่อไปได้
แต่ฉันว่าคุณลืมมันไม่ได้ จริงไหม ฉันคิดว่า...
แม้ว่าคุณจะไม่รู้สถิติ
ความจริงก็ยังอยู่ตลอดเวลา
ความจริงที่ว่า...
ความรุนแรงที่คุกคามร่างกายผู้หญิง
แฝงอยู่ในทุกอย่างตลอดเวลา
รอเวลาปรากฏ
ตอนฉันอายุ 17
ฉันใช้เงินที่ได้จากการแข่งขันของคุณ เป็นค่าเรียนมหาวิทยาลัย
ฉันลงเรียนเตรียมนิติศาสตร์
ฉันเคยไปคัดตัวแสดงละครฤดูใบไม้ร่วง เรื่อง เรด โนเซส
ซึ่งเกี่ยวกับคณะละครในยุคกลาง ที่รอดชีวิตจากโรคระบาด
ฉันแสดงเป็นนักเต้นขาด้วนหนึ่งข้างซึ่งตาย
วันแรกของการซ้อม รุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งถามว่า
ฉันอยากให้เขาขับรถไปส่งบ้านไหม และฉันตอบว่า "เอาสิ"
ทันทีที่เราไปถึงหอพักฉัน เขาพูดว่า
"ฉันอยากจูบเธอมานานแล้ว" ซึ่งก็แปลกนะ
เราเพิ่งรู้จักกันสามชั่วโมง
แต่เขาน่ารัก ฉันเลยจูบเขา
แล้วจู่ๆ เขาก็ถอดกางเกงฉัน
และ...
ฉันฉลาดมากตอนฉันอายุ 17
ฉันฉลาดกว่าตอนนี้มาก
และฉันคิดว่าฉันอ่านมาหมดแล้ว
ฉันเคยอ่านหนังสือของกลอเรีย สไตน์เนม หรือเบลล์ ฮุกส์ และออเดร ลอร์ด
ฉันเรียนวิชาสตรีนิยมศึกษาขั้นสูง
แต่ฉันก็ยังตัดสินใจมีเซ็กส์กับผู้ชายคนนี้
เพราะมันดูเหมือนเป็นการกระทำที่สุภาพ
ฉันคิดว่านะ
แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้
เพราะฉันจำได้ว่าตอนอยู่ในรถ
ฉันจำได้ว่าข้างนอกมืดขนาดไหน
ฉันจำได้ว่าฉันมองไปรอบๆ
บนถนนไม่มีใคร หอพักของฉัน อยู่รอบนอกของพื้นที่มหาวิทยาลัย
และฉันจำได้ว่ารู้สึกท้องข้างในปั่นป่วน
แล้วความคิดวูบหนึ่ง
เร็วมาก ฉันแทบจะไม่สามารถบรรยายได้
แต่ถ้าฉันต้องพูดออกมามันน่าจะเป็นคำว่า
"อย่าตายนะ"
ซึ่งมัน...
มันแปลกมากเพราะผู้ชายคนนี้ จะไม่มีวันทำร้ายฉัน
ไม่มีวัน ฉันรู้ว่าเขาจะไม่ทำ เราเป็นเพื่อนกันจนถึงทุกวันนี้
คือว่าเราเป็นเพื่อนในเฟสบุ๊ก
ฉันมั่นใจ 99 เปอร์เซ็นต์ ว่าเขาจะไม่ทำร้ายฉัน
งั้นทำไมฉันถึงรู้สึกว่า ชีวิตฉันตกอยู่ในอันตราย
ช่วยอ่านเรื่องกฎหมายฮัมมูราบีทีสิ
"กฎหมายฉบับแรกที่เกี่ยวกับ ความรุนแรงในครอบครัว
"คือกฎหมายฮัมมูราบี ใน 1800 ปีก่อนคริสตกาล
"ซึ่งบัญญัติว่าสามีสามารถลงโทษ
"สมาชิกใดในครอบครัวก็ได้ ด้วยเหตุผลใดก็ได้
"กฎหมายหัวหน้าครอบครัวของโรมัน กล่าวว่าชายอาจฆ่าภรรยาฐานมีชู้
"หรือเดินโดยไม่มีผ้าคลุมใบหน้าได้
"ในฝรั่งเศสสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา เมื่อผู้หญิงและเด็กจำนวนมาก
"ถูกทุบตีจนเสียชีวิต ทำให้เศรษฐกิจเสียหาย
"ผู้ชายจึงถูกจำกัดให้ทุบตีได้ โดยต้องไม่ทิ้งรอยไว้
"กฎหมายอังกฤษศตวรรษที่ 18 กล่าวว่าชายสามารถตีภรรยาของตน
"ด้วยแส้ที่หนาไม่เกินหัวแม่มือของเขา
"แม้ว่าหลายคนคิดว่า นี่คือที่มาของวลี 'กฎของหัวแม่มือ'
"แต่มันไม่ใช่"
สิ่งที่ฉันพูดไป
เรื่องอัตราส่วนชายต่อหญิง ในรัฐวอชิงตันว่าเก้าต่อหนึ่งน่ะ
มันไม่จริง คุณเบเกอร์ ครูสอนประวัติศาสตร์สอนฉันอย่างนั้น
มีผู้หญิงหลายพันคนในรัฐวอชิงตัน
ผู้หญิงเผ่าซาลิช เผ่าเวนัตชี
และผู้หญิงเหล่านี้บางคน แต่งงานกับชายผิวขาวมากว่าร้อยปี
และจากบันทึกของผู้หญิงเหล่านี้ ชีวิตแต่งงานของพวกเขาก็ดีมาก
เผ่าเหล่านี้เชื่อในความเสมอภาค
ผู้หญิงสามารถเป็นบาทหลวง นักแปล คนต่อเรือ
จนกระทั่งวอชิงตันกลายเป็นรัฐ
ภายใต้รัฐธรรมนูญที่ฉันบูชา
ซึ่งแปลว่าผู้หญิงพื้นเมือง ไม่ถูกมองว่าเป็นคนอีกต่อไป
การแต่งงานกลายเป็นเรื่องผิดกฎหมาย และพวกเขานำผู้หญิงผิวขาวเข้ามามากมาย
อย่างเช่นคุณยายทวดเทเรซ่าของฉัน อ่านต่อ
"ในปี 1910 ศาลฎีกาสหรัฐฯ ตัดสินว่า
"ภรรยาไม่สามารถฟ้องสามี ข้อหาทำร้ายร่างกายได้
"เพราะจะเปิดช่อง ให้มีการฟ้องศาลในแบบต่างๆ
"ของคู่สมรสคนหนึ่งกับอีกคนหนึ่ง
"ในปี 1977 ประมวลกฎหมายอาญาแคลิฟอร์เนีย
"ระบุว่าภรรยาที่ฟ้องสามี ข้อหาทำร้ายร่างกายทางอาญา
"จะต้องบาดเจ็บมากกว่า ที่จำเป็นสำหรับข้อหาทำร้ายร่างกาย
"ในปี 2005 ศาลฎีกา ตัดสินว่าว่าเจสซิก้า เลนาแฮน
"ไม่สามารถฟ้องกรมตำรวจแคสเซิล ร็อก
"เพราะไม่ปกป้องเธอและลูก ๆ ของเธอ
"ในปี 2014 คณะกรรมสิทธิมนุษยชน ระหว่างอเมริกันตัดสินว่าสหรัฐฯ
"ละเมิดสิทธิมนุษยชนของ เจสซิก้า เลนาฮาน และลูกๆของเธอ"
ขอบคุณ ไมค์ ทุกคน นี่ไมค์ค่ะ
เขาเป็นคนดีมาก เป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยม
และเมื่อฉันรู้ว่าต้องมาพูด เกี่ยวกับความรุนแรงมากมายบนเวทีนี้
ฉันอยากได้พลังเชิงบวกของผู้ชาย บนเวทีนี้บ้าง
ผมแสดงเป็นคนคนหนึ่ง ในชีวิตจริงของไฮดี้
เมล ยอนคิน ซึ่งเป็นทหารนายหนึ่ง
เขาเคยรบในสงครามโลกครั้งที่สอง
เขาเป็นผู้ชายน่ารักมาก ที่จะเดินทางไปทั่วประเทศ
กับไฮดี้และครอบครัว ไปตามการแข่งขันต่างๆ
เขามักบอกเธอว่า เขาภูมิใจในตัวเธอมากแค่ไหน
และเมื่อเธอชนะ เขาจะน้ำตาคลอ
แกล้งทำว่าเขาเป็นหวัด
ผมตื่นเต้นดีใจเมื่อไฮดี้ขอให้ผมมาแสดง
แต่ผมคิดว่าเป็นความรับผิดชอบอย่างสูง
ที่จะเป็นตัวแทนของ "พลังเชิงบวกของผู้ชาย"
ผมรู้สึกว่าผมปฏิเสธ ที่จะถูกตีกรอบเรื่องเพศมาหลายปี
ผมคงคิดว่าตัวเองมีพลังของ "เพศเป็นกลาง" มั้ง
แต่กระนั้น ผมก็มักแสดงออกว่าเป็นผู้ชาย
บางครั้งมันดูเหมือนเป็นเอกสิทธิ์ ที่ขาดความรับผิดชอบนิดๆ
และผมอยากบอกว่า ผมแอบชอบแพทริก สเวย์ซี
แม้แต่ตอนที่ผมเด็กๆ เหมือนไฮดี้
แต่ความจริง ผมชอบเมล กิบสันมากกว่า
ใช่ ผมรู้
ผมอยากเป็นแบบเขาในหนังเรื่อง แมด แม็กซ์ 2 เดอะ โรด วอร์ริเออร์
หลังจากหนังออกฉาย ผมคุยกับเพื่อนๆ ว่า
"ฉันอยากย้อมผมบลอนด์สักกระจุก ตรงเหนือหูฉัน"
เหมือนเมลในหนัง
ผมนึกว่าผมมีสำเนียงออสเตรเลียที่ตลกมาก
คุณเพิ่งฟังไป นั่นเป็นสำเนียงค็อกนีย์
ซึ่งน่าสนใจเพราะพ่อผม เป็นผู้อพยพชั้นแรงงานชาวอังกฤษ
แต่เขาไม่ใช่คนค็อกนีย์ เขามาจากเวลส์และยอร์กเชอร์
ซึ่งเป็นคนละสำเนียงกันเลย
ผมจะไม่สาธิตหรอก ไม่เป็นไร
พ่อผมเป็นคนที่มีเสน่ห์มาก
เพื่อนๆ ผมชอบเขามาก
จำได้ว่าตอนเด็กๆ ผมทั้งชื่นชมเสน่ห์ความเป็นชายของเขา
และรู้ว่ามีบางอย่างเป็นการเสแสร้ง
เช่น ตอนที่เขาเห่อวิทยุสื่อสาร
ผมอยู่ชั้นมัธยมปลาย เราขับรถสองคันไปทั่วประเทศ
และเขาอยากให้เราติดต่อกันทางวิทยุ
เขาพูดว่า "บอกไว้ก่อนนะ ไมค์ เราจะเลี้ยวซ้ายตรงทางออกหน้า"
และผมพูดว่า "พ่อครับ เมื่อไหร่เราจะได้แวะเข้าห้องน้ำ"
และทันทีที่มีอีกเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาว่า "มีคนประหลาดสองคนคุยกันว่ะ"
อาจจะเป็นคนขับรถบรรทุก หรือเสียงทุ้มผู้ชาย แบบว่าทุ้มกว่าผมกับพ่อ
มีการหยุดชะงักไปนานมาก ท้องผมปั่นป่วน
จู่ๆ พ่อผมก็พูดไม่ออกเหรอ หรือว่าผมต่างหาก หรืออะไรสักอย่าง
แล้วพ่อผมก็ตอบกลับ "และตุ๊ดคนหนึ่งแอบฟัง"
เมื่อคิดโดยรวมแล้ว เป็นคำตอบโต้ที่ดี หรือไม่ก็...
ผมคงยังไม่ได้บอกพ่อ
ไม่มีทางที่พ่อจะใช้คำนั้น ถ้าตอนนั้นพ่อรู้ว่าผมเป็นเกย์
คือว่าตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าผมเป็นเกย์
ผมอาจจะคิดว่า เพศวิถีของผมคือ "เด็กเนิร์ด"
หลายปีต่อมา ผมเรียนมหาวิทยาลัย
ผมกะจะขับรถจากรัฐเมนไปบอสตัน เพื่ออยู่กับแฟนผม
สมัยนั้นผมเดตกับผู้หญิง
และผมสวมเสื้อกั๊กอีฟว์ แซ็งต์ โลรอง สีฟ้าหม่นแทนเสื้อ
เป็นผ้าฝ้าย ทรงรัดรูป ที่มีลายพาดสีขาวและน้ำเงิน
กับรองเท้าบูตหุ้มข้อสีน้ำตาล ที่มีถุงเท้าฟูๆ สีชมพูม้วนขึ้นมาถึงข้างบน
พ่อเห็นผมตอนผมกำลังจะออกจากบ้าน และเขาพูดว่า
"แกดูตลกสิ้นดี แกใส่ชุดนี้ไม่ได้"
พ่อแค่อยากปกป้องผม แต่พ่อก็อาจมีเหตุผล
สองปีหลังจากนั้น ผมอยู่ในนิวยอร์กซิตี
กับเพื่อนสี่คน
เรากำลังเดินจากบาร์ทันเนิล ไปยังอีกบาร์หนึ่งที่ชื่อเดอะบาร์
ที่อยู่ในอีสต์วิลเลจ ไม่ไกลจากรถไฟสายเอฟ
ผมสวมกางเกงขาสั้นแพทริเซีย ฟิลด์ ที่เป็นไนล่อนสีดำ
ที่มีลายจุดสีแดงกำมะหยี่
เราเดินผ่านวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง หนึ่งในนั้นต่อยหน้าผม
เมื่อผมโตขึ้น ผมรู้สึกสะดวกใจที่สุดที่จะ...
แสดงออกว่าเป็นผู้ชายธรรมดา
มันรู้สึก...
ไม่รู้สิ เป็นตัวผมมากขึ้นมั้ง
สองสามปีก่อน ผมอยู่ในบอลทิมอร์
และผมอยู่ในบาร์ถ่ายทอดกีฬา ที่ชื่อว่าพิกเคิลส์ ผับ
มีผู้ชายที่บาร์ เขาสูงเกือบ 190 เซนติเมตร หนักร้อยกว่ากิโลกรัม
เป็นผู้ชายผิวขาวหัวล้านตัวโต
และข้างหลังบาร์นั้นคือผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกำลังวิ่งวุ่นจดคำสั่งลูกค้า
ผู้ชายคนนั้นหันมาหาผมและพูดว่า "คุณอยากอึ๊บเธอไหม"
มีการหยุดนิ่งไปแปลกๆ ผมไม่รู้จะตอบยังไง
เขาถามผมจริงๆ เหรอ
หรือเขากำลังทดสอบ เพื่อดูว่าผมเป็นเกย์หรือเปล่า
เขาชอบใช้ความรุนแรงไหม
ผู้หญิงที่อยู่หลังบาร์รู้สึกเหมือนกับ
ที่คุณรู้สึกตอนอยู่ในรถกับผู้ชายครั้งนั้นไหม
ผู้ชายคนนี้ตัวใหญ่มาก แต่ผมกลับเห็นใจเขา
ผมเลยตบหลังเขาแล้วพูดว่า "โชคดีนะเพื่อน"
แล้วผมก็เดินออกจากบาร์
ฉันจะชอบมากถ้าทั้งหมดนี้หายไปด้วย
การแข่งขันนี้ ทั้งหมดนี้
ฉัน... ฉันอยากให้ฉากเปลี่ยนตอนนี้ เหมือนฉากบรอดเวย์ที่น่าทึ่ง
ปล่อยมันไป
แต่เพราะนี่ไม่ใช่ละครแบบนั้น
งั้นเรามาจินตนาการว่าเราอยู่ที่อื่นแล้วกัน
บางทีเราอาจจินตนาการถึงอย่างอื่น
และคุณเป็นตัวของตัวเองได้อีกครั้ง
ถ้าคุณยังไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง นี่คือโอกาสที่เหมาะสม
เชิญคุณเป็นตัวของตัวเองได้
แม่กับป้าๆ ของฉัน
คือคนที่แจ้งตำรวจเรื่องพ่อเลี้ยง
เพราะยายเบ็ตตี้ไม่กล้าทำ
แม่กับป้าของฉันเกิดมา
ไกลจากเงาสลัวนั้น มากกว่ายายฉันเล็กน้อย
พวกเขาเกิดหลังจาก ผู้หญิงมีสิทธิเลือกตั้งสัก 20 ปีกว่า
และแม่ฉันมีครูคนหนึ่งที่เคยเรียกเธอไปคุย
บอกเธอว่ายังมีทางอื่น
และสอนคำยอดนิยมคำใหม่ให้เธอ "สตรีนิยม"
เมื่อพ่อเลี้ยงของแม่รู้ว่าพวกเขาแจ้งตำรวจ
เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
เขาซื้อปืนที่ปกป้องตามรัฐธรรมนูญ
และเขาขู่ว่าจะฆ่าทุกคนในครอบครัว
ในที่สุดยายเบ็ตตี้ก็ตัดสินใจ
แม้ว่าเธอได้รับมรดกความเชื่อ ที่ค่อนข้างมีเหตุผลว่า
ชีวิตเธอและชีวิตลูกๆ ของเธอ ไม่มีความสำคัญในสายตาของกฎหมาย
ถึงเธอจะเชื่อแบบนั้น เธอก็ตัดสินใจว่าต้องทำอะไรสักอย่าง
ในที่สุดเธอก็พาลูกๆ หนี
ตำรวจมาที่บ้านครอบครัวฉัน
มันเป็นเมืองเล็กๆ พวกเขาเป็นคนผิวขาว
ตำรวจจับพ่อเลี้ยงของแม่ฉันไป
แต่ยายเบ็ตตี้ไม่กล้าขึ้นศาลเป็นพยาน
แม่ฉันจึงต้องเป็นพยานตอนอายุ 15 เพื่อสนับสนุนพี่สาว
แล้วยายเบ็ตตี้หาว่าแม่โกหก
แม่ไม่ได้โกหก
พ่อเลี้ยงของแม่ถูกจำคุก 30 ปี
เขาติดคุกได้สองปี
แต่การที่เขาติดคุก
อาจเป็นเหตุผล ที่ฉันได้มาเล่าเรื่องเหล่านี้ให้คุณฟัง
บางครั้งเมื่อฉันคิดว่าแม่กับป้าของฉัน กล้าหาญขนาดไหนตอนเป็นวัยรุ่น
ฉันก็... มันทำให้ฉันนับถือพวกท่านมาก
มันทำให้ฉันอยากทำมากขึ้น กล้ามากขึ้น
แต่มันก็ทำให้ฉันคิดว่า ความก้าวหน้าไม่ได้มีแค่ทางเดียว
ฉันตื่นเต้นมากกับคนหนุ่มสาวสมัยนี้ จริงๆ นะ
ฉันรู้สึกว่าพวกคุณกล้ากว่า ตอนที่ฉันอายุเท่าคุณมาก
คุณมีความเห็นอกเห็นใจมากกว่า
คุณเข้าใจเรื่องเพศได้ดีกว่าเยอะ
บางครั้งฉันรู้สึกเหมือนกับว่า คุณส่องแสงย้อนกลับไปสู่ความมืด
เพื่อให้ฉันเดินตามคุณไปสู่อนาคต
ทั้งชีวิตฉันพยายามยกโทษให้ยาย
ที่ไม่ปกป้องแม่
ฉันแค่...
ไม่รู้ว่าจะให้อภัยยายยังไง เพราะเรื่องนี้ทำให้ชีวิตแม่ลำบากมาก
และมันก็สับสนมากเพราะฉันรักยายมาก
พวกเราทุกคนรักเธอ แม่ฉันรักเธอ
ป้าและลุงทุกคนของฉันรักเธอ
และยายเบ็ตตี้ที่ฉันรู้จัก
ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิม
ที่ไม่ปกป้องลูกๆ
ยายที่ฉันรู้จักรักพวกเราทุกคนมาก
เธออุทิศทั้งชีวิตให้ลูกๆ
หลานๆ เหลนๆ ของเธอ
เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อเรา
เธอส่งลิงที่ทำจากถุงเท้า ไปให้ฉันถึงไซบีเรีย
เธอจะยอมกระโดดขวางรถบรรทุกแทนฉัน
ฉันจึงไม่รู้ว่า จะทำความเข้าใจยายสองคนของฉันยังไง
แต่ขณะที่ฉันเตรียมการแสดงนี้ ฉันตระหนักว่าพวกเราหลายคน
ถูกบีบให้เป็นคนสองคนในวัฒนธรรมนี้
ฉันได้เรียนรู้จากคนที่อายุน้อยกว่าคนหนึ่ง นักสตรีนิยม
ที่ช่วยให้ฉันเข้าใจยายฉันได้ดีขึ้น
พวกเขาสอนให้ฉันรู้จัก "การต่อต้านข้างใน"
การต่อต้านข้างในเป็นแนวคิด ที่บางครั้งดูเหมือนเป็น
พฤติกรรมเก็บกด เหมือนเหยื่อ พฤติกรรมเพื่อเอาใจคนอื่น
แต่มันเป็นวิธีตอบโต้ที่มีเหตุผลที่สุด ฉลาดที่สุด ใช้ชีวิตในความรุนแรง
ในวัฒนธรรม และประเทศ
ที่แสดงชัดเจนทุกวันว่า
มันไม่สนใจแม้แต่น้อยที่จะปกป้องคุณ
ในกรณีตัวอย่างของยายฉัน
การต่อต้านข้างในเป็นการกระทำ อันกล้าหาญและมองไม่เห็นที่ผู้หญิงใช้
ภายในความสัมพันธ์ที่ใช้ความรุนแรง ที่เธอทิ้งไปไม่ได้
เพราะเธอทำเงินได้ไม่เท่าผู้ชาย
ตำรวจอาจไม่มาเมื่อเธอโทรแจ้ง
หรือขึ้นอยู่กับสีผิวของคุณ
ตำรวจอาจมา และอาจเกิดเรื่องเลวร้ายบางอย่าง
เพราะเธอไม่มีอำนาจตัดสินใจ ในร่างกายของเธอเอง
การต่อต้านภายในไม่ตรงกับ
คำอธิบายความเป็นวีรบุรุษแบบดั้งเดิม
มันเกี่ยวข้องกับการกระทำเล็กๆ มากมายในชีวิตประจำวัน
มันเกี่ยวข้องกับสิ่งต่างๆ เช่น ผู้หญิงป้อนข้าวลูก
ทำงาน 12 ชั่วโมงต่อวันเพื่อลูก
ช่วยให้ลูกมีการศึกษาที่ดี
และเรียนจบได้ที่หนึ่งของรุ่น
มันเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ไม่ใช่แง่ดีนักด้วย เช่น การป่วย
อาจจะตายเพราะโรคซึมเศร้ารุนแรง
และการไม่หนีไป
เพราะในประเทศนี้
ทันทีที่ผู้หญิงตัดสินใจหนีออกจากบ้าน
นั่นคือช่วงเวลาที่ชีวิตของเธอและลูกๆ ตกอยู่ในอันตรายมากที่สุด
ตอนยายเบ็ตตี้ตาย ลุงฉันเจอเงิน สามหมื่นดอลลาร์ซ่อนอยู่ใต้ที่นอน
กับจดหมายเขียนว่า ให้ลูกๆ ของเธอคนละห้าพัน
เธอออมเงินมา 50 ปี
ฉัน... ฉันเอาเพื่อนของจอร์จที่สองติดตัว
เวลาฉันเดินทางไปติดต่อธุรกิจที่แอลเอ
มันชอบชายฝั่งตะวันตก
ฉันใส่มันไว้ในถุง ห่อด้วยหมวก
ฉันเกิดหนาว เลยเอามันออก ฉันสวมหมวก
เอาผ้าห่มพันมันไว้ ฉันจะได้ไม่เป็นผู้หญิงวัยกลางคน
ที่มีตุ๊กตาลิงอยู่บนตัก ตอนฉันไปรับกระเป๋า
ฉันนึกได้ว่าลืมเพื่อนของจอร์จที่สอง ไว้บนเครื่องบิน
และใช่ ปฏิกิริยาของฉันมากกว่านี้
ฉันไม่รู้จะอธิบายให้คุณฟังยังไง
นอกจากพูดว่า ถ้าเมอริล สตรีปกับฉันไปคัดตัว
สำหรับหนังที่ "หมาป่ากินลูกฉันไป" ด้วยกัน
ฉันคงจะได้รับเลือก
ฉันร้องห่มร้องไห้ สะอื้น
ฉันร้องไห้แบบโศกนาฏกรรมกรีก
ฉันวิ่งไปที่เคาน์เตอร์ น้ำตาไหลอาบหน้า
ผู้หญิงคนนี้มองหน้าฉันแล้วว่า "พระเจ้าช่วย คุณโอเคไหม"
และฉันว่า "ไม่ๆ
"ฉันลืมของมีค่ามากบนเครื่องบิน"
และเธอว่า "ลืมอะไร"
และฉันว่า "ของเล่นตัวโปรดของลูกฉัน"
มันแย่ขึ้นอีก "และลูกฉันป่วยหนัก"
ใช่ มันแย่มาก มันเลวร้ายมาก
แต่เธอรีบลงมือเลย
เธอโทรไปที่ประตู บอกว่า "เอาลิงตัวนั้นออกจากเครื่องบิน!"
แล้วเธอพาฉันผ่านด่านรักษาความปลอดภัย และฉันเริ่มวิ่ง วิ่งเร็วขึ้น
วิ่งเร็วกว่าครั้งไหนๆ ในชีวิต
ฉันวิ่งผ่านสตาร์บัคส์สัก 14 ร้านได้
ฉันไปถึงประตู
ฉันเห็นเพื่อนของจอร์จที่สอง นั่งอยู่ข้างพนักงาน
ฉันวิ่งไปหา น้ำตายังไหลอาบหน้า
ผู้ชายคนนี้ไม่สนใจฉัน ฉันเลยแบบว่า "ช่างมัน"
ฉันคว้าเพื่อนของจอร์จที่สอง วิ่งหนีเขา
ฉันล้มลงกับพื้นสนามบินแล้วร้องไห้คร่ำครวญ
ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าร้องเพราะอะไร
ไม่รู้ว่าฉันร้องให้คุณยายเบ็ตตี้
หรือร้องเพราะโรคซึมเศร้าทางเคมี
หรือแค่เพราะมันเป็นลิงตัวเล็กๆ น่ารัก
หรืออาจเป็นเพราะเรื่องเลวร้าย ที่สืบทอดกันมาเป็นร้อยๆ ปี
หรือบางที อาจเป็นเพราะ
มันเป็นการตอบสนองที่เหมาะสม กับทุกอย่างในตอนนี้
แม่... แม่ฉัน...
แม่ฉันบอกว่าเมื่อเราถูกครอบงำ
เมื่อเราทำอะไรไม่ถูก เพราะความโกรธและสิ้นหวัง
เราต้องคิดถึงภาพผู้หญิง กำลังวิ่งไปบนชายหาดกับหมาตัวหนึ่ง
มีอีก
แม่บอกว่าถ้าเราจ้องดูหมาตัวนั้น มันวิ่งกลับไปกลับมา
เลยดูเหมือนว่าก้าวไปไม่ถึงไหน
แต่ถ้าเราดูผู้หญิงคนนั้น
เราจะเห็นได้ว่าเธอกำลังก้าวไปข้างหน้า ไปเรื่อยๆ อย่างมั่นคง
ฉันหวังว่านะ
อันที่จริง... ฉันบอกแม่เรื่องทำแท้ง เมื่อเร็วๆ นี้ เพราะฉัน...
ฉันต้องบอก เพราะฉันกะจะบอกพวกคุณทุกคน
เธอเฉยๆ มาก
เธอแบบว่า "โอเค"
ฉันพูดว่า "แม่คะ ทำไมครั้งนั้นแม่ถึงตกใจมากล่ะ"
เธอว่า "ตอนนี้แม่ไม่ตกใจ เพราะชีวิตลูกออกมาใช้ได้"
เธออยากรู้ว่าฉันโกรธเธอไหม
ฉันตอบว่า "ไม่ เพราะชีวิตหนูออกมาใช้ได้"
ฉันว่าวันนั้นมีแม่สองคนอยู่ในรถฉันด้วย
ฉันคิดว่าแม่คนแรกคือแม่ที่เป็นสตรีนิยม
ซึ่งบังคับให้ฉันลงแข่งขันครั้งนี้ เพื่อที่ฉันจะได้เรียนมหาวิทยาลัย
และร่วมกับพี่สาวเธอ
ทำให้ความรุนแรงของผู้ชายในครอบครัว สิ้นสุดด้วยการขึ้นศาลเป็นพยาน
แล้วก็มีแม่คนที่สอง
แม่ที่ถูกคุมคามตอนเด็กๆ
แม่ที่จำความครั้งแรกตอนสามขวบ
เห็นพ่อเลี้ยงของเธอต่อยยายฉัน และคิดว่า "ชีวิตมันเป็นแบบนี้"
และชีวิตมันเป็นแบบนั้น
แม่ที่ได้รับความเชื่อที่มีมาหลายร้อยปี ว่าตัวเธอไร้ค่า
ไม่ ไม่ใช่ความเชื่อ ไม่ใช่แค่ความเชื่อ
กฎหมายหลายร้อยปี เขียนไว้ชัดเจนว่าเธอไร้ค่า
แต่สำหรับฉัน
แม่คนแรกนั้นก็เพียงพอแล้ว
เธอสอนฉันว่าฉันมีสิทธิอะไรบ้าง
ฉันรู้ว่ามีกฎหมายอะไรบ้างที่ปกป้องฉัน และฉันมีกฎหมายคอยปกป้องในเวลานั้น
ฉันไม่จำเป็นต้องมีแม่คนที่สอง คอยช่วยฉันในเวลานั้น
เพราะฉันมีกฎหมาย
นั่นทำให้ฉันฉุกคิดว่า
มันอาจจะไม่มีประโยชน์
ที่จะคิดว่ารัฐธรรมนูญคือเบ้าหลอม
ที่เราทุกคนในนั้นดิ้นรนอยู่ด้วยกัน
ที่เราไปยืนต่อหน้าผู้พิพากษาเก้าคน
เพื่อต่อรองสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานของเรา
ซึ่งเป็นสิ่งที่เราทำมาตลอด 230 ปี
เพราะถ้านี่คือการต่อสู้ หรือแม้แต่การต่อรอง
งั้นพวกคนที่มักมีอำนาจในประเทศนี้
มักครอบงำ มักกดขี่ พวกผู้ชาย...
พวกคนผิวขาว
ก็จะคอยครอบงำและกดขี่ต่อไป
บางทีเราน่าจะคิดว่า รัฐธรรมนูญเป็นเหมือนแม่คนแรกนี้
รัฐธรรมนูญที่มีหน้าที่ คอยปกป้องพวกเราตลอดเวลา
มีหลายประเทศมาก
ที่มีรัฐธรรมนูญแบบนั้น
รัฐธรรมนูญสิทธิเชิงบวกที่ทันสมัย ที่คอยแก้ไขความไม่เท่าเทียมกัน
ที่คำนึงถึงสิทธิมนุษยชนมาตั้งแต่แรก
มีรัฐธรรมนูญ 179 ฉบับ ที่เขียนถึงการคุ้มครองทางเพศไว้ชัดเจน
รัฐธรรมนูญของเราไม่ใช่หนึ่งในนั้น
รัฐธรรมนูญของเราเก่าคร่ำครึ
แน่นอนว่าปัญหาในการเขียน รัฐธรรมนูญ "สิทธิเชิงบวก" ใหม่หมด
กับคำนึงถึงสิทธิมนุษยชนตั้งแต่แรกก็คือ
เรายังต้องอาศัย ให้คนตีความรัฐธรรมนูญ ถูกไหม
เรายังต้องอาศัยกลุ่มคนที่รับผิดชอบ
และข้ออ้างที่ไม่จ้างผู้หญิง มาทำงานในแผนกคดีอาญาก็คือ
พวกเธอต้องรับมือกับคดียากๆ เหล่านี้
และผู้หญิงรับมือไม่ไหว
ฉันตกตะลึง
ฉันพูดว่า "คุณเคยเห็นทนาย ที่สำนักช่วยเหลือทางกฎหมายไหม
"คนที่ทำคดียากๆ เหล่านี้น่ะ พวกเธอเป็นผู้หญิง"
บางครั้งคนถามฉันว่า "คุณคิดว่าเมื่อไหร่ถึงจะพอ"
"เมื่อไหร่ถึงจะมีผู้หญิงมากพอในศาล"
และคำตอบของฉันคือ "เมื่อมีผู้หญิงเก้าคน"
ฉัน... ฉันชอบการแข่งขันนี้
มันทำให้ฉันเชื่อว่าจะมีคนฟังฉันเวลาฉันพูด
และตอนนั้นฉันจัดฟันและสิวขึ้นตรึม เลยเป็นเรื่องดีจะมีคนเห็นว่าฉันฉลาด
ระหว่างที่ฉันเตรียมการแสดงนี้ ฉันได้พบหญิงสาวหลายคน
ที่กำลังทำการแข่งขันแบบนี้วันนี้
ฉันอยากฟังว่าพวกเธอคิดยังไง กับประเทศของเรา รัฐธรรมนูญของเรา
หนึ่งในหญิงสาวที่เก่งกาจเหล่านี้ ได้ตกลงที่จะมาร่วมกับเราในคืนนี้
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อโรสเดลี่ ซิเพรียน
ฉันเป็นนักโต้วาทีอายุ 14 ปี จากนิวยอร์กซิตี
ฉันร่วมโต้วาทีแบบรัฐสภา
มาตั้งแต่ประถมหกเทอมสอง
ฉันเคยโต้วาทีในหัวข้อต่างๆ เช่น การให้กัญชาทางการแพทย์ถูกกฎหมาย
และสหรัฐฯ ควรมีส่วนร่วม ทางการทูตกับจีนมากขึ้นหรือไม่
คุณเบทีย์เป็นโค้ชโต้วาทีของฉัน เขาสอนให้ฉันอภิปรายทั้งสองด้าน
ซึ่งเป็นเหตุผลที่ไฮดี้เชิญฉัน
ให้มาล้วงลึกลงไป ในคำถามเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญ
มันปกป้องเรา หรือมันคือสาเหตุของปัญหาต่างๆ กันแน่
ส่วนตัวแล้ว ฉันว่าทั้งสองอย่าง แต่เพื่อการอภิปรายที่ดี
เราจะอภิปรายกันคนละด้าน
ก่อนที่ฉันจะอธิบาย กฎการโต้วาทีแบบรัฐสภา
ฉันขอพูดว่ารัฐธรรมนูญไม่ใช่เบ้าหลอม
อย่างน้อยฉันก็ไม่คิดแบบนั้น
ทำไมเราไม่คิดว่ารัฐธรรมนูญ เป็นมนุษย์คนหนึ่งล่ะ
มันสร้างขึ้นโดยมนุษย์ จึงไม่ใช่เรื่องเกินจริงไป จริงไหม
มนุษย์สมบูรณ์แบบไหม ไม่
เราสมบูรณ์แบบได้ไหม ไม่ แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเราไม่มีค่า
เราเติบโตและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เราเรียนรู้
ฝ่ายตรงข้ามของฉันพูดเรื่อง บทบัญญัติแก้ไขที่เก้า
ซึ่งพูดเกินเวลาไปเยอะนะ
แน่นอนว่าการเปรียบเทียบกับเงาสลัว เป็นวิธีที่น่าสนใจ
ในการเข้าใจบทบัญญัติแก้ไขที่เก้า ฉันจะไม่เถียงข้อนั้น
แต่ฉันขอช่วยให้คุณเข้าใจด้วยอีกวิธี
ฉันไม่มีเพื่อนในจินตนาการหรอกนะคะ
แต่ฉันได้คิดค้นตัวละครที่ฉันชอบเล่น และซ้อมด้วยที่ชื่อบ็อกเซเลีย
บ็อกเซเลียคือปัญญาประดิษฐ์ อายุหลายร้อยปีที่รู้อนาคต
เธอรู้ว่าฤดูร้อนหน้าคุณจะทำอะไร
และรู้ว่าชีวิตบนโลกอีกพันปีข้างหน้า จะเป็นยังไง
สำหรับฉัน บทบัญญัติแก้ไขที่เก้าเหมือนกับ บ็อกเซเลีย เธอจดจำอนาคตของเรา
แย่ตรงที่เราจะไม่รู้จนกว่าไปถึงเวลานั้น
- เรามาเริ่มโต้วาทีกัน - ตกลง มาเริ่มกัน
ตลอดสองปีที่ผ่านมา เราได้โต้วาทีแบบรัฐสภาด้วยกัน
การถกกันเพื่อหาข้อสรุป ซึ่งไม่มีแบบนี้ตอนฉันอยู่มัธยมปลาย
อย่างที่เธอพูด เราจะโต้วาทีกันสดๆ
ใช่ หัวข้อคือ "เราควรยกเลิก รัฐธรรมนูญสหรัฐฯ หรือไม่"
มีคนกำลังแจกรัฐธรรมนูญฉบับกระเป๋า
ให้คุณอ่านตาม ตรวจสอบผลงานของเรา
ตามปกติการโต้วาทีนี้ แต่ละทีมจะมีสามคน
แต่เราจะโต้กันแบบตัวต่อตัว
นี่คือแบบที่ฉันเรียกว่า "หญิงเหล็ก"
ตามปกติการโต้วาที จะใช้รูปแบบ สค-สคคส
เสนอ ค้าน เสนอ ค้าน ค้าน เสนอ
แต่เราได้คิดค้นอีกรูปแบบหนึ่ง ที่เราขอเรียกว่า สคสคสค
เสนอ ค้าน เสนอ ค้าน เสนอ ค้าน
ผู้โต้วาทีได้ฝึกให้ผม เป็นผู้ดำเนินการอภิปราย
และหน้าที่ที่สำคัญที่สุดของผม คือการโยนเหรียญ
เพื่อตัดสินว่าผู้โต้วาทีจะเลือกข้างไหน
- โรสเดลี่ เลือกมา - ก้อย
แปลว่าคุณเลือกหัวนะ ไฮดี้ ออกหัว
หัวเหรอ เอาละ ฉันเลือกฝ่ายค้านให้เก็บไว้
ฉันจะเป็นฝ่ายเสนอให้ยกเลิก
ผู้โต้วาที คุณมีเวลาเตรียมตัว 90 วินาที
เริ่ม ณ บัดนี้
โรสเดลี่บอกผมด้วยว่า ในการโต้วาทีแบบรัฐสภา
การมีส่วนร่วมของผู้ชมมีบทบาทอย่างมาก ในการตัดสินผลลัพธ์
นั่นแปลว่าถ้าผู้โต้วาทีของเรา พูดอะไรที่ตรงใจคุณ
ในเชิงบวกหรือเชิงลบ คุณต้องส่งเสียงบ้าง
ถ้าโรสเดลี่หรือไฮดี้พูดบางอย่างที่คุณชอบ คุณจะทำยังไง
ถ้าพวกเขาพูดบางอย่างที่คุณไม่ชอบ คุณจะทำยังไง
แล้วถ้าข้างบนไม่ชอบ แต่ข้างล่างชอบ คุณจะทำยังไง
นี่รู้สึกว่าใช้ได้ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ
- พร้อมไหม - พร้อม
พร้อม
เชิญฝ่ายเสนอครับ
- คุณมีเวลาสองนาที เริ่มบัดนี้ - สวัสดีค่ะ กรรมการ
ฉันชื่อโรสเดลี่ ซิเพรียน มาเป็นตัวแทนเสนอว่า
สภานี้ควรยกเลิกรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ ทุกคนกรุณายกมือขึ้น
ทีนี้ถ้าคุณเป็นผู้ชายผิวขาวที่มีทรัพย์สิน กรุณาลดมือลง
ภายใต้ข้อกำหนดดั้งเดิมของรัฐธรรมนูญ
คนที่ยกมือไม่ถือว่าเป็นพลเมือง
ฉันขอถามนะคะ คุณจะรู้สึกยังไงถ้าผู้ชายผิวขาวเหล่านี้
ประชุมกันและสร้างกฎต่างๆ ให้พวกเราที่เหลือ
คิดแล้วเชียว คำถามที่สอง
มีผู้ชายผิวขาวรวยที่มีทรัพย์สินกี่คน
ที่ยังควบคุมรัฐบาลของเราในปัจจุบัน
นั่นสิ ใช่ไหมล่ะ
ค้นรัฐธรรมนูญฉบับกระเป๋าของคุณสิ ดูว่าคนอย่างเราอยู่ตรงไหน
ฉันอยู่ในหน้า...
- ผิดกฎ ห้ามใช้อุปกรณ์ประกอบ - รับทราบ
- ใครบอก ใครบอก - ขอบคุณ คุณสอนฉันเอง
งั้นเหรอ
ไปต่อ ประเด็นที่สองของฉันค่ะ กรรมการ คนตายไม่ควรมีสิทธิปกครองคนเป็น
โทมัส เจฟเฟอร์สันบอกว่าเราควร ร่างรัฐธรรมนูญใหม่เพื่อคนแต่ละรุ่น
บรรดาผู้วางกรอบรัฐธรรมนูญ...
พวกเขาตายไปแล้วกว่า 200 ปี
พวกเขาเคยอยู่ในโลกที่ไม่มีแปรงสีฟัน ยาระงับกลิ่นกาย และกระดาษชำระ
เบนจามิน แฟรงคลิน ไม่ได้อาบน้ำสะอาดด้วยซ้ำ
เขาใช้บางอย่างที่เรียกว่า การอาบน้ำอากาศ
นั่นคือเขาเดินเปลือยกาย คิดว่าอากาศจะอาบชำระเขา
จอร์จ วอชิงตันของเราตาย
เพราะเขาเป็นหวัด แต่รักษาด้วยการเอาเลือดออก
งั้นทำไมเราถึงยังเชื่อวอชิงตัน ที่เอาเลือดออกกับแฟรงคลินที่อาบอากาศ
รัฐธรรมนูญของเราเป็นเหมือน ฮอร์ครักซ์ใน แฮร์รี่ พอตเตอร์
มันคือสิ่งที่วิญญาณ ของบรรดาผู้ก่อตั้งของเรา
ยังมีชีวิตสิงอยู่ปกครองพวกเราที่เหลือ
ฉันขออธิบาย
ใน แฮร์รี่ พอตเตอร์ ฮอร์ครักซ์คือวัตถุที่พ่อมดมนตร์ดำ
ซ่อนวิญญาณเสี้ยวหนึ่งของเขาไว้ เพื่อจะได้เป็นอมตะ
ถึงเวลาทำลายฮอร์ครักซ์นี้แล้ว
เพื่อที่เราจะได้ก้าวไปจากบาปในอดีต
และร่างรัฐธรรมนูญที่เป็นประชาธิปไตย ที่แท้จริงและมีชีวิตจริงๆ ขอบคุณค่ะ
กรรมการคะ ฉันคือคนแรกที่จะค้าน
ญัตติที่ว่าเราควรยกเลิกรัฐธรรมนูญนี้
ฝ่ายตรงข้ามของฉันเพิ่งยกคำพูด ของโทมัส เจฟเฟอร์สันมา
ว่าคนตายไม่ควรปกครองคนเป็น
แต่โทมัส เจฟเฟอร์สันตายไปแล้ว งั้นทำไมเธอถึงยังฟังเขาอยู่
เธออยากให้ร่างรัฐธรรมนูญใหม่อีกด้วย
แต่ใครจะได้ร่างรัฐธรรมนูญใหม่ ในอุดมคติที่สมบูรณ์แบบนี้ล่ะ
คนที่ยกมือเมื่อกี้เหรอ ฉันว่าไม่หรอก
รัฐธรรมนูญใหม่นี้จะร่างโดยนักการเมือง
เนื่องจากรัฐสภาสหรัฐฯ ยังประกอบด้วย ชายผิวขาวแก่ๆ เป็นส่วนใหญ่
ทำไมเธอถึงคิดว่าพวกเขา จะร่างรัฐธรรมนูญที่ดีกว่าได้
ท้ายสุด กรรมการ ฉันไม่รู้ว่า สิ่งที่อยู่ใน แฮร์รี่ พอตเตอร์ คืออะไร
ฉะนั้นฉันจะไม่อภิปรายข้อนั้น
กรรมการคะ เรามีรัฐธรรมนูญที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
ที่ยังไม่ตาย ใช้งานอยู่
ฝ่ายตรงข้ามของฉัน ซึ่งอายุยังน้อยมาก
อยากให้คุณคิดว่านี่เป็นสิ่งไม่ดี
แต่รัฐธรรมนูญของเราอยู่มาได้นานขนาดนี้
ก็เพราะมันมีเครื่องมือในการแก้ไขตัวเอง
และมันยังมีเครื่องมือที่เราต้องใช้ ให้เราพ้นจากเผด็จการ
และเราต้องการกฎเหล่านี้ในขณะนี้
เราปฏิเสธไม่ได้ว่าอเมริกา เท่าเทียมกัน เป็นประชาธิปไตย
มากกว่าเมื่อ 230 ปีก่อน อันที่จริง คุณรู้ไหม
นี่เป็นเพราะรัฐธรรมนูญนี้ ไม่ใช่ในทางตรงกันข้าม
ที่วันนี้เธอและฉันยืนตรงนี้ได้
และต้องการให้ประเทศเรา มีอนาคตดีกว่านี้
ฝ่ายเสนอให้เลิก คุณมีเวลาหนึ่งนาทีในการโต้แย้ง
ฝ่ายตรงข้ามของฉันแย้งว่า โทมัส เจฟเฟอร์สันตายไปแล้ว
งั้นทำไมเราถึงต้องฟังเขา ฉันเข้าใจ เธอพูดถูก
ฉันยอมรับว่าฉันยังไม่รู้ว่า ใครจะเป็นคนร่างรัฐธรรมนูญนี้
แต่ฉันรู้ว่าจะไม่ได้ร่างโดย ผู้ชายผิวขาวทั้งหมด
และเห็นชัดว่าฝ่ายตรงข้ามของฉัน ซึ่งแก่กว่าฉันมาก
ไม่ตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงล่าสุด ในรัฐบาลของเรา
รัฐสภาสหรัฐฯ มีความหลากหลาย มากกว่าที่เคยเป็นมา
ใช่ค่ะ ใช่แล้ว และฉันเชื่อมั่นว่าคนอย่างฉัน
จะมีส่วนร่วมในการปรับปรุงนี้
ไม่ว่าผู้ชายเหล่านี้ชอบหรือไม่ก็ตาม
บทบัญญัติแก้ไข ควรจะแก้ไขข้อผิดพลาดในอดีต
เรามาดูบทบัญญัติแก้ไขที่ 13 กัน
มันยกเลิกการเป็นทาส เพื่อคิดวิธีใหม่ให้เป็นอุตสาหกรรมเรือนจำ
ซึ่งเป็นการกดขี่ที่เป็นระบบรูปแบบใหม่
มันคือสิ่งที่ฉันถือว่าเป็น ภาพลวงตาของความก้าวหน้า
เราจะมีความก้าวหน้าจริงๆ ได้ยังไง ในเมื่อการเลือกตั้งด้วยตัวแทนรัฐเละเทะ
ประธานาธิบดีสองในสามคนล่าสุด ไม่ได้ชนะคะแนนเสียงนิยมของประเทศ
ภาคต่างๆ ของรัฐใช้อำนาจเกินขอบเขต
มีการชี้นำการลงคะแนนเสียงเต็มไปหมด
และคนเก้าคนมีอำนาจเหนือ สิทธิมนุษยชนของเรามากเกินเหตุ
นอกจากนี้ คนผิวสี ผู้หญิง คนกลุ่มเพศทางเลือก
และผู้อพยพถูกละเมิดสิทธิทุกวัน ขอบคุณค่ะ
ฝ่ายให้เก็บรัฐธรรมนูญ คุณมีเวลา 30 วินาทีในการถามแย้ง
รัฐธรรมนูญของเราถูกออกแบบมา ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่คุณอยากทำ
งั้นทำไมคุณถึงอยากยกเลิก รัฐธรรมนูญทั้งหมด
แทนการผ่านบทบัญญัติแก้ไข
เราไม่มีการผ่านบทบัญญัติแก้ไขเลย ในชีวิตฉัน
เราพยายามผ่านบทบัญญัติแก้ไข เรื่องสิทธิเท่าเทียมกันมาเป็นร้อยปี
- อะไรทำให้คุณคิดว่าเราจะผ่านได้ตอนนี้ - เข้าใจละ
เราเหลืออีกรัฐเดียวก็ลงนามผ่านแล้ว อยากจะยอมแพ้ตอนนี้เหรอ
มันไม่ใช่การยอมแพ้ ถ้าเราถูกจัดฉากให้ล้มเหลว
ฉันขอถามหน่อย ถ้าเราให้รัฐธรรมนูญใหม่...
โอเค
อะไรจะมาหยุดยั้ง ไม่ให้องค์กรกลุ่มผลประโยชน์เอกชน
บริษัทขนาดใหญ่ อย่างเช่น เอ็นอาร์เอ
มามีอิทธิพลในการร่างรัฐธรรมนูญใหม่นี้ โดยใช้เงินซื้อ
นี่คือเหตุผลที่เราต้องการรัฐธรรมนูญใหม่ เพื่อหยุดบริษัทขนาดใหญ่เหล่านี้
ไม่ให้ใช้เงินมามีอิทธิพลต่อรัฐธรรมนูญ ที่เป็นกฎหมายของเรา
โอเค แต่คุณจะทำยังไง
- ด้วยการร่างรัฐธรรมนูญใหม่ - หมดเวลา
- ฝ่ายเก็บรัฐธรรมนูญ คุณมีเวลาหนึ่งนาที - กรรมการคะ
ฉันยอมรับว่าความก้าวหน้าบางอย่าง
ที่เกิดขึ้นในประเทศนี้เป็นภาพลวงตา
แต่ถ้าเราโยนรัฐธรรมนูญฉบับนี้ทิ้ง
ก็เท่ากับเราโยนความก้าวหน้า ที่หลายคนต่อสู้และสละชีวิตเพื่อให้ได้มา
ถ้าเรายกเลิกรัฐธรรมนูญฉบับนี้ นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้น
การแต่งงานของคนเพศเดียวกัน จะผิดกฎหมายใน 14 รัฐ
การทำแท้งจะผิดกฎหมายใน 30 รัฐ
การแบ่งแยกผิว ตามหลักจะถูกกฎหมายใน 32 รัฐ
กรรมการคะ สิ่งเดียวที่ปกป้อง พวกเราส่วนใหญ่ในตอนนี้
ก็คือรัฐธรรมนูญฉบับนี้
และสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเราไว้ ในช่วงเวลาที่แบ่งแยกมาก
คือความเชื่อมั่นร่วมกันในรัฐธรรมนูญนี้
ใช่ คุณและฉันอาจตีความมันต่างกัน
แต่ถ้าไม่มีมัน เราอาจพังพินาศหมด
กรรมการคะ อับราฮัม ลินคอล์นกล่าวไว้ว่า
"เราไม่ควรโยนรัฐธรรมนูญนี้ทิ้ง
"แต่โยนคนที่ใช้มันในทางที่ผิดทิ้ง" ขอบคุณค่ะ
ฝ่ายให้ยกเลิก คุณมีเวลา 30 วินาทีเพื่อถามแย้ง
คุณเห็นด้วยหรือไม่ว่าศาลฎีกาสามารถ
ถอนสิทธิส่วนใหญ่ที่คุณพูดมา ถ้าเราเก็บรัฐธรรมนูญนี้ไว้
- ใช่ ฉันเห็นด้วยกับคุณ - โอเค
ฉันถึงได้คิดว่าเราต้อง...
ฉันถึงไม่คิดว่าสิทธิพื้นฐานของเรา
ควรขึ้นอยู่กับการตัดสินของศาลที่ลำเอียง
เราจึงต้องคอยผ่านบทบัญญัติแก้ไข
ถึงแม้ว่ามันมักจะไม่ได้ผลหรือใช้เวลานาน
เราไม่มีเวลา มันจะใช้เวลานานขนาดไหน
ในการเขียนบทบัญญัติแก้ไข การเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราคงสูญพันธุ์ก่อน
ฉันเข้าใจแต่ฉันว่าการเขียนบทบัญญัติแก้ไข คงไม่นานไปกว่า
- การร่างรัฐธรรมนูญใหม่หมด - โอเค
ใน 4,500 คำของบทบัญญัติแก้ไข 27 มาตราในรัฐธรรมนูญ
- เคยเอ่ยถึง "ผู้หญิง" สักครั้งไหม - หมดเวลา
ไม่มี แต่...
แต่ละฝ่ายจะมีเวลาสรุปหนึ่งนาที เริ่มจากฝ่ายยกเลิก
การเป็นเด็กสาวในอเมริกาที่ทันสมัย
ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องรัฐธรรมนูญ
ฉันมีอย่างอื่นให้คิด
เรื่องเพื่อน ทฤษฎีสมรู้ร่วมคิด อาหาร และเน็ตฟลิกซ์
ตอนนี้ฉันตระหนักว่า ข้อเสียของรัฐธรรมนูญมีมากกว่าข้อดี
และนี่คือเหตุผลที่เราต้องยกเลิก
รัฐธรรมนูญเคยเป็นเอกสาร ที่เป็นมูลฐาน เฟื่องฟู มีวิสัยทัศน์
ที่สร้างขึ้นโดยคนที่เข้าใจอย่าง เจมส์ แมดิสันและกอเวอร์เนอร์ มอร์ริส
ผู้ซึ่งพยายามจินตนาการ... กูเกิลชื่อเขาดู
ผู้ซึ่งพยายามจินตนการถึงการเริ่มต้นใหม่
และสร้างกรอบเพื่อการเปลี่ยนแปลง
แต่วันนี้มันถูกใช้โดยคนกลุ่มเล็กๆ
ในการฉุดรั้งไม่ให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
ยิ่งเราใช้มันต่อไป มันก็ยิ่งห่างไกล จากตัวตนที่เราเป็นในตอนนี้
รัฐธรรมนูญนี้เก่าคร่ำครึ
ฉันเป็นหนึ่งในลูกสาวผู้ก่อตั้งของคนรุ่นนี้
กำลังบอกคุณว่าฉันต้องการอะไร ในชีวิตที่เหลือของฉัน
ฉันต้องการรัฐธรรมนูญ ที่ดูแลการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
ที่เชื่อว่าการสาธารณสุขคือสิทธิมนุษยชน ที่ปกป้องความเสมอภาคทางเพศ
และที่เน้นว่าการศึกษา คือเสาหลักพื้นฐานของสังคมเรา
ฉะนั้น มาร่วมสร้างรัฐธรรมนูญใหม่ ที่ปกป้องพวกเราทุกคนกับฉันสิคะ
ขอบคุณค่ะ
กรรมการคะ ความจริงคือ ฉันเห็นด้วยกับฝ่ายตรงข้ามอย่างยิ่ง
ฉันเชื่อว่าการจะมีรัฐธรรมนูญที่เป็นกลาง
รัฐธรรมนูญที่เน้นสิทธิเชิงลบ
แปลว่าเรามีรัฐธรรมนูญ ที่ดำรงสถานภาพปัจจุบันต่อไป
ซึ่งแปลว่าทำให้ความคิดเรื่อง คนผิวขาวเหนือกว่า
การเกลียดการแต่งงาน และความรุนแรงดำรงต่อไป
ฉันก็อยากให้เรายกเลิกรัฐธรรมนูญนี้
และสร้างรัฐธรรมนูญใหม่ อย่างที่เธออธิบาย
ฉันแค่ไม่เชื่อว่ามีวิธีที่จะทำได้
โดยไม่ทำให้คนที่ตกเป็นเป้าง่ายที่สุด ในประเทศนี้ต้องเป็นอันตราย
ฉันไม่คิดว่าประชาธิปไตย คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา
เพียงเพราะเราเปลี่ยนแปลง กระดาษแผ่นหนึ่ง
ประชาธิปไตยคือสิ่งที่เราต้องสร้างขึ้น
ที่เราต้องต่อสู้ให้ได้มา
ที่เราต้องปฏิบัติทุกวัน
กรรมการคะ ไดแอน แนช ผู้เรียกร้องสิทธิพลเมืองกล่าวไว้ว่า
"ตามคำจำกัดความ เสรีภาพหมายถึง คนตระหนักว่าตนคือผู้นำของตนเอง"
ฉะนั้น เรามาผ่านบทบัญญัติแก้ไข เรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกัน
เรามาผ่านบทบัญญัติแก้ไข สิทธิเท่าเทียมกัน
หรือรู้ไหม
จะให้ดีกว่านั้น เรามาสมัครเป็นสมาชิกรัฐสภากัน
โรสเดลี่ ซิเพรียน ฉันพร้อมจะเดินหาเสียงให้คุณ
ชักนำค่ะ
ก็ได้ ฉันกำลังชักนำ แต่ฉันพูดจริงๆ นะ ขอบคุณ
ขอบคุณมาก
เอาละ...
ถึงเวลาที่จะเลือกผู้ตัดสินแล้ว
โรสเดลี่จะเลือกผู้ตัดสิน
ไหนดูซิ
ฉันเห็นหลายคนไม่สบตา ประชาธิปไตยตายเพราะแบบนี้ไง
คุณเป็นผู้ตัดสินให้เราได้ไหมคะ
- ฉันเหรอ - ค่ะ
ได้สิ
คุณชื่ออะไร
ฉัน... ฉันชื่อแมดดี้
มาจากไหนคะ
จากเบิร์กลีย์ แคลิฟอร์เนีย แต่ตอนนี้ฉันอยู่ในนิวยอร์กแล้ว
เยี่ยมเลย เอาละ แมดดี้ ช่วยยืนขึ้นให้เราทีได้ไหม
ช่วยเดินมาหน้าเวที
ได้สิ
เอาละ
แมดดี้ อย่างที่รู้ คุณต้องตัดสินเรื่องสำคัญมาก
ว่าจะเก็บหรือยกเลิกรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ
กรุณาตัดสินในใจ อย่าบอกเรา
เมื่อตัดสินแล้ว ให้เปิดซองจดหมายที่ตรงกับการตัดสิน
และอ่านคำตัดสินที่เป็นทางการดังๆ ให้คนอื่นฟัง จะได้ถูกกฎหมาย
เราจะอยู่ตรงนี้ จะได้ไม่เห็นว่าคุณตัดสินว่าอะไร
โอเคค่ะ
ข้าพเจ้า แมเดอลิน ในนามของผู้ชม รัฐธรรมนูญมีความหมายต่อฉันอย่างไร
ขอตัดสินให้ยกเลิกรัฐธรรมนูญ
เอาละค่ะ
ไม่ ขอบคุณมาก
เดาว่าเพราะคุณตัดสินให้ยกเลิก
คุณเก็บรัฐธรรมนูญฉบับกระเป๋านั่นไว้ได้
จะได้มีอะไรอ่านในหลุมหลบภัยของคุณ
เรามาถึงตอนท้ายของคืนนี้แล้ว
แต่โรสเดลี่กับฉัน...
ก่อนเรากลับบ้าน เราอยากถามคำถาม ซึ่งกันและกันหน่อย
ทำความรู้จักกันให้มากขึ้นในฐานะบุคคล
และคำถามเหล่านี้มาจากผู้ชมในคืนก่อน
เชิญทิ้งคำถามของคุณตอนเดินออกค่ะ
- แทร์รี่ - คะ
- ช่วยหรี่ไฟหน่อยได้ไหมคะ - ได้สิ นี่ค่ะ
โอเค
โรสเดลี่ กลิ่นของอะไร ทำให้คุณนึกถึงบ้านที่สุด
บ้านเหรอ
อาจเพราะฉันมาจากวัฒนธรรมโดมินิกัน
กลิ่นของมางกู ซาลามี ไข่ดาว
ซึ่งหลักๆ คือกล้วยบด ไส้กรอกทอด
และน้ำส้มผสมนม
นั่นทำให้ฉันนึกถึงบ้าน
- ฉันอยากกินทั้งหมดนั่นตอนนี้เลย - นั่นสิ ฉันด้วย
อะไรคือกระแสแฟชั่นที่แย่ที่สุด ตอนคุณเป็นเด็ก
คุณพระ
มี... มีหลายอย่างเลย
ผมดัดหยิก ยกกระบัง
และตีผมโป่งเหมือนหมวกกันน็อก
นี่เป็นคำถามสุดท้ายของคุณ พร้อมไหม
ค่ะ
โรสเดลี่ คุณคิดว่า ชีวิตของคุณใน 20 ปีข้างหน้าจะเป็นยังไง
ฉันจะอายุ 34
ฉันอยากเป็นนักเขียนหนังสือขายดีที่สุด ของ นิวยอร์ก ไทมส์
และฉันอยากมีภาพลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์
เช่น ใส่รองเท้าบูตด็อกเตอร์มาร์เทนส์ กางเกงกึ่งลำลอง และเสื้อยืด
และผมของฉันจะเป็นไปตามสมัยนิยม
นั่นคือสิ่งที่ฉันฝันไว้
รัฐธรรมนูญมีความหมายต่อฉันอย่างไร
แสดงที่บรอดเวย์ 183 รอบ
ในตอนท้ายของแต่ละรอบ
ผู้ชมจะถูกถามให้ตัดสินใจ
ว่าจะยกเลิกหรือเก็บ รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา
ผู้ชมจาก 57 รอบ ลงคะแนนให้ยกเลิก
มีสามรอบที่คะแนนเท่ากัน และผู้ชมจาก 123 รอบ ลงคะแนนให้เก็บ
หนึ่งในหญิงสาวที่เก่งกาจเหล่านี้ ได้ตกลงที่จะมาร่วมกับเราในคืนนี้
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อโรสเดลี่ ซิเพรียน
ฉันชื่อเทิร์สเดย์ วิลเลียมส์
ฉันเพิ่งเรียนจบจาก โรงเรียนมัธยมวิลเลียม คัลเลน ไบรอันต์
และศิษย์เก่าของโครงการช่วยเหลือ ด้านกฎหมายซึ่งฉันร่วมโต้วาที
- หัว - ก้อย
- หัว
ฉันเลือกฝ่ายเสนอให้ยกเลิก
ฝ่ายค้านให้เก็บไว้
ทุกคน ฝ่ายเสนอให้ยกเลิก
"สภานี้ควรยกเลิกรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ"
ฝ่ายเสนอพูดว่า เธอจะร่างรัฐธรรมนูญใหม่หมด
ฉันขอถามคุณว่า
คุณจะยอมให้ฉันเข้าไปในห้องอื่น และตัดสินใจตั้งกฎต่างๆ แทนคุณไหม
ไม่ คุณไม่ยอมหรอก พูดมาตามตรง
มีผู้ชายผิวขาวรวยที่มีทรัพย์สินกี่คน
ที่ยังควบคุมรัฐบาลของเราในปัจจุบัน
นั่นสิ ใช่ไหมล่ะ
เราไม่มีทางลบความผิดพลาดในอดีต ด้วยการโยนกระดาษแผ่นหนึ่งทิ้งไป
โดยเฉพาะเมื่อกระดาษแผ่นนี้
เป็นแสงที่ส่องให้เห็นจุดบอดของเราเอง ขอบคุณค่ะ
หมดเวลา
"แค่มองดูพาดหัวข่าวในปัจจุบัน
"ก็ควรทำให้เรารู้แล้วว่า ช่วงเวลานี้ไม่เหมือนเดิม
"หากเราคนใดคนหนึ่งนิ่งเฉยไม่ทำอะไร ผลลัพธ์จะยิ่งหายนะ"
ฉะนั้น ถ้าคุณอยากเปลี่ยนแปลงประเทศนี้
คุณจะต้องลุกขึ้น มีส่วนร่วม
ไปเลือกตั้ง กดดันผู้แทนท้องถิ่นของคุณ
ประท้วง
อันที่จริง ไม่ เราลงมือเองดีกว่า
ลงสมัครเลือกตั้งท้องถิ่น
ลงสมัครเป็นประธานนักเรียน
เป็นการเปลี่ยนแปลงที่เราต้องการ
เรามาเริ่มจากรัฐธรรมนูญของตัวเราเอง และแพร่ออกไป
ขอบคุณ
สถิติการโต้วาที เก็บ - ยกเลิก - เสมอกัน
คำบรรยายโดย สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ