Downloaded from YTS.MX
INIHAHANDOG NG NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sa may bandang unahan po.
Una pong kalyeng makikita ninyo sa kanan.
Mga bagahe po ninyo, señorita.
Pakibuhat na lang sa may pintuan.
Magandang umaga.
-Magandang umaga. -Kayo po si Señorita Susanna?
Tumpak. At ikaw si?
Maria, ang bago po ninyong kasambahay. Ikinagagalak ko po kayong makilala.
Oo nga pala. Nabanggit ka niya sa akin.
-"Niya"? -Ama ko.
-Siya nga? -Oo. Sa mga liham niya.
Paki-iwan ng mga bagahe rito. Ipapasok ko iyan mamaya.
-Salamat. Maligayang Pasko. -At sa'yo rin.
Tanghalian ka namin inaasahan.
Alam ko. Ngunit nakahabol ako sa mas maagang tren, kaya narito ako.
Puwedeng pumasok?
Puwede.
Rachele…
Gng. Rachele…
Ako ang maniningil ng buwis.
Pasaway na bata!
-Kumusta, Lola. -Kumusta.
Bata ka pa lang, alam na naming pasaway ka, pasaway.
Kumusta ka?
Ano sa tingin mo? Narito ako.
-Nakatitig at naghihintay… -Nag-aantay ng kamatayan. Alam namin.
Sige, lokohin mo pa ako. Tingnan mo 'pag ka-edad na kita.
Masakit pa po binti ninyo?
Hindi ang mga binti ko. Pabigat ako sa lahat, alam mo iyon?
Kailangan ko laging tumawag ng tulong.
Wala akong magawa nang sarili.
Maria, pakikuha ng gamot ko. Salamat.
Masusunod, Señora.
Kumusta ang lahat?
-Ganoon pa rin. -Walang nagbago, ano po?
Kahit kailan.
-Mama! -Susanna. Bakit narito ka na?
'Di ba't pang-tanghaling tren ang sasakyan mo?
Opo. Mas maaga ang sinakyan ko.
-Sinong nagmaneho sa'yo pauwi? -Sumakay po ako ng taksi.
Ang laki ng pinagbago mo.
Mama, anim na buwan lang noong huli akong bumisita.
Alam ko, pero may iba.
Baka dahil po sa Milan.
Oo. Baka nga dahil sa Milan.
-Naninigarilyo ka. -Hindi po.
Oo, amoy sigarilyo ka.
-"Sigarilyo"? -Oo.
Baka iyong kutsero iyon. Naninigarilyo siya papunta rito.
Bueno…
Nasa hardin po ba si Papa?
Wala siya sa hardin. Ilang araw na siyang 'di lumalabas.
May sakit siya?
Wala. Wala siyang sakit. Tinatamad lang siya.
Gisingin mo siya.
-Sige po. -Doon siya natutulog.
-Sa kuwartong pangbisita? -Oo, nasanay na kami.
Tama.
Ang lakas niyang humilik. Mababaliw na ako.
-Señora. -Salamat.
-Nakilala mo na si Maria? -Opo. Ipinagbukas niya ako ng pinto.
Tatlong buwan na siya sa atin.
Ipagluluto ko po ba ng agahan si, G. Marcello?
Huwag na. Hayaan mo siyang magpahinga. Salamat.
Hindi pa ako kumakain simula kaninang umaga.
Maipagluluto mo ba ako?
-Masusunod. -Salamat.
Kumusta siya?
Bilang nagmadali kaming kunin siya dahil nawala si Adele,
maayos naman siya.
Pero ang luto niya…
Labis siya kung gumamit ng asin, mantika, at bawang.
-Mama, galing siyang timog. -Oo na.
-'Di po ba kayo nababahala? -Na taga-timog siya?
Mama, hindi. Na maganda siya.
-Ano ngayon? -'Di ko alam.
Pag-gising mo sa umaga, siya una mong makikita.
Magandang babae rin si Adele.
Opo, pero 70 si Adele.
-Talaga ba? -Anong nangyari sa kanya?
Nahumaling siya sa paglilinis ng mga bintana.
-"Bintana"? -Oo.
Lagi naming pinapaalala, "Ingat, baka mahulog ka…"
-At? -Nahulog siya.
-Nahulog siya? -Handa na ang agahan.
-Anong agahan natin? -Hindi ba ako kakain ng agahan?
-Luto mo? -Opo. Halata naman.
Babeng puno ng mga katangian.
Dapat makita mo siyang nagbabalat ng mansanas.
Kalahating pulgada nababalat niya. Halos walang natira.
-Pero 'di naman siya ang bumibili. -Sino po bang gumagasta?
May ipinahihiwatig ka ba, anak?
Wala po. 'Di ko iyon magagawa.
Masayang araw, Mama.
Tita Agostina!
Maligayang pagbabalik, Susanna.
-Gandang umaga, kapatid. -Sa'yo rin.
Kumusta ka po?
Iniwang bukas ng kapatid mo ang lampara kagabi at 'di ako nakatulog.
Dadalhin kayo ng kasinungalingan pa-impyerno.
Caterina!
-Ikaw ang demonyo. -Bakit narito ka na?
Sumakay ako sa maagang tren. Gusto kong makasama kayo.
Na-miss kita.
Kung natutulog ka sa gabi, 'di ka na mababahala sa akin.
Kung pinapatay mo ang lampara tuwing gabi, makakatulog ako.
Nakatulog ka sana kung 'di ka 25 beses pumunta ng banyo.
Salamat, Mama.
Bawal na bang mag-banyo ngayon?
Dali na, Tita. Huwag ka nang magtampo.
Itong batang ito.
Masaya siyang pahirapan ako. Nasa loob niya ang demonyo.
Normal lang iyon. Bisperas ng Pasko.
'Di ako maka-antay mag-hatinggabi.
Oras na para gisingin ang inyong ama.
Maria, pakidala ng kape sa kanya at pakisabi na narito na si Susanna.
Masusunod, Señora.
G. Marcello.
Pansin kong walang nagbago kay Tita.
Wala. Marahas pa rin siyang magsalita.
-Totoo. -Walang sumasagot.
-Hindi po siya sumasagot. -Pasok ka lang. Bingi siya sa isang tenga.
Maria?
-Anong nangyari? -Anong meroon?
-Anong nangyari? -Si G. Marcello…
-Ano… -Ano siya?
Patay na po.
Anong sinasabi mo?
May kutsilyo pong nakabaon sa likod niya.
-Tita! -Hindi…
Mama, si Marcello…
-'Di ito totoo. -Kumalma kayo.
Hindi ito totoo.
-'Di ako makapaniwala. -Mama…
Mama…
Ayaw magbukas.
Kinandado ko.
Walang papasok sa kuwarto hanggang makarating ang pulis.
Hibang ka ba?
-'Di puwedeng makontamina ang kuwarto. -Caterina…
-Amin na ang susi. -Hindi.
Amin na ang susi!
-Caterina… -Amin na ang susi.
Baka kailangan pa tayo ng ama ninyo.
'Di na tayo kailangan ni Papa.
Patay na si Papa.
Hindi…
Baka narito pa ang salarin.
Tita!
Tita.
-Tita Agostina -Agostina, gumising ka.
Subukan ninyo po ito.
Ayaw. 'Di siya bumabangon.
Mahabaging langit! Ano iyon?
-Iyong inamoy mong asin, mabisa. -Nahihilo ako.
-Maria… -'Di po. Ako si Susanna.
Pasensya ka na.
Maria, maaari mo ba akong itawag ng doktor?
Nahimatay ata ako.
-Sige po. -Tama tama ka na.
Tingin mo ikaw aasikasuhin namin ngayong patay na si Marcello?
Diyos ko po! Patay na si Marcello?
-Hesus ko po. -Bayaan ninyo siya.
Para matahimik siya nang sandali.
Kawawang Marcello.
Kamakailan ay 'di maganda ang takbo ng negosyo niya.
Pero 'di ko akalaing aabot siya sa ganito.
Magbaon ng kutsilyo sa likod niya? Mama, 'di puwedeng siya gumawa niyan.
Nabasa ko kung saan na ang depresyon…
Mga señora, alam kong 'di niyo ito nais marining.
Pero si G. Marcello… ay pinatay. Kailangan nating tumawag ng pulis.
Tama, Maria. Magaling. Buti na lang at narito ka.
Buti't may kalinawan ka ng isip.
Tama. Mama, tumigil ka ng pag-inom!
Ano?
Namatay ang manugang ko.
Tatawagan ko ang pulis.
-May pumutol ng alambre ng telepono. -Ano?
-Makinig… -Ano iyon?
Mga bintana ni Caterina. Kilala ko ang tunog na iyon.
-Sasarhan ko. -Hindi, Caterina, teka.
Delikado. Baka narito pa ang salarin.
Diyos ko po. Aatakihin ako sa puso. Ang puso…
May kailangang pumanhik.
Para sarhan ang mga bintana!
-Inuutusan ninyo ba ako? -Kakarating ko lang dito.
Ano ngayon?
Gusto ko sanang pumanhik pero…
Sige na. Ako na ang gagawa.
Maria.
Nag-iisa lang iyan. Gamitin mo lang 'pag kinakailangan.
-Mama! -Ano?
Seramikong Ming iyan.
Mama, tama na iyang pag-inom.
Mama…
Tayo, tingnan natin.
Huwag po kayong mag-alala. Walang ibang narito.
Tiningnan mo rin ang mga aparador?
Opo. Pati ilalim ng mga kama.
-Likod ng mga pinto? -Opo.
Loob ng mga baul?
-Gusto ninyo pong umakyat at tingnan? -Nagtatanong lang.
Sa totoo lang, Señora, iniisip ko ang mga aso.
"Mga aso"? Aling mga aso?
Mga asonatin. Buong gabi silang 'di tumatahol.
Ano ngayon?
Kaunting tunog at tatahol na sila.
At kung 'di sila tumahol, walang pumasok na estranghero sa bahay.
Kung gayon, alam ng salarin ang bahay na'to.
-Tama. -Maria, pakiusap.
-Ano po iyon? -Iyang Ming.
-Heto po. -Diyos ko.
-Gusto ninyong mag-tsaa? -Sige.
Gagawa po ako.
Anong nangyari kagabi?
Wala namang kakaiba.
'Di ko masasabi iyan bilang may nangyari kay Papa.
Isipin ninyong mabuti. Bawat detalye ay mahalaga.
Sinong huling gumamit ng telepono?
Ako ata. Tumawag ako sa bilihan ng kahoy nang alas-syete para um-order.
-Anong oras dumating ang kahoy? -Wala. Natakot sila sa nyebe.
Kaninang 7:00, gumagana pa ang telepono.
-Tama. -Ibig sabihin, narito pa ang salarin.
Diyos ko, ang dawis.
Sinong may galit kay Papa? Sinong ka-negosyo niya nito lang?
'Di ko alam. 'Di siya nagku-kuwento tungkol sa trabaho.
-Lola. -Oo, ano iyon?
Sabi mo 'di maganda ang takbo ng negosyo niya.
-Oo. Nabangkarote siya. -Hindi.
Anong hindi? Nabangkarote siya.
Kaya nga hiniram niya ang mga bond ko.
Hindi niya iyon magagawa.
Puwes, ginawa niya.
Nagalit pa nga siya dahil ayaw kong ibigay sa kanya.
At bakit nga ba hindi kahit desperado na siya?
Itinatago mo lang naman sa ilalim ng kutson mo.
Paano mo nalaman kung saan ko tinatago?
'Di ikaw ang naunang gumawa noon.
'Tsaka, 'di naman iyon katumbas ng mga milyones.
Maaaring 'di ganoong kalaki.
Pero malaking halaga pa rin iyon.
Bakit 'di mo ibigay sa pamilyang nagpapatira sa'yo?
Ipinamumukha mo ang kagandahang-loob mo?
Kagandahang-loob ang isang linggo. Pero sobra na ang 10 taon!
Mama!
-Ano? -Pasensya na. 'Di niya sinasadya.
Tama. Paumanhin.
Nabigla lang ako.
Nagka-problema ba tayo sa mga supplier?
Wala, sa pagka-kaalam namin dito.
Maayos siya sa lahat, kahit sa bago niyang kasosyo.
"Bagong kasosyo"?
Tama. Ang laging nariyang Kagalang-galang na G. Giannutri.
Bakit "laging nariyan"?
Lagi siyang narito tuwing hapunan.
-Lalo na't si Maria ang taga-luto. -Huwag kang malisyoso.
Dumarating din siya kapag ako ang nagluluto.
Kailan ka pa nagluto?
-Caterina, tumigil ka. -May rason ba siya para magalit kay Papa?
Malabo.
May mga alagang pusa si G. Giannutri. Sa pagdating niya, tumatahol ang mga aso.
Kung siya ang salarin, naamoy na nila siya.
Tama. Magaling, Maria.
'Di siya makikinabang sa pagkamatay ni Papa?
Hindi.
SInong makikinabang?
Sinong magmamana ng mga ari-arian ni Papa?
Malamang ako.
Tama. Kalahati sa asawa at kalahati sa mga anak.
Pero 'di ko alam. 'Di ako abogado.
Maliban kung nasa huling habilin si Veronica.
Sinong Veronica?
Si Veronica, ang tunay na pag-ibig ni Papa.
Alam nating lahat na malapit sila sa isa't-isa.
-'Di ba't muli na silang nagkikita? -Talaga ba?
Oo, pero bilang magkaibigan.
'Di ba nasa Paris siya?
Hindi, nagbalik siya. Bumili siya ng bahay.
-Totoo ba, Margherita? -'Di ko ba nasabi sa'yo?
-Hindi. -Puwes, sinabi ko na.
Oo, bumili siya ng bahay sa may lawa.
Magkasama sila sa pamamasyal at pangangabayo.
Pero ayaw ko sa mga kabayo kaya masaya ko silang iniiwasan.
"Pangangabayo."
'Di ka ba nagseselos?
Ako, nagseselos? Hindi. Kay Veronica? Malabo.
Nakakabato siyang babae, wala siyang… kabuluhan.
"Walang kabuluhan"?
Nakapagtatakang nagustuhan siya ni Papa.
Alam mo na, pagkakamali noong kabataan.
'Di ko alam anong nakita niya sa kanya. Kanya-kanyang gusto.
Anong oras nagpahinga si Papa kagabi?
-Tinatanong mo ba ako? -Opo.
'Di ko alam.
-Kung katabi ka niyang matulog, alam mo. -Kung katabi ka niyang matulog, alam mo.
Anong ipinapahiwatig mo, Marg?
'Wag kang mag-maang-maangan. Matagal mo na siyang mahal.
-Matagal ko na siyang mahal? -Oo.
Malisyosa ka! Tapat akong babae.
Oo, dahil walang may gusto sa'yo.
-Totoo nga naman. -Salamat, Mama.
Pasensya na.
Anong alam mo?
Anong alam mo sa pakiramdam na malaman
na sa bilyong tao sa mundo,
ang soulmate mo ay nakatira sa bahay mo
at asawa ng kapatid mo?
At kailangan mong pigilan ang nararamdaman mo!
'Di natin napansin na narito pala si Leopardi.
Isa kang pusong bato.
Manhid ka, Margherita.
At nagtataka pa tayo kung bakit namatay si Marcello?
Nag-iisa siya!
Puwede mo siyang samahan pero ayaw mo, at gusto ko sana pero di puwede.
Naririnig mo ba ang sarili mo?
Ilang taon kang kinupkop ni Mama 'tas ganito mo siya papasalamatan?
Lumandi kay Papa?
'Di iyan totoo!
Kailanman ay 'di ko nilandi ang Papa mo, ahas ka!
Itinuturing ko lang siyang kaibigan.
Tapos ka na?
Oo.
Paano ninyo siya nakilala? May nag-reto ba sa kanya?
Kapatid niya ang kasambahay ni Giannutri.
Nagtrabaho siya sa bayan pero 'di niya nagustuhan.
Nang mamatay si Adele, dito na siya tumira.
Pinag-hihinalaan ninyo ba ako?
Lahat naman.
Syempre, dahil wala kang masyadong pake kay Papa.
'Di ninyo nasisigurado. Bakit ko naman siya papatayin?
Mga 'di masayang kasambahay ang pangunahing aakusahan.
Bakit ninyo naisip na 'di ako masaya?
Sigurado ka tungkol sa mga aso.
Sigurado kang 'di sila tumahol kagabi?
'Di ako masyadong nakatulog kagabi. Masama ang kutob ko.
Bakit?
Kinakabahan si G. Marcello kagabi.
Nang dalhan ko siya ng tsaa…
Dinalhan mo siya ng tsaa?
Opo, bandang hatinggabi.
Paano namin masisigurong 'di mo siya pinatay?
Ikaw huling nakakitang buhay siya.
Anong nakakatawa?
-May alam kang ibang nakakita sa kanya? -Wala.
Wala akong rason para patayin siya.
At maaaring ako lang sa atin.
Maria!
Sinong nagsabi na puwede mo kaming kausapin nang ganyan?
Diyos ko po! Ninakaw nila ang mga bond ko!
-Ang mga bond! -Mama!
-Anong sinasabi mo? -Ninakaw nila!
-Ang panghabang-buhay kong ipon! -Diyos ko!
-May mamamatay tao rito! -Tita!
At saka magnanakaw!
-Hindi. -Mama!
Gusto mo ba ng maiinom, Lola?
Oo, kahit isang Negroni.
Masusunod, Señora.
Mga lintik sila!
Lola, nasa ilalim lang kasi ng kutson.
Ano?
Iyon ang unang lugar na titingnan ng magnanakaw.
Baka sinadya ni Mama na manakaw iyon.
Anong sinasabi mo?
Na sinadya mo silang mawala.
Gusto mong ibenta nang 'di ibinibigay ang hati ko sa mana.
Anong "mana"? Buhay pa ako.
Tingin mo ba magsisinungaling si Mama?
-Sobra ang pake niya sa mga bond na iyon. -Tinutulugan ko sila.
Oo na. 'Di ako umaalis ng kuwarto ko.
Sinungaling. Lagi kitang naririnig umaalis.
Natutulog ka ba?
Negroni ninyo po, Señora.
Salamat.
Matatakutin ako.
-At mabilis akong magising. -Nakakapagtaka para sa mabigat na babae.
-Nakakatawang buhay. -Anong sinasabi mo?
-Tulong! Huwag. -Wala.
Huwag po, Señora.
Diyos ko.
Ikaw ba?
-Ang alin? -Ang nagnakaw ng mga bond?
Akala ko kung ako ang salarin.
Mahiya ka. Ninakaw mo ang mga bond ni Mama para ibenta at angkinin ang tubo.
Agostina, makikinig sana ako sa'yo pero hindi na ako papayag maalipusta.
Alam nating pinakasalan mo si Marcello para sa pera niya't para makuha iyon.
Ano? Alam ng lahat na buraot siya!
-'Di naman. -Talaga ba?
-'Di. -Dahil mas buraot ka.
Nakita mo ba ang bahay na'to?
Anong masama rito?
Inantay ko pang mamatay si Marcello bago palitan ang mga wolpeyper.
-Mama, sumosobra ka na. -Sabagay, nakatira ka sa Milan.
At?
At nakatira ako rito sa museong ito!
Diyos ko po!
Mga 25 taon kasama ng lalaking humaharok na parang baboy.
Binigyan ko siya ng dalawang anak.
Ang tumandang magkasama ang hiling ko. Pero wala. Walang nagbago.
Walang kibo. 'Di gumagalaw. Bawat araw.
'Tas inaakusahan mo akong pineperahan ko lang si Marcello!
Mahiya ka naman!
Pupunta ako sa pulis.
Kung may arestuhin man sila sa atin, nararapat lang.
Mama, pero…
Walng pero-pero.
Gora mo…
Punta tayo sa lagayan ng alak?
Sige po.
Ayaw gumana ng makina. May pumutol ng mga kawad nito.
-Banal na aso! -Oo…
Pinapawalang-sala nito ang karamihan sa atin.
Anong pong sinasabi ninyo?
'Di ko nga alam kung nasaan ang makina.
Isa iyon sa mga linya sa nobela.
May pumutol ng mga kawad ng makina. Pero paano?
Tingin ninyo ba kaya iyon ni Mama?
'Di nga niya maabot ang kotse.
-Bakit ako? -Anong ibig ninyo pong sabihin?
Wala.
Pero baka kayong magkapatid ang nakakaalam kung paano gawin iyon.
Tama.
-Mukha ba silang mga mekaniko? -Wala pa akong lisensya.
Tita, 'di ako magtatanga-tangahan para 'di ninyo pagsuspetsahan.
Marunong akong magbukas ng hood. Pero 'di ibig sabihin ako ang salarin.
-May narito. -Saan? Diyos ko!
Bumalik iyong salarin.
-Magtago tayo sa taas. Tahimik. -Maria, ang Ming!
Iiwanan ninyo ba ako rito?
Oo!
Iyong plorera, ihahampas natin sa ulo niya.
Tiya!
Tulong.
Pasok.
Veronica.
Natakot ko ba kayo?
'Di ko sinasadya.
Bakit ka narito?
Sinong nagpapunta sa'yo?
Sinong hinahanap mo?
'Di ba ito magandang oras?
Tama kayo, wala nga siyang kabuluhan.
Wala nang mas pupurol.
Masamang biro man…
pero may tumawag sa akin isang oras na nakakalipas.
Ang sabi ay may pumatay daw kay Marcello.
Sinong magbibiro ng ganoon?
Sobrang nakakabahala.
At ngayong Pasko. Nakakabahala.
Ilang beses kong sinubukang tumawag
pero 'di ako makatawag.
Kaya pumunta ako mismo rito para manigurado.
Nasaan si Marcello?
Nakakatawa ang magbiro pero may hangganan ang lahat.
Makikiraan.
Marcello.
Ako ito, si Veronica.
Marcello. Buksan mo.
Kinandado ba niya ang sarili niya?
Buksan ninyo ito. Gusto ko siyang makita.
Patay na si Marcello.
"Patay"?
Kung gayon…
Sino? Iyong nasa telepono?
Lalaki o babae?
Babae.
Paano siya namatay?
May kutsilyo sa likod niya.
Paano mo nalamang kuwarto niya iyan?
Tama.
Gusto ko mismo siyang makita. Buksan ninyo ang pinto.
Hindi ako aalis hangga't 'di ko siya nakikita.
Kung iyon ang gusto mo.
Ang susi ay naroon sa may piano.
Alam ko ang daan.
Ayaw gumana ng susi.
'Di ito iyong tamang susi.
Kung puwede?
Heto.
May nagpalit ng susi.
Sino?
Baka ikaw.
Hindi mo sinagot ang tanong ni Mama.
Paano mo nalamang diyan natutulog si Papa?
Dati namin itong kuwarto.
Alam kong sa taas ang kuwarto ninyong dalawa
pero alam ko ring matagal na siyang natutulog dito.
Mali ka.
Binili ni Marcello ang bahay na ito noong nakatakda na kaming ikasal.
Sinamahan ko siya sa abogado.
Binili niya ito sa lola ko.
Ano?
Dati mo itong bahay?
Oo, ilang henerasyon.
Ang wolpeyper na ito ay pinili ng aking lolo sa tuhod.
Dinig ko na uso na ulit ang disenyong ito.
'Di ako kumbinsido.
Bata pa ako noon.
Ang papa mo ang nagturo sa aking mangabayo.
Ano?
Siya nagturo sa'yong mangabayo?
-Puwes, bahay ko na 'to ngayon, 'di sa'yo. -'Di rin 'to sa'yo.
Bakit?
Dahil kapag inaresto ka ng mga pulis,
wala ka ng oras matamasa ito.
Palagay na natamasa mo nga.
Veronica.
Madalas ka bang bumisita rito?
Hindi. Kailanman.
Sinungaling. 'Di tumahol ang mga aso.
Tama-tama na sa mga aso.
'Di sila pang-pangangaso. 'Di dapat umasa sa pang-amoy nila.
Mga aso sila. Kilala ka nila.
Ikaw siguro si Tita Agostina.
Porke't nagka-anak ang kapatid ko
dapat na ba akong kilalanin bilang Tita Agostina ng lahat?
Agostina, tama na. 'Di ito ang tamang oras para riyan.
Mama.
Maraming sinabi sa akin si Marcello tungkol sa'yo.
Talaga?
Anong sinabi niya? Naaalala mo ba?
Marami.
Sinabi ba niya sa'yo ang mga pagkakapareha namin?
Nagpalitan kami ng maraming libro.
Sa totoo lang, ikaw lang nagbigay ng mga libro sa kanya.
-'Di ako naniniwalang may tumawag sa'yo. -Bakit ako magsisinungaling?
Para magkadahilang pumarito.
Sino ka?
Esposito, Maria Concetta.
Bagong kasambahay.
Ganyan ba niyang tratuhin ang mga bisita ninyo?
Sa araw gaya nito, hinayaan namin siya.
Ikinagagalak ko kayong makilala.
Nagkakailala sana tayo sa ibang okasyon.
Magkita na lang tayo sa libing.
Hindi ka puwedeng umalis.
Bakit?
Dahil kahina-hinala ka rin.
Nakakatawa.
Mananatili ako.
Hanggang sa matapos ang bagyo ng nyebe.
-Ihahanda ko na ang tanghalian. -Amin na ang Ming.
Sino kaya ang salarin?
Ang 'di masyadong sawing asawa?
Ang munting rebelde?
Ang tapat na unang panganak?
-O ang lasinggerang buraot na biyenan? -'Di ako buraot.
O ang matandang dalagang hipag?
O ang dating kasintahan?
O ang bagong kasambahay?
O ang bagong kasambahay…
Kahina-hinala ka rin, Veronica. Gaya ng lahat.
Nakakalimutan mong kakarating ko lang.
Ano ngayon? Maaaring bumalik ka para lituhin kami.
Sigurado ako.
Isa sa inyo ang salarin.
May nakakalimutan kang isang tao.
Sino?
Ikaw.
Ako?
Nahihirapan kang ilagay ang iyong sarili sa aming lebel.
Ilang oras mo na kaming tinatanong. Kung kahina-hinala kami, ikaw din.
Kakarating ko lang nitong umaga.
Maaaring bumalik ka para lituhin kami.
Narito ka kagabi, 'di ba, Ate?
Sa kuwarto ni Papa.
-Wala. Anong sinasabi mo? -Narinig kita sa likod ng pinto.
Bandang alas-tres.
Susanna, totoo ba iyon?
Opo, narito ako.
Pero 'di ko siya pinatay. Paano ninyo naisip iyon?
Narito ka? Bakit? Bakit ka pa nagpanggap na kakabalik mo lang?
'Di ko alam. Akala ko magandang plano iyon.
-Para patayin siya? 'Di paghinalaan? -'Di, Tiya.
Para makausap ko si Papa nang tahimik at 'di n'yo nalalaman.
'Di iyan totoo!
Anong hindi? Alam mo gaano kahirap mapag-isa rito.
Pero pamilya tayo at malapit tayo sa isa't-isa.
At sinasabi natin lahat sa kapamilya natin.
Puwes, mali.
Kung nag-sarili na lang tayo na 'di naglalabas ng niloloob natin sa iba,
mas magiging maayos ang bawat pamilya.
Kung gayon, anong sinabi mo sa kanya?
Kinailangan kong magtapat sa kanya.
Para masabi ko sa inyo. 'Di pa niya nasasabi sa'yo, tama?
Hindi pa niya nasasabi. Patay na siya.
Ano, Susanna, sasabihin mo ba sa akin?
Sige po. Pasensya na.
'Di ko alam…
-Pakibuksan. -Pero 'di pa hatinggabi.
Tita.
Sige, kauna-unawa naman.
May patay man o wala, Pasko pa rin. Susunod pa rin tayo sa mga tradisyon.
Magkaka-anak si Marcello.
'Di sa akin.
'Di din sa akin.
-Kanino? -Mama.
Sa akin?
-Hindi, Mama. -'Di puwede.
Buntis ako.
Buntis ka?
Opo.
Hala ka!
Letseng araw 'to.
Handa na po ang tanghalian. Ihahain ko na po ba?
Maria, 'di pa Pasko.
-At walang dapat ipagdiwang. -Pero 'di po tayo nagdiriwang.
Inaalala po natin si G. Marcello sa pagkaing ipinaluto niya sa akin.
Dahil patay na si Marcello, magdiwang tayo.
Maari na ba tayong magsimula?
Sige, magsimula na tayo.
Ensaladang Olivier.
Masarap siya, pero mabigat sa tiyan.
Masarap.
Malambot.
Cocktail na hipon.
Kalabasang ravioli.
Nakakatakam!
Sarap, 'di ba?
Ang sarap.
Letsong pugo na may kasamang Mostarda di Cremona.
Diyos ko po.
Mag-toast tayo.
Ang sarap.
Ang sarap mong magluto.
Salamat, Señora.
Saan ka natutong magluto?
Sa lola ko po, sa mga libro.
Nakaka-gaan ng loob.
'Di ba mahirap sa'yo na makulong rito, malayo sa lahat?
Hindi po.
Hindi po mahirap.
Naiintindihan ko.
Naiintindihan mo? Anong kailangang intindihin?
'Di siya nagtrabaho rito para sa'yo.
May iba pang rason.
Opo, totoo.
Narito ako para kay Marcello.
Pero dahil patay na siya,
mas maiging umalis na lang ako.
Mawalang-galang na po.
'Di ko naiintindihan.
Sila ni Marcello ay…
-Diyos ko, hinimatay na naman siya. -Tita.
Nakakairita.
'Di ko kailanman nakutoban.
Ang galing ninyo.
Isang bagay lang ang ikinagulat ko.
Napaka-ordinaryong babae mo.
Baka pagod na siya sa mga dakilang babae.
Malamang binayaran ka niya.
Pera na lang lagi ang nasa isip ninyo.
Pero hindi.
Maaaring ikagulat mo pero masaya akong makasiping siya.
Bueno.
Sasabihin ko sa pulis na may kinikita ka tuwing gabi
at alam ng lahat.
Sasabihin ko rin sa pulis na may kinikita ka tuwing gabi
at alam ng lahat.
Tumigil ka na. Kung sabagay, nakinabang ka rin naman.
Anong sinasabi mo?
Ginawa ko ang ayaw mo nang gawin.
Kasama si Marcello.
Bakit mo siya hinayaang umalis?
Maaaring siya ang salarin.
Palagay mo, saan siya pupunta?
May bagyo sa labas. Babalik siya.
Sino iyon?
Dahan-dahan.
Maria.
Ang tarangkahan.
May nagkandado nito gamit ang malaking kadena.
Nakakulong tayo.
-Mama. -Mahabaging Poon!
Gaya ng mga nobelang pang-misteryo.
May salarin sa atin.
Pero nakakatulong sa kanya ang pagsisinungaling ng iba.
Para sa mga dahilang walang kinalaman sa krimen.
Kaya kung aalamin natin kung sinong salarin,
kailangang sabihin ng lahat ang kanilang mga sikreto.
Sinong mauuna?
-Sinabi ko ang sa akin, 'di ba? -Ako rin.
Ako rin.
Puwes, ako.
Pero hindi ko 'to sikreto.
Kay Agostina.
Ano?
Sa'yo ata ito.
O sa halip, isinulat mo para kay Marcello.
Iniwan niya sa librong ibinigay niya kay Marcello.
Asa kang nagbabasa si Marcello.
Ibinigay niya sa akin nang 'di binubuksan ang libro.
'Di niya namalayang may liham sa loob.
Kung gayon, 'di nabasa ni Marcello?
Nabasa niya.
Ibinigay ko sa kanya at pinagtawanan niya.
Pinagtawanan niya?
Agostina, guwapong lalaki si Marcello.
Kaakit-akit, ma-appeal…
Pero walang pakiramdam.
Kung gayon, Tita, 'di lang kaibigan tingin mo kay Papa.
Mahiya ka. Gusto mong agawin si Papa.
Hindi!
Pumunta ako sa kuwarto niya
para sabihing ikinakahiya ko ang isinulat ko.
Pumunta ka sa kuwarto niya?
Oo.
Para hilinging kalimutan niya ang ilan sa mga ginamit kong salita.
Kailan? Bago o tapos siyang dalhan ni Maria ng tsaa?
'Di ko alam.
Baka bago. Wala kong nakitang bandehado.
-At papaniwalaan ka namin? -Oo.
Nagsasabi ako ng totoo.
'Di ako makahinga. Mama, ang gamot ko.
Nasaan ang gamot?
May kahon sa mesa sa tabi ng kama.
Malaking kahon. Naroon lang iyon. Dali.
Hinga ka lang.
-Margherita. -Oo?
-Patawarin mo ako. -Huwag kang mag-alala. Ayos lang.
Kung mamamatay ako…
'Di ka mamamatay. Maniwala ka. May oras ka pang saktan ako.
Nasaan na ang gamot? Paki-bilisan.
-Wala roon. -Ano? Naroon lang iyon.
-Wala doon iyong kahon. 'Di ko alam. -Letse.
-Ako na kukuha. -Mama!
Mama!
Himala!
Heto na!
-Lola! -Nakakalakad na ako.
Pero hapo na ako.
Saan mo nakita? Hinanap ko sa bawat kuwarto.
Sa kuwarto ni Mama, sa ilalim ng kama niya.
-Ano? Sa kama ko? -Margherita!
Naiintindihan ko, Ate. Kung sinubukan mo akong patayin, marami kang rason.
Tumigil ka nga!
May nag-set-up sa akin.
Ba't ka sa akin nakatitig?
Tingin ko'y di magagawa ng mga anak ko o ni Mama
na ilagay sa panganib ang buhay ni Agostina
para mapag-hinalaan ako.
Pamilya tayo, 'di ba? Sa kabila ng lahat.
At si Maria…
Naagaw na niya ang asawa ko. Pakiwari ko'y di na niya ako sasaktan.
'Di naman po, Señora.
Kaya…
ako na lang ang natira.
Oo, ikaw na lang natira.
Palagay kong alam mong balak ka niyang idagdag sa huling habilin.
Hindi ko alam.
Oo, alam niya.
Narito ka kagabi. Narinig kita. Pinag-uusapan ninyo iyon kagabi.
Noong kukuhanin ko na ang tasa,
narinig ko silang nag-uusap kaya 'di ako pumasok.
Paumanhin, pero ikaw ang huli niyang nakasamang buhay.
Totoo. Narito ako kagabi.
Pero 'di ko siya pinatay.
Ikaw lang ang makikinabang kung makulong ako.
Dahil alam mo na nais ni Marcello akong isama sa kanyang huling habilin,
pinigilan mo siya bago pa niya gawin.
Hindi iyan totoo.
'Di ko alam kung nakapunta na siya sa abogado.
Kung binago niya ang habilin, ako ang pangunahing suspek.
Pero kung hindi niya ginawa, ikaw.
Sinong nakakaalam?
Alam ko.
Sinabi niya sa akin kagabi.
'Di pa niya nababago ang habilin niya.
Noong sinabi kong buntis ako, sinabi niyang mabuti't sinabi ko
dahil ngayon siya pupuntang abogado para isama ang anak ko.
Magaling.
Ikaw ang nakakita ng gamot ni Agostina sa ilalim ng aking kama.
Alam mo ang tungkol sa abogado? Naghihiganti ka ba sa akin?
-Mama, sinasabi ko lang ang totoo. -Parang hindi.
Napakagandang paraan para 'di ka pagsuspetsahan
na sabihing tataasan ng ama mo ang mana mo.
-Wala akong pake sa pera. -Talaga ba?
Sinong susuporta sa batang iyan?
Wala akong nakikitang lalaki, 'di ba? O nagtatago lang siya kung saan?
Huwag mo siyang sisihin. Parehas lang naman ang nangyari sa inyo.
Mama, anong sinasabi mo? Lasing ka ba?
'Di mo ba naaalala noong makilala mo iyong matangkad na…
Mama!
Halika.
Imposibleng mai-iwas siya sa alkohol.
Sabi niya hapong-hapo na siya.
Bueno…
-Mama? -Ano iyon?
Anong ibig sabihin na nangyari rin sa'yo?
Wala, wala iyong ibig sabihin.
'Di ka dapat nakikinig sa lola mo mapa-lasing man siya, o hindi.
Mama.
Wala kang dapat malaman.
Ang tanong ay 'di kung kailan ka ipinagbuntis
pero kung kanino.
-Caterina, anong sinasabi mo? -Bakit? Hindi ba totoo?
Si Papa…
'di ko siya ama?
Alam ba ni Papa?
Alam niya.
Tatlong buwan akong buntis nang kami'y magkakilala, 'tas nagpakasal agad.
Bakit niya ginawa iyon?
Siguro dahil maganda ako.
Medyo may pera ang lolo mo noon
at kinailangan ng Papa mo nga dote para mabili ang gusto niyang bahay.
Pero naging mabuti siyang ama.
Minahal ka niya bilang tunay na anak. 'Di ka niya itinuring na iba kay Caterina.
'Di iba ang trato niya sa'yo kay Caterina. Umo-oo ako lagi sa kapritso niya.
Ang tunay kong ama…
Sino siya?
Ang una kong pag-ibig.
Si Umberto.
Namatay siya sa aksidente.
Walang araw na lumipas na 'di ko siya naiisip.
Lalo kapag nakikita kita.
Kapag ngumingiti ka, kamukhang-kamukha mo siya.
Kung gayon…
nalulungkot ka kapag nakikita mo ako?
Hindi. Syempre hindi.
Ikaw ang buhay na patunay ng aming pagmamahalan.
Noong pumasok ka sa kuwarto ko, tumingin ka sa ilalaim ng kama.
Opo.
Nakita ko ang mga bagahe.
Aalis ka po ba?
Nag-hihintay ako ng tamang panahon.
Tinatapos ko lang ang Pasko.
Masisira iyong suklay.
Diyos ko!
Mabuti nga. Parang dayami ang buhok ko.
Dayami!
Pakiramdam ko nag-iisa ako.
'Di ka nag-iisa. Meroon kang pamilya.
Napaka-sayang pamilya.
Sana 'di na lang ako nagka-puso. Para 'di ako masyadong masaktan.
Kahit si Susanna ay mas may karanasan kesa sa akin.
Si Caterina lang ang natitira.
Balang araw, ako na lang ang birhen dito, kami nitong langis.
Paano mang-akit ng lalaki?
Paano iyon gawin? Maria, puwede mo ba akong turuan?
'Di mahirap mang-akit ng lalaki.
Ang mahirap ay ang umikot ang mundo mo sa kanya.
Syempre.
Pero iisipin ko iyan pagkatapos.
Ngayon, kailangan kong solusyunan ang pangunahing problema.
Kailangan mong lumabas. Lagi kang nakakulong dito.
Tama.
Saan dapat ako pumunta?
Mamasyal ka.
Mag-aral ka. Kumuha ka ng leksyon sa French, sayaw…
Sa gayon, may makikilala ka.
Saan ka pa makakakilala ng kasintahan?
-Dito. -Mismo. At 'di iyon tama.
Tama, hindi iyon tama.
Pero walang pumapansin sa akin.
Wala ako noong 'di maipaliwanag na alindog ng karikitan.
'Di ako sumasang-ayon.
'Di mo lang alam paano dalhin ang sarili mo.
Talaga?
Bueno, 'di ko alam.
'Di naman ako gaya ng nasa mga nobela na 'pag tinanggal ang kanyang salamin
ay bigla na lang magiging maganda.
Kapag tinanggal ko ang aking salamin…
May salamin man o wala…
Mas tungkol…
Alam mo, mas tungkol sa pag-ngiti iyon. Magandang ngiti, tindig…
Paniniwala. Dapat lagi mong maramdamang maganda ka.
Lagi.
Kahit kapag nagsisimba?
Lalo na kapag nagsisimba.
Ano sa tingin mo dahilan nila sa pagsimba?
-Makinig sa pari? Hindi. -Hindi.
Naroon sila para manipat.
Sa totoo lang…
naninipat din ako minsan.
Kita mo?
Kailangan nating mag-ayos sa harap ng Diyos.
"Mag-ayos."
Tingnan natin kung anong meroon ka.
Bale…
Sa tingin mo ba, meroon akong…
'di nalalamang potensyal?
Marami.
WHITE NIGHTS FYODOR DOSTOEVSKY
Nasaan si Veronica?
'Di ko alam. 'Di ko siya nakikita. 'Di niyo ba siya kasama sa taas?
Hindi.
Tumakas kaya siya?
Sabi ko na nga ba siya iyon.
Mama, kanya ito.
Oo.
Sandali.
Buksan natin. Baka narito ang susi sa kuwarto.
-Tama. -Sige na.
Tahimik lang.
Bitawan mo. 'Di dapat matanggal mga bakas ng daliri niya.
Anong sinasabi mo?
'Di ko alam. Naisip ko lang.
-Nakita ninyo ba? -Opo.
Tita Agostina.
Tita Agostina?
Tawagin ninyo akong Tina.
Ang ganda mo. Anong ginawa mo?
Gumagawa ng mga himala ang mga babae.
Oo, napansin namin.
Ang galing ko, 'di ba?
Oo.
Napakagaling.
Narito ka na.
'Di ka pala umalis.
Nasa banyo ako.
Naiwan mo ang lukbutan mo.
Pinagkakatiwalaan ko kayo.
Tiningnan namin ang laman.
Hoy, sandali!
Gaano ko katagal naagaw ang atensyon ninyo? Kalahating minuto?
At anong nakita ninyo?
Baril.
Baril?
Sino ang babarilin ko?
Si Marcello, halimbawa. Sakaling walang kutsilyo.
'Di pa ako nakahawak ng baril buong buhay ko. Wala akong bakas ng kamay diyan.
Una, iyong gamot sa ilalim ng kama mo.
Ngayon, baril sa lukbutan ko.
Sine-set-up tayo ng salarin.
Isa-isa.
Pinaglalaruan tayo ng salarin.
Diyos ko po!
Hala!
-Kunin ninyo ang Ming. Ngayon din. -Saan ko mahahanap iyon?
Mga señora.
Tama na. Wala tayong telepono o kotse.
Malayo tayo sa mga pulis at madilim pa.
-Tama na'to. Umalis na tayo. -Tama, pero paano?
'Di ba nakakandado ang tarangkahan?
Puwede nating akyatin.
'Sus ko po! Paano?
Tara, tingnan natin.
Tama, tayo na.
Sasama ako. Kukuha ako ng balabal.
Mananatili ako rito.
Dito ka lang. Matyagan mo siya.
Gusto mo ng isa?
Wala itong lason.
Salamat.
'Di dapat iyan ang ipagpasalamat mo.
Ano, kung gayon?
Una, para sa pagbubunyag ko ng sikreto ni Agostina, at 'di ng sa'yo.
Anong sinasabi mo?
May kalaguyo ka.
-Talaga ba? -Oo.
'Di ko alam kung sino pero sigurado akong meroon.
Kaya tingin mo pinatay ko si Marcello?
'Di ko iyan sinabi.
Kung gayon, bakit mo nasabi?
Gusto kong makitang aminin mo.
Isang pagbabanta.
Isang pag-uusisa.
'Di ka mukhang sawing balo.
Mali ka.
Sobra kong minahal si Marcello.
Naniniwala ako sa'yo.
Pero hindi siya ang tunay mong mahal.
Maaaring ganoon din ako sa kanya.
Nakapag-impake na ako.
Lilisanin ko na sana siya bago mag-bagong taon.
Sinabi ko sa kanya kagabi.
Nakakatawa, ano?
Aalis ka ba para makasama ang tunay mong pag-ibig?
Hindi.
Bueno, oo.
May lalaki ako.
Masaya ako.
Pero aalis ako para mapag-isa.
Ang pangarap ko ay ang umuwi sa gabi…
at madatnan itong walang laman.
'Di ko alam paano ka nagtagal ng 25 taon.
'Di ako bagay sa buhay may asawa.
Kapag nagiging seryoso, mag-iimpake ako at aalis.
Paris?
At ang buong mundo.
At ngayon? May kasintahan ka na?
May pagkakaintindihan kami ng isang lalaki.
Gusto kong sabihin sa'yo kung sino pero parang 'di dapat.
Sabihin mo muna ang sa'yo.
Kilala ko ba siya?
Oo.
-Hindi si Marcello, tama? -Syempre hindi.
At kilala ko ang sa'yo?
Oo, sa tingin ko.
Ikaw maunang magsabi.
Hindi. Ikaw mauna.
-Sabay nating sabihin? -Sige.
Sa bilang ng tatlo.
-Isa. -Isa.
-Dalawa. -Dalawa.
-Tatlo. -Tatlo.
-Si G. Giannutri. -Si G. Giannutri.
Hala.
Letse ka. Letse…
-Kailangan mong angkinin lahat ng akin? -Nauna ako kay Marcello.
Bitawan mo ako!
Tingin ko, kaya natin.
Sa tingin ko rin.
Subukan nating umakyat?
Tara, akyat tayo.
Sinong mauuna?
Ako na.
-Mag-ingat ka, Cate. -Oo.
-Nasugatan ang kamay ko. -Bumaba po kayo, Señorita.
-Bumaba ka na. -Baba ka.
Oo nga.
Malakas ang bagsak ng nyebe. 'Di natin kaya.
Subukan natin bukas ng umaga.
-Sige. -Balik na tayo.
-Oo. -Nilalamig na ako.
Si Mama ba iyon?
Diyos ko po.
Baka bumalik ang salarin.
Tara na.
Tumigil na tayo sa pag-aaway.
Bakit?
Malinaw na pareho tayo ng gusto.
Nagitla rin ako.
Magkaibang-magkaiba tayo.
Halikan mo ako.
Ano?
Naka-halik ka na ba ng babae?
Hindi.
Ako rin.
Kaya halikan mo ako.
Pero bakit?
Para malaman ko anong pakiramdam na mahalikan ka.
Subukan natin.
Mama!
Mahabaging langit…
Caterina, paki-kuha ng lola mo.
Ano?
Sa may bodega.
Naroon pa rin siya?
Oo, sa tingin ko.
Tara.
Lola, ayos ka lang po?
Masakit dito.
-May maiinom pa ba? -Tingnan po natin.
Makinig ka. Ang mama mo ang salarin.
Kilala ko na kung sinong salarin.
-Talaga? -Oo.
Ayaw kong ako ang mag-sabi ng nangyari.
Gawin mo ng kusa. Oras na para magsabi ng totoo.
Kung gayon.
Isang kuwentong Pasko.
Noong unang panahon, may lalaking naliligiran ng pitong babae.
Kagabi, natulog ang lalaki.
At ang kalbaryo niya sa mga babae ay nagsimula.
Gaya ng nangyayari gabi-gabi.
Pero ngayon, ang anak niyang si Caterina ay nagtatago sa likod ng kurtina.
Nakita at narinig niya lahat.
Ito ang nangyari.
Bandang 10:00 ng gabi…
Unang eksena.
Hindi. 'Di ko ibibigay sa'yo.
Ang kanyang byenan na lagpas sampung taon naninirahan sa bahay niya
ay 'di ibinigay ang kanyang mga bond.
Ikalawang eksena.
Marcello.
Bandang 10:30, pumasok ang kanyang hipag na si Agostina at nagmakaawang
kalimutan ang mga isinulat niya sa kanya.
Asa ka namang maaalala niya.
May isa pa siyang problema.
Gusto niya lang na umalis siya.
Marcello, gusto ko lang… Marcello.
At bandang 11:00, nagsimula ang delubyo.
Sinabi ng asawa niyang aalis na'to.
Inaantay niya lang matapos ang Pasko para sa anak niya.
Tatapusin ko lang ang Pasko, pero wala na ko sa bagong taon.
Nakapag-impake na ako.
Gusto ko nang umalis. 'Di ko na kaya.
-Patawad. -Gandang pamasko, Mama.
Hatinggabi, dumating ang tsaa.
Kasama noon, si Maria.
Mga 1:00, pagkagaling muli sa banyo, sumubok ulit si Agostina.
Marcello.
Pero ngayon, 'di na siya pinapasok ni Papa.
Mga 1:30, dumating si Veronica.
Dumarating siya kailan niya gusto dahil may susi siya.
Kailangan niya ng pera. Babalik siya ng Paris.
Pangako, babayaran kita. Dali na.
Pinag-usapan nila ang kanyang habilin.
Huli, 3:00, ang malaking balita.
Dumating si Susanna para ibigay ang balita.
"Magka-kaanak na ako, Papa. 'Di sa tulong ng Banal na Espiritu."
Patawad, Papa.
Patawarin mo po ako.
Sa puntong iyon, ako na lang ang natira.
Lumabas ako mula sa kurtina at sinabi kong narinig ko lahat.
At pagbabayarin ko kayo.
-Anong sinasabi mo? -Magbabayad kayo.
Mga bruha kayo.
Hoy!
Pagod na si Papa. 'Di na niya kaya.
Alam ninyo ba ang sinabi niya sa akin?
"Ang saya sigurong mamatay."
Sinabi niya iyon?
Opo, sinabi niya.
Paulit-ulit niya iyong sinabi.
Sabi ko, "Sige, Papa, kung gusto mo, tutulong ako."
Diyos ko po.
Pinatay mo siya.
Walang pumatay kay Marcello.
Dahil 'di siya patay.
-Masaya naming pineke ang kamatayan niya. -Ano?
Para marinig niya sa likod ng pintong iyon kung ano talagang tingin ninyo sa kanya.
Gusto niyang malaman kung sino ang maghihinagpis.
Kung sinong pag-uusapan ang pera.
Sinong tungkol sa pag-ibig.
Dahil pupunta siya dapat sa abogado para malaman paano baguhin ang habilin.
At ang tanging paraan ay…
mamatay.
At tinulungan mo siya.
Wala naman akong ibang gagawin.
Gumamit ako ng Mercurochrome para gumawa ng dugo at sirang kutsilyo.
'Tas tinawagan ko si Veronica.
Pinutol ko ang mga alambre ng telepono.
Pati na rin ang sa makina.
'Tas kinandado ko ang tarangkahan.
Itinago ko ang gamot ni Tita Agostina sa ilalim ng kama ni Mama.
Ninakaw ko ang mga bond ni Lola.
At tinaniman ko ng pekeng baril ang lukbutan ni Veronica.
Ako rin nga pala ang nagpalit ng susi.
Para 'di kailangan ni Papang buong araw naka-bulagta.
Napag-isipan mong maigi lahat.
Maliban sa may nakakakita sa kanya sa bintana.
Kung gayon, buhay si Marcello.
Buhay siya.
Oo, buhay siya.
Papatayin ko ang hayop na iyon.
Tutulungan kita.
Buksan mo iyan! Hayop ka!
Pinagtatawanan mo ako, ano?
-Lintik ka! Tinatawanan mo ako! -Buksan mo!
'Di mo makukuha ang mga bond ko.
Amin na ang susi.
Ikaw bata ka. Nakakalungkot ang kabataan ngayon.
-Buksan mo ang pinto! -Opo.
'Di ba tayo nagpapa-dalos-dalos?
Manahimik ka! Disgrasyada! Buntis ka at 'di mo kilala ang ama.
-Nasaan siya? -Doon.
Nagtatago siya sa asotea.
Ingat.
-Papa. -Hala.
Diyos ko po. Namatay ba siya ulit?
Sinubukan naming pumasok para pigilan siya pero huli na ang lahat.
Tumalon siya mula sa asotea.
May ideya ba kayo kung bakit siya nagpakamatay?
Alam ng lahat na may pinansyal siyang problema.
Kailanman, 'di siya magaling sa negosyo.
Humingi pa nga siya sa akin ng pera.
Sa akin, matandang walang pera.
Paano niya iyon nagawa?
Sige. Kung may iba kayong maalala, ito ang aking numero.
Salamat.
"Inspektor Giovanni Rigoldi."
Giovanni Ripoldi po.
Ah, Ripoldi.
Kung gayon, kung may maalala akong detalye…
puwede kitang tawagan?
Kung may iba kayong maalala, kailangan ninyo akong tawagan.
Kailangan ko.
Agostina Caccia.
Ikinagagalak kitang makilala.
Palagay ko nakatira ka malapit sa lawa.
Opo, sa may bayan.
'Di ka gaanong kalayo, kung gayon.
Mauuna na ako.
-Sige. -Mga binibini.
Señora.
Señorita.
Mawalang galang na po.
Anong ginagawa niya?
Tumabi ka. Sasagasaan ka niya.
-Ano? -Tabi!
-Tita. -Tita?
-Tita… -Halika.
Caterina.
'Di maganda ang inasal mo.
Nagtutulungan ang mga babae, hindi pinag-aaway.
Kahit na hilingin ng lalaki?
Lalo na kapag hiniling ng lalaki.
Bueno, kung hilingin ng lalaki…
Tingnan mo ang sarili mo. Mukha kang bayarang babae.
Patawad, Mama.
Patawad sa inyong lahat.
Sa kabilang banda, ang guwapo niya.
-Sino? -Sino?
Si Inspektor.
Lapitan mo siya, at babalatan kita nang buhay at gagawing bagahe.
At tutulungan ko siya.
Susanna. Napaisip ako…
Anak ba iyan ni Giannutri?
Hindi! Anong iniisip mo?
Anong iniisip mo?
-Hindi? -Hindi! 'Di ako desperada!
Habang buhay ba akong grounded?
Oo.
Ano nang gagawin natin ngayon?
Anong ibig mong sabihin?
Puwede tayong uminom, ano sa tingin ninyo?
Tayo, ang bahay… Ano na't ngayong patay na si Papa?
Babalik ako ng Paris. Wala akong magagawa rito.
'Di ko alam. Kailangan kong mag-isip.
Ako rin.
Napapaisip ako.
Gusto ko uling makita si Inspektor.
Puwede tayong lahat manatili rito.
Alam kong 'di ko ito bahay at kasambahay lang ako.
Pero masaya ang may kasama.
Mahilig akong magluto, mahilig kayong kumain…
Mahilig akong uminom.
Kung sabagay, may minana tayo kay Marcello.
At ang bahay na'to.
Kung ganyan ka mag-isip, baka manatili ako.
Babawiin ko ang kuwarto ko.
Tama. Punuin natin ng buhay ang basurang ito.
Meroon tayong mana. Meroon akong mga bond.
At 'di magtatagal, magkakaroon na rin ng…
sanggol.
Mag-toast tayo?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Anthony Nash O. De Leon