Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jeszcze kawałek dalej. Tak.
Pierwsza ulica po prawej.
Pani bagaż?
Proszę zabrać pod drzwi.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Panna Susanna?
Tak. A pani?
Maria, nowa gospodyni.
Miło mi panią poznać.
Racja. Wspominał o pani.
- Kto? - Ojciec.
- Naprawdę? - Tak.
W listach.
Proszę zostawić bagaż. Zabiorę go później.
Dziękuję.
Wesołych świąt. - Wzajemnie.
- Miała być pani na obiad. - Złapałam wcześniejszy pociąg.
Więc jestem.
Mogę wejść?
Proszę.
Rachele…
Pani Rachele…
Jestem poborcą podatkowym.
Ty idiotko!
- Cześć, babciu. - Cześć.
Od zawsze wiedzieliśmy, że jesteś idiotką, ty idiotko.
- Jak się masz? - A jak myślisz? Wciąż tu jestem.
- Obserwuję i czekam… - Na śmierć. Tak, wiem.
Pewnie, dokuczaj mi. Chciałabym cię zobaczyć w moim wieku.
Wciąż bolą cię nogi?
Nie chodzi o nogi. Dla wszystkich jestem ciężarem.
Zawsze muszę o wszystko prosić.
Nie mogę nic zrobić sama.
Maria, podaj mi tabletki. Dziękuję.
Oczywiście.
Jak leci?
- Jakoś leci. - Nic się nie zmienia?
Nigdy.
- Mamo! - Susanna. Co ty tu robisz?
Nie miałaś być po południu?
Przyjechałam wcześniej.
Kto cię przywiózł?
Złapałam taksówkę.
Ale się zmieniłaś.
- Minęło ledwo pół roku. - Tak, ale jesteś jakaś inna.
Może to Mediolan.
Tak. Może to Mediolan.
Paliłaś.
- Nie! - Czuję papierosy.
- Papierosy? - Tak.
To pewnie ten taksówkarz. Palił przez całą drogę.
No dobrze.
Tata w ogrodzie?
W jakim ogrodzie?
- W ogóle nie wychodzi. - Zachorował?
Ależ skąd. Po prostu się rozleniwił.
Możesz go obudzić.
- Dobrze. - Śpi tam.
- W pokoju gościnnym? - Tak, już przywykliśmy.
Prawda.
Tak głośno chrapie. Doprowadzał mnie do szału.
Proszę.
- Poznałaś Marię? - Tak, otworzyła mi drzwi.
Jest z nami od trzech miesięcy.
Zrobić śniadanie dla pana Marcella?
Nie, niech odpocznie. Dziękuję.
Ja nic nie jadłam od rana.
Przygotujesz mi coś?
- Tak jest. - Dziękuję.
Jak się spisuje?
Biorąc pod uwagę, że wybraliśmy ją w pośpiechu,
bo nie było Adele…
jest w porządku.
Ale jej potrawy…
Używa za dużo soli, za dużo oleju i za dużo czosnku.
- Jest z południa. - Jasne.
- Nie przeszkadza ci, że taka jest? - Z południa?
Nie, mamo. Jest piękna.
- Co z tego? - Nie wiem.
Budzisz się rano i widzisz ją przed sobą.
Adele też była piękna.
Ale miała 70 lat.
- Naprawdę? - Co się z nią stało?
Oszalała na punkcie mycia okien.
- Okien? - Tak.
Wciąż jej powtarzaliśmy: „Uważaj, bo spadniesz”.
- I co? - I spadła.
- Spadła? - Śniadanie gotowe.
- Co będziemy jeść? - A ja nie będę jeść śniadania?
- Ty to zrobiłaś? - Oczywiście.
Kobieta pełna zalet.
Powinnaś widzieć, jak obiera jabłka.
Odkrawa dwa centymetry. Nie zostaje zbyt wiele.
Ale to nie ona za nie płaci.
A kto płaci?
Sugerujesz coś, kochana?
Ależ skąd.Nigdy.
Bonjour, maman.
Ciocia Agostina!
Cześć, Susanna. Witaj.
- Witaj, siostro. - Witaj.
Jak się masz?
Twoja siostra paliła lampę do późna, więc nie mogłam spać.
Kłamcy idą do piekła, ciociu.
Caterina!
Mała diablica.
- Już jesteś? - Przyjechałam wcześniej.
Chciałam was zobaczyć.
Tęskniłam.
Gdyby ciocia spała, nie musiałaby myśleć o mnie.
Spałabym, gdybyś w nocy gasiła lampę.
Zasnęłabyś, gdybyś wciąż nie biegała do łazienki.
Dzięki, mamo.
Więc nawet tego mi nie wolno?
Nie gniewaj się, ciociu.
To jej wina.
Lubi mnie dręczyć. Jest opętana.
To normalne. Jest Wigilia.
Byle do północy.
Czas obudzić waszego ojca.
Maria, zaniesiesz mu kawę? I powiedz, że jest Susanna.
Tak jest.
Panie Marcello?
Cioci się nie polepszyło.
Nie. Wciąż ma cięty język.
Nie otwiera.
- Pan nie otwiera. - Wejdź. Jest prawie głuchy.
Maria?
- Co jest? - Co to było?
- Co się stało? - Pan Marcello…
- On… - Co?
Nie żyje.
Jak to?
Ktoś wbił mu nóż w plecy.
- Ciociu! - Nie…
Mamo, Marcello…
- To niemożliwe! - Spokojnie.
Niemożliwe!
- Nie do wiary. - Mamo…
Mamo…
Zacięły się.
Zamknęłam je. Nikt tam nie wejdzie do przyjazdu policji.
Oszalałaś?
- To miejsce zbrodni. - Caterina…
- Daj mi ten klucz. - Nie.
Daj klucz!
- Caterina… - Daj mi klucz.
Może on nas potrzebuje.
On już nikogo nie potrzebuje.
Bo nie żyje.
Nie…
Może morderca wciąż tu jest.
Ciociu!
Ciociu.
- Ciociu Agostino? - Agostina, obudź się.
Spróbujmy tego.
Nie budzi się.
Na Boga! Co to było?
- Sole trzeźwiące. - Kręci mi się w głowie.
- Maria… - Nie, jestem Susanna.
Pardon.
Maria, mogłabyś wezwać lekarza?
Chyba zemdlałam.
- Tak. - Nie, dość tego.
Kto cię tu utrzyma, skoro Marcello nie żyje?
Mon Dieu… Marcello nie żyje?
- Mój Boże. - Zostawcie ją.
Będzie cicho.
Biedny Marcello. Nie układało mu się w interesach.
Ale nie sądziłam, że posunie się do czegoś takiego.
Do wbicia sobie noża w plecy? Raczej nie zrobił tego sam, mamo.
Czytałam gdzieś, że depresja…
Wiem, że nie chcą panie tego słyszeć,
ale pan Marcello został zamordowany.
Musimy wezwać policję.
Tak, Maria. Świetnie. Jak dobrze, że tu jesteś.
Ty jedna myślisz trzeźwo.
Dobrze. Tak.
Mamo, nie pij!
Co?
Właśnie straciłam zięcia.
Wezwę policję.
- Ktoś przeciął kabel. - Co?
- Słuchajcie… - Co to było?
Okiennice Cateriny. Wszędzie je poznam.
- Zamknę je. - Nie, zaczekaj.
To niebezpieczne. Morderca może wciąż tu być.
Mój Boże, zawał.
Dostałam zawału.
Moje serce…
Ktoś musi iść na górę.
I zamknąć okiennice!
Wysyłacie najmłodszą?
- Ledwo przyjechałam. - I co?
Z chęcią bym poszła, ale…
Rozumiem. Ja pójdę.
Maria.
To unikat.
Tylko w ostateczności.
- Mamo! - Co?
To przecież Ming.
Daj spokój, mamo. Wystarczy.
Mamo…
Chodźmy zobaczyć.
Bez obaw.
Nikogo tam nie ma.
Sprawdziłaś szafy?
Tak. I pod łóżkami.
- A za drzwiami? - Też.
W skrzyniach?
Chce pani sama sprawdzić?
Tylko pytam.
Szczerze mówiąc, myślałam o psach.
O psach? Jakich psach?
O naszych. Nie szczekały całą noc.
- I co z tego? - Szczekają na każdy hałas.
A skoro nie szczekały, nikt obcy nie mógł wejść do domu.
Więc morderca znał ten dom.
- Tak. - Maria, proszę.
- Co? - Waza Ming.
- Proszę. - Mój Boże.
- Herbaty? - Tak.
Przygotuję.
Co się stało zeszłej nocy?
Nic nadzwyczajnego.
To wątpliwe, skoro tata nie żyje.
Wysilcie się. Liczy się każdy detal.
Kto ostatni używał telefonu?
Chyba ja.
O siódmej złożyłam zamówienie na drewno.
Kiedy je przywieźli?
Wcale. Obawiali się śniegu.
Więc o siódmej telefon działał.
Tak.
Więc morderca wciąż tu był.
To okropne.
Kto miał żal do taty? Z kim ostatnio robił interesy?
Nie wiem.
Nie mówił o pracy.
- Babciu. - Tak. Co?
Mówiłaś, że mu się nie układało.
Tak, był spłukany.
- Nie! Co „nie”?
Przecież był spłukany. Nawet poprosił o moje obligacje.
Nie wierzę, że to zrobił.
Tak było.
Nawet się wściekł, bo nie chciałam mu ich dać.
Czemu mu ich nie dałaś, skoro był zdesperowany?
I tak tylko leżą pod materacem.
Skąd wiesz, gdzie je trzymam?
To przecież oczywiste!
Poza tym to nie żadne miliony.
Może i nie.
Ale to niezła sumka.
To czemu nie dasz ich rodzinie, która cię ugościła?
Wyrzucasz nam swoją gościnność?
Tydzień to gościnność. Dziesięć lat to zasiedzenie!
Mamo!
- Co? - Wybaczcie. Nie mówi poważnie.
Przepraszam.
To te emocje.
Miał problemy z dostawcami?
Nic nam o tym nie wiadomo.
Dogadywał się nawet z nowym partnerem.
Nowy partner?
Tak.
Wszechobecny pan Giannutri.
„Wszechobecny”?
Cały czas wpada do nas na kolację.
Odkąd Maria gotuje.
Nie bądź głupia.
Przychodził też, gdy ja gotowałam.
A kiedy gotowałaś?
Caterina, proszę.
Miał jakiś żal do taty?
To raczej nie on.
Pan Giannutri ma w domu koty. Gdy tu przychodzi, psy szaleją.
Gdyby to był on, wyczułyby go.
To prawda. Tak. Dobrze, Maria.
- Czyli nie skorzysta na śmierci taty? - Nie, skąd.
A kto skorzysta?
Kto odziedziczy majątek taty?
Chyba ja.
Tak. Połowa dla żony i połowa…
dla dzieci.
Chyba. Nie jestem notariuszem.
Chyba że zapisał coś Veronice.
Komu?
Veronice, ukochanej taty.
Wszyscy wiemy, że są blisko.
- Nie widywali się znowu? - Doprawdy?
Tak, ale jako przyjaciele.
- Nie była w Paryżu? - Wróciła jakiś czas temu. Kupiła dom.
To prawda?
Nie mówiłam ci?
- Nie. - To teraz już tak.
Tak, kupiła dom nad jeziorem.
Chodzą razem na spacery i jeżdżą konno.
Ale ja nienawidzę koni, więc z radością ich unikam.
Jazda konna.
- Nie jesteś zazdrosna? - Ależ skąd.
O Veronicę? Przestań. To taka nudna kobieta.
Taka… przeciętna.
Przeciętna?
To dziwne, że tata ją lubił.
Błędy młodości. Nic takiego.
Nie wiem, co w niej widział.
De gustibus.
O której tata poszedł spać?
- Mnie pytasz? - Tak.
Nie wiem.
Wiedziałabyś, gdybyś z nim spała.
Wzajemnie.
Co sugerujesz?
Nie udawaj, Agostina. Wiem, że kochałaś go od lat.
- Ja go kochałam? - Tak.
Jak śmiesz? Jestem prawą kobietą!
Tak, bo nikt cię nie chce.
To prawda.
- Dzięki, mamo. - Wybacz.
Co ty tam wiesz?
Nie masz pojęcia, jak to jest dowiedzieć się,
że wśród miliardów ludzi świata,
twój wybranek mieszka w tym samym domu i jest mężem twojej siostry?
A ty musisz wszystko w sobie tłumić!
No proszę, mamy w domu Leopardiego.
Masz serce z kamienia.
Jesteś jak lód.
Nic dziwnego, że Marcello umarł.
Był sam. Ty nie chciałaś z nim być.
A ja chciałam, a nie mogłam.
Czy ty się słyszysz?
Tak odwdzięczasz się mamie za to, że cię utrzymuje?
Flirtując z tatą?
Nigdy!
Nie flirtowałam z twoim ojcem, ty kędzierzawa żmijo!
To było platoniczne uczucie.
- Skończyłaś? - Tak.
Jak ją znalazłaś? Miała jakieś referencje?
To siostra gosposi Giannutriego.
Nie podobała jej się praca w mieście.
A po śmierci Adele przyjechała do nas.
Jestem podejrzana?
Jak wszyscy.
A ciebie tata obchodził najmniej.
Nie byłabym taka pewna.
Po co miałabym go zabić?
Niezadowolona służba to główni podejrzani.
Wyglądam na niezadowoloną?
Byłaś zbyt pewna tych psów.
Skąd wiesz, że nie szczekały?
Nie mogłam wczoraj spać. Miałam złe przeczucie.
Czemu?
Pan Marcello był wczoraj zdenerwowany.
Gdy zaniosłam mu ziółka…
Zaniosłaś mu ziółka?
Tak, około północy.
Skąd pewność, że go nie zabiłaś?
Jako ostatnia widziałaś go żywego.
Co cię tak bawi?
- Wiesz, kto widział go później? - Nie.
Ale nie miałam powodu, by go zabić.
I chyba tylko ja jedna.
Maria!
Jak śmiesz tak sobie pozwalać?
Mój Boże! Ukradli mi obligacje!
- Obligacje! - Mamo!
- Co się stało? - Ukradli moje oszczędności!
Mój Boże. Obligacje!
- Mamy tu mordercę. - Ciociu!
I złodzieja!
- Nie. - Mamo!
Chcesz się napić, babciu?
Tak, wypiłabym negroni.
Zaraz przygotuję.
Niech to szlag!
Trzymałaś je pod materacem.
Co z tego?
To dość oczywista skrytka.
Może chciała, żeby ktoś je ukradł.
Słucham?
To przez ciebie zniknęły.
Chciałaś je sprzedać, żebym nie dostała spadku.
Jakiego spadku? Przecież ja wciąż żyję.
Myślisz, że mama wymyśliłaby taką farsę?
Kochała te obligacje.
Sypiam na nich.
Całą noc. I nigdy nie wychodzę z pokoju.
Bzdura. Wciąż słyszę, że się krzątasz.
Czy ty w ogóle sypiasz?
Pani negroni.
Dziękuję.
Mam wrażliwe nerwy.
- I lekki sen. - A tak ciężko cię znieść.
- Życie bywa zabawne. - Słucham?
- Pomocy! - Nieważne.
Nie, proszę pani!
Boże.
To ty?
- Co? - Ukradłaś te obligacje?
Myślałam, że pytasz o Marcella.
Wstydź się.
Ukradłaś obligacje, by się na nich wzbogacić.
Posłuchaj.
Wysłucham cię, ale tego już za wiele.
Wszyscy wiedzą, że poślubiłaś Marcella dla pieniędzy.
Co? Wszyscy wiedzą, że był skąpy!
- Ja tak nie myślę. - Nie? Bo jesteś jeszcze gorsza.
Przecież…
Widzicie ten dom?
Co z nim nie tak?
Musiałam czekać, aż Marcello umrze, by zmienić tę okropną tapetę!
- Mamo, przesadzasz. - Ty mieszkasz w Mediolanie.
- I co z tego? - A ja mieszkam w tym muzeum!
Mój Boże…
Dwadzieścia pięć lat z tym chrapiącym knurem.
Dałam mu dwie córki, a co w zamian?
Chciałam się z nim zestarzeć. Ale to widocznie zbyt wiele.
Wszystko stoi w miejscu. Dzień po dniu.
A ty mówisz, że byłam z nim dla pieniędzy!
Wstydź się!
Idę na policję.
Jeśli kogoś aresztują, widać na to zasłużyłyśmy.
- Ale mamo… - Żadnych ale.
Twoja czapka…
Może zajrzymy do barku?
Tak.
Auto nie działa. Ktoś przeciął kable od silnika.
- Wielkie nieba! - Tak.
Ale zgodzicie się, że to uniewinnia wiele osób.
Jak to?
Ja nie wiem, gdzie jest silnik.
To brzmi jak zdanie z powieści.
„Przecięli kable od silnika”. Ale jak?
Niby jak mama mogłaby to zrobić?
Nawet nie podjedzie do auta.
- Czemu mówisz o mnie? - O co ci chodzi?
O nic.
Ale może ty i twoja siostra macie o tym jakieś pojęcie.
Pewnie.
- Wyglądają na mechaników? - Nie mam prawa jazdy.
Ciociu, nie będę udawać głupiej, żeby usunąć się z listy podejrzanych.
Wiem, jak otworzyć maskę. Ale to nie byłam ja.
- Ktoś tu jest. - Gdzie? Mój Boże!
Może to morderca.
- Schowajmy się. - Maria, weź Ming!
Cicho.
Zostawicie mnie tu?
Tak!
Weź wazę. Przywalimy mu.
Ciociu!
Pomocy.
Proszę.
Veronica.
Przestraszyłam was?
Nie chciałam.
Co tu robisz?
Kto cię przysłał?
Kogo szukasz?
Czy to zły moment?
„Przeciętna” to pierwsze, co przychodzi do głowy.
Drugie to „nudna”.
Wiem, że to w złym guście, ale…
godzinę temu dostałam telefon.
Ktoś mi powiedział, że Marcello został zamordowany.
Kto mógłby zrobić coś takiego?
Ponury żart.
I to w święta.
Wstrząsające.
Dzwoniłam wiele razy, ale nie mogłam się dodzwonić.
Więc…
przyszłam to sprawdzić.
Gdzie Marcello?
Pośmialiśmy się i wystarczy.
Są jakieś granice.
Przepraszam.
Marcello.
To ja, Veronica.
Marcello. Otwórz.
Zamknął się tam?
Otwórzcie drzwi.
Chcę go zobaczyć.
Marcello nie żyje.
Nie żyje?
Więc…
ten telefon…
Kto to był?
Mężczyzna czy kobieta?
Kobieta.
Jak umarł?
Ma nóż w plecach.
Skąd wiedziałaś, że to jego pokój?
Właśnie!
Chcę go zobaczyć na własne oczy. Otwórzcie drzwi.
Nie odejdę, póki go nie zobaczę.
Skoro nalegasz.
Klucz jest na pianinie.
Wiem, gdzie to jest.
Ani drgnie.
To nie ten klucz.
- Mogę? - Proszę.
Ktoś podmienił klucz.
Kto?
Może ty.
Nie odpowiedziałaś na pytanie.
Skąd wiedziałaś, że tata tam śpi?
Bo to była nasza sypialnia.
Wiem, że wasza sypialnia jest na górze,
ale wiem także, że od jakiegoś czasu sypiał tutaj.
Mylisz się.
Marcello kupił ten dom, zanim się pobraliśmy.
Byłam z nim u notariusza.
Kupił go od mojej babki.
Co?
To twój dom?
Tak, od wielu pokoleń.
Tę tapetę wybrał mój pradziadek.
Słyszałam, że takie fantazyjne wzory znów wracają do mody.
Nie jestem przekonana.
Byłam taka młoda.
Twój ojciec uczył mnie jazdy konnej.
Co?
Uczył cię jazdy konnej?
Nieważne. Teraz to mój dom, a nie twój.
Twój też nie.
Dlaczego?
Bo gdy aresztuje cię policja,
już się nim nie nacieszysz.
Zakładając, że w ogóle tak było.
Veronica.
Często tu ostatnio bywałaś?
Nie. Nigdy.
Kłamiesz.
Psy nie szczekały.
Dość tych psów!
To kundle, nie ogary. Nie polegajmy na nich.
Psy to psy.
I cię znają.
Ty to pewnie ciotka Agostina.
Moja siostra ma dwie córki,
więc dla wszystkich zawsze będę ciotką Agostiną?
Daj spokój, Agostina. To nie jest czas na tego typu rozmowy.
Maman.
Marcello mi o tobie opowiadał.
Naprawdę?
Co ci mówił?
Pamiętasz?
Wiele rzeczy.
Opowiedział ci o naszych powinowactwach z wyboru?
- Wymienialiśmy książki. - W istocie…
to ty dawałaś mu książki.
Nie wierzę w ten telefon.
Po co miałabym kłamać?
By mieć powód do przyjazdu.
Z kim mam przyjemność?
Esposito Maria Concetta.
Nowa gospodyni.
Czy gospodynie przyjmują tu gości?
Zrezygnowałyśmy dziś z formalności.
Było mi bardzo miło, drogie panie.
Szkoda, że poznałyśmy się w ten sposób.
Widzimy się na pogrzebie.
Nie możesz odejść.
Dlaczego?
Też jesteś podejrzana.
Urocze.
Podejrzana zostaje.
Przynajmniej do końca śnieżycy.
- Przygotuję obiad. - Daj mi Ming.
Kto może być mordercą?
Niezbyt zrozpaczona żona?
Mała buntowniczka?
Oddana pierworodna?
- A może pijana, skąpa teściowa? - Nie jestem skąpa.
Albo szwagierka, stara panna?
A może dawna miłość?
Albo nowa gospodyni?
Albo nowa gospodyni…
Ty też jesteś podejrzana. Jak wszyscy tutaj.
Dopiero tu przyjechałam.
Co z tego? Może wróciłaś, by nas zmylić.
Ale nie mam wątpliwości.
Zabiła go jedna z was.
Zapominasz o jednej osobie.
O kim?
O sobie.
Ja?
Wiem, że patrzysz na nas z góry.
Przesłuchujesz nas od kilku godzin.
Ale też jesteś podejrzana.
Przyjechałam rano.
Może wróciłaś, by nas zmylić.
Byłaś tu dziś w nocy, prawda?
W pokoju taty.
Co ty gadasz?
Słyszałam przez drzwi.
Koło trzeciej.
Susanno, czy to prawda?
Tak, to prawda. Byłam tu.
Ale go nie zabiłam. Jak możesz?
Byłaś tu? Ale dlaczego?
Czemu udałaś, że wracasz?
Nie wiem. Myślałam, że to dobry plan.
By go zabić i uniknąć konsekwencji?
Nie, chciałam pogadać z tatą bez waszej wiedzy.
To absurd!
Wcale nie! Wiesz, jak ciężko tu o prywatność.
Przecież jesteśmy rodziną. Jesteśmy z sobą tak blisko.
Rodzina mówi sobie o wszystkim.
I to błąd.
Gdyby wszyscy pilnowali swoich spraw,
zamiast obciążać nimi innych,
byłoby nam znacznie lepiej.
No dobrze.
Co mu powiedziałaś?
Musiałam mu się z czegoś zwierzyć.
Zanim powiem tobie.
Nic nie mówił?
Nie, nic nie mówił. Bo nie żyje.
To powiesz mi czy nie?
Tak, przepraszam.
Nie wiem już…
- Otwórz. - Jeszcze nie północ.
Ciociu.
No dobrze, niech będzie.
Morderstwo czy nie, wciąż jest Wigilia. Powinnyśmy trzymać się tradycji.
- Marcello będzie miał dziecko. - Nie ze mną.
- Ze mną też nie. - To z kim?
- Mamo. - Ze mną?
- Nie, mamo. - Nie.
Jestem w ciąży.
Jesteś w ciąży?
Tak.
O nie.
Co za pierdolony dzień.
Obiad gotowy. Podać?
Maria, jeszcze nie jest Gwiazdka.
- Nie ma czego świętować. - Ale nie świętujemy.
Uczcimy pana Marcella posiłkiem, który kazał mi przygotować.
Marcello nie żyje, więc trzeba to uczcić.
Zaczynamy?
Dobrze, zacznijmy.
Sałatka jarzynowa.
Bardzo smaczna.
Ale ciężka dla kiszek.
- Przyjemna. - Delikatna.
Koktajl z krewetek.
Ravioli z dynią.
Pyszności!
Pyszne, prawda?
Wyśmienite.
Pieczone przepiórki w towarzystwie Mostarda di Cremona.
O rety.
Wypijmy.
Wspaniałe.
Dobra robota.
Dziękuję.
Gdzie się tego nauczyłaś?
Od babci i z książek.
To mnie odpręża.
Nie jest ci ciężko siedzieć w tej dziurze, z daleka od ludzi?
Nie.
Nie było mi ciężko.
Rozumiem.
Rozumiesz? Co tu jest do zrozumienia?
To jasne, że nie pracowała tu dla ciebie.
Miała inne powody.
To prawda.
Byłam tu dla niego.
A skoro już go nie ma…
mogę odejść.
Przepraszam.
Chyba nie rozumiem.
Więc Marcello i ona…
- Mój Boże, znowu zemdlała. - Ciociu?
Co za udręka.
Niczego nie podejrzewałam.
Gratuluję.
Ale jedno mnie dziwi.
Jesteś taka zwyczajna.
Może miał dość wspaniałych kobiet.
Pewnie ci za to płacił?
Myśli pani tylko o pieniądzach.
Ale nie.
Zdziwi się pani, ale lubiłam z nim spać.
Dobrze.
Powiem policji, że wszyscy wiedzieli, że spotykałaś się z kimś po nocach.
A ja powiem, że nikt nie wiedział, że pani też się z kimś spotykała.
Proszę ze mną nie walczyć.
Pani też pasował ten układ.
To znaczy?
Robiłam to, czego pani nie chciała.
Nie z nim.
Czemu ją puściłaś?
Mogła być morderczynią.
A dokąd niby pójdzie?
Na zewnątrz jest śnieżyca. Zaraz wróci.
Kto to?
Powoli.
Maria.
Brama.
Ktoś zamknął ją wielkim łańcuchem.
Jesteśmy uwięzione.
- Mamo. - Dobry Boże!
Jak w powieści kryminalnej.
Wśród nas jest morderczyni.
Ale pomaga jej to, że cała reszta też kłamie.
Choć z zupełnie innych powodów.
Więc jeśli chcemy odkryć prawdę,
musimy ujawnić swoje sekrety.
Kto pierwszy?
- Ja już wyznałam swój. - Ja też.
I ja.
Więc ja powiem.
Ale to nie mój sekret.
Tylko Agostiny.
Co?
To chyba twoje.
Czy raczej…
napisałaś go dla Marcella.
Zostawiła go w książce, którą mu dała.
Jak gdyby on w ogóle czytał.
Dał mi ją i nawet do niej nie zajrzał.
Nie wiedział, że jest tam list.
Więc go nie przeczytał?
Przeczytał.
Dałam mu go, a on czytał i się śmiał.
Śmiał się?
Marcello był przystojnym mężczyzną.
Czarującym,
atrakcyjnym…
Ale miał takt ginekologa.
Więc to nie był platoniczna miłość.
Wstydź się. Chciałaś zabrać nam tatę.
Nigdy!
Nie.
Poszłam wczoraj do jego pokoju…
by przeprosić za to, co napisałam.
Byłaś w jego pokoju?
Tak.
Chciałam prosić, by zapomniał pewne nieprzyzwoite słowa.
Kiedy to było? Przed czy po herbacie Marii?
Nie wiem.
Chyba przed. Nie widziałam tacy.
- Mamy w to uwierzyć? - Tak.
Mówię prawdę.
Nie mogę oddychać. Maman, moje pigułki!
- Gdzie one są? - Na szafce przy jej łóżku.
To duże pudełko. Zawsze tam stoi. Idź.
No już.
- Margherita. - Tak?
- Wybacz mi. - Teraz się o to nie martw.
Jeśli umrę…
Nie umrzesz. Jeszcze zdążysz mi podokuczać.
Macie te pigułki czy nie?
- Nie ma ich. - Co? Zawsze tam były!
Pudełko zniknęło. Nie wiem.
Niech to szlag.
Ja pójdę.
- Mamo! - Maman!
Świąteczny cud.
Tutaj są!
- Babciu! - Tak, mogę chodzić.
Ale jestem taka zmęczona.
Gdzie je znalazłaś? Sprawdziłam wszędzie.
Były w pokoju mamy, pod łóżkiem.
- Co? Pod moim łóżkiem? - Margherita!
Droga siostro, rozumiem cię.
Miałabyś wiele powodów, by mnie zabić.
Przestań!
Ktoś tu próbuje mnie wrobić.
Czemu ja?
Nie sądzę, by moje córki lub matka
naraziłyby życie Agostiny tylko po to,
by mnie wrobić.
Jesteśmy rodziną, prawda? Mimo wszystko.
A Maria…
Już zabrała mi męża. Nie chciałaby bardziej mnie zgnębić.
Oczywiście.
Więc…
zostałam tylko ja.
Właśnie, tylko ty.
Wiedziałaś, że Marcello chciał zapisać ci część majątku.
Nie.
Nie wiedziałam.
Tak, wiedziała.
Była tu pani wczoraj. Słyszałam waszą rozmowę.
Gdy poszłam zabrać kubek po herbacie,
usłyszałam ich i nie wchodziłam.
Była pani ostatnią osobą, która widziała go żywego.
To prawda. Byłam tu.
Ale go nie zabiłam.
Tylko ty mogłabyś mnie wrobić.
Wydaje mi się, że skoro wiedziałaś, że Marcello chce mi coś zapisać,
miałaś motyw, by go przed tym powstrzymać.
To nieprawda.
Nie wiedziałam, czy był już u notariusza.
Jeśli zmienił testament, jestem główną podejrzaną.
Ale jeśli nie…
ty nią jesteś.
Kto mógłby wiedzieć, czy to zrobił?
Ja wiem.
Powiedział mi wczoraj.
Nie zmienił testamentu.
Gdy powiedziałam mu o dziecku, powiedział, że dobrze się stało,
bo dziś miał iść do notariusza i je tam dopisać.
Świetnie.
Znalazłaś leki ciotki Agostiny pod moim łóżkiem.
Wiesz o notariuszu.
Chcesz się na mnie zemścić?
- Nie, mamo. Po prostu mówię prawdę. - Nie wydaje mi się.
Cóż za elegancki sposób, by uniknąć podejrzeń.
Dziś ojciec miał zwiększyć twój spadek.
- Nie dbam o pieniądze. - Doprawdy?
A kto utrzyma to dziecko?
Nie widzę przy tobie mężczyzny. Czy po prostu gdzieś się schował?
Przestań ją obwiniać. To samo przydarzyło się tobie.
Co ty mówisz? Upiłaś się?
Nie pamiętasz, jak spotkałaś tego wysokiego…
Maman!
No już.
Trudno oderwać ją od alkoholu.
Mówiła, że jest zmęczona.
No dobrze.
- Mamo? - Tak?
Co to znaczy, że miałaś tak samo?
To nic nie znaczy.
Babcia bredzi, gdy jest trzeźwa, a co dopiero, gdy wypije.
Mamo.
Nie ma o czym mówić.
Rzecz nie w tym,
kiedy zostałaś poczęta…
ale z kim.
Co ty pleciesz?
Co? To nieprawda?
Tata…
nie był moim tatą?
Czy on wiedział?
Oczywiście.
Poznałam go w trzecim miesiącu.
Krótko potem się pobraliśmy.
Czemu to zrobił?
Pewnie z powodu mojej urody.
Wiesz…
twój dziadek miał sporo pieniędzy,
a tata potrzebował posagu, by kupić swój wymarzony dom.
Ale był dobrym ojcem.
Kochał cię jak córkę.
Traktował was obie tak samo.
To dlatego ulegałam jego kaprysom.
Więc mój prawdziwy ojciec…
Kto nim jest?
Moja pierwsza miłość.
Umberto.
Zginął w wypadku.
Myślę o nim każdego dnia.
Zwłaszcza gdy cię widzę.
Gdy się uśmiechasz, bardzo mi go przypominasz.
Więc…
smuci cię mój widok?
Nie. Ależ skąd.
Jesteś dowodem naszej miłości.
Gdy byłaś w moim pokoju, pewnie zajrzałaś pod łóżko.
Tak.
Widziałam walizki.
Chciałaś odejść?
Czekałam na odpowiedni moment.
Wolałam przeczekać święta.
Połamie je pani.
Mon Dieu.
I dobrze. I tak są jak siano.
Siano!
Jestem taka samotna.
Nie jest pani sama. Ma pani rodzinę.
Też mi rodzina.
Wolałbym nie mieć serca. Wtedy bym nie cierpiała.
Nawet Susanna jest bardziej doświadczona.
Została tylko Caterina.
Niedługo będę jedyną dziewicą w tym domu.
Jak uwieść mężczyznę?
Jak to się robi?
Nauczysz mnie?
Uwieść mężczyznę jest łatwo.
Trudniej nie dać mu się omamić.
Oczywiście.
Ale tym zajmę się później.
Muszę najpierw pozbyć się głównego problemu.
Musi pani wychodzić.
- Wciąż siedzi pani w domu. - Racja.
Dokąd mam iść?
Na spacer.
Zapisać się na kurs. Francuski, lekcje tańca…
Wszędzie, gdzie może pani kogoś poznać.
Gdzie indziej kogoś pani znajdzie?
- Tutaj. - Właśnie.
- A to niedobrze. - Otóż to.
Ale nikt na mnie nie patrzy.
Nie mam tego niezwykłego czaru zwanego gracją.
Nie zgodzę się.
To kwestia prezencji.
Naprawdę?
No nie wiem.
Życie to nie powieść,
w której brzydula zdejmuje okulary
i nagle staje się piękna.
Jeśli zdejmę okulary…
W okularach czy bez…
To raczej…
Tu chodzi o uśmiech. O wyraz twarzy, właściwą posturę…
O przekonanie.
Trzeba zawsze czuć się pięknie.
- Zawsze. - Zawsze.
Zawsze.
Nawet na mszy świętej?
Zwłaszcza na mszy świętej.
A niby po co ludzie tam chodzą?
- By słuchać księdza? Nie. - Nie.
Idą oglądać.
Tak po prawdzie…
też czasem pozwalam sobie spojrzeć.
Widzi pani?
Musimy się wystroić, by stanąć przed Panem.
Wystroić.
Sprawdźmy, co tu pani ma.
Więc…
myślisz, że mam w sobie…
niewykorzystany potencjał?
I to wiele.
Wiele.
BIAŁE NOCE FIODOR DOSTOJEWSKI
Gdzie Veronica?
Nie wiem.
Dawno jej nie widziałam. Nie była z wami?
Nie.
Mój Boże, uciekła?
Wiedziałam, że to ona.
Mamo, to jej torebka.
Tak.
Czekaj.
Otwórz i sprawdź, czy jest tam klucz.
- Racja. - No dalej.
Cicho.
Nie dotykaj, zniszczysz odciski.
Słucham?
Tak mnie naszło.
- Widziałyście? - Tak.
Ciocia Agostina.
Ciocia Agostina?
Mówcie mi Tina.
Pięknie wyglądasz. Co zrobiłaś?
Kobiety czynią cuda.
Zauważyłyśmy.
Spisałam się, prawda?
Tak.
Wspaniale.
Tu jesteś.
Nie uciekłaś.
Byłem w toalecie.
Zostawiłaś tu torebkę.
Chyba wam ufam.
Zajrzałyśmy do środka.
No dajcie spokój!
Ile na mnie patrzyłyście? Pół minuty?
Co znalazłyście?
Pistolet.
Pistolet?
Kogo miałabym zastrzelić?
Na przykład Marcella. Gdybyś nie znalazła noża.
Nie miałam w rękach broni. Nie znajdziecie tam moich odcisków.
Najpierw pigułki pod twoim łóżkiem.
A teraz…
broń w mojej torebce.
Morderczyni chce nas wrobić.
Jedną po drugiej.
Ona się z nami bawi.
- Mój Boże! - Parbleu!
Weź Ming. Szybko.
Skąd ja wezmę Ming?
Drogie panie.
Wystarczy.
Nie mamy telefonu ani auta. Wysiadł prąd, a na policję daleko.
Musimy stąd wyjść.
- Tak, ale jak? - Brama jest zamknięta.
Spróbujmy się wspiąć.
Chryste! Ale jak?
Chodźmy, zobaczymy.
Tak, chodźmy.
Ja też pójdę. Nałożę stułę.
Ja zostanę.
A ty jej przypilnuj.
Chcesz?
Nie są zatrute.
Dzięki.
Nie za to powinnaś mi dziękować.
A za co?
Po pierwsze…
że wyjawiłam sekret Agostiny, a nie twój.
Słucham?
Masz kochanka.
- Tak myślisz? - Tak.
Nie wiem, kto to, ale jestem pewna.
I dlatego zabiłam Marcella?
Tego nie mówię.
To o co ci chodzi?
Sprawdzam, czy się przyznasz.
To szantaż.
Ciekawość.
Nie wyglądasz na zrozpaczoną wdowę.
Mylisz się.
Kochałam Marcella.
Wierzę ci.
Ale nie był twoim jedynym.
Ani ja jego jedyną.
Spakowałam walizki.
Miałam odejść przed końcem roku.
Powiedziałam mu wczoraj.
Zabawne, prawda?
Wyjeżdżasz z kochankiem?
Ależ skąd.
Tak.
Mam kogoś.
Jestem szczęśliwa.
Ale wyjeżdżam sama.
Moje największe marzenie to wrócić wieczorem do domu…
i nikogo nie zastać.
Nie wiem, jak wytrzymałaś 25 lat.
Nie nadaję się na żonę.
Gdy zaczął myśleć o ślubie, spakowałam się i uciekłam.
Paryż?
I cały świat.
A teraz? Masz kogoś?
Mam romans z pewnym dżentelmenem.
Chciałabym ci powiedzieć z kim, ale może nie powinnam.
Powiedz pierwsza.
Znam go?
Tak.
- Ale nie Marcello? - Ależ skąd.
A znam twojego?
Myślę, że tak.
Ty pierwsza.
Nie, ty pierwsza.
- Powiemy to razem? - Dobrze.
Policzmy do trzech.
- Jeden… - Jeden…
- Dwa… - Dwa…
- Trzy… - Trzy…
- Pan Giannutri. - Pan Giannutri.
O rety.
Niech cię szlag.
- Czemu zabierasz mi mężczyzn? - Znałam go pierwsza.
Puść mnie!
Chyba damy radę.
Też tak myślę.
Przejdziemy górą?
Spróbujmy.
Kto pierwszy?
Ja.
- Uważaj, Cate. - Wiem.
- Zraniłam się w rękę. - Proszę zejść.
- Zejdź. - Zejdź.
- Dobrze. - Za mocno pada. Nie damy rady.
Spróbujemy rano.
- No dobrze. - Wracamy?
- Tak. - Zimno mi.
To mama?
Dobry Boże.
Może morderca wrócił.
Chodźmy.
Nie powinnyśmy ze sobą walczyć.
Dlaczego?
Bo mamy podobny gust.
Też jestem zaskoczona.
Jesteśmy takie różne.
Pocałuj mnie.
Co?
Całowałaś już kobietę?
Nie.
Ja też nie.
Pocałuj mnie.
Ale dlaczego?
Chcę wiedzieć, jak to jest cię pocałować.
Spróbujmy.
Mamo!
O mój Boże…
Caterina, przywieź babcię.
Jest w składziku.
Nadal?
Tak myślę.
Chodźmy.
Wszystko dobrze?
Trochę boli mnie głowa.
- Zostało coś do picia? - Zobaczymy.
Twoja matka to morderczyni.
Wiem, kto to zrobił.
- Naprawdę? - Tak.
Ale nie powiem, co się stało.
Zrób to sama.
Czas wyznać prawdę.
Dobrze.
Świąteczna opowieść.
Dawno temu pewien mężczyzna żył wśród siedmiu kobiet.
Wczoraj biedak poszedł spać.
I rozpoczęła się pielgrzymka kobiet.
Jak co wieczór.
Ale tym razem jego córka Caterina ukryła się za zasłoną.
Wszystko widziała i słyszała.
Oto, co się stało.
O dziesiątej…
scena pierwsza.
Nigdy ci ich nie oddam.
Teściowa, która mieszka w jego domu od ponad dziesięciu lat,
nie chce oddać mu obligacji.
Scena druga.
Marcello.
Wpół do jedenastej
jego szwagierka Agostina przychodzi błagać, by zapomniał o liście.
Jakby w ogóle pamiętał.
Ma inny problem.
Chce się jej pozbyć.
Marcello, chciałam tylko…
O jedenastej zaczyna się rzeźnia.
Żona mówi mu, że odchodzi.
Zaczeka do końca świąt dla dobra córek.
Zostanę na święta, ale potem odchodzę.
Już się spakowałam.
Dłużej tego nie zniosę.
- Przykro mi. - Piękny prezent.
O północy przychodzą ziółka.
A z nimi Maria.
O pierwszej…
po setnej wizycie w łazience, powraca Agostina.
Marcello.
Tym razem tata jej nie wpuszcza.
Pojawia się Veronica.
Wchodzi sama, bo ma klucze.
Potrzebuje pieniędzy. Chce wrócić do Paryża.
Oddam ci je. Przecież mnie znasz.
Omawiają testament.
Na koniec, o trzeciej nad ranem, wisienka na torcie.
Susanna przynosi nowiny.
„Będę miała dziecko”.
I to nie był Duch Święty.
Przepraszam, tato.
Tak mi przykro.
Potem zostaję tylko ja.
Wychodzę zza zasłony i mówię, że wszystko słyszałam.
I że za to zapłacą.
Kto?
Wy wszystkie.
Wiedźmy.
Hej.
Tata był wykończony.
Miał już dość.
Wiecie, co powiedział?
„Jak miło byłoby umrzeć”.
Tak powiedział?
Tak.
Powtórzył to wiele razy.
Powiedziałam, że w takim razie mu pomogę.
Mój Boże.
Zabiłaś go.
Nikt nie zabił Marcella.
Bo Marcello żyje.
- Upozorowaliśmy jego śmierć. - Co?
Żeby mógł usłyszeć zza tych drzwi,
co naprawdę o nim myślicie.
Chciał wiedzieć, kto będzie płakał.
Kto mówił o pieniądzach.
A kto o miłości.
Bo dziś miał iść do notariusza i zmienić testament.
I dlatego musiał…
umrzeć.
A ty mu pomogłaś.
Nudziło mi się.
Zrobiłam krew z merkurochromu i wykorzystałam złamany nóż.
Zadzwoniłam do Veroniki.
Przecięłam kable od telefonu.
I przewody w aucie.
I zamknęłam bramę.
Ukryłam też leki cioci pod łóżkiem mamy.
Ukradłam obligacje babci.
Podłożyłam broń do torebki Veroniki.
A do tego podmieniłam klucz do pokoju.
Żeby tata nie musiał leżeć tam cały dzień.
Pomyślałaś o wszystkim.
Poza tym, że ktoś cię zobaczy.
Więc Marcello żyje.
Żyje.
Tak, żyje.
Ale teraz zabiję tego gnoja.
A ja ci pomogę.
Otwieraj, draniu!
Śmiałeś się ze mnie, co?
- Śmiałeś się, draniu! - Otwieraj!
Nie dostaniesz obligacji!
Daj mi ten klucz!
Ty mała cnotko. Dzisiejsza młodzież jest żałosna.
- Otwieraj! - Już.
Nie przesadzamy trochę?
Zamknij się, ty ladacznico! Jesteś w ciąży i nawet nie wiesz z kim!
- Gdzie on jest? - Tędy.
Ukrył się na balkonie!
Ostrożnie.
- Tata. - O nie.
Chryste.
Znowu umarł?
Chciałyśmy go powstrzymać, ale było za późno.
Rzucił się z balkonu.
Miał jakieś powody, by popełnić samobójstwo?
Wszyscy wiedzą, że miał kłopoty finansowe.
Szczerze mówiąc, nigdy nie miał żyłki do interesów.
Pozwolił sobie nawet poprosić mnie o pieniądze.
Mnie, biedną staruszkę.
Jak on mógł?
No dobrze.
Jeśli coś sobie panie przypomną, oto mój numer telefonu.
Dziękuję.
Detektyw Giovanni Rigoldi.
Giovanni Ripoldi, tak.
Ach, Ripoldi.
Więc gdybym przypomniała sobie jakiś mały szczegół…
mogę zadzwonić?
Jeśli coś sobie pani przypomni, musi pani zadzwonić.
Muszę.
Agostina Caccia.
Enchantée.
Zgaduję, że mieszka pan…
w okolicach jeziora.
Tak, jestem z miasta.
To nie tak daleko.
Czas na mnie.
- Tak. - Do widzenia.
- I pani też. - Pannie.
Pannie też.
Przepraszam.
Co ona robi?
Rusz się. Rozjedzie cię.
- No dalej. - Rusz się!
- Ciociu. - Ciociu?
- Ciociu. - Chodź tutaj.
Caterina.
Źle się zachowałaś.
Kobiety muszą sobie pomagać, a nie ze sobą walczyć.
Nawet dla mężczyzny?
Zwłaszcza dla mężczyzny.
Ale jeśli mężczyzna poprosi…
Spójrz na siebie.
Wychowałam ladacznicę.
Przepraszam.
Wybaczcie.
W każdym razie to przystojny mężczyzna.
- Kto? - Kto?
Ten detektyw.
Jeśli go tkniesz, zrobię z ciebie kosmetyczkę!
A ja jej pomogę.
Susanna, tak sobie myślałam…
Czy to dziecko pana Giannutriego?
Skąd! Co ty sobie myślisz?
Co ty sobie myślisz?
- Nie? - Nie!
Nie jestem tak zdesperowana!
Długi będzie ten szlaban?
Tak!
Co teraz zrobimy?
To znaczy?
Chyba wszystkie powinnyśmy się napić.
My, ten dom…
Co zrobimy bez taty?
Chyba wrócę do Paryża.
Nic tu po mnie.
Nie wiem. Muszę pomyśleć.
Ja też.
A ja wiem. Chcę się spotkać z detektywem.
Możemy tu zostać.
Wiem, że jestem tylko gosposią.
Ale miło byłoby być tu razem.
Ja lubię gotować, a panie jeść…
Ja lubię pić.
Przecież mamy spadek po Marcellu.
I ten dom.
To brzmi nieźle.
Może jednak zostanę.
Odzyskam swój pokój.
O tak.
Tchnijmy życie w tę ruderę.
Mamy spadek. Mamy moje obligacje.
A niedługo będziemy miały…
dziecko.
Pijemy?
Napisy: Marta Racka