Downloaded from YTS.MX
NETFLIX SUNAR
Official YIFY movies site: YTS.MX
Biraz daha ileride.
Sağda gördüğünüz ilk sokak.
Valiziniz hanımefendi?
Ön kapıya götürün lütfen.
Günaydın.
-Günaydın. -Bayan Susanna siz misiniz?
Evet. Siz kimsiniz?
Maria, yeni hizmetçi. Sizinle tanıştığıma memnun oldum.
Evet. Senden bahsetmişti.
-Kim? -Babam.
-Öyle mi? -Evet. Mektuplarında.
Bavulu buraya bırakın. Sonra alırım.
-Teşekkürler. Mutlu Noeller. -Size da mutlu Noeller.
Öğlen gelecektiniz.
Biliyorum ama önceki trene yetiştim ve işte buradayım.
Girebilir miyim?
Lütfen.
Rachele…
Bayan Rachele…
Ben vergi tahsildarıyım.
Seni aptal!
-Merhaba büyükanne. -Merhaba.
Aptal olduğunu küçüklüğünden beri biliyorduk seni aptal.
Nasılsın?
Sence nasılım? Buradayım işte.
-Bakıyorum, bekliyorum… -Ölümü bekliyorsun, biliyoruz.
Evet, sen dalganı geç. Benim yaşıma gel de göreyim.
Bacakların hâlâ ağrıyor mu?
Bacaklarımdan değil. Herkese yük oluyorum.
Sürekli bir şey istemem gerekiyor.
Tek başıma hiçbir şey yapamıyorum.
Maria. Haplarımı istiyorum, teşekkürler.
Peki efendim.
Nasıl gidiyor?
-Gidiyor işte. -Değişen bir şey yok, değil mi?
Hiç yok.
-Anne! -Susanna. Burada ne işin var?
Öğlen treniyle gelmeyecek miydin?
Evet. Öncekine bindim.
-Seni buraya kim getirdi? -İstasyondan taksiye bindim.
Çok değişmişsin.
Anne, daha altı ay önce geldim.
Evet ama farklısın.
Belki Milano'dandır.
Evet. Belki Milano'dandır.
-Sigara içiyorsun. -Hayır!
Evet, sigara kokuyorsun.
-Sigara mı? -Evet.
Taksi şoförü yüzünden olmalı. Yol boyunca sigara içti.
Neyse…
Babam bahçede mi?
Hayır, ne bahçesi? Günlerdir evden çıkmadı.
Neden? Hasta mı?
Hayır, hasta değil. Tembelleşti.
Ama istersen uyandır.
-Tamam. -Şurada uyuyor.
-Misafir odasında mı? -Evet, alıştık artık.
Evet.
Horul horul horluyor. Beni delirtiyor.
-Efendim. -Sağ ol.
-Maria'yla tanıştın mı? -Evet. Bana kapıyı açtı.
Üç aydır bizimle birlikte.
Bay Marcello'ya kahvaltı hazırlayayım mı?
Hayır. Biraz daha dinlensin. Teşekkürler.
Sabahtan beri bir şey yemedim.
Bana bir şey hazırlar mısın?
-Tabii. -Teşekkürler.
Nasıl biri?
Adele gittiği için
onu alelacele seçtiğimizi düşünürsek
gayet iyi.
Yalnız yemekleri…
İçine tuzu, yağı ve sarımsağı basıyor.
-Anne, kadın güneyli. -Tamam.
Böyle biriyle kalmak rahatsız etmiyor mu?
-Güneyli biriyle mi? -Hayır anne. Kadın çok güzel.
-Yani? -Yani bilmiyorum.
Sabah bir uyanıyorsun, karşında.
Adele de çok güzel kadındı.
Evet ama 70 yaşındaydı.
-Öyle mi? -Ona ne oldu ki?
Cam temizliğiyle kafayı bozmuştu.
-Cam mı? -Evet.
Ona kaç kere "Dikkat et, düşeceksin" dedik…
-Sonra? -Düştü.
-Düştü mü? -Kahvaltı hazır.
-Ne yiyeceğiz? -Ben kahvaltı etmeyecek miyim?
-Sen mi yaptın? -Evet, tabii ki.
On parmağında on marifet.
Sen onu bir de elma soyarken gör.
Bir santim kalınlığında kesiyor. Elma falan kalmıyor.
Ama parasını ödeyen o değil tabii.
Kim ödüyor?
Bir şey mi ima ediyorsun canım?
Hayır, asla.
Günaydın anne.
Agostina teyze!
Selam Susanna. Hoş geldin.
Günaydın kardeşim.
Günaydın.
Nasılsın?
Kız kardeşin gece geç saate kadar lambayı kapatmadığı için uyuyamadım.
Teyze, yalancılar cehenneme gider.
Caterina!
-Sen şeytansın. -Neden erken geldin?
Önceki trene bindim. Sizinle vakit geçirmek istedim.
Seni özlemişim.
Gece uyusan benim için bu kadar endişelenmezdin.
Gece lambayı kapatırsan uyuyabilirim.
Yirmi beş kere tuvalete gitmesen belki uyursun.
Sağ ol anne.
İnsan tuvalete bile gidemeyecek mi?
Hadi ama teyze. Sinirlenme.
Bu küçük kız yüzünden.
Bana eziyet etmekten zevk alıyor. İçinde şeytan var.
Bu çok normal. Noel arifesi.
Gece yarısını iple çekiyorum.
Babanı uyandırma vakti geldi.
Maria, kahve götürür müsün? Susanna'nın geldiğini de söyle.
Peki efendim.
Bay Marcello?
Teyzemde pek iyileşme yok galiba.
Hayır. Hâlâ sivri dilli.
-Öyle. -Cevap yok.
-Hanımefendi, cevap vermiyor. -İçeri gir. Yarı sağırdır.
Maria?
-Neler oluyor? -Neydi o?
-Ne oldu? -Bay Marcello…
-O… -O ne?
Ölmüş.
Ne diyorsun sen?
Sırtına bıçak saplanmış.
-Teyze! -Hayır…
Anne, Marcello.
-Olamaz! -Sakin ol.
Olamaz!
-İnanamıyorum. -Anne…
Anne…
Açılmıyor.
Kilitledim.
Polis gelene kadar kimse o odaya girmeyecek.
Delirdin mi?
-Olay yerini bozamayız. -Caterina…
-Ver şu anahtarı. -Hayır.
Ver şu anahtarı!
-Caterina… -Anahtarı ver.
Hâlâ bize ihtiyacı olabilir.
Artık kimseye ihtiyacı yok.
Babam öldü.
Hayır…
Belki katil hâlâ buradadır.
Teyze!
Teyze.
-Agostina teyze? -Agostina, uyan.
Şunu deneyin.
Hayır. Uyanmıyor.
Tanrım! O da neydi?
-Tuz koklamak harikalar yaratıyor. -Oda dönüyor.
-Maria… -Hayır, ben Susanna.
Affedersin.
Maria, doktor çağırır mısın lütfen?
Korkarım bayıldım.
-Evet. -Hayır, bu kadar yeter.
Marcello ölmüşken bile seninle mi ilgileneceğiz?
Tanrım…
Marcello öldü mü?
-Tanrım. -Bırakın. Biraz susmuş olur.
Zavallı Marcello. Son zamanlarda işleri iyi gitmiyordu.
Ama bu kadar ileri gideceği hiç aklıma gelmezdi.
Kendi sırtına bıçak saplamak mı? Kendisinin yaptığını sanmam.
Bir yerde okumuştum, depresyon insana…
Anlıyorum, duymak istemiyorsunuz.
Ama Bay Marcello öldürüldü.
Polisi aramalıyız.
Evet Maria. Harika. İyi ki buradasın.
En azından hâlâ aklın biraz başında.
Güzel. Evet. Anne! İçmeyi bırak.
Ne?
Damadımı kaybettim ben.
Polisi arayacağım.
-Telefon hattı kesilmiş. -Ne?
-Dinleyin… -Neydi o?
Caterina'nın panjuru. Nerede olsa tanırım.
-Kapatayım. -Hayır, Caterina, bekle.
Bu tehlikeli. Katil hâlâ burada olabilir.
Tanrım, yüreğime inecek. Tanrım. Yüreğime…
Biri yukarı çıkmalı.
Panjuru kapatmak için!
Küçüğü mü yolluyorsunuz?
-Ben yeni geldim. -Ne olmuş?
Ben gitmek isterdim ama…
Ben yaparım. Ben giderim.
Maria.
O eşsiz bir parça. Sadece çok gerekli olursa yap…
-Anne! -Ne?
Yani o bir Ming.
Hadi ama anne, yeter.
Anne…
Gidip bakalım.
Merak etmeyin.
Burada kimse yok.
Dolaplara da baktın mı?
Evet. Yatakların altına da.
-Kapının arkasına? -Evet.
Sandıklara?
Efendim, çıkıp bakmak ister misiniz?
Sadece sordum.
Aslında hanımefendi, aklıma köpekler geldi.
Köpek mi? Ne köpeği?
Bizim köpekler. Bütün gece havlamadılar.
Yani?
En ufak sese havlarlar.
Havlamadıklarına göre eve bir yabancı girmedi demektir.
Demek katil bu evi biliyordu.
-Evet. -Maria, lütfen.
-Ne? -Ming vazo.
-Buyurun. -Tanrım.
-Çay içelim mi? -Olur.
Ben yapayım.
Dün gece ne oldu?
Olağan dışı bir şey olmadı.
Babama olanlara bakılırsa bence olmuş.
Lütfen gayret edin. Her detay önemli.
Telefonu en son kim kullandı?
Sanırım ben.
Sipariş vermek için sabah yedide oduncuyu aradım.
-Odun ne zaman geldi? -Gelmedi. Kardan korktular.
Yani saat yedide telefon çalışıyordu.
Evet.
Demek ki katil hâlâ buradaydı.
Tanrım, büyük acı.
Babama kim kızmış olabilir? Kimlerle iş yapıyordu?
Bilmiyorum. Hiç iş konuşmazdı.
-Büyükanne. -Evet. Ne?
İşlerinin iyi gitmediğini söylemiştin.
Beş parasızdı.
Hayır!
Ne? Beş parasızdı.
O kadar ki benim tahvillerimi istedi.
Bunu yapmış olamaz.
Ama yaptı.
Vermek istemediğim için de kızdı.
Madem adam o kadar çaresizdi, neden vermek istemedin?
Yatağının altında durup duruyor.
Sakladığım yeri nereden biliyorsun?
Sanki hiç akla gelmeyecek yer!
Senin tahviller de milyonluk değil zaten.
Belki değil.
Ama hatırı sayılır miktarda.
O zaman neden onları sana evini açan aileye vermiyorsun?
Misafirliğimizi başımıza mı kakacaksın?
Misafirlik bir hafta olur. On yıl olursa mülke el koyma denir.
Anne!
-Ne? -Kusuruna bakmayın. Ciddi değil.
Evet, affedersiniz.
Biraz sarsıldım da.
Tedarikçilerle sorunu var mıydı?
Bildiğimiz kadarıyla hayır.
Herkesle arası iyiydi, yeni ortağıyla bile.
Yeni ortağı mı?
Evet. Her zaman hazır ve nazır Sayın Bay Giannutri.
Niye hazır ve hazır?
Yemeğe gelme fırsatını hiç kaçırmıyor.
-Bilhassa Maria mutfağa girdiğinden beri. -Saçmalama.
Ben yemek yaparken de gelirdi.
Ne zaman yemek yaptın?
Caterina, lütfen.
Babama kızmak için bir sebebi var mıydı?
O ihtimali eleyin derim.
Bay Giannutri'nin evde kedileri var. Buraya geldiğinde köpekler çıldırıyor.
O olsaydı kokusunu alırlardı.
Doğru. Evet. Çok iyi, Maria.
Babamın ölümünden bir çıkarı yok mu?
Hayır.
Peki kimin var?
Babamın mal varlığı kime kalacak?
Sanırım bana.
Evet. Yarısı karısına, yarısı da çocuklarına.
Ama bilmiyorum. Noter değilim.
Veronica vasiyetinde yoksa.
Veronica kim?
Veronica, babamın gerçek aşkı.
Çok yakın olduklarını biliyoruz.
-Yine görüşmüyorlar mıydı? -Öyle miydi?
Evet ama sadece arkadaş olarak.
Paris'teydi hani?
Hayır, bir süredir yine burada. Bir ev aldı.
-Bu doğru mu Margherita? -Söylemedim mi?
-Hayır. -Şimdi söyledim işte.
Evet, göl kenarında bir ev aldı.
Birlikte yürüyüşe çıkıyorlar ve ata biniyorlar.
Ama ben at sevmem, o yüzden seve seve uzak duruyorum.
Ata biniyorlar.
Kıskanmıyor musun?
Ben mi? Hayır. Veronica'yı? Daha neler.
O kadar sıkıcı, o kadar şey bir kadın ki… Önemsiz.
Önemsiz mi?
O zaman babamın onu beğenmesi tuhaf.
Gençlik hataları işte. Önemi yok.
Onda ne bulduğunu anlamıyorum.
Zevkler, renkler.
Babam dün gece kaçta yattı?
-Bana mı sordun? -Evet.
Bilmiyorum.
Onunla yatsaydın bilirdin.
Ne ima ediyorsun Margherita?
Numara yapma. Yıllardır ona âşık olduğunu biliyorum.
-Âşık mı? -Evet.
Bu ne cüret? Ben iffetli bir kadınım!
Evet çünkü kimse seni istemiyor.
-Bak bu doğru. -Teşekkürler anne.
Üzgünüm.
Siz ne bilirsiniz?
Dünyadaki milyonlarca insan arasında ruh eşinizin sizin evinizde yaşadığını,
ablanızın kocası olduğunu öğrenmenin nasıl bir şey olduğunu ne bilirsiniz?
Duygularınızı bastırmak zorunda olmanın!
Evde Leopardi varmış da haberimiz yokmuş.
Yaş kalplisiniz.
Buz gibisin Margherita.
Biz de oturmuş Marcello neden öldü diyoruz.
Adam yalnızdı!
Yanında olabilirdin ama istemedin, ben istedim ama yapamadım.
Ne dediğinin farkında mısın?
Annem yıllardır sana evini açtı, böyle mi teşekkür ediyorsun?
-Babamla flört ederek mi? -Asla!
Babanla hiç flört etmedim seni kıvırcık yılan!
Duygularım platonikti.
Bitti mi?
Evet.
Onu nasıl buldunuz? Referansı var mıydı?
Kız kardeşi, Giannutri'nin hizmetçisi.
Kasabada çalışıyormuş ama orayı sevmiyormuş.
Adele ölünce bizim yanımıza yerleşti.
Yeni şüpheli ben miyim?
Herkes şüpheli.
Sen de babamı en az önemseyen kişisin.
Ben o kadar emin olmazdım. Onu neden öldüreyim?
Memnuniyetsiz hizmetçiler hep baş şüphelidir.
Memnun olmadığımı nereden çıkardın?
Köpekler hakkında çok emindin. Gece havlamadıklarını nereden biliyorsun?
Dün gece pek uyuyamadım. İçimde kötü bir his vardı.
Neden?
Bay Marcello dün gece gergindi.
Bitki çayını götürdüğümde…
Bitki çayı mı götürdün?
Evet, gece yarısı gibi.
Senin öldürmediğin ne malum?
Onu sağ gören son kişiymişsin.
Komik olan ne?
-Daha sonra gören biri mi var? -Hayır.
Neyse, onu öldürmek için sebebim yoktu.
Tek kişi de ben olabilirim.
Maria!
Böyle laubalileşmeye nasıl cüret edersin?
Tanrım! Tahvillerimi çalmışlar!
-Tahviller! -Anne!
-Ne diyorsun? -Çalmışlar!
-Tüm birikimimi! -Tanrım. Tahviller!
-Burada bir katil var. -Teyze!
Bir de hırsız!
-Hayır. -Anne!
İçki ister misin büyükanne?
Evet, Negrogi olabilir.
Hemen yapıyorum hanımefendi.
Kahrolasıcalar!
Büyükanne, yatağın altına koymuşsun.
Ne var?
Bir hırsızın ilk baktığı yerdir.
Belki de annem çaldırmak istemiştir.
Ne demeye çalışıyorsun?
Onları yok ettiğini.
Miras payımı vermeden onları satmak istedin.
Ne mirası? Daha hayattayım ben.
Annem böyle bir saçmalık yapar mı sence?
-O tahvilleri çok önemsiyordu. -Üstünde yatıyorum.
Bütün gece. Odamdan hiç çıkmıyorum.
Yalancı. Sürekli dolanıyorsun, duyuyorum.
Hiç uyumuyor musun sen?
Negroni'niz.
Teşekkürler.
Sinirlerim çok hassas.
-Kolay uyanıyorum. -Hâlbuki ne kadar zor bir kadınsın.
-Hayat çok garip. -Ne demek o Margherita?
-İmdat! Hayır. -Hiç.
Hayır hanımefendi!
Tanrım.
Sen mi yaptın?
-Neyi? -Tahvilleri sen mi çaldın?
Ben de cinayeti kastettin sandım.
Yazıklar olsun. Satıp parayı kendine saklamak için
tahvilleri çalıyorsun.
Bak Agostina.
Sonra biraz konuşursun ama bu kadar yeter.
Marcello'yla parası için evlendin ve soyup soğana çevirdin, herkes biliyor.
Ne? Onun pinti olduğunu bilmeyen yoktu!
-Sanmıyorum. -Öyle mi?
-Öyle. -Çünkü sen daha da cimrisin.
Yani şu evin hâlini görmüyor musunuz?
Nesi var?
Bu boktan duvar kâğıdını değiştirmek için Marcello'nun ölmesi gerekiyordu.
-Anne, abartıyorsun. -Tabii. Sen Milano'dasın.
-Ne olmuş? -Bense burada, bu müzede yaşıyorum!
Tanrım…
Domuz gibi horlayan bir adamla 25 yıl geçirdim.
Ona iki kız verdim, peki ben ne istedim?
El ele ilerlemeyi. Ama yok. Her şey aynı.
Eski hamam eski tas. Her gün.
Bir de beni parası için Marcello'yla olmakla suçladın!
Yazıklar olsun!
Polise gidiyorum.
Birimizi tutuklarlarsa bunu hak etmişiz demektir.
Ama anne…
Aması yok.
Şapkan…
İçki dolabının oraya gidelim mi?
Evet.
Araba çalışmıyor. Biri motor kablolarını kesmiş.
-Vay canına! -Evet…
Kabul edin, bu birçoğumuzu temize çıkarır.
Nasıl yani?
Ben motorun yerini bile bilmem.
Romanlarda geçen cümlelerden biri.
"Motorun kablolarını kesmişler." Ama nasıl?
Annemin yaptığını düşünebiliyor musunuz?
Arabanın yanına bile gidemez.
-Neden lafı bana getirdin? -Ne demeye çalışıyorsun?
Hiçbir şey.
Ama belki sen ve kız kardeşin bu işlerden anlıyorsunuzdur.
Tabii.
-Tamirciye mi benziyorlar? -Ehliyetim bile yok.
Teyze, şüpheli listenden çıkmak için aptal numarası yapacak değilim.
Kaput açmayı biliyorum. Ama bu açtığım anlamına gelmez.
-Biri geldi. -Nerede? Tanrım!
Belki katil dönmüştür.
-Yukarıda saklanalım. -Ming'i al!
Sessiz olun.
Beni burada mı bırakacaksınız?
-Evet! -Evet!
Vazoyu al. Kafasında kırarız.
Teyze!
İmdat.
Girin.
Veronica.
Korkuttum mu?
İsteyerek olmadı.
Neden geldin?
Seni kim gönderdi?
Kimi arıyorsun?
Zamansız mı geldim?
Evet, akla gelen ilk kelime kesinlikle "önemsiz".
İkincisi de "sıkıcı".
Yakışıksız olduğunu biliyorum ama…
Bir saat önce nahoş bir telefon aldım.
Marcello'nun öldürüldüğünü söylediler.
Kim böyle bir eşek şakası yapar?
Çok marazi.
Üstelik Noel'de. Çılgına döndüm.
Defalarca aradım
ama ulaşamadım.
Ben de bizzat yoklamak için buraya geldim.
Marcello nerede?
Bakın, şaka iyi hoş ama
uzatılınca kaka oluyor.
İzninizle.
Marcello.
Benim, Veronica.
Marcello. Aç.
Odaya mı kapandı?
Açın şu kapıyı. Nasıl olduğunu görmek istiyorum.
Marcello öldü.
Öldü mü?
O zaman…
Telefondaki kimdi?
Erkek miydi, kadın mıydı?
Bir kadındı.
Nasıl öldü?
Sırtına bıçak saplanmış.
Odasının orası olduğunu nereden bildin?
Doğru!
Onu kendi gözlerimle görmek istiyorum. Kapıyı açın.
Onu görmeden gitmeyeceğim.
Madem ısrar ediyorsun.
Anahtar piyanonun üstünde.
Yolu biliyorum.
Anahtar dönmüyor.
Doğru anahtar değil.
Verir misin?
Buyur.
Biri anahtarı değiştirmiş.
Kim?
Belki de sen.
Annemin sorusunu cevaplamadın.
Babamın odası olduğunu nereden bildin?
Burası bizim yatak odamızdı.
Seninle üst kattaki odayı aldığını biliyorum
ama bir süredir burada uyuduğunu da biliyorum.
Yanılıyorsun.
Marcello bu evi biz nişanlıyken aldı.
Onunla notere gittim.
Büyükannemden aldı.
Ne?
Bu ev senin miydi?
Evet, nesillerdir.
Bu duvar kâğıdını büyük büyükbabam seçmiş.
Bu desenin yine moda olduğunu duydum.
İkna olmadım.
Çok gençtim.
Babanız benim binicilik eğitmenimdi.
Ne?
Binicilik eğitmenin mi?
Burası artık benim evim, senin değil.
Senin de değil.
Neden?
Çünkü polis seni tutuklayınca
buranın tadını çıkaramayacaksın.
Şimdiye dek çıkardıysan tabii.
Veronica.
Son günlerde buraya sık geliyor musun?
Hayır. Hiç gelmedim.
Yalan söylüyorsun. Köpekler havlamadı.
Yeter şu köpek mevzusu!
İki kırma köpek onlar, tazı değil. Fazla güvenmeyelim.
Köpek köpektir. Seni tanıyorlar.
Siz Agostina teyze olmalısınız.
Ablamın iki kızı var diye
sonsuza kadar Agostina teyze olarak mı tanınacağım?
Agostina, lütfen. Şimdi böyle bir konuşmanın sırası değil.
Anne.
Marcello sizden çok bahsetti.
Öyle mi?
Ne söyledi? Hatırınızda mı?
Çok şey.
Seçilmiş yakınlıklarımızdan bahsetti mi?
Çok kitap takas ederdik.
Aslında siz ona kitap veriyormuşsunuz.
Bu telefon görüşmesi olayını yemedim.
Neden yalan söyleyeyim?
Gelmek için bahanen olsun diye.
Kiminle konuşuyorum?
Esposito Maria Concetta.
Yeni hizmetçi.
Burada misafir kabulünü hizmetçiler mi yapıyor?
Böyle bir günde formaliteyi bıraktık.
Hanımlar, zevkti.
Keşke sizinle başka bir zaman tanışabilseydim.
Cenazede görüşürüz.
Hayır, gidemezsin.
Neden?
Çünkü sen de şüphelisin.
Ne tatlı.
Şüpheli kalıyor.
En azından fırtına dinene kadar.
-Öğle yemeğini hazırlayayım. -Ming'i ver.
Katil kim olabilir?
Pek de acılı olmayan karısı mı?
Küçük asi mi?
Sadık ilk göz ağrısı mı?
-Yoksa sarhoş, pinti kaynana mı? -Pinti değilim ben.
Yoksa kız kurusu baldız mı?
Yoksa eski aşkı mı?
Yoksa yeni hizmetçi mi?
Yoksa yeni hizmetçi mi…
Sen de şüphelisin Veronica. Diğer herkes gibi.
Yeni geldiğimi unutuyorsun.
Ne olmuş? Bizi yanıltmak için gelmiş olabilirsin.
Neyse, benim hiç şüphem yok.
Katil içinizden biri.
Müfettiş, bir kişiyi unutuyorsun.
Kimi?
Kendini.
Ben mi?
Bizi kendinle bir tutmakta zorlanıyorsun.
Saatlerdir bizi sorguluyorsun. Ama biz şüpheliysek sen de öylesin.
Ben daha sabah geldim.
Bizi yanıltmak için gelmiş olabilirsin.
Gece buradaydın, değil mi kardeşim?
Babamın odasında.
Hayır, ne diyorsun?
Kapının arkasından duydum.
Üç sularıydı.
Susanna, bu doğru mu?
Evet, doğru. Buradaydım.
Ama ben öldürmedim. Bunu nasıl düşünürsünüz?
Burada mıydın? Ama neden?
Neden gelmiş gibi yaptın?
Bilmiyorum. İyi bir plan olduğunu düşündüm.
Onu öldürüp paçayı kurtarmanın mı?
Hayır teyze. Haberiniz olmadan babamla sessizce konuşabilmek için.
Bu çok saçma!
Değil anne! Burada mahremiyet diye bir şey yok.
Ama biz bir aileyiz. Çok yakınız.
Aile fertleri de birbirlerine her şeyi anlatır.
Yanılıyorlar.
Sorunlarımızı başkasına yüklemeden
kendimize saklarsak
aileler çok daha güzel olur.
Peki. Ona ne söylemek istedin?
Ona bir sır vermem gerekiyordu.
Sonra da sana söylemem gerekiyordu. Söylemedi, değil mi?
Hayır, söylemedi. Öldü.
Susanna, söyleyecek misin artık?
Evet, pardon.
Bilmiyorum…
-Aç. -Ama daha gece yarısı olmadı.
Teyze.
Tamam, bu anlaşılabilir.
Cinayet olsun olmasın, bugün Noel arifesi. Geleneklere bağlı kalmalıyız.
Marcello baba olacak.
Benden değil.
Benden de değil.
-Peki kimden? -Anne.
Benden mi?
-Hayır anne… -Hayır.
Ben hamileyim.
Hamile misin?
Evet.
Olamaz.
Ne lanet bir gün.
Yemek hazır. Servis yapayım mı?
Maria, daha Noel olmadı.
-Kutlayacak bir şey de yok. -Ama kutlama yapmıyoruz.
Benden pişirmemi istediği yemekle Bay Marcello'yu onurlandırıyoruz.
Marcello öldüğüne göre tabii ki bugün kutlama yapıyoruz.
Başlayalım mı?
Pekâlâ, başlayalım.
Rus salatası.
Güzel ama biraz ağır.
Çok güzel.
Leziz.
Karides kokteyli.
Bal kabağı mantısı.
Çok iyi!
Değil mi?
Muhteşem.
Mostarda di Cremona eşliğinde bıldırcın kavurması.
Tanrım.
Kadeh kaldıralım.
Çok güzel olmuş.
Bravo.
-Sağ olun. -Böyle yemek yapmayı nereden öğrendin?
Büyükannemden, kitaplardan.
Beni rahatlatıyor.
Herkesten uzaklaşıp buraya hapsolmak
zor olmadı mı?
Hayır.
Zor olmadı.
Anladım.
Anladın mı? Anlayacak ne var?
Burada senin için çalışmadığı belli.
Başka sebepler varmış.
Evet, doğru.
Onun için buradaydım.
Ama o artık olmadığına göre…
…gidebilirim.
İzninizle.
Korkarım ki pek anlamadım.
Yani Marcello ve o…
-Tanrım, yine bayıldı. -Teyze.
Ne baş belası.
Hiç tahmin etmezdim.
İyi saklamışsınız.
Beni şaşırtan bir şey var.
Çok sıradan bir kadınsın.
Belki de harika kadınlardan bıkmıştır.
Sanırım sana para veriyordu.
Aklınızdaki her şey parayla ilgili.
Neyse, hayır.
Şaşırabilirsiniz ama ben onunla yatmayı sevdim.
İyi.
Polise gece biriyle görüştüğünü ve herkesin bildiğini
söylemem gerekecek.
Benim de sizin gece biriyle görüştüğünüzü ve bilen olmadığını söylemem gerekecek.
Benimle savaşmayı bırakın. Sonuçta sizin de işinize geldi.
Nasıl yani?
Artık yapmak istemediğiniz şeyleri yaptım. En azından Marcello'yla.
Neden onu bıraktın?
Katil o olabilir.
Nereye gidecek ki?
Dışarıda fırtına var. Geri dönecek.
Kim o?
Yavaş.
Maria.
Kapı.
Biri büyük bir zincirle kilitlemiş.
Burada esiriz.
-Anne. -Yüce tanrım!
Tıpkı gizem romanlarındaki gibi.
Aramızda bir katil var.
Ama başkalarının da yalan söylemesi kendini gizlemesini sağlıyor.
Suçla ilgisi olmayan sebeplerden.
Kimin yaptığını bulmak istiyorsak
herkesin sırlarını açıklaması gerek.
Kim başlıyor?
-Ben benimkini söyledim, değil mi? -Ben de.
Ben de.
O zaman ben söyleyeyim.
Ama bu benim sırrım değil.
Agostina'nın sırrı.
Ne?
Bu senin olmalı.
Daha doğrusu sen Marcello için yazmışsın.
Ona verdiği bir kitabın içinde bırakmış.
Sanki bir şey okuyormuş gibi.
Kapağını bile açmadan bana verdi.
İçinde bir mektup olduğunu fark etmemiş.
Marcello hiç okumadı mı yani?
Evet, okudu.
Ona verdim ve çok güldü.
Güldü mü?
Tatlım, Marcello yakışıklı bir adamdı.
Hoş, çekici…
Ama bir jinekolog kadar hissizdi.
Yani teyze… Aşkın pek de platonik değilmiş.
Yazıklar olsun. Babamı çalmak istedin.
Asla! Hayır.
Yazdıklarımdan utandığımı söylemek için
dün gece odasına gittim.
Odasına mı gittin?
Evet.
Bazı münasebetsiz sözleri unutmasını istemek için.
Ne zaman? Maria'nın çayından önce mi, sonra mı?
Bilmiyorum.
Belki öncedir. Tepsiyi görmedim.
-Sana inanmamızı mı bekliyorsun? -Evet.
Doğruyu söylüyorum.
Nefes alamıyorum. Anne, haplarım!
İlaçlar nerede?
Komodinin üstünde bir kutu var.
Büyük bir kutu, hep orada durur. Çabuk.
Hadi.
-Margherita. -Evet?
-Affet beni. -Merak etme, sorun yok.
Eğer ölürsem…
Ölmeyeceksin, inan. Bana daha zarar verecek vaktin olacak.
Şu haplar geliyor mu artık?
-Orada yok. -Ne? Hep orada duruyordu!
-Kutu orada değil. Bilmiyorum. -Kahretsin.
-Ben bakayım. -Anne!
Anne!
Bir Noel mucizesi.
İşte burada!
-Büyükanne! -Evet, yürüyebiliyorum.
Ama çok yoruldum.
Nereden buldun? Herkesin odasını aradım.
Annemin odasında, yatağının altında buldum.
-Ne? Benim yatağımın mı? -Margherita!
Canım kardeşim, anlıyorum.
Beni öldürmeye çalıştıysan çok sebebin var.
Kes şunu!
Burada biri bana komplo kurmaya çalışıyor.
Niye bana baktın?
Kızlarımın ya da annemin bana komplo kurmak için
Agostina'nın hayatını tehlikeye atacağını
sanmıyorum.
Biz aileyiz, değil mi? Her şeye rağmen.
Maria da…
Kocamı almış zaten. Bana daha fazla zarar vermek istemez.
Asla efendim.
O hâlde…
Geriye ben kalıyorum.
Evet, geriye sen kalıyorsun.
Marcello'nun vasiyete seni de eklemek istediğini biliyorsun.
Hayır. Bilmiyordum.
Evet, biliyordu.
Dün gece buradaydınız. Duydum. Onu konuşuyordunuz.
Boş bitki çayı kupasını almaya geldiğimde
konuştuklarını duydum ve içeri girmedim.
Üzgünüm ama onu sağ gören son kişi sendin.
Doğru. Buradaydım.
Ama ben öldürmedim.
Hapse girmem bir tek sana yarar.
Bence Marcello'nun beni vasiyete dâhil etmek istediğini bildiğin için
bunu yapamadan onu durdurdun.
Hayır, bu doğru değil.
Noterine gidip gitmediğini bilmiyordum.
Vasiyeti değiştirdiyse baş şüpheli benim.
Ama değiştirmediyse o zaman sensin.
Bunu kim bilebilir?
Ben biliyorum.
Dün gece söyledi.
Vasiyetini henüz değiştirmemişti. Ona bebekten bahsettiğimde
iyi ki bunu ona söylediğimi
çünkü bugün notere gidip çocuğumu dâhil edeceğini söyledi.
Güzel.
Agostina teyzenin ilaç kutusunu yatağımın altında buluyorsun.
Noterden haberin var. Benden intikam almaya mı çalışıyorsun?
-Hayır anne. Sadece doğruyu söylüyorum. -Sanmıyorum.
Bugün babanın mirasını artıracağını söylemek de
şüphe çekmemek için ne şık bir hareket.
-Para umurumda değil. -Değil mi?
Peki bu bebeğe kim bakacak?
Ben bir adam görmüyorum. Yoksa bir yerde var da ben mi görmüyorum?
Onu suçlamayı bırak. Aynı şey senin de başına geldi.
Anne, ne diyorsun? Sarhoş musun?
Hatırlamıyor musun, hani uzun boylu adamla tanışmıştın da…
Anne!
Gel.
Onu içkiden uzak tutmak imkânsız.
Çok yorgun olduğunu söyledi.
Güzel…
-Anne. -Evet?
Senin de başına geldi de ne demek?
Hayır, hiçbir şey demek değil.
Bırakın sarhoşken, ayıkken bile büyükannenizi dinlememelisiniz.
Anne.
Bilinecek bir şey yok.
Mesele ne zaman hamile kaldığın değil,
kimden olduğu.
Caterina, ne diyorsun?
Neden? Doğru değil mi?
Babam…
…benim babam değil mi?
O biliyor muydu?
Tabii ki biliyordu.
Ben üç aylık hamileyken tanıştık. Kısa bir süre sonra da evlendik.
Bunu neden yaptı?
Sanırım çok güzel olduğum için.
O zamanlar büyükbabanın epey parası vardı
ve hayalindeki evi almak için babana güzel bir çeyiz lazımdı.
Ama iyi bir babaydı.
Seni kızı gibi sevdi.
Sana Caterina'dan farklı davranmadı.
Belki de bu yüzden kaprisini çektim.
Peki gerçek babam…
O kim?
İlk aşkım.
Umberto.
Bir kazada öldü.
Onu düşünmediğim bir gün bile yok.
Özellikle de sen karşımdayken.
Gülümsediğinde ona çok benziyorsun.
Yani…
Bana bakmak seni üzüyor mu?
Hayır. Asla.
Sen bizim aşkımızın canlı kanıtısın.
Odama girdiğinde yatağın altına bakmışsındır.
Evet.
Evet, bavulları gördüm.
Gidecek miydin?
Uygun anı bekliyordum.
Ama bayram geçsin dedim.
Yolacaksınız.
Tanrım.
İyi işte. Zaten keçe gibi.
Keçe gibi!
Çok yalnızım.
Yalnız değilsiniz. Aileniz var.
Ne aile ama.
Keşke kalpsiz olsaydım. En azından bu kadar incinmezdim.
Susanna bile benden daha deneyimlidir.
Sadece Caterina kaldı. Yakında tek bakire ben olacağım, bir de bakir topraklar.
Bir erkek nasıl baştan çıkarılır?
Nasıl oluyor? Maria, bana öğretir misin?
Zor değil. Zor olan, hayatınızın onun etrafında dönmesini engellemek.
Tabii.
Ama onu sonra düşünürüm.
Önce asıl sorunu çözmeliyim.
Biraz dışarı çıkmalısınız. Hep burada hapissiniz.
Doğru.
Nereye gideyim?
Yürüyüşe çıkın.
Bir kursa yazılın. Fransızca kursuna, dans kursuna…
Biriyle tanışabileceğiniz bir yere.
Başka nerede erkek arkadaş bulacaksınız?
-Burada. -Aynen. Bu da uygun olmaz.
Evet, olmaz.
Ama kimse bana bakmıyor.
Bende güzellik denen
o tarifi olmayan cazibe yok.
Katılmıyorum.
-Kendinizi satmayı bilmiyorsunuz sadece. -Sahi mi?
Yani bilemiyorum.
Romanlardaki gibi olmuyor,
hani çirkin kızın gözlüğünü çıkarırlar,
kız birden güzelleşir ya.
Ben gözlüğümü çıkarırsam…
Gözlüklü veya gözlüksüz…
Mesele daha ziyade…
Mesele daha ziyade gülümsemek. Güzel bir tebessüm, sağlam bir duruş…
İnanç. Kendinizi her zaman güzel hissetmelisiniz.
Her zaman.
Kutsal Ayin'deyken bile mi?
Bilhassa Kutsal Ayin'deyken.
İnsanlar oraya ne için gidiyor sanıyorsunuz?
-Papazı dinlemek için mi? Hayır. -Hayır.
Bakınmak için.
Şey, aslında…
Ben de kendime dikizleme izni veriyorum.
Gördünüz mü?
Tanrı'nın huzuruna çıkarken giyinip kuşanmalıyız.
Giyinip kuşanmalıyız.
Neleriniz var, gösterin bakalım.
Şey…
Sence benim içimde
keşfedilmemiş bir cevher olabilir mi?
Hem de nasıl.
BEYAZ GECELER FYODOR DOSTOEVSKY
Veronica nerede?
Bilmiyorum.
Bir süredir görmedim. Sizinle değil miydi?
Hayır.
Tanrım, kaçtı mı?
O yaptı, biliyordum.
Anne, bu onun çantası.
Evet.
Bekleyin.
Aç. Oda anahtarı içinde mi, bak.
-Evet. -Hadi.
Sessiz.
Dokunma. Parmak izleri silinmesin.
-Nasıl yani? -Ne bileyim, aklıma geliverdi.
-Gördünüz mü? -Evet.
Agostina teyze.
Agostina teyze?
Bana Tina deyin.
Muhteşem olmuşsun. Ne yaptın?
Kadınlar mucizeler yaratır.
Evet, onu fark ettik.
İyi iş çıkarmışım, değil mi?
Evet.
Çok iyi.
Buradasın.
Gitmemişsin.
Lavabodaydım.
Çantanı burada unutmuşsun.
Sanırım size güveniyorum.
İçeri baktık.
Hadi ama!
Dikkatinizi ne kadar çektim? Yarım dakika mı?
Peki ne buldunuz?
Tabanca.
Tabanca mı?
Kimi vuracaktım acaba?
Mesela Marcello'yu. Bıçak bulamama ihtimaline karşı.
Hayatımda tabancaya elimi sürmedim. Üzerinde parmak izim yoktur.
Önce yatağının altındaki haplar.
Şimdi de çantamdaki tabanca.
Katil bize komplo kurmaya çalışıyor.
Teker teker.
Katil bizimle oynuyor.
Tanrım!
Eyvahlar olsun!
Ming'i al. Hemen.
Ming'i nereden bulacağım?
Hanımlar.
Yeter.
Telefonumuz ve arabamız yok. Polisten uzağız, ayrıca karanlıktayız.
-Bu kadar yeter. Artık gitmeliyiz. -Doğru ama nasıl?
Kapı kilitli değil mi?
Atlamayı deneyebiliriz.
Tanrım! İyi de nasıl?
Gidelim, sonra düşünürüz.
Evet, gidelim.
Ben de geliyorum. Bir şal alayım.
Ben kalıyorum.
Kal da ona göz kulak ol.
İster misin?
Zehirli değil.
Teşekkürler.
Bana bunun için teşekkür etme.
Ne için edeyim?
Öncelikle
senin değil, Agostina'nın sırrını açıkladığım için.
Ne demek istiyorsun?
Bir sevgilin var.
-Öyle mi? -Evet.
Kim olduğunu bilmiyorum ama bundan eminim.
Marcello'yu bu yüzden mi öldürdüm?
Öyle demedim.
Neden öyle dedin o zaman?
Kabul edecek misin, görmek istedim.
Bu şantaj.
Merak.
Acılı bir dul gibi görünmüyorsun.
Yanılıyorsun.
-Marcello'yu çok severdim. -Sana inanıyorum.
Ama hayatının aşkı değildi.
Belki ben de onunki değildim.
Bavullarımı toplamıştım.
Onu yılbaşı öncesi terk edecektim.
Dün gece ona söyledim.
İlginç, değil mi?
Sevgilinle olmak için mi gidiyorsun?
Asla.
Yani evet.
Bir sevgilim var.
Mutluyum.
Ama yalnız olmak için gidiyorum.
En büyük hayalim gece geldiğimde
evi boş bulmak.
Yirmi beş yıl nasıl dayandın, anlamadım.
Evlilik bana göre değildi.
İşler ciddiye binince bavullarımı toplayıp, çekip gittim.
Paris'e mi?
Ve tüm dünyaya.
Ya şimdi? Sevgilin var mı?
Bir beyle ilişkim var.
Kim olduğunu söylemeyi çok isterdim ama söylemesem daha iyi olabilir.
Önce sen söyle.
Tanıyor muyum?
Evet.
-Marcello değil, değil mi? -Tabii ki hayır.
Ben tanıyor muyum?
Evet, sanırım.
Önce sen söyle.
Hayır. Önce sen söyle.
-Aynı anda söyleyelim mi? -Tamam.
Üçe kadar sayalım.
-Bir… -Bir…
-İki… -İki…
-Üç… -Üç…
-Bay Giannutri. -Bay Giannutri.
Vay be.
Kahrolasıca. Lanet…
-Hep erkeklerimi almak zorunda mısın? -Marcello'yla önce ben tanıştım. Bırak!
Bence yapabiliriz.
Bence de.
-Tırmanmayı denesek mi? -Tırmanalım.
Önce kim?
Ben denerim.
-Dikkatli ol Cate. -Tamam.
-Elimi incittim. -Aşağı gelin hanımefendi.
-Aşağı gel. -Aşağı gel.
Evet.
Çok kar yağıyor. Asla yapamayız.
Yarın sabah deneyelim.
-Tamam. -Geri dönelim mi?
-Evet. -Çok üşüyorum.
Annem miydi o?
Yüce tanrım.
Belki katil geri gelmiştir.
Gidelim.
Kavga etmeyi bırakmalıyız.
Neden?
Çünkü belli ki zevklerimiz benziyor.
Ben de şaşırdım.
Çok farklıyız.
Öp beni.
Ne?
Bir kadını öptün mü hiç?
Hayır.
Ben de.
O zaman öp beni.
Ama neden?
Seninle öpüşmek nasıl bir şey, merak ediyorum.
Deneyelim.
Anne!
Aman tanrım…
Caterine, büyükanneni getir.
Nasıl?
Depodan.
O hâlâ orada mı?
Evet, sanırım.
Gidelim.
Büyükanne, iyi misin?
Şey, şurası biraz ağrıyor.
-İçecek bir şey kaldı mı? -Bir bakalım.
Dinle. Annen bir katil.
Kimin yaptığını buldum.
-Gerçekten mi? -Evet.
Olanları anlatan ben olmak istemiyorum.
Kendin söylemelisin. Doğruyu söyleme vakti geldi.
Tamam.
Bir Noel masalı.
Bir varmış bir yokmuş, etrafı yedi kadınla dolu bir adam varmış.
Dün gece o zavallı adam yatmış.
Kadınlarının çember dansı başlamış.
Her gece olduğu gibi.
Ama bu sefer kızı Caterina bir perdenin arkasında saklanıyormuş.
Her şeyi görmüş ve duymuş.
Şöyle oldu.
Saat 22.00 suları…
İlk sahne.
Asla, onları asla sana vermem.
On yılı aşkın süredir evinde kalan kayınvalidesi ona
tahvilleri vermek istemiyor.
İkinci sahne.
Marcello.
Saat 22.30'da
baldızı Agostina içeri girip yazdıklarını unutması için ona yalvarıyor.
Sanki hatırlayacak da.
Başka bir derdi var.
Tek isteği ondan kurtulmak.
Marcello, ben sadece… Marcello.
Sonra saat 23.00'te hücum başlıyor.
Karısı ona gideceğini söylüyor.
Kızları için bayram sonrasını beklediğini.
Bayram geçsin, yılbaşı gecesi gitmiş olacağım.
Bavullarımı topladım.
Gideceğim. Dayanamıyorum.
-Üzgünüm. -Güzel Noel hediyesi anne.
Gece yarısı bitki çayı geliyor.
Yanında da Maria.
Saat 1.00'de bilmem kaçıncı kez tuvalete giden Agostina tekrar deniyor.
Marcello.
Ama bu sefer babam onu içeri almıyor.
Saat 1.30'da Veronica geliyor.
Anahtarı var, istediğinde geliyor.
Paraya ihtiyacı var. Paris'e dönmek istiyor.
Yemin ederim, öderim. Beni tanıyorsun.
Vasiyetten bahsediyorlar.
Son olarak saat 3.00'teki olay tuz biber ekiyor.
Susanna müjdeyi vermeye geliyor.
"Bebeğim olacak baba.
Kutsal Ruh'tan değil."
Özür dilerim baba.
Çok özür dilerim.
Geriye sadece ben kalıyorum.
Perdenin arkasından çıkıp her şeyi duyduğumu söylüyorum.
Bunu ödeteceğimi.
Nasıl yani?
Hepiniz ödeyeceksiniz.
Hepiniz cadısınız.
Hey.
Babam tükenmişti. Artık dayanamıyordu.
Ne dedi, biliyor musunuz?
"Ölmek güzel bir şey olmalı."
Öyle mi dedi?
Evet, öyle dedi.
Bunu birçok kez tekrarladı.
Ben de "Peki, istediğin buysa yardım ederim" dedim.
Tanrım.
Onu sen öldürdün.
Marcello'yu kimse öldürmedi.
Çünkü Marcello ölmedi.
-Sadece ölmüş gibi yapıp eğlendik. -Ne?
Onun hakkında ne düşündüğünüzü
kapının arkasından duysun diye.
En çok kim ağlayacak, merak ediyordu.
Kim paradan bahsedecek.
Kim aşktan.
Çünkü bugün notere gidecekti ve vasiyetine karar vermek istiyordu.
Bunun tek yolu da
ölmekti.
Sen de ona yardım ettin.
Yapacak bir şeyim yok.
Kan için merbromin ve ucu kırılmış bir bıçak kullandım.
Sonra Veronica'yı aradım.
Telefon kablolarını kestim.
Araba kablolarını da.
Sonra kapıyı kilitledim.
Teyzemin ilaçlarını annemin yatağının altına sakladım.
Büyükannemin tahvillerini çaldım.
Veronica'nın çantasına sahte tabanca yerleştirdim.
Oda anahtarını da değiştirdim.
Babam bütün gün yüzüstü yatmak zorunda kalmadı.
Her şeyi düşünmüşsün.
Ama biri onu pencereden görebilirdi.
Yani Marcello yaşıyor.
Yaşıyor.
Evet, yaşıyor.
Ama şimdi o pisliği geberteceğim.
Sana yardım edeyim.
Aç kapıyı! Pislik!
Bana gülüyordun, değil mi?
-Piç! Bana gülüyordun! -Aç!
Tahvillerimi asla alamayacaksın!
Ver şu anahtarı!
Seni küçük namus kumkuması. Zamane gençliği içler acısı.
-Aç soktuğumun kapısını! -Evet.
Ağzımızı biraz fazla bozmadık mı?
Sen kapa çeneni! Hafifmeşrep kadın! Hamilesin ve babası belli değil!
-Nerede o? -Bu taraftan.
Balkonda saklanıyor!
Dikkat edin.
-Baba. -Olamaz.
Tanrım. Yine mi öldü?
İçeri girip onu durdurmaya çalıştık ama çok geç kaldık.
Kendini balkondan attı.
Neden intihar ettiğini biliyor musunuz?
Büyük bir maddi sıkıntısı olduğunu herkes biliyor.
Dürüst olmak gerekirse hiçbir zaman iş anlayışı olmadı.
Benden para istemeye bile cüret etti.
Zavallı bir yaşlı kadından.
Nasıl yapar?
Tamam. Aklınıza başka bir şey gelirse
numaram bu.
Teşekkürler.
Dedektif Giovanni Rigoldi.
Giovanni Ripoldi, evet.
Ripoldi.
En ufak bir şey hatırlarsam
arayabilir miyim?
Başka bir şey hatırlarsanız beni aramalısınız.
Aramalıyım.
Agostina Caccia.
Memnun oldum.
Sanırım gölün kenarında oturuyorsunuz.
Evet, kasabadayım.
Pek uzak değil o zaman.
Evet, ben gideyim.
-Evet. -Hanımlar.
-Hanımefendi. -Küçük hanım.
Küçük hanım.
İzninizle.
Ne yapıyor bu?
Çekil. Ezileceksin.
-E? -Çekil!
-Teyze. -Teyze?
-Teyze… -Gel buraya.
Caterina.
Yaptığın hiç hoş değildi.
Kadınlar birbirine yardım eder, birbiriyle savaşmaz.
Bir erkek istese bile mi?
Bilhassa bir erkek isterse.
Şey, yani eğer bir erkek isterse…
Şu hâline bak. Bir aşüfte yetiştirmişim.
Özür dilerim anne.
Herkesten özür dilerim.
Neyse, yakışıklı adamdı ama.
-Kim? -Kim?
Dedektif.
Ona dokunursan diri diri derini yüzüp makyaj çantası yaparım!
Ben de yardım ederim.
Susanna. Düşündüm de…
Bebek, Sör Giannutri'den mi?
Daha neler! Neler düşünüyorsun?
Neler düşünüyorsun?
-Değil mi? -Hayır! O kadar ümitsiz durumda değilim.
Cezam uzun sürecek mi?
Evet!
Şimdi ne yapacağız?
Nasıl yani?
Bir içki iyi gider, değil mi?
Biz, ev… Babam da gitti, ne yapacağız?
Sanırım ben Paris'e döneceğim. Burada yapacak pek bir şeyim yok.
Bilmiyorum. Düşünmeliyim.
Ben de.
Düşündüm. Dedektifi tekrar görmek istiyorum.
Hepimiz burada kalabiliriz.
Biliyorum, ev benim değil ve sadece hizmetçiyim.
Ama birlikte olmak güzel olurdu.
Ben pişirmeyi seviyorum, siz yemeyi…
Ben içmeyi.
Ne de olsa Marcello'nun mirası bize kaldı ve…
Bu ev de.
Madem öyle diyorsun, kalmayı düşünebilirim aslında.
Odamı geri alırım.
Evet. Bu çöplüğe hayat verelim.
Mirasımız var. Benim tahviller var.
Hem yakında bir de…
Bebeğimiz olacak.
Buna içelim mi?
Alt yazı çevirmeni: Ahmet Neşeli