Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
„Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia?”
„Ja też nie”.
Te słowa zapoczątkowały sukces Emmy Gale.
Przez 20 lat i 12 powieści zdawało się, że wszystko będzie dobrze.
Aż do teraz.
Dzień dobry. Witamy w Drew Barrymore Show.
Dziękuję.
Nie mogę wrócić do domu i poczekać, aż burza minie?
To nie burza, tylko huragan.
Wiesz, ilu ludzi cię nienawidzi z powodu tej książki?
Wielu?
Zaczynamy.
- Jesteś moją przyjaciółką! - Teraz jestem twoją agentką.
A więc wyjdź na scenę i rzuć ich na kolana.
I nie bądź taka wysoka!
To onieśmiela.
Mogło się tak zdarzyć, że nie czytałaś żadnej książki Sophie Brown,
ale na pewno znasz kogoś, kto czytał.
A ja mam do niej parę pytań.
Powitajmy moją przyjaciółkę i autorkę bestsellerów, Sophie Brown!
Dziękuję.
Dziękuję za zaproszenie. Dziwne, że dotarłam tu żywa.
Ja ledwo dotarłam.
Jeśli zastanawiacie się, o czym mówimy:
na zewnątrz jest całe mnóstwo niezadowolonych fanów Sophie.
Chyba raczej byłych fanów.
Chyba wszyscy zastanawiamy się nad zakończeniem twojej ostatniej książki.
Postać Winstona oczarowała wielu czytelników.
To dlaczego go zabiłaś?
Twoi czytelnicy uwielbiali Winstona.
Może po prostu nie znali go tak dobrze jak ja.
Nie wszystko dobrze się kończy.
Zwykle tego nie robię,
ale tym razem muszę się zgodzić z fanami.
Nie zasłużył na to, by spaść ze schodów.
Jesteś po ich stronie?
Zamordowałaś mężczyznę, w którym byłam zakochana.
Kto ci pozwolił mi go zabrać?
Jestem autorką.
Wiem, ale może trudno ci
oddzielić twoje prawdziwe życie od fikcji z książek.
- Co? - Miałaś ciężki rok.
Twój mąż cię zostawił. Przeszłaś przez trudny rozwód.
Ale Winston to fikcyjna postać.
- Na pewno? - Tak.
I ciesz się, że to była szybka śmierć.
Mogłam ją przeciągnąć na dziesięć stron.
Mogłam go ciągnąć za samochodem. Mogłam go otruć rtęcią.
Mogłam go pokroić na maleńkie kawałeczki
i nakarmić nim rekiny!
Wracamy po przerwie.
Zostałam pisarką, by pracować w piżamie,
nie, by ludzie mi ubliżali.
A myślałam, że z powodu dziadka.
Przesiadywałaś u fryzjera i słuchałaś jego historii.
O zamku.
O Szkocji.
Podobno kiedyś się zakradł.
No tak.
Często to powtarzał.
Na pewno nic ci nie jest? Mogę znów przyjechać.
Absolutnie nie. Zostań w szkole. O mnie się nie martw. Poradzę sobie.
Dobra.
Muszę się oderwać od tego fiaska Emmy Gale.
Muszę wyjechać.
Dun Dunbar.
Zamek.
Pojadę do Szkocji.
Jest odległa, cicha i nikt mnie tam nie zna.
Super, mamo. W końcu bierzesz urlop.
To nie urlop.
Wyjazd służbowy.
Aż media dadzą mi spokój.
Mogę napisać nową Emmę Gale,
przywrócić Winstona do żywych i wszystko wróci do normy.
Obiecaj chociaż, że odwiedzisz zamek.
Słowo.
To ja.
Jesteś Amerykanką.
Tak.
Nikt mi tego nie powiedział.
Skąd jesteś?
Skąd pochodzisz?
Nie… nie.
To cały mój bagaż.
Żaden problem.
Dziękuję.
ŻEGNAJ, EMMO GALE
WITAMY W DUNBAR POPULACJA: 153 OSOBY
WYGODNE ŁÓŻKA, SZKOCKIE ŚNIADANIE, ZNAJOMOŚĆ OKOLICY
PYSZNE JEDZENIE, CIEPŁE POWITANIE
Hamish, nie!
Hamish, przestań!
Dobrze, że pan… tu był.
Zwykle nie przepada za obcymi.
Tak jak ty, głąbie.
Dziękuję.
Miłego pobytu.
A ty jesteś komitetem powitalnym?
Czym mogę służyć?
Przyjechałam.
Świetnie. Proszę za mną.
Czy to nie Sophie Brown?
W naszej wioseczce? Nie bądź głupia.
- Witamy w naszym zajeździe. - Dziękuję.
Mam rezerwację na nazwisko Sophie Brown.
Sophie Brown, pisarka?
Nie wiem, czy powinnam to przyznać, ale tak.
Czytałam wszystkie pani książki. Skończyłam ostatnią!
Świetnie.
- Mogę o coś zapytać? - Proszę.
Dlaczego Winston przeżył tak długo?
- Co? - Myślałam, że zginie od razu.
Nigdy nie lubiłam drania. Wkurzająco idealny.
Wie pani co? Ja chyba też nie.
Łajdak.
- Zabiłam go. - I dobrze, Sophie Brown.
Drań. Jeszcze jakieś określenia?
Cudownie.
Dziękuję. Pewnie jest pani przyzwyczajona do większych wygód.
Tak naprawdę,
to właśnie na coś takiego liczyłam.
Zamek Dun Dunbar jest blisko?
Tak, zaraz za wzgórzem.
W razie czego proszę dzwonić, pani Brown.
Dziękuję. Proszę mi mówić Sophie.
Maisie.
- Miło cię poznać, Maisie. - Ciebie też.
Szkocja? Serio? Dlaczego mnie nie uprzedziłaś?
Bo byś mi to wyperswadowała.
- Jak długo się znamy? - Za długo.
Od pierwszej strony czwartej książki. I źle ci kiedyś poradziłam?
- Z tytułem szóstej książki. - Poza tym!
Nie przejmuj się. Będę pisać.
Dobrze. A kiedy zobaczę szkic?
Wkrótce. Praktycznie samo się pisze.
- Do widzenia. - Na razie.
Sklep z pamiątkami jest tutaj.
Nie, dziękuję.
Przegapiliście sklep z pamiątkami.
Na pewno nie chcecie wyjść bez pamiątki.
Nie, dzięki.
Kilty, ściereczki, podstawki? Wszystko z herbem klanu.
Oczywiście.
Cóż, szerokiej drogi.
Coś cię gryzie?
Kilka rzeczy.
Może jedna z nich to zepsute drzwi w bibliotece?
Ciężko wpuścić tam ludzi.
Jeszcze ciężej ich wypuścić.
Cześć.
Cześć!
- A więc tu też pracujesz? - Gdziekolwiek mnie przyjmą.
Przegapiła pani zwiedzanie. Następne w czwartek.
Mogę się trochę rozejrzeć sama?
Obawiam się, że…
Nie szkodzi, Thomas. Sam ją oprowadzę.
- Nie chcę sprawiać kłopotu. - Zaryzykuję.
Tędy.
W Szkocji jest ponad 3000 zamków.
Niektóre pochodzą nawet z XIV wieku.
Te staruszki kryją w sobie historię wszystkich,
którzy tu mieszkali, pracowali i walczyli.
Ależ schody.
Jedne z pięciorga.
Co tam jest?
Górne piętra.
To pokój muzyczny,
w którym księżna pisała poezję.
Czytałeś?
Tak i nie polecam.
- Przyjechałaś na cały dzień? - Na trochę dłużej.
Turyści rzadko zatrzymują się u nas.
To dla nich taki drive-through.
Dun Dunbar zbudował pierwszy książę Dunbar dla swojej żony.
Od 500 lat należy do tej samej rodziny.
- Kto jest właścicielem? - Jakiś królewski dupek.
- Hamish! - O mój Boże.
- Nie! - No już. Cześć!
Jak nie on. Masz mięso w kieszeni?
O, tak.
Zawsze noszę przy sobie stek.
No już, zmykaj!
Przepraszam.
Nie szkodzi.
To starsza część zamku.
Pochodzi z 1500 roku.
Dunbarowie organizowali tu spotkania klanów i wielkie uroczystości.
To nie wszystko.
Te schody idą zgodnie ze wskazówkami zegara.
Praworęcznemu szermierzowi łatwiej ich bronić.
Co jest na górze?
Dwanaście sypialni i dziesięć łazienek.
Królewski dupek potrzebuje wielu tronów.
Nigdy za mało.
- Możemy tam wejść? - Niestety nie.
Mogę cię porwać?
To nie może zaczekać?
- Jakaś para chce gadać o weselu. - Jak wyglądają?
- Jakby ich było stać. - Nie ruszaj się.
Zaraz wrócę.
Na górze…
spiralnych…
schodów…
jest…
korytarz.
Na samej górze jest troje drzwi.
Raz, dwa, trzy.
Halo?
Proszę pani?
Halo?
LEXI! SPÓJRZ! ZNALAZŁAM JEGO IMIĘ!
Proszę pani?
- Co pani tu robi? - Przepraszam.
Musiałam coś zobaczyć.
A cóż to takiego?
Moja rodzina ma drobne powiązania z tym miejscem.
- Coś podobnego. - Tak.
Niech zgadnę. Test DNA wykazał pokrewieństwo z Marią, królową Szkotów?
Przepraszam.
Wie pani, czemu tu się nie wchodzi?
- Bo to grozi odmrożeniem. - Bo to czyjś dom.
Chciałaby mieć pani gapiów u siebie w domu?
Koniec zwiedzania.
Zwiedzanie 20 funtów.
Miało być dziesięć.
Prywatne jest droższe.
Nie mam wydać.
To podziękowanie za ciepłe przyjęcie.
Ja podziękuję poradą.
Niektóre miejsca nie należą do pani.
Trzymajcie go z dala od ludzi.
Staramy się.
Co się stało?
Zarezerwuj ten ślub.
„Maria, królowa Szkotów”.
- Chciałabym zobaczyć, jak tańczysz. - To były czasy.
No dalej. Pokaż.
- Chciałabym to zobaczyć. - Cześć!
- Podobał ci się zamek? - Owszem. Magiczny.
Kocham twoje książki.
- Ja też. - Czytaliśmy wszystkie.
- Mówiłam, żeby nie zawracali głowy. - Żartujesz?
Chyba tylko wy żeście mnie nie znienawidzili.
Robicie na drutach w pubie?
Robisz na drutach?
Nie. Zawsze chciałam się nauczyć, ale…
No cóż…
To się może przydać.
Możesz dołączyć do naszego klubu.
Dziękuję.
Helen.
Jestem Sophie.
A ja Rhona.
Jestem cukiernikiem, ale póki co, piekę ciastka w piekarni obok.
Dziękuję.
Są przepyszne!
A to jest Angus.
Jego mąż był jednym z pierwszych członków, ale zmarł.
Niedługo potem pojawił się Angus. I odtąd robi na drutach.
Pokażę ci, jak robić na drutach.
Poproszę.
No to chodź.
- Tego nie odłożę. - Nie.
To moja córka, Lexi.
Wyjechała na studia.
- Ciężko, gdy wyjeżdżają. - Jeszcze ciężej, gdy wracają.
A twój mąż?
Już rok minął od rozwodu.
U mnie już cztery.
Ja mam chłopaka w piekarni.
- Ale on jeszcze o tym nie wie. - Ja wciąż mężatka.
Chociaż nie wiem, czy on o tym wie.
Nieprawda. Jesteście zakochani.
Jesteśmy.
Miło słyszeć jego śmiech.
Nie odzywa się od śmierci Grahama.
Wciąż nie wierzę,
że chcesz u nas napisać następną Emmę Gale!
Miałam tu przyjechać dawno temu z tatą.
Ale zachorował i się nie udało.
Tak mi przykro.
Jako dziecko mieszkał w zamku Dunbar.
Obok zamku. Nie wpuszczano ich do środka.
- Jego rodzina opiekowała się terenem. - Czyli twoja rodzina?
Moja rodzina. McGuinty.
To jesteś jedną z nas.
McGuinty. Nie znam tego nazwiska.
Dawno temu wyjechali do Nowego Jorku.
Chodziłam do szkoły z McGuintym.
Prawdziwy gaduła.
Ciągle plótł jakieś bajki.
Callum McGuinty?
Tak.
Ale jakoś inaczej go nazywaliśmy.
McGaduła.
Masz jego uśmiech.
Nie wiem, dlaczego płaczę.
Bo to są twoje korzenie, skarbie.
- Szkoda, że nie przyjechałam wcześniej. - Ale teraz jesteś.
I zobaczyłaś Dun Dunbar, póki możesz.
- Nie rozumiem. - Jest na sprzedaż.
Jak wiele starych zamków.
Aberdeenshire jest tańsze niż Range Rover.
W Range Roverze byłoby wygodniej.
Och, Angus.
Dziękuję.
Świetnie.
Ktoś chce zamek-trofeum?
Nie wydaje mi się.
Gorzej. Chcą go przerobić na apartamenty i pole golfowe.
Oto oferta.
Dość wysoka.
Wpuszczam zwiedzających, sprzedaję pamiątki.
Zgodziłem się na wesela, może nawet na pogrzeb.
Chyba twój własny.
Jesteśmy kumplami od dawna.
Stawałem na głowie, żeby ci nie zajęli mienia.
Potrzebuję więcej czasu.
Nie ma czasu, chyba że sprzedasz ziemie rolne.
Nie mogę.
- Myles… - To nie wchodzi w grę!
Przyjechała pani Brown.
- Sophie Brown. Myles Dunbar. - To ty jesteś królewskim dupkiem?
- A ty kupcem? - Udawał, że tu pracuje.
To moja praca.
Nie możesz kupić sobie zamku jak hamburgera.
- Mówiłeś, że to drive-through. - Jej nie sprzedam.
Panie Dunbar.
Właściwie to „książę”.
Myles to dwunasty książę Dunbar.
Wybacz mi, Wasza Wysokość.
Właściwie to „Wasza Łaskawość”.
Przychodzi mi do głowy parę innych tytułów.
Nie tobie jednej.
A poza tym,
tytuł nie wiąże się z ziemią.
Jeśli o to ci chodzi, możesz kupić tytuł w sieci za 30 funtów.
Obchodzi mnie wyłącznie tytuł następnej książki,
którą zamierzam napisać w bibliotece w Dun Dunbar.
Nie porzucę 500 lat historii dla czyichś kaprysów.
- To nie jest kaprys. - A co takiego?
Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia?
Nie.
Ja też nie.
Ale gdybym wierzyła, poczułabym ją na widok Dun Dunbar.
Jest jak dom.
Tak. Mój dom.
I mojego ojca.
Na tej ziemi, dawno temu,
- jego rodzina pracowała dla twojej. - Coś jeszcze?
Myślałam, że książę powinien być dżentelmenem.
Angielski książę.
Najwyraźniej to był błąd.
- Tak. - Dziękuję.
- Bardzo proszę. - Nie tobie. Jemu.
Wiesz, że właśnie przekazałeś Dun Dunbar bankowi?
Co podać?
Co polecasz,
żeby zatrzeć wspomnienie o okropnym arogancie?
Mam coś na to.
Dziękuję.
Whisky. Dużą.
Zatrzymasz Thomasa.
Co?
Mieszka tu całe życie.
- Drgnęło mi serce. - Czyli jakieś masz.
Zgodzę się pod pewnymi warunkami.
Depozyt na 90 dni, do świąt.
Kaucja nie podlega zwrotowi.
- Co jeszcze? - Wprowadzisz się teraz.
- Teraz? - Tak.
- Wyprowadzasz się? - Nie.
Nie zamieszkam z tobą.
To nie ma nic wspólnego z nami.
Nie ma „nas”.
Jeśli mam sprzedać staruszka, muszę wiedzieć, że się nim zajmiesz.
A ty musisz wiedzieć, jakie to trudne.
Dun Dunbar jest jak żywa istota.
Potrzebuje ciągłej uwagi,
inaczej rozleci się jak biszkopt na deszczu.
- Sklep z pamiątkami? - Dorzucę za dwa funty.
Zrozumie swój błąd i zniknie za tydzień.
Tymczasem jej kaucja pomoże nam wiosną,
a potem coś wymyślę.
- A jeśli nie zniknie? - Zniknie.
Tak jej obrzydzę życie, że odechce się jej zamków.
Tak. Cóż, potrafisz odstraszyć ludzi.
Ty wciąż tu jesteś.
Tak, bo mi płacisz. Ledwo. Poza tym, kto jeszcze by cię znosił?
Za kobiety kupujące zamki.
Za nas wszystkich.
Zdrowie!
W Szkocji mówi się slainte.
Slainte. Dobra.
Czekaj. Mówiłaś, że kupujesz zamek.
- Kupiłam. - Mamo, jesteś pijana?
Już nie. Kupuję Dun Dunbar.
Dlaczego?
Nie umiem tego wyjaśnić.
Poza tym, że myślę, że on by tego chciał.
Widzę jego twarz, gdy otwieram te drzwi kluczem.
Dawno się tak nie uśmiechałaś.
Wiem. Tak miało być.
Chociaż muszę z nim mieszkać aż do świąt.
Z nim? Z kim?
Dziękuję, Eamon.
Hamish!
Cześć, piesku.
Mam panią zaanonsować?
- Serio? - Tak.
Przyjechała!
- Witaj. - Witaj.
Proszę. Klucz do mojego zamku.
Teraz możesz pozwiedzać.
Tamto zwiedzanie się nie liczy?
Zanim zaczniemy,
powiem ci, że na terenie jest farma wiatrowa,
która wytwarza 70% naszej energii.
Mamy też zrównoważone leśnictwo i ekologiczne rolnictwo.
Jestem inżynierem środowiska.
Cztery lata na Oksfordzie, dwa na Cambridge.
Oksford i Cambridge.
Bieliźniarka, toaleta…
- Przyda się mapa. - Sklep z pamiątkami.
Król Jakub.
Witraż flamandzki z XVI wieku.
A tu jest mój pokój.
- Nie mam powodu, by tam wchodzić. - Zgadzamy się.
Więcej pokoi. Brak prądu, dziurawy dach.
Ten jest ładny.
Piąty książę zmarł w tym łóżku.
Okropna śmierć.
Horrory są kręcone w zamkach nie bez powodu.
Przecieka po każdym deszczu, a pada 150 dni w roku.
Kanalizacja działa, kiedy chce, 60 kominków działa albo nie,
Wi-Fi jest słabe,
sygnał komórkowy jeszcze gorszy.
Ale jest bieżąca woda?
Tak… bieży.
I jeszcze coś. Na górze nie grzejemy.
Za drogo.
Tędy.
Zamieszkasz tutaj.
A może jakiś książę tu zmarł
i wciąż gdzieś tu leży?
Dlaczego? Pokój nie odpowiada twoim standardom?
- Jest tu szafa? - Jest krzesło.
- Łazienka? - Na końcu korytarza.
Kominek nie działa.
Biorę.
W porządku.
Sprawdziłem twoją rodzinę. W aktach nie ma Brownów.
- To nazwisko męża. - Jesteś mężatką?
Rozwódką.
W to akurat uwierzę.
Już sobie idziesz?
Chodź za mną.
Spójrz na to.
Co to jest?
Mój ojciec.
„McGu” to jego nazwisko?
McGuinty. Złapali go, zanim skończył.
A myślałem, że wszystko tu widziałem. Kiedy to było?
Jakieś 60 lat temu. Był wtedy dzieckiem.
Wkradł się na górę.
Chciał, by ktoś się dowiedział, że to zrobił.
Ale jakiś bezduszny drań wyrzucił go i zwolnił jego ojca.
- To byłby mój dziadek. - Przepraszam.
Ująłbym to tak samo.
Mój ojciec nie był lepszy.
McGuinty to konkretne nazwisko. Powinnaś je sobie zostawić.
Hamish.
Czego chcesz?
Napijemy się herbaty?
Idę za tobą.
Zgubiliśmy się.
Chcę tylko herbaty. Czy proszę o zbyt wiele?
Myślałam, że to kuchnia.
Skoro już jesteś, możesz mi nalać jeszcze jednego?
- Mogłeś zamknąć drzwi. - Dlaczego? To mój dom.
Na razie.
Serio?
Dzięki, Hamish.
Ciesz się, że to była szybka śmierć. Mogłam ją przeciągnąć na dziesięć stron.
Mogłam go ciągnąć za samochodem. Mogłam go otruć rtęcią.
Mogłam go pokroić na maleńkie kawałeczki
i nakarmić nim rekiny!
Skąd to masz?
Od Maisie.
Strona pierwsza. „Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia? Ja nie wierzyłam.
Jestem Emma Gale”.
Gdzie ja to słyszałem?
Jasne. Twoja przemowa.
- Mówiłam poważnie. - Czyżby?
„Gdy pierwszy raz zobaczyłam Winstona,
poczułam się jak w domu”.
- Przeczytasz mi wszystko? - Nie.
Pierwsza strona wystarczy.
Mogę się napić kawy?
Proszę.
Jeśli chcesz mnie zniechęcić,
zimny pokój i kilka nietoperzy na strychu tego nie załatwią.
Tak?
A co w takim razie?
Nic.
„Nic mnie nie zniechęci. Dostanę to, po co przyszłam”.
Nagroda Pulitzera się należy.
Dzień dobry.
Pamiętasz, co się stało, gdy były fioletowe?
To był jeden jedyny raz.
Cześć!
Dzień dobry!
- Co robicie? - Szydełkowe graffiti.
Atak włóczki. Umilamy okolicę.
Jak minęła pierwsza noc?
Zimno.
Z czasem będzie cieplejszy.
Pokój.
Przyszłaś w samą porę, by powstrzymać masakrę.
Rhona chce je obciąć i zafarbować na zielono.
Mam nadzieję, że chodzi o włosy.
Potrzebuję zmiany.
Może ja pomogę.
Dorastałam nad najlepszym zakładem fryzjerskim w Queens.
Właściciel był ekspertem koloryzacji.
- Trochę koloru… - Dobra.
Helen?
Potrzebuję twojej pomocy.
W zamku.
- Wie, że przyjdziemy? - Napisałam do niej.
Świetnie.
Wspaniale.
Chodźcie, maruderzy.
Pokój będzie piękny.
Jesteśmy tuż za tobą, Speedy Gonzales. Nie uciekaj.
Nie grzeb się. Dziergacze pędzą na ratunek.
- Nigdy nie byłam na górze. - Za wiele nie przegapiłaś.
Idealnie.
- Nie tak jak moje włosy. - Muszę przyznać, że ci do twarzy.
Wygląda nieźle.
Tak?
Gdzie szkocka komoda? A lampy?
Nie mam pojęcia.
Szwankuje ci pamięć.
Nie. Pamiętam wszystko.
- Co jest z wami? - Nic.
Tak jest od zawsze.
I?
Spotykaliśmy się przez chwilę, zanim wyszłam za Seana.
Ale już nie jesteś jego żoną.
Dziękuję.
Jak mam wam dziękować?
Nie trzeba. Musimy się opiekować sobą nawzajem.
Nikt nie pokona dziergaczy. Prawda, Angus?
Znam Mylesa całe życie.
Gdy przebijesz się przez skorupę, zobaczysz dobre serce.
Trudno to teraz dostrzec.
Nie mogłabyś sobie wymarzyć lepszego właściciela ziemi.
Właściciela ziemi?
Moja rodzina od pokoleń wynajmuje ziemię od Dunbarów.
Moja też.
Jedenasty książę roztrwonił rodzinną forsę,
zostawił Mylesa bez grosza,
z górą długów i wioską, która na niego liczy.
Cała wioska?
Dlatego sprzedaje zamek.
Żeby spłacić dług za ziemię.
W ten sposób, niezależnie, co się stanie,
będziemy mieli gdzie mieszkać.
Oprócz niego.
Przyjedź po egzaminach. Możemy tu spędzić święta.
Tata ci nie powiedział…
Czego mi nie powiedział?
Żeni się z… jak jej tam… w święta.
Cieszę się.
Powiedziałam, że będę, ale nie muszę.
Kochanie, musisz być.
Czy to on?
Myles?
To moja córka, Lexi.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Oddzwonię.
Dziękuję.
To nie dla ciebie.
Wilgotne powietrze niszczy książki.
Dziergacze opowiedzieli mi co nieco.
Może myliłam się co do ciebie.
Wątpię.
Kim jest Jak-Jej-Tam?
- Słuchałeś? - Coś tam usłyszałem.
Kobieta, dla której mąż mnie zostawił.
Lepiej na tym wyszłaś.
Jak widać jest idiotą.
To zabrzmiało jak komplement.
To obraza w stosunku do niego.
Niech będzie.
Szczerze mówiąc, to nie była tylko jego wina.
Większość dekady spędziłam przy komputerze.
Byłem kiedyś żonaty. Dawno temu.
Zostawiła mnie dla kogoś o wyższym tytule.
Poszukiwaczka tytułów.
W dużej mierze.
Myślałem, że byliśmy szczęśliwi.
Ja byłem.
Gdy mnie zostawiła, wróciłem tutaj, żeby się pozbierać.
Dun Dunbar jest teraz moim życiem.
Co ja gadam? Brzmię jak postać z twojej książki.
- Czytasz moje książki? - Ludzie odchodzą, my przetrwamy, i tyle.
Nie sądziłam, że na tym etapie życia będę sama.
Nie jesteś sama.
Masz Hamisha.
No chodź.
- Co? - Przecież nic teraz nie piszesz.
Zobacz, włochate krowy!
Poranne korki.
Owce.
Znasz je jako drogie swetry.
Jak ten, który masz na sobie?
Ten też jest na sprzedaż.
- Pokoje z widokiem na ocean. - Centralna klimatyzacja.
I prywatny cmentarz.
A to bonus.
Właśnie. Nigdy nie wyjedziesz.
Chciałbym ci pokazać pewne miejsce.
Patrz pod nogi.
To jest święta studnia Dun Glen.
Uwaga na głowę.
Co to jest?
Miejscowi je tu zostawiają. To legenda z czasów pierwszej księżnej.
Gdy wybuchła wojna, włożyła szaty wojownika,
przyszła do studni i zostawiła naszyjnik, by zapewnić sobie odwagę.
I co się stało?
Poszła walczyć.
Okazało się, że ma serce wojownika.
Uratowała wioskę i zakochała się w mężczyźnie, który walczył u jej boku.
Człowieku z ludu.
Piękne.
Tak. Jeśli lubisz takie historie.
Zostali razem?
Pobrali się w Wigilię w Dun Dunbar.
Zaprosili całą wioskę.
W każdą następną Wigilię też, przez stulecie albo dwa.
Wigilia w Dun Dunbar dla wioski.
Powinniśmy to zrobić.
My?
Właściciel.
Zobaczymy.
To koniec zwiedzania.
Może skończymy w pubie?
Wiesz,
nie spędzam tam wiele czasu.
Zobaczymy.
Sophie!
Oto i on.
Wszyscy są.
- Daj spokój. - Nie, nie chcę.
- Co z tobą? - Nie umiem śpiewać.
Oczywiście, że umiesz. Każdy umie śpiewać. No dawaj.
Na pięknych wybrzeżach I na pięknych wzgórzach
Gdzie słońce świeci jasno na Loch Lomond
Gdzie ja i moja miłość Nigdy się nie spotkamy
Na pięknych wybrzeżach Loch Lomond
Pojedziesz górą, a ja dołem
I będę w Szkocji przed tobą
Gdzie ja i moja miłość Nigdy się nie spotkamy
Na pięknych wybrzeżach Loch Lomond
Śmiało.
Chodź.
No dawaj!
- Co za niespodzianka. - Tak.
Dziękuję.
Nie ma za co.
To znaczy…
To nie była randka czy coś…?
- Jasne, że nie. - Nie.
Uścisk dłoni?
A czemu nie?
- Dobranoc. - Dobranoc.
I to nie była randka.
Zapamiętam.
Chodź, Hamish.
Chodź.
Hamish!
Mały zdrajca.
Minął już miesiąc,
a ona wciąż tu jest.
Dokładnie 32 dni.
Jesteś dla niej coraz milszy.
Mam wrogów na oku.
- Thomas. - Tak?
Chodź tu.
- Co? - Powiedz mi coś.
- Zaczynam wyglądać jak oni? - Bez komentarza.
Teraz gorzej.
Spędziłeś całe życie, starając się nie być jak oni.
Więc nie bądź.
W sensie?
Od dawna jesteś sam w tym zamku.
- Przecież mam ciebie. - Tak.
I tak tu obaj stoimy
i gapimy się na stare portrety ludzi, których nienawidzimy.
„Wiatr do niej przemawiał”.
No mów, wietrze.
„Studnia do niej przemawiała”.
I co mówiła, do cholery?
„Studnia szeptała do serca pełnego tęsknoty”.
- Cześć. - Powiedz, że przynajmniej zaczęłaś.
Zaczęłam.
Jaki mamy plan?
NIENAWIDZĘ EMMY GALE
Nie mam dokładnego planu.
Wracaj do domu.
Nie mogę.
Nie możesz uciec do Szkocji i schować się w zamku.
A czemu nie?
Nie powiem ci, że twoje życie zależy od tej książki.
- Dzięki. - Ale twoja kariera tak.
Znam cię, Sophie. Całe życie na nią pracowałaś.
Kim bez niej jesteś?
Nie mam pojęcia.
Proszę za mną.
Oddzwonię.
A tu odpoczywała trzecia księżna…
Przepraszam. Nie przeszkadzajcie sobie.
O Boże, to Sophie Brown!
Czy moglibyśmy wszyscy…
Czytałem wszystkie pani książki. Mogę zrobić selfie?
Oczywiście.
Świetnie. Nie, nie, kontynuujmy.
Wiesz co, Thomas? Mam pomysł. Może ja ich oprowadzę?
Tak!
Prosimy.
Faktycznie, czemu nie?
Dziękuję.
William Wallace, ten sam, który zbudował zamek w Edynburgu,
osobiście je tu umieścił. Są pełne legend.
W 1745 roku
szósty książę Dunbar zabarykadował stare mury zamku
i przez trzy tygodnie walczył z armią brytyjską.
To był rok 1746. I piąty książę. Zamek bronił się przez cztery tygodnie.
A tam…
on wygląda jak książę.
Chodzi jak książę.
To jest książę!
Było nam ogromnie miło.
Cieszę się.
Odwiedźcie nas jeszcze.
Będziemy musieli zamówić towar do sklepu.
Może też twoje książki.
- Bez przesady. - Dobra robota.
Dziękuję, Thomas.
Cześć.
Przydaje się nam w biznesie.
Dobrze byłoby mieć tu kogoś nowego.
Mieć ją tutaj?
Próbuję się jej pozbyć. Zapomniałeś, głupolu?
A to co?
Przyjechali po Sophie.
Świetnie.
- Witajcie. - Maisie.
Wyglądasz inaczej.
Cudownie.
Dziękuję.
To Sophie.
Sophie?
Zrobiła mi włosy.
I moje.
Wszystkich uczesała?
Mnie nie tknie!
- Spóźniłam się. - Nie szkodzi.
Wskakuj. W aucie cieplutko.
- Cześć! - Chodź.
Cześć, Angus.
No dobra.
Jedziemy.
- Jak ci idzie? - Nieźle.
Whisky. I zostaw butelkę.
Jesteś teraz bywalcem?
Zabawne.
Może chce robić na drutach.
Próbowałam go uczyć, gdy był mały.
Nie patrzcie.
Uważaj na ścianę.
Musimy pomówić.
O czym?
Na zewnątrz.
Staram się dopasować, jak mogę,
ale… to nie działa.
Co takiego?
Ty.
Za dużo ciebie wszędzie.
Remont, sklep z pamiątkami, zwiedzanie.
Ukradłaś mi psa. I dzierganie!
Co dalej? Wystartujesz na burmistrza?
A są wybory?
Nie taka była umowa.
- Umowa? - Tak.
Według której mnie wyrzucasz i zgarniasz kaucję?
Może nie byłam na Oksfordzie ani na Cambridge,
ale umiem czytać umowę.
Nikt normalny by tego nie podpisał, ale ja tak,
bo nie zamierzam wyjeżdżać.
Będę tu w Boże Narodzenie i Nowy Rok.
Nigdy nie wyjadę. Może to mój następny rozdział.
Nie wiem.
Nic nie wiem.
I boję się tego.
No to ustalone.
Wracajcie do drutów.
Chodź, Hamish. Dobry pies.
Co robisz?
- Nie lubię niedokończonych spraw. - Oczywiście.
Pozbywasz się nazwiska mojego ojca.
- Dziękuję. - To nie dla ciebie.
Pracował tu. Jest częścią historii.
- To sposób na przeprosiny? - Nie.
Wybaczam.
Nie przepraszam.
A ja wybaczam.
„Studnia wyszeptała na wiatr historię kobiety”.
Cholera jasna, to okropne.
Wojowniczko, mów do mnie!
Został tydzień do świąt. Muszę napisać chociaż pierwszą stronę.
No dawaj, wojowniczko. Mów do mnie.
Proszę, powiedz coś.
Proszę!
Pomożesz mi wnieść?
Przyniosłem ci szkocką komodę.
To dla mnie?
Tak.
Znalazłem na strychu.
Troszeczkę odświeżyłem.
Piękna.
Co u Emmy Gale?
Rozstałyśmy się z Emmą Gale.
Chciałabym opowiedzieć jeszcze jedną historię.
Tak? Co to za historia?
O kobiecie,
studni i mieczu.
Ta kobieta zabija?
- Ratuje wioskę. - Przed czym?
Musisz przeczytać.
Wyślij mi egzemplarz z Nowego Jorku.
Ty mi podaj nowy adres.
Dziękuję.
Jest przepiękna, Myles.
Cieszę się.
Myles?
Musimy o czymś porozmawiać.
O choince.
Do sali balowej.
Co zwykle robisz w święta?
To samo.
Tak naprawdę,
to będzie pierwsza Gwiazdka bez Lexi.
Może ją zaprosisz?
Idzie na ślub.
Racja.
Idiota i Jak-Jej-Tam.
Czyli tak wymawiacie idiotę.
Tak.
Diddy to też idiota. A dobber?
- Tchórzliwy idiota. - A numpty?
Bezużyteczny idiota.
A walloper?
To bardziej kretyn.
Rozumiem.
A może to?
Niezłe.
Co robisz?
Za każdym razem, gdy ścinamy drzewo,
sadzimy dwa na jego miejscu.
Cudownie.
Staram się zostawić wszystko lepszym, niż je zastałem.
Anonsuję dziergaczy z Dunbar.
Trochę wcześnie na imprezę, prawda?
Bez ich pomocy nie będzie żadnej imprezy.
I bez moich ciasteczek. Piekę dla Dun Dunbar!
Przepiękne.
- O, Wasza Łaskawość. - Tak?
Nawet nie potrafię powiedzieć, ile dla naszej wioski
znaczą święta w zamku.
Chciałbym, żeby to była moja zasługa, ale to jej sprawka.
Nasza wspólna.
Nie, że my coś wspólnie…
Nie.
Przepraszam.
Nie przejmuj się nim.
Będzie tylko przeszkadzał.
Ta jest ładna, prawda?
Chyba już czas, by te rzeczy znów ujrzały światło dzienne.
Nie wierzę.
Pamiętasz to? Twoja trójnoga krowa.
Trzy nogi są lepsze niż to coś.
Nie śmiej się z mojej owcy!
- Napracowałem się. - Pamiętam!
Przebił oparcie ulubionego fotela swojego ojca.
Więc schowaliśmy go w stajni! Pamiętasz?
Dziergacze, zaczynamy?
No dawaj.
- Cicho! - Byłem…
Chciałem powiedzieć, że mam trzy…
Czym mogę służyć?
Poproszę pokój na tę noc.
Został nam tylko pakiet Świąteczny Romans.
Szampan wieczorem, śniadanie do łóżka,
dostęp do Netflixa.
Dziękuję. Weźmiemy to.
- Tak. - Bardzo dobre.
Poproszę nazwisko.
Donatelli.
Wyśmienicie.
Może masz rację co do imprezy.
Powiedziałeś, że mam rację?
Może.
Powinienem był ci powiedzieć,
że ta sypialnia, w której umarł piąty książę…
Zmyśliłem to.
Chciałem ci dać najgorszy pokój.
Wiem. Piąty książę zginął w bitwie pod Culloden.
Szóstego zrzucił koń,
a jedenasty, twój ojciec, zmarł samotnie w pokoju hotelowym w Londynie.
Tak.
Tylko nie to.
Wybacz.
Pewnie wiesz też, jak ja umrę?
Mogę coś wymyślić.
Porażenie prądem.
Nie zatrucie rtęcią?
Albo pożarcie przez rekiny?
Cóż…
Na pewno można to załatwić.
To pewnie te świąteczne lampki.
Jasne, to wina świąt.
Nie powiedziałem tak.
To twoja wina.
Chyba wam się przydadzą.
Sądząc po twoich przygodach z prądem,
to będzie długa, ciemna noc.
Dziękuję, Thomas.
Mam dobre przeczucia.
Czuję się z tym dobrze.
Mówiłam ci, twoi fani nie chcą niczego innego.
Chcą Emmy Gale.
Harper’s wspomniał o umowie na dalsze książki.
Claire.
Wystąpisz w śniadaniówkach, opowiesz o nowej Emmie…
Emma Gale nie istnieje.
A ja tak. Sophie Brown.
Może nawet nie Sophie Brown.
Sophie McGuinty.
- Kto to jest? - Powiem ci, jak się dowiem.
Mam nadzieję, że umie pisać.
Co to za świece? Cofnęłaś się w czasie?
Naprawił!
O mój Boże. Nigdy nie wrócisz do domu, prawda?
Zakochujesz się w nim. W hrabi!
Księciu.
Mam na to pomysł.
Zostaniesz księżną, zrobimy rebranding.
Wszyscy zapomną o tym fiasku. Genialne.
Pośpiesz się z tym.
Żegnam.
Jutro Wigilia.
Wiem o tym.
I Boże Narodzenie następnego dnia.
Tak to działa.
Nie możesz przyznać, że coś do niej czujesz?
A nawet jeśli, co to za różnica?
Chce mnie zniszczyć.
- Zniszczyć? - Tak.
Nie byłeś taki szczęśliwy od lat.
- Co ty tam wiesz? - Wszystko.
- Cześć. - Dzień dobry.
Przepraszam za spóźnienie.
Ale potrzebuję opinii na temat tej sukienki.
Znalazłam ją w sypialni numer dziewięć.
- Przesadzona? - Zdecydowanie.
Musisz ją założyć!
Cudowna.
- Nie wiem, czy pasuje. - Mogę coś przeszyć.
Świetnie.
Mam jeszcze coś
dla was wszystkich.
Nie powinnyśmy zakładać sukienek z Dun Dunbar.
Nie z Dun Dunbar. Z Nowego Jorku.
Dziękuję.
- Dla szanownego pana. - Dzięki.
Piękne! Dziękuję.
Rhona, prześliczna!
- Cudowna. Dziękuję. - Dziękuję.
Pasuje ci do włosów.
Znów na mnie zwróci uwagę, jak to założę.
Co sądzisz? Dobrze leży?
Prawda?
Hamish!
Hamish! Oddaj.
Przestań. Daj mi to.
Dawaj. Daj mi to!
Co tu się dzieje?
Przepraszam.
Znalazłam ją. Pomyślałam, że mogłabym ją jutro założyć.
Chyba że należała do twojej matki albo babci.
Nie powinnaś jej nosić.
Jesteś na mnie zły przez sukienkę?
Nie.
Jestem zły na siebie.
Dlaczego?
Też jestem na siebie zła.
Nie, zaczekaj.
My…
nie powinniśmy tego robić.
Nie.
Zdecydowanie nie powinniśmy.
Wesołych świąt.
- Cześć. - No tak.
Wesołych świąt.
Mogę jakoś pomóc?
Absolutnie nie. To moje królestwo.
Cudownie.
Dziękuję, Thomas.
Dzień dobry.
Co to takiego?
A jak myślisz? Śniadanko.
Jak miło z twojej strony.
Bo ja jestem bardzo miły.
Pani pierwsza.
Dziękuję.
Coś jeszcze?
Nie.
To wszystko.
Angus, chodź.
Zostawmy te dwa gołąbki.
Wiesz, że cała wioska dowie się w ciągu godziny?
Czego się dowie?
Że jesteśmy…
- Czym my jesteśmy? - Po co nam tytuł?
- Ja jestem księciem Dunbar. - Naprawdę?
Nie wspominałeś o tym.
Nie mów, że lubisz, jak w Wigilię pada śnieg?
Chodźmy.
To co jeszcze zostało?
- Chcesz coś powiedzieć? - Raczej nie.
To ja powiem.
Musisz?
Tak sobie myślę,
co będzie po świętach?
- Bo myślałam… - Dużo ostatnio myślisz.
A ty co myślisz?
Staram się nie myśleć.
Możesz zostać.
Zostać?
W Dun Dunbar.
Masz na myśli…
Pozwolisz mi zostać
w moim domu jako gość?
- Nie! - Czyli jako kto?
- Lokator? - Nie.
Może jako twój chłopak? Albo pan Gale? Jak on się nazywa?
Winston, prawda?
Tak. Wiemy, co się z nim stało.
- Co ty wyprawiasz? - Ja?
Pojawiasz się,
kupujesz mój zamek,
przejmujesz kontrolę nad moim życiem!
A teraz oferujesz mi pokój w moim własnym domu!
Nie powinienem był cię tu wpuszczać.
Nie możesz tak odejść.
Ach, przepraszam.
Potrzebuję zgody Waszej Wysokości?
A ja myślałam, że możemy być tu szczęśliwi.
- Znowu to „my”. - Tak. My. Zgadza się.
Dwie osoby, które spędziły razem trzy miesiące.
Wszystko szło dobrze, póki się nie zjawiłaś.
- Tak? - Tak!
No to wygląda na to, że wygrałeś.
Bo to miejsce będzie mi o tobie przypominać.
Zrywam umowę.
Ciesz się swoimi 12 pustymi sypialniami.
Wychodząc, zostaw klucze.
Naprawdę jesteś królewskim dupkiem.
Nie mów, że nie ostrzegałem.
Będę za tobą tęsknić.
Bardzo.
Nie przejmuj się. Robię to codziennie.
O nie.
Thomas…
Naprawdę pozwolisz jej odejść?
Taki był plan.
Ty i ta uparta duma Dunbarów.
Zamki powinny być otoczone murami. Ludzie nie.
Bez tego zamku nie mam nic.
A co ci po takim miejscu,
gdy nikogo w nim nie ma?
Mam jutro samolot. Potrzebuję podwózki do Edynburga.
Sophie, nie jedź.
Możesz mnie odwiedzić.
Wszyscy. W każdej chwili.
I nie martwcie się o ziemię.
Spłacę wszystkie wasze kredyty.
Ojej…
Wszystko ogarnę, jak dolecę.
Sophie, nie możesz…
To prezent od Emmy Gale.
Wasza przyjaźń tyle dla mnie znaczy.
Popełniłam błąd. Tylko tyle.
Miłość
nigdy nie jest błędem.
Zaufaj mi.
Angus!
W takim razie dostaniesz prezent świąteczny już teraz.
Dziękuję.
Jaki piękny!
Bardzo mi się podoba.
Dziękuję.
Paczka od Thomasa.
Suknia.
Gdybyś zmieniła zdanie.
Pa, pa!
Co jest grane? Rzućmy okiem.
Wesołych świąt!
Tylko zerknę.
Co się dzieje?
- Zdechła. - Co?
Padła. To koniec.
- Co ty robisz? - Wracamy.
Po drugie auto?
Do pubu. Na szklaneczkę whisky.
Jest Wigilia.
Chyba nie jest tutaj jedynym kierowcą.
Do Edynburga są dwie godziny, w śniegu dłużej,
a wszyscy idą na imprezę.
Twoją imprezę.
- Wszyscy? - A nie tak miało być?
Pożyczę twój samochód i zapłacę za odwiezienie.
Kiedy ostatnio jechałaś po lewej stronie i zmieniałaś biegi?
W śnieżycy?
Już nie pada.
Pada w Edynburgu. Mój mąż właśnie do mnie dzwonił.
A ty, Angus?
Zawieziesz mnie na lotnisko?
Zostań na noc.
Ktoś cię rano zawiezie.
Dobra.
Ale nie idę na tę imprezę.
I spędzisz Wigilię sama?
- Nic mi nie jest. - Nieprawda.
Będzie dobrze.
Cześć, Lexi, kochanie.
Tu mama. Chciałam ci życzyć wesołych świąt.
Pewnie jesteś na weselu.
Jeśli rzuci bukiet, nie łap go.
Dobra. Kocham cię.
- Helen! - Wesołych świąt.
Wchodźmy.
„Ale Winston nie umarł.
Był w śpiączce wywołanej upadkiem ze schodów”.
„Ku jej zdziwieniu, to nie Winston leżał na ziemi.
Był to jego brat bliźniak, Myles”.
Sophie, przepraszam!
Serio?
Sophie!
Ty idioto.
Jestem idiotą.
No dobra.
Po prostu nie spodziewałem się tego.
Ani ciebie.
Od dawna żyłem w pewien sposób
i gdy ktoś się pojawił…
W końcu dotarło do mnie, że tracę dom.
Ale wolę stracić Dun Dunbar…
niż ciebie.
Chcesz zamek?
Jest twój.
Chcesz wrócić do Ameryki? Nie zatrzymam cię.
Ale nie obiecam, że nie pojadę za tobą.
Bo beznadziejnie i żałośnie zakochałem się w tobie.
Żałośnie?
Może tylko beznadziejnie.
Ja też cię kocham, tchórzliwy idioto.
Jesteś idiotą.
Prawda?
- Cześć! - Miło cię widzieć. Miłego wieczoru.
- Tom? Zdrowie! - Gdzie on jest?
Nie mam pojęcia.
Ładnie.
- Ty pierwsza. - Na razie!
Spokojnie z tym szampanem.
Musisz to dla niego zrobić.
Nie, zrobię coś dla siebie.
Maisie,
zgodzisz się ze mną zatańczyć?
W samą porę.
Panie i panowie,
anonsuję
dwunastego księcia Dunbara
i panią Sophie…
McGuinty!
- Już jest. - To dobrze.
Panie i panowie,
czy mogę prosić o uwagę?
Aż do niedawna
to miejsce było zimne jak wiatr u wybrzeży Firth of Forth.
Zimniejsze!
Dziękuję, Eamon.
Myślałem, że ten zamek wyznaczał, kim jestem.
Nie byłem niczym więcej.
A potem…
Potem poznałem dziewczynę, która kopnęła mnie w królewski tyłek
i powiedziała mi, że święta spędzamy z tymi, których kochamy.
I zrozumiałem, że was,
was wszystkich,
kocham najbardziej.
Jesteście moją rodziną.
Od teraz w każde święta
w Dun Dunbar odbędzie się najlepsza impreza.
A teraz
mam zaszczyt
przedstawić
wnuczkę Calluma McGuinty’ego,
który pracował na tej ziemi
i miał odwagę wyryć swe nazwisko w tym zamku.
Lexi?
Co tu robisz?
Myles kupił mi bilet lotniczy.
A co ze ślubem ojca?
Pójdę na następny.
Chcesz drinka?
Dziękuję.
Uczę się.
Byłeś na Oksfordzie.
I Cambridge.
Oczywiście.
A teraz… za McGuintych.
Za McGuintych!
Rhona, jesteś wspaniała.
- To ona to upiekła. - Serio?
Powinna otworzyć sklep.
Rozniosę.
- Próbowałeś już? - O Boże!
- Rhona oszalała. Jest cudowna. - To dzieło sztuki.
Angus!
Hamish!
Dalej, Angus!
Cóż…
Wesołych świąt, Hamish.
Co o tym sądzisz?
Serce wojowniczki.
Sophie McGuinty.
Podoba ci się, co?
„W dzisiejszych czasach…
nie wszyscy…
wierzą w szczęśliwe zakończenia.
Ale ja być może tak”.
Wesołych świąt, mamo.
Wesołych świąt, kochanie.
Dzień dobry i wesołych świąt.
Wesołych świąt.
Sophie, skarbie…
Mam dla ciebie mały prezent.
Nawet zza kulis.
Adam, nie zapomnij dać mi znać. Dziękuję.
Kręcimy na wszystkich kamerach?
Spodoba ci się!
Sophie, gratuluję
nowego bestsellera, Serca wojowniczki.
Dziękuję. Miło jest wrócić.
Wszyscy myślą, że to twoja najlepsza powieść.
Najlepsza książka. Ze szczęśliwym zakończeniem!
- O tym wszyscy marzą. - Nie o tym mówię.
Od czasu naszej ostatniej rozmowy twoje życie zmieniło się w bajkę.
Kupiłaś zamek w Szkocji, przeniosłaś się do Irlandii… Szkocji!
- To nowa prowincja. - Blisko Disneylandu.
- Trochę w bok. - Właśnie.
Czy można powiedzieć, że zostaniesz księżną?
Zaraz, bierzemy ślub czy… zaraz, co?
On się nawet nie oświadczył!
Jak sobie z tym radzą?
- Wiem. - Pięć dni w tygodniu, wiesz?
Tak!
Naprawdę.
Witaj w domu, Sophie,
i gratuluję kolosalnego bestsellera.
Nie chcę mówić „kolosalnego”.
To zabawne, że sama z siebie tak powiedziała.
„Kolosalny” to ostre, męskie,
nieładne, niekobiece, nieseksowne słowo.
Zaskakujące.
Bestseller, Serce wojowniczki.
Dziękuję.
Napisy: Małgorzata Rokicka