Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(เอ็มม่า เกลมีรัก ‪โดย โซฟี บราวน์)
‪"คุณเชื่อในรักแรกพบไหมคะ"
‪"ฉันก็ไม่เชื่อค่ะ"
‪นั่นคือคำพูดที่เป็นจุดเริ่มต้น ‪เรื่องราวความสำเร็จของเอ็มม่า เกล
‪และผ่านมา 20 ปีกับนิยายอีก 12 เรื่อง ‪ชีวิตเธอก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดพลาด
‪จนกระทั่งตอนนี้
‪สวัสดีค่ะ คุณบราวน์ ‪ขอต้อนรับสู่ดรูว์แบร์รี่มอร์โชว์
‪ขอบคุณค่ะ
‪(ดรูว์แบร์รี่มอร์โชว์)
‪ฉันขอกลับบ้านแล้วรอให้กระแสซาลงไม่ได้เหรอ
‪งานนี้ไม่มีกระแสซาจ้ะ นี่มันหายนะระดับห้า
‪เธอรู้ไหมว่าโดนคนเกลียด ‪ไปตั้งเท่าไรเพราะหนังสือเล่มนี้
‪เยอะเลยเหรอ
‪ได้เวลาแสดงแล้ว
‪- นึกว่าเธอเป็นเพื่อนฉันซะอีก ‪- ตอนนี้ฉันเป็นตัวแทนของเธอ
‪ทีนี้ก็ออกไปโปรยเสน่ห์ ‪ให้คนหลงหัวปักหัวปำได้แล้ว
‪แล้วก็อย่าทำตัวให้สูงชะลูดนัก
‪คนเขาจะกลัวเอา
‪เป็นไปได้ว่าคุณอาจ ‪ไม่เคยอ่านนิยายของโซฟี บราวน์
‪แต่เชื่อสิคะว่าคุณมีคนรู้จักที่เคยอ่าน
‪และให้ตายเถอะ ‪ฉันมีเรื่องอยากถามเธอเยอะเลย
‪มาร่วมต้อนรับเพื่อนรักและ ‪นักเขียนนิยายขายดีของฉัน โซฟี บราวน์
‪ขอบคุณค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ขอบคุณที่เชิญฉันมานะคะ ‪เหลือเชื่อเลยที่ฉันรอดชีวิตมาได้
‪ฉันเกือบไม่รอดแน่ะ
‪คุณผู้ชมคะ ถ้าคุณสงสัยว่าเราพูดถึงอะไรกัน
‪ฉันขอเฉลยเลยว่าโซฟี บราวน์ ‪มีแฟนคลับที่กำลังโมโหอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด
‪ฉันว่าคุณหมายถึงอดีตแฟนคลับมากกว่า
‪ฉันว่าเราทุกคนมีคำถามเกี่ยวกับ ‪ตอนจบของนิยายเรื่องล่าสุดของคุณนะ
‪ฉันรู้ว่าตัวละครวินสตัน ‪ทำให้ผู้อ่านมากมายหลงเสน่ห์เขาค่ะ
‪งั้นคุณจะฆ่าเขาทำไมล่ะคะ
‪ผู้อ่านของคุณรักวินสตันนะ
‪บางทีพวกเขาอาจไม่รู้จักเขาดีเท่าฉันน่ะค่ะ
‪คนเราไม่ได้มีตอนจบที่แสนสุขเสมอไป
‪ปกติฉันไม่ทำแบบนี้หรอกนะ
‪แต่ครั้งนี้ฉันต้องขอเห็นด้วยกับแฟนๆ ที่อยู่ข้างนอก
‪เขาไม่สมควรตกบันไดลงมาตายเลย
‪นี่คุณเข้าข้างพวกเขาเหรอ
‪ก็คุณฆ่าผู้ชายที่ฉันรักนี่นา
‪คุณมีสิทธิ์อะไรมาพรากเขาไปคะ
‪ฉันเป็นนักเขียนนะคะ
‪ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันว่าคุณอาจกำลังมีปัญหา
‪กับการแยกชีวิตจริง ‪ออกจากเรื่องแต่งในนิยายของคุณ
‪- หา ‪- ก็ปีนี้คุณเจอเรื่องแย่ๆ มาเยอะ
‪คุณโดนสามีทิ้ง เจอปัญหาหย่าร้างอีนุงตุงนัง
‪แต่วินสตันเป็นตัวละครสมมติค่ะ
‪- จริงเหรอคะ ‪- ค่ะ
‪และคุณควรดีใจที่เขาตายไวไม่ยืดเยื้อ
‪ฉันยืดฉากนั้นได้เป็นสิบหน้าเลยนะ
‪ฉันจะเขียนให้เขาโดนรถลาก ‪หรือโดนวางยาด้วยปรอท
‪หรือสับเขาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
‪แล้วเอาไปให้ฉลามกินก็ยังได้
‪เดี๋ยวพบกันในช่วงหน้าค่ะ
‪แม่มาเป็นนักเขียน ‪เพื่อจะได้เขียนนิยายในชุดนอน
‪ไม่ใช่เพื่อให้คนแปลกหน้ามาตะโกนด่า
‪นึกว่าแม่มาเป็นนักเขียนเพราะคุณตาซะอีก
‪แม่เคยนั่งอยู่ในร้านตัดผม ‪ฟังคุณตาเล่าเรื่องต่างๆ ของเขาใช่ไหม
‪ใช่
‪เรื่องปราสาท
‪เรื่องสกอตแลนด์
‪ตาบอกว่าเขาเคยแอบเข้าไปครั้งหนึ่ง
‪ใช่
‪เขาเล่าเรื่องนั้นบ่อยมาก
‪แน่ใจนะคะว่าจะไม่เป็นไร ‪สุดสัปดาห์หน้าหนูแวะมาอีกได้นะ
‪ไม่ได้เด็ดขาด อยู่ที่มหาวิทยาลัยนั่นแหละ ‪ไม่ต้องห่วงแม่ แม่เอาอยู่
‪ก็ได้ค่ะ
‪ฉันต้องลืมความล้มเหลว ‪เรื่องเอ็มม่า เกลไปสักพัก
‪ฉันต้องหนีไปให้ไกล
‪ดัน ดันบาร์
‪ปราสาท
‪ฉันจะไปสกอตแลนด์
‪ที่นั่นเงียบสงบ ห่างไกลผู้คน และไม่มีใครรู้จักแม่
‪เยี่ยมเลยค่ะ แม่ ในที่สุดแม่ก็มีวันหยุดกับเขาสักที
‪ไม่ใช่วันหยุดจ้ะ
‪ทริปทำงานต่างหาก
‪แค่จนกว่ากระแสต่อต้านจะซาลง
‪แม่จะเขียนเอ็มม่า เกลคนใหม่
‪พาวินสตันกลับมา ‪แล้วทุกอย่างก็จะกลับไปเป็นปกติ
‪ก็ได้ค่ะ อย่างน้อยก็ ‪สัญญากับหนูนะว่าแม่จะไปดูปราสาท
‪แม่สัญญาจ้ะ
‪(เอดินบะระ)
‪(เอส บราวน์)
‪ฉันเองค่ะ
‪คุณเป็นคนอเมริกันนี่
‪ใช่ค่ะ
‪ไม่เห็นมีใครบอกผมเลย
‪เป็นคนที่ไหนล่ะ
‪คุณมาจากไหน
‪ไม่ค่ะ ไม่
‪กระเป๋าฉันมีแค่นี้
‪ไม่มีปัญหา
‪ขอบคุณค่ะ
‪(ลาก่อน เอ็มม่า เกล)
‪(ยินดีต้อนรับสู่ดันบาร์ ‪จำนวนประชากร 153 คน)
‪(เตียงนุ่มสบาย ‪อาหารเช้าแบบสกอต ความรู้ท้องถิ่น)
‪(อาหารเลิศรส การต้อนรับที่อบอุ่น)
‪เฮมิช ไม่ได้นะ
‪เฮมิช หยุดนะ
‪ฉันดีใจที่คุณอยู่ตรงนี้ค่ะ
‪มันไม่ค่อยชอบคนแปลกหน้าน่ะ
‪นายก็ด้วย ไอ้เบื๊อก
‪ขอบคุณค่ะ
‪พักที่นี่ให้สบายนะ
‪ว่าไง แกเป็นพนักงานต้อนรับเหรอ
‪สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ฉันอยากเช็กอินค่ะ
‪ยินดีเลย ตามฉันมาค่ะ
‪นั่นโซฟี บราวน์ไม่ใช่เหรอ
‪ในหมู่บ้านเล็กๆ ของเราเนี่ยนะ เหลวไหลน่า
‪- ขอต้อนรับสู่โรงแรมในหมู่บ้านนะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ฉันจองไว้ในชื่อโซฟี บราวน์ค่ะ
‪โซฟี บราวน์ที่เป็นนักเขียนน่ะเหรอ
‪ไม่แน่ใจว่าฉันควรยอมรับไหม แต่ใช่ค่ะ
‪ฉันอ่านนิยายของคุณทุกเล่ม ‪นี่เพิ่งอ่านเล่มล่าสุดจบไปเอง
‪เยี่ยมเลยค่ะ
‪- ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม ‪- ได้ค่ะ
‪ทำไมกว่าจะฆ่าวินสตันได้ถึงปาไปหลายเล่มล่ะ
‪- อะไรนะคะ ‪- น่าจะฆ่าเขาตั้งแต่เล่มหนึ่งแล้ว
‪ฉันไม่เคยชอบไอ้ตึ๋งนั่นเลย ‪เพียบพร้อมเกินมนุษย์มนา
‪รู้อะไรไหม ‪ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าฉันชอบเขาไหม
‪- เฮงซวย ‪- เฮงซวย
‪- ฉันฆ่าเขาทิ้งแล้ว ‪- ทำได้ดีมาก โซฟี บราวน์
‪ไอ้ตึ๋ง มีฉายาอื่นอีกไหมคะ
‪สวยจังเลย
‪ใจดีจังนะคะ เพราะฉันแน่ใจว่า ‪คุณคงไม่ชินกับห้องแบบนี้
‪อันที่จริง
‪ห้องแบบนี้แหละค่ะที่ฉันอยากได้
‪ปราสาทดัน ดันบาร์อยู่แถวนี้หรือเปล่าคะ
‪ค่ะ มันอยู่เหนือเนินเขาตรงนั้น
‪คุณบราวน์ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มก็โทรมานะคะ
‪ขอบคุณค่ะ แล้วก็เรียกว่าโซฟีเถอะ
‪เมซี่ค่ะ
‪- ยินดีที่ได้รู้จักนะคะเมซี่ ‪- เช่นกันค่ะ
‪สกอตแลนด์เหรอ ถามจริง ‪ทำไมไม่ปรึกษาฉันก่อนล่ะ
‪เพราะเธอจะกล่อมจนฉันเลิกล้มความคิดน่ะสิ
‪- เรารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว ‪- นานเกินไป
‪ตั้งแต่หน้าหนึ่งเล่มสี่ ‪แล้วฉันเคยแนะนำเธอผิดๆ ตอนไหน
‪- ชื่อนิยายเล่มหกไง ‪- ไม่นับอันนั้นสิ
‪ไม่ต้องห่วง ฉันมาที่นี่เพื่อเขียนนิยาย
‪ดี แล้วฉันจะได้เห็นต้นฉบับเมื่อไหร่
‪เร็วๆ นี้ นิยายมันเขียนตัวเองอยู่น่ะ
‪- แค่นี้นะ ‪- บายจ้ะ
‪ครับ เอาล่ะ ร้านขายของที่ระลึกอยู่ตรงนี้
‪ไม่ล่ะ ขอบคุณ
‪ไม่นะ คุณเดินเลยร้านของที่ระลึกมาแล้ว
‪ไม่ คุณคงไม่อยากไปโดยไม่มีของที่ระลึกหรอก
‪ไม่ล่ะ ขอบคุณ
‪กระโปรง ผ้าเช็ดจาน จานรองแก้ว ‪สินค้าทุกอย่างมีตราประจำตระกูลด้วยนะ
‪แต่ก็แหงล่ะ
‪ขอให้เดินทางรวดเร็วฉับไวนะครับ
‪คิดอะไรอยู่เหรอ
‪หลายอย่างเลย
‪หวังว่าหนึ่งในนั้น ‪จะเป็นเรื่องซ่อมประตูห้องสมุดนะ
‪- กว่าจะพาคนเข้าไปได้นี่ยากชะมัด ‪- พาออกมายิ่งยากกว่าอีก
‪สวัสดีครับ
‪สวัสดีค่ะ
‪- คุณทำงานที่นี่ด้วยเหรอคะ ‪- ที่ไหนจ้างผมก็ทำหมด
‪คุณเพิ่งพลาดการพาเที่ยวชมปราสาท ‪รอบหน้าเป็นวันพฤหัสบดีนะ
‪งั้นฉันขอเดินดูอะไรเองได้ไหมคะ
‪ผมเกรงว่าจะไม่…
‪ไม่เป็นไร โทมัส ฉันจะพาเธอเดินชมเอง
‪- ฉันไม่อยากให้คุณเดือดร้อนน่ะ ‪- ผมยอมเสี่ยง
‪ทางนี้ครับ
‪ในสกอตแลนด์มีปราสาทมากกว่า 3,000 หลัง
‪บางหลังสร้างขึ้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 14
‪ปราสาทเก่าแก่เหล่านี้มีประวัติศาสตร์ที่น่าภาคภูมิ
‪ของผู้คนที่เคยอาศัย ทำงาน และต่อสู้ที่นี่
‪ดูบันไดนั่นสิ
‪อ๋อ นั่นคือหนึ่งในห้าสิ่ง
‪บนนั้นมีอะไรคะ
‪ห้องชั้นบน
‪ที่อยู่ตรงนี้คือห้องดนตรี
‪ซึ่งเป็นที่ที่ดัชเชสที่สามใช้เขียนบทกวี
‪คุณเคยอ่านหรือยังคะ
‪ครับ และผมไม่แนะนำด้วย
‪- งั้นคุณก็มาที่นี่แค่วันเดียวเหรอ ‪- นานกว่านั้นหน่อยค่ะ
‪ปกตินักท่องเที่ยวไม่ค่อยค้างที่หมู่บ้านเรา
‪ที่นี่เรียกได้ว่าเป็นไดรฟ์ทรูมากกว่า
‪ปราสาทดัน ดันบาร์สร้างโดย ‪ดยุกดันบาร์ที่หนึ่งเพื่อมอบให้ภรรยา
‪ตระกูลดันบาร์เป็นเจ้าของมานาน 500 ปี
‪- ตอนนี้ใครเป็นเจ้าของคะ ‪- ไอ้ตูดเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งน่ะ
‪- เฮมิช ‪- คุณพระคุณเจ้า
‪- อย่านะ ‪- โอเค ไงจ๊ะ
‪ไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้ ‪ในกระเป๋าเสื้อคุณมีเนื้อหรือไง
‪อ๋อ ใช่เลย
‪ฉันพกสเต๊กติดตัวตลอด
‪ออกไปเดี๋ยวนี้ ไปเร็ว ออกไปเลย ไป
‪ผมต้องขอโทษด้วยนะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪นี่คือส่วนที่เก่ากว่าของปราสาท
‪มีมาตั้งแต่ปี 1500
‪ตระกูลดันบาร์ใช้ห้องนี้ ‪จัดการประชุมตระกูลและงานฉลองยิ่งใหญ่
‪มาสิ ยังมีอีกนะ
‪บันไดนี้สร้างวนตามเข็มนาฬิกา
‪เห็นได้ชัดว่าเป็นวิธีป้องกันนักดาบถนัดขวาที่ดีที่สุด
‪ข้างบนมีอะไรคะ
‪สิบสองห้องนอนสิบห้องน้ำ
‪ไอ้ตูดเชื้อพระวงศ์คงต้องนั่งส้วมเยอะสินะ
‪ไม่เคยพอหรอก
‪- ขึ้นไปได้ไหมคะ ‪- ขอโทษด้วย เรื่องนั้นไม่รวมในทัวร์
‪ขอยืมตัวคุณสักครู่ได้ไหม
‪รอก่อนไม่ได้เหรอ
‪- มีคู่รักมาคุยเรื่องจัดงานแต่งน่ะ ‪- พวกเขาดูเป็นไง
‪- ดูเหมือนจะจ่ายไหว ‪- รอตรงนี้นะครับ
‪ผมไปไม่นานหรอก
‪ที่ขั้นบนสุด…
‪ของบันได…
‪ที่เวียนเป็นวง…
‪มี…
‪โถงทางเดิน
‪โอเค
‪ที่ขั้นบนสุดของบันไดมีประตูสามบาน
‪หนึ่ง สอง สาม
‪(เอ็มซีจียู)
‪นี่คุณ
‪คุณครับ
‪อยู่ไหนครับ
‪(เล็กซี่ ดูสิ แม่เจอชื่อเขาแล้ว)
‪คุณผู้หญิงครับ
‪คุณครับ
‪- ทำอะไรของคุณน่ะ ‪- ขอโทษค่ะ
‪ฉันแค่อยากเห็นอะไรบางอย่าง
‪มีอะไรบนนี้ที่คุณอยากเห็นงั้นเหรอ
‪เรื่องของเรื่องคือ ‪ครอบครัวฉันมีประวัติเล็กๆ น้อยๆ ที่นี่ค่ะ
‪- อ๋อ งั้นเหรอ ‪- ค่ะ
‪อย่าบอกนะว่า คุณไปตรวจดีเอ็นเอมาแล้วพบว่า ‪ตัวเองเป็นลูกหลานพระราชินีแมรี่แห่งสกอต
‪ฉันบอกว่าขอโทษไงคะ
‪รู้ไหมทำไมเราถึงห้ามไม่ให้ใครขึ้นมาที่นี่
‪- เพราะมันหนาวมั้งคะ ‪- เพราะมันเป็นบ้านของใครบางคน
‪คุณอยากให้มีขบวนนักท่องเที่ยว ‪มาด้อมๆ มองๆ ในบ้านคุณไหมล่ะ
‪ทัวร์จบแล้ว
‪ค่านำเที่ยว 20 ปอนด์ครับ
‪ป้ายบอกว่าสิบนี่คะ
‪ทัวร์ส่วนตัวราคาแพงกว่า
‪ผมไม่มีทอน
‪คิดซะว่าเป็นทิปสำหรับ ‪บริการที่อบอุ่นและเป็นมิตรก็แล้วกัน
‪ผมจะแนะนำอะไรให้นะ
‪อย่าไปอยู่ในที่ที่คุณไม่ควรอยู่
‪ให้เขาอยู่ห่างๆ คนอื่นไว้นะ
‪ครับ เราพยายามอยู่
‪มีเรื่องบ้าอะไรกัน
‪จองงานแต่งเลย
‪"พระราชินีแมรี่แห่งสกอต"
‪- ฉันอยากเห็นคุณเต้นจัง ‪- แหม สมัยนั้นฉันเท้าไฟเลย
‪งั้นก็เต้นให้เราดูเป็นขวัญตาหน่อยสิ
‪- อยากเห็นจัง ‪- ไง
‪- เดินดูปราสาทสนุกไหม ‪- สนุกค่ะ มันวิเศษมาก
‪ฉันชอบนิยายของคุณค่ะ
‪- ฉันก็ชอบจ้ะ ‪- เราอ่านจบทุกเล่มแล้ว
‪- ฉันบอกพวกเธอแล้วว่าอย่ารบกวนคุณ ‪- ล้อเล่นหรือเปล่า
‪คงเหลือแค่นักอ่านอย่างพวกคุณนี่แหละ ‪ที่ไม่เกลียดฉัน
‪แล้วนี่ถักไหมพรมกันในผับเหรอคะ
‪คุณถักเป็นไหม
‪ไม่ ฉันอยากฝึกมานานแล้ว แต่…
‪ตายจริง เจ้าพวกนี้อาจมีประโยชน์ก็ได้
‪เธอจะได้มาร่วมชมรมกับเรา
‪ขอบคุณค่ะ
‪เฮเลนจ้ะ
‪ฉันชื่อโซฟีค่ะ
‪ฉันชื่อโรน่าค่ะ
‪ฉันเป็นเชฟขนมอบ แต่ตอนนี้ ‪ฉันทำบิสกิตขายอยู่ที่ร้านเบเกอรี่ฝั่งตรงข้าม
‪ขอบคุณค่ะ
‪มันอร่อยมากเลย
‪ส่วนเขาชื่อแองกัสค่ะ
‪สามีเขาเคยเป็นสมาชิกดั้งเดิม ‪แต่ตอนนี้เขากลับบ้านเก่าไปแล้ว
‪หลังจากนั้นไม่นานแองกัสก็โผล่มา ‪และไม่เคยหยุดถักไหมพรมตั้งแต่นั้น
‪มานี่สิ อยากให้ฉันสอนวิธีถักไหมพรมไหม
‪ค่ะ ช่วยหน่อยนะคะ
‪งั้นก็มาเลย
‪- ฉันไม่วางนี่หรอกนะ ‪- แน่นอน
‪นี่ลูกสาวฉันเอง เล็กซี่
‪ตอนนี้เธออยู่ที่มหาวิทยาลัย
‪- ทำใจยากนะเวลาลูกย้ายไปที่อื่น ‪- ทำใจยากกว่าอีกตอนลูกย้ายกลับ
‪แล้วสามีเธอล่ะ
‪ฉันหย่ามาหนึ่งปีแล้วค่ะ
‪ส่วนฉันหย่ามาได้สี่ปี
‪แฟนฉันอยู่ร้านเบเกอรี่ค่ะ
‪- เขาแค่ยังไม่รู้ตัว ‪- ฉันยังแต่งงานอยู่
‪แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอีกฝ่ายรู้ตัวไหม
‪- ไม่จริงน่า พวกคุณรักกันจะตาย ‪- แน่นอน
‪ดีใจที่ได้ยินเขาหัวเราะแบบนั้น ‪เขาไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เกรแฮมตาย
‪ฉันยังไม่อยากเชื่อเลยว่า
‪คุณเลือกหมู่บ้านเล็กๆ ของเรา ‪เป็นที่แต่งเอ็มม่า เกลเล่มต่อไป
‪ฉันตั้งใจจะมาที่นี่กับพ่อนานแล้ว
‪แต่เขาป่วยซะก่อน เราเลยไม่มีโอกาสได้มา
‪เสียใจด้วยจริงๆ นะ
‪ตอนเด็กๆ เขาเคยอยู่ที่ปราสาทดันบาร์
‪นอกปราสาทน่ะ ‪พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป
‪- ครอบครัวเขาเป็นคนดูแลสวน ‪- หมายถึงครอบครัวคุณน่ะเหรอ
‪ครอบครัวฉัน ตระกูลแม็คกินตี้
‪งั้นคุณก็เป็นพวกเราน่ะสิ
‪แม็คกินตี้ ฉันไม่เคยได้ยินนามสกุลนั้นแฮะ
‪พวกเขาย้ายไปนิวยอร์กตอนเขาเจ็ดขวบน่ะ
‪สมัยก่อนฉันเรียนที่ ‪โรงเรียนเดียวกับแม็คกินตี้คนหนึ่ง
‪ช่างพูดจริงๆ พ่อคนนั้น
‪วันๆ เอาแต่พูดเจื้อยแจ้วกับเล่านิทานไม่หยุดปาก
‪แคลลัม แม็คกินตี้หรือเปล่าคะ
‪คนนั้นแหละ
‪แน่นอนว่าเราเรียกเขาด้วยชื่ออื่น
‪แม็คช่างจ้อ
‪รอยยิ้มเธอถอดแบบเขามาเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันร้องไห้ทำไม
‪เพราะนี่คือรากเหง้าของเธอ ที่รัก
‪- ถ้าฉันกลับมาเร็วกว่านี้ก็คงดี ‪- ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่แล้ว
‪และคุณก็ได้เห็นดัน ดันบาร์ ‪ขณะที่มันยังเป็นปราสาทอยู่
‪- หมายความว่ายังไงคะ ‪- พวกเขาประกาศขายมัน
‪ปราสาทเก่าๆ หลายหลังก็ถูกประกาศขาย
‪ปราสาทในแอเบอร์ดีนเชียร์ ‪ราคาถูกกว่ารถเรนจ์ โรเวอร์อีก
‪แถมรถเรนจ์ โรเวอร์ยังนอนสบายกว่าด้วย
‪แหม แองกัส
‪ขอบคุณนะ
‪เยี่ยมเลย
‪สรุปว่ามีคนอยากได้ปราสาทไปประดับบารมีเหรอ
‪ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นน่ะสิ
‪แย่กว่านั้นอีก พวกเขาอยากทุบปราสาททิ้ง ‪แล้วทำคอนโดมิเนียมกับสนามกอล์ฟ
‪นี่คือข้อเสนอ
‪และยังเป็นเงินก้อนโตด้วย
‪ตอนนี้ฉันทำทัวร์กับร้านขายของที่ระลึก
‪และยอมให้จัดงานแต่งงาน ‪แถมยังมีงานศพอีกงานสองงานด้วย
‪อาจเป็นงานนายเอง
‪เราเป็นเพื่อนกันมานานแล้วนะ
‪ฉันช่วยไม่ให้นายถูกยึดทรัพย์จนหืดขึ้นคอแล้ว
‪ฉันแค่ต้องการเวลามากกว่านี้ เอียน
‪ไม่มีเวลาแล้ว นอกจากนายจะขายที่นาซะ
‪ไม่ ฉันทำไม่ได้
‪- ไมลส์… ‪- ไม่ เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้แน่
‪คุณบราวน์มาแล้ว
‪- โซฟี บราวน์ ไมลส์ ดันบาร์ ‪- คุณคือไอ้ตูดเชื้อพระวงศ์คนนั้นเหรอ
‪- คุณเป็นคนซื้อเหรอ ‪- เขาหลอกให้ฉันคิดว่าเขาทำงานที่นี่
‪มันเป็นงานของผม
‪คุณจะโผล่มาซื้อปราสาทไปง่ายๆ ‪เหมือนซื้อแฮมเบอร์เกอร์ไม่ได้นะ
‪- คุณบอกว่ามันเป็นไดรฟ์ทรูนี่ ‪- ฉันจะไม่ขายให้เธอเด็ดขาด
‪คุณดันบาร์
‪ตามหลักแล้วคุณต้องเรียกว่า "ดยุก"
‪ไมลส์คือดยุกแห่งดันบาร์ที่ 12 น่ะครับ
‪อภัยให้หม่อมฉันด้วยเพคะ
‪ตามหลักแล้วต้องพูดว่า "ฝ่าบาท"
‪ฉันคิดชื่อที่จะใช้เรียกคุณได้หลายชื่อเลยล่ะ
‪และคุณคงไม่ใช่คนแรก
‪และขอบอกให้รู้ไว้
‪ว่าชื่อยศถาบรรดาศักดิ์ไม่ได้มาพร้อมที่ดิน
‪ถ้าคุณเล็งนั่นไว้ ในอินเทอร์เน็ต ‪มีตำแหน่งคุณหญิงขายในราคา 30 ปอนด์นะ
‪ชื่อเดียวที่ฉันสนใจ ‪คือชื่อนิยายเรื่องใหม่ของฉัน
‪ซึ่งฉันเขียนมันในห้องสมุดของดัน ดันบาร์
‪ผมไม่ยอมยกประวัติศาสตร์ 500 ปี ‪ให้อารมณ์ชั่ววูบของใครบางคนหรอก
‪- มันไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ ‪- แล้วมันคืออะไร
‪- คุณเชื่อเรื่องรักแรกพบไหม ‪- ไม่ ผมไม่เชื่อ
‪ฉันก็ไม่เชื่อ
‪แต่ถ้าฉันเชื่อ นั่นคงเป็น ‪ความรู้สึกของฉันตอนที่เห็นดัน ดันบาร์
‪ที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน
‪ใช่ บ้านผมไง
‪บ้านของพ่อฉันด้วย
‪ในอาณาเขตปราสาท เมื่อนานมาแล้ว
‪- ครอบครัวเขาทำงานให้ครอบครัวคุณ ‪- หามุกใหม่เถอะ
‪ฉันนึกว่าคนเป็นดยุกจะต้องเป็นสุภาพบุรุษซะอีก
‪พวกนั้นมันดยุกอังกฤษ
‪เห็นได้ชัดว่านี่เป็นความผิดพลาด
‪- ใช่แล้ว ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ด้วยความยินดี ‪- ไม่ใช่คุณ เขา
‪นายรู้ตัวใช่ไหมว่าเพิ่งยื่นดัน ดันบาร์ให้ธนาคาร
‪รับอะไรดีครับ
‪มีอะไรแนะนำสำหรับ
‪ลบความทรงจำเกี่ยวกับคนที่ ‪เฮงซวยและหยิ่งผยองที่สุดที่เคยเจอบ้าง
‪มีเครื่องดื่มเหมาะๆ พอดี
‪ขอบคุณค่ะ
‪วิสกี้ แก้วใหญ่
‪คุณจะต้องจ้างโทมัสต่อ
‪อะไรนะคะ
‪เขาอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต
‪- ผมเปลี่ยนใจแล้ว ‪- มีหัวใจกับเขาด้วยสินะ
‪ถ้าจะให้ผมขายก็ต้องมีเงื่อนไข
‪ให้คนกลางดูแลสัญญา 90 วัน ‪จนกว่าจะถึงวันคริสต์มาส
‪จ่ายเงินมัดจำแล้วเอาคืนไม่ได้
‪- อะไรอีก ‪- คุณต้องย้ายเข้าไปเดี๋ยวนี้
‪- ตอนนี้เลยเหรอ ‪- ใช่
‪- คุณจะย้ายออกเหรอ ‪- ไม่
‪ฉันไม่อยู่กับคุณหรอกนะ
‪ฟังนะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณและผม
‪ไม่มีคุณกับฉันสักหน่อย
‪ใช่ ถ้าผมจะขายปราสาทนั่น ‪ผมต้องรู้ว่าคุณจะดูแลมันได้
‪และคุณต้องรู้ว่ามันยากแค่ไหน
‪ดัน ดันบาร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยังหายใจ
‪มันต้องได้รับการดูแลอย่างต่อเนื่อง
‪ไม่งั้นมันจะพังลงมาเหมือนเค้กข้าวโอ๊ตเปียกฝน
‪- จากร้านขายของที่ระลึกเหรอ ‪- สองปอนด์ ผมจะแถมให้
‪เดี๋ยวเธอก็จะรู้ตัวว่าตัดสินใจพลาด ‪และเปิดแน่บไปภายในหนึ่งอาทิตย์
‪ระหว่างนั้น เงินมัดจำจากเธอ ‪จะช่วยให้เรารอดผ่านฤดูใบไม้ผลิ
‪แล้วหลังจากนั้นฉันจะหาทางออกดู
‪- แล้วถ้าเธอไม่ไปล่ะ ‪- เธอไปแน่
‪ฉันจะทำให้ชีวิตเธอทุกข์ทรมาน ‪จนไม่อยากเห็นปราสาทอีกเลย
‪แหงล่ะ คุณเก่งนักนี่เรื่องขับไสไล่ส่งคนอื่น
‪นายยังอยู่นี่นา
‪ใช่ เพราะคุณจ่ายผม ด้วยเศษเงิน ‪อีกอย่างจะมีใครทนนิสัยคุณได้อีก
‪แด่ผู้หญิงที่ซื้อปราสาท
‪แด่เราทุกคน
‪ดื่ม
‪ที่สกอตแลนด์เราใช้คำว่า "สเลนต์"
‪สเลนต์ เอาล่ะ ลุยเลย
‪เดี๋ยวนะคะ หนูนึกว่า ‪แม่บอกว่าจะซื้อปราสาทซะอีก
‪- ก็ใช่น่ะสิ ‪- นี่แม่เมาเหรอคะ
‪ไม่แล้ว แม่จะซื้อดัน ดันบาร์
‪ทำไมล่ะคะ
‪แม่อธิบายไม่ได้
‪เว้นแต่การที่แม่คิดว่าตาคงอยากให้แม่ทำ
‪แม่แทบจะนึกสีหน้าของตา ‪ตอนที่แม่เดินผ่านประตูนั่นไปพร้อมกุญแจได้เลย
‪หนูไม่ได้เห็นแม่ยิ้มแบบนี้มานานแล้ว
‪แม่รู้ อย่างกับว่ามันเป็นพรหมลิขิตเลย
‪ถึงแม่จะต้องอยู่กับเขาจนถึงคริสต์มาสก็เถอะ
‪เขาเหรอคะ เขานี่ใคร
‪ขอบคุณค่ะ เอมอน
‪เฮมิช
‪หวัดดี พ่อหนุ่ม
‪ให้ผมประกาศว่าคุณมาไหม
‪- จริงเหรอคะ ‪- จริงสิ
‪เธอมาแล้ว
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪นี่ครับ กุญแจปราสาทของผม
‪ทีนี้คุณจะได้เที่ยวชมจริงๆ แล้ว
‪ทัวร์ 20 ปอนด์นั่นไม่ใช่ของจริงเหรอ
‪ก่อนที่เราจะเริ่ม
‪คุณควรรู้ไว้ว่าในที่ดินของเรา ‪มีทุ่งกังหันลมในความดูแลของชุมชน
‪ซึ่งเราใช้ผลิตไฟฟ้า 70 เปอร์เซ็นต์ที่ใช้
‪เรายังมีการปลูกป่า ‪แบบยั่งยืนและการทำเกษตรอินทรีย์
‪ผมเป็นวิศวกรสิ่งแวดล้อม
‪สี่ปีที่ออกซ์ฟอร์ด สองปีที่เคมบริดจ์
‪ออกซ์ฟอร์ดกับเคมบริดจ์
‪ตู้เสื้อผ้า ห้องส้วม
‪- ฉันคงต้องใช้แผนที่แล้ว ‪- ร้านขายของที่ระลึกห้าปอนด์
‪พระเจ้าเจมส์
‪และนี่คือจิตรกรรมเฟลมิช ศตวรรษที่ 16
‪และผ่านตรงนี้ไปจะเป็นห้องผม
‪- ฉันไม่มีเหตุผลที่จะเข้าไปในนั้นแน่ ‪- เรื่องนั้นเราเห็นตรงกัน
‪ห้องอื่นๆ ไม่มีไฟฟ้า หลังคารั่ว
‪ห้องนี้สวยจัง
‪ดยุกคนที่ห้า ตายในห้องนี้ คาเตียงนั้นเลย
‪ตายอย่างน่าสยดสยอง
‪ไม่งั้นพวกเขาจะสร้าง ‪หนังสยองขวัญในปราสาททำไมล่ะ
‪มันรั่วทุกครั้งหลังฝนตก ‪และฝนที่นี่ตก 150 วันต่อปี
‪น้ำประปาไหลบ้างไม่ไหลบ้าง ‪เตาผิงใช้ได้แค่ครึ่งเดียวจาก 60 เตา
‪ไวไฟเอาแน่เอานอนไม่ได้
‪สัญญาณโทรศัพท์ยิ่งแย่กว่า
‪แต่น้ำประปายังไหลใช่ไหมคะ
‪ครับ ไหลอยู่
‪อ้อ อีกอย่างนะ ชั้นบนไม่มีระบบทำความร้อน
‪มันแพงเกินไป
‪ทางนี้ครับ
‪ดังนั้นนี่เป็นห้องที่คุณจะอยู่
‪แน่ใจนะว่าไม่มีดยุกตายในห้องนี้
‪และวิญญาณเขายังวนเวียนอยู่ในนี้
‪ทำไมล่ะครับ ‪ห้องนี้ไม่ได้มาตรฐานของคุณเหรอ
‪- มีตู้เสื้อผ้าไหม ‪- มีเก้าอี้
‪- ห้องน้ำล่ะ ‪- อยู่ตรงทางเดิน
‪แต่เตาผิงใช้ไม่ได้นะ
‪ฉันจะอยู่ค่ะ
‪ดีครับ
‪จริงสิ ผมลองค้นชื่อตระกูลคุณแล้ว ‪แต่ในบันทึกไม่มีคนนามสกุลบราวน์
‪- นั่นนามสกุลสามีฉันค่ะ ‪- คุณแต่งงานแล้วเหรอ
‪หย่าแล้ว
‪อ้อ เรื่องนี้ค่อยน่าเชื่อหน่อย
‪จะไปแล้วเหรอ
‪ตามฉันมาค่ะ
‪ดูนั่นสิคะ
‪นั่นอะไร
‪พ่อฉัน
‪"แม็คกู" คือชื่อพ่อคุณเหรอ
‪แม็คกินตี้ เขาถูกจับได้ก่อนที่จะทำเสร็จ
‪ที่นี่ไม่น่าจะมีอะไรที่ผมไม่เคยเห็น ‪เขาสลักไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪หกสิบปีก่อน ตอนเขายังเด็ก
‪เขาแอบเข้ามาและขึ้นมาจนถึงชั้นบน
‪เขาแค่อยากให้ใครสักคนรู้ว่าเขาเข้ามาได้
‪แต่มีคนยโสโอหังใจดำคนหนึ่ง ‪โยนเขาออกไปและไล่พ่อเขาออก
‪- นั่นคงเป็นคุณปู่ของผม ‪- ขอโทษค่ะ
‪ผมด่าเขามาหมดแล้ว
‪พ่อผมก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก
‪แม็คกินตี้ เป็นชื่อที่แข็งแกร่งดี ‪คุณควรเปลี่ยนมาใช้นามสกุลนั้นนะ
‪เฮมิช
‪จะเอาอะไรจ๊ะ
‪ไปดื่มชากันสักแก้วไหม
‪ก็ได้
‪ฉันจะตามไป
‪ก็ได้
‪เราหลงทางแล้ว เฮมิช
‪ฉันแค่อยากดื่มชาสักถ้วย นี่ขอมากเกินไปเหรอ
‪ฉันนึกว่าห้องนี้เป็นห้องครัวค่ะ
‪ถ้ายังไม่ไปไหน ช่วยรินเหล้าให้ผมอีกแก้วได้ไหม
‪- คุณน่าจะล็อกประตูนะ ‪- ล็อกทำไม นี่บ้านผม
‪เฉพาะตอนนี้
‪ถามจริง
‪ขอบใจมาก เฮมิช
‪คุณควรดีใจที่เขาตายไวไม่ยืดเยื้อ ‪ฉันยืดฉากนั้นได้เป็นสิบหน้าเลยนะ
‪ฉันจะเขียนให้เขาโดนรถลาก ‪หรือโดนวางยาด้วยปรอท
‪หรือสับเขาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
‪แล้วเอาไปให้ฉลามกินก็ยังได้
‪ไปเอามาจากไหนคะ
‪เมซี่
‪หน้าหนึ่ง "คุณเชื่อเรื่อง ‪รักแรกพบไหม ฉันเคยไม่เชื่อมาก่อน"
‪"ฉันคือเอ็มม่า เกล"
‪ผมเคยได้ยินประโยคนั้นจากที่ไหนนะ ‪อ๋อ ใช่ ตอนคุณหว่านล้อมให้ผมขายปราสาท
‪- ฉันหมายความตามนั้น ‪- จริงเหรอ
‪"ครั้งแรกที่ฉันเห็นวินสตัน
‪ฉันเหมือนได้อยู่บ้าน"
‪- จะอ่านให้ฉันฟังทั้งเล่มเลยไหม ‪- ไม่ล่ะ แค่หน้าหนึ่งก็ใช้ได้แล้ว
‪ขอกาแฟหน่อยได้ไหม
‪ตามสบายเลย
‪ถ้าคุณพยายามทำให้ฉันถอดใจ
‪แค่ห้องหนาวๆ กับค้างคาวสองสามตัว ‪ในห้องใต้หลังคาไม่พอหรอกนะ
‪งั้นเหรอ
‪แล้วอะไรถึงจะพอ
‪ไม่มีเลย
‪"ฉันจะไม่ท้อถอย" เอ็มม่ากล่าว ‪"ฉันจะคว้าสิ่งที่ต้องการมาให้ได้"
‪เล่มนี้คว้ารางวัลพูลิตเซอร์ได้สบายเลย
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪จำได้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่มันเป็นสีม่วง
‪ตอนนั้นมันแค่ครั้งเดียวเอง
‪ว่าไง สวัสดีค่ะ
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- ทำอะไรกันอยู่คะ ‪- ถักกราฟฟิตี้ไหมพรมน่ะ
‪ยาร์นบอมบิ้งต่างหาก ‪มันกำลังฮิต ทำให้ละแวกบ้านมีสีสัน
‪- คืนแรกที่ปราสาทเป็นยังไงบ้าง ‪- เย็นยะเยือก
‪เดี๋ยวเขาก็เปิดใจเอง
‪หมายถึงห้องค่ะ
‪คุณมาทันเวลาหยุดการสังหารหมู่นี่พอดี
‪โรน่าอยากตัดมันออกแล้วย้อมสีเขียว
‪ฉันหวังว่าเราจะพูดถึงผมนะ
‪ฉันแค่อยากเปลี่ยนน่ะ
‪บางทีฉันอาจช่วยได้
‪ฉันโตมาในร้านเสริมสวย ‪ที่มีช่างตัดผมมือดีที่สุดในควีนส์
‪แถมยังเชี่ยวชาญเรื่องย้อมสีผม ทำมันเลยเถอะ
‪- ฉันอยากย้อมปลายนิดๆ ค่ะ ‪- โอเค ได้เลย
‪- เฮเลน ‪- สวัสดีจ้ะ
‪สวัสดีค่ะ ฉันมีเรื่องจะให้คุณช่วย
‪- ได้เลย ‪- ที่ปราสาท
‪- เธอรู้ไหมว่าเราจะมา ‪- ฉันเพิ่งส่งข้อความบอกเธอ
‪เยี่ยม
‪โอ้ วิเศษเลย
‪มาเร็วเข้า อืดอาดกันจัง
‪นั่นต้องทำให้ห้องสวยแน่
‪เราตามเธอมาติดๆ เลย ‪สปีดดี้กอนซาเลส ฉันเห็นเธอวิ่งแล้ว
‪อย่ามัวชักช้า นักถักไหมพรมมาช่วยแล้ว
‪- ฉันไม่เคยขึ้นมาชั้นบนเลย ‪- เห็นได้ชัดว่าคุณไม่ได้พลาดอะไรมาก
‪นี่มันสมบูรณ์แบบเลยค่ะ
‪- ไม่สมบูรณ์แบบเท่าผมฉันหรอก ‪- ฉันต้องยอมรับว่ามันเข้ากับเธอมาก
‪แหม ห้องนี้ดูดีขึ้นเยอะเลย
‪งั้นเหรอ
‪โต๊ะเครื่องแป้งอยู่ไหน แล้วโคมไฟล่ะ
‪ผมไม่รู้เลยสักนิด
‪งั้นความทรงจำคุณคงเลอะเลือนแล้ว
‪ไม่เลย ผมจำทุกอย่างได้
‪- โอเค คุณสองคนเป็นอะไรกัน ‪- ไม่มีอะไร
‪สองคนนี้กัดกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
‪แล้วไงต่อ
‪เราเคยเดตกันสักพักก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับฌอน
‪แต่ตอนนี้เธอโสดแล้วนี่นา
‪ขอบใจจ้ะ
‪ฉันไม่รู้จะขอบคุณพวกคุณยังไงดี
‪ไม่จำเป็นหรอก ‪ชมรมถักไหมพรมดูแลกันและกัน
‪ไม่มีใครแหยมกับ ‪นักถักไหมพรมได้ ใช่ไหมแองกัส
‪รู้ไหม ฉันรู้จักไมลส์มาทั้งชีวิต
‪พอผ่านเกราะชั้นนอกไปได้ ‪คุณจะพบว่าเขาเป็นคนจิตใจดีคนหนึ่ง
‪ตอนนี้มันอาจจะยากที่จะมองเห็น
‪แต่ฉันยืนยันได้ว่า ‪คุณหาเจ้าของบ้านที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว
‪เจ้าของบ้านเหรอ
‪ครอบครัวฉันเป็นผู้เช่า ‪ที่ดินดันบาร์มาหลายชั่วอายุคน
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ดยุกที่ 11 ผลาญเงินของตระกูลจนเกลี้ยง
‪ทำให้ไมลส์กลายเป็นดยุกตัวเปล่า
‪มีหนี้กองเป็นภูเขา ‪และมีคนทั้งหมู่บ้านที่หวังพึ่งเขา
‪ทั้งหมู่บ้านเลยเหรอ
‪นั่นคือเหตุผลที่เขาขายปราสาท
‪เขาจะได้ใช้หนี้ที่เอาไร่นาไปจำนอง
‪แบบนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪เราทุกคนจะได้มีที่อยู่
‪ยกเว้นเขา
‪สอบปลายภาคเสร็จค่อยมาสิ ‪เราจะได้ฉลองคริสต์มาสกันที่นี่
‪- แม่คะ พ่อไม่ได้บอกแม่ ‪- พ่อไม่ได้บอกอะไรแม่
‪ว่าเขาจะแต่งงานกับยัยนั่นในวันคริสต์มาส
‪ก็ดีสำหรับพวกเขาแล้วนี่
‪หนูบอกพ่อว่าจะไปร่วมงาน ‪แต่จริงๆ หนูไม่ต้องไปก็ได้
‪ลูกรัก ลูกต้องไปนะ
‪นั่นเขาเหรอ
‪ไมลส์
‪นี่ลูกสาวฉัน เล็กซี่
‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- เช่นกันค่ะ
‪เดี๋ยวแม่โทรหานะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ
‪อากาศชื้นทำให้หนังสือเสื่อมสภาพ
‪ชมรมถักไหมพรมเล่าให้ฉันฟังแล้ว
‪บางทีฉันอาจเข้าใจคุณผิดไป ‪ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก
‪ผมไม่ค่อยเชื่อแฮะ แล้วยัยนั่นนี่ใครเหรอ
‪- คุณฟังอยู่เหรอ ‪- ผมอาจได้ยินคำสองคำน่ะ
‪ผู้หญิงที่สามีทิ้งฉันไปคบด้วยน่ะ
‪งั้นคุณก็โชคดีแล้ว
‪เห็นได้ชัดว่าหมอนั่นมันง่าว
‪ที่จริงมันฟังดูเหมือนคำชมเลยนะ
‪ผมตั้งใจจะด่าเขามากกว่า
‪ฉันขอรับไว้แล้วกัน
‪ถ้าให้พูดตรงๆ ‪มันก็ไม่ใช่ความผิดเขาทั้งหมดหรอก
‪ฉันเอาแต่ขลุกอยู่กับ ‪คอมพิวเตอร์ตลอดสิบปีที่ผ่านมา
‪ผมเคยแต่งงานมาก่อน นานแล้วล่ะ
‪เธอทิ้งผมไปหาคนที่มียศสูงกว่า
‪พวกคบคนเอาตำแหน่ง
‪ใช่ ประมาณนั้น
‪ผมนึกว่าเรามีความสุข
‪อย่างน้อยผมก็มีความสุข
‪ตอนที่ถูกเธอทิ้ง ผมกลับมาที่นี่เพื่อเยียวยาจิตใจ
‪ตั้งแต่นั้นมาดัน ดันบาร์ก็กลายเป็นชีวิตของผม
‪ผมนี่พูดอะไรไม่รู้ ‪พูดจาเหมือนตัวละครในนิยายของคุณเลย
‪- งั้นคุณก็อ่านนิยายฉันเหรอ ‪- ประเด็นคือ ผู้คนจากไป เรารอดมาได้
‪ฉันคงไม่เคยคิดว่าตัวเอง ‪จะต้องอยู่คนเดียวตอนอายุปูนนี้น่ะ
‪คุณไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย
‪คุณมีเฮมิชไง
‪งั้นก็ไปกันเถอะ
‪- ไปไหนคะ ‪- เท่าที่เห็นคุณไม่ได้เขียนอะไรอยู่นี่
‪ดูวัวขนฟูพวกนั้นสิ
‪ชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้า
‪แกะ
‪หรือที่รู้จักในนามเสื้อกันหนาวราคาแพง
‪จริงเหรอ แบบตัวที่คุณสวมอยู่น่ะเหรอ
‪หลังนั้นก็ขาย
‪- เห็นวิวทะเลทุกห้อง ‪- แอร์ส่วนกลาง
‪แถมมีสุสานในตัวด้วย
‪เป็นจุดขายเลยนะนั่น
‪ใช่เลย คุณไม่ต้องจากไปไหนอีก
‪มีอีกที่หนึ่งที่ผมอยากให้คุณดู
‪เดินระวังๆ นะ
‪นี่คือบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ดัน เกล็น
‪ระวังหัวด้วย
‪ของพวกนี้คืออะไรคะ
‪ชาวบ้านเอามาทิ้งไว้ ‪ตำนานนี้มีขึ้นสมัยดัชเชสที่หนึ่งแห่งดันบาร์
‪เมื่อเกิดสงคราม ‪เธอก็สวมเครื่องแต่งกายของนักรบ
‪มาที่บ่อน้ำแห่งนี้ และวางสร้อยคอ ‪ไว้บนปากบ่อเพื่อเรียกความกล้าหาญ
‪แล้วเป็นยังไงต่อ
‪เธอออกไปสู้ศึก
‪ปรากฏว่าเธอมีหัวใจของนักรบ
‪เธอปกป้องหมู่บ้านไว้ ‪และตกหลุมรักชายที่ต่อสู้เคียงข้างเธอ
‪สามัญชน
‪เป็นเรื่องที่งดงามดีนะคะ
‪ใช่ ถ้าคุณชอบเรื่องแบบนั้น
‪พวกเขาได้ครองรักกันหรือเปล่า
‪แต่งงานกันในวันคริสต์มาสอีฟที่ดัน ดันบาร์
‪เชิญคนทั้งหมู่บ้านมาร่วมงาน
‪และทุกวันคริสต์มาสอีฟหลังจากนั้น ‪เป็นเวลาหนึ่งหรือสองศตวรรษนี่แหละ
‪เชิญคนทั้งหมู่บ้าน ‪มาฉลองคริสต์มาสอีฟที่ดัน ดันบาร์
‪เราน่าจะทำแบบนั้นนะ
‪เราเหรอ
‪ใครก็ตามที่เป็นเจ้าของ
‪เรื่องนั้นเดี๋ยวก็รู้
‪โอเค ทัวร์จบแค่นี้
‪ไปจบทัวร์ที่ผับดีไหม
‪รู้ไหม
‪ผมไม่ค่อยไปเที่ยวที่นั่นบ่อยนัก
‪เดี๋ยวก็รู้
‪โซฟี
‪อยู่นี่เอง
‪ทุกคนมาแล้ว
‪- เอาหน่อยน่า ‪- ไม่เอา
‪- เล่นตัวอะไรนักหนา ‪- ฉันร้องเพลงไม่เป็น
‪ร้องได้อยู่แล้ว ‪ใครๆ ก็ร้องเพลงได้ ร้องเลย เร็วสิ
‪ริมตลิ่งแสนงาม และข้างเนินเขาสดสวย
‪ที่ที่ดวงตะวันสาดแสงบนทะเลสาบโลมอนด์
‪ที่ที่ฉันกับรักแท้จะจากจรไม่หวนคืน
‪บนตลิ่งแสนงามแห่งทะเลสาบโลมอนด์
‪เธอจะเดินบนทางคุณธรรม ‪ส่วนฉันจะย่ำไปบนทางเลวทราม
‪และฉันจะไปถึงสกอตแลนด์ก่อนเธอ
‪ที่ที่ฉันกับรักแท้จะจากจรไม่หวนคืน
‪บนตลิ่งแสนงามแห่งทะเลสาบโลมอนด์
‪เอาเลย
‪เอาหน่อยน่า
‪ร้องเลย
‪- เหลื่อเชื่อเลยนะคะ ‪- ใช่
‪ขอบคุณค่ะ
‪ด้วยความยินดี
‪ผมหมายถึง
‪นี่ไม่ใช่เดตสักหน่อย จริงไหม
‪- ไม่ใช่ค่ะ ‪- ไม่ใช่
‪จับมือแทนได้ไหมคะ
‪ได้สิครับ
‪- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪และนี่ไม่ใช่เดต
‪รับทราบ
‪มาเร็ว เฮมิช
‪มาสิ
‪เฮมิช
‪ไอ้หมาทรยศ
‪นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว
‪และเธอยังอยู่ที่นี่
‪จริงๆ แล้ว 32 วันต่างหาก
‪ดูเหมือนคุณจะเริ่มเปิดใจให้เธอแล้วนะ
‪แค่เก็บศัตรูไว้ใกล้ตัวต่างหาก
‪- นี่โทมัส ‪- ว่าไง
‪มานี่หน่อย
‪- มีอะไร ‪- บอกฉันหน่อยสิ
‪- ฉันเริ่มดูเหมือนพวกเขาหรือยัง ‪- ไม่มีความเห็น
‪- ไม่ แย่กว่าอีก ‪- ไม่เหรอ
‪ไม่ ฟังนะ คุณพยายามทำตัว ‪ไม่ให้เหมือนพวกเขามาทั้งชีวิต
‪เพราะงั้นไม่ต้องเป็น
‪หมายความว่าไง
‪คุณอยู่ตัวคนเดียวในปราสาทหลังนี้มานานแล้ว
‪- ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันมีนาย ‪- ใช่
‪และตอนนี้เราสองคน
‪ก็กำลังยืนดูภาพวาดเก่าๆ ของคนที่เราเกลียด
‪"สายลมกล่าวกับเธอ"
‪กล่าวอะไรล่ะ ลม
‪"บ่อน้ำกำลังคุยกับเธอ"
‪บ่อน้ำพูดว่าอะไรดีล่ะ
‪"บ่อน้ำกระซิบเล่าเรื่องราว ‪กับดวงใจที่ปรารถนารักของเธอ"
‪- สวัสดีจ้ะ ‪- บอกทีว่าอย่างน้อยเธอก็เริ่มเขียนแล้ว
‪ฉันเริ่มแล้ว
‪แผนของเรื่องนี้คืออะไร
‪ฉันไม่มีแผนที่แน่นอน
‪- งั้นก็กลับบ้านสิ ‪- ฉันกลับไม่ได้
‪เธอจะหนีไปที่สกอตแลนด์ ‪และหมกตัวอยู่แต่ในปราสาทเฉยๆ ไม่ได้นะ
‪ทำไมจะไม่ได้
‪ฉันจะไม่พูดแล้วกันว่าชีวิตเธอ ‪ขึ้นอยู่กับการเขียนนิยายเล่มนี้
‪- ขอบใจนะ ‪- แต่อาชีพเธอขึ้นอยู่กับมันแน่
‪และฉันรู้จักเธอ โซฟี ‪เธอทำงานมาทั้งชีวิตเพื่อสิ่งนี้
‪เธอจะเป็นยังไงถ้าไม่มีมัน
‪ไม่รู้สิ
‪ดีมากครับทุกคน ตามผมมาเลย
‪เดี๋ยวฉันโทรหานะ
‪และนี่คือที่ที่ดัชเชสที่สามจะมาพัก…
‪ขอโทษค่ะ
‪ไม่ต้องสนใจฉัน
‪คุณพระช่วย โซฟี บราวน์นี่นา
‪ทุกคนครับ ถ้าเราจะ…
‪ผมอ่านหนังสือคุณทุกเล่มเลย ‪ขอถ่ายเซลฟี่หน่อยได้ไหม
‪ได้ค่ะ
‪- ครับ เรียบร้อย ‪- ไม่ได้ครับ ไปต่อกันเถอะ ดีมากครับ
‪รู้อะไรไหม โทมัส ‪ฉันได้ไอเดียแล้ว ให้ฉันพาทัวร์เองดีไหม
‪- ดีเลย ‪- เยี่ยม
‪ได้โปรด นะคะ
‪ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ
‪ขอบคุณครับ
‪วิลเลี่ยม วอลเลซ ‪ช่างผู้ก่อสร้างปราสาทเอดินบะระ
‪เป็นคนก่ออิฐตรงนี้เอง ‪และมันเต็มไปด้วยตำนานมากมาย
‪ดังนั้น ในปี 1745
‪ดยุกที่หกแห่งดันบาร์จึงกั้นกำแพงปราสาทเก่า
‪และยืนหยัดต้านกองทัพอังกฤษ ‪เป็นเวลานานถึงสามสัปดาห์
‪ตอนนั้นเป็นปี 1746 ดยุกที่ห้า ‪และปราสาทต้านกองทัพอยู่สี่สัปดาห์ครับ
‪และที่อยู่ตรงนั้น
‪เขาหน้าตาเหมือนดยุก
‪เดินเหมือนดยุก
‪เขาคือดยุกตัวจริง
‪พวกเราสนุกมากจริงๆ
‪ดีใจที่ได้ยินครับ
‪แล้วแวะมาอีกนะครับ
‪ดูเหมือนเราจะต้องสั่งของเพิ่ม
‪อาจจะต้องสั่งหนังสือของคุณมาไว้บ้าง
‪- ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ ‪- ทำได้ดีมากครับ
‪ขอบคุณค่ะ โทมัส
‪สวัสดีค่ะ
‪เป็นไง เธอช่วยกระตุ้นธุรกิจนะ
‪การเปิดใจให้ใครสักคนอีกครั้ง ‪คงไม่เลวร้ายที่สุดหรอก รู้ไหม
‪เปิดใจให้เธอเหรอ
‪ฉันพยายามกำจัดเธออยู่นะ เจ้าโง่ ลืมแล้วเหรอ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪พวกเขามารับโซฟี
‪เยี่ยม
‪- สวัสดีค่ะ ‪- เมซี่
‪คุณดูเปลี่ยนไปนะ
‪น่ารักดี
‪ขอบคุณ
‪โซฟีจัดให้หมดเลย
‪โซฟีเหรอ
‪ไม่ เธอทำผมให้ฉัน
‪และฉัน
‪- เธอทำผมให้ทุกคนเลย ‪- อ่าฮะ
‪แต่เธอไม่ได้ทำให้ผม
‪- ขอโทษที่ช้าค่ะ ‪- ไม่เป็นไรหรอก
‪มาเร็ว ขึ้นรถเถอะ ‪ข้างในอุ่นสบายมากเลย
‪- ไงคะ ‪- ขึ้นมาเลย
‪สวัสดีค่ะ แองกัส
‪เรียบร้อย
‪ไปกันเถอะ
‪- เป็นยังไงบ้างคะ ‪- ดีจ้ะ แล้ว…
‪วิสกี้ ไม่ต้องเก็บขวด
‪ตอนนี้คุณเป็นขาประจำแล้วเหรอ
‪ตลกมาก
‪เขาคงอยากเรียนถักไหมพรมน่ะ
‪ฉันพยายามสอนเขาแล้วตอนที่เขายังตัวกะเปี๊ยก
‪อย่ามองเขา
‪ระวังผนังร้านผมหน่อย เพื่อน
‪เราต้องคุยกัน
‪เรื่องอะไรคะ
‪ข้างนอก
‪ผมพยายามปรับตัวอยู่นะ แต่…
‪เรื่องทั้งหมดนี้ ผมรับมันไม่ได้
‪เรื่องอะไรคะ
‪คุณไง
‪คุณก็แค่ คุณทำตัวเยอะเกินไป คุณอยู่ทุกที่
‪การตกแต่งปราสาท ‪ร้านของที่ระลึก การพาเที่ยวปราสาท
‪คุณขโมยหมาผม ถักไหมพรมอีก
‪อะไรต่อ คุณจะลงสมัครนายกเทศมนตรีเหรอ
‪มีการเลือกตั้งไหมล่ะคะ
‪นี่ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของเรา
‪- ข้อตกลง ‪- ใช่
‪ข้อตกลงที่คุณจะไล่ฉันไป ‪ส่วนฉันก็ถูกริบค่ามัดจำแพงหูฉี่น่ะเหรอ
‪ฉันอาจไม่ได้จบจากออกซ์ฟอร์ดหรือเคมบริดจ์
‪แต่ฉันอ่านสัญญาเป็นนะคะ
‪ไม่มีคนสติดีๆ ที่ไหนจะเซ็นสัญญานั่น แต่ฉันก็เซ็น
‪เพราะฉันจะอยู่จนบรรลุเงื่อนไขสัญญากลาง
‪ฉันจะอยู่ที่นี่จนถึงวันคริสต์มาสและวันปีใหม่
‪อันที่จริงฉันอาจจะไม่ไปจากที่นี่อีก ‪บางทีที่นี่อาจเป็นบทต่อไปของฉัน
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันไม่รู้อะไรเลย
‪และมันน่ากลัว
‪สรุปเอาตามที่ผมตกลงใช่ไหม
‪ถักไปไม่ต้องสนใจ
‪มาเร็ว เฮมิช เด็กดี
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪- ผมไม่ชอบเรื่องที่ค้างคา ‪- แน่นอน
‪คุณกำลังลบชื่อพ่อฉัน
‪(แม็คกินตี้)
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ
‪เขาทำงานที่นี่ ‪เขาเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์
‪- นี่เป็นวิธีขอโทษของคุณเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪ฉันรับคำขอโทษค่ะ
‪ผมไม่ได้ขอโทษ
‪และฉันยอมรับ
‪"บ่อน้ำกระซิบเล่าเรื่องราว ‪เกี่ยวกับหญิงสาวคนหนึ่งให้สายลมฟัง"
‪ให้ตายเถอะ ไม่ได้เรื่องเลย
‪นักรบหญิง พูดกับฉันหน่อยสิ
‪อีกแค่หนึ่งสัปดาห์จะถึงคริสต์มาส ‪อย่างน้อยฉันก็ต้องเขียนหน้าแรกให้เสร็จนะ
‪เร็วสิคะ นักรบหญิง เร็วเข้า พูดกับฉันหน่อยสิ
‪ช่วยพูดอะไรหน่อย
‪เชิญค่ะ
‪จะนั่งอยู่เฉยๆ หรือจะมาช่วยผมยก
‪ผมเอาตู้เสื้อผ้ามาให้
‪คุณเอามาให้ฉันเหรอ
‪ใช่
‪เจอในห้องใต้หลังคา
‪เลยเอามาซ่อมนิดหน่อย
‪สวยจัง
‪เอ็มม่า เกลเป็นไงบ้าง
‪เอ็มม่า เกลกับฉันแยกทางกันแล้ว
‪อันที่จริงมีเรื่องอื่นที่ฉันอยากเล่า
‪อ๋อเหรอ เรื่องแบบไหนล่ะ
‪เรื่องของผู้หญิงคนหนึ่ง
‪กับบ่อน้ำ และดาบ
‪ผู้หญิงคนนั้นฆ่าคนเหรอ
‪- เธอช่วยหมู่บ้าน ‪- จากอะไร
‪คุณต้องอ่านมัน
‪กลับนิวยอร์กไปแล้วก็ส่งมาให้ผมเล่มหนึ่งสิ
‪เอาที่อยู่ใหม่ของคุณมาสิคะ
‪ขอบคุณ
‪ฉันชอบมากเลยค่ะ ไมลส์
‪ผมดีใจที่คุณชอบ
‪ไมลส์
‪เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย
‪ต้นคริสต์มาส
‪สำหรับห้องเต้นรำ
‪แล้วปกติคุณทำอะไรในวันคริสต์มาสล่ะ
‪นี่ไง
‪จริงๆ แล้ว
‪นี่จะเป็นคริสต์มาสแรกที่ฉันไม่ได้อยู่กับเล็กซี่
‪งั้นทำไมคุณไม่ชวนเธอมาล่ะ
‪เธอต้องไปงานแต่ง
‪จริงด้วย
‪งานของไอ้ง่าวกับยัยนั่น
‪โอเค งั้น "ไอ้ง่าว" ก็คือ "ไอ้โง่"
‪ใช่
‪"ไอ้ปึก" คือ "ไอ้โง่" ‪แล้ว "ไอ้งัว" ล่ะ
‪โง่เหมือนควาย
‪"ควายสะตวงล่ะ"
‪ไอ้โง่ไร้ประโยชน์
‪โอเค
‪"บ๊อง" ล่ะคะ
‪อ๋อ ประมาณว่าพวกทึ่มๆ
‪เข้าใจแล้ว
‪ต้นนี้เป็นไงคะ
‪ดี ต้นนี้สวยดี
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ทุกครั้งที่เราตัดต้นไม้หนึ่งต้น
‪เราจะปลูกต้นไม้สองต้นแทนต้นเดิม
‪น่ารักจัง
‪ผมพยายามสิ่งที่ดีกว่าไว้แทนสิ่งที่เจอเสมอ
‪- ใช่ ‪- นักถักไหมพรมแห่งดันบาร์มาถึงแล้ว
‪จัดงานเลี้ยงเร็วไปหน่อยนะ ว่าไหม
‪ถ้าไม่ได้พวกเขาช่วยเราก็คงไม่มีงานเลี้ยงเลย
‪หรือเค้กคริสต์มาสของฉัน ‪ฉันอบขนมให้ดัน ดันบาร์ด้วย
‪น่าทึ่งมาก
‪- โอ ฝ่าบาท ‪- ครับ
‪ฉันบอกไม่ถูกเลยว่า ‪มันมีความหมายกับทุกคนในหมู่บ้านแค่ไหน
‪ที่ได้มาฉลองในปราสาท
‪ผมก็อยากรับความดีความชอบนะ ‪แต่ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของเธอครับ
‪ผลงานของเราต่างหาก
‪ไม่ใช่ว่ามีพวกเราหรอก
‪ไม่
‪ผมขอตัวนะ
‪ไม่ต้องห่วงเขาหรอก อยู่ด้วยก็เกะกะเปล่าๆ
‪อันนี้ดีนะ ว่าไหม
‪คงได้เวลาที่ของพวกนี้ ‪จะได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกครั้งแล้ว
‪- ไม่อยากเชื่อเลย ‪- นี่
‪จำนี่ได้ไหม วัวสามขาของนายไง
‪สามขาก็ยังดีกว่าตัวอะไรก็ไม่รู้ตัวนี้
‪อย่ามาล้อเลียนแกะของฉันนะ
‪- ฉันนั่งทำตั้งนาน ‪- ผมจำได้
‪เจ้านี่กรีดกลางหลังพนักพิง ‪เก้าอี้ตัวโปรดของพ่อเขาเลย
‪เราเลยต้องเอามันไปซ่อนในคอกม้า จำได้ไหม
‪นักถักไหมพรม เอาเลยไหมคะ
‪ทะยานผ่านหิมะ
‪บนเลื่อนหิมะม้าลากตัวเดียว
‪ผ่านทุ่งนามากมาย
‪หัวร่องอหายตลอดทาง
‪กระดิ่งบนพวงหางม้า
‪พาให้จิตใจสดใส
‪สนุกเหลือเกินที่ได้หัวเราะ ‪และร้องเพลงเลื่อนหิมะในคืนนี้
‪โอ จิงเกิลเบล จิงเกิลเบล
‪ส่งเสียงกรุ๋งกริ๋งตลอดทาง
‪สนุกเหลือเกินที่ได้ท่องไป
‪บนเลื่อนหิมะม้าลากตัวเดียว
‪- เงียบไปเลย ‪- แต่ว่าผม…
‪อย่าขำสิ เพราะผมกำลังจะพูดว่าผมมี…
‪- มีอะไรให้ช่วยไหมคะ ‪- ครับ
‪ผมต้องการห้องพักสำหรับหนึ่งคืน
‪ได้ค่ะ ตอนนี้เราเหลือแค่ ‪แพคเกจคริสต์มาสหวานแหววนะคะ
‪เสิร์ฟแชมเปญตอนเย็น มื้อเช้าบนเตียง
‪มีเน็ตฟลิกซ์ให้ดูทั้งวัน
‪ขอบคุณค่ะ เอาแพคเกจนั้นแหละ
‪- ใช่ครับ ‪- เยี่ยมเลยค่ะ
‪- ขอทราบชื่อด้วยค่ะ ‪- โดนาเทลลี
‪เยี่ยมเลยค่ะ
‪บางทีคุณอาจพูดถูกเรื่องงานเลี้ยง
‪เมื่อกี้คุณบอกว่าฉันพูดถูกเหรอ
‪ผมบอกว่าอาจจะ
‪ผมควรบอกให้คุณรู้
‪ห้องนอนที่คุณชอบ ห้องที่ดยุกที่ห้าตายน่ะ
‪ผมแต่งขึ้นเอง
‪แค่อยากให้คุณได้ห้องที่แย่ที่สุดน่ะ
‪ฉันรู้ค่ะ ดยุกคนที่ห้าตายในสมรภูมิคัลโลเดน
‪คนที่หกตกจากหลังม้า
‪ส่วนคนที่สิบเอ็ด พ่อของคุณ ‪ตายอย่างโดดเดี่ยวในโรงแรมที่ลอนดอน
‪ใช่
‪อีกแล้วเหรอ
‪เดี๋ยวผมมานะ
‪คุณคงรู้สินะว่าผมจะตายยังไง
‪ฉันพอจะคิดได้นิดหน่อย
‪ถูกไฟช็อกตาย
‪ไม่ใช่ตายเพราะพิษจากปรอท
‪หรือถูกฉลามกินเหรอ
‪เอ่อ…
‪ฉันแน่ใจว่าฉันจัดให้ได้
‪น่าจะเป็นเพราะไฟคริสต์มาสที่คุณให้เราติด
‪อ๋อ ได้สิ โทษคริสต์มาสเลย
‪ผมไม่ทำแบบนั้นหรอก
‪ผมโทษคุณต่างหาก
‪ผมคิดว่าคุณอาจต้องใช้เทียนพวกนี้
‪ดูจากการโจมตีปัญหาไฟฟ้าครั้งล่าสุดของคุณ
‪คืนนี้คงมืดไปอีกนานแน่
‪ขอบคุณนะ โทมัส
‪ฉันรู้สึกดีกับเรื่องนี้นะ
‪ฉันรู้สึกสบายใจที่ได้เขียนมัน
‪บอกแล้วไงว่า ‪แฟนๆ ของเธอไม่ต้องการเรื่องอื่น
‪พวกเขาอยากได้เอ็มม่า เกล
‪ฮาร์เปอร์ต้องการทำสัญญา ‪หนังสือภาคต่ออีกสี่เล่มเลยนะ
‪แคลร์…
‪เธอจะไปออกรายการช่วงเช้า ‪และเกริ่นเรื่องภาคใหม่ของเอ็มม่า
‪เอ็มม่า เกลไม่มีตัวตนจริงๆ
‪แต่ฉันมีตัวตน โซฟี บราวน์
‪อาจไม่ใช่โซฟี บราวน์ด้วยซ้ำ
‪โซฟี แม็คกินตี้
‪- นั่นใครกัน ‪- ไว้ฉันนึกออกแล้วจะบอก
‪หวังว่าแม่นั่นจะเขียนนิยายเป็นนะ
‪แล้วนี่จุดเทียนทำไม ย้อนยุคหรือไง
‪เขาซ่อมเสร็จแล้ว
‪พระเจ้าช่วย เธอจะไม่กลับบ้านแล้วใช่ไหม
‪เธอตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ ท่านเอิร์ล
‪ดยุกต่างหาก
‪รู้ไหม แบบนี้ก็ไม่เลวนะ
‪เธอกลายเป็นดัชเชส ‪แล้วเราก็จะปรับภาพลักษณ์ให้เธอใหม่
‪จะไม่มีใครจำความล้มเหลวนี้ได้ อัจฉริยะที่สุด
‪ปิดการขายได้เลย
‪แค่นี้นะ
‪พรุ่งนี้ก็คริสต์มาสอีฟแล้วนะ
‪ฉันรู้
‪และวันต่อไปก็เป็นวันคริสต์มาส
‪ปกติมันก็เป็นแบบนี้แหละ
‪ยอมรับสักทีได้ไหมว่าคุณมีใจให้เธอ
‪แล้วต่อให้ฉันมีใจจริงๆ มันจะเปลี่ยนอะไรได้
‪เธอมาที่นี่เพื่อทำลายฉัน
‪- ทำลายคุณเหรอ ‪- ใช่
‪ตอนนี้คุณมีความสุขที่สุดแล้วจากที่ผมเห็นมาหลายปี
‪- นายจะรู้อะไร ‪- ทุกอย่าง
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีจ้ะ
‪ขอโทษที่มาช้านะคะ
‪แต่ฉันอยากให้ทุกคน ‪ช่วยออกความเห็นกับชุดนี้หน่อย
‪ฉันเจอมันในห้องนอนที่เก้า
‪- มากไปเหรอ ‪- มากเกินไปจริงๆ ค่ะ
‪คุณต้องใส่มันให้ได้เลยนะ
‪มันสวยมากค่ะ
‪- ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใส่ได้พอดีไหม ‪- ฉันแก้ให้ได้
‪โอเคค่ะ ได้เลย
‪ทีนี้ ฉันมีบางอย่าง
‪จะให้พวกคุณทุกคน
‪ฉันว่าเราไม่ควรใส่ชุดของ ‪ดัน ดันบาร์ไปงานเลี้ยงนะ
‪ไม่ใช่ดัน ดันบาร์ค่ะ แซกส์ ฟิฟธ์ อเวนิวต่างหาก
‪ขอบคุณนะคะ
‪- ส่วนนี่ของคุณค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪สวยจังเลย ขอบใจนะจ๊ะ
‪โรน่า ชุดนั้นสวยมาก
‪- สวยสุดๆ ขอบใจนะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เข้ากับสีผมเธอเลย
‪เขาต้องกลับมามองฉันแน่ถ้าฉันสวมชุดนี้
‪แกคิดว่าไง เข้ากับฉันไหม
‪เหมาะเหม็งใช่ไหมล่ะ
‪เฮมิช
‪ฮามิช เอาคืนมานะ
‪อย่านะ เอามานี่
‪เอามา เอามาให้ฉัน
‪ทำอะไรของคุณน่ะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันเจอชุดนี้ เลยคิดว่า ‪ฉันน่าจะใส่มันในคืนพรุ่งนี้ได้
‪เว้นแต่มันเป็นของแม่หรือว่ายายคุณ
‪คุณไม่ควรใส่ชุดนี้เลย
‪คุณโกรธฉันเรื่องชุดเหรอ
‪เปล่า
‪ผมโกรธตัวเอง
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันก็โกรธตัวเองเหมือนกัน
‪ไม่ เดี๋ยวก่อน
‪เรา…
‪เราไม่ควรทำแบบนี้
‪ใช่ค่ะ
‪ไม่ค่ะ
‪เราไม่ควรทำแบบนี้เลยจริงๆ
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส แองกัส
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- ครับ
‪และสุขสันต์วันคริสต์มาสอีฟ
‪- มีอะไรให้ฉันช่วยไหม ‪- ไม่มีอะไรเลย นี่คืออาณาเขตของผม
‪ตกลงค่ะ
‪น่ารักจัง
‪ขอบคุณค่ะ โทมัส
‪อรุณสวัสดิ์
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ดูเหมือนอะไรล่ะ อาหารเช้าไง
‪- ช่างมีน้ำใจจริงๆ ‪- ถ้าไม่มีน้ำใจก็ไม่ใช่ผมสิ
‪เชิญสุภาพสตรีก่อน
‪ขอบคุณค่ะ
‪มีอะไรอีกไหม
‪ไม่มีแล้ว
‪เท่านี้ก็น่าจะพอ
‪แองกัส ไปกัน
‪ปล่อยให้คู่รักสองคนนี้อยู่กันตามลำพัง
‪คุณรู้ใช่ไหมว่า ‪คนทั้งหมู่บ้านจะรู้ภายในหนึ่งชั่วโมง
‪รู้อะไรคะ
‪ว่าเรา…
‪- เราเป็นอะไรกัน ‪- เราอาจไม่ต้องการคำนำหน้าชื่อ
‪- แต่ผมคือดยุกแห่งดันบาร์นะ ‪- จริงเหรอ
‪คุณไม่เคยพูดถึงเรื่องนั้นเลย
‪อย่าบอกนะว่าคุณชอบหิมะในวันคริสต์มาสอีฟ
‪งั้นก็ไปกันเถอะ
‪เอาล่ะ ทีนี้เหลืออะไรอีก
‪- คุณดูเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง ‪- ก็ไม่เชิง
‪งั้นฉันมีค่ะ
‪คุณต้องพูดด้วยเหรอ
‪ฟังนะ ฉันคิดอยู่ว่า
‪จะเกิดอะไรขึ้นหลังคริสต์มาส
‪- เพราะฉันคิดว่า… ‪- คุณคิดเยอะเหลือเกินนะ
‪- คุณล่ะคิดอะไรอยู่ ‪- ผมพยายามจะไม่คิดน่ะ
‪คุณอยู่ที่นี่ต่อได้นะ
‪อยู่ต่อเหรอ
‪ที่ดัน ดันบาร์
‪หมายถึงคุณ…
‪คุณจะให้ผมอยู่
‪ในที่ที่ผมอยู่มาทั้งชีวิตในฐานะแขกเหรอ
‪- ไม่ใช่ ในฐานะ… ‪- ฐานะอะไร
‪- ในฐานะผู้เช่าเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪งั้นก็แฟนของคุณ ‪หรือนายเอ็มม่า เกล เขาชื่ออะไรนะ
‪วินสตันใช่ไหม
‪ใช่ และเรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
‪- คุณทำอะไรน่ะ ‪- ผมทำอะไรอยู่งั้นเหรอ
‪คุณโผล่มาที่นี่
‪ซื้อปราสาทของผม
‪ยึดที่นี่ ยึดชีวิตผมทั้งชีวิต
‪แล้วตอนนี้คุณยังจะเสนอ ‪ห้องในบ้านผมเองให้ผมอยู่อีก
‪รู้อย่างนี้ผมไม่ให้คุณเข้ามาแต่แรกหรอก
‪อย่าเดินหนีฉันไปแบบนั้นนะ
‪ขอโทษที
‪ผมต้องรอคุณอนุญาตใช่ไหม ฝ่าบาท
‪ไม่อยากเชื่อว่า ‪ฉันเริ่มคิดว่าเราจะมีความสุขกันที่นี่ได้
‪- มี "เรา" อีกแล้ว ‪- ใช่ "เรา" ใช่แล้ว
‪คนสองคนที่เพิ่งใช้เวลาสามเดือนด้วยกัน
‪ผมมีความสุขดีจนกระทั่งคุณโผล่มานั่นแหละ
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪งั้นดูเหมือนคุณจะเป็นฝ่ายชนะ
‪เพราะที่นี่มีแต่จะทำให้ฉันนึกถึงคุณ
‪ฉันขอยกเลิกสัญญา
‪ขอให้สนุกกับ 12 ห้องนอนที่ว่างเปล่านะ
‪ก่อนกลับคืนกุญแจด้วยล่ะ
‪คุณนี่มันไอ้ตูดเชื้อพระวงศ์จริงๆ ด้วย
‪จะบอกว่าผมไม่เตือนคุณไม่ได้นะ
‪ฉันจะคิดถึงแกนะ เฮมิช
‪ฉันจะคิดถึงแกมากเลย
‪ไม่ต้องห่วง ผมทำแบบนั้นทุกวัน
‪ไม่นะ
‪โธ่ โทมัส
‪คุณจะปล่อยเธอไปจริงๆ เหรอ
‪ฉันตั้งใจไว้อยู่แล้ว
‪คุณกับศักดิ์ศรีดันบาร์ดื้อด้านของคุณ
‪ปราสาทจำเป็นต้องมีกำแพงล้อมรอบ ‪แต่คนไม่ต้องมี
‪ถ้าไม่มีปราสาทนี้ฉันก็ไม่เหลืออะไรแล้ว
‪แล้วปราสาทนี่จะดียังไง
‪ถ้าไม่มีใครอยู่ด้วย
‪เที่ยวบินฉันออกพรุ่งนี้ ‪ฉันต้องนั่งรถไปเอดินบะระ
‪โซฟี อย่าไปเลย
‪พวกคุณไปเที่ยวหาฉันได้
‪ทุกคนเลย เมื่อไหร่ก็ได้
‪และไม่ต้องห่วงเรื่องที่ดินของคุณ
‪เพราะฉันจะจ่ายค่าจำนองให้พวกคุณทุกคน
‪ตอนนี้…
‪พอถึงสหรัฐฯ แล้วฉันจะจัดการทุกอย่างให้
‪โซฟี คุณทำแบบนั้นไม่ได้
‪ถือว่าเป็นของขวัญจากเอ็มม่า เกลแล้วกัน
‪มิตรภาพของคุณมีความหมายต่อฉันมาก
‪ฉันแค่ทำพลาดไป แค่นั้นแหละ
‪การรักใครสักคน
‪ไม่ใช่ความผิดพลาดหรอกนะ
‪เชื่อผมเถอะ
‪แองกัส
‪งั้นเราคงต้องให้ของขวัญคริสต์มาสคุณตอนนี้เลย
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันชอบมันมากเลย
‪ชอบมากจริงๆ นะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪โทมัสฝากของมาให้ครับ
‪ชุดเดรสน่ะ
‪เผื่อคุณเปลี่ยนใจ
‪โชคดีนะ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ขอผมดูหน่อยนะ
‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส ‪- ครับ
‪ขอผมดูแป๊บหนึ่ง
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪- มันม่องแล้ว ‪- หมองเหรอ
‪พังโดยสมบูรณ์ ตามนั้น
‪- จะทำอะไรคะ ‪- กลับไปไงครับ
‪ไปเอารถคันใหม่เหรอ
‪ไปผับ หาอะไรดื่มหน่อย
‪นี่วันคริสต์มาสอีฟนะ
‪เมืองนี้ไม่ได้มีคนขับรถคนเดียวแน่
‪เอดินบะระอยู่ห่างไปสองชั่วโมง ‪ถ้ามีหิมะก็ใช้เวลานานขึ้น
‪และทุกคนจะไปงานเลี้ยง
‪งานเลี้ยงของคุณ
‪- ทุกคนเหรอ ‪- เป้าหมายคือแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‪ฉันขอยืมรถคุณก็ได้ ‪แล้วจะให้ใครสักคนขับมาคืนให้
‪ครั้งสุดท้ายที่คุณขับรถ ‪เกียร์ธรรมดาบนถนนด้านซ้ายคือเมื่อไหร่
‪ขับลุยพายุหิมะด้วย
‪หิมะไม่ตกแล้ว
‪ที่เอดินบะระยังตกอยู่ ‪สามีฉันที่ขับรถอยู่เพิ่งโทรมาบอก
‪แล้วคุณล่ะ แองกัส ‪ช่วยไปส่งฉันที่สนามบินได้ไหม
‪ค้างที่นี่เถอะ พรุ่งนี้เช้ามีคนพาคุณไปแน่
‪ก็ได้ค่ะ
‪แต่ฉันจะไม่ไปงานเลี้ยงนั่นนะ
‪เธอจะใช้เวลาคริสต์มาสอีฟที่นี่คนเดียวเหรอ
‪- ฉันไม่เป็นไร ‪- ไม่เป็นไรที่ไหนกัน
‪ฉันจะไม่เป็นไรค่ะ
‪ไง ลูกรัก เล็กซี่
‪นี่แม่เอง แม่แค่อยาก ‪อวยพรลูกว่าสุขสันต์วันคริสต์มาส
‪ตอนนี้ลูกคงอยู่ที่งานแต่งงาน
‪ถ้าเธอโยนช่อดอกไม้ก็อย่าไปรับนะ
‪แค่นี้นะ แม่รักลูกจ้ะ
‪- เฮเลน ‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส
‪- พร้อมแล้ว ‪- เข้าไปกันเถอะ
‪"ทว่าวินสตันยังไม่ตาย"
‪"เขาอยู่ในโคม่าจากการที่ตกจากบันได"
‪"เธอตื่นตะลึงเมื่อรู้ว่า ‪ศพที่ทอดกายอยู่ตรงนั้นไม่ใช่เขา"
‪"แต่เป็นน้องชายฝาแฝดของเขา ไมลส์"
‪โซฟี ผมขอโทษ
‪ถามจริงนะ
‪โซฟี
‪ไอ้ง่าว
‪ฉันมันง่าว
‪เอาล่ะ กลับกันเถอะ
‪ผมแค่ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้
‪หรือคุณ
‪ผมใช้ชีวิตตามแบบแผนของผมมานาน
‪และการที่มีใครสักคนเข้ามาและ…
‪ผมคงได้สติว่าผมกำลังจะเสียปราสาทไป
‪แต่ผมยอมเสียดัน ดันบาร์…
‪มากกว่าจะเสียคุณ
‪ถ้าคุณอยากได้ปราสาท
‪ผมจะยกให้คุณ
‪ถ้าคุณอยากกลับไปอเมริกา ผมจะไม่ห้ามคุณ
‪แต่ผมรับปากไม่ได้ว่าจะไม่ตามคุณไป
‪เพราะผมตกหลุม…
‪รักคุณหัวปักหัวปำอย่างน่าสมเพช
‪น่าสมเพชเหรอ
‪อาจจะแค่หัวปักหัวปำ
‪ฉันก็รักคุณเหมือนกัน ตางัว
‪คุณนี่มันง่าวจริงๆ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪- สวัสดีจ้ะ ‪- ดีใจที่เจอครับ ขอให้สนุกนะ
‪- ทอม ชนแก้วหน่อย ‪- เขาอยู่ไหนเนี่ย
‪ผมไม่รู้
‪แจ๋ว
‪- คุณก่อนเลย ‪- ไว้คุยกันข้างในนะ
‪อย่าดื่มแชมเปญหนักล่ะ
‪คุณต้องเปิดงานแทนเขาแล้วล่ะ
‪ไม่ ผมจะทำอะไรบางอย่างเพื่อตัวเอง
‪เมซี่
‪ให้เกียรติเต้นรำกับผมได้ไหม
‪ได้เวลาพอดี
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
‪ขอเชิญพบกับ
‪ดยุกที่ 12 แห่งดันบาร์
‪และท่านหญิงโซฟี…
‪แม็คกินตี้
‪- เธอมาแล้ว ‪- ดีเลย
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษครับ
‪โปรดฟังทางนี้หน่อยได้ไหม
‪จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้
‪ที่แห่งนี้หนาวเหน็บเหมือน ‪สายลมที่พัดผ่านชายฝั่งทะเลแม่น้ำฟอร์ธ
‪หนาวกว่านั้นอีก
‪ขอบคุณนะ เอมอน
‪ผมเคยคิดว่าปราสาทหลังนี้คือตัวตนของผม
‪หรืออาจเป็นทั้งหมดที่ผมเป็น
‪แล้วต่อมา…
‪ผมก็เจอหญิงสาวคนหนึ่ง ‪ที่ซัดไอ้ตูดเชื้อพระวงศ์อย่างผมซะหงาย
‪และเธอสอนผมว่าเรา ‪ควรอยู่กับคนที่เรารักในวันคริสต์มาส
‪และผมตระหนักได้ว่าพวกคุณ
‪พวกคุณทุกคนที่อยู่ที่นี่
‪คือคนที่ผมรัก
‪พวกคุณคือครอบครัวของผม
‪ดังนั้นตั้งแต่คริสต์มาสปีนี้เป็นต้นไป
‪ดัน ดันบาร์จะจัดงานเลี้ยง ‪ที่สนุกสนานกว่างานเลี้ยงใดๆ ให้ชาวบ้านทุกคน
‪และตอนนี้
‪ผมรู้สึกเป็นเกียรติ
‪ที่จะได้แนะนำ
‪หลานสาวของแคลลัม แม็คกินตี้
‪ผู้เคยทำงานที่นี่
‪และกล้าหาญพอที่จะ ‪สลักชื่อของเขาไว้ในปราสาทหลังนี้
‪เล็กซี่
‪ลูกมาทำอะไรที่นี่
‪ไมลส์ซื้อตั๋วเครื่องบินให้หนูค่ะ
‪แล้วงานแต่งของพ่อล่ะ
‪หนูรอไปงานหน้าแล้วกัน
‪อยากดื่มสักหน่อยไหม
‪ขอบคุณค่ะ
‪ผมกำลังเรียนรู้
‪คุณจบจากออกซ์ฟอร์ดนี่นา
‪เคมบริดจ์ด้วย
‪อ๋อ ใช่ แน่นอน
‪และตอนนี้ แด่กระกูลแม็คกินตี้
‪- แด่ตระกูลแม็คกินตี้ ‪- ตระกูลแมคกินตี้
‪โรน่า เธอทุ่มสุดตัวเลยนะเนี่ย
‪- เธออบเค้กพวกนี้เอง ‪- จริงเหรอคะ
‪- เธอควรเปิดร้านเองนะ ‪- ใช่ แน่นอน
‪ฉันจะเอาไปแจกให้
‪- กินเค้กนี่กันหรือยัง ‪- พระเจ้าช่วย
‪- โรน่าบ้าไปแล้ว เธอเก่งสุดๆ ‪- นั่นคืองานศิลปะชัดๆ
‪แองกัส
‪เฮมิช
‪เอาเลย แองกัส
‪ว่าไง
‪สุขสันต์วันคริสต์มาสจ้ะ เฮมิช
‪เอาละ แกคิดว่าเรื่องนี้เป็นยังไง
‪หัวใจของนักรบ
‪โดยโซฟี แม็คกินตี้
‪ชอบใช่ไหม
‪"ในยุคสมัยนี้…
‪ไม่ใช่ทุกคนที่จะ…
‪เชื่อในตอนจบอันแสนสุข"
‪"แต่ฉันอาจจะเชื่อ"
‪สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะแม่
‪สุขสันต์วันคริสต์มาส ลูกรัก
‪อรุณสวัสดิ์และสุขสันต์วันคริสต์มาส
‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส ‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส
‪โซฟีที่รัก…
‪ผมมีของขวัญเล็กน้อยจะให้คุณ
‪แม้แต่หลังเวที
‪อดัม อย่าลืมให้สัญญาณฉันนะ ‪โอเค เยี่ยมเลย ขอบคุณค่ะ
‪จะใช้กล้องสามตัวถ่ายเลยเหรอ
‪คุณต้องชอบแน่ๆ
‪ยินดีด้วยนะคะ โซฟี
‪กับนิยายขายดีเรื่องใหม่ หัวใจนักรบ
‪ขอบคุณค่ะ ดีจังที่ได้กลับมา
‪ทุกคนต่างรู้สึกว่านี่เป็นนิยายที่ดีที่สุดของคุณ
‪มันเป็นนิยายที่ดีที่สุดของฉันค่ะ ‪ฉันว่าตอนจบแสนสุขคงมีอยู่จริงสินะ
‪- นั่นคือสิ่งที่ผู้คนต้องการ ‪- ไม่ใช่ตอนจบที่มีความสุขแบบนั้นนะ
‪ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่คุณมารายการนี้ ‪ดูเหมือนชีวิตคุณจะกลายเป็นเทพนิยายของแท้
‪คุณซื้อปราสาทในสกอตแลนด์ ‪ย้ายไปอยู่ไอร์แลนด์ สกอตแลนด์
‪- มันเป็นจังหวัดใหม่ ‪- ใกล้ดิสนีย์แลนด์ค่ะ
‪- อยู่เลยมาด้านข้างนิดหน่อย ‪- ใช่เลย
‪พูดได้ไหมคะว่าคุณกำลังจะได้เป็นดัชเชส
‪เดี๋ยวนะ เราจะแต่งงานกัน ‪หรือว่าคุณแค่จะ อะไรเนี่ย
‪- แล้วก็… ‪- เขาไม่ได้ขอแต่งงานด้วยซ้ำ
‪พวกเขาควบคุมมันยังไง
‪- ฉันรู้ ‪- ห้าวันต่อสัปดาห์ เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม
‪เข้าใจค่ะ
‪เข้าใจจริงๆ
‪ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะโซฟี
‪และขอแสดงความยินดีอย่างยิ่ง ‪กับนิยายขายดีถล่มทลายของคุณ
‪ฉันไม่อยากพูดคำว่า "ถล่มทลาย" เลย
‪ไม่ๆ มันตลกดี ‪ที่เธอคิดคำนั้นได้ด้วยสมองของเธอน่ะ
‪"ถล่มทลาย" มันหยาบกระด้าง ‪มีความแมน มีความเป็นชายสูง
‪ไม่ใช่คำที่นุ่มนวล ไพเราะ หวานแหวว เซ็กซี่
‪ฉันตกใจเลยค่ะ
‪นวนิยายขายดี หัวใจนักรบ
‪ขอบคุณค่ะ
‪คำบรรยายโดย: ชญาธิป วีระขจร