Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Podnieś z tej strony.
W dół.
Daj linę.
Opuszczaj.
Może w drugą stronę.
Wyjmijcie.
Bokiem.
Co się dzieje?
Jest problem.
Trumna nie mieści się w grobowcu.
Musimy ją wyjąć i rozszerzyć wejście dłutem.
Skoro trzeba.
Benoit, drogi przyjacielu, byłeś wielki, nie tylko posturą.
Byłeś silny, nie tylko fizycznie.
Dużo dla nas znaczyłeś - jako kolega i przyjaciel.
Byłeś gigantem.
Zawsze służyłeś pomocą, tak w pracy, jak poza nią.
Będzie nam cię brakowało.
Przysięgam, że my będziemy służyć pomocą twojej żonie i synowi.
Twoja rodzina to nasza rodzina.
Franck, może dokończ w domu.
CALAIS, MON AMOUR
Pomożesz nam?
Florian!
Co się dzieje?
Przestań!
Wejść!
Dobry wieczór.
Tak właśnie wyglądam!
- Gotowa? - Tak.
- Suka! - Proszę dać rękę.
Niby po co?
Żeby ją umyć.
Ale tylko ręce. Tyłek sama umyję.
Nie możesz się postarać?
Długo jeszcze?
Już.
Nie możesz brać dziennych zmian przez miesiąc.
Dlaczego?
Musimy poczekać, aż Sylvie odejdzie.
Dzwonili z ambulatorium. Chcą nam dać trzech pacjentów.
- Kogo? - Sudańczyków.
To nie.
Powiedziałam, że mamy wolne łóżka.
Nie chcemy ich. To oddział geriatryczny. Nie rozumieją?
Wystraszył mnie pan.
Proszę do Dżungli.
- Co? - Chcę jechać do Dżungli.
Pomoże pani?
Nie, jadę do domu.
Kurwa mać!
Żyjesz?
Uważaj trochę! Trzeba patrzeć, gdzie się idzie!
To niebezpieczne!
Chodź.
Jest zimno.
No chodź.
Obyśmy trafili.
Znasz okolicę?
A oni co?
Jadą do Anglii.
Wystraszyłam się.
To tutaj.
Dziękuję.
Proszę.
Ożeż kurwa!
Hej, ty!
Stop! Oddawaj!
Tak się odwdzięczasz?!
Czemu to zrobiłeś?
Śmierdziel.
Co robisz?
Zostaw to teraz.
Dobranoc.
Dzień dobry.
Chcę przekazać ubrania.
Tam jest zbiórka.
Dzień dobry.
Pomóc?
To ubrania męża.
Zymako.
- Béatrice. - Z organizacji?
Nie.
Dzień dobry.
Mam więcej w aucie.
- Stoi tam? - Tak.
Może nam pomożesz?
Przyjechałam tylko oddać rzeczy.
Pracuję ze starymi ludźmi, jeszcze mi brakuje czarnych i Arabów.
Jesteś pielęgniarką?
Salową na oddziale geriatrycznym.
- Super. - Dziękujemy.
Poradzimy już sobie. Damy radę we dwoje.
A gdzie mąż?
Nie żyje.
Dziękujemy. Do widzenia.
Słyszałeś, co powiedziała?
Rasistka.
Mówi pani po angielsku?
Nie.
Cześć, co tam?
Wpadłem pogadać do starej znajomej.
Mamy jego zdjęcie na komendzie.
Jakie?
Porządne, w mundurze.
Raczej nie jak umiera w łóżku szpitalnym.
Wszystko gra?
Tak.
Na pewno?
Mnóstwo pracy. Co dzień więcej imigrantów.
Biją się nawet między sobą.
Wczoraj jeden zabłąkał się przy szpitalu. Prosił o podwózkę.
- I co? - Zgodziłam się.
Dlaczego?
Nie wiem.
Oszalałaś?
Zawiozłaś go?
To nierozważne. Mógł cię napaść.
To był dzieciak.
Co z tego? Nie mają nic do stracenia, są niebezpieczni.
Odwiozłam go. Podziękował. To wszystko.
Coraz więcej doniesień o kradzieżach i gwałtach.
Nazwa "Dżungla" jest nieprzypadkowa.
Są gorsi niż Arabowie. To dzikusy.
Uważaj na siebie. Nie chcę, by coś ci się stało.
Dzień dobry.
Muszę kończyć, na razie.
Przyniosłam wczoraj ubrania, pamiętasz?
Tak. O dziwo.
Co znaczy "o dziwo"?
Przepraszam, muszę odebrać niesprzedane towary.
Dają wam je?
Tak, niektórzy pomagają czarnym i Arabom.
- Proszę bardzo. - Oni są ze mną.
Dokąd?
Do stołówki.
Dzień dobry.
- Jestem Ingrid. - Béatrice.
Jesteś nowa?
Pierwszy raz.
- Zrób listy. - Nie mam czasu.
- O co chodzi? - Cześć, Monique.
To pomyłka. Jestem Béatrice.
Zapomniałam cię uprzedzić. Monique napisała, że nie może przyjść.
Jak to?
Coś jej pewnie wypadło.
Jestem tu rzadko. Mam wielką dostawę za godzinę. Co mam robić?
Mam dużo na głowie, zapomniałam. Nie obrażaj się od razu!
Nie obrażam się. Chcę tylko, żebyś mnie uprzedzała o takich rzeczach.
Co mam teraz zrobić?
- Pomogę ci, uwiniemy się. - To zajmie naprawdę długo.
Też mogę pomóc.
Robię to tylko z dobroci serca. Jestem tu, by robić zdjęcia.
- Nie zmuszam cię przecież. - Nikt nie jest zmuszany.
- Mogę pomóc dzisiaj. - A jutro?
Nie mogę, pracuję na nocną zmianę.
Jesteś tylko dzisiaj?
Odkąd zburzyli południową część, zjawiły się tu 4 000 osób.
Siedzą razem,
ale się nie dogadują, więc pomagają w tym wolontariusze.
Lubię pomagać, poznawać ludzi, którzy tu pracują,
i zdobywać ich zaufanie.
My też chcemy, żeby zlikwidować obóz, ale istnieje przez polityków.
Nie chcemy, by ludzie tak żyli.
Zakrywają twarze, żeby chronić rodziny w kraju przed odwetem,
gdyby ich rozpoznano.
Przepraszam.
Słyszymy nadjeżdżający samochód i nagle bach!
To nie jest śmieszne.
Wygląda, jakby wyrzucili z samochodu ciało, po czym odjeżdżają.
Mówię mu, żeby poszedł sprawdzić, a ten się trzęsie jak osika!
Pewnie dlatego wstąpiłeś do policji.
Jesteś chojrak, tylko jak masz mundur i obstawę kolegów.
- I broń. - Prawda.
Cicho bądź.
Chcesz polizać?
Jaki ładny.
W takim razie to ode mnie.
- Nie pomagałam mu wybrać. - Poważnie?
- Dziękuję. - Ona wybrała, on zapłacił.
Rozpieszczacie mnie.
Jest okazja.
Śliczna. Bardzo ładna. Dziękuję.
- Najlepszego. - Dziękuję.
To twoje urodziny.
Już przepadło, jestem stara.
- Teraz się zaczyna drugie życie. - W życiu jej nie założę.
- Dlaczego? - Jest ohydna, do tego za mała.
Tutaj masz rację.
To ją oddaj.
Nie mogę, Dominique się obrazi. Nie wypada. To prezent.
Mogę komuś przekazać, tak jak ubrania po Benoit.
- Komu? - Uchodźcom.
Oddałaś ubrania Benoit imigrantom?
Tak, tym w Dżungli.
A Francuzom nie mogłaś?
Dałam je potrzebującym.
Zgrywasz się?
- Nie. - Poważnie?
Chcesz się ośmieszyć?
"Ośmieszyć"?
Benoit pewnie przewraca się w grobie na samą myśl.
- Tak sądzisz? - Nie chciałby, żeby nosili jego ubrania.
On nie żyje. Niech się przewraca, ile chce.
Wiesz, kim oni są?
Migrantami.
Chodzi o to...
Dam ją sprzątaczce w pracy.
Będzie się świecić w ciemności przez te cekiny!
Nie tak głośno.
Nikt tego nie założy.
- Jak choinka! - Cicho!
Będzie jej pasować.
Tandetna piosenkarka z fryzurą na garnek.
Ja wiem!
- Ma wielkie cyce. - Moja żona.
Pseudonim od słów znaczących "miłość".
Lova Moor.
Głowa Kościoła Katolickiego.
Papież.
Małpy to jedzą.
Banany!
- Jean-Pierre Foucault. - Już był.
- Co z tego? - Ładny, krótko żyjący owad.
Motyl!
- Już idziesz? - Tak.
- Zostań. - Dzięki.
Cześć.
- Co cię napadło? - Słucham?
Czemu ich prowokujesz? Wszyscy mówią, że się zmieniłaś.
Wiem, że było ci ciężko z Benoit.
- "Ciężko"? - Lubiliśmy go, ale...
Mówisz o tym, że mnie bił?
Ukradłam ci bluzkę. Na razie.
Pogadajmy.
Nie chce pić.
Nie chce nic, co przechodzi przez usta.
To niebezpieczne.
Nawet wody?
Zrobiłem tu coś. Dla mnie koniec.
Nie mają dokąd iść, więc zostają - bez namiotów i bez koców.
Staramy się im pomóc.
Nieźle.
Kto chce?
Chcesz?
Mamo, gdzie są słomki?
- Czego szukasz? - Słomek.
Proszę.
Gdzie były?
W salonie.
Jedziesz ze mną?
Cześć.
Françoise cię szuka.
- Znasz Ingrid, dziennikarkę? - Tak.
Szuka miejsca, gdzie może zmontować film. Możesz ją przyjąć?
Chyba tak. Zapytam mamę, ona się zajmuje domem.
Chodzi tylko o miejsce do pracy.
Wiem, ale...
Tutaj nie ma warunków. Tylko parę dni.
Dobrze. Zapytam mamę.
- Dziękuję. - Na razie.
- Gdzie oni są? - Poszli.
Dokąd?
Nie wiem.
Zniknęli?
Mogę to tu zostawić?
- Co to? - Dla Irańczyków.
Ingrid?
Gdzie Irańczycy?
Nie ma ich. Groziła im ekstradycja.
Gdzie się podziali?
Poczekaj!
- Przepraszam. - Nic takiego.
Pojechali do Anglii?
Nie. Może pojadą, ale nie teraz.
Jak to?
Nie ma ich.
Wiedziałaś?
Tak.
Bali się zakotwiczenia.
Co to znaczy?
Jak uchodźcy pobierze się odciski palców w jednym kraju,
nie może się on ubiegać o azyl nigdzie indziej. Utknęliby we Francji.
Czyli to dobrze?
Nic im nie będzie.
Trafiła się nawet okazja do czegoś,
więc postanowiliśmy działać,
ale im mniej wiesz, tym lepiej.
Masz z nimi kontakt?
Podobno szukasz miejsca do pracy. Muszę tylko uzgodnić to z mamą.
Dzięki. Mieszkasz z mamą?
Nie wyśmiewam się, to fajne.
Mieszkam, więc muszę się spytać.
To jak w Japonii.
Nie śmieję się.
Jestem Joe. Pomagałem Ingrid.
Poznaliśmy się?
Wyglądasz znajomo. Tu są jej rzeczy.
Odprowadzę cię.
Do jutra.
Chciałabym przenocować tutaj, jeśli pozwolisz.
W Dżungli noce są trudne, zwłaszcza dla kobiety.
Już nie wytrzymuję.
Jasne. Powinnam zaproponować.
Wielkie dzięki. Pójdę po rzeczy.
Przecież są tutaj.
To do pracy. Wszystko wożę ze sobą.
Tam nie można nic zostawić bez nadzoru.
Będzie spać u nas.
Weź mój pokój, ja pójdę do piwnicy.
Wyśpisz się porządnie.
Dziękuję. Plecy mnie bolą, nie pomogę ci.
Wezmę tylko parę rzeczy.
- Dobranoc. - Myślałam, że...
Że pójdziesz spać bez słowa. Uważaj, żeby nie obudzić mamy i Floriana.
Tak jest.
Do jutra.
Ale ci urządziła pokój.
- Jak to? - Były uchylone drzwi.
To nie wszystko.
- Jestem Osman. - Béatrice, mama Floriana.
Wszystko gra?
Powinnam uprzedzić. Przyszedł tylko wziąć prysznic.
Cała jego rodzina nie żyje.
Pomyślałam, że dobrze mu zrobi odrobina rozrywki. Podoba mu się.
- Dobra. - Dzięki.
Skoczę do pokoju. Florian, nakryj do stołu.
- Osman? - Dziękuję, nie piję.
- Ingrid? - Też dziękuję.
Nie chcę przy nim.
Macie noże do ryb?
Nie macie?
Nie.
Nie szkodzi. Chciałam tylko pokazać Osmanowi.
We Francji używa się specjalnych
do oddzielania mięsa ryb od ości.
Chciałam zobaczyć, jak sobie z nim poradzisz.
Osman jest przyzwyczajony do jedzenia palcami.
Ja też ich nie używam.
Ty z kolei nie umiesz jeść palcami.
Wszyscy możemy czegoś się nauczyć od siebie nawzajem.
Dzięki Dżungli ja umiem wszystko.
Jaka skromna.
Tylko w kwestii jedzenia.
Kiedy przyjechałeś?
- Do Francji? - Tak. - Dawno. Trzy lata temu.
Bezpośrednio tutaj?
Z Sudanu pojechałem do Libii, a stamtąd łodzią do Włoch.
- Cztery dni. - Byłeś sam?
Nie, w grupie 150 osób.
Miałam na myśli twoją rodzinę.
Tak, zostali w Sudanie.
Powiedz, co było w metrze.
Przyjechałem na stację, ale nie wysiadłem,
bo byłem pod ziemią.
Opowiedz porządnie, tak jak mnie.
Pierwszy raz widziałem pociąg pod ziemią.
U nich w ogóle nie ma metra. Nie wiedział, co się dzieje.
Słuchaj...
Tak, może przenocować.
Możesz zostać, Osman. O to chciałaś zapytać?
W pokoju Floriana jest zapasowy materac.
Miała pracować, a traktuje nas jak hotel.
Przyniosła brudy i po prostu zostawiła w kuchni.
Nawet Florian tak nie robi.
Wykorzystuje cię.
Dzień dobry. Wstawaj.
A to zdzira! Kurwa jedna!
Co się stało?
Pieprzy go w moim łóżku! Obrzydliwe.
Dałam się okpić.
Dziwka.
Ma się wynosić!
Poszła.
Zupełnie?
Nie zrozumiałam, co mówiła.
- Dokąd? - Nie wiem.
Co z tym bajzlem? Chciałam ją opieprzyć.
Cześć.
Co tu robisz? Dobrze wyglądasz.
Co się dzieje?
Imigrant wypadł z ciężarówki. Urwało mu głowę.
Przykra sprawa. Niełatwo nam.
Wam?
Nie chcę z tobą o tym rozmawiać.
- Co? - Nic.
Mówisz o nim jak o psie.
Mówię tylko, co się stało.
Przecież nie ja go zabiłem.
- Mogę jechać? - Tak.
Straszna rzecz.
- Mówili ci? - Tak.
- Znałeś go? - Nie wiem, kto to.
Nie zatrzymuj się. Pan też odejdzie.
- Dzień dobry. - Jestem Béatrice.
- Sonia. - Przyjechałam zobaczyć się z Joe.
Nie znoszę tego!
- Przestań! - Nie oblewaj pani. Oddaj.
- Przepraszam, nie cierpię tego. - Nie przepraszaj.
Béatrice to przyjaciółka, nie strzelaj do niej.
- Weźmiesz go? - Zajmę się nim.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Pamiętasz Irańczyków?
Mamy z nimi problem. Chcieliśmy pomóc dwóm, Mokhtarowi i Darze.
Okradli ich.
- Jak to? - Mieliśmy plan.
To był pomysł Ingrid. Pojechali do Bilbao.
Dlaczego?
Ingrid skontaktowała ich z przemytnikami, ale ci ich oszukali.
- Co? - Przepraszam.
Trudno ją winić.
Nie tak trudno.
Chce dobrze, ale nie jest zbyt bystra. Znaleźli ich na parkingu.
- Byli spętani. - Poważnie?
Obiecałem im pomóc.
W jaki sposób?
Teraz albo nigdy.
Musimy działać szybko.
Co to znaczy?
Chcę pomóc im dostać się do Anglii.
Proszę bardzo, ale jak?
Pewnie ciężarówką.
Są sympatyczni, ale mam już dzieci na głowie,
- Sonia jest w ciąży, mam pracę... - Są tutaj?
- Nie mówiłem? - Nie domyśliłam się.
Pójdę po nich.
Chodźcie, przedstawię was.
Cześć.
Znamy się już.
Mogłabyś ich przygarnąć na trochę za dwa dni?
Znajdę w tym czasie ciężarówkę. Jak nie możesz, to zrozumiem.
- U mnie? - Tak.
Możesz czy nie?
Mogę.
Uzgodnij może z mamą.
Nie ma problemu. Zdzwonimy się jutro i dogadamy sprawę.
Dobra.
- To jak? - Nie zgadzam się.
- Daj mi wyjaśnić. - Powiedziałam: nie!
To wymyka się spod kontroli. Hojność też ma swoje granice.
Nie życzę sobie uchodźców w domu.
Nie będzie tak jak wtedy.
Nie zgadzam się.
Wystarczy tych wygłupów.
Nie robię tego dla zabawy.
Przyjmiemy Irańczyków, bo to mój dom i ja decyduję, kto jest tu mile widziany.
Proszę bardzo, a ja mogę się wynieść.
Co wtedy zrobisz? Nie wytrzymasz tygodnia beze mnie!
Raczej ty nie wytrzymasz. To ty mieszkasz u mnie, nie na odwrót.
Jestem tu tylko ze względu Floriana.
Wiem.
IRAŃCZYCY MOGĄ PRZYJECHAĆ.
Pomóż im!
To mój pokój. Śpicie tutaj.
A ty gdzie?
- Gdzie będziesz spać? - Na dole.
- Co to znaczy? - "Piwnica".
To nie taka piwnica. Są okna wychodzące na ogród.
Powiedziałam, że śpicie tutaj.
Postanowione.
- Co to? - Widelec.
Wiem, że to widelec. Pytam, czy jest czysty, bo mój gdzieś zniknął.
- Trzecia porcja. - Piąta. - Liczy!
Dziwię się.
- Taką ma zachciankę. - Jedz na zdrowie.
Mam wymówkę.
Béatrice, wyglądasz olśniewająco.
- Dziękuję. - Jak utrzymujesz taką sylwetkę?
- Nie powinienem pytać? - Czemu?
Nie wiem, czy wypada.
To komplement. Wyglądasz świetnie.
Dziękuję.
Pociągająco.
Daj już spokój. Masz 54 lata.
Akurat w moim typie. Zawsze wolałam starszych.
- A ty ile masz? - 44.
Taki dżentelmen, a pytasz ją o wiek!
Nie wstydzę się.
Poza tym kłamię, mam 45.
Nie byłaś z nikim w swoim wieku lub młodszym?
Nigdy.
Widzisz?
A gdyby miał 46?
Jednak trochę młody.
Czyli mam szansę.
Nikt nie ma u mnie szansy.
Nigdy nie wiadomo.
Nie chcę już się w nic mieszać. Starczy mi, co miałam.
Mówię tylko, że wyglądasz zachwycająco.
Może pójdę po kiełbaskę.
MOGĘ MIEĆ PYTANIE?
Co mam zrobić?
Tak.
OJCIEC FLORIANA BYŁ 20 LAT STARSZY ODE MNIE.
Co?
Jeden mężczyzna?
Idę spać.
Dobranoc.
Dobranoc. Do jutra.
NIE MOGĘ SPAĆ, MOKHTAR.
Poczekajcie, my pójdziemy.
Dzień dobry! Jeszcze przy śniadaniu?
Przepraszam. Nie wiedziałam, że tak późno wstajesz.
- Wszystko gra? - Tak.
Coś nie tak? Przyszłam tylko po swoje rzeczy.
Zostań, przyniesiemy ci je. Florian!
Co jest?
Wykręciłaś mi wała.
Nadużyłaś mojej gościnności.
Przynieś rzeczy. Idź z nim, Osman.
Nie rozumiem. Co się stało?
Widziałam was w łóżku.
O to chodzi! Już rozumiem.
Masz prawo mnie osądzać, bo mnie raz przenocowałaś.
- Raz? - Kilka nocy.
To daje ci wyższość nade mną?
Nie będę cię osądzać, ale nie chcę cię więcej widzieć,
bo ci nie ufam, zresztą nie ja jedna.
Nie do wiary.
Cześć, Florian.
Dzięki.
Już wezmę.
Uważaj na nią. Nie jest dla ciebie dobra.
Nie mów tak. Nie wiesz tego.
Nie wierzę.
On jest dorosły.
Na razie.
Myślałam, że nimi we mnie ciśniesz.
Szerokiej drogi.
Herbaty przed snem?
Nie wiem.
WSZYSCY ŚPIĄ.
ZMIENIŁAŚ ZDANIE?
CO DO CZEGO?
MOJEGO WIEKU.
NIGDY NIE ZMIENIĘ ZDANIA.
Mam prośbę.
Tak?
Zamknij oczy.
Proszę.
Jeszcze raz.
Możemy?
Idę spać.
To tyle?
Tak.
W porządku.
Tak bym chciała.
To dobranoc.
Tak.
Mam iść na dół?
Poczekaj, aż Dara zaśnie.
A ty?
KIEDY OSTATNI RAZ?
Dwa lata temu.
A ty?
PARĘ MIESIĘCY TEMU, Z DZIEWCZYNĄ Z DŻUNGLI.
IMIGRANTKĄ?
LEKARKĄ Z ANGLII.
Tak się zdarza?
OCZYWIŚCIE. BYŁA PIĘKNA, ELEGANCKA I DUŻO ZARABIAŁA.
Lubisz to?
- Pieniądze? - Może trochę.
Tak po prostu?
TAKA JEST PRAWDA. NIE MÓGŁBYM SPAĆ Z IMIGRANTKĄ,
KTÓRA BRZYDKO PACHNIE I MNIE NIE PODNIECA.
Co ty mówisz?
MAM BYĆ HIPOKRYTĄ? PRAWDA JEST PIĘKNIEJSZA.
Martwi się pani?
Nie, już po wszystkim.
Wrócił pani apetyt?
Nie.
Tylko jedzenie nam zostało.
Nie jest tu źle.
Nie?
Niektóre są surowe. Rządzą się.
Pretensjonalne.
Mówiłam szefowej, ale co robić?
Wszędzie kretyni.
No nie.
Kurwa, lusterko!
Nie mogę nawet wsiąść.
Skurwiele!
Wsiadaj.
Zapomniałaś czegoś?
Kocham twoje oczy.
Są piękne.
Widzę w nich twoją dobroć.
Jest takie powiedzenie...
Oczy są zwierciadłem duszy.
- Dziwne. - Czemu?
Skoro są lustrem, widzisz nie moją duszę,
tylko swoje własne odbicie.
Widzisz siebie w moich oczach. To twoja dobroć.
Nie.
Nie jestem dobra.
Gorące.
Cześć, Issa.
Proszę.
Dziękuję.
To za mało.
Nie jestem muzułmaninem.
Przeszedłem na katolicyzm.
Ale Dara nie.
Jesteśmy różni, ale szanuję jego wybór.
Nie zrozumiałam.
Państwo narzuciło mu islam, między innymi dlatego uciekł.
Cześć.
Przeszkadzam?
Nie, robimy sobie grilla.
- Zjadłbyś coś? - Nie, dziękuję.
Dostaliśmy na ciebie anonimowy donos.
Na ogół się nie przejmujemy, ale chodzi o ciebie.
Rozumiem, że przyjęłaś uchodźców.
Nie.
Mam nadzieję, że to nieprawda.
Wiesz, jaka jest za to kara?
30 tysięcy euro i pięć lat więzienia.
Poza tym coś może wam się stać.
Nie pomyślałaś?
Ludzie powiedzą, że się prosiłaś, i będą mieli rację.
Już krążą plotki.
Wiem.
Na pewno nie wpadniesz?
Nie jestem głodny.
Mam też dentystę.
Dzięki za ostrzeżenie.
Będę się wystrzegać imigrantów.
Do widzenia.
Kto chce kiełbaskę?
Kto to był?
Znajomy.
Nie zaprosiłaś go?
Nie mógł zostać.
- Co powiedziałaś? - Jak to?
O czym mówiliście? W co ty pogrywasz?
O co ci chodzi?
To przesłuchanie?
Wiemy, kim był twój mąż.
I co?
Był ksenofobem.
Zarzucasz mi coś?
Powiedz wszystkim głośno i wyraźnie.
Tak, należał do grupy sprzeciwiającej się imigrantom, a to był jego znajomy.
Co z tego?
Po czyjej jesteś stronie?
Skończyłeś?
Nie podoba mi się twój ton. Ugościłam cię i nakarmiłam.
Jak ci się nie podoba, możesz iść. To dotyczy się wszystkich.
Jeżeli macie problem z moją przeszłością, to nikt was nie zmusza, byście tu byli.
Wyrażam się jasno?
Daruj sobie te insynuacje i pogróżki!
- Coś nie tak? - Nie.
To jest do podpisu.
Już późno, czemu nie śpisz?
Pracowałem.
Dobranoc. Na przyszłość pukaj.
Dobranoc.
Tak?
Musze coś ci powiedzieć, ale nie wiem jak.
Chodzi o to....
Ja i Mokhtar...
Co "wy"?
Żartujesz sobie?
- Żartujesz. - Nie.
- Zamknij się. Wyjdź. - Nie mów tak do matki.
Wyjdź.
Nie pytam cię o zdanie.
Wyjdź z mojego pokoju! To jakieś żarty!
Jesteś jak tamta dziwka.
Jeszcze strofujesz innych. Co ci odbiło z tymi uchodźcami?
Ja jebię! Ciągle uprzykrzasz nam życie! Mamy dość tego cyrku!
Wszystko po to, żeby się z nim przeruchać.
Zachowujesz się jak dziecko! Jesteś żałosna!
Wyjdź!
Puść mnie!
Co się dzieje?
Nic. Pokłóciliśmy się.
Jesteśmy parą z Mokhtarem. Dobranoc.
Halo?
Tak.
Dobrze.
Kiedy?
Za dwa dni.
Zwolnij.
Po lewej. Spójrz.
Łatwo przeskoczyć bramę. Nikogo też tu nie ma.
A kamery?
Też nie ma. Wyjątkowy traf.
Widzisz?
Chcę ci powiedzieć, jak bardzo cenię sobie wszystko, co mi dajesz,
od kiedy się poznaliśmy. Jesteś wspaniała i piękna.
Jesteś moim ulubionym człowiekiem na zawsze.
Coś nie tak?
Mówisz tak, jakbyśmy mieli się już nigdy nie zobaczyć.
Jakbyś mnie zostawiał.
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Nie mogę. Przepraszam.
Nie możesz?
To może być ostatnia okazja.
Wyjeżdżasz do Anglii.
- Być może o mnie zapomnisz. - Przestań.
Nie przestanę, bo nie rozumiem, dlaczego wyjeżdżasz.
Muszę jechać do Anglii.
To moje życie.
To mój cel.
Mój plan.
Mam go od bardzo dawna.
Mój wyjazd nie ma z tobą nic wspólnego.
Nie rozumiem.
Skoro mnie kochasz, dlaczego wyjeżdżasz?
Skoro mnie kochasz, czemu zadajesz to pytanie?
Nie jestem kłamcą.
Możemy się sobą nawzajem nacieszyć i to dobrze.
Chcesz mieć pewność, że miłość jest czysta, ale ja tego nie wiem.
To, co nas łączy, wynika też z różnic między nami.
W końcu przeciwieństwa się przyciągają.
Wspólna przyszłość jest niemożliwa, jeśli masz co do mnie wątpliwości.
To jednak nie pierwszy raz, kiedy ktoś we mnie zwątpił.
W moim kraju próbowali mnie zabić, bo byłem inny.
O czym ty mówisz?
Nic nie rozumiem.
Chcesz mnie zrozumieć?
Tak.
Béatrice.
Kocham cię.
Powiedziałeś pełnym imieniem.
Bo kocham cię w pełni.
To czemu się nie pobierzemy?
Odpowiedz.
Nie chcę brać ślubu tylko dla papierów.
Pobierzemy się, jak będziemy wolni.
Cześć, Joe. Kto to?
Kto? Możecie wyjść.
- Oni wszyscy jadą? - To Sudańczycy.
To zbyt niebezpieczne.
Poinstruowałem ich.
Chodźmy. Bierzcie torby.
Powodzenia.
Dziękujemy.
Dzień dobry. Wyspał się pan?
- Nie spałem. - W ogóle?
Nie wiem, nie pamiętam.
Pamięć szwankuje.
Dlatego tu jestem.
Wiem.
Będzie padać śnieg.
Naprawdę?
- Tak przeczuwam. - Może deszcz ze śniegiem.
O kurczę.
- Jeszcze spłuczę. - Nie grzeją za bardzo.
ARESZTOWALI NAS!
Dokończysz tutaj?
- Pewnie. - Dzięki.
CHOLERA!
NIE MARTW SIĘ, PUSZCZĄ WAS. TAKA PROCEDURA.
Dajcie mi azyl!
Proszę, daj mi azyl!
Urodziłem się w Teheranie!
Wiem.
Mam na imię Mokhtar.
Urodziłem się w Teheranie.
Spokojnie.
Nazywam się Mokhtar Mousavi! Dajcie mi azyl!
Przestań.
Przepraszam, Florian.
Jest inne rozwiązanie.
Jakie?
Łódź.
Znajdziemy odludną plażę.
Jestem przeciw.
Dlaczego?
Skoro ciężarówka była niebezpieczna, to łódka tym bardziej.
Mogą zginąć.
Ciężarówka odpada. Zostaje tylko łódź.
I tak.
Może być.
Co powiedział?
Że nie ma nic do stracenia.
To fajnie.
Zaraz.
Kocham cię.
Kocham cię w pełni, ale...
tak dawno z nikim się nie wiązałam,
że panicznie boję się,
że cię stracę.
Chcę jednak, żebyś był wolny.
Nie jesteś mi nic winien.
Chodźmy.
Nie podoba mi się to.
Będzie dobrze, nie martw się.
Muszą tylko jak najszybciej opuścić francuskie morze terytorialne.
Jak ich złapią, to wysadzą w Anglii. Tam dostaną azyl.
Zgoda? To im powiemy.
Musimy tylko znaleźć łódkę.
Jaki to koszt?
Sprawdziłem w internecie. Jakieś 2 000 euro.
- Masz tyle? - Nie. A ty?
Też nie.
Mam do ciebie prośbę.
Powiedziałeś, że w razie potrzeby służysz pomocą.
Potrzebuję pieniędzy.
Dużej kwoty.
2 000 euro.
Na co?
Naprawę dachu. Konar spadł na dom.
A co z ubezpieczeniem?
To skomplikowane.
Aha.
Jak nie chcesz lub nie możesz, to zrozumiem.
Po prostu się dziwię. Zrobiłaś coś głupiego?
Możesz mi powiedzieć.
Jestem policjantem, ale też przyjacielem.
To jakiś dług?
Nie.
To był zły pomysł.
Potrzebny ci teraz ktoś, kto weźmie cię w opiekę.
To prawda, że...
wszystko potoczyło się szybko.
Bardzo szybko.
Nie umiem się w tym odnaleźć.
Potrzebuję 2 000 euro, ale nie mogę ci powiedzieć, na co.
Nie powinnam przychodzić.
Nieważne.
Najpierw trzeba pomóc swoim.
Opamiętaj się z uchodźcami.
O czym ty mówisz?
Nie wiem.
Dziękuję.
Aby zamontować przyczepę, trzeba założyć łańcuch na hak samochodu.
Teraz jest bezpiecznie zamocowane.
Przed jazdą trzeba jeszcze podnieść kółko. Jasne?
Rozumiem.
Dziękujemy, do widzenia.
Dzięki.
PLAŻA NIESTRZEŻONA
Daleko?
Słychać już fale.
Musimy przenieść, są kamienie.
Odpychajcie się tym od skał.
Wsiadaj!
Szybko, do łódki!
Chodźmy, nie widać ich.
Nie możemy tu zostać.
Nie śpisz?
Udało się?
Tak.
110 OFIAR KATASTROFY ŁODZI
Zostaw ten komputer.
30 MIGRANTÓW PRZEPŁYNĘŁO KANAŁ LA MANCHE
To normalne, że nic jeszcze nie piszą.
POWIADOMIENIA: IRAŃCZYCY, PRZEPRAWA, KANAŁ
- Może chcesz... - Przestań!
Nie jestem głodna.
To nic nie zmieni. Zjedz coś.
Coś jest nie tak.
- Wciąż nic? - Nic.
Musisz odpocząć. Zamęczysz się.
Mam wrażenie, że jak zasnę, to umrze. Muszę czuwać.
IRAŃCZYCY URATOWANI PO NIEUDANEJ PRZEPRAWIE PRZEZ KANAŁ
Mamo!
Florian!
Przeżyli!
- Co? - Przeżyli!
Łódź tonęła. Wezwali pomoc. Poszukiwania były długie.
Przewieźli ich przemytnicy.
Spokojnie, odezwie się.
Nie dam rady się uspokoić, ale to normalne.
W 2017 ROKU SĄD UZNAŁ BÉATRICE HURET
WINNĄ UDZIELANIA POMOCY NIELEGALNEMU IMIGRANTOWI,
ALE NIE WYDANO WYROKU SKAZUJĄCEGO.
BÉATRICE REGULARNIE ODWIEDZA MOKHTARA W ANGLII.
MAJĄ NADZIEJĘ, ŻE KIEDYŚ BĘDĄ MOGLI ZAMIESZKAĆ RAZEM,
GDZIE TYLKO ZECHCĄ.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Adam Nyczek