Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
"Θα ακούσεις τις σειρήνες να τραγουδούν
Ολοένα και πιο κοντά
Προσευχήσου να μην τραγουδούν
τούτη τη νύχτα για σένα"
Ντανιέλ Αλατόρε, Υπαστυνόμος Β'.
Νικητής του Τρίτου Περιφερειακού Διαγωνισμού Αστυνομικής Ποίησης.
Κωδικός 25, C-4, κεντρικά.
Αρχηγείο, όπως ανέφερα,
το Τάνγκο 45 αντιμετωπίζει κωδικό 16 στο Μέγαρο.
Εμείς, το πλήρωμα, επίσης επιβαίνουμε στο Τάνγκο 41.
Είναι η μόνη μονάδα που έχω…
Ζητούν τη βοήθειά μου, μια γυναίκα, κωδικός 52, με παιδί.
Την ακολουθεί μοτοσικλέτα με δυο τύπους. Στο σούπερ μάρκετ Αουρερά.
Πλησιάζω σε δύο λεπτά.
Αναίσθητος, κωδικός 1-23. Γωνία Λόπες με Φλαμίνγκος.
Θέλω ενισχύσεις, 81.
Πες μου αν μπεις σε πέντε.
C-4 από βάση Πέρλα…
Έλα, 809, δώσε μου το 94 σου.
Έλα, 809, το 94 σου;
Εδώ 809.
Ποιο είναι το 94 σου, 809;
Είμαι στην Εουσκάρο.
Κοντεύω στη Μιστέριος.
Αίτημα για 66, στην Κονστάνσια…
Πού στην Κονστάνσια;
Τομέας 7. Κονστάνσια, δεύτερος, τρίτη πόρτα, εσωτερικό F.
Σε πέντε. Κατευθύνομαι προς Κ-100.
Εδώ δύο, είμαι στην τρίτη.
Προχωρεί στην Πορτάλες και…
Είναι δύο, υπάρχει ένα 37.
Στην Παστισάλ έχει πιάσει φωτιά.
Φαίνεται πως έγινε έκρηξη…
-Γαμώτο. -…μονάδα του Ερυθρού Σταυρού.
Ανεβείτε στο πεζοδρόμιο, παρακαλώ!
Στον διάβολο ο μαλάκας.
Δίνω οδηγίες, Τσαϊνέλι με Σαν Κριστόβαλ.
Αναφέρουν καβγά μεταξύ δύο, κωδικός 52, απομακρύνονται από το σημείο. Τώρα στο 11.
Ανεβείτε στο πεζοδρόμιο, παρακαλώ!
Ομάδα περιπολικού, μου ζητούν να τους δώσω, αν έχουμε,
τηλεφωνικό αριθμό υποστήριξης για απαγωγές.
Τρία-τέσσερα, πριν τη Μαραβίγιας.
Καλησπέρα, αστυνόμε.
Καλησπέρα, εδώ είναι η οδός Κονστάνσια 25;
Ναι, έρχεται το ασθενοφόρο;
Κεντρικά, εδώ 809.
Είμαι στο Κ-100, Κονστάνσια 25, θα προχωρήσω με Κ-11.
Αδερφέ, 7-4 για Ποσάδα 41.
Ο Βίκτορ 44 ενημερώνει ότι έχουν έναν ανήλικο μαζί τους,
στο φαρμακείο, επιβεβαιώστε το.
Επιβεβαιώνω σε πέντε.
Λεωφόρος Οκτώ 40, συγκρότημα Λας Άγιλας,
αίτημα για 12, μέσω δικτύου γειτόνων.
Αναφέρουν πως ένα ημιφορτηγό συγκρούστηκε με κατάστημα ρούχων.
Φτάνοντας επικοινώνησα με την ιδιοκτήτρια,
λέει πως ήταν ένα καφέ ημιφορτηγό Φορντ,
το οποίο συγκρούστηκε.
Συζήτησαν και κατέληξαν σε συμφωνία.
Τίποτε νεότερο, κοινότητα πέντε.
Κεντρικά, εδώ 809.
Επιβεβαιώνω ότι χρειάζεται ένα Ζ-14 επειγόντως.
Κεντρικά, εδώ 809,
επιβεβαιώνω ότι χρειάζεται το Κ-100.
Κονστάνσια 25, ένα Ζ-14 επειγόντως.
Σε πέντε ή οκτώ μέτρα, βρίσκονται οι μονάδες στο 29.
Πλησιάστε…
Καλησπέρα, αστυνόμε.
Καλησπέρα, κύριε.
Περιμένουμε δυο ώρες εδώ πέρα…
Μου δείχνετε πού είναι η κατοικία;
Ναι, αλλά θα έρθει το ασθενοφόρο;
Σας το είπα, κυρία, ζήτησα ήδη ιατρική μονάδα.
-Είναι στον δρόμο. -Όχι, θέλαμε ασθενοφόρο.
Περάστε, είναι φρικτό.
Περιμένουμε το ασθενοφόρο.
-Να το. -Δεν ζητήσαμε περιπολικό.
Ασθενοφόρο ζητήσαμε, δυο ώρες τώρα παίρνουμε.
Τι λένε;
Τι;
Και μετά;
Τίποτα;
Θα βοηθήσετε ή όχι;
Γαμώτο.
Ήρθα να δω μόνο.
Έλα, να σου πω;
Έχω μπλέξει σε σκατοκατάσταση.
Είμαι με μια κυρία ετοιμόγεννη και δεν έρχεται το Ζ-14.
Δώσε μου το νούμερο της μαλακισμένης.
Αυτηνής στη βάση.
Βόηθα, ζήτα ξανά Ζ-14. Άσε τις μαλακίες, είναι σοβαρό.
Νιώθω πολύ χάλια.
-Βαθιά αναπνοή. -Καλά.
Κεντρικά, εδώ 809, τι έγινε με το Ζ-14 για Κονστάνσια 25;
Έλα, κεντρικά, η κυρία είναι πολύ σοβαρά.
Οι γείτονες έχουν θυμώσει, τι απόγινε αυτό το Ζ-14;
Εγώ κατάλαβα πως ήταν 142, στο 12 της οδού 15.
Ήταν 29 μεταξύ γειτόνων.
Επικοινώνησε με τον Ντανιέλ Γκαρσία Πέρες.
Ο αριθμός 200 θα έφτανε σε 11.
Επίσης το 114-Α και το 146 δεν ήταν πια 91.
Αναπνοές, κυρία. Αναπνοές.
Έτσι μπράβο, αναπνοές.
Ωραία, αυτό είναι.
-Πέρασε. -Ήρεμα, ήρεμα.
Στη σχολή δεν είχαμε μαθήματα πρώτων βοηθειών,
ούτε ιατρικές γνώσεις.
Σκέφτηκα "Τι θα κάνω τώρα";
Και μίλησα ειλικρινά στον κύριο.
Είπα "Έχω τα γάντια μου, ναι".
Γιατί συνήθως κουβαλάω εξοπλισμό που αγοράζω η ίδια. Εγώ…
Προσπαθώ να τον φέρνω για μένα.
Είπα "Έχω τα γάντια μου, μα θα είμαι ειλικρινής,
δεν έχω καθόλου ιατρικές γνώσεις".
"Όχι, ασθενοφόρο". Λέω "Ναι, ζήτησα, μα δεν εξαρτάται από μένα.
Καθήκον μου είναι να βρω το σημείο
και να ενημερώσω ότι είναι γεγονός για να στείλουν ασθενοφόρο".
-Έρχεται. -Έτσι, σπρώξε δυνατά, έτσι.
Κοντεύει.
Αυτό είναι!
Έτσι!
Σπρώξε, σπρώξε!
Έτσι!
-Βόηθα. Κοντεύει. -Να το.
Έτσι, σπρώξε!
Έτσι, κυρία! Έτσι, ναι!
Έλα, κούκλα, μπορείς. Κοντεύει!
Έτσι, κούκλα!
Κοντεύει!
Σπρώξε, κούκλα!
Έτσι!
-Το νιώθεις; -Τελείωσε.
Ηρέμησε, κοίτα. Τελείωσε.
Κάποια στιγμή έβλεπα τόσο πολύ αίμα,
έβλεπα τον ομφάλιο λώρο, όλα,
το μόνο που σκέφτηκα ήταν να πιάσω το τηλέφωνο.
Ο άντρας μου ήταν στο σπίτι,
πήρα τηλέφωνο και του είπα "Είμαι με μια κυρία που γεννάει,
πάρε ασθενοφόρο". "Όχι, μα τι λες".
Βασίστηκα στον άντρα μου.
Η κυρία βάλθηκε πάλι να βογκάει "Δεν αντέχω τον πόνο".
Κι εγώ έλεγα "Τώρα πέρασε, τι θέλετε;"
Λέω "Φέρε μια κατσαρόλα". Λέει "Γιατί;"
Λέω "Βγαίνει ο πλακούντας, γι' αυτό πονάει, δεν έχει βγει ακόμα".
Του λέω "Με συγχωρείτε.
Δεν ξέρω αν είναι ασφαλές, αλλά μ' αυτό θα το κάνουμε".
"Ναι, αστυνόμε".
Λέω "Αν μου δίνετε την άδεια. Έχει ένα ρίσκο.
Αν πάει καλά, τότε πέτυχα,
αν πάει στραβά, εγώ έχω την ευθύνη.
γιατί δεν έπρεπε να πάρω την πρωτοβουλία να το κάνω".
Μου δίνει ένα ψαλιδάκι χαρτοκοπτικής.
Του λέω "Πώς να κόψω μ' αυτό, κύριε;"
"Όχι, μα τότε με τι;"
Ακριβώς, γιατί θυμάμαι καλά, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω λάθος,
ότι το ασθενοφόρο ήρθε στις δύο παρά δέκα το πρωί.
Μπήκαν οι νοσοκόμοι. Όλοι τους έβριζαν τη μάνα.
Τους έσπρωχναν, είδαν κι έπαθαν να μπουν. Είπαν "Γεννήθηκε". Τους λέω "Ναι".
Λένε στον κύριο "Γεννήθηκε, τι άλλο να κάνουμε;"
Και γυρίζουν και λένε "Πού είναι ο πλακούντας;"
Γιατί εμείς το ξέρουμε αυτό, οι νοσοκόμοι τρώγονται για τον πλακούντα.
Οι γιατρίνες τον βάζουν στο πρόσωπο.
"Δώσ' μου τον πλακούντα". Λέω "Όχι, θα τον πάρω εγώ".
Βγήκα και μόνο που δεν με φίλησαν.
"Ευχαριστούμε, αστυνόμε. Συγχαρητήρια".
Μου έδωσαν καφέ, μου έδωσαν ένα ψωμάκι.
Η κυρία μού μίλησε και είπε
"Αστυνόμε, θέλω να σας πω ότι με τον άντρα μου αποφασίσαμε
να βγάλουμε τη μικρή Τερέσα".
Εγώ είπα "Όχι, δεν μ' αρέσει το όνομά μου. Μην της το κάνετε αυτό".
Με λένε Μαρία Τερέσα Ερνάντες Κάνιας.
Υπηρετώ 17 χρόνια στο σώμα
και είμαι 34 χρονών.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ 16:37
Νατάσα.
Όταν ξεκίνησα, πήγα στο Μορέλος,
εδώ στο Τεπίτο. Στην αρχή, ήταν για τιμωρία.
Με έστειλε μια ανώτερη, για να διδαχτώ ταπεινότητα,
γιατί είχα πολλή αυτοπεποίθηση.
Της λέω "Σας λείπει αυτοπεποίθηση".
Και με έστειλε στο Μορέλος.
Την τέταρτη μέρα ήμασταν στον Οδικό Άξονα 1 με Περιφερειακό,
κι άκου τι έγινε.
Έρχεται μια μοτοσικλέτα, ένα κόκκινο παπάκι,
σταματάει δίπλα στο περιπολικό,
κολλητά δίπλα του.
Και μου λέει "Τώρα θα σου πω τι να κάνεις".
Λέει "Σήμερα θα κλέψω στην Τενοστιτλάν", δεν ξέρω σε ποιον δρόμο είπε.
"Να ξέρεις, θα σου γαμήσω τη μάνα αν σταματήσει το περιπολικό εκεί.
Σ' το είπα, κουκλίτσα. Να το ξέρεις".
Ένιωσα έναν φόβο μέσα μου, μια ταραχή.
Και είπα "Τι κάνω; Τι κάνουμε;
Σοβαρά μας το λέει ότι θα κάνει ληστεία;"
Βρήκα το κουράγιο, πήγα στον αρχηγό και είπα
"Αρχηγέ, θέλω να σου μιλήσω. Έγινε αυτό κι αυτό.
Με απείλησε και τώρα φοβάμαι.
Μόλις ήρθα εδώ και με ξέρουν ήδη".
Γελάει και λέει "Χα, χα, σου έκαναν το πρώτο καψόνι".
Εγώ λέω "Αρχηγέ, αν κλέψουν, θα με βάλεις να πληρώσω".
Και μου λέει "Όχι, κορίτσι μου, εδώ στο Μορέλος
δεν δίνουμε δεκάρα γι' αυτά".
Λέω "Γιατί, αρχηγέ; Ληστεία είναι".
Λέει "Ξέρεις πόσες φορές την εβδομάδα ληστεύουν το κινέζικο;
Δέκα φορές και λίγες λέω.
Τους γαμάνε, τους δέρνουνε και τους αδειάζουν την αποθήκη".
"Και μετά, αρχηγέ;"
"Δεν το καταγγέλλουν ποτέ, γιατί είναι λαθραία. Κατάλαβες;
Είδες που έμαθες κάτι καινούριο;"
Εδώ στην αστυνομία έχει απ' όλα.
Έχει πολλούς καλούς αστυνομικούς, με καλές προθέσεις,
που θέλουν να υπηρετήσουν έτσι όπως πρέπει,
και πολλούς που ίσως είναι διεφθαρμένοι,
ή που δεν έβρισκαν άλλη δουλειά ως πολίτες
και βρήκαν μια λύση στην αστυνομία.
Εμένα μου έτυχε να δω
ένα ρεπορτάζ στις ειδήσεις όπου μας κατακρίνουν.
Καμιά φορά αγανακτείς ως αστυνομικός. Λες "Μας έκαψαν τώρα!"
Μα η αλήθεια είναι, ως αστυνομικός,
ότι τα στηρίζεις όλα αυτά.
Τι είναι;
Ξέχασα τα κλειδιά μου.
Κι αν είχα φύγει;
Κλωτσιά στην πόρτα, όπως στις ταινίες.
-Αμάν, δεν έβγαλα βόλτα το σκυλί. -Τώρα το βγάζω.
-Σου άφησα σούπα στον φούρνο. -Τη βγάζω τώρα.
1. ΤΕΡΕΣΑ
Τους έβλεπα στον δρόμο και ξέρεις,
ένιωθα ότι ήταν οι μεγαλύτεροι ήρωες.
Ο μπαμπάς μου ήταν αστυνομικός, ένιωθα ότι δεν θα πάθαινα τίποτα.
Και πως όπου κι αν ήμασταν,
θα ήμασταν προστατευμένοι χάρη σ' αυτό και μόνο.
Έβλεπα τον μπαμπά να έρχεται με το πιστόλι, το στενό σακάκι,
ως και ασπίδα είχε κι έδινε οδηγίες στον γιο του.
"Να δω, κάτσε έτσι, κάνε πως πυροβολείς να σε φωτογραφίσω".
Και το έκανε.
Έλεγα "Κι εμένα!" Κι έλεγε "Ζηλιάρα.
Θες να κάνεις τα ίδια με τον αδελφό σου".
Λέω "Όχι, εγώ θέλω να γίνω αστυνομικός".
"Όχι, εσύ όχι".
Υπήρχε αυτή η διάκριση, εκείνος μπορούσε, εγώ όχι.
"Εσύ θα παντρευτείς, θα κάνεις παιδιά και τέρμα".
"Όχι, μπαμπά, θα γίνω αστυνομικός".
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ
-Χθες είχαμε 19, σωστά; -Ναι.
Ναι…
Ναι, κοίτα, δεν υπέγραψες.
Ναι, έπρεπε να πάω στο τμήμα.
-Βιαστικά. -Μην ανησυχείς.
-Θα με σκοτώσει ο αρχηγός.
ΚΩΔΙΚΟΣ - ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ
Καφεδάκι, αστυνόμε; Κάτι να φας;
Ένα κεκάκι;
Μια σούπα στιγμής;
Καλή όρεξη.
Η αλήθεια είναι πως όταν τελείωσα το γυμνάσιο
έναν χρόνο δεν έκανα τίποτα. Σκεφτόμουν "Δεν θέλω να σπουδάσω.
Δεν θα κάνω τίποτα".
Της λέω "Μαμά, βαρέθηκα. Θα πάω να μπω στην αστυνομία".
Τι είναι, αστυνόμε;
"Όχι, τρελάθηκες. Ο μπαμπάς σου θα γίνει μπουρλότο".
Λέω "Με τίποτα. Θέλει να δουλέψω, θα δουλέψω.
Στη δουλειά που θέλω".
Τι έκανα, τι πρόβλημα υπάρχει;
Σας εξήγησα ήδη…
Αρχίζει "Όχι, τι σου ήρθε; Η αστυνομία είναι για μέτριους.
Δεν το θέλω αυτό για σένα".
Ανοίξτε τα πόδια, χέρια στο σβέρκο.
Ήρεμα, αφού…
Και όλο τσακωνόμασταν.
Μου τα έκοψε όλα. Τα λεφτά, το σαμπουάν, όλα.
Ήθελε να με φέρει στην ανάγκη,
να αναγκαστώ να δουλέψω για να έχω αυτά που χρειαζόμουν.
Συνεργαστείτε.
Είναι κατάχρηση εξουσίας.
Ποιος θα κλειδώσει το αμάξι μου;
-Θα ζητήσω… -Δεν θα ζητήσετε τίποτα.
Όταν τρώγαμε οι τέσσερις, καθόμασταν σε σχήμα σταυρού.
Ήθελα να αποφύγω το βλέμμα του μπαμπά μου,
γιατί στο τραπέζι καθόμουν πάντα απέναντί του.
Έβαζα λοιπόν την κανάτα με το νερό, έσκυβα έτσι, για να μη με βλέπει.
Κι εκείνη τη στιγμή ήταν που με πλήγωσε.
Βαθιά στην ψυχή. Σαν πατέρας, δεν περίμενα να μου πει
"Το κέρδισες αυτό που θα φας;"
Αυτό μου φάνηκε πολύ σκληρό.
Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια, δεν είπα τίποτα, σηκώθηκα
και πήγα στο δωμάτιό μου.
ΠΕΡΕΣ ΝΤΑΝΙΕΛ - ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ
Κάρο, γιατί δεν μου έδωσες τον προϊστάμενο;
Έχεις στιλό που να γράφει;
Τι λες, κοπέλα μου; Όχι.
-Ωραία σκουλαρίκια. -Ευχαριστώ, κούκλα μου.
-Δώσε ένα χεράκι. -Σε τι πράγμα;
-Τον πήγα στον θάλαμο και… -Πεισματάρα.
-Τον πήγα στον γιατρό, δες τα στοιχεία. -Όχι.
Όχι, κι εγώ είμαι κουρασμένη.
-Θέλω να πάω σπίτι μου. -Κοίτα.
-Δες τα στοιχεία. -Αμάν, Τέρε.
Έλα τώρα…
Όχι, μεγάλε.
-Το εκμεταλλεύεσαι. -Λείπουν μόνο…
Λείπουν μόνο αυτά τα στοιχεία.
-Τον πήγες στο ιατρικό κέντρο; -Ναι.
Τι έγινε, Κάρο;
Αχ…
-Άντε. -Μια στιγμή, έρχομαι.
Αυτό με πλήγωσε τόσο, που το ένιωσα σαν μια πρόκληση.
Είπα "Καλά, θα τα βγάλω πέρα.
Θα σου δείξω πως είμαι το αντίθετο απ' αυτό που λες εσύ.
Θα δουλέψω, αλλά θα μπω στην αστυνομία".
…μετά από το 3-1.
Στους τρεις μήνες είπα "Κοίτα, έκλεισα τρεις μήνες.
Οπότε σου απέδειξα ότι…
Ότι θα μείνω, ότι είναι η κλίση μου".
Λέει "Όταν αποφοιτήσεις, όταν έρθεις και με καλέσεις στην αποφοίτηση,
τότε πια θα σε πιστέψω".
Και πράγματι, ήρθε στην αποφοίτηση, πολύ χαρούμενος, με τη μαμά μου.
Ήταν εκεί, με φωτογραφίες, με αγκαλιές, με όλα.
Αλλά μετά, φτάνοντας στο σπίτι,
μου λέει "Τώρα θα σου πω πώς έχουν τα πράγματα".
"Τι είναι;" του λέω. "Τα κατάφερα, το έκανα".
Λέει "Σου απαγορεύω αυστηρά
να με αναφέρεις και να πεις ότι είμαι πατέρας σου".
Του λέω "Γιατί, τι πρόβλημα υπάρχει;"
Λέει "Όταν έρθεις στο τμήμα…"
Εγώ ήμουν 18 χρονών, ήμουν λεπτούλα,
και ομορφούλα για τα δεδομένα μου.
Με ωραίο σώμα και λοιπά. Μου λέει "Όχι".
Λέει "Όταν έρθεις στο τμήμα, θα με πειράξει
αν σε παρενοχλήσει κάποιος".
Λέει "Οι ανώτεροι, όταν έρθεις,
το πρώτο που κοιτάνε είναι ποια τους αρέσει.
Κι αν μπεις στο παιχνίδι του ή αν σ' αρέσει,
δεν σ' το απαγορεύω, ξέρεις τι κάνεις.
Μα καλύτερα να μην ξέρουν ότι είσαι κόρη μου.
Κάτι άλλο, αν δείξουν έλλειψη σεβασμού,
δεν θα κάτσω να τσακωθώ με τους συναδέλφους μου γι' αυτό".
"Ξέρεις τι θα κάνω;"
Του λέω "Δεν θα ησυχάσω ώσπου να με στείλουν στο τμήμα σου.
Και κάτι ακόμα.
Θα δουλέψω μαζί σου, θα βγούμε περιπολία μαζί".
Και μετά απ' όλα τα υπέρ, τα κατά και τα αλλά που είπε,
λέει "Τι θα γινόταν αν αύριο βγούμε οι δυο μας περιπολία
και τα φέρει έτσι η μοίρα και με πυροβολήσουν μπροστά σου;
Νιώθεις αλήθεια ότι έχεις κουράγιο να στέκεσαι και να βλέπεις
να με πυροβολούν ή να με σκοτώνουν χωρίς να κάνεις κάτι; Πώς θα αντιδράσεις;
Κι αν πεθάνω στα πόδια σου;
Ξέρεις τι τραύμα θα σου μείνει για μια ζωή;"
Λέω "Με συγχωρείς, μα η κατάσταση άλλαξε τώρα".
Θα ήμουν δέκα χρονών τότε, ο αδελφούλης μου θα ήταν έξι.
Όταν ζεις με πατέρα αστυνομικό,
ζεις μέσα στην αγωνία και την αβεβαιότητα.
Ξέρεις ότι φεύγει, ότι πάει για δουλειά.
Την ώρα που φεύγει για δουλειά, δεν μετράς
τον κίνδυνο ως παιδί του, αυτά στα οποία εκτίθεται.
Μάλιστα.
Συνάδελφε.
Κοιμήσου, φίλε.
Πάμε να ψαρέψουμε.
Κοιμήσου, εσύ κοιμόσουν όλη νύχτα;
Πεινάω.
Πάμε να φάμε κάτι.
-Καλά, αλλά οδηγείς εσύ. -Εντάξει.
Τόσο πολύ επέμενε, που λέει
"Εντάξει, αλλάζουμε οδηγό" και βγάζει το όχημα με όπισθεν.
Τις προάλλες, νομίζω ήταν Κυριακή,
καθόμασταν κι αράζαμε.
Ξαφνικά,
η στολή μου ήταν κάπου εκεί κι ο γιος μου είπε
"Μπαμπά, όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω αστυνομικός".
Τη γάμησες.
Αυτό σκέφτηκα κι εγώ.
Κοίτα αυτούς τους μαλάκες.
Να βγάλουμε το ψωμί μας.
Datsun, πας αντίθετα στο ρεύμα.
Λέει "Σταματήσαμε ένα αμάξι που πήγαινε αντίθετα στο ρεύμα.
Τον σταματήσαμε βασικά για έλεγχο.
Και για να δούμε τι θα μας δώσουν. Έτσι πάει".
Καλησπέρα, παιδιά.
Καλησπέρα.
-Όλα καλά; -Όλα καλά, αστυνόμε.
-Πηγαίνατε αντίθετα στο ρεύμα. -Γαμώτο.
-Δεν το είχατε καταλάβει; -Όχι.
Να δω τα χαρτιά σας, παρακαλώ.
-Το δίπλωμα, την άδεια κυκλοφορίας. -Βέβαια.
Για να δούμε.
Διάβολε. Τι είναι αυτό;
Η άδεια και το δίπλωμα.
Τι τρέχει, φίλε;
Δεν φτάνει ούτε για δίπλωμα.
Κάθαρμα!
Μέσα, κάθαρμα!
Είπε "Όταν μου έριξαν, έπεσα".
Είπε "Έκλεισα τα μάτια, σκέφτηκα πως αν τα ανοίξω
θα καταλάβουν ότι ζω και θα με αποτελειώσουν".
Κράτα γερά, πάω για βοήθεια. Κράτα γερά!
Έρχεται η βοήθεια και βλέπουμε τα γνωστά,
ένα από τα μεγαλύτερα θέματα, δεν έχουμε ιατρικές μονάδες.
Δεν έρχονται, δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Το πρώτο περιπολικό που έρχεται λέει
"Αναφέρω ότι ο συνάδελφος αιμορραγεί, αν δεν έρθει ασθενοφόρο, τον παίρνω".
Κεντρικά, φέρνω ένα Ζ-2 με Χ-13.
Ένα Ζ-2 με Χ-13, πάμε στο νοσοκομείο Μεδεγίν.
Έλα, χαλάρωσε.
-Ηρέμησε. -Συνάδελφε…
Έχουμε πρωτόκολλο, δεν βγάζουμε το γιλέκο.
Γιατί αν βγάλεις το γιλέκο και τύχει να πεθάνεις,
η ασφάλεια ζωής δεν πληρώνει.
Ηρέμησε, κοντεύουμε.
Κοντεύουμε.
Δεν επιτρέπεται να τον μεταφέρεις,
γιατί αν πεθάνει στο όχημα, έχει ευθύνη αυτός που τον μετακίνησε.
Με τέτοιες συνθήκες, η ζωή σου γίνεται πιο δύσκολη,
ως παιδί και ως γονέας, γιατί ζεις μέσα σε υπερένταση,
επειδή δεν είμαστε προστατευμένοι.
Κάποια στιγμή, αφού τελείωσα τη σχολή,
πήρα προαγωγή, έφτασα στον βαθμό του
και του είπα "Τώρα είμαστε ίσοι". Είπε "Όχι, μην μπερδεύεσαι.
Εγώ είμαι παλιός, έχω πείρα. Εσύ δεν το έχεις αυτό".
Όταν είδε ότι τον βοηθούσα και τον προστάτευα,
αναγκάστηκε να το παραδεχτεί.
Αλλά μόνο γραπτά, γιατί στα λόγια, η αλήθεια είναι πως δεν μου το είπε ποτέ.
-Πώς πάει; -Τι γίνεσαι;
-Όλα καλά; -Ναι. Περάστε, είναι ωραία.
-Ελάτε, περάστε. -Γεια.
-Χρόνια πολλά. -Ευχαριστώ.
-Το όνομά σας; -Χούλια, αστυνόμε. Καλησπέρα.
-Καλησπέρα. -Είναι πολύ αργά.
Να σκέφτεστε και τους γείτονες.
Έχουν και δουλειές.
Μάλλον είστε φοιτήτρια και επιστρέφετε από διακοπές,
μα άλλοι δουλεύουν.
Όχι, δεν είμαι φοιτήτρια, δουλεύω.
Και στο κτίριο όπου μένουμε…
Το κέρατό μου!
Γαμώτο, τι μαλάκες.
Μην κάνετε μαλακίες! Τι σας έπιασε;
-Αστυνόμε… -Όχι, δεσποινίς, δεν περνάει.
Πάντα υπάρχει ένας μαλάκας. Ακόμη και στους φίλους σας.
Ξέρετε τι θα γίνει αν πάω το όχημα έτσι;
Να το τακτοποιήσουμε αλλιώς. Ορκίζομαι στην Αγία Ιωάννα.
Μεταξύ μας.
-Αυτόν τον χέζουμε. -Αρκετά.
Ελάτε, εντάξει.
Όχι;
Εντάξει είμαστε.
-Ας κάνουμε έρωτα. -Φτάνει.
-Ας γιορτάσουμε. -Φτάνει.
Κάνε έρωτα, μαλάκα.
Καληνύχτα, αστυνομικέ.
ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ
Όταν είδε ότι τον βοηθούσα και τον προστάτευα,
αναγκάστηκε να το παραδεχτεί,
αλλά μόνο γραπτά, γιατί στα λόγια η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μου το είπε.
Εδώ το έχω.
Λέει "Κόρη μου, κάθε μέρα με εκπλήσσεις και πιο πολύ.
Έδειξες ότι έχεις δύναμη να προχωρήσεις,
επιμονή για να πετύχεις τους στόχους σου.
Βλέπω ότι έχεις, αναμφίβολα,
τον τέλειο χαρακτήρα για να κάνεις αυτήν τη δουλειά.
Αυτήν την επικίνδυνη αλλά συναρπαστική δουλειά,
που είναι να υπηρετείς τους πολίτες.
Έστω κι αν δεν εκτιμούν τις υπηρεσίες μας.
Παρακαλώ τον Θεό να σε φωτίζει
και να σου δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίζεις.
Σου στέλνω πολλά φιλιά
και πολλές ευχές…
για να πετύχεις τους στόχους σου.
Με θαυμασμό, στοργή και σεβασμό, ο μπαμπάς σου".
Ίσαμε τότε, δεν το είχε παραδεχτεί.
ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΟΥ.
ΜΕ ΘΑΥΜΑΣΜΟ, ΣΤΟΡΓΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ.
Γεια. Τι γίνεται;
Πες κανένα γεια. Τα λεφτά μετά.
Γαμημένα κέρματα. Το κάνεις για να μου τη σπας.
-Ένα, δύο… -Υπόγραψε, μαλάκα.
-Υπόγραψε. -Υπόγραψε εσύ.
Θα γράψω "καριόλης".
Εδώ, έχεις κάθε λογής συναισθήματα.
Εδώ κλαις.
Εδώ υποφέρεις.
Μπορεί να σε ευχαριστήσουν, μπορεί να σε σκυλοβρίσουν.
Εδώ η αδρεναλίνη δεν είναι όπως σε άλλες δουλειές.
Εκεί τυχαίνει καμιά φορά, εδώ όμως…
Η αδρεναλίνη ανεβαίνει από τις έξι το πρωί
ως τις τρεις, τις τέσσερις, τις δέκα το βράδυ.
Έχω πηδήξει από ταράτσες,
έχω σκαρφαλώσει να κλείσω δεξαμενές γκαζιού.
Έχω κυνηγήσει λωποδύτες.
Με έχουν χτυπήσει όταν ήμουν με τη μηχανή.
Η αδρεναλίνη είναι τόση που δεν…
Δεν νιώθεις τίποτα, δεν σκέφτεσαι τίποτα.
Με λένε Χοσέ ντε Χεσούς Ροδρίγες Ερνάντες.
Πιο γνωστός ως Μοντόγια.
2. ΜΟΝΤΟΓΙΑ
Μεγάλωσα στη συνοικία Λα Λαγουνίγια.
Στην οδό Παραγουάης.
Παιδί της γειτονιάς, που λένε.
Πρόλαβα την εποχή που μας έδερναν με τη ζωστήρα.
Ή με την παντόφλα.
Τώρα όμως ευγνωμονώ τη μάνα μου,
γιατί παρόλο που ήταν ζόρικη γειτονιά,
και ζούσαμε μια ζωή…
Ζούσαμε πολύ δύσκολη ζωή, όλοι μας,
γιατί έλειπε ο πατέρας,
αλλά δεν ήμουν σαν όλους.
Δεν έμεινα κολλημένος εκεί.
Στα ναρκωτικά.
Στο ναρκεμπόριο.
Σαν αστυνομικός, πρέπει να παρατηρείς.
Ποτέ δεν μου άρεσε να κοιμάμαι στο περιπολικό,
Δεν χαλαρώνω την προσοχή, γιατί κάποτε με αιφνιδίασαν
και νομίζω ότι τη γλίτωσα χάρη σ' αυτό.
Πάντα είμαι σε επιφυλακή.
Γωνία Ερμίτα με Τλάλπαν, δυο φορές έπεσε πιστολίδι με ληστές.
Περάσαμε από μπροστά ενώ έκλεβαν ένα ΑΤΜ.
Καθώς περνούσαμε, άρχισαν να μας ρίχνουν.
Μπαμ, μπαμ!
Έμεινα κάγκελο όταν τα άκουσα όλ' αυτά,
αλλά ένιωσα πίεση και είδα τον συνάδελφό μου να λέει
"Ρίξ' του, ρίξ' του!"
Πήγαμε τρέχοντας από εκεί ίσαμε…
Βρισκόμασταν έξω από ένα Seven Eleven γωνία Τλάλπαν με Ερμίτα.
Μετά μου ξέφυγε.
Χωρίς να το καταλάβω,
βρέθηκα πάνω στην ταράτσα ενός Burger King.
Όταν πέρασαν όλα, με τόση αδρεναλίνη,
δεν ήξερα πού ήταν το όπλο, ούτε καν φορούσα το γιλέκο.
Λέει ένας συνάδελφος "Να με πάρει, του έδωσες και κατάλαβε".
Η αδρεναλίνη είναι ζόρικη φάση.
Χάνεις την αίσθηση των πραγμάτων.
Όταν πέφτει η επίδραση της αδρεναλίνης,
τότε λες "Έλα τώρα, σοβαρά τα έκανα αυτά;"
-Πόσα σου χρωστάω; -Τριάντα.
Τι το θες το αντηλιακό, αφού είσαι μαυροτσούκαλο.
-Μη σε κάψει ο ήλιος. -Μη σε κάψει ο άτιμος ο ήλιος.
Ο αδελφός μου ήταν ο λόγος…
Ουσιαστικά εξαιτίας του μπήκα στην αστυνομία,
γιατί ο αδελφός μου έγινε αστυνομικός.
Τον θυμάμαι όταν γύριζε σπίτι
φορώντας ένα καπέλο
ή ένα μπουφάν ή κάτι τέτοιο και μου το χάριζε.
Εγώ ήμουν πιτσιρικάς και χαιρόμουν. Έλεγα "Φοβερό".
Του αδελφού μου πάντα του άρεσε να δείχνει ωραίος, κατάλαβες;
Ήταν κομψευόμενος.
Εγώ τον αδελφό μου τον είχα σαν πρότυπο.
Θυμάμαι όταν είχε περιπολία στο Τεπίτο.
Μετά ερχόταν να μας δει.
Ερχόταν με τους φίλους του, με τα πολυβόλα.
Ήταν στη μονάδα αποκατάστασης τάξης.
Και αργότερα, ερχόταν
με τα περίφημα Suburban, τα μεγάλα τζιπ.
Έρχονταν ίσαμε δέκα αστυνομικοί.
Θυμάμαι έρχονταν κι έτρωγαν σπίτι μας, με τη μαμά μου.
Έρχονταν με τις στολές και άφηναν εκεί τα πολυβόλα,
ακουμπισμένα στον τοίχο.
Και μετά μου τα έδειχναν.
Μου έλεγαν πώς τα χρησιμοποιούν.
Όταν τελειώσαμε τη σχολή αστυνομίας,
μας έστειλαν στο τμήμα του κέντρου.
Ουσιαστικά, εκεί που μένω.
Εκεί που μεγάλωσα, εκεί που έζησα τα παιδικά μου χρόνια.
Ζήτησα να με αλλάξουν, επειδή αυτό ήταν λιγάκι δύσκολο.
Όχι τόσο επειδή ήξερα τους γείτονες,
όσο γιατί εκεί υπάρχει πολλή κακία, πολλή εγκληματικότητα.
Φοβόμουν μήπως μου έκαναν τίποτα.
Ή μήπως πήγαινα να πιάσω κάποιον,
έναν κλέφτη, κάτι,
και είχε αντίποινα η οικογένειά μου.
-Δεν επιτρέπεται εδώ. Πέρνα απ' την άλλη. -Γιατί όχι;
Δεν επιτρέπεται εδώ.
-Αστυνόμε! -Μάζεψε τον φίλο σου.
Θέλω να κατουρήσω, μαλάκα.
Πρόσεχε, κοπελιά. Τι τρέχει;
Πιες ένα ποτήρι, αστυνόμε.
Τι τρέχει;
Πέρνα απ' την άλλη.
Εμείς πληρώνουμε τον μισθό σου.
Φτάνει, μαλάκα!
Τα τρία αυγά που τρως την εβδομάδα, εγώ τα πληρώνω.
-Φτάνει! -Μη δίνεις σημασία.
Δεν έχει τουαλέτα;
Είναι για κατούρημα, δέντρο είναι, δεν έγινε και τίποτα.
Δεν επιτρέπεται να κατουρήσεις εδώ.
Πέρνα απ' την άλλη.
-Πέρνα απ' την άλλη. -Έλα, πάμε.
Πέρνα απ' την άλλη.
Φτάνει, πηγαίνετε.
Πάρ' τον από εδώ.
Δεν θα τους κάνεις τίποτα;
-Δεν μπορώ. -Δεν μπορείς;
Ανθρώπινα δικαιώματα.
Αν ήσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τώρα θα ήταν…
Εγώ μένω στο Μαϊάμι.
Με την πρώτη θα ήταν…
κατάχαμα.
Έτσι είναι, ζούμε στο Μεξικό.
Περνούσα με τη μοτοσικλέτα μου, που μ' αρέσει πολύ.
Ήμουν ήδη δυο χρόνια αστυνομικός.
Γυρίζω να τον δω και λέω "Ο Ραούλ είσαι;"
"Ναι".
"Τι κάνεις; Θυμάσαι που ήμασταν μαζί στο δημοτικό;
Που ανεβαίναμε σε ταράτσες να πετάξουμε χαρταετό κι έτσι".
"Λοιπόν, τι γίνεσαι;" "Καλά".
"Με τι ασχολείσαι;"
Του λέω "Είμαι αστυνομικός.
Μπήκα στο σώμα". Και μου λέει
"Τώρα είσαι γουρούνι".
Του λέω "Κι εσύ;"
"Να, έμπλεξα με μια δουλειά, πήγε στραβά
και με μπαγλάρωσαν. Έκανα δυο χρόνια φυλακή".
Και ξέρεις,
αυτό το παιδί
με είχε υπερασπιστεί, κι εγώ τον είχα υπερασπιστεί.
Πηγαίναμε να παίξουμε παρέα, εκεί στη γειτονιά.
Βλέπαμε τους αστυνομικούς να κυνηγούν τους φίλους του, τους κλέφτες.
Πώς τα φέρνει η ζωή, έτσι;
Έχει πλάκα, πώς το βλέπαμε όταν ήμασταν παιδιά και τώρα το ζούμε.
Εκείνος στράφηκε στο έγκλημα κι εγώ στην αστυνομία.
Τι είναι;
Ξέχασα τα κλειδιά μου.
Τερέσα!
Ήρεμα! Έλα!
Ζευγάρι.
Μπορεί κανείς να πει ότι δώσαμε νέο νόημα σ' αυτήν τη λέξη.
Η φιλία που αναπτύσσεις μ' αυτόν τον άνθρωπο,
η εμπιστοσύνη που του έχεις. Δεν είναι απλώς συνεργάτης στη δουλειά,
καταλήγεις να τον εκτιμήσεις και ως άνθρωπο.
Έρχεται μια στιγμή
που νιώθεις ένα με τον συνεργάτη σου,
που ακριβώς γι' αυτό, νιώθεις σαν να είστε αληθινό ζευγάρι.
3. ΤΕΡΕΣΑ ΚΑΙ ΜΟΝΤΟΓΙΑ
Πώς άρχισε;
Θα σου πω πώς άρχισε.
Να σου πω, λοιπόν…
Πώς περνά ο καιρός. Αυτός ήταν πολύ καιρό σ' αυτό το τμήμα κι εγώ ήμουν τρία χρόνια.
-Δουλεύαμε στο ίδιο μέρος αλλά… -Δεν σε έβλεπα.
Δεν τον έβλεπα.
Όταν τον είδα για πρώτη φορά,
δεν μου άρεσε, μου φάνηκε καραγκιόζης και δήθεν.
Είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, περνιόταν για όμορφος, κατακτητής.
-Τον έβλεπα κάπως… -Αυτά λέει εκείνη, έτσι;
-Έτσι ήταν, τον θεωρούσα καραγκιόζη. -Συγγνώμη, ήμουν όμορφος.
Και μια φορά, μας έβαλαν μαζί.
Με έβαλαν σε ένα ημιφορτηγό μαζί του.
Το ημιφορτηγό ήταν γεμάτο κοπέλες που δεν ήξεραν τι τους γινόταν.
Δεν το είχα πει στον Αλόνσο, μα…
Ναι, ένα φορτηγό γεμάτο κοπέλες.
Πηγαίναμε στην αποκατάσταση τάξης;
Μπήκα και βάλθηκα να τα οργανώνω όλα. Όπως συνήθως.
-Ο κύριος ομορφονιός. -Η κυρία που βάζει τάξη παντού.
Τι δεν του έκαναν. Η μια του χάιδευε τα μαλλιά κι εγώ είπα
-Δεν το είπα. -"Μα τι πάθατε;"
Όχι, εγώ το είπα.
Όλο τέτοια. Εγώ απλώς κοιτούσα, γιατί σκέφτηκα πως είναι ανώτερος.
Εκείνος ήταν επικεφαλής κι εγώ κάθισα πίσω του,
σαν υπαρχηγός, γιατί οι κοπελίτσες ήταν καινούριες.
Κι αρχίζω να τον παρατηρώ.
Είπα "Αυτός δεν δουλεύει".
Όλη μέρα μιλούσε στο τηλέφωνο,
πότε με τη μια, πότε με την άλλη, τα δικά του.
Και οι κοπέλες, για να τεμπελιάζουν,
όπως το ακούς, τον είχαν του χεριού τους.
Του έδιναν φαγητό στο χέρι, το ένα, το άλλο. Εγώ λέω "Καλά".
Τότε ζύγιζα 15 κιλά λιγότερο.
Μας στέλνουν για επιχείρηση στο Κουατεπέκ. Και πάμε.
Εκείνη τη μέρα θυμάμαι έκατσες πίσω στο φορτηγό.
Ανέβηκες πίσω και…
σε έβλεπα στον καθρέφτη.
Με είδες στον καθρέφτη κι έκανες…
"Μανούλα μου!"
Δεν είν' αλήθεια.
Και μετά απ' αυτό…
είπα στον υποδιευθυντή "Να σου πω;
Σε πληρώνω να με βάλεις μαζί του.
Μ' αυτόν τον αστυνομικό". "Εντάξει".
Προσωπικά, όταν με έβαλαν για πρώτη φορά ζευγάρι με συνάδελφο,
έλειπα συνέχεια από την οικογένεια.
Κάποια στιγμή, έφυγαν απ' το σπίτι.
Άρχισα να μένω μόνος.
Και ήταν…
Ήταν σαν να ζούσα σε μια κόλαση.
Γιατί βλέπεις το παιδικό δωμάτιο.
Είναι εκεί,
η ζωή που άφησες πίσω.
Σου τα θυμίζει όλα.
Βλέπεις;
Σ' τα θυμίζει όλα.
Κάποιες φορές έφτασα στο σημείο να σκεφτώ να αφαιρέσω τη ζωή μου.
Δεν θέλησα να πάω σε ψυχολόγο,
γιατί θα σκέφτονταν ότι δεν ήμουν καλά.
Τελειώναμε τη δουλειά
και αργότερα έβγαινε και κατέβαζε δυο τρεις μεγάλες μπίρες.
Είχε μια μοτοσικλέτα, μια Suzuki 1000,
έβαζε εδώ το μπουκάλι, σκούπιζε τα δάκρυα έτσι…
Τα σκούπιζε κι έμοιαζε σαν κολασμένη ψυχή.
Πάταγε γκάζι καβάλα στη μηχανή.
Οι συνάδελφοι έλεγαν "Ο μαλάκας θα σκοτωθεί.
Θα σκοτωθεί, ο μαλάκας".
Έχω κάτι φωτογραφίες που είναι μόνος του,
πιωμένος, με τα μάτια βουρκωμένα,
και η σκύλα δίπλα του, σαν άνθρωπος.
Του έλεγα "Γιατί το κάνεις;"
"Γιατί είμαι σκύλος".
"Ποιος σου είπε πως είσαι σκύλος;"
Εκείνη τη στιγμή δεν φανταζόμουν ότι και ο Μοντόγια είχε προβλήματα
εξαιτίας κάποιου χωρισμού.
Ήμουν με τον μπαμπά του Μπράντον.
Ποτέ του δεν έψαξε δουλειά για να με στηρίξει.
Ποτέ. Ώσπου να κλείσει τα 12 ο γιος μου, που τώρα έκλεισε τα 13,
μόνη μου τα έβγαζα πέρα, πλήρωνα το σχολείο του, τα πάντα.
Ώσπου κάποια ώρα του είπα "Δεν θέλω σχέσεις μαζί σου.
Τελείωσε, πάει".
Όταν μιλούσαμε, η προσωπική του ζωή έμοιαζε τόσο με τη δική μου,
που κάποια ώρα γυρίζει και μου λέει
"Πρόσεξες ότι κάνουμε τις ίδιες μαλακίες;
Η ζωή σου είναι ίδια με τη δική μου.
Όλα όσα μου διηγείσαι, όλα όσα ζεις, εγώ τα έχω περάσει.
Μόνο που εγώ ήμουν ο κουβαλητής ενώ εσύ η μάνα της οικογένειας".
Λέει "Επειδή εσύ είσαι που δουλεύεις για την οικογένεια.
Κι εγώ τα δίνω όλα για τη δική μου".
Δυο αστυνομικοί που πραγματικά προσφέρουν
επιβάλλοντας τον νόμο και τη δικαιοσύνη,
γίνονται κομμάτια μέσα στο περιπολικό κλαίγοντας για τα προβλήματά τους.
Εκείνη λέει ότι ερωτεύτηκε.
Άρχισαν τα δωράκια.
Καμιά σοκολάτα.
Δώρα σαν αυτά εδώ, τα έχω κρατήσει.
Ένα γράμμα που λέει "Γεια σου, αγάπη μου. Καλημέρα".
Εκείνη δεν ξέρει
ότι αυτό και τα άλλα δώρα
τα έχω ακόμα κρατημένα.
Αλλά πληρώσαμε για να μας βάλουν μαζί περιπολία.
-Ναι, ήταν το 810. -Το P-810-S1.
Αρχίσαμε να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο.
Παρηγοριόμασταν, του έλεγα "Κράτα γερά, μην το βάζεις κάτω".
Του δίδαξα ταπεινοφροσύνη και τον παρότρυνα να διαβάζει.
Μια μέρα είπα να πάμε
να υπογράψουμε το βιβλίο σε ένα κατάστημα
και είδα έναν κύριο με τριαντάφυλλα.
Του λέω "Πούλα μου ένα τριαντάφυλλο, το πιο όμορφο".
Και λέω στην Τερέσα "Κατέβα να υπογράψεις".
Όταν γύρισε,
το είχα βάλει ανάμεσα στο κάθισμα και το όπλο της.
Της λέω "Ευχαριστώ για όλα, γλύκα".
Έτσι;
"Γιατί με ανακούφισες, με βοήθησες πάρα πολύ.
Μου…
Μου ξανάδωσες τη ζωή".
Του έδωσα την Τέχνη του Πολέμου, του Σουν Τσου.
Νομίζω άρχισε να αλλάζει τακτική.
Άρχισε να πίνει λιγότερο, να μην είναι τόσο χύμα.
Του είπα "Τώρα θα φροντίζεις τον εαυτό σου, δεν θα το κάνει άλλος.
Φρόντισε τον εαυτό σου, φάε ό,τι σου κάνει κέφι.
Του μιλούσα πολύ για τον νόμο.
Τώρα ξέρει και δίνει συμβουλές.
Νομίζω του δίδαξα πολλά.
Άρχισα να του φέρομαι με αγάπη. Καμιά φορά τον μάλωνα.
Καμιά φορά ήμουν πολύ αυστηρή, αλλά τον άλλαξα.
Δεν ξέρω πότε με ερωτεύτηκε,
τώρα όμως πιστεύω ότι μ' αγαπάει.
Γαμώ το κέρατό μου!
Σ' αγαπώ.
Εσύ μ' αγαπάς;
Μ' αγαπάς;
Εγώ σ' αγαπώ.
Μια στιγμούλα…
Μετά ήταν πολύ ωραία στην περιπολία.
Παίρναμε λίγο τυράκι, λίγα φιστίκια.
-Παίρναμε φαγητό μαζί. -Το βραδινό μας.
-Είχαμε την ιστορία μας. -Στη Λα Βίγα.
-Ταίριαξε η στιγμή. -Κυνηγούσαμε αυτοκίνητα.
Τότε που βγήκες τρέχοντας γιατί έκλεβαν ένα ΟΧΧΟ.
Ναι, το ΟΧΧΟ.
Πατάω γκάζι, μπαίνω αντίθετα στο ρεύμα
κι εκείνη κατεβαίνει τρέχοντας.
-Και θέλει να μπει στο ΟΧΧΟ. -Στο ΟΧΧΟ.
Τι;
Πάντα σου λέω να μη βάλουν κρεμμύδι, γαμώτο.
-Αλλά το καταβρόχθισες. -Είναι καυτό!
Να σε παρηγορήσουν τα κορίτσια σου.
Ποια κορίτσια;
Είσαι πολύ απότομη.
Εγώ μόνο εσένα θέλω.
Μπα, κι όλες αυτές οι δόκιμες;
Ήρθε μια τώρα, πολύ κόμματος.
-Μια καινούρια. -Κόφ' το.
-Μαλάκα. -Ηρέμησε.
Ξέχασα τα αναψυκτικά.
Βοήθεια!
Να ο κλέφτης, μεγάλε!
-Τι έπαθες; -Περίμενε.
Να τος ο κλέφτης. Στάσου!
Να ο κλέφτης!
Στάσου, κερατά!
Περίμενε για ενισχύσεις!
F4, 20 μέτρα από το διυλιστήριο.
Κατεβαίνει τρέχοντας, τρέχει με το πιστόλι, έξω φρενών.
Είναι στο χέρι, έτοιμο να ρίξει.
Της βάζω τις φωνές "Τι σ' έπιασε;"
-"Μην είσαι χαζή" είπε. -"Γύρνα πίσω".
Λέω "Θα φας το κεφάλι σου".
ΕΞΟΔΟΣ
Άντε.
Γαμώ το κέρατό μου!
Στάσου, κερατά!
Στάσου!
Στάσου! Μείνε εκεί, κερατά!
Πέσε μπρούμυτα! Τα χέρια πίσω!
Η διοίκηση άρχισε να καταλαβαίνει, οι ανώτεροι, η εκπαιδεύτρια,
ότι αρχίσαμε να έχουμε σχέση.
Έλεγαν "Για στείλε μου τους ερωτευμένους".
Έλεγαν "Η σειρήνα δεν έχει μπλε και κόκκινο φως,
έχει φως με καρδούλες". Και άρχισαν…
Και δεν μας έλεγαν πια Τερέσα και Μοντόγια,
μας έλεγαν "περιπολία του έρωτα".
"Πού είναι η περιπολία του έρωτα; Να έρθουν εδώ".
-"Ελάτε". -Στο C-2, στις κάμερες.
Ναι, όλοι ασχολούνταν μ' αυτό. Με την περιπολία του έρωτα.
Γυρίζω τότε και βλέπω
ένα αστυνομικό όχημα και βλέπω ότι είναι ανώτερος.
Τι έγινε;
Μετακίνησαν τη γεννήτρια.
Μια στιγμή.
Θα καθυστερήσουμε λιγάκι εδώ.
Έχει σνακ στον διάδρομο, αν θέλετε.
Θα αδειάσουμε το πλατό, πρέπει να ελέγξουν κάτι.
Μπορώ να πάω τουαλέτα;
Ναι, πήγαινε.
Λοιπόν, τώρα…
Βγάλε τη Μαρτίνα αν θες ώσπου να το ελέγξουμε.
Πόση ώρα θα πάρει αυτό;
Δέκα ή 15 λεπτά, αλλά έχει σνακ.
Αν θέλετε.
Εντάξει.
Εντάξει, το κόβουμε εδώ.
4. ΕΝΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ
Για να το δούμε λίγο.
Τον Μάρτιο του 2019 οι ηθοποιοί Μόνικα ντελ Κάρμεν
και Ραούλ Μπριόνες άρχισαν μια διαδικασία εισχώρησης
στη ζωή των Μεξικανών αστυνομικών.
Για 101 ημέρες μπήκαν σε διάφορες σχολές,
ακολούθησαν αστυνομικούς σε περιπολίες,
και ετοιμάστηκαν να ερμηνεύσουν
τους αστυνομικούς Τερέσα και Μοντόγια.
Ραούλ!
Τι κάνεις;
Καλά.
Γαμώτο μου.
Λόγω των περιορισμών στις σχολές,
κατέγραψαν την εμπειρία τους με κινητά τηλέφωνα.
Είμαι ευγνώμων που άρχισε επιτέλους,
που άρχισε αυτή η περιπέτεια, που άρχισε να υλοποιείται αυτό το σχέδιο,
που άρχισε αυτός ο χαρακτήρας,
που άρχισε αυτή η δημιουργία.
Πάμε στη σχολή της αστυνομίας τώρα.
Αυτό το φορτηγό τραντάζεται πολύ.
Και κάνει τρομερό θόρυβο.
Αισθάνομαι ότι κανείς λογικός άνθρωπος…
δεν θέλει να γίνει αστυνομικός.
Για ποιο λόγο;
Έχει πολλή κίνηση, πολλούς εκπαιδευόμενους.
Δεν ξέρω τι άλλο να πω, μόνο ότι η καρδιά μου πάει να σπάσει.
Σήμερα ήταν η πρώτη μας μέρα στη σχολή,
στο πανεπιστήμιο της αστυνομίας, στην Πόλη του Μεξικού.
Δεν ξαφνιάστηκα καθόλου, αλλά ομολογώ ότι συγκινήθηκα πολύ
όταν είδα ότι οι περισσότεροι
που βρίσκονται στη σχολή
είναι ιθαγενείς, με εμφάνιση παρόμοια με τη δική μου.
Κάναμε πολλά μαθήματα, μαθήματα που δεν θα τα είχα φανταστεί ποτέ.
Κάναμε ποινική δικαιοσύνη για εφήβους.
Κάναμε πρώτες βοήθειες.
Κάναμε εργαστήριο άμεσης επέμβασης.
Αυτοάμυνα και φυσική κατάσταση για αστυνομικούς.
Έλεγαν πράγματα όπως κυνηγήστε τον κλέφτη, σηκώστε το πτώμα,
πώς να συλλάβετε κάποιον, τι να κάνετε, να τον πάτε στο Υπουργείο Εσωτερικών.
Ναι, οι αστυνομικοί. Εγώ πάντα φοβόμουν πάρα πολύ τους αστυνομικούς.
Δεν νομίζω να προστατεύουν κανέναν.
Όταν δω περιπολία, δεν σκέφτομαι
"Θα με προστατεύσουν", σκέφτομαι "Οι τύποι θα με γαμήσουν".
Δεν ξέρω, οι αστυνομικοί βρίσκονται σε ένα παράξενο μεταίχμιο
μεταξύ εξουσίας και κοινωνίας.
Ήταν δύσκολο, δεν ήξερα ποια θα ήταν η διαδικασία σήμερα.
Έτσι δεν έκοψα τα μαλλιά μου.
Πάω εκεί με τη μαλλούρα και τα μούσια.
Χωρίς στολή σαν αυτήν που είχαν,
κι απ' την αρχή είπαν "Ποιος είν' αυτός;"
Σήμερα τις φάγαμε για τα καλά,
με το PR-24.
Άμυνα πάνω, άμυνα από ισχυρή και αδύναμη πλευρά.
Μεσαία άμυνα, κάτω άμυνα.
Με τον Ραούλ συζητήσαμε λιγάκι
σχετικά με το σημαίνει για εμάς το κλομπ.
Για τους πολίτες, για όσους κάνουμε διαδηλώσεις.
Για εμάς που πολλές φορές έχουμε υποστεί καταστολή.
Πήγαμε σ' ένα μέρος, το Ελ Πουεβλίτο.
Είναι ένα σημείο μέσα στη σχολή
που θυμίζει χωριό, με σπίτια και δρόμους.
Η διαδικασία της φοίτησης μοιάζει πολύ
κατά τη γνώμη μου, με αυτήν του ηθοποιού,
γιατί όλοι μας, έστω και με άλλα θέματα,
όλη την ώρα κάνουμε προσομοίωση καταστάσεων,
προσομοίωση συγκρούσεων.
Μόλις ξύπνησα, αφότου γύρισα σήμερα από τη σχολή.
Και σήμερα έχω χτυπήσει πολύ τον αγκώνα μου.
Δεν νιώθω καθόλου περήφανος γι' αυτό.
Μιλούσα με τον βοηθό σκηνοθέτη και μου έλεγε
ότι προφανώς, πολλά παιδιά που φοιτούν στη σχολή
το κάνουν κυρίως για τα χρήματα.
Αφήνονται να παρασυρθούν από αδράνεια.
"Ήρθα γιατί με πληρώνουν.
Νυστάζω πολύ, γιατί με ξύπνησαν στις πέντε το πρωί.
Η πληροφορία πρέπει να είναι σημαντική,
αλλά βαριέμαι πολύ να μελετήσω".
Η σχολή διαρκεί μόνο έξι μήνες.
Πώς μπορούν να αφομοιώσουν σε έξι μήνες
όλα όσα πρέπει για να είναι καλοί αστυνομικοί;
Για να φέρονται με σωστό τρόπο;
Για να εφαρμόζουν τη διαδικασία;
Και ταυτόχρονα,
να έχουν ξεκάθαρη και πολύ καλή γνώση των νόμων
Και…
Σε έξι μήνες μπορείς να πείσεις κάποιον,
πού δεν είναι καν έτοιμος να πάρει τέτοια απόφαση,
αλλά βρέθηκε εκεί λόγω των περιστάσεων,
ότι θα γίνει καλός αστυνομικός; Βγαίνοντας, θα έχει όπλο,
και μ' αυτό το όπλο μπορεί να πάρει τη ζωή κάποιου.
Κι αν δεν το χρησιμοποιήσει, ίσως χάσει τη ζωή του.
Βλέπω τους συναδέλφους μου, άντρες και γυναίκες,
να δέχονται πάρα πολλές πληροφορίες
και ελάχιστο χρόνο να τις αφομοιώσουν,
να τις ερμηνεύσουν, να τις επεξεργαστούν.
Πολλοί μόλις τελείωσαν το λύκειο,
άλλοι μόνο το γυμνάσιο.
Ήταν ένας τύπος που χαζολογούσε,
δεν ξέρω τι θέμα συζητούσαν,
εγώ τους άκουσα περνώντας απ' τον διάδρομο προς την τραπεζαρία.
Ένας έλεγε "Έχω πιο πολλά λεφτά απ' όλους σας, μαλάκες.
Ελάτε να δείτε τον λογαριασμό μου.
Εγώ δεν φωνάζω ότι δεν μου έκαναν κατάθεση.
Δείτε την κάρτα μου.
Έχω πιο πολλά απ' όσα βγάζεις σ' έναν χρόνο".
Κι ένας άλλος φωνάζει "Τότε τι κάνεις εδώ, μαλάκα;"
Κι όλοι σκάνε στα γέλια.
"Ναι, τι κάνεις εδώ;"
Και μετά είχαμε μάθημα κολύμβησης,
που νομίζω ότι με συγκίνησε περισσότερο,
με συγκίνησε πάρα πολύ,
από καρδιάς, επειδή…
ο δάσκαλός μας, ο Αρμάντο,
μας έβαλε να πηδήξουμε απ' την εξέδρα,
των τριών και των επτά μέτρων,
στο νερό, στην πισίνα.
Είμαι αστυνομικός, κάποιος με κυνηγάει.
Πρέπει να πάρω μια απόφαση και πηδάω στο νερό.
Δεν με νοιάζει πώς θα πέσω.
Σκοτίστηκα αν είναι κρύο.
Τρέμουν τα πόδια μου.
Δεν θέλω να καταλάβουν ότι έχω χεστεί απ' τον φόβο μου.
Και τους βλέπω να παίρνουν σκληρή έκφραση.
Πάω να βουτήξω, φτάνουν στην άκρη και ένα παιδί γυρίζει.
Φοβάται πολύ, γυρίζει πίσω, εσύ αστειεύεσαι με τον διπλανό σου.
Λες "Ναι, πω πω, τρομακτικό.
Πολύ τρομακτικό, γαμώτο".
Δεν είναι το ίδιο να είσ' εκεί, πρέπει να κοιτάς μπροστά.
Τότε δεν βλέπεις την απόσταση απ' το νερό. Δεν μπορείς να υπολογίσεις την πρόσκρουση.
Έχεις μια αίσθηση παραίτησης και ιλίγγου,
τύπου "Τώρα πέφτω".
Κάποια στιγμή σου φαίνεται αιώνιο, ότι δεν θα φτάσεις ποτέ στο νερό.
Αυτό θα πει να είσαι αστυνομικός.
Κουρέψτε τα με την ψιλή.
-Με την ψιλή; -Ναι, παρακαλώ.
Βέβαια.
-Μπήκατε σε κάποιο σώμα ασφαλείας; -Ακριβώς.
Θα ντυθώ στα μπλε.
Μοιάζω αστυνομικός;
Μέσες άκρες, με το κούρεμα.
Αλλά για να είσαι αστυνομικός…
Τι χρειάζεται γι' αυτό;
Να είσαι αποφασιστικός, να έχεις
δύο καρύδια απ' τα μεγάλα.
Γιατί η εγκληματικότητα έχει ξεφύγει.
-Εμπιστεύεστε την αστυνομία; -Όχι στ' αλήθεια.
Ούτε την εξουσία.
Γιατί τώρα με τους νέους νόμους,
ο κλέφτης βγαίνει απ' τη φυλακή στο πι και φι.
Πιστεύετε ότι φταίνε οι νόμοι;
Βέβαια, οι νόμοι που θέσπισαν
οι κύριοι νομοθέτες μας.
Το μόνο που κάνουν είναι να πάνε
και να βγάλουν σέλφι για να φανεί ότι πήγαν στο σημείο.
-Είχατε προβλήματα με την αστυνομία; -Ευτυχώς, όχι.
Τώρα όχι. Πριν πολλά χρόνια, ναι.
Γιατί;
Για αλητεία, ήμουν πλανόδιος μουσικός.
Ραούλ Μπριόνες Καρμόνα.
Δαβίδ Μπράντον Ραμίρες Βέγα.
Ρόβινσον Αμαδέους Ντομίνγκες Ρόσας.
Μόνικα.
Γουστάβο Καβαγιέρο Λάρα.
Ντανιέλ Φιγερόα Ρότσα.
Ρουίς Βαλένσια Καρίνα.
Βέγα Λούνα Έρικ Ιβάν, δόκιμος.
Στις υπηρεσίες σας.
Είμαι 32 χρονών.
Είκοσι δύο χρονών.
Είκοσι τριών.
Είμαι 21 χρονών.
Κατά βάση, το έκανα από ανάγκη.
Κατά δεύτερο λόγο, θυμάμαι ότι και ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός.
Μου άρεσαν πολύ οι εμπειρίες του,
οι κουβέντες του, όσα μου έλεγε.
Έτσι μου μπήκε η ιδέα ότι ήθελα να γίνω αστυνομικός.
Τα έφερε η μοίρα κι έγινα μαμά πολύ νέα,
έτσι δεν μπορούσα… Δεν είχα την ευκαιρία, ίσαμε τώρα.
Είναι όπως παντού.
Έχει κάποιους που χάνουν τον καιρό τους
και άλλους που τους αρέσει να είναι αστυνομικοί.
Νομίζω πως η κοινωνία μας δεν είναι καλή.
Ζούμε σε μια χώρα όπου γίνονται πολλές γυναικοκτονίες.
Δεν είναι ο μισθός,
είναι η αίσθηση ότι μπορείς να βοηθήσεις κάποιον.
Ας μην τον ξέρεις. Αυτό θα πει αστυνομικός.
Δίνεις τη ζωή σου για κάποιον άγνωστο.
Φοβάμαι να φύγω από την οικογένεια,
μην τυχόν μου συμβεί κάτι.
Αλλά νομίζω πως όταν έρχεσαι εδώ,
ήδη έχεις κατά νου πως μπορεί να συμβεί οτιδήποτε.
Οι ανώτεροι μάς είπαν ότι και ο φόβος είναι καλός.
Γι' αυτό λοιπόν,
πιστεύω ότι όλοι εδώ φοβόμαστε να βγούμε στον δρόμο, αλλά θα το κάνουμε.
ΠΙΣΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ - ΤΙΜΗ - ΠΙΣΤΗ
ΘΑΡΡΟΣ - ΤΙΜΗ - ΘΥΣΙΑ
Τώρα βρισκόμαστε
στη σχολή αστυνομίας της Σιουδάδ Νέσα.
Εδώ υπάρχει άλλη δυναμική.
Νομίζω πως τα μαθήματα είναι πιο προσωπικά.
Ένα βήμα μπροστά,
τώρα!
Αυτήν τη στιγμή, είμαστε μόνο μια ομάδα εδώ.
Τώρα!
Χάρη σ' αυτό, η αίσθηση της συλλογικότητας είναι πιο ισχυρή.
Μεταβολή, τώρα!
Επί δεξιά, τώρα!
Εχτές σκεφτόμουν, πριν κοιμηθώ, πως είναι ένα μέρος όπου βρίσκονται
πολλά ευάλωτα άτομα
που προσπαθούν να φανούν δυνατά,
να μας προστατεύσουν.
Αλτ, δημοτική αστυνομία!
-Αλτ! -Αλτ, δημοτική αστυνομία!
Αλτ, δημοτική αστυνομία! Σταματήστε!
Δημοτική αστυνομία, σταματήστε αυτό που κάνετε!
…τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, επτά, οκτώ.
Ένα, δύο, τρία, πάνω!
Πρέπει να πιστέψουν ότι είναι αστυνομικοί.
Πρέπει να πιστέψουν ότι έχουν μια στολή,
γεγονός που έχει ένα βάρος από μόνο του.
Κι αυτή η κίνηση;
Πρέπει να μιλάνε με εξουσία.
Χα, χα, χα!
Γελάω δυνατά.
Το τρέξιμο ήταν δυνατό.
Άλλον έναν γύρο!
Σε μια μεγάλη διμοιρία ήμασταν 24.
Δεν ξέρω, σκεφτόμουν τους εγκληματίες και έλεγα
"Γαμώτο, θα μας κοροϊδεύουν τώρα,
που τρέχουμε,
φωνάζοντας μαλακίες.
Οι περισσότεροι είναι χοντροί".
Και αυτές οι συγκρίσεις τελικά
με βοήθησαν να νιώσω περήφανος για τη νέα μου ομάδα.
Επειδή αυτοί είχαν πολύ ψηλά το ηθικό.
Κι αυτό μου άρεσε πολύ.
Στη γραμμή.
Σημάδεψε έναν στόχο.
Αλλαγή στόχου, τώρα!
Με το μαλακό.
Λίγα εκατοστά.
-Στο κέντρο. -Στο κέντρο!
Όλοι μαζί…
Ο Γούντι έλεγε "Μετά πάνε και σκοτώνονται.
Οι μαλάκες, ούτε καν τραβάνε το όπλο τους.
Τους σκοτώνουν έτσι, ενώ χαζεύουν το κινητό.
Επειδή δεν είναι σε εγρήγορση.
Επειδή είναι χαζοί, επειδή είναι μαλάκες.
Εκεί έξω, πεθαίνουν χωρίς τιμή, χωρίς αντίσταση.
Με το πιστόλι στη θήκη.
Επειδή δεν είναι σε εγρήγορση, επειδή είναι μαλάκες".
Μην το κολλάς στο σύρμα πάνω, καλά;
Όμως…
Μην το κολλάς στο σύρμα πάνω.
Όμως έτσι είναι.
Όχι, εδώ έχουμε… Κοίτα, η πινακίδα είναι ηλεκτρονική.
Θυμήσου τα βασικά του πυροβολισμού.
Θυμήσου να αναπνέεις!
Με δύναμη.
Εντάξει.
Μείνε εδώ.
Θα διορθώσω τη θέση του χεριού. Έτσι.
Ρίξε. Εδώ.
Ωραία, εδώ, άρχισε να τραβάς.
Πίεσε, με δύναμη.
Έτσι. Δώσ' του, συνέχισε!
Συνέχισε!
Εμπρός, μπορείς!
Μπορείς!
Εισπνοή, εκπνοή.
-Ανάπνεε. -Εισπνοή, εκπνοή.
Συγκεντρώσου.
Εισπνοή κι εκπνοή.
Ξανά!
Εισπνοή, εκπνοή.
Ξανά, Καρίνα.
-Ψηλά, σημάδεψε! -Ρίξε ξανά.
Ρίξε του!
Αυτό είναι!
Ξανά!
Χαμήλωσε!
Εισπνοή.
Εκπνοή.
Εισπνοή.
-Εκπνοή. Ψηλά, σημάδεψε! -Έτσι…
Ρίξε του!
-Τράβα δυνατά! -Δυνατά, Αρασέλι! Μπορείς!
Γιατί διάολο συμφώνησα με την κωλοταινία;
Τι ανάγκη είχα εγώ να μάθω
τι κάνει ένας αστυνομικός;
Δεν θέλω να γίνω αστυνομικός.
Δεν θα παραστήσω πως όλα είναι ωραία και τα λοιπά.
Μπορεί όλο αυτό το ημερολόγιο να μην μπει καν στην κωλοταινία.
Τι νόημα έχει να είσαι αστυνομικός;
Τι νιώθουν όταν τους βρίζουν τη μάνα;
Τι νιώθουν με κάποιον πίσω απ' τα σίδερα;
Τι νιώθουν όταν κάποιος το σκάει;
Τι ένιωσαν όταν είδαν μπροστά τους ένα μάτσο χαρτονομίσματα;
Τι παίζει με όλη αυτήν τη βία;
Πότε ξέφυγε απ' τον έλεγχο τόσο πολύ
που οι σχολές
να προσπαθούν απελπισμένα να βάλουν κι άλλους δόκιμους;
Γιατί παρακαλάνε για αστυνομία.
Γιατί τους σκοτώνουν.
Μα εγώ δεν θα γίνω αστυνομικός,
δεν θα γίνω στ' αλήθεια.
Εμένα δεν θα μου ρίξουν.
Στην περίπτωσή μου, θα λένε "Γύρισμα, στοπ!"
Και μετά θα αράζω να ξεκουραστώ και θα πίνω καφέ.
Ορίστε. Μείνετε ήσυχος.
Γύρισμα!
Καλημέρα.
Εδώ!
Ευχαριστώ.
Εδώ είναι.
Δεν είμαστε Σούπερμαν, γι' αυτό πρέπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας.
Πάντα κάποιος μας περιμένει στο σπίτι.
Εγώ πάντως θα κάνω τον σταυρό μου.
Έχουμε 10-4 στο…
Να πάνε όλα καλά.
…ασημί αυτοκίνητο, μοντέλο 2011.
Με το 81…
…δεύτερο, πέμπτο, δεύτερο, τέταρτο.
-Όλοι κοιτάζουν. -Το βρίσκουν παράξενο.
Θα σκέφτονται "Τους βάλανε κάμερες για να μην κάνουν τίποτα κακό".
-"Για να μην κλέβουν". -"Να μην κλέβουν"; Δεν κλέβουμε.
Αυτό διαφέρει.
Αρχηγείο, βρισκόμαστε στο 110.
Αρχηγείο πέντε…
Πώς το βλέπεις;
Γουστάρεις την αστυνομία;
Δεν ξέρω. Για μένα, είναι παράξενος κόσμος, η αλήθεια.
Ναι, είναι παράξενος κόσμος.
Ειλικρινά, εγώ σας φοβόμουν πάρα πολύ.
Ακόμα φοβάμαι.
Ο κόσμος δυσκολεύεται να εμπιστευτεί την αστυνομία.
Πολύ σκατοκατάσταση.
Μικρός, έπλενα περιπολικά στο τμήμα της Κουαχιμάλπα.
Μάλιστα.
-Γνώρισα πολλούς αστυνομικούς. -Σου κίνησε την περιέργεια.
Η αλήθεια είναι
ότι πάντα μου φέρονταν πολύ καλά.
-Στο ύψος τους. -Ναι.
-Καλό αυτό. -Μου έδιναν πρωινό.
Έδιναν καλό φιλοδώρημα.
Από εκεί και μετά, τους έβλεπα σαν…
Σαν μια φιγούρα που μου φερόταν καλά.
Μάλιστα.
Αργότερα, άλλαξε η αντίληψή μου
για την αστυνομία.
Γιατί άλλαξε η αντίληψή σου;
Γιατί πολλές φορές οι αστυνομικοί
δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Ο εγκληματίας γλιτώνει.
-Μάλιστα. -Έβλεπα αστυνομικό και δεν ένιωθα…
-Εμπιστοσύνη. -…εμπιστοσύνη.
Ένιωθα φόβο.
-Όμως έχει απ' όλα, συμφωνείς; -Ναι, έχει απ' όλα.
Έχει καλούς αστυνομικούς, έχει και κακούς.
Όπως έχει καλούς πολίτες, έχει και κακούς. Έχει…
Έχει απ' όλα.
Δεν νοιάζονται αν σκοτωθεί αστυνόμος.
Αλλά μην τυχόν σκοτώσεις εγκληματία, γιατί θα γίνει ο Τρωικός πόλεμος.
Βγαίνει όλο το τετράγωνο, αν πας εκεί που μένει.
Μην τυχόν πας να τον πιάσεις.
Κι ο χειρότερος του κόσμου να είναι, οι γείτονες είναι ενωμένοι.
Βγαίνει όλος ο κόσμος, θέλουν να τον πάρουν, να σε χτυπήσουν.
Μπορεί να σκοτωθείς και ποιος θα πει τίποτα; Κανείς.
Ούτε τα μέσα ενημέρωσης, ούτε αυτοί με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κανείς.
Κανείς δεν νοιάζεται αν πεθάνεις.
Και δεν φοβάσαι τώρα που μπήκες σε όλο αυτό,
μήπως βρεθείς σε πιστολίδι;
Ξέρεις γιατί; Γιατί φαίνεσαι σαν να είσαι
από καλή οικογένεια.
Κοιτάς μην τυχόν σπάσει κάνα πιάτο. Δεν ξέρω.
Σοβαρά.
Δεν μου φαίνεται να έχεις τον χαρακτήρα για καλός αστυνομικός.
Όχι;
Με πιάνει κάτι σαν…
Ιδίως στις επιθεωρήσεις,
νιώθω μια νευρικότητα,
ότι θα το κάνω λάθος, ότι θα κάνω γκάφα…
Μα τι νομίζεις;
Ότι δεν θα σε σεβαστεί ο κόσμος;
Μήπως ο κόσμος δεν δείχνει πάντα έλλειψη σεβασμού;
-Ναι. -Ναι, έτσι;
Εδώ σε φτύνουν, σε χτυπάνε.
Σου βρίζουν τη μάνα συνέχεια.
Αστυνομικοί προς κεντρικά.
Κεντρικά…
-Πόσων χρονών είσαι; -Δεκατριών.
Δεκατριών;
Πού είναι η μαμά σου τώρα;
Είσαι η αδελφή της;
Κι ο μπαμπάς σου πού είναι;
Ο μπαμπάς είναι που της έσπασε τα παΐδια.
Γιατί; Για ποιον λόγο σε χτύπησε;
Το κορίτσι λέει πως η μαμά του το πούλησε σε κάτι κυρίους.
-Ναι, αγάπη μου; -Αναφέρει και βιασμό.
Και πολλά άλλα.
Ζήτησαν βοήθεια, ξέρεις για ποιο λόγο;
Για να τις πάω σε κάποιο ίδρυμα.
Δεν θέλουν να είναι εδώ.
Όλα όσα μου είπες εμένα, γλυκιά μου,
θα τους το πεις για να σε βοηθήσουν σωστά.
Ναι;
-Τις παίρνεις; -Ναι.
-Ναι; -Ναι, τις παίρνω.
Ευχαριστώ.
Κορίτσι μου.
Λες μέσα σου ότι νιώθεις πολύ όμορφα βοηθώντας,
πραγματικά όμως, στ' αλήθεια,
αυτό που νιώθεις μέσα στην καρδιά σου…
Καλά, ορισμένοι είναι πολύ επιθετικοί,
καβγατζήδες, φωνακλάδες, σε βρίζουν και λοιπά,
αν σε δουν να κλαις,
θα σε θεωρήσουν αδύναμη.
Θα το εκμεταλλευτούν.
Αλλά πρέπει να είσαι δυνατή.
Έτσι δεν είναι;
Αν δω εγώ τώρα ένα μικρό παιδί,
τραυματισμένο ή νεκρό,
με ταράζει.
-Ναι. -Νιώθω άσχημα.
Γιατί σκέφτεσαι την οικογένειά σου.
Με λένε Χοσέ ντε Χεσούς Ροδρίγες Ερνάντες
Πιο γνωστός ως Μοντόγια,
στη δημόσια ζωή μου.
Εκεί, γωνία Ερμίτα με Τλάλπαν…
Γωνία Ερμίτα με Τλάλπαν, δυο φορές έπεσε πιστολίδι με ληστές.
Περάσαμε από μπροστά ενώ έκλεβαν ένα ΑΤΜ.
Έλα.
Λοιπόν, για πες μου…
Ποια είμαι;
"Ποια είμαι;
Με λένε Μαρία Τερέσα Ερνάντες Κάνιας.
Αυτήν τη στιγμή είμαι αστυνομικός.
Υπηρετώ 17 χρόνια στο σώμα.
Της λέω 'Μαμά, βαρέθηκα, θα πάω να…'
Της λέω 'Μαμά…'
'Όχι, τρελάθηκες'. 'Έναν χρόνο δεν έκανα τίποτα'.
Της λέω 'Μαμά, βαρέθηκα. Έναν χρόνο δεν έκανα τίποτα'.
Της λέω 'Μαμά, βαρέθηκα, θα πάω να μπω στην αστυνομία'.
'Όχι, τρελάθηκες. Ο μπαμπάς σου θα γίνει μπουρλότο'.
Λέω 'Με τίποτα. Θέλει να δουλέψω, θα δουλέψω.
Στη δουλειά που θέλω'."
Δεν είχα παιδιά, ενώ οι πιο πολλές συνάδελφοι ήταν ανύπαντρες μητέρες.
Τότε ήμουν απ' τις μικρότερες. Με έλεγαν "μπέμπα".
Σας βεβαιώνω ότι από όλες τις αστυνομικούς της Πόλης του Μεξικού,
το 90% ήταν ανύπαντρες μητέρες.
Δηλαδή, σχεδόν όλες.
Σαν αστυνομικοί δείχνουμε μια εικόνα.
Μπορούμε να παρουσιάσουμε ένα ισχυρό προφίλ,
ή ένα αδύναμο προφίλ.
Προσποιούμαστε ρεαλιστικά.
Δεν προσποιούμαστε κάτι φανταστικό.
Μόλις φορέσεις τη στολή, αναλαμβάνεις πολύ μεγάλη ευθύνη.
Πρέπει να καλύψεις 100% τον ρόλο, είναι αυτό που σου έλεγα.
Χάνεις την αίσθηση των πραγμάτων.
Έχουμε χίλια πρόσωπα.
-"Τον έβλεπα κάπως…" -"Αυτά λέει εκείνη, έτσι;"
"Όχι, έτσι ήταν.
-Τον θεωρούσα καραγκιόζη". -"Ήμουν όμορφος".
"Και μια φορά, μας έβαλαν μαζί.
Με έβαλαν σε ένα ημιφορτηγό μαζί του.
Το ημιφορτηγό ήταν γεμάτο κοπέλες που δεν ήξεραν τι τους γινόταν".
"Δεν το είχα πει στον Αλόνσο, μα…"
Έλεγαν "Για στείλε μου τους ερωτευμένους".
Έλεγαν "Η σειρήνα δεν έχει μπλε και κόκκινο φως,
έχει φως με καρδούλες". Και άρχισαν…
Και δεν μας έλεγαν πια Τερέσα και Μοντόγια,
μας έλεγαν '"περιπολία του έρωτα".
-Τι; -Περίμενε.
-Τι, σε πόνεσα; -Όχι.
5. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΟΛΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Καλή όρεξη.
Πεινάς ακόμα, κοπελιά;
Είναι ό,τι πιο κρύο βρήκα. Έλα.
Το κέρατό μου.
Λέω στον τύπο πως αν κάνει ξανά καμιά μαλακία,
θα του δώσω να καταλάβει.
…γκρι ημιφορτηγό, με χαρακτηριστικό…
Μείνε εδώ.
Πόσους θέλει για να φύγουν οι μηχανές;
…φιμέ τζάμια…
Ωραίο είναι.
Θα σε κάνω τ' αλατιού αν μου φας όλα τα ξυλάκια.
Δείτε γροθιές που ρίχνει η πρωταθλήτρια.
Την πέτυχε και…
Πλησιάζει στο πρόσωπο και μετά…
Επιχειρεί τη λαβή. Την έβαλε κάτω.
Καλησπέρα, αστυνομικέ.
Καλησπέρα, κύριε.
Με λένε Τερέσα Ερνάντες,
είμαι υπαστυνόμος στο 8ο τμήμα της Κοάπα.
-Πώς να σας βοηθήσουμε. -Τι συμβαίνει, κύριε;
Πώς τι συμβαίνει;
Παρεμποδίζετε τη διέλευση.
Θα τους πω να τις πάρουν, κανένα πρόβλημα.
Θα ζητήσω ενισχύσεις από τις μεταφορές για να τις πάρουν και να κόψουν πρόστιμο.
-Μας αγνοήσατε. -Τι γίνεται;
-Τίποτα. -Καλησπέρα.
-Τι κάνετε; -Πώς είστε;
Καλά, ευχαριστώ.
Ο αρχηγός Ρουέδα γνωρίζει ότι είμαστε μια λέσχη που συγκεντρώνεται
και δεν προκαλούμε κανένα πρόβλημα.
Τι σημειώνεις;
Σημειώνω τις πινακίδες για…
-Γιατί; -Επειδή…
Δεν σας ζητούν πρώτη φορά να τις μετακινήσετε.
Δεν άκουσα ποτέ κανένα παράπονο.
Είμαστε η περιπολία αυτού του τμήματος
και σας είχε ζητηθεί ήδη προηγουμένως…
-Ποτέ δεν έγινε! -Δεν είναι πρώτη φορά.
Ποτέ δεν… Αφήστε με να μιλήσω!
Ποτέ δεν είχαμε παράπονα, σήμερα ήταν πρώτη φορά.
Εσείς θέλετε να σας δώσουμε λεφτά.
-Δεν είναι πρώτη φορά. -Σου ζήτησε λεφτά;
Όχι, απλώς της έλεγα τώρα…
Πες μου αν σου ζήτησε λεφτά.
-Όχι, απλώς της έλεγα… -Όχι.
Μίλα με αρχίδια. Σου ζήτησε λεφτά ή όχι;
Ναι, ζήτησε λεφτά.
Αυτό ήταν, λοιπόν.
Δηλαδή πας να μας πιάσεις μαλάκες, αλλά δεν πρόκειται.
-Ξέρεις ποιος είμαι; -Όχι, κύριε…
Είμαι βουλευτής, να ξέρεις.
Χέστηκες, μαλάκω μισθωτή, που είμαι βουλευτής;
-Θα το δούμε αυτό. -Δεν χρειάζεται…
Μην απειλείς, μην υψώνεις φωνή και χέρι!
Σου μιλάω, μη με αγνοείς.
Μαλάκω Ινδιάνα!
-Δεν ξέρεις πού έμπλεξες. -Αστυνομικέ.
Γιατί το κάνεις θέμα;
…γιατρό στην Τσαπαρίτα και Κορίδο ντελ Νόρτε…
…έχω μια γυναίκα πεσμένη στον δρόμο…
C-4 προς κεντρικά.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
-Συγγνώμη για την ενόχληση. -Τίποτα.
Είναι βουλευτής, μούρη.
Γυρίζω τότε και βλέπω
ένα αστυνομικό όχημα και βλέπω ότι είναι ανώτερος.
Και μιλάει με τον αρχηγό.
Του λέει "Δεν της μάθατε τρόπους αυτής;
Δεν ξέρει πώς να φέρεται;"
Εγώ λέω "Αρχηγέ, καλησπέρα".
Και λέει "'Μη μου μιλάς έτσι.
Ξέρω ότι εκβιάζεις τον κύριο και το κατάστημα.
Σε κατέγραψαν με τις κάμερες να σου δίνουν χρήματα".
Του λέω "Αν με κατέγραψαν,
δεν θα μιλούσες μαζί μου. Κάνε καταγγελία.
Κάνε μου καταγγελία για εκβιασμό και ας γίνει ό,τι είναι να γίνει".
Είχα τελειώσει τη βάρδια και πήγαμε στο…
Πάμε στο τμήμα με το περιπολικό
και μόλις μπαίνουμε στο τμήμα οι συνάδελφοι λένε
"Τι κάνατε, μαλάκες;" Κι εμείς μένουμε…
"Μια στιγμή". Όλος ο κόσμος ήξερε ήδη την ιστορία, τα πάντα.
Ποια είσαι;
-Ποια είμαι; -Ναι, ποια είσαι;
Με λένε Μαρία Τερέσα Ερνάντες Κάνιας.
Αυτήν τη στιγμή είμαι αστυνομικός.
Υπηρετώ 17 χρόνια στο σώμα.
Και…
Τι άλλο μπορώ να πω;
-Πόσων χρονών είσαι; -Είμαι 34.
Είμαι 34 χρονών.
Πες μου, τι συνέπειες είχε,
τι σήμαινε για εσάς το επεισόδιο με τις μοτοσικλέτες;
Μας έφερε τα προβλήματα που κουβαλάμε ίσαμε τώρα.
Κι από πάνω μας έβγαλαν από το περιπολικό μας.
Εμάς αυτό μας φάνηκε άδικο.
Επειδή κάναμε τη δουλειά μας
μας το ανταποδίδουν έτσι;
Πέρα από την άδικη ανταπόδοση, όμως,
από πλευράς μου, εγώ ένιωθα απογοητευμένη.
Πώς σε λένε; Δεν μου είπες πώς σε λένε.
Με λένε Χοσέ ντε Χεσούς Ροδρίγες Ερνάντες.
Πιο γνωστός ως Μοντόγια, στη δημόσια ζωή μου.
Εκεί τελείωσε η "περιπολία του έρωτα";
Εκεί τελείωσε ουσιαστικά η "περιπολία του έρωτα".
Αλλά δεν ήταν "περιπολία του έρωτα",
κάναμε τη δουλειά μας.
Όμως άρχισαν να μας ασκούν
αρκετές πιέσεις πάνω μας.
Αντίποινα.
Τον Μοντόγια τον έβαλαν σκοπιά πάνω από έναν μήνα
στον περιφερειακό, γωνία με Σαν Αντόνιο.
Στη γέφυρα, όπου δεν γινόταν τίποτα.
Την Τερέσα προσπάθησαν να την απολύσουν.
Την απείλησαν και την παρενόχλησαν στο υπουργείο.
Ήθελαν να υπογράψει την απόλυσή της.
Τότε άρχισε το μαρτύριο, Αλόνσο.
Εμένα με έστειλαν κάπου τέσσερις συνοικίες πιο πέρα.
Και με άφησαν εκεί σε έναν δρόμο όπου δεν συνέβαινε…
Δεν είχε δείκτη εγκληματικότητας.
Δεν είχε τουαλέτα, ούτε φαγητό.
Μιλήσαμε ξανά με τον διοικητή, είπαμε
"Τι γίνεται; Μας έκοψες την περιπολία. Μας τιμωρείς βάζοντάς μας σκοπιά.
Πόσο θα κρατήσει;"
Είπε "Δεν είναι δικό μου θέμα. Διαταγές εκ των άνω.
Ώσπου να σπάσετε".
Αυτό μου είπε ο αρχηγός.
"Εσένα θα σε αλλάξω, αλλά αυτή θα μείνει ώσπου να σπάσει".
Του λέω "Αν τη σπάσεις, θα έχεις να κάνεις μ' εμένα.
Αν οι αρχές δεν με ακούσουν,
θα αναγκαστώ να καταφύγω σε άλλα μέσα".
Νομίζω ότι η αστυνομία είναι απροστάτευτη από κάθε άποψη.
Έτσι όπως είναι, δεν έχουμε καμιά εγγύηση.
Καμιά προστασία, ούτε από ανώτερους, ούτε από πολίτες.
Κάποιες φορές, επαναλαμβάνω, ντρέπομαι να πω ότι είμαι αστυνομικός.
Από φόβο
για το πώς θα μου φερθούν.
Γι' αυτό λέω στη γυναίκα μου και σε πολλούς συναδέλφους
ότι μπούχτισα την αστυνομία.
Είστε απλώς θύματα;
Μάλιστα.
Καλή ερώτηση.
Είμαστε συμφεροντολόγοι.
Είμαστε χαζοί.
Μας κατακρίνουν ως διεφθαρμένους.
Κατακρίνουν
τους αστυνομικούς επειδή συχνά…
κάνουν κατάχρηση εξουσίας.
Αλλά δεν κάθονται να αναρωτηθούν γιατί το κάνουμε.
Κάποιοι συνάδελφοι λένε
"Να σου πω κάτι; Δεν θα το κάνω, γιατί θα μπλέξω.
Γιατί; Επειδή δεν θέλω μπλεξίματα.
Δεν μ' αρέσει να μου δίνουν χρήματα.
Δεν μ' αρέσει να εκβιάζω.
Όμως πολλοί το κάνουν. Εκβιάζουν, εκβιάζουμε
ή ζητάμε χρήματα,
μερικές φορές.
Γιατί στην τελική, η διαφθορά δεν τελειώνει.
Ποιον βολεύει; Βολεύει όλον τον κόσμο.
Απ' τον πολίτη ως τον αστυνόμο και τον διοικητή.
Γιατί αν ο πολίτης πέρασε απ' το στοπ
ή αν έκανε οτιδήποτε που επιφέρει πρόστιμο
ή αν πάνε να τον συλλάβουν.
μερικές φορές, για να μην πάει στο δικαστήριο,
έτσι ξεκινάνε όλα.
Δεν είν' ανάγκη να ζητήσει ο αστυνομικός,
γιατί εκείνος ξέρει ότι έκανε παράβαση και σου τα προσφέρει ο ίδιος.
Κι αν εσύ ξέρεις ήδη όλες τις ανάγκες που έχεις απ' όταν ξεκίνησες,
λες "Είναι ευκαιρία", σωστά;
Πάει χέρι-χέρι, διότι αυτό που μου δίνει ο πολίτης
το δίνω στον αρχηγό μου, στον διοικητή και πάει λέγοντας.
Καλύπτονται όλες οι ανάγκες της υπηρεσίας.
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ - ΔΟΚΙΜΟΣ
Για να βγω να δουλέψω πρέπει να έχω πάνω μου
τουλάχιστον 400 πέσος την ημέρα.
Είναι δέκα πέσος για τον υπεύθυνο των όπλων.
Γιατί; Διότι αν θέλω να μου δώσει γιλέκο,
αυτό που φοράμε έξω, που να είναι μέσες άκρες καθαρό,
αν δεν δώσεις λεφτά, σου δίνει αυτά που φοράνε όλοι.
Αν θέλεις να έχεις καλό πιστόλι, που για μένα είναι το Pietro Beretta,
άλλα δέκα πέσος κι εκεί.
Από δέκα την ημέρα, σε 15 ημέρες, πόσα μαζεύονται;
Αν θέλεις να έχεις περιπολικό, δίνεις ένα ποσό
στον υπεύθυνο των περιπολικών.
Μάθε τις ατάκες σου.
Εγώ παίρνω καθαρά, χωρίς φόρους, ανά 15 ημέρες κάπου 1100 πέσος.
Άντε να συντηρήσεις οικογένεια.
Άντε να πληρώσεις το φαγητό σου, άντε να πληρώσεις μεταφορικά.
Άντε να πληρώσεις τις ανάγκες σου.
Μακάρι να μπορούσα
να γίνω ο αστυνομικός που ήμουν.
Να ξυπνάω και να νιώθω καλά που θα πάω να δουλέψω.
Να θέλω…
Να θέλω να βοηθήσω.
Αστυνομικός, τι απογοήτευση.
Η καριέρα στην αστυνομία δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου.
Αν όμως με πληρώνουν είτε το κάνω,
είτε δεν το κάνω, καλύτερα να μην το κάνω. Είναι η πραγματικότητα.
Μετά από μια μέρα δουλειάς, που την επέλεξα από αγάπη,
γιατί μου άρεσε,
με κάνουν
να νιώθω ότι είναι για τα μπάζα.
Η καλύτερη φάση της ζωής μου
στα 17 χρόνια στην αστυνομία, ήταν η σχολή.
Είναι πολύ όμορφο και δυνατό βίωμα η εκπαίδευση.
Το απολάμβανα πολύ όταν κάναμε πορεία
ή στρατιωτική εκπαίδευση στις 5 το πρωί.
Κάποιες φορές, από χαρά, έπαιρνες βαθιές ανάσες, κοιτούσες.
Πέρα μακριά φαίνονταν οι λόφοι, τίποτε άλλο.
Καμιά φορά, μου ερχόταν να κλάψω,
αλλά όχι από λύπη, από χαρά.
Έλεγα "Τι όμορφα που νιώθω".
Στις εξετάσεις που μας έβαζαν να κάνουμε,
η καθοριστική ήταν η τελευταία.
Ήταν εκεί οι συνάδελφοι από την ομάδα κρούσης και έλεγαν
"Πέρασες τις εξετάσεις φυσικής κατάστασης,
τώρα μένει η καθοριστική εξέταση".
Εγώ τους είπα "Δεν θα πέσω, δεν ξέρω κολύμπι".
Μας έδεναν με ένα σχοινάκι και μας έλεγαν "Πέσε.
Το κόλπο είναι η αποφασιστικότητα.
Ας μην ξέρεις κολύμπι, δείξε αποφασιστικότητα.
Μόλις πέσεις μέσα, εμείς θα σε βγάλουμε".
Αλλά ήταν ψέμα, εκείνοι περίμεναν να φτάσεις να πνίγεσαι
και μετά σε έβγαζαν.
Όταν έπεσα μέσα, πασπάτευα το σώμα μου, έτρεμα.
Ήταν από φόβο, ένιωθα φόβο.
Μετά μου πέρασε ο φόβος και το άγχος,
και ένιωσα καλά γιατί είπα "Εντάξει, έπεσα".
Πήγα σπίτι και είπα "Πήδηξα απ' την εξέδρα". Δεν με πίστευαν.
"Τι;" Τους έδειξα τις μελανιές,
αλλά ένιωθα πολύ ευχαριστημένη που το είχα κάνει.
Και το παλεύουμε ακόμη. Του είπα "Εγώ για σένα, εσύ για μένα".
Και κάθε μέρα του λέω ότι τον αγαπάω, ότι τον λατρεύω.
Μου είπε "Το νιώθω". Λέω "Εγώ όμως θέλω να σ' το πω".
Τι να πεις;
Και συνεχίζουμε.
Σκεφτόμαστε να φύγουμε, θα δούμε τι θα γίνει.
Ψάχνουμε τρόπους να τα βγάλουμε πέρα, γιατί δεν νοιάζεται άλλος για μας.
Τι να πεις;
Τον χειμώνα του 2019, η Τερέσα και ο Μοντόγια
έφυγαν από την αστυνομία της Πόλης του Μεξικού.
Υποτιτλισμός: Τατιάνα Ραπακούλια