Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
„I usłyszysz śpiew syren,
coraz bliżej i bliżej.
I módl się, by nie śpiewały
tej nocy dla ciebie”.
Podporucznik Daniel Alatorre.
Zwycięzca 3. Regionalnego Policyjnego Konkursu Poezji.
Dyspozytor, 25, C-4.
Zgłaszałam wcześniej.
Podejrzany 45 jest przy Palacio.
My zajmiemy się podejrzanym 48.
Nie ma więcej jednostek…
Potrzebne wsparcie. Kobieta, 52 lata, i jej syn
są śledzeni przez dwóch gości na motorze.
Przy supermarkecie Aurrerá.
Będziemy za dwie minuty.
Jeden przytomny, jeden nie. Przy López i Flamingos.
Proszę o wsparcie.
Daj znać, gdy dotrzesz.
Kod C-4 z dyspozytorni…
Podaj lokalizację, 809.
Jaka lokalizacja, 809?
Tu 809.
Gdzie jesteś?
Jestem na Euzkaro.
Zaraz minę Misterios.
Proszą o wsparcie przy Constancia…
Gdzie?
…odcinek siódmy. Drugie piętro, trzecie drzwi, mieszkanie F.
Będę za pięć minut.
Jestem przy Trzeciej.
Jedzie przez Portales…
Kod 37.
Pożar przy Pastizal.
Doszło do eksplozji…
Cholera.
…z Czerwonego Krzyża.
Proszę wejść na chodnik.
Pieprzony dupek…
Pokieruję cię, Chaineli i San Cristóbal.
Dostaliśmy zgłoszenie o bójce, 252. Już ich tam nie ma.
Proszę wejść na chodnik.
Pytają mnie o numer
na infolinię odnośnie porwań.
Przed Maravillas.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór. Czy to Constancia 25?
Tak. Karetka już jedzie?
Dyspozytor, tu 809.
Jestem przy K-100 na Constancia 25. Rozpoczynam K-11.
Zgłoszenie przy Posada 41.
Victor 44 zgłasza, że jest z nimi nieletni.
W aptece. Proszę potwierdzić.
Potwierdzę za pięć minut.
Na Avenida Ocho 40 w Las Águilas
proszą o pomoc.
Ciężarówka wjechała w sklep odzieżowy.
Rozmawiałam z właścicielką sklepu.
To brązowy ford.
Dogadali się między sobą.
Nic więcej nie wiadomo.
Dyspozytor, tu 809.
Potwierdzam, potrzebne Z-14.
Dyspozytor, tu 809.
Potrzebne wsparcie przy K-100.
Constancia 25, potrzebne Z-14.
Pięć do ośmiu minut. Jednostki są przy 29.
Jadą…
Dobry wieczór.
Czekamy od dwóch godzin.
Możecie wskazać mi drogę?
Tak, a czy karetka już jedzie?
Mówiłam już, że wezwałam karetkę.
- Jest w drodze. - Chcieliśmy karetkę, nie patrol.
To okropne.
Czekamy na karetkę.
- Tutaj. - Nie prosiliśmy o radiowóz,
a o karetkę. Dzwonimy od dwóch godzin.
Co oni mówią?
Co?
Więc?
Nic?
Pomożesz nam?
Jebać to.
Chcę tylko zobaczyć.
Wiesz co?
Mam przesrane.
Jestem z kobietą, która rodzi, a Z-14 tu nie ma.
Daj mi prywatny numer tej dziwki.
Tej dyspozytorki.
I wzywaj Z-14. To poważna sprawa.
Coś okropnego.
Oddychaj głęboko.
Dyspozytor, tu 809. Co z Z-14 na Constancia 25?
Dyspozytor, zgłoś się. To poważna sytuacja.
Sąsiedzi też są wściekli. Co się stało z Z-14?
Zgłoszenie przy 142. ulicy. Numer 15, mieszkanie 12.
Sprzeczka między sąsiadami.
Proszę skontaktować się z Danielem Garcíą Pérezem.
Karetka może być za 11 minut.
Do tego 114-Alfa i 146.
Proszę oddychać.
Właśnie tak.
Dobrze.
- Już dobrze. - Spokojnie.
W akademii nie było kursu pierwszej pomocy
ani szkolenia medycznego.
Zastanawiałam się, co zrobię.
Porozmawiałam szczerze z mężczyzną.
Powiedziałam: „Mam rękawiczki”.
Zawsze mam przy sobie własne wyposażenie.
Staram się zawsze je zabierać.
Powiedziałam: „Mam rękawiczki, ale będę szczera.
Nie jestem w tym przeszkolona”.
Kazał mi wezwać karetkę. Powiedziałam, że karetka jest wezwana.
A ja tylko jadę na miejsce
i upewniam się, że sytuacja rzeczywiście wymaga karetki.
- Zaczyna się. - Tak jest. Przyj.
Już prawie.
Tak jest.
Właśnie tak.
Przyj!
- Już prawie. - Wychodzi.
Przyj.
Właśnie tak!
Właśnie tak, kochanie.
Dobrze.
Już prawie.
Już prawie!
Przyj, kochanie. Właśnie tak.
- Czujesz to? - Już po wszystkim.
Spokojnie. Już po wszystkim.
Widziałam mnóstwo krwi,
pępowinę i całą resztę.
Chwyciłam za telefon.
Mój mąż miał wolne.
Zadzwoniłam do niego: „Wiesz co?
Pomagam kobiecie rodzić, wezwij karetkę”. A on na to: „Oszalałaś?”.
Takie wsparcie od męża.
Kobieta zaczęła znowu jęczeć. „Ciągle mnie boli!”
Pomyślałam sobie: „Już urodziłaś. Co znowu?”.
Kazałam mężczyźnie wziąć garnek.
„Łożysko powoduje ból. Pozostało w środku.
Proszę wybaczyć.
Nie wiem, czy to higieniczne, ale użyjemy garnka”.
„W porządku”.
Powiedziałam, że musi udzielić mi zgody, bo to ryzykowne.
„Jeśli się uda, będzie dobrze,
a jeśli nie, ja za to odpowiem,
bo nie byłam do tego uprawniona”.
Dał mi te dziecięce nożyczki.
Powiedziałam, że nie mogę ich użyć.
„Co jeszcze?”
Doskonale pamiętam, bez cienia wątpliwości,
że karetka przyjechała o 1.50.
Wszyscy przeklinali sanitariuszy.
Popychali ich. Ledwo udało im się wejść.
Powiedzieli, że już się urodziło.
„Dziecko się urodziło. Co mamy tu jeszcze zrobić?”
Odwrócili się i spytali, gdzie łożysko.
Powszechnie wiadomo,
że ratownicy walczą o łożysko.
Lekarki nakładają je na twarze.
Powiedziałam im, że ja zabieram to łożysko.
Wszyscy byli mi wdzięczni.
„Dziękuję, pani władzo. Gratulacje”.
Przynieśli mi kawę i ciasto.
Kobieta zawołała mnie.
„Chcieliśmy pani powiedzieć, że wraz z mężem postanowiliśmy
dać córce na imię Teresa”.
„Nienawidzę swojego imienia. Jak możecie jej to robić?”
Nazywam się María Teresa Hernández Cañas.
Pracuję w policji od 17 lat.
Mam 34 lata.
POLICJA
SŁUŻBY FEDERALNE
ALARM
Natasha.
Gdy zaczynałam, trafiłam do Morelos.
To w Tepito. I to była moja kara.
Wysłała mnie przełożona. W ramach lekcji pokory,
bo czułam się zbyt ważna.
Powiedziałam, że ma niską samoocenę.
Dlatego trafiłam do Morelos.
Czwartego dnia zatrzymaliśmy się przy Eje 1 i Circunvalación.
I co?
Pojawił się motocykl, czerwony skuter.
Zatrzymał się przy radiowozie.
Dokładnie obok.
Kierowca odezwał się: „Powiem ci, co zrobię.
Dziś okradnę Tenochlitlán”. Nie pamiętam ulicy.
„Ostrzegam, że oberwiesz, jeśli zobaczę tam radiowóz.
Czuj się ostrzeżona, laleczko”.
Przestraszyłam się. Byłam wstrząśnięta.
Pomyślałam: „Co teraz?
Naprawdę ostrzega nas przed napadem?”.
Zebrałam się na odwagę i poszłam do szefa.
„Szefie, muszę pana o czymś poinformować.
Groził mi i teraz się boję.
Dopiero tam trafiłam i już mnie znają”.
Zaśmiał się. „Przeszłaś chrzest”.
Pytam go, czy ukarze mnie, jeśli coś ukradną.
A on na to: „Nie, młoda. Tu, w Morelos, na tym posterunku, nie obchodzi nas to”.
„Czemu nie, szefie? To kradzież”.
Spytał: „Wiesz, ile razy w tygodniu okradają tu Chińczyków?
Co najmniej dziesięć razy.
Napadają ich, biją, opróżniają magazyny”.
„I co dalej?”
„Nie zgłaszają tego. To kontrabanda.
Codziennie uczysz się czegoś nowego”.
Jest wiele rodzajów policjantów.
Są porządni gliniarze z dobrymi intencjami,
którzy przepisowo wypełniają obowiązki.
Ale są też gliniarze skorumpowani
albo tacy, którym się w życiu nie powiodło
i dlatego zostali glinami.
Boli mnie,
gdy w wiadomościach nas krytykują.
To denerwujące.
Ciągle obrywamy.
Ale prawda jest taka,
że sami to wywołujemy.
Co znowu?
Zapomniałem kluczy.
A gdybym już wyszła?
Rozwaliłbym drzwi, jak w filmach.
- Szybko. Nie wyprowadziłam psa. - Zaraz ją wezmę.
- Zostawiłam zupę na kuchence. - Zaraz się nią zajmę.
1. TERESA
Widywałam ich na ulicach.
Wydawali mi się bohaterami.
Mój tato był gliną, więc czułam, że nic mi nie grozi.
Że gdziekolwiek byśmy nie poszli, bylibyśmy dobrze chronieni.
Tato wracał do domu z bronią, w obcisłej koszulce.
Miał nawet tarczę. I mówił do mojego brata:
„Ustaw się, synu. Udawaj, że strzelasz, a ja zrobię zdjęcie”.
A brat to robił.
Gdy też prosiłam, mówił, że zazdroszczę.
„Chcesz robić wszystko to, co twój brat”.
A ja mówiłam, że chcę być policjantką.
„Nie będziesz”.
To była dyskryminacja.
„Wyjdziesz za mąż i urodzisz dzieci. Kropka”.
„Nie, tato. Będę policjantką”.
APTEKA
- Wczoraj był 19? - Tak.
Tak…
Nie podpisałaś.
- Spieszyłam się na komisariat. - W porządku.
- Nie martw się. - Szef by mnie zabił.
Chcesz kawę? Albo coś do jedzenia?
Babeczkę?
Zupkę w proszku?
Smacznego.
Gdy skończyłam szkołę średnią,
przez rok nic nie robiłam. Nie chciałam studiować.
Nic nie chciałam robić.
Powiedziałam mamie, że mam dość i idę do policji.
Co się stało?
„Oszalałaś. Twój tato się wkurzy”.
Powiedziałam: „Skoro chce, żebym pracowała, to będę.
Ale sama wybiorę pracę”.
W czym problem?
Już panu mówiłam…
Powiedział: „Wykluczone. Do policji idą przegrańcy.
Nie chcę tego dla ciebie”.
Nogi szeroko. Ręce za głowę.
Spokojnie…
Zaczęliśmy się kłócić.
Zabrał mi wszystko. Pieniądze, szampon, wszystko.
Chciał, bym poznała,
jak wygląda praca na własne utrzymanie.
Nie stawiam oporu. To nadużycie władzy.
- Jakie nadużycie? - Kto zamknie mój samochód?
- Wezwę wsparcie. - Nieprawda.
Kiedy usiedliśmy do stołu, siedzieliśmy naprzeciwko siebie.
Unikałam wzroku taty.
Przy stole zawsze siedziałam naprzeciwko niego.
Przesunęłam dzbanek z wodą i pochyliłam się, by mnie nie widział.
Wtedy zranił moje uczucia,
bo nigdy nie spodziewałam się, że spyta:
„Zapracowałaś na jedzenie?”.
To mnie zabolało.
Nie odpowiedziałam. Wstałam ze łzami w oczach
i poszłam do pokoju.
PÉREZ, DANIEL - BRAK WSPÓŁPRACY
Caro, dlaczego mnie nie przełączyłaś?
Masz inny długopis?
A jak myślisz? Nie.
- Ładne kolczyki. - Dzięki.
- Pomóż mi. - Z czym?
- Zabrałam go na oddział… - Aleś ty uparta.
Zabrałam go do lekarza. Tu są informacje.
Ja też jestem zmęczona.
- Chcę iść do domu. - Spójrz.
- Jebany Tere.
Daj spokój.
Nie.
- Wykorzystujesz… - Brakuje tylko…
Brakuje tylko tej informacji.
- Zabrałaś go do szpitala? - Tak.
Co się stało, Caro?
- Proszę. - Moment. Daj mi chwilę.
To zabolało mnie tak mocno, że potraktowałam to jak wyzwanie.
„Powiedzie mi się.
Pokażę ci, że słabo mnie znasz.
Będę pracować i dostanę się do policji”.
Po trzech miesiącach powiedziałam: „Wytrzymałam.
Udowodniłam ci,
że będę się tego trzymać”.
Powiedział, że uwierzy mi, gdy zaproszę go na ukończenie akademii.
„Wtedy ci uwierzę”.
I tak się stało. Przyszedł. Przyprowadził ze sobą mamę.
Dobrze się bawił. Zdjęcia, uściski, wszystko.
Ale po powrocie do domu
posadził mnie i powiedział: „Posłuchaj mnie uważnie”.
Spytałam: „Co znowu? Zrobiłam, co chciałeś”.
A on na to: „Nie wolno ci mówić, że jestem twoim tatą”.
„Dlaczego? W czym problem?”
„Gdy przyjdziesz na komisariat…”
Miałam 18 lat. Byłam szczupła.
Dość ładna.
Miałam niezłe ciało.
„Gdy przyjdziesz na komisariat, wkurzę się,
gdy góra zacznie cię dręczyć.
Bo przełożeni
wybierają sobie ulubieńców.
Jeśli na to przyzwolisz i ci się spodoba,
nie powstrzymam cię. Jesteś dorosła.
Ale im mniej osób nas skojarzy, tym lepiej.
A jeśli ktoś nie będzie cię szanować,
nie będę wdawać się w kłótnie”.
„Wiesz, co zrobię?
Nie spocznę, póki nie przydzielą mnie na twój komisariat.
Co więcej, będę z tobą pracować. Będziemy jeździć razem na patrole”.
I gdy wszystkie jego argumenty zawiodły,
powiedział: „A co się stanie, jeśli pojedziemy razem na patrol
i ktoś mnie postrzeli na twoich oczach?
Myślisz, że byłabyś w stanie,
widząc, że do mnie strzelają,
coś z tym zrobić? Jak byś zareagowała?
A gdybym zginął u twoich stóp?
Wiesz, jaką miałabyś traumę na całe życie?”.
Przeprosiłam. Miał rację.
Miałam wtedy około dziesięciu lat, a mój brat miał sześć.
Mając tatę gliniarza,
życie jest niespokojne i niepewne.
Wiesz, że wychodzi do pracy.
Ale będąc dzieckiem,
nie pojmujesz w pełni zagrożenia i tego, z czym się mierzy.
Dobra.
Partnerze.
Idź spać.
Złapmy kogoś.
Idź spać. dupku. Spałeś całą noc?
Jestem głodny.
Chodźmy po żarcie.
- Ale ty prowadzisz. - Dobra.
Powiedział,
że zamienili się miejscami i wycofali.
Któregoś dnia, chyba w niedzielę,
obijaliśmy się.
Nagle…
mój syn znalazł mój mundur i powiedział:
„Tato, gdy dorosnę, zostanę policjantem”.
Masz przejebane.
To samo pomyślałem.
Spójrz na tych dupków.
Czas zarobić.
Datsun, jedziesz w złą stronę.
Powiedział, że zatrzymali samochód jadący pod prąd.
„Zatrzymaliśmy ich na rutynową kontrolę.
Byliśmy ciekawi, co nam zaproponują”.
Dobry wieczór.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Jechaliście pod prąd. - Cholera.
- Nie wiedział pan? - Nie.
Proszę pokazać dokumenty.
- Prawo jazdy i dowód rejestracyjny. - Oczywiście.
Nie ma mowy. Co to jest?
Prawo jazdy i dowód rejestracyjny.
Daj spokój.
To ledwo połowa należności.
Zobaczmy.
Skurwielu!
Wsiadaj!
Powiedział: „Upadłem, gdy do mnie strzelili.
Zamknąłem oczy. Bałem się, że jeśli je otworzę,
zobaczą, że wciąż żyję, i mnie wykończą”.
Trzymaj się. Wezwę pomoc. Trzymaj się.
Pomoc dotarła, ale jak zwykle,
co jest naszą największą zmorą, nie było dostępnych karetek.
Nie wiedzieli, co robić.
Przyjechał pierwszy radiowóz.
„Policjant traci mnóstwo krwi.
Nie ma karetki, więc ja go zabiorę”.
Dyspozytor, jadę z Z-2 przez X-13.
Z-2 przez X-13. Jedziemy do szpitala w Medellín.
Zostaw go.
Powtarzam…
Zgodnie z przepisami nie możemy zdejmować kamizelek.
Jeśli ją zdejmiemy i umrzemy,
ubezpieczenie tego nie pokryje.
Już prawie jesteśmy.
Nie możemy też wieźć ofiar postrzałów,
bo jeśli umrze w samochodzie, odpowiada za to kierowca.
W takich okolicznościach życie się komplikuje,
dla dziecka i dla rodzica, bo żyjesz na krawędzi,
bez poczucia ochrony.
Jakiś czas po ukończeniu akademii
awansowałam i dorównałam mu stopniem.
Powiedziałam mu, że jesteśmy równi. Wyprowadził mnie z błędu.
„Mam dłuższy staż i doświadczenie.
Tobie tego brakuje”.
Gdy zaczęłam mu pomagać,
musiał w końcu to docenić.
Ale jedynie na piśmie. Twarzą w twarz nigdy mi tego nie powiedział.
- Cześć. - Co słychać?
- Wszystko dobrze? - Tak. Wejdź.
- Wchodź. - Cześć!
- Gratulacje. - Dzięki.
- Jak masz na imię? - Julia. Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Już późno.
Weźcie pod uwagę sąsiadów.
Rano idą do pracy.
Ty pewnie jesteś studentką, ale oni muszą pracować.
Nie jestem studentką. Też pracuję.
Mieszkamy w tym budynku…
Cholera jasna.
- Skurwiele. - Spokojnie.
Daj spokój. Nie bądź dupkiem.
- Proszę o wyrozumiałość. - To przegięcie.
Zawsze zdarzy się jakiś dupek. Nawet wśród przyjaciół.
Wiesz, co będzie, jeśli oddam uszkodzone auto?
Załatwmy to jakoś. Przysięgam na Juanę Inés de la Cruz.
Tylko między nami.
- Pieprzyć to. - Wystarczy.
Dobra.
I wszystko gra.
- Niech żyje miłość. - Dość.
- Uczcijmy to. - Wystarczy.
Spieprzaj, dupku.
Znikaj.
Gdy zaczęłam mu pomagać,
musiał w końcu to docenić.
Ale jedynie na piśmie. Twarzą w twarz nigdy mi tego nie powiedział.
Proszę.
„Moje dziecko, mój podziw rośnie z dnia na dzień.
Pokazałaś, że chcesz się rozwijać
i jesteś zdeterminowana, by osiągnąć cele.
Mogę powiedzieć, że posiadasz
umiejętności niezbędne do wykonywania tej pracy.
To niebezpieczna, ale ekscytująca praca,
polegająca na służeniu obywatelom.
I choć oni mogą nie doceniać naszego poświęcenia,
modlę się do Boga, by cię oświecił i napełnił siłą oraz odwagą.
Całuję
i życzę ci…
byś osiągnęła swoje cele.
Z wyrazami podziwu, miłości i szacunku, tato”.
Dopiero wtedy to przyznał.
ŻYCZĘ CI, BYŚ OSIĄGNĘŁA SWOJE CELE.
Z WYRAZAMI PODZIWU, MIŁOŚCI I SZACUNKU, TATO.
Cześć. Co tam?
Przywitaj się chociaż.
Pieprzone monety. Chcesz mnie wykiwać?
- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. - Podpisz.
- Może być „Ciota”?
Tutaj doświadczasz pełnego spektrum emocji.
Płaczesz.
Cierpisz.
W jednej chwili ci dziękują, a potem nazywają sukinsynem.
Takiej adrenaliny nie dostarczy żadna inna praca.
W tym miejscu
adrenalinę czujesz od 6.00
do 15.00, 16.00, 22.00.
Skakałem z dachów,
wspinałem się, by zakręcić butle z gazem.
Ścigałem przestępców.
Zrzucono mnie z motocykla.
Adrenalina jest tak duża,
że zapominasz o wszystkich innych uczuciach.
Jestem José de Jesús Rodríguez Hernández.
Znany jako Montoya.
2. MONTOYA
Wychowałem się w dzielnicy La Lagunilla.
Przy paragwajskiej ulicy.
Na dzielni, jak to mawiają.
To były czasy, gdy dzieci karano mokrym pasem.
Albo klapkiem.
Ale teraz jestem wdzięczny mamie,
bo choć to była nieciekawa okolica
i mieliśmy ciężkie życie
z powodu nieobecności ojca,
nie stałem się kolejną ofiarą.
Nie utknąłem tam.
Nie ćpałem.
Nie dilowałem.
Jako gliniarze musimy być czujni.
Nigdy nie spałem w radiowozie.
Nigdy nie dałem się zaskoczyć, choć padałem ofiarą ataków.
I chyba dlatego wciąż żyję.
Zawsze byłem czujny.
Dwa razy brałem udział w strzelaninie, w Ermicie i Tlalpan.
Przejeżdżaliśmy, a ktoś akurat okradał bankomat.
Zaczęli do nas strzelać.
Byłem w szoku,
ale poczułem presję, a mój partner powiedział:
„Zastrzel ich!”.
Dotarliśmy aż do…
To było pod 7-Eleven.
Sprawca uciekł.
Zanim się obejrzałem,
stałem na dachu Burger Kinga.
Po wszystkim czułem taką adrenalinę,
że nie wiedziałem, gdzie mój shotgun i kamizelka.
Partner powiedział mi: „Rzuciłeś tym w kolesia”.
To była obłędna akcja.
Straciłem poczucie czasu.
Gdy adrenalina mi już opadła,
zacząłem się zastanawiać, czy to było naprawdę.
- Ile? - Trzydzieści.
Nie potrzebujesz kremu, masz ciemną skórę.
- Nie spiecze się. - Właśnie.
To z powodu brata
zostałem policjantem.
Bo on wstąpił do policji.
Pamiętam, jak wracał do domu
i miał na głowie czapkę.
A może kurtkę? I pozwalał mi ją założyć.
Jako dzieciak bardzo się tym ekscytowałem.
A brat zawsze lubił dobrze wyglądać.
Był elegantem.
Podziwiałem brata.
Pamiętam, jak miał patrole w Tepito.
Wpadał potem z wizytą.
Razem z kolegami, z karabinami maszynowymi.
Byli z oddziału prewencji.
Z czasem
zaczął przyjeżdżać eleganckim SUV-em.
Razem z dziesięcioma innymi policjantami.
Przychodzili do domu i jedli z moją mamą.
Mieli na sobie mundury. Opierali swoje karabiny maszynowe
o ścianę.
Pokazywali mi je.
Uczyli mnie, jak trzymać karabin.
Kiedy skończyliśmy akademię,
przydzielono nas na komisariat w centrum.
Tam, gdzie mieszkałem.
Gdzie dorastałem, gdzie się wychowałem,
gdzie spędziłem dzieciństwo.
Poprosiłem o przeniesienie,
bo było mi ciężko.
Nie dlatego, że znałem sąsiadów,
ale dlatego, że działo się tu sporo złego.
Bałem się też, że mogą mi coś zrobić.
Albo, że jeśli zatrzymam przestępcę,
rabusia czy kogoś,
jego rodzina może się zemścić.
- Nie możesz tu stać. - Dlaczego?
- Dlaczego nie? - Nie możesz tu stać.
- Panie władzo! - Pilnuj przyjaciela.
Dostanie ci się, dupku.
Uważaj, przyjacielu.
Napij się, panie władzo.
Co tam?
Wracaj na drugą stronę.
Zarabiasz z naszych podatków…
Dość tego.
Ja płacę za te trzy jajka, które jesz co tydzień.
- Dość. - Nie słuchaj go!
Nie ma tu łazienki?
To tylko drzewo. Wszystko gra.
Nie możesz tu sikać.
Wracaj na drugą stronę.
- Cofnij się. - Chodź.
Wracaj na drugą stronę.
Dość tego. Idź już.
Zabierz go.
Nic im pan nie zrobi?
- Nie mogę. - Nie?
Ma swoje prawa.
Gdybyśmy byli w Stanach…
Mieszkam w Miami.
On leżałby na ziemi.
Błyskawicznie.
Zgadza się. Ale jesteśmy w Meksyku.
Jechałem swoim motocyklem… Uwielbiam go.
Byłem już gliną. To było kilka lat temu.
Zatrzymałem się i spytałem: „Raúl?”.
„Tak”.
„Jak się masz? Pamiętasz mnie z podstawówki?
Puszczaliśmy razem latawce na dachu”.
„Co tam u ciebie?”
„Czym się zajmujesz?”
Mówię mu, że jestem gliną.
„Wstąpiłem do policji”. A on…
„Zostałeś psem?”
„A ty?”
„Byłem na akcji, złapali mnie
i wsadzili za kratki. Odsiedziałem dwa lata”.
A musicie wiedzieć,
że to był dzieciak,
który mnie czasami bronił. A czasami ja jego.
Bawiliśmy się razem w okolicy.
Obserwowaliśmy, jak policjanci łapią jego znajomych.
Dacie wiarę?
Jako dzieci to oglądaliśmy, a teraz tego doświadczamy.
On wybrał życie przestępcy, a ja życie policjanta.
Co znowu?
Zapomniałem kluczy!
Teresa!
Spokojnie! Chodź tu.
„Partner”
to określenie, które sami wprowadziliśmy.
Przyjaźnisz się z tą osobą.
Pokładasz w niej zaufanie. To nie jest zwykły współpracownik.
Szanujesz ją jako człowieka.
Do tego stopnia,
że wytwarza się między wami więź
i zaczynacie czuć się jak para.
3. TERESA I MONTOYA
Jak to się zaczęło?
Powiem wam.
To zabawne.
Pracował na komisariacie przez jakiś czas.
Ja byłam tam od trzech lat.
- Pracowaliśmy w tym samym miejscu… - Nie widziałem cię.
…a nie widywałam go.
Gdy go pierwszy raz zobaczyłam,
nie mogłam go znieść. Poważnie, wyglądał jak pajac.
Zapatrzony w siebie. Miał się za prawdziwego ważniaka.
- W moich oczach… - To jej zdanie.
- To prawda. Miałam cię za pajaca. - Byłem przystojny.
Któregoś razu połączono nas ze sobą.
Jechaliśmy razem wozem policyjnym.
Był pełen dziewczyn, które nie miały pojęcia o pracy w policji.
Nie mówiłem o tym Alonsowi…
Jechał wozem pełnym dziewczyn.
Jechaliśmy do zamieszek.
Zaczęłam wydawać polecenia. Nic nowego.
- Ten elegant… - Wszystkich naprostowywała.
Rozpieszczały go. Jedna gładziła go po włosach.
- „Co z tobą?” - Nie powiedziałem tak.
Ale ja tak.
A one nie przestawały. Myślałam, że jest wyższy stopniem.
On dowodził, a ja siedziałam za nim,
byłam numerem dwa. Reszta to były żółtodzioby.
Obserwowałam go
i pomyślałam sobie, że się obija.
Cały dzień wisiał na telefonie
z jedną czy dwiema dziewczynami.
A pozostałe nawet palcem nie kiwnęły.
Dosłownie wchodziły mu na głowę.
Proponowały mu jedzenie.
Ważyłem 15 kilogramów mniej.
Wysłali nas do zamieszek w Cuautepec. I pojechaliśmy.
Pamiętam, jak wsiadłaś do wozu.
Widziałem cię w lusterku.
Obserwowałaś mnie.
„O cholera”.
Żartuję.
Nieprawda.
Po wszystkim
powiedziałam dowódcy:
„Zapłacę, jeśli mnie pan z nim wyśle”.
„Z tym policjantem?”. „Jasne”.
Gdy mieszkałem z poprzednią partnerką,
ciągle opuszczałem rodzinę.
W końcu się wyprowadzili.
Zamieszkałem sam.
Gdy wracałem…
przeżywałem piekło.
Widziałem pokój dziecka.
Wiodłem wcześniej inne życie.
To mi o nim przypominało.
Rozumiecie? To mi stale przypominało.
Czasem myślałem o odebraniu sobie życia.
Nie chciałem iść do terapeuty,
bo ktoś mógłby pomyśleć, że jest ze mną źle.
Gdy kończyliśmy pracę,
potrafił wypić dwa lub trzy litrowe piwa.
Miał motocykl suzuki 1000.
Stawiał butelkę, ocierał łzy…
a po wszystkim odjeżdżał, jakby się paliło.
Pędził jak szalony.
Inni policjanci mówili: „Dupek skończy martwy”.
„Ten dupek się zabije”.
Mam kilka jego zdjęć.
Jest pijany, zapłakany.
Z psem u boku.
Pytałam: „Dlaczego to robisz?”.
„Bo jestem psem”.
„Kto ci tak powiedział?”
Wtedy nie wiedziałam, że Montoya ma problemy
z powodu rozstania.
Ja byłam wtedy z tatą Brandona.
Nigdy nie szukał stabilnej pracy.
Nigdy. Przez pierwsze 13 lat życia mojego syna
ja go utrzymywałam, ja o niego dbałam, opłacałam jego szkołę.
Aż w końcu powiedziałam: „Mam cię dość.
To koniec”.
Nasze życia były do siebie podobne. Często o tym rozmawialiśmy.
Któregoś razu powiedział do mnie:
„Tkwimy po uszy w tym samym gównie.
Nasze życia są takie same.
Przeżyłem wszystko, o czym mi opowiadasz.
Ale ja jako głowa rodziny, a ty jako matka.
Ty pracujesz dla swojej rodziny.
Ja dla swojej wszystko poświęcam”.
Dwójka gliniarzy, którzy powinni dbać o prawo i porządek,
przeżywała załamanie i płakała z powodu kłopotów rodzinnych.
Mówi, że się zakochała.
Zaczęło się od drobnych prezentów,
od czekoladek.
Od rzeczy tego typu.
Liścik, w którym napisała: „Cześć, kochany. Dobrego dnia”.
Nie wie,
że zachowałem
ten i inne prezenty.
Zapłaciliśmy, by przydzielono nas do jednego radiowozu.
- 810. - P-810-S1.
Zaczęliśmy się wspierać.
Pocieszaliśmy się nawzajem. Mówiłam mu: „Nie poddawaj się”.
Dałam mu lekcję pokory i nalegałam, by zaczął czytać.
Pewnego dnia
zatrzymałem się przy sklepie, by się wpisać.
Zobaczyłem mężczyznę z różami.
Mówię do niego: „Sprzedaj mi najładniejszą, jaką masz”.
Powiedziałem Teresie: „Wpisz się w OXXO”.
Zanim…
wróciła,
położyłem różę między jej siedzeniem i bronią.
Powiedziałem: „Dziękuję za wszystko , kochanie.
Wysłuchałaś mnie i bardzo mi pomogłaś.
Ty…
ożywiłaś mnie”.
Dałam mu Sztukę wojny Sun Tzu.
Wtedy zaczął zmieniać strategię.
Mniej pił, przestał się wygłupiać.
Powiedziałam mu: „Teraz sam za siebie decydujesz.
Nie żałuj sobie. Jeśli masz na coś ochotę, jedz”.
Zaczęłam wpajać mu przepisy.
Teraz nawet potrafi doradzić.
Sporo się ode mnie nauczył.
Byłam czuła, ale czasami dawałam mu reprymendę.
Bywam surowa, ale dzięki mnie się zmienił.
Nie wiem, kiedy się ze mnie zakochał,
ale jestem niemal pewna, że teraz mnie kocha.
Sukinsyn!
Kocham cię.
Kochasz mnie?
- Powiedz, że tak. - Daj mi chwilę…
Od tamtego momentu świetnie się nam razem jeździło.
Zatrzymywaliśmy się na przekąski.
- Na jedzenie. - Kolację.
- Zaczęliśmy wspólne życie. - W La Viga.
- To był dobry moment. - Ścigaliśmy samochody.
Pamiętasz, jak wybiegłaś z samochodu, bo ktoś okradał OXXO?
Tak.
Wcisnąłem gaz do dechy pod prąd,
a ona wyskoczyła z radiowozu.
- Chciała biec do sklepu. - Do OXXO.
Co?
Zawsze to samo. Powiedziałem, że bez cebuli.
- I tak to zjesz. - Gorące.
Niech dziewczyny cię pocieszą.
Jakie dziewczyny?
Jesteś bardzo agresywna. Jestem wpatrzony w ciebie.
Jasne. A te kadetki?
Jest taka nowa. Niezła laska.
- Nowa. - Wystarczy.
- Kretyn. - Uspokój się.
Zapomniałam o napojach.
Pomocy!
Stój!
- Co się stało? - Stój!
Zaraz ci powiem. Czekaj…
Stój, dupku!
Stój!
Czekaj na wsparcie!
F4, 20 metrów od Rafinerii.
Wyskoczyła z samochodu i pobiegła z bronią w ręku.
Byłam gotowa do strzału.
Krzyczałem do niej.
- „Nie wygłupiaj się”. - „Wracaj”.
„Zginiesz przez to”.
WYJŚCIE
No dobra…
Sukinsyn!
Stój, dupku!
Nie ruszaj się!
Zatrzymaj się! Stój, dupku!
Twarzą w dół! Ręce za plecami!
Przełożeni i instruktorzy zdali sobie sprawę,
że jesteśmy w związku.
Mawiali: „Przyślijcie mi te gołąbeczki”.
„Syrena nie miga na czerwono i niebiesko. Zamiast tego błyska serduszkami”.
Przestali mówić na nas „Teresa i Montoya”.
Nazywali nas „miłosnym patrolem”.
„Gdzie miłosny patrol? Chodźcie tu”.
- Przyjęło się. - „Zapraszam”.
Tak narodził się miłosny patrol.
Odwróciłam się
i zobaczyłam policyjny wóz.
Co się dzieje?
Co się stało?
Musieli przenieść agregat.
Moment.
Dobra. Musimy zatrzymać na chwilę.
W korytarzu są przekąski.
Oczyścimy plan. Muszą coś sprawdzić.
- Mogę iść do łazienki? - Tak, śmiało.
Dobra…
Jeśli chcesz, zabierz Martinę.
Ile to potrwa?
Dziesięć, piętnaście minut. Ale mamy przekąski.
Jeśli chcesz.
Dobra.
Dobra. Cięcie.
4. PRZYGOTOWANIA AKTORA
Spójrzmy…
W marcu 2018 roku aktorzy Mónica del Cármen
i Raúl Briones rozpoczęli proces immersji
w życie meksykańskich policjantów.
Przez 101 dni przebywali w różnych akademiach,
śledzili policjantów na codziennych patrolach
i ćwiczyli, by zagrać funkcjonariuszy Teresę i Montoyę.
Raúl!
Jak się masz?
Dobrze.
Z powodu ograniczeń w akademii
nagrywali swoje doświadczenia telefonami komórkowymi.
Jestem bardzo wdzięczna,
że ta przygoda się zaczęła.
Że rozpoczęliśmy ten projekt i stworzyłam tę postać.
Że to dzieło się zaczęło.
Jedziemy do akademii.
Wyboiście.
I głośno.
Mam wrażenie,
że nikt przy zdrowych zmysłach…
nie chce być gliną w tym mieście.
Bo po co?
Spory ruch, ludzie ustawieni w formacji.
Nie wiem, co jeszcze powiedzieć, ale moje serce bije jak popieprzone.
Dziś był nasz pierwszy dzień
w akademii policyjnej miasta Meksyk.
Nie byłam zaskoczona, ale poruszył mnie fakt,
że większość ludzi
w akademii
to rdzenna ludność, osoby podobne do mnie.
Mieliśmy wiele zajęć,
o jakich nie miałam pojęcia.
Mieliśmy prawo karne dla nastolatków.
Pierwszą pomoc.
Warsztaty z ratownictwa.
Zajęcia z samoobrony i sprawności fizycznej.
Dostawaliśmy polecenia: „Ścigaj złodzieja, podnieś zwłoki”.
Jak kogoś zatrzymać.
Kogo zabrać do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Zawsze bałem się policjantów.
Nikogo nie chronią.
Gdy widzę radiowóz, nie myślę,
że mnie ochronią. Zamiast tego myślę: „Gnoje chcą nie wjebać”.
Sam nie wiem. Policja to dziwny łącznik między władzą i społeczeństwem.
Dziś było ciężko. Nie wiedziałem, czego się spodziewać.
Nie ostrzygłem się.
Stawiłem się z długimi włosami i brodą.
Bez munduru, w przeciwieństwie do innych. Już na początku podpadłem.
Nieźle dziś oberwaliśmy…
pałkami policyjnymi PR-24.
Blokowanie od góry, z boku.
Średni blok, niski blok.
Pogadałam trochę z Raúlem,
co dla nas znaczy „pałka”.
Dla cywilów i protestujących.
Dla tych z nas, którzy często byli tłumieni.
Byliśmy w El Pueblito.
To miejsce w akademii,
udawana wioska z domami i drogami.
Myślę, że te nauki
przypominają pracę aktora.
Bo choć mamy inne przedmioty,
całymi dniami symulujemy różne sytuacje.
Symulujemy konflikty.
Właśnie się obudziłem po powrocie z akademii.
Łokieć mnie strasznie boli.
Nie czuję dumy.
Rozmawiałem z zastępcą dyrektora. Mówił mi,
że wiele dzieciaków idzie do akademii
głównie dla pieniędzy.
Dają się ponieść bezwładności.
„Jestem tu, bo mi płacą”.
„Jestem śpiący, bo obudzili mnie o 5 rano”.
„Wiem, że to pewnie cenna informacja,
ale jestem zbyt leniwy”.
Nauka w akademii trwa tylko pół roku.
Zastanawiam się, jak w pół roku
mają nauczyć się być dobrymi policjantami?
Zachowywać się jak należy.
Nie zaniedbywać przepisów.
A z drugiej strony,
dobrze zrozumieć prawo.
I…
Czy sześć miesięcy wystarczy,
by przekonać kogoś niezdecydowanego,
kogo zmusiła do tego sytuacja,
że może być świetnym policjantem? Że dostanie broń,
którą może odebrać komuś życie?
Że jeśli nie zareaguje dość szybko, może zginąć?
Moje młodsze koleżanki i koledzy
dostają mnóstwo informacji,
ale nie mają okazji ich przyswoić,
zinterpretować, przetworzyć.
Wiele osób dopiero co skończyło szkołę policealną,
część jest tylko po szkole średniej.
Jeden gość się zgrywał.
Nie wiem, o co poszło.
Usłyszałem ich w drodze do jadalni.
Ten koleś mówił:
„Mam więcej pieniędzy niż wy wszyscy.
Sprawdźcie, jak nie wierzycie. Nie jęczę,
że nie dostałem wypłaty.
Sprawdźcie moje saldo.
Mam więcej, niż wy zarobicie przez rok”.
Ktoś inny krzyknął: „To co tu robisz, dupku?”.
Wszyscy zaczęli się śmiać.
„Właśnie, co tu robisz?”
Później poszliśmy na basen.
To mocno na mnie wpłynęło…
Mocno to odczułam, ponieważ…
Armando, nasz instruktor,
kazał nam skoczyć z wież
o wysokości trzech i siedmiu metrów
do wody, do basenu.
Jestem policjantem, ktoś mnie goni.
Muszę podjąć decyzję i wskoczyć do wody.
Nieważne, jak wpadnę. Nie obchodzi mnie, że jest zimno.
Nogi mi się trzęsą.
Nie chcę pokazać, że jestem przerażony.
Widzę innych. Zgrywają twardzieli.
Już mam skakać, gdy widzę, że jakiś dzieciak się cofa.
Jest przestraszony. Żartujesz sobie z innymi.
„Jak tu strasznie”.
Ale jest strasznie.
Na górze jest inaczej.
Musisz patrzyć przed siebie.
Nie widać odległości od wody,
nie można ocenić uderzenia.
Czujesz pustkę, kręci ci się w głowie.
„Raz się żyje”.
Masz wrażenie, że to trwa całą wieczność,
że nie dolecisz do wody.
I takie właśnie jest bycie policjantem.
Na rekruta.
- Na rekruta? - Tak.
Dobrze.
Wstąpiłeś do policji?
Zgadza się.
Wkładam mundur.
Wyglądam na policjanta?
Trochę. Fryzura pomaga.
Ale żeby być policjantem…
Czego trzeba?
Oprócz zdecydowania…
trzeba mieć jaja.
Przestępcy wymykają się spod kontroli.
Ufa pan policji?
Ale tak naprawdę? Nie.
Nie ufam władzy.
Przez te wszystkie nowe przepisy
przestępca wychodzi z więzienia szybciej niż zwykły obywatel.
To z powodu przepisów?
Jasne. Przez przepisy
wprowadzone przez reprezentantów.
A oni jedynie siedzą bezczynnie
i robią sobie selfie na dowód, że byli na obradach.
Policja niepokoiła pana?
Nie, na szczęście.
Nie ostatnio. Ale wiele lat temu tak.
Dlaczego?
Bo byłem muzykiem i artystą.
Raúl Briones Carmona.
David Brandon Ramírez Vega.
Robinson Amadeus Domínguez Rosas.
Mónica.
Gustavo Caballero Lara.
Daniel Figueroa Rocha.
Ruiz Valencia Carina.
Vega Luna Eric Iván. Kadet.
Do usług.
Mam 32 lata.
Dwadzieścia dwa lata.
Dwadzieścia trzy.
Mam 21 lat.
Początkowo wstąpiłem z konieczności.
I pamiętam… Mój tata też był policjantem.
Uwielbiałem jego opowieści z pracy.
Stąd pomysł, żeby zostać policjantem.
Los chciał, że w młodym wieku zostałam mamą,
więc wcześniej nie mogłam tego zrobić.
Jak w każdej pracy,
niektórzy przychodzą tu, by zabić czas.
Inni lubią być policjantami.
Z naszym społeczeństwem jest źle.
W tym kraju dochodzi do niezliczonych zabójstw kobiet.
Nie chodzi o płacę,
ale o poczucie, że komuś pomagam.
To może być obca osoba. Na tym polega praca.
Ryzykuję życie dla nieznajomego.
Boję się zostawić rodzinę,
gdyby coś mi się stało.
Ale myślę, że przychodząc tu,
utwierdzam się, że jestem gotowa na wszystko.
Przełożeni mówili, że strach też jest dobry.
Dlatego też…
wydaje mi się,
że wszyscy robimy to, choć boimy się tutejszych ulic.
TAKTYKA - HONOR - LOJALNOŚĆ
ODWAGA - HONOR - POŚWIĘCENIE
Teraz jesteśmy…
w akademii policyjnej w Ciudad Neza.
Tu panuje inna dynamika.
Zajęcia są bardziej spersonalizowane.
Jeden krok do przodu.
Teraz!
Tu jest tylko jedna grupa.
Teraz!
Dzięki temu czujemy silniejszą więź.
W tył zwrot!
Prawa flanka!
Wczoraj przed snem myślałam o tym, że to miejsce,
gdzie sporo bezbronnych osób
udaje silniejszych, zdolnych się bronić.
Stać! Policja miejska!
- Stać! - Stać! Policja miejska!
Stać! Policja miejska!
Policja miejska! Stać!
Trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, w górę!
Muszą uwierzyć, że są policjantami.
Muszą uwierzyć, że zasłużyli na mundury,
z którymi wiąże się presja.
I co dalej?
Muszą mówić stanowczo.
Ha, ha, ha!
Jak mnie to bawi
Bieg był dość intensywny.
Kolejne okrążenie…
Było nas w sumie 24.
Pomyślałem sobie o przestępcach.
„Kurwa, pewnie się z nas śmieją.
Biegamy,
wykrzykujemy jakieś bzdury.
Większość z nich to grubasy”.
Dzięki takiemu myśleniu
poczułem dumę z tej nowej grupy.
Byli niestrudzeni.
Cieszyło mnie to.
Ustawcie się.
Skupcie się na celu.
Zmieńcie cele!
Powoli.
Tylko trochę.
- Skupienie. - Skupienie!
Wszyscy…
Woody mawiał: „Gdy wyjdą na ulicę, zginą.
Idioci nawet nie wyciągają broni.
Zginą, gapiąc się w komórki.
Zginą, bo nie są czujni.
Bo są głupi.
Zginą bez honoru,
nie stawiając oporu.
Z bronią w kaburze.
Zginą, bo nie są czujni, kretyni”.
Nie przyklejajcie do drutu.
Ale…
Nie przyklejaj do drutu.
Jest jak jest.
Spójrzcie, elektroniczna tablica.
Pamiętajcie o podstawach.
Pamiętajcie o oddychaniu!
Mocniej!
Dobrze.
Nie opuszczaj.
Poprawię twoją postawę.
Dalej.
Dobrze. Teraz strzelaj.
Naciśnij, mocno.
Nie przestawaj.
Dalej!
Dasz radę!
Wdech, wydech!
- Oddychaj. - Wdech, wydech.
Skup się.
Wdech i wydech.
Jeszcze raz!
Wdech, wydech.
Jeszcze raz.
- Podnieś i celuj! - Chwileczkę.
Strzelaj!
Właśnie tak!
Jeszcze raz!
Opuść.
Wdech.
Wydech.
Wdech!
- Wydech! Do góry! Cel! - Dobrze.
Strzelaj!
- Mocno! - Mocno, Araceli!
Dasz radę!
Dlaczego zgodziłem się na ten film?
Po co mam poznawać
pracę policjantów?
Nie chcę być gliną.
Nie będę udawał, że to fajna zabawa.
Może ten cholerny dziennik nawet nie trafi do filmu.
Co znaczy bycie gliną?
Jak się czujesz, gdy cię obrażają?
Jak się czujesz w towarzystwie więźniów?
Jak się czujesz, gdy ktoś ucieka?
Jak się czujesz, gdy masz przed sobą duże sumy pieniędzy?
Po co ta przemoc?
Kiedy sytuacja tak wymknęła się spod kontroli,
że akademie
desperacko zaczęły przyjmować rekordowe liczby rekrutów?
Desperacko potrzebują policjantów.
Bo giną.
Ale ja nie zostanę policjantem.
Nie będę prawdziwym policjantem.
Nie dam się zastrzelić.
Powiedzą jedynie: „Akcja! Cięcie!”.
I tyle. Potem się wyluzuję i napiję kawy.
Nie przejmuj się.
Akcja!
Dzień dobry.
Tutaj!
Dzięki.
Tutaj.
Nie jesteśmy Supermanami,
więc musimy uważać.
Zawsze ktoś na nas czeka.
Przeżegnam się.
Przyjęłam…
Niech wszystko będzie dobrze.
…srebrny samochód, model z 2011 roku.
- Wszyscy patrzą. - Myślą, że to dziwne.
Pewnie myślą, że dali nam takie kamery,
żebyśmy byli grzeczni.
Żebyśmy nie kradli.
Co takiego? Nie kradniemy.
To co innego.
Baza, poprowadzę cię. Jesteśmy na 110.
Co myślisz?
Lubisz policję?
Nie wiem. To trochę dziwny świat.
Tak, to dziwny świat.
Szczerze mówiąc, bałem się was.
Nadal się boję.
Ludziom ciężko było znów zaufać policji.
To popieprzone.
Jako dziecko myłem radiowozy w Cuajimalpie.
Rozumiem.
- Poznałem tam wielu gliniarzy. - Zaciekawiłeś się.
Szczerze mówiąc,
zawsze byli dla mnie mili.
- Byli uprzejmi. - Tak.
- Super. - Dawali mi śniadanie.
I niezłe napiwki.
Od tamtej pory postrzegałem ich…
jako byt, który dobrze mnie traktował.
Jasne.
Później moja opinia zaczęła się zmieniać.
Odnośnie policji.
Dlaczego?
Spotykałem gliniarzy, którzy źle wykonywali swoją pracę
albo wypuszczali przestępców.
Widziałem policjanta i nie czułem…
- Zaufania. - Właśnie.
Bałem się.
- Nie jesteśmy tacy sami. - Zawsze…
Zgadza się.
Są dobrzy i źli gliniarze.
Jak cywile. Są dobrzy i źli.
Tak już jest.
Nikogo nie obchodzi śmierć gliny.
Ale nie waż się zabić przestępcy, bo rozpęta się piekło.
Cała dzielnica od razu cię ściga.
Próbujesz go zatrzymać.
Może być najgorszym z najgorszych,
ale sąsiedzi to jego przyjaciele.
Wychodzą i próbują cię pobić.
Albo nawet zabić. Kto się poskarży? Nikt.
Ani media,
ani obrońcy praw człowieka.
Nikogo nie obchodzi śmierć policjanta.
Nie boisz się,
że trafisz na strzelaninę?
Pytam, bo chyba pochodzisz z porządnej rodziny.
Nie stłukłabyś nawet talerza.
Poważnie.
Nie masz charakteru, by być dobrym gliną.
Nie?
Czuję,
zwłaszcza podczas inspekcji,
czuję stres,
że zrobię coś źle albo że nawalę.
Dlaczego?
Myślisz, że przestaną cię szanować?
A ty nie czujesz, że ludzie cię nie szanują?
- No tak. - Właśnie.
Tutaj plują na ciebie, biją.
Nieustannie obrażają.
Do dyspozytora.
Dyspozytor?
- Ile masz lat? - Trzynaście.
Trzynaście?
Gdzie twoja mama?
Jesteś jej siostrą?
Gdzie twój tata?
To tata połamał jej żebra.
Dlaczego? Dlaczego cię uderzył?
Dziewczyna twierdzi, że mama sprzedała ją mężczyznom.
- To prawda? - Zgłasza też gwałt.
Między innymi.
Wiesz, dlaczego nas wezwały?
Żebyśmy je stąd zabrali.
Nie chcą tu zostać.
Musisz powtórzyć im wszystko,
co mi powiedziałaś, żeby ci pomogli.
Dobrze?
- Zabierzesz je? -Tak.
- Tak? - Zabiorę je.
Dzięki.
Już dobrze.
Możesz sobie wmawiać, że dobrze pomagać ludziom,
ale w tej sytuacji…
co czujesz w głębi serca?
Ludzie, którzy zachowują się agresywnie,
którzy są głośni, krzyczą i obrażają,
gdy widzą, że płaczesz,
pomyślą, że jesteś słaba.
I wykorzystają to.
Musisz być silna.
Chyba tak.
Gdy widzę małe dziecko,
ranne lub martwe,
to na mnie wpływa.
- Tak. - To nieprzyjemne.
Dlaczego? Bo myślisz o swojej rodzinie.
Jestem José de Jesús Rodríguez Hernández.
Znany jako Montoya,
w życiu publicznym.
Dwa razy brałem udział…
w strzelaninie, w Ermicie i Tlalpan.
Przejeżdżaliśmy, a ktoś akurat okradał bankomat.
Proszę.
Więc powiedz…
Kim jestem?
„Kim jestem?”
„Jestem María Teresa Hernández Cañas.
Obecnie…
jestem funkcjonariuszką policji.
Służę w policji od 17 lat”.
„Powiedziałam mamie, że mam dość…”
„Powiedziałam mamie…”
„Oszalałaś. Przez rok nic nie robiłaś”.
„Powiedziałam mamie, że…”
„Przez rok nic nie robiłaś”.
„Powiedziałam mamie, że mam dość i idę do policji”.
„Oszalałaś. Twój tato się wkurzy”.
„Skoro chce, żebym pracowała, to będę. Ale sama wybiorę pracę”.
Nie miałam dzieci, w przeciwieństwie do innych policjantek.
Wtedy byłam jedną z młodszych. Nazywali mnie „maleństwem”.
Zapewniam, że spośród wszystkich policjantek w mieście Meksyk,
dziewięćdziesiąt procent to samotne matki.
Niemal wszystkie.
Policjanci są jak aktorzy.
Możemy zgrywać silnych
albo słabych.
W granicach rozsądku.
Nie tworzymy fantazji.
Gdy zakładasz mundur, bierzesz na siebie dużą odpowiedzialność.
Musisz oddać się roli w stu procentach. Właśnie o tym mówiłem.
Gubisz się w tym.
Mamy tysiąc twarzy.
- „W moich oczach…” - „To jej zdanie”.
„To prawda”.
- „Miałam cię za pajaca”. - „Byłem przystojny”.
„Któregoś razu połączono nas ze sobą.
Jechaliśmy razem wozem policyjnym.
Był pełen dziewczyn, które nie miały pojęcia o pracy w policji”.
„Nie mówiłem o tym Alonsowi…”
Mawiali: „Przyślijcie mi te gołąbeczki”.
„Syrena nie miga na czerwono i niebiesko.
Zamiast tego błyska serduszkami”.
Przestali mówić na nas „Teresa i Montoya”.
Nazywali nas „miłosnym patrolem”.
- Co? - Moment.
- Coś ci zrobiłem? - Nie.
5. KONIEC MIŁOSNEGO PATROLU
Smacznego.
Wciąż jesteś głodna?
Nie mieli nic zimniejszego.
O kurwa.
Powiedziałem kolesiowi, że jeśli znowu spróbuje,
skopię mu tyłek.
…srebrna furgonetka z oznaczeniami…
Zostań tu.
Ilu osób trzeba, by przestawić kilka motocykli?
…przyciemniane szyby…
Wszystko gra.
Skopię ci tyłek, jeśli zjesz te lody.
Spójrzcie, jakie ciosy zadaje mistrzyni.
Rozłożyła ją.
Zaatakowała twarz
i potem usiłowała ją złapać.
Dobry wieczór.
María Teresa Hernández,
funkcjonariuszka policji z rejonu Coapa.
- Jak mogę pomóc? - Co to ma być?
Nie rozumiem.
Blokujecie publiczną ulicę.
Każę im je przestawić. Nie ma problemu.
Zadzwonię po wsparcie do wydziału transportu,
by usunęli motocykle i wypisali mandaty.
- Zignorowaliście prośby. - Co jest?
- Nic. - Dobry wieczór.
- Co tam? - Wszystko gra?
Tak, dzięki.
Komendant Rueda zna nasz klub.
Wie, że nie sprawiamy kłopotów.
Co pani pisze?
Spiszę tablice rejestracyjne…
- Dlaczego? - Bo…
Nie pierwszy raz każę wam je przestawić.
Nie słyszałem żadnych skarg.
Patrolujemy ten rejon
i w przeszłości proszono was…
- Nie było skarg! - To nie pierwszy raz.
Nigdy nie… Teraz ja mówię!
Aż do dziś nie było żadnych skarg. Myślę, że chcecie wyciągnąć z nas kasę.
- To nie pierwszy raz. - Prosiła cię o pieniądze?
Nie, mówiłem jej…
Powiedz, jeśli prosiła.
- Nie, mówiłem jej… - Nie.
Pokaż, że masz jaja. Prosiła o kasę?
Tak, prosiła o pieniądze.
No i proszę.
Masz nas za idiotów? Nie sądzę.
- Wiesz, kim jestem? - Nie.
Jestem kongresmenem.
Nie obchodzi cię, że jestem kongresmenem?
- Zobaczymy. - To nie jest konieczne…
Nie waż się grozić ani podnosić głosu!
Nie odwracaj się ode mnie.
Jebana Indianka!
- Masz przejebane! - Proszę pani.
Musi pani pogarszać sprawę?
Potrzebna pomoc medyczna przy Chaparrita i Corrido del Norte…
Ranna kobieta…
C-4 do dyspozytora.
Dziękuję, że przyjechałeś.
- Przepraszam za kłopot. - Nie ma sprawy.
To jakiś ważniak.
Odwróciłam się i zobaczyłam policyjny wóz.
Przyjechał mój przełożony.
Podszedł do szefa.
Szef spytał: „Nie pouczyłeś tej panny?
Nie wie, jak się zwracać do ludzi”.
Przywitałam się, a on:
„Nie mów tak do mnie.
Wiem, że wymuszasz od nich pieniądze.
Kamera zarejestrowała, jak bierzesz kasę”.
A ja na to: „Skoro mnie nagrali,
po co ta kłótnia? Proszę to zgłosić.
Proszę oskarżyć mnie o wymuszenie i zobaczymy, co dalej”.
Nasza zmiana dobiegła końca…
Wsiedliśmy do radiowozu i pojechaliśmy na posterunek.
Policjanci przy wejściu zapytali nas:
„Co wy, kurwa, zrobiliście?”. Byliśmy zaskoczeni.
Wszyscy już wiedzieli o całym zajściu.
Kim jesteś?
- Kim ja jestem? - Kim jesteś?
Jestem María Teresa Hernández Cañas.
Obecnie jestem funkcjonariuszką policji.
Służę w policji od 17 lat.
Co jeszcze mogę powiedzieć?
- Ile masz lat? - 34.
Mam 34 lata.
Powiedz mi, jakie były konsekwencje…
incydentu z motocyklistami?
Wciąż ponosimy konsekwencje tamtej afery.
Odebrali nam radiowóz.
Według nas to niesprawiedliwe.
Robiliśmy swoje.
I tak nam za to odpłacili.
Ale pomijając tę karę…
poczułam się oszukana.
Jak się nazywasz? Nie podałeś mi nazwiska.
José de Jesús Rodríguez Hernández.
Znany jako Montoya, w życiu publicznym.
Czy to był koniec „miłosnego patrolu”?
Tak, to był koniec.
Ale pomijając to,
my wykonywaliśmy swoją pracę.
A inni zaczęli…
wywierać na nas presję.
Z zemsty.
Oddelegowali Montoyę
na Periférico i San Antonio na ponad miesiąc.
Za mostem. Nic tam się nie dzieje.
Próbowali zawiesić Teresę.
Grozili jej, nękali ją w ministerstwie.
Próbowali zmusić ją do odejścia.
To było piekło.
Wysłali mnie cztery rejony dalej.
Miałam patrolować ulicę,
na której nic się nie działo.
Nie było tam nawet łazienki.
Poszliśmy z tym do komendanta.
„Co się dzieje? Odebrano nam przydział. Nieustannie ponosimy konsekwencje.
Jak długo jeszcze?”.
Odpowiedział: „To nie moja decyzja. Rozkaz z góry. Dopóki nie pękniecie”.
Komendant powiedział mi:
„Zmienię ci przydział, ale ona tam zostanie, póki nie pęknie”.
Odpowiedziałem: „Jeśli tak się stanie, zapłacicie mi za to”.
„Jeśli góra mnie nie słucha, będę musiał poszukać innego rozwiązania”.
Policjanci są nieustannie narażeni.
Nie mamy żadnych gwarancji.
Brak ochrony ze strony dowództwa i społeczeństwa.
Czasem, jak już mówiłem,
wstydzę się powiedzieć, że jestem policjantem.
Ze strachu przed tym, jak ludzie mnie potraktują.
Dlatego mówię żonie i kolegom,
że mam dość policji.
Jesteście tylko ofiarami?
Właśnie.
Dobre pytanie.
Myślimy tylko o sobie.
Jesteśmy głupcami.
Krytykują policję za korupcję.
Krytykują,
mówiąc, że policjanci…
często nadużywają władzy.
Ale nie zastanawiają się, dlaczego to robimy.
Niektórzy koledzy mówią:
„Wiesz co? Nie zrobię tego, bo będę miał kłopoty”.
„Nie chcę mieć kłopotów”.
„Nie lubię brać pieniędzy”.
„Nie lubię wymuszać”.
Ale wielu to robi. Wymuszają pieniądze,
proszą o pieniądze.
Okazyjnie.
Korupcja nie ma końca.
Kto na tym korzysta? Chyba każdy.
Cywile, funkcjonariusze, przełożeni.
Jeśli cywil nie zatrzyma się przed znakiem stopu,
jeśli narusza w jakiś sposób prawo
lub zostaje zatrzymany,
czasem, by uniknąć rozprawy sądowej,
woli zapłacić.
Policjant nie musi prosić.
Cywil wie, że popełnił wykroczenie.
Samemu to proponuje.
Jeśli od początku zmiany wiesz, czego potrzebujesz,
mówisz sobie: „To moja szansa”.
Wszystko idzie w parze, bo pieniądze od cywila
przekazuję przełożonemu, on komendantowi, i tak dalej.
Potrzeby każdego są zaspokojone.
KADET
Dziennie potrzebuję co najmniej 400 peso,
by móc pracować.
Dziesięć peso dla rusznikarza.
Dlaczego? Bo jeśli chcę dostać kamizelkę,
którą założę na ulicę, chcę, żeby była czysta.
Jeśli nie zapłacę, dostanę znoszoną.
Jeśli chcesz dostać dobry pistolet… Osobiście wolę Pietro Berettę.
Kolejne dziesięć peso.
Dziesięć peso dziennie to nic.
Jeśli chcesz mieć radiowóz, musisz zapłacić dyspozytorowi.
Nauczcie się zasad.
Zarabiam około 1100 peso co dwa tygodnie.
Utrzymaj za to rodzinę.
Zapłać za jedzenie, za transport.
Za podstawowe potrzeby.
Oddałbym wszystko,
by być policjantem, jakim byłem.
By budzić się i iść z radością do pracy.
Chcieć…
Chcieć pomagać.
Jestem rozczarowana.
Kariera w policji nie spełniła moich oczekiwań.
Skoro płacą mi niezależnie od tego, co robię,
to po co mam się starać? Taka jest prawda.
Po całym dniu w pracy, którą zacząłem z miłości
do sprawiedliwości,
sprawiają,
że całkiem nią gardzę.
Przez te 17 lat
najlepiej było w akademii.
To piękne i intensywne doświadczenie.
Kiedyś uwielbiałam ćwiczenia
i wykonywanie rozkazów o 5 rano.
Kiedyś spoglądałam w górę z dumą.
Widziałam na horyzoncie wzgórza, nic więcej,
i miałam ochotę płakać.
Nie ze smutku, a z radości. Czułam się cudownie.
Na egzaminach musieliśmy zdać
testy ze zdecydowania.
Moi koledzy z grupy mówili:
„Zdałaś już test ze sprawności fizycznej.
Został już tylko ostatni”.
Mówiłam: „Nie skoczę. Nie umiem pływać”.
Obwiązywali cię cienką liną i kazali skakać.
Kluczem jest zdecydowanie.
Nie musisz pływać, musisz okazać zdecydowanie.
„Gdy wskoczysz, wyciągniemy cię”.
Ale to było kłamstwo, bo czekali, aż prawie utonąłeś,
zanim cię wyciągali.
Dalej!
Gdy wpadłam do wody, cała się trzęsłam.
Bałam się, czułam strach.
Gdy strach w końcu ustąpił,
byłam zadowolona z siebie. Skoczyłam.
Gdy powiedziałam o tym w domu, nie wierzyli mi.
Pokazałam im siniaki.
Cieszyłam się, że to zrobiłam.
Nadal pracujemy.
Dbamy o siebie nawzajem.
Każdego dnia mówię mu, że go kocham i podziwiam.
On mi mówi, że to czuje, ale ja chcę to mówić.
No i co?
Jesteśmy razem.
Myślimy o odejściu,
rozważamy różne opcje. Jesteśmy tu sami.
No i co?
Zimą 2019 roku Teresa i Montoya
odeszli z policji miasta Meksyk.
Napisy: Michał Urbaniak