Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎("คุณจะได้ยินเสียงไซเรน)
‎(ดังเข้ามาใกล้คุณมากขึ้นเรื่อยๆ)
‎(จงภาวนาว่าเสียงนั้นไม่ได้ดัง)
‎(เพื่อมาหาคุณในคืนนี้")
‎(ร้อยตำรวจตรีดาเนียล อาลาตอร์เร)
‎(ผู้ชนะการประกวดกวีตำรวจภูมิภาคครั้งที่สาม)
‎บ้านเลขที่ 25 ซี 4 เรียกศูนย์สั่งการ
‎ศูนย์สั่งการ ฉันแจ้งแล้วว่า
‎แทงโก้ 45 ‎กำลังไปยังที่เกิดเหตุ 16 ที่ปาลาซีโอ
‎เจ้าหน้าที่ในทีมก็ไปกับแทงโก้ 41 ด้วย
‎เป็นหน่วยเดียวที่กำลังเดินทางไป…
‎พวกเขาขอความช่วยเหลือผม ‎หญิงอายุ 52 ปีกับลูกชายของเธอ
‎ถูกผู้ชายสองคนขี่มอเตอร์ไซค์ตาม
‎ใกล้ซูเปอร์มาร์เก็ตเอาร์เรรา
‎จะถึงในสองนาที
‎ชายคนหนึ่งมีสติ อีกคนหมดสติ อายุ 23 ‎โลเปซกับฟลามิงโกส
‎ขอกำลังเสริมด้วย 81
‎อีกห้านาทีเข้าไปข้างในแล้วแจ้งด้วย
‎ซี 4 จากศูนย์เปร์ล่า
‎แปดศูนย์เก้า แจ้งตำแหน่งของคุณด้วย
‎แปดศูนย์เก้า ตำแหน่งของคุณ
‎นี่ 809
‎แจ้งตำแหน่งของคุณด้วย 809
‎ฉันอยู่ที่อูซกาโร
‎ใกล้ถึงทางแยกมิสเตริโอส
‎พวกเขาขอรถพยาบาลไปที่กอนสตันเซีย
‎กอนสตันเซียอะไรนะ
‎เขตเจ็ด กอนสตันเซีย ‎ชั้นสอง ประตูสาม ห้องเอฟ
‎อีกห้านาที ฉันกำลังมุ่งหน้าไปที่เค 100
‎สองคัน ผมอยู่คันที่สาม
‎เขากำลังไปทางปอร์ตาเลส และ…
‎สองคัน มีไฟไหม้
‎มีไฟไหม้ที่ปัสติซัลด้วย
‎ดูเหมือนจะมีการระเบิด
‎ให้ตายสิ
‎มีหน่วยจากกาชาด
‎ก้าวขึ้นไปบนทางเท้าด้วยค่ะ
‎ไอ้งั่งเอ๊ย…
‎ผมจะบอกทางให้ ไชเนลีตัดซาน คริสโตบัล
‎พวกเขาแจ้งเราว่ามีเหตุต่อสู้ 252 ‎พวกเขาไม่อยู่ที่นั่นแล้ว กำลังตรวจสอบ
‎ขึ้นไปยืนบนทางเท้าด้วยค่ะ
‎หน่วยสายตรวจ พวกเขาขอให้ฉันหาดูว่า
‎มีเบอร์โทรสายด่วนต่อต้านการลักพาตัวไหม
‎สามสี่ ก่อนถึงมาราวิยา
‎สวัสดีครับ คุณตำรวจ
‎สวัสดีค่ะ นี่ใช่บ้านเลขที่ 25 กอนสตันเซียไหม
‎ใช่ครับ รถพยาบาลกำลังมาเหรอ
‎ศูนย์สั่งการ นี่ 809
‎ฉันอยู่ที่เค 100 บ้านเลขที่ 25 กอนสตันเซีย ‎ฉันจะไปทำการตรวจสอบ
‎โค้กเจ็ดไปที่ 41 โปซาดา
‎โอเค บิกตอร์ 44 ‎แจ้งว่ามีผู้เยาว์อยู่กับพวกเขาด้วย
‎ที่ร้านขายยา ยืนยันด้วย
‎ฉันจะยืนยันในอีกห้านาที
‎ที่ 40 อาเวนิดา โอโช ในลาส อากีลาส
‎พวกเขาขอ 12 ผ่านเน็ตเวิร์กท้องถิ่น
‎พวกเขาแจ้งว่ามีรถกระบะพุ่งชนร้านเสื้อผ้า
‎ฉันคุยกับผู้หญิงที่เป็นเจ้าของร้านแล้วตอนมาถึง
‎เธอบอกว่ารถกระบะฟอร์ดสีน้ำตาลพุ่งชน
‎พวกเขาตกลงกันได้แล้ว
‎ไม่มีข่าวเพิ่มเติม อีกห้านาทีรายงาน
‎ศูนย์สั่งการ นี่ 809
‎ฉันยืนยันได้ว่าต้องการหน่วยแพทย์ด่วน
‎ศูนย์สั่งการ นี่ 809
‎ยืนยันว่าต้องใช้หน่วยแพทย์ที่เค 100
‎กอนสตันเซีย เลขที่ 25 ต้องการหน่วยแพทย์ด่วน
‎ขึ้นไปอีกห้าถึงแปดเมตร ทุกหน่วยอยู่ที่ 29
‎มาถึง…
‎สวัสดีครับ คุณตำรวจ
‎สวัสดีค่ะ
‎เรารอมาสองชั่วโมงแล้ว
‎พาฉันไปที่บ้านหน่อยได้ไหมคะ
‎ได้ค่ะ แต่รถพยาบาลกำลังมาเหรอ
‎ก็อย่างที่บอกค่ะ ฉันขอหน่วยแพทย์ไปแล้ว
‎- มันกำลังมา ‎- เราต้องการรถพยาบาล ไม่ใช่สายตรวจ
‎ไปสิ มันแย่มากเลย
‎เรากำลังรอรถพยาบาล
‎- ที่นี่แหละ ‎- เราไม่ได้ขอรถตำรวจ
‎เราขอรถพยาบาล ‎เราโทรแจ้งตั้งสองชั่วโมงแล้ว
‎พวกเขาพูดว่าอะไร
‎อะไรนะ
‎ว่าไง
‎ไม่มีอะไรเหรอ
‎คุณจะช่วยเราหรือเปล่า
‎ช่างหัวมัน
‎ฉันแค่อยากเห็น
‎นี่ เดาซิอะไร
‎ฉันมีปัญหาหนักเลย
‎ฉันอยู่กับผู้หญิงที่กำลังคลอดลูก ‎และหน่วยแพทย์ก็ยังไม่มา
‎ขอเบอร์ส่วนตัวยัยนั่นหน่อย
‎คนที่ศูนย์สั่งการน่ะ
‎และพยายามติดต่อหน่วยแพทย์ด้วย ‎เร็วเข้า นี่เรื่องร้ายแรงนะ
‎มันรู้สึกแย่มากเลย
‎หายใจลึกๆ
‎ศูนย์สั่งการ นี่ 809 เกิดอะไรขึ้นกับหน่วยแพทย์ ‎ที่ขอให้มาบ้านเลขที่ 25 กอนสตันเซีย
‎ศูนย์สั่งการ ตอบด่วน ผู้หญิงอาการหนักมาก
‎เพื่อนบ้านก็โกรธเหมือนกัน ‎เกิดอะไรขึ้นกับหน่วยแพทย์
‎ฉันเข้าใจว่าเป็น 142 ถนน 15 เลขที่ 12
‎มันคือเหตุ 29 ระหว่างเพื่อนบ้าน
‎ติดต่อดาเนียล การ์เซีย เปเรซ
‎หมายเลข 200 จะไปถึงที่นั่นใน 11 นาที
‎และ 114 อัลฟ่าและ 146 ก็ไม่ใช่ 91 แล้ว
‎หายใจลึกๆ ค่ะ คุณ หายใจลึกๆ
‎นั่นแหละ หายใจลึกๆ
‎ดีมาก นั่นแหละ
‎- มันจบแล้ว ‎- ใจเย็นๆ ไว้
‎ในโรงเรียนตำรวจ เราไม่มีวิชาปฐมพยาบาล
‎หรือการฝึกทางการแพทย์
‎ฉันคิดว่า "ฉันจะทำยังไงดี"
‎ฉันเลยคุยกับคุณผู้ชายตรงๆ
‎ฉันพูดว่า "ค่ะ ฉันมีถุงมือ"
‎เพราะฉันมักจะพกอุปกรณ์ที่ซื้อมาเอง
‎และฉันก็พยายามพกมันติดตัวไว้ตลอดเวลา
‎ฉันพูดว่า ‎"ฉันมีถุงมือนะ แต่ฉันต้องบอกคุณตามตรง
‎ฉันไม่มีความเชี่ยวชาญทางการแพทย์อะไรเลย"
‎"ไม่เอา เรียกรถพยาบาลมา!" ‎ฉันพูดว่า "ฉันขอไปแล้ว แต่ฉันไม่ใช่คนตัดสินใจ"
‎"หน้าที่ของฉันคือหาตำแหน่ง
‎และยืนยันว่ามันเป็นสถานการณ์จริง ‎พวกเขาจะได้ส่งรถพยาบาลมา"
‎- เด็กออกมาแล้ว ‎- นั่นแหละ เบ่งค่ะ อย่างนั้นแหละ
‎ใกล้แล้ว
‎นั่นแหละ
‎อย่างนั้นแหละ
‎เบ่ง!
‎นั่นแหละ
‎- ใกล้แล้ว ‎- เด็กออกมาแล้ว
‎อย่างนั้นแหละ เบ่ง!
‎นั่นแหละ คุณผู้หญิง อย่างนั้นแหละ
‎นั่นแหละ ที่รัก คุณทำได้นะ
‎อย่างนั้นแหละ ที่รัก
‎นั่นแหละ
‎ใกล้แล้ว
‎เบ่ง ที่รัก
‎อย่างนั้นแหละ
‎- คุณรู้สึกไหม ‎- มันจบแล้ว
‎ใจเย็นๆ ดูสิ เสร็จแล้ว
‎มันมาถึงจุดที่ฉันเห็นเลือดเยอะมาก
‎สายสะดือและก็ทุกอย่าง
‎ที่ฉันคิดได้แค่อย่างเดียวคือหยิบโทรศัพท์
‎เพราะสามีฉันเลิกงานแล้ว
‎ฉันเลยโทรไปบอกเขาว่า "รู้อะไรไหม"
‎"ฉันกำลังช่วยผู้หญิงคลอดลูก ‎เรียกรถพยาบาลให้ที" "ไม่นะ คุณบ้าหรือเปล่า"
‎ฉันได้กำลังเสริมจากสามีฉัน
‎แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ร้องโอดโอยอีก ‎"ฉันทนเจ็บไม่ไหวแล้ว!"
‎ฉันคิดว่า "คุณคลอดลูกแล้ว คุณต้องการอะไรอีก"
‎ฉันพูดว่า "เอาหม้อมา" ‎เขาถามว่า "เอามาทำไม"
‎"รกทำให้เธอเจ็บปวด มันยังไม่ออกมา"
‎ฉันพูดว่า "ต้องขอโทษด้วยนะ
‎ฉันไม่แน่ใจว่านี่มันถูกสุขอนามัยหรือเปล่า ‎แต่เราต้องใช้มัน"
‎"ได้ครับ คุณตำรวจ"
‎ฉันพูดว่า "ถ้าคุณอนุญาตฉัน ‎มันมีความเสี่ยงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยนะ"
‎"ถ้ามันได้ผล เราก็โอเค
‎แต่ถ้าไม่ได้ผล มันจะเป็นความรับผิดชอบของฉัน
‎เพราะฉันไม่ควรตัดสินใจทำมันตั้งแต่แรก"
‎แล้วเขาก็หยิบกรรไกรเด็กเล่นมาให้ฉัน
‎ฉันพูดว่า "ฉันใช้มันตัดนี่ไม่ได้หรอก"
‎"งั้นอะไรล่ะ"
‎ฉันจำได้ดีอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
‎รถพยาบาลมาถึงตอนตีหนึ่งห้าสิบนาที
‎ในที่สุดหน่วยแพทย์ก็เข้ามา ‎ทุกคนพากันด่าพวกเขา
‎และก็ผลักพวกเขาจนแทบจะเข้าไปไม่ได้
‎พวกเขาพูดว่า "เด็กเกิดแล้วนี่" ‎ฉันตอบว่า "ใช่"
‎พวกเขาพูดว่า ‎"เด็กเกิดแล้ว คุณจะให้เราทำอะไร"
‎แต่ก็นะ พวกเขาหันกลับมาแล้วพูดว่า ‎"รกอยู่ไหน"
‎ในหมู่พวกเรา ใครๆ ต่างก็รู้ดี
‎เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ทะเลาะกันเรื่องรก
‎เพราะพวกหมอใช้มันทาหน้าพวกเขา
‎"เอารกมาให้ฉัน" ‎ฉันพูดว่า "คุณเอามันไปไม่ได้ ฉันจะเอาไปเอง"
‎พวกเขาอยากอุ้มฉันเลยตอนฉันออกไป
‎"ขอบคุณมาก คุณตำรวจ" ‎"ยินดีด้วยนะ"
‎พวกเขาเอากาแฟกับขนมมาให้
‎ผู้หญิงคนนั้นโทรมาบอกฉันว่า
‎"คุณตำรวจ ฉันอยากบอกคุณว่าสามีฉันกับฉัน
‎ตัดสินใจตั้งชื่อลูกสาวว่าเตเรซา"
‎ฉันพูดว่า "ไม่นะ ฉันเกลียดชื่อฉัน ‎คุณทำแบบนั้นกับเธอได้ยังไง"
‎ฉันชื่อมาเรีย เตเรซา เอร์นันเดซ กัญญัส
‎ฉันทำงานอยู่ที่กรมตำรวจมา 17 ปีแล้ว
‎และฉันก็อายุ 34 ปี
‎(ตำรวจ)
‎(กองกำลังสหพันธรัฐ)
‎(ปลุก 16:37)
‎นาตาชา
‎ตอนที่ฉันเริ่มงาน ฉันไปที่โมเรโลส
‎ซึ่งอยู่ที่นั่นในเตปิโต ‎ตอนแรก ฉันถูกส่งไปเพื่อเป็นการลงโทษ
‎เจ้านายคนหนึ่งส่งฉันไป ‎เธอบอกว่าฉันต้องเรียนรู้เรื่องความนอบน้อม
‎เพราะฉันรู้สึกว่าตัวเองดีเลิศ
‎ฉันพูดว่า "คุณไม่เคารพตัวเองเลยนะ"
‎เธอเลยส่งฉันไปที่โมเรโลสเป็นการลงโทษ
‎วันที่สี่ เราแวะจอดที่ ‎ถนนเอเฮ 1 และซีร์กุนบาลาซีออน
‎และก็เดาซิว่าอะไร
‎มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งโผล่มา ‎เป็นรถสกู๊ตเตอร์สีแดง
‎มันมาจอดข้างๆ รถตำรวจ
‎จอดอยู่ข้างๆ รถเลย
‎เขาพูดว่า "ผมจะบอกให้ว่าคุณต้องทำยังไง"
‎เขาพูดว่า "วันนี้ผมจะปล้นเตโนชติลาน" ‎ฉันไม่รู้ว่าเขาพูดถึงถนนเส้นไหน
‎"ผมขอเตือนนะ ผมจะยิงคุณให้เละ ‎ถ้าผมเห็นรถสายตรวจของคุณจอดอยู่ที่นั่น"
‎"ผมเตือนคุณแล้วนะ คนสวย ตอนนี้คุณรู้แล้ว"
‎ฉันรู้สึกกลัวจนตัวสั่นไปหมด
‎ฉันคิดว่า "เราจะทำยังไงดี"
‎เขาเตือนเราจริงๆ เหรอว่าเขาจะปล้นที่นั่น
‎ฉันรวบรวมความกล้า ‎ที่จะไปหาหัวหน้าและพูดว่า
‎"เจ้านายคะ ฉันต้องคุยกับคุณ นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น"
‎"เขาขู่ฉัน และตอนนี้ฉันก็กลัว"
‎"ฉันเพิ่งมาถึง แต่พวกเขาก็รู้จักฉันแล้ว"
‎เขาหัวเราะ และก็พูดว่า "คุณโดนแกล้งแล้วละ"
‎ฉันบอกเขาว่า "หัวหน้าคะ คุณจะทำให้ฉัน ‎ต้องชดใช้นะ ถ้าพวกเขาปล้นจริงๆ"
‎เขาพูดว่า "ไม่หรอก สาวน้อย ที่นี่ในโมเรโลส
‎ในโรงพักนี้ เราไม่สนใจ"
‎ฉันพูดว่า ‎"ทำไมล่ะคะ หัวหน้า มันเป็นการปล้นนะ"
‎เขาพูดว่า "รู้ไหมว่า ‎พวกเขาปล้นชาวจีนสัปดาห์ละกี่ครั้ง"
‎"ผมคงช็อกแน่ถ้าพวกเขาโดนปล้นไม่ถึงสิบครั้ง"
‎"พวกนั้นเอาพวกเขา ซ้อมพวกเขา ‎แล้วก็กวาดของไปจนเกลี้ยงห้องเก็บของ"
‎"แล้วไงคะ หัวหน้า"
‎"พวกเขาไม่เคยแจ้งความ ‎ทุกอย่างเป็นของเถื่อน"
‎"เห็นไหม คุณได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทุกวัน"
‎มีคนทุกแบบอยู่ในกรมตำรวจ
‎เช่นเดียวกับที่มีตำรวจดีๆ มากมาย ‎ที่มีเจตนาดี
‎คนที่ออกไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างถูกต้อง
‎และก็มีตำรวจอีกมากมายที่อาจคดโกง
‎หรือคนที่ไม่มีอาชีพการงาน ‎ในชีวิตพลเรือนของพวกเขา
‎และเห็นข้อได้เปรียบของการเป็นตำรวจ
‎มันมีผลกับฉันเวลาที่ฉันเห็น
‎รายงานข่าวพวกนี้วิจารณ์เรา
‎ในฐานะตำรวจ บางครั้งมันก็น่าโมโห
‎ฉันพูดว่า "ไม่นะ เราโดนเผาอีกแล้ว"
‎แต่ความจริงก็คือ ในฐานะตำรวจ
‎คุณสนับสนุนทุกอย่างนั้น
‎อะไรอีกล่ะ
‎ผมลืมกุญแจ
‎ถ้าฉันออกไปแล้วล่ะ
‎ผมก็จะพังประตูเข้าไปไง เหมือนในหนัง
‎- เร็วเข้า ฉันยังไม่ได้พาหมาไปเดินเล่นเลย ‎- เดี๋ยวผมพามันไปเอง
‎- ฉันเอาซุปไว้ในเตาอบนะ ‎- ผมจะพามันไปเดินเดี๋ยวนี้เลย ไม่ต้องห่วง
‎(1. เตเรซา)
‎ฉันเคยเห็นพวกเขาตามถนน
‎และดูเหมือนพวกเขาเป็นฮีโร่
‎เพราะพ่อฉันเป็นตำรวจ ‎ฉันเลยรู้สึกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฉันได้
‎ฉันรู้สึกว่าไม่ว่าเราจะไปที่ไหน
‎เราจะได้รับการปกป้องและดูแลอย่างดี ‎เพราะเหตุผลนั้น
‎ฉันเห็นพ่อพกปืนกลับมาบ้าน ใส่เสื้อรัดรูป
‎เขามีเสื้อเกราะด้วย และก็สอนน้องชายฉัน
‎"ทำแบบนี้สิ ลูก ‎ทำท่ายิงปืนแล้วพ่อจะถ่ายรูปให้"
‎และเขาก็ถ่าย
‎ฉันพูดว่า "ถ่ายหนูบ้างสิ" ‎เขาก็พูดว่า "อิจฉาละสิ"
‎"ลูกแค่อยากทำทุกอย่างที่น้องชายของลูกทำ"
‎ฉันพูดว่า "เปล่า หนูอยากเป็นตำรวจ"
‎"ไม่ ไม่จริงหรอก"
‎มีการแบ่งแยกว่าเขาทำได้แต่ฉันทำไม่ได้"
‎"ลูกจะแต่งงาน มีลูก แล้วก็แค่นั้น"
‎"ไม่ค่ะ พ่อ หนูจะเป็นตำรวจ"
‎(ร้านขายยา)
‎- เมื่อวานนี้วันที่ 19 ใช่ไหม ‎- ใช่
‎ใช่…
‎ใช่ ดูสิ คุณไม่ได้เซ็นชื่อ
‎ใช่ ฉันต้องรีบกลับไปที่โรงพักน่ะ
‎- ต้องรีบไป ‎- ไม่เป็นไรค่ะ
‎- ไม่เป็นไร ‎- เจ้านายต้องฆ่าฉันแน่เลย
‎(รหัสธุรกิจ - วันที่)
‎รับกาแฟไหมคะ คุณตำรวจ กินอะไรหน่อยไหม
‎เอามัฟฟินไหม
‎บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไหม
‎ทานให้อร่อยนะ
‎ความจริงก็คือ หลังจากจบมัธยมปลาย
‎ฉันว่างอยู่เป็นปี ‎ฉันคิดว่า "ฉันไม่อยากเรียน"
‎"ฉันไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น"
‎ฉันพูดว่า "แม่ หนูเบื่อแล้ว ‎หนูจะเข้าทำงานกับกรมตำรวจ"
‎มีอะไรครับ คุณตำรวจ
‎"ไม่นะ ลูกบ้าไปแล้ว ‎พ่อของลูกต้องโกรธมากแน่"
‎ฉันพูดว่า "ยังไงก็ช่าง ‎ถ้าเขาอยากให้หนูทำงาน หนูก็จะทำงาน"
‎"แต่หนูจะเลือกเอง"
‎มีปัญหาอะไรครับ คุณตำรวจ
‎ฉันบอกคุณแล้วไง
‎เขาพูดว่า "ไม่มีทาง! ‎กรมตำรวจมีไว้สำหรับพวกขี้แพ้"
‎"นั่นไม่ใช่สิ่งที่พ่อต้องการสำหรับลูก"
‎กางขาออก เอามือไว้หลังหัว
‎ใจเย็น
‎แล้วเราก็ทะเลาะกัน
‎เขาเอาทุกอย่างไปจากฉัน ‎เงินของฉัน ยาสระผม ทุกอย่าง
‎เขาอยากบังคับให้ฉันเห็นว่า
‎การทำงานเพื่อสิ่งจำเป็นพื้นฐานของฉันเป็นยังไง
‎- นี่เป็นการใช้อำนาจโดยมิชอบ ‎- ให้ความร่วมมือหน่อย
‎- ใช้อำนาจโดยมิชอบอะไร ‎- ใครจะล็อกรถผมล่ะ
‎- ฉันจะขอกำลังเสริม ‎- คุณขออะไรไม่ได้หรอก
‎ตอนเราสี่คนนั่งกินอาหาร ‎เรานั่งหันหน้าเข้าหากัน
‎ฉันอยากเลี่ยงสายตาของพ่อ
‎เพราะเราอยู่ที่โต๊ะและฉันนั่งตรงข้ามเขาตลอด
‎ฉันเลยขยับเหยือกน้ำแล้วก้มลง ‎เขาจะได้ไม่เห็นฉัน
‎นั่นคือช่วงเวลาที่เขาทำร้ายจิตใจฉันอย่างมาก
‎เพราะฉันไม่เคยคาดคิดว่าพ่อฉันจะพูดว่า
‎"ลูกหากินเองได้แล้วเหรอ"
‎มันกระทบจิตใจฉันมากเลย
‎ฉันน้ำตาไหลและไม่ได้พูดอะไรเลย ‎ฉันลุกขึ้นยืน
‎แล้วก็เข้าไปในห้องนอน
‎(ดาเนียล เปเรซ - ไม่ได้รายงาน)
‎กาโร ทำไมคุณไม่ให้ฉันคุยสายกับฝ่ายบริหาร
‎คุณมีปากกาที่ใช้ได้ไหม
‎คุณคิดว่าไง ไม่มี
‎- ฉันชอบตุ้มหูของคุณนะ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎- ช่วยฉันหน่อยได้ไหม ‎- ช่วยอะไร
‎- ฉันจะพาเขาไปที่แผนก… ‎- คุณนี่โคตรดื้อเลย
‎ฉันพาเขาไปหาหมอแล้ว นี่คือข้อมูล
‎ไม่ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน
‎- ฉันอยากกลับบ้าน ‎- ดูสิ
‎- ดูข้อมูลสิ ‎- เตเรบ้าเอ๊ย
‎ไม่เอาน่า
‎ไม่นะ
‎- ไม่ คุณฉวยโอกาส… ‎- มันขาดไปแค่…
‎ขาดไปแค่ข้อมูลนี้
‎- คุณพาเขาไปศูนย์การแพทย์เหรอ ‎- ใช่
‎มีอะไรเหรอ กาโร
‎โอ้
‎- ขอร้องละ ‎- เดี๋ยวนะ ขอเวลาสักครู่
‎มันกระทบจิตใจหนักมากและก็เจ็บมาก ‎จนฉันมองว่ามันเป็นความท้าทาย
‎ฉันพูดว่า "ก็ได้ หนูจะทำให้สำเร็จ"
‎"หนูจะทำให้พ่อเห็นว่า ‎หนูไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อคิดเลย"
‎"และหนูก็จะทำงาน แต่หนูจะไปอยู่กรมตำรวจ"
‎หลังจากสามต่อหนึ่ง
‎พอถึงเดือนที่สาม ‎ฉันพูดว่า "ดูสิ หนูทำงานได้สามเดือนแล้ว"
‎"หนูพิสูจน์ให้พ่อเห็นแล้วว่า
‎หนูจะยึดมั่นกับมัน มันคือสิ่งที่หนูหลงใหล"
‎เขาพูดว่า "พ่อจะเชื่อก็ต่อเมื่อ ‎ลูกชวนพ่อไปงานรับปริญญาของลูก"
‎"แล้วพ่อจะเชื่อลูก"
‎และเขาก็ไป เขาไปงานรับปริญญาของฉัน ‎เขาพาแม่ฉันไปด้วย
‎และเขาก็สนุกมาก เขาอยู่ที่นั่น ‎ถ่ายรูป กอด และทุกอย่าง
‎แต่พอกลับมาที่บ้าน
‎เขาก็ให้ฉันนั่งลงและพูดว่า ‎"พ่อจะบอกให้ว่าเราจะทำยังไง"
‎ฉันพูดว่า "อะไรอีกล่ะ" ‎"หนูเรียนจบแล้ว หนูทำสำเร็จแล้ว"
‎เขาพูดว่า ‎"ห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าพ่อเป็นพ่อของลูก"
‎ฉันพูดว่า "ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไร"
‎เขาพูดว่า "พอลูกไปที่โรงพัก…"
‎ตอนนั้นฉันอายุ 18 ค่อนข้างผอมเพรียว"
‎และในความเห็นของฉัน สวยเลยละ ใช่ไหม
‎หุ่นดี เขาพูดว่า "ไม่"
‎"พอลูกไปที่โรงพัก พ่อจะโกรธ
‎ถ้ามีตำรวจยศสูงๆ มากะลิ้มกะเหลี่ยลูก"
‎เขาพูดว่า "เพราะตำรวจยศสูงๆ
‎สิ่งแรกที่พวกเขาสังเกต ‎คือพวกเขาชอบใคร ใครสวย"
‎"และถ้าลูกเล่นด้วยและลูกก็ชอบมัน
‎พ่อจะไม่ห้ามลูก เพราะลูกรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่"
‎"ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไหร่ว่าลูกเป็นลูกของพ่อก็ยิ่งดี"
‎"และถ้ามีใครไม่ให้เกียรติลูก
‎พ่อจะไม่ทะเลาะกับ ‎เพื่อนร่วมงานเพราะเรื่องนั้น"
‎"รู้ไหมว่าพ่อจะทำอะไร"
‎"พ่อจะไม่หยุดจนกว่าพวกเขา ‎จะส่งพ่อไปที่โรงพักที่ลูกอยู่"
‎"ยิ่งไปกว่านั้น
‎พ่อจะทำงานกับลูก เราจะออกตรวจด้วยกัน"
‎และเมื่อการโต้เถียงทุกอย่างโน้มน้าวฉันไม่ได้
‎เขาก็พูดว่า "จะเกิดอะไรขึ้น ‎ถ้าวันหนึ่งเราออกตรวจด้วยกัน
‎เกิดดวงซวยขึ้นมา พวกเขายิงพ่อต่อหน้าลูก"
‎"ลูกคิดว่าลูกกล้าพอที่จะยืนดูอยู่ตรงนั้น
‎ตอนที่พวกเขายิงหรือกระหน่ำยิงใส่พ่อ
‎และทำอะไรสักอย่างกับมันไหม ‎ลูกจะมีปฏิกิริยายังไง"
‎"ถ้าพ่อตายแทบเท้าลูกอยู่ตรงนั้น"
‎"รู้ไหมว่าลูกจะต้องทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต"
‎ฉันพูดว่า "ขอโทษนะ เข้าใจแล้ว"
‎ตอนนั้นฉันอายุประมาณสิบขวบ ‎ส่วนน้องชายฉันอายุประมาณหกขวบ
‎เมื่อคุณอยู่กับพ่อที่เป็นตำรวจ
‎เท่ากับคุณอยู่กับความวิตกกังวล ‎และความไม่แน่นอนอย่างมาก
‎คุณรู้ว่าเขาออกไป คุณรู้ว่าเขาไปทำงาน
‎แต่เพราะยังเด็ก เวลาเขาออกไปทำงาน
‎เราจะไม่เข้าใจถึงอันตราย ‎หรือสิ่งที่พวกเขาพบเจอ
‎โอเค
‎คู่หู
‎นอนเถอะ เพื่อน
‎ไปจับใครสักคนกันเถอะ
‎นอนซะ พวก นายได้หลับทั้งคืนหรือไง
‎ฉันหิวแล้ว
‎ไปหาอะไรกินกันเถอะ
‎- โอเค นายขับนะ ‎- โอเค
‎เขามั่นใจมากจนเขาพูดว่า
‎"นายเป็นคนขับนะ แล้วก็เลี้ยวรถกลับไปกัน"
‎เมื่อวันก่อนเรา… ฉันว่ามันเป็นวันอาทิตย์นะ
‎เรากำลังปล่อยเวลาให้ผ่านไป
‎แล้วจู่ๆ
‎เครื่องแบบของฉันอยู่แถวๆ นั้น ‎และลูกชายฉันก็พูดว่า
‎"พ่อ โตขึ้นผมอยากเป็นตำรวจ"
‎นายซวยแล้ว
‎ฉันก็คิดอย่างนั้น
‎ดูไอ้งั่งพวกนี้สิ
‎ไปเอาเงินของเรากันเถอะ
‎รถดัทสัน คุณขับย้อนศร
‎เขาพูดว่า "เราเรียกรถที่ขับย้อนศรให้จอด"
‎"เราเรียกพวกเขาให้จอด ‎ก่อนอื่น เราก็ตรวจสอบ
‎พูดตามตรง แล้วก็ดูว่าพวกเขาจะให้อะไรเรา"
‎สวัสดี หนุ่มๆ
‎สวัสดีครับ
‎- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ‎- ดีครับ คุณตำรวจ
‎- คุณขับรถย้อนศร ‎- บ้าจริง
‎- คุณไม่รู้เหรอ ‎- ไม่รู้ครับ
‎ขอดูเอกสารหน่อย
‎- ใบขับขี่กับทะเบียนรถ ‎- ได้ครับ
‎ไหนดูซิ
‎ไม่นะ นั่นอะไร
‎ใบขับขี่กับทะเบียนรถของผม
‎ไม่เอาน่า พวก
‎แค่นั้นมันปิดใบขับขี่ของคุณยังไม่มิดเลย
‎ไอ้สารเลวเอ๊ย
‎เข้ามา พวก!
‎เขาพูดว่า "พ่อล้มลงตอนที่พวกเขายิงพ่อ"
‎"และพ่อก็หลับตา พ่อคิดว่าถ้าพ่อลืมตา
‎พวกเขาจะรู้ว่าพ่อยังไม่ตาย ‎แล้วพวกเขาก็จะยิงพ่อให้ตาย"
‎อดทนไว้นะ ‎ฉันจะขอความช่วยเหลือ อดทนไว้
‎ความช่วยเหลือมาถึง แล้วก็เช่นเคย
‎หนึ่งในปัญหาใหญ่ที่สุดของกรมตำรวจ ‎ก็คือไม่มีหน่วยแพทย์
‎ไม่มีใครมาและพวกเขาก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‎รถตำรวจคันแรกมาถึงแล้วพวกเขาก็พูดว่า
‎"ผมจะแจ้งว่า ‎เพื่อนร่วมงานของเราเสียเลือดมาก"
‎"ในเมื่อรถพยาบาลไม่มา ผมจะพาเขาไปเอง"
‎ศูนย์สั่งการ ผมกำลังนำ ‎คนถูกยิงบาดเจ็บส่งโรงพยาบาล
‎ขอย้ำ คนถูกยิงบาดเจ็บ ‎เรากำลังไปที่โรงพยาบาลเมเดยิน
‎อย่ายุ่งกับเขา
‎ขอย้ำ…
‎กฎระเบียบของเราระบุว่า ‎ห้ามถอดเสื้อเกราะกันกระสุนออก
‎ทำไมน่ะเหรอคะ ถ้าคุณถอดมันออกแล้วตาย
‎ประกันชีวิตจะไม่จ่ายค่าสินไหมทดแทน
‎เกือบถึงแล้ว
‎กฎระเบียบระบุด้วยว่าคุณขับรถพาเขาไปไม่ได้
‎เพราะถ้าเขาตายในรถ ‎คนที่ขับไปส่งเขาต้องรับผิดชอบ
‎ในสถานการณ์แบบนั้น ชีวิตซับซ้อนยุ่งยากมากขึ้น
‎ทั้งในฐานะลูกและฐานะพ่อ ‎เพราะคุณมีชีวิตอยู่กับความเสี่ยง
‎ด้วยความรู้สึกไร้การปกป้อง
‎ตรงจุดหนึ่ง หลังจบจากโรงเรียนตำรวจ
‎ฉันได้เลื่อนขั้นและมียศเดียวกับเขา
‎และก็บอกเขาว่า "ตอนนี้เรายศเท่ากันแล้ว" ‎เขาพูดว่า "อย่าเข้าใจผิด"
‎"พ่ออาวุโสกว่า พ่อมีประสบการณ์ ‎พ่อมีทั้งหมดนี้ แต่ลูกไม่มี"
‎พอเขาเห็นฉันเริ่มช่วยเหลือและปกป้องเขา
‎เขาไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับ
‎แต่เป็นแค่การเขียนบอกกัน ‎เพราะเวลาพูดคุยกันตัวต่อตัว
‎จริงๆ แล้ว เขาไม่เคยบอกฉันเลย
‎- เป็นไงบ้าง เพื่อน ‎- สบายดีไหม
‎- ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม ‎- ใช่ เข้ามาสิ มันเยี่ยมมากเลย
‎- เข้าไปเลย ‎- สวัสดี
‎- ยินดีด้วยนะ ‎- ขอบคุณมาก
‎- คุณชื่ออะไรคะ ‎- จูเลียค่ะ คุณตำรวจ สวัสดีค่ะ
‎- สวัสดีค่ะ คุณตำรวจ ‎- มันดึกมากแล้ว
‎เห็นใจเพื่อนบ้านหน่อยนะคะ
‎เพื่อนบ้านคุณต้องทำงาน
‎ฉันแน่ใจว่าคุณเป็นนักศึกษาช่วงปิดเทอม
‎แต่คนพวกนี้ต้องทำงาน
‎เปล่าค่ะ ฉันไม่ใช่นักศึกษา ‎ฉันทำงานแล้ว
‎เราทุกคนอาศัยอยู่ในตึกนี้…
‎เวรเอ๊ย!
‎ให้ตายสิ พวกเฮงซวยนี่
‎ไม่เอาน่า พวก อย่าทำตัวงี่เง่าสิ เกิดอะไรขึ้น
‎- ไม่เอาน่า คุณตำรวจ… ‎- ไม่ค่ะ คุณ นั่นมันล้ำเส้นไปแล้ว
‎มีคนงี่เง่าเสมอ ‎แม้แต่ในหมู่เพื่อนของคุณ ฉันพูดถูกไหม
‎รู้ไหมพวกเขาจะว่ายังไง ‎ถ้าฉันเอารถที่เสียหายไปคืน
‎จัดการมันด้วยวิธีอื่นกันเถอะ ‎ฉันขอสาบานต่อซอร์ ฮวานา อิเนส เด ลา ครูซ
‎รู้แค่เราสองคนนะ โอเคไหม
‎- ช่างมันเถอะ ‎- พอได้แล้ว สาวน้อย
‎โอเค
‎เราหมดปัญหาแล้ว
‎- ไปร่วมรักได้แล้ว คุณตำรวจ ‎- พอเถอะ
‎- สนุกกับชีวิตกันดีกว่า ‎- พอได้แล้ว
‎ไปร่วมรักซะไป
‎ไปได้แล้ว
‎พอเขาเห็นฉันเริ่มช่วยเหลือและปกป้องเขา
‎เขาไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับมัน
‎แต่เป็นแค่การเขียนถึงกัน ‎เพราะเวลาคุยกันตัวต่อตัว
‎จริงๆ แล้ว เขาไม่เคยบอกฉันเลย
‎นี่ไง
‎มันเขียนว่า "ลูกพ่อ พ่อชื่นชมลูกมากขึ้นทุกวัน"
‎"ลูกแสดงให้เห็นความตั้งใจที่จะก้าวหน้า
‎และมุ่งมั่นที่จะบรรลุเป้าหมาย"
‎"พ่อพูดได้เต็มปากเลยว่า
‎ลูกมีทักษะที่ดีเยี่ยมในการทำงานนี้"
‎"งานที่อันตรายที่สุดแต่น่าตื่นเต้นนี้
‎ซึ่งประกอบด้วยการรับใช้พลเมือง"
‎"ถึงแม้สิ่งที่พ่อเคยพูดไว้ ‎อาจไม่เห็นค่าการเสียสละของเรา
‎พ่อก็ภาวนาขอให้พระเจ้ามอบความกระจ่าง
‎เปี่ยมไปด้วยพลังและความกล้าหาญ ‎ในการทำหน้าที่ต่อไป"
‎"พ่อส่งจูบให้ลูกหลายๆ ครั้งเลย
‎และขอให้พบแต่สิ่งที่ดีที่สุด
‎เพื่อที่ลูกจะได้บรรลุเป้าหมายทุกอย่าง"
‎"ด้วยความชื่นชม ‎รักและนับถือ พ่อของลูก"
‎ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งจะยอมรับมัน
‎(ขอให้พบแต่สิ่งที่ดีที่สุด ‎เพื่อที่ลูกจะได้บรรลุเป้าหมายทุกอย่าง)
‎(ด้วยความชื่นชม ‎รักและนับถือ พ่อของลูก)
‎เฮ่ เป็นไงบ้าง
‎ทักทายก่อนสิ มาถึงก็เอาเงินเลยนะ
‎เหรียญอีกแล้ว นายแกล้งฉันตลอดเลย
‎- หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ‎- เซ็นเร็ว ไอ้เวร
‎- เซ็นให้หน่อย ‎- ฉันจะเซ็นว่า "ตุ๊ด"
‎อยู่ในนี้ คุณได้เจอกับ ‎อารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลาย
‎คุณร้องไห้
‎คุณทุกข์ใจ
‎พวกเขาแสดงความขอบคุณคุณ ‎อีกครู่เดียวก็ด่าคุณว่าไอ้สารเลว
‎อะดรีนาลีนที่คุณรู้สึก มันไม่เหมือนงานอื่นๆ
‎งานอื่นๆ อาจไม่มี แต่ที่นี่…
‎คุณรู้สึกว่าอะดรีนาลีนหลั่งตั้งแต่หกโมงเช้า
‎จนถึงบ่ายสาม บ่ายสี่ สี่ทุ่มเลยก็มี
‎ผมกระโดดลงจากหลังคาตึก
‎ผมปีนขึ้นไปปิดถังแก๊ส
‎ไล่ตามพวกโจร
‎ผมเคยโดนตีตกจากมอเตอร์ไซค์
‎อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านมาก
‎จนคุณ… ไม่รู้สึกอะไร คิดอะไรไม่ออกเลยด้วยซ้ำ
‎ผมชื่อโฮเซ เด เฮซุส โรดริเกซ เอร์นันเดซ
‎รู้จักกันในชื่อมอนโตยา
‎(2. มอนโตยา)
‎ผมเติบโตในย่านลา กูนิยา
‎ที่ถนนปารากวัย
‎ตามที่พวกเขาเรียกกันในย่านนั้น ใช่ไหม
‎สมัยนั้นคุณยังถูกลงโทษด้วยเข็มขัดเปียก
‎หรือตีด้วยรองเท้าแตะ
‎แต่ตอนนี้ผมรู้สึกขอบคุณแม่ของผม
‎เพราะถึงมันจะเป็นย่านที่อยู่ยาก
‎และเราทุกคนก็มีชีวิตที่ลำบากมาก
‎เพราะพ่อผมไม่อยู่บ้าน
‎ผมไม่ใช่ผู้เคราะห์ร้ายอีกคน
‎และผมก็ไม่ได้ติดอยู่ที่นั่น
‎ไม่ได้เสพยา
‎ไม่ได้ขายยา
‎คุณต้องระแวดระวังในฐานะตำรวจ
‎ผมไม่เคยหลับในรถตำรวจ
‎หรือเผลอไม่ระวังตัว ‎เพราะบางทีผมก็โดนคนร้ายโดดเข้าใส่
‎ผมคิดว่าผมรอดชีวิตมาได้ ‎ก็เพราะเหตุผลเดียวกันนั้น
‎ผมระวังตัวอยู่เสมอ
‎ผมอยู่ในเหตุยิงต่อสู้กับ ‎พวกคนร้ายสองครั้งที่เอร์มิตาและตลัลปัน
‎เราขับรถผ่านไปและพวกเขากำลังงัดตู้เอทีเอ็ม
‎ตอนเราขับรถผ่าน พวกเขาก็ยิงเรา
‎ผมตกใจมากตอนที่ได้ยินเสียงปืน
‎แต่ผมรู้สึกกดดันและเห็นคู่หูกำลังพูดว่า
‎"ยิงมันเลย!"
‎เราวิ่งออกไปถึง…
‎เรายิงกันนอกร้านเซเว่นอีเลเว่น ‎ที่ถนนตลัลปันและเอร์มิตา
‎เขาหนีไปได้
‎พอรู้ตัวอีกที
‎ผมก็อยู่บนหลังคาตึกของร้านเบอร์เกอร์คิง
‎หลังจากที่มันจบลง ‎อะดรีนาลีนของผมพลุ่งพล่านมาก
‎จนลืมไปเลยว่าผมลืมปืนลูกซองไว้ที่ไหน ‎และก็ไม่ได้สวมเสื้อเกราะกันกระสุนด้วย
‎เพื่อนร่วมงานบอกผมว่า ‎"ให้ตายสิ คู่หู นายซัดหมอนั่นซะอ่วมเลย"
‎อะดรีนาลีนพุ่งพล่านเป็นอะไรที่ร้ายแรงมาก
‎เพราะคุณจะลืมเวลาไปเลย
‎พออะดรีนาลีนของคุณลดลง
‎คุณจะหยุดและพูดว่า ‎"ไม่จริง ฉันทำทุกอย่างนี่เหรอ"
‎- เท่าไหร่ครับ ‎- สามสิบ
‎คุณไม่ต้องใช้ครีมกันแดดหรอก ‎คุณผิวเข้มอยู่แล้ว
‎- อย่าโดนแดดเผา ‎- อย่าโดนแดดเผา ใช่
‎จริงๆ แล้วพี่ชายผม
‎คือเหตุผลที่ผมมาเป็นตำรวจ
‎เพราะเขาทำงานอยู่กรมตำรวจ
‎ผมจำได้ตอนที่เขากลับบ้าน
‎เขาสวมหมวก
‎หรืออาจจะเป็นแจ็กเก็ต แล้วเขาก็ให้ผม
‎ตอนนั้นผมยังเด็กเลยตื่นเต้นมาก ‎แบบว่า "ไม่จริง"
‎พี่ชายผมชอบให้ตัวเองดูเนี้ยบมากๆ
‎เขาเป็นผู้ชายที่สำรวย
‎ผมชื่นชมพี่ชายของผมมาก
‎ผมจำได้ตอนที่เขาออกตรวจในเตปิโต
‎หลังเสร็จงานเขาก็แวะมาหา
‎เขามากับเพื่อนๆ ถือปืนกลมาด้วย
‎พวกเขามาจากหน่วยตำรวจปราบจลาจล
‎และหลังจากนั้น
‎เขาก็ขับรถซับเบอร์บานมาหา
‎พวกเขามากับตำรวจคนอื่นๆ อีกสิบคน
‎พวกเขาไปกินอาหารกับแม่ผมที่บ้าน
‎พวกเขาใส่เครื่องแบบและเอาปืนกล
‎วางพิงไว้กับกำแพง
‎และพวกเขาก็ทำให้ผมดู
‎พวกเขาสอนผมว่าต้องถือมันยังไงและก็ทุกอย่าง
‎พอเราเรียนจบโรงเรียนตำรวจ
‎พวกเขาก็ส่งเรา ‎ไปประจำอยู่ที่สถานีตำรวจในเมือง
‎ที่ที่ผมอาศัยอยู่
‎ที่ที่ผมโตมา ที่ที่ผมถูกเลี้ยงมา
‎ที่ที่ผมใช้ชีวิตวัยเด็กของผม
‎ผมขอย้ายมาเพราะว่า
‎มันยากลำบากนิดหน่อย
‎ก็ไม่มากนักเพราะผมรู้จักเพื่อนบ้าน
‎แต่เพราะมีการกระทำผิดเยอะมาก ‎มีอาชญากรรมเยอะมาก
‎และผมก็กลัวว่าพวกเขาจะทำอะไรผม ใช่ไหม
‎หรือถ้าผมเรียกอาชญากรให้จอดรถ
‎โจร หรืออะไรสักอย่าง
‎ครอบครัวก็อาจจะแก้แค้น
‎- คุณเข้ามาตรงนี้ไม่ได้ ไปทางโน้น ‎- หมายความว่าไง
‎- ทำไมผมเข้ามาตรงนี้ไม่ได้ ‎- คุณเข้ามาตรงนี้ไม่ได้
‎- คุณตำรวจ ‎- คอยดูเพื่อนคุณไว้ด้วย
‎นายโดนแน่ ไอ้งั่ง
‎ระวังหน่อย เพื่อน เกิดอะไรขึ้น
‎ดื่มหน่อยสิ คุณตำรวจ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎กลับออกไปที่ฝั่งโน้น
‎เราจ่ายเงินเดือนของคุณนะ
‎พอแล้ว ไอ้งั่งเอ๊ย
‎ไข่สามฟองที่คุณกินทุกอาทิตย์มาจากเงินของผม
‎- พอได้แล้ว ‎- อย่าไปฟังเขา
‎ไม่มีห้องน้ำเหรอ
‎เรื่องใหญ่ตรงไหน ก็แค่ต้นไม้ ไม่เป็นไรหรอก
‎คุณฉี่ตรงนั้นไม่ได้
‎กลับออกไปที่ฝั่งโน้น
‎- กลับออกไป ‎- เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‎กลับออกไปที่ฝั่งโน้น
‎พอแล้ว ไปได้แล้ว
‎พาเขาไปด้วย
‎คุณจะไม่ทำอะไรสักอย่างเลยเหรอ
‎- ผมทำไม่ได้ ‎- ทำไม่ได้เหรอ
‎เขามีสิทธิ์
‎ถ้าเราอยู่ในสหรัฐฯ ป่านนี้…
‎ผมอยู่ในไมอามี
‎เขาคงโดนตีลงไปกองกับพื้น
‎ทันทีเลย
‎ใช่ แต่เราอยู่ในเม็กซิโก
‎ผมขี่มอเตอร์ไซค์ ผมรักมอเตอร์ไซค์ของผม
‎ผมเป็นตำรวจแล้ว นี่มันเมื่อสองสามปีก่อน
‎ผมหันไปถามว่า "นี่ คุณใช่ราอุลไหม"
‎"ใช่"
‎"สบายดีไหม ‎จำผมได้ไหมสมัยเรียนชั้นประถมน่ะ"
‎"เราเคยเล่นว่าวด้วยกันบนหลังคาตึก ‎และก็อะไรแบบนั้น"
‎"คุณเป็นไงบ้าง" " โอเค"
‎"คุณทำมาหากินอะไร"
‎ผมบอกเขาว่า "ผมเป็นตำรวจ"
‎"ผมทำงานอยู่กรมตำรวจ" เขาก็บอกว่า
‎"อ๋อ ตอนนี้คุณเป็นหมูสกปรกแล้ว"
‎ผมพูดว่า "แล้วคุณล่ะ"
‎"ผมทำงานแล้วมันผิดพลาด
‎พวกเขาเลยส่งผมเข้าคุก ผมติดคุกสองปี"
‎อย่าลืมว่า
‎เด็กคนนี้
‎บางครั้งเขาปกป้องผม ‎และบางครั้งผมก็ปกป้องเขา
‎เราเคยเล่นด้วยกันในละแวกนี้
‎ดูพวกตำรวจไล่ตามเพื่อนๆ พวกขโมย
‎คุณเชื่อไหมล่ะ
‎มันตลกดีนะ เราเคยเห็นมันตอนเด็กๆ ‎และตอนนี้เราก็ใช้ชีวิตแบบนั้น
‎เขาเลือกชีวิตอาชญากรรม ‎ส่วนผมเลือกชีวิตตำรวจ
‎อะไรอีกล่ะ
‎ผมลืมกุญแจ!
‎เตเรซา!
‎ใจเย็น มานี่!
‎คู่หู
‎คือคำที่เรานำมาใช้กันเอง โอเคนะ
‎มิตรภาพที่คุณสร้างกับคนคนนั้น
‎ความไว้ใจที่คุณมอบให้พวกเขา ‎มันมากกว่าการเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน
‎คุณเริ่มมองพวกเขาในระดับมนุษย์ด้วย
‎มันมาถึงจุดที่
‎คุณรู้สึกผูกพันกับเพื่อนร่วมงานของคุณ
‎จนมันทำให้คุณเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นคู่รักกัน
‎(3. เตเรซาและมอนโตยา)
‎มันเริ่มยังไงเหรอคะ
‎ฉันจะบอกให้ว่ามันเริ่มยังไง
‎ฉันจะเล่า
‎เรื่องตลกให้ฟังเกี่ยวกับเวลา… ‎เขาอยู่ที่โรงพักมานานแล้ว
‎และฉันก็อยู่ที่นั่นมาสามปี
‎- ถึงเราจะทำงานที่เดียวกัน… ‎- ผมไม่เคยเห็นคุณเลย
‎ฉันไม่เคยเห็นเขา
‎ตอนที่ฉันเห็นเขาตอนแรก
‎ฉันทนเขาไม่ได้ ‎พูดตามตรง เขาดูเหมือนตัวตลก
‎หมกมุ่นกับตัวเองเสมอ และเขารู้สึกว่า ‎ตัวเองเป็นแบบนั้น เหมือนพ่อพันธุ์
‎- ในใจฉัน เขา… ‎- ตามที่เธอบอก ใช่ไหม
‎- จริงๆ นะ ฉันเห็นเขาเหมือนตัวตลก ‎- ขอโทษ ผมหน้าตาดีน่ะ
‎มีครั้งหนึ่ง เราต้องทำงานคู่กัน
‎เรานั่งรถไปด้วยกัน
‎และรถคันนั้นก็เต็มไปด้วย
‎สาวๆ ที่ไม่รู้เรื่องงานตำรวจ
‎ไม่ได้พูดให้อาลอนโซฟัง แต่…
‎ค่ะ เขาอยู่ในรถที่เต็มไปด้วยสาวๆ
‎ไม่ เราจะไปต่อต้านการจลาจล
‎โอเค ฉันก็เลยเข้ามาจัดระเบียบ ไม่มีอะไรใหม่
‎- สุภาพบุรุษคนนั้นดูก้อร่อก้อติก… ‎- เธอให้ทุกคนนั่งเป็นระเบียบ
‎ทุกคนพะเน้าพะนอเขา มีคนหนึ่งลูบผมเขา
‎- ผมไม่เคยพูดอย่างนั้น ‎- "คุณเป็นอะไรไป"
‎ไม่ แต่ฉันพูด
‎พวกเขาก็ทำต่อไป ใช่ไหม ‎ฉันแค่มอง คิดว่าเขายศสูงกว่า
‎เขาเป็นหัวหน้า ส่วนฉันนั่งอยู่ข้างหลังเขา
‎เป็นรองหัวหน้า ‎เพราะเด็กพวกนั้นเป็นตำรวจใหม่
‎และขณะที่ฉันมองเขา
‎ฉันคิดว่า "คนคนนี้ไม่ได้ทำงาน"
‎เขาใช้เวลาทั้งวันคุยโทรศัพท์
‎กับแฟนหนึ่งหรือสองคน ทำแต่เรื่องของเขา
‎และสาวๆ พวกนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
‎พูดตามตรง พวกเธอรู้สึกว่าเป็นเจ้าของหัวหน้า
‎พวกเธอเอาอาหารให้เขา ‎ทุกอย่างที่ให้ได้ ฉันพูดว่า "โอเค"
‎อีกอย่าง ผมน้ำหนักน้อยกว่าตอนนี้ 15 กิโล
‎พวกเขาส่งเราไปบุกจับที่กัวเตเป็ก
‎แล้วเราก็ไป
‎ผมจำวันนั้นได้ ที่คุณปีนขึ้นท้ายรถ
‎คุณปีนขึ้นท้ายรถ ผมเห็นคุณในกระจกมองหลัง
‎คุณมองผมแบบว่า
‎"ให้ตายสิ!"
‎ไม่จริง
‎ไม่จริงค่ะ
‎หลังจากนั้น
‎ฉันก็บอกผู้บังคับการว่า "รู้อะไรไหม"
‎"ฉันจะจ่ายเงินให้คุณเพื่อส่งฉันไปที่นั่นกับเขา"
‎"กับตำรวจคนนั้น" "ได้เลย"
‎โดยส่วนตัวแล้ว ตอนที่ผมอยู่กับคู่หูคนแรก
‎ผมทิ้งครอบครัวตลอดเวลา
‎พอถึงจุดหนึ่ง พวกเขาก็ออกจากบ้านไป
‎ผมเริ่มอยู่คนเดียว
‎และมันก็
‎เหมือนกลับมาตกนรกทั้งเป็น ใช่ไหม
‎เพราะคุณเห็นห้องเด็ก
‎นั่นคือชีวิตที่คุณเคยมี
‎และมันก็ทำให้คุณนึกถึงมัน
‎เห็นไหม
‎มันทำให้คุณนึกถึง
‎บางครั้งผมก็คิดจะปลิดชีพตัวเอง
‎ผมไม่อยากไปหานักบำบัด
‎เพราะพวกเขาคงคิดว่าผมไม่สบาย
‎หลังจากเราเลิกงาน
‎เขาเคยออกไปข้างนอก ‎และดื่มเบียร์สองหรือสามลิตร
‎เขามีมอเตอร์ไซค์ซูซูกิ 1000 ของตัวเอง
‎เขาวางขวดเบียร์ไว้ตรงนี้ ‎แล้วก็เช็ดน้ำตาแบบนี้…
‎พอเช็ดน้ำตาแล้ว เขาก็ขับออกไปเร็วมาก
‎เขาขับมอเตอร์ไซค์คันนั้นเร็วมาก
‎เพื่อนร่วมงานของเราพูดว่า ‎"ไอ้เวรนี่หาเรื่องตาย"
‎ฉันมีรูปเขาตอนอยู่คนเดียว
‎เมา น้ำตาคลอ
‎มีหมาอยู่ข้างๆ แทบจะเหมือนคนเลย
‎ฉันถามเขาว่า "ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น"
‎"เพราะผมเป็นหมาน่ะสิ"
‎ฉันพูดว่า "ใครบอกคุณว่าคุณเป็นหมา"
‎ตอนนั้นฉันไม่ได้สงสัยว่ามอนโตยาก็มีปัญหา
‎ที่มีสาเหตุมาจากการเลิกกับภรรยา
‎ฉันยังอยู่กับพ่อของแบรนดอน
‎เขาไม่เคยหางานที่มั่นคงทำเพื่อเลี้ยงดูฉัน
‎เขาไม่เคยทำมันเลย จนกระทั่งลูกชายฉัน ‎อายุ 12 ปี เขาเพิ่งอายุครบ 13 ปี
‎ฉันหาเลี้ยงเขา ดูแลเขา ‎จ่ายค่าเล่าเรียนของเขา ทุกอย่างเลย
‎พอถึงจุดหนึ่ง ในที่สุดฉันก็พูดว่า ‎"ฉันไม่ไหวกับคุณแล้ว"
‎"มันจบแล้ว โอเคนะ"
‎ชีวิตส่วนตัวของเราดูคล้ายกันมาก ‎ตอนที่เราพูดคุยกันเกี่ยวกับมัน
‎จนถึงจุดหนึ่ง เขาหันมาพูดกับฉันว่า
‎"คุณรู้ไหมว่า ‎เรากำลังทำเรื่องไร้สาระแบบเดียวกัน"
‎เขาพูดว่า "ชีวิตคุณกับชีวิตผมเหมือนกันเลย"
‎"ทุกอย่างที่คุณบอกผม ผมเจอมันมาหมดแล้ว"
‎"ยกเว้นผมทำในฐานะหัวหน้าครอบครัว ‎ส่วนคุณทำในฐานะแม่"
‎เขาพูดว่า "คุณคือคนที่ทำงานเลี้ยงครอบครัวคุณ"
‎"ส่วนผมคือคนที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อครอบครัว"
‎จริงๆ แล้ว ตำรวจสองคนที่ควรจะ
‎มอบความสงบเรียบร้อยให้ประชาชน
‎กลับสติแตก ร้องไห้สะอึกสะอื้น ‎เพราะปัญหาครอบครัว
‎เธอบอกว่าเธอตกหลุมรัก
‎ใช่ไหม มันเริ่มจากของขวัญเล็กๆ น้อยๆ
‎และก็ช็อกโกแลต
‎ของขวัญแบบนี้ที่ผมยังเก็บไว้
‎จดหมายที่เขียนว่า "สวัสดี ที่รัก อรุณสวัสดิ์"
‎เธอไม่รู้ว่า
‎ผมเก็บ
‎ของขวัญชิ้นนี้และชิ้นอื่นๆ ไว้ด้วย
‎แต่เราจ่ายเงินเพื่อได้รับมอบหมาย ‎ให้อยู่รถสายตรวจคันเดียวกัน
‎- ใช่ มันคือ 810 ‎- พี 810 เอส 1
‎และเราก็เริ่มสนับสนุนช่วยเหลือกัน
‎เราปลอบใจกัน ‎ฉันพูดว่า "อย่ายอมแพ้ เข้มแข็งไว้"
‎ฉันสอนเขาเรื่องความนอบน้อมถ่อมตน ‎และคะยั้นคะยอให้เขาเริ่มอ่านหนังสือ
‎วันหนึ่งผมตัดสินใจ
‎แวะไปที่ร้านเพื่อเซ็นบันทึกการออกตรวจ ‎เรากำลังขับรถอยู่
‎และผมก็เห็นชายคนหนึ่งถือดอกกุหลาบ
‎ผมบอกเขาว่า "ขายดอกกุหลาบให้ผมดอกหนึ่งสิ ‎เอาดอกที่สวยที่สุดที่คุณมี"
‎ผมบอกเตเรซาว่า "ลงไปสิ ‎ไปเซ็นบันทึกที่ร้านออกซ์โซ"
‎พอถึงเวลา
‎ที่เธอกลับมา
‎ผมก็วางดอกกุหลาบไว้ ‎ระหว่างที่นั่งของเธอกับอาวุธปืนแล้ว
‎แล้วผมก็บอกเธอว่า ‎"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ ที่รัก"
‎ใช่ไหม
‎"เพราะคุณฟังผม ‎และช่วยผมเยอะมาก เข้าใจไหม"
‎"คุณ…"
‎"คุณทำให้ผมฟื้นคืนชีพ"
‎ฉันให้หนังสือพิชัยสงครามซุนจื่อกับเขา
‎และฉันก็คิดว่าเขาเริ่มเปลี่ยนกลยุทธ์ของเขา
‎เขาเริ่มดื่มน้อยลง เลิกทำตัวเหลวไหล
‎ฉันพูดว่า "ตอนนี้คุณต้องตัดสินใจเองแล้ว ‎จะไม่มีใครตัดสินใจให้คุณ"
‎"ตามใจตัวเอง ถ้าอยากกินอะไรก็กินเลย"
‎ผมเริ่มฝึกฝนเขาเรื่องกฎหมาย
‎ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว ‎และจะให้คำแนะนำคุณด้วย
‎ฉันว่าเขาเรียนรู้จากฉันเยอะเลย
‎ฉันเริ่มมีความรัก บางครั้งฉันก็ตำหนิเขา
‎บางครั้งฉันก็เข้มงวดนิดหน่อย ‎แต่เขาเปลี่ยนไปเพราะฉัน
‎ฉันไม่รู้ว่าเขาตกหลุมรักฉันตอนไหน
‎แต่ฉันแทบจะมั่นใจเลยว่าตอนนี้เขารักฉัน
‎ไอ้บ้าเอ๊ย!
‎ฉันรักคุณ
‎คุณรักฉันไหม
‎บอกฉันสิว่าคุณรักฉัน
‎แป๊บนึง…
‎ตั้งแต่นั้นมา มันก็เยี่ยมมาก ‎ที่ได้อยู่รถสายตรวจคันเดียวกัน
‎เราไปซื้อชีส ถั่ว
‎- ไปซื้ออาหาร ‎- อาหารค่ำ
‎- เราเริ่มต้นชีวิตด้วยกัน ‎- ที่ลา วีกา
‎- จังหวะเวลาเหมาะสม ‎- เราขับไล่ตามรถ
‎จำตอนที่คุณวิ่งลงจากรถ ‎เพราะพวกเขาปล้นร้านออกซ์โซได้ไหม
‎ร้านออกซ์โซ
‎ผมเหยียบคันเร่งขับย้อนศรไป
‎แล้วเธอก็กระโดดลงและวิ่งไป
‎- จะเข้าไปในร้านออกซ์โซ ‎- ไปที่ร้านออกซ์โซ
‎อะไร
‎เหมือนเดิมตลอด ผมบอกว่าไม่เอาหัวหอม
‎- ยังไงคุณก็กินมันอยู่ดี ‎- ร้อนมากเลย
‎บอกสาวๆ ให้มาปลอบใจคุณสิ
‎สาวๆ อะไร
‎คุณนี่ก้าวร้าวมากเลย
‎ผมสนใจแค่คุณคนเดียวนะ
‎ใช่ แล้วพวกนักเรียนนายร้อยล่ะ
‎มีคนใหม่มา เธอสวยแซ่บสุดๆ
‎- เธอมาใหม่ ‎- พอได้แล้ว
‎- ไอ้บ้าเอ๊ย ‎- ใจเย็นๆ สิ
‎ฉันลืมซื้อเครื่องดื่มมา
‎ช่วยด้วย!
‎เดี๋ยวนะ พวก
‎- มีเรื่องอะไร ‎- เดี๋ยวนะ
‎เดี๋ยวฉันจะบอก เดี๋ยวก่อน…
‎หยุดนะ ไอ้เวร!
‎รอกำลังเสริม!
‎เรามีเหตุเอฟ 4 ห่างเรฟิเนเรีย 20 เมตร
‎เธอกระโดดลงจากรถ ‎แล้ววิ่งถืออาวุธไปด้วยความโกรธแค้น
‎ถือไว้แล้ว พร้อมยิง
‎ผมตะโกนใส่เธอว่า "เฮ้ย คุณเป็นอะไรไป"
‎- เขาพูดว่า "อย่าโง่น่า" ‎- "ถอยไป"
‎"คุณจะทำให้ตัวเองตายนะ"
‎(ทางออก)
‎ได้เลย…
‎ไอ้บัดซบ!
‎หยุดนะ ไอ้เวร!
‎หยุดนะ!
‎หยุดตรงนั้น! หยุดนะ ไอ้สารเลว!
‎นอนคว่ำ เอามือไพล่หลังไว้
‎เบื้องบนรู้… ทั้งพวกผู้บังคับการ ครูฝึก
‎ว่าเราเริ่มมีความสัมพันธ์กัน
‎พวกเขาพูดว่า "ให้คู่รักสองคนนั่นมาพบผมหน่อย"
‎"ไซเรนนั่นไม่กะพริบไฟสีแดงและสีน้ำเงิน"
‎"แต่มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ส่องแสงวาบ"
‎พวกเขาเลิกเรียกเราว่า ‎"เตเรซากับมอนโตยา"
‎พวกเขาเรียกเราว่า "สายตรวจรัก"
‎"สายตรวจรักอยู่ไหน มานี่หน่อย"
‎- แม้แต่ซี 2 พวกช่างภาพ ‎- "มาทางนี้"
‎ทุกคนชอบมุกตลกนี้ ‎แล้วสายตรวจรักก็เกิดขึ้น
‎ตอนนั้นฉันหันไป
‎เห็นรถตำรวจ และก็เห็นเจ้านาย
‎เกิดอะไรขึ้น
‎พวกเขาต้องย้ายเครื่องปั่นไฟ
‎เดี๋ยวนะ
‎โอเค เราต้องหยุดตรงนี้สักครู่
‎เรามีอาหารว่างให้คุณกินที่โถงทางเดิน
‎เราจะเอาฉากออก ‎พวกเขาต้องเช็กดูอะไรบางอย่าง
‎- ฉันขอไปเข้าห้องน้ำได้ไหม ‎- ได้ครับ เชิญเลย
‎โอเค ทีนี้…
‎เอามาร์ตินาออกไปด้วยก็ได้นะตอนเราเช็กดู
‎ต้องใช้เวลานานแค่ไหน
‎ประมาณสิบหรือสิบห้านาที แต่เรามีอาหารว่าง
‎ถ้าคุณอยากกินนะ
‎โอเค
‎เอาละ คัตได้
‎(4. นักแสดงเตรียมตัว)
‎มาดูกันซิ…
‎(ในเดือนมีนาคม ปี 2019 ‎นักแสดง โมนิกา เดล การ์เมน)
‎(และราอุล บริโอเนส ‎ได้เริ่มกระบวนการที่คลุกคลีอยู่กับ)
‎(ชีวิตของเจ้าหน้าที่ตำรวจเม็กซิกัน)
‎(เป็นเวลา 101 วัน ‎ที่พวกเขาอยู่ในโรงเรียนตำรวจหลายแห่ง)
‎(เป็นเงาตามตัวเจ้าหน้าที่ตำรวจ ‎ในการออกตรวจประจำวัน)
‎(และซ้อมแสดงเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจเตเรซา ‎และมอนโตยาสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้)
‎ราอุล!
‎สบายดีไหม
‎สบายดี
‎(เพราะข้อจำกัดของโรงเรียนตำรวจ)
‎(พวกเขาจึงต้องบันทึก ‎ประสบการณ์ของพวกเขาไว้ในโทรศัพท์มือถือ)
‎ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่มันได้เริ่มขึ้น
‎ที่การผจญภัยนี้ได้เริ่มขึ้น
‎ที่โปรเจกต์นี้ได้เริ่มขึ้น รวมทั้งตัวละครนี้ด้วย
‎ที่การสร้างสรรค์ครั้งนี้ได้เริ่มขึ้น
‎เรากำลังเดินทางไปที่โรงเรียนตำรวจ
‎รถคันนี้สะเทือนมากเลย
‎และก็เสียงดังมากด้วย
‎ผมรู้สึกว่า
‎ไม่มีคนที่สติดีๆ คนไหนหรอก
‎ที่อยากเป็นตำรวจในเมืองนี้
‎เพื่ออะไร
‎รถติดเยอะมาก คนยืนต่อแถวกันยาวเหยียด
‎ฉันไม่รู้จะพูดอะไรได้อีก ‎พูดได้แค่ว่าหัวใจฉันเต้นแรงเป็นบ้าเลย
‎วันนี้เป็นวันแรกของการเรียน
‎ที่มหาวิทยาลัยตำรวจในเม็กซิโกซิตี
‎มันไม่น่าแปลกใจ แต่ฉันยอมรับว่าฉันตื้นตันใจมาก
‎ที่ได้เห็นว่าคนส่วนใหญ่
‎ที่เข้าเรียนที่โรงเรียนตำรวจ
‎เป็นคนพื้นเมืองที่มีคุณสมบัติเหมือนฉันมาก
‎เรามีชั้นเรียนเยอะมาก
‎ชั้นเรียนที่ฉันไม่เคยคิดว่ามันมีอยู่
‎เรามีความยุติธรรมทางอาญาสำหรับวัยรุ่น
‎มีการทำซีพีอาร์
‎มีเวิร์กชอปการไปถึงที่เกิดเหตุคนแรก
‎การป้องกันตัวของตำรวจและสมรรถภาพทางกาย
‎คำสั่งคือ "ตามล่าคนร้าย ไปเก็บศพ"
‎"วิธีเรียกคนให้จอดรถ"
‎"ต้องทำยังไง ‎พาเขาไปที่กระทรวงมหาดไทย"
‎ใช่ครับ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ‎ผมกลัวเจ้าหน้าที่ตำรวจมาตลอด
‎ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้ปกป้องใครเลย
‎ผมเห็นรถสายตรวจและผมก็ไม่ได้คิดว่า
‎"พวกเขาจะปกป้องผม" ‎ผมคิดว่า "ไอ้พวกเวรนั่นอยากเล่นงานฉัน"
‎ผมก็ไม่แน่ใจ ‎พวกเขาติดต่อประสานงานกันแปลกๆ
‎พวกเจ้าหน้าที่ตำรวจ ระหว่างอำนาจกับสังคม
‎และมันก็ยากด้วย ผมไม่รู้ว่าจะคาดหวังอะไร ‎จากวิธีการปฏิบัติงานกันทุกวันนี้
‎ผมเลยไม่ได้ตัดผม
‎ผมมาทั้งๆ ที่ผมยาวเคราเฟิ้ม
‎ไม่ได้สวมเครื่องแบบ ไม่เหมือนคนอื่นๆ
‎คนพูดตั้งแต่แรกเลยว่า "ไอ้งั่งนั่นเป็นใคร"
‎วันนี้เราโดนฝึกหนักมาก
‎กับ… พีอาร์ 24
‎ปิดป้องข้างบน ‎ปิดป้องด้านที่แข็งแกร่งและด้านที่อ่อนแอ
‎ปิดป้องตรงกลาง ปิดป้องข้างล่าง
‎ราอุลกับฉันคุยกันนิดหน่อย
‎ว่า "กระบอง" หมายถึงอะไรสำหรับเรา
‎กับพลเรือนทุกคนและประชาชนที่ประท้วง
‎สำหรับพวกเราที่มักถูกตำรวจปราบปราม
‎เราเข้าไปในที่ที่เรียกว่าเอล ปวยบลิโต
‎มันเป็นจุดหนึ่งในโรงเรียนตำรวจ
‎ซึ่งเป็นหมู่บ้านจำลองที่มีบ้านเรือนและถนน
‎ฉันเชื่อว่ากระบวนการเรียนของนักเรียน
‎คล้ายกับนักแสดงมาก
‎เพราะถึงแม้เราจะเรียนวิชาที่ต่างกัน
‎แต่เราก็จำลองสถานการณ์ทั้งวัน
‎เราจำลองความขัดแย้ง
‎ผมเพิ่งตื่นนอนหลังกลับจากโรงเรียนตำรวจวันนี้
‎ข้อศอกของผมเจ็บมากด้วย
‎มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกภูมิใจเลยสักนิด
‎ผมคุยกับรองผู้อำนวยการ เขาบอกผมว่า
‎เห็นชัดว่าเด็กหลายคนมาเรียนที่โรงเรียนตำรวจ
‎ส่วนใหญ่ก็เพื่อเงิน
‎พวกเขาปล่อยให้ความเกียจคร้านครอบงำ
‎"ฉันมาที่นี่เพราะพวกเขาจ่ายเงินให้ฉัน"
‎"ฉันง่วงมากเพราะพวกเขาปลุกฉันตอนตีห้า"
‎"่ฉันรู้ว่านี่ต้องเป็นข้อมูลที่มีค่า
‎แต่ฉันรู้สึกขี้เกียจเกินกว่าที่จะเรียนรู้มัน"
‎โปรแกรมการเรียนของโรงเรียนตำรวจ ‎ใช้เวลาแค่หกเดือน
‎ผมถามตัวเองว่า ‎ในเวลาหกเดือน พวกเขาจะเรียนรู้
‎ทุกอย่างที่พวกเขาต้องรู้ ‎เพื่อเป็นตำรวจที่ดีได้ยังไง
‎ทำตัวในแบบที่เหมาะสม
‎ทำตามกระบวนการอันชอบธรรมแห่งกฎหมายได้
‎และในอีกแง่หนึ่ง
‎มีแนวคิดที่ชัดเจนและยึดมั่นในกฎหมาย
‎และ…
‎ในหกเดือน คุณจะโน้มน้าวใครสักคน
‎ที่ไม่พร้อมจะตัดสินใจเรื่องนั้น
‎แต่สถานการณ์พาพวกเขาไป
‎ให้พวกเขาจะเป็นตำรวจที่ดีได้หรือไม่ ‎ที่พวกเขาจะได้รับปืน
‎ซึ่งพวกเขาใช้จบชีวิตคนอื่นได้
‎และถ้าพวกเขาไม่เร็วพอ ‎ชีวิตของพวกเขาก็อาจจบลงได้เช่นกัน
‎ฉันเห็นว่าเพื่อนร่วมงานของฉันทั้งหญิงและชาย
‎พวกเขามีข้อมูลมากมาย
‎และมีโอกาสน้อยมากที่จะรับรู้มัน
‎ตีความมัน ประมวลผลมัน
‎หลายคนเพิ่งจบมัธยมปลาย
‎บางคนก็จบแค่มัธยมต้น
‎มีผู้ชายคนหนึ่งมาพูดจางี่เง่า
‎ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาทะเลาะกันเรื่องอะไร
‎ผมได้ยินเสียงพวกเขา ‎ตรงทางเดินระหว่างทางไปห้องอาหาร
‎ผู้ชายคนนั้นพูดว่า
‎"ฉันมีเงินมากกว่าพวกนายทุกคนอีก ไอ้พวกเวร"
‎มาดูยอดเงินในบัญชีของฉันสิ ‎ฉันไม่เที่ยวโอดครวญ
‎เพราะฉันไม่ได้รับเช็ค หรือเช็คไม่ผ่าน
‎"มาสิ มาดูยอดเงินของฉัน
‎ฉันมีเงินมากกว่าที่นายหาได้ทั้งปีอีก"
‎มีคนตะโกนว่า ‎"แล้วนายมาทำอะไรที่นี่วะ ไอ้เวร"
‎แล้วทุกคนก็หัวเราะกัน
‎"ใช่ นายมาทำอะไรที่นี่"
‎หลังจากนั้น เราก็ไปเรียนว่ายน้ำ
‎ซึ่งฉันคิดว่ามีผลกับฉันมากกว่า…
‎มันมีผลกระทบกับฉันมาก
‎ลึกๆ ในใจฉัน เพราะ…
‎อาร์มันโด ครูฝึกของเรา
‎สั่งให้เรากระโดดลงจากแท่นกระโดด
‎ซึ่งสูงสามถึงเจ็ดเมตร
‎ลงไปในน้ำ สระว่ายน้ำ
‎ผมเป็นตำรวจ มีคนไล่ตามผม
‎ผมต้องตัดสินใจกระโดดลงน้ำ
‎ผมจะตกลงไปยังไงไม่สำคัญ
‎ผมไม่สนใจหรอกว่าน้ำจะเย็นไหม
‎ขาผมสั่นไปหมด
‎ผมไม่อยากให้คนอื่นเห็นว่าผมกลัวจนแทบบ้า
‎ผมเห็นพวกเขาทำสีหน้า ‎เหมือนกับว่าตัวเองไม่กลัว
‎ผมกำลังจะกระโดด ตอนที่พวกเขา ‎มาถึงตรงขอบ เด็กคนนั้นก็หันหลังกลับ
‎เขากลัวมากและเดินกลับไป ‎คุณก็พูดเล่นกับคู่หูข้างๆ คุณ
‎แบบว่า "โอ้โฮ ใช่ มันน่ากลัวจัง"
‎น่ากลัวจริงๆ โคตรน่ากลัวเลย
‎อยู่บนนั้นมันไม่เหมือนกัน
‎ไม่เหมือนกันเลย คุณต้องมองไปข้างหน้า
‎คุณไม่เห็นระยะห่างจากน้ำ
‎คุณวัดแรงกระแทกไม่ได้
‎มันมีแต่ความรู้สึกว่าถูกทอดทิ้งและเวียนหัว
‎รู้สึกว่า "ฉันมาแล้ว"
‎ในตอนนั้น รู้สึกเหมือนมันยาวนานมาก
‎เหมือนคุณจะไม่มีวันลงไปถึงน้ำ
‎ความรู้สึกของการเป็นตำรวจมันเป็นอย่างนั้น
‎ตัดเกรียนเลยนะ
‎- ตัดเกรียนเลยเหรอ ‎- ใช่ครับ
‎ได้เลย
‎คุณจะไปเป็นตำรวจหรืออะไรเหรอ
‎ใช่ครับ
‎ผมจะเป็นตำรวจ
‎ผมดูเหมือนตำรวจไหม
‎ก็เหมือนอยู่นะ ทรงผมช่วยได้
‎แต่การเป็นตำรวจ…
‎คุณต้องมีอะไรถึงจะเป็นได้
‎นอกจากความเด็ดเดี่ยวแล้ว คุณต้องมี
‎ความกล้าด้วย
‎เดี๋ยวนี้ อาชญากรคุมไม่อยู่แล้ว
‎คุณไว้ใจตำรวจไหม
‎เชื่อใจพวกเขาจริงๆ น่ะเหรอ ไม่
‎ไม่ไว้ใจแม้แต่พวกเจ้าหน้าที่
‎เพราะตอนนี้ด้วยกฎหมายใหม่
‎โจรออกจากคุกเร็วกว่าพลเรือนทั่วไปซะอีก
‎คุณคิดว่าเป็นเพราะกฎหมายเหรอ
‎ใช่ กฎหมายที่เกิดจาก
‎ตัวแทนที่มีชื่อเสียงของเรา
‎พวกเขาแค่ไปนั่งในสภา
‎ถ่ายเซลฟี่ เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขาเข้าประชุม
‎ตำรวจเคยทำให้คุณลำบากไหม
‎ไม่เคย โชคดีที่พวกเขาไม่เคยทำ
‎ระยะหลังๆ นี้ไม่เคยทำ ‎แต่เมื่อหลายปีก่อนพวกเขาทำ
‎เพราะอะไร
‎เพราะการเป็นนักดนตรีและเป็นโบฮีเมียน
‎ราอุล บริโอเนส การ์โมนา
‎ดาบิด บรันดอน รามิเรซ เบกา
‎โรบินสัน อามาเดอุส โดมิงเกซ โรซัส
‎โมนิกา
‎กุสตาโบ กาบาเยโร ลารา
‎ดาเนียล ฟิเกโรอา โรชา
‎รูอิซ บาเลนเซีย การินา
‎เบกา ลูนา เอริก อิบาน ตำรวจฝึกหัด
‎ยินดีรับใช้ค่ะ
‎ผมอายุ 32 ปี
‎อายุ 22 ปีค่ะ
‎ยี่สิบสามปีค่ะ
‎ผมอายุ 21 ปี
‎ตอนแรก ทำมันเพราะความจำเป็น
‎อย่างที่สอง ผมจำได้ว่า… ‎พ่อผมก็เป็นตำรวจเหมือนกัน
‎ผมชอบประสบการณ์ของเขา
‎การพูดคุยกับผม
‎ผมถึงได้มีความคิดว่าผมอยากเป็นตำรวจ
‎เหมือนโชคช่วยค่ะ ‎ฉันเป็นแม่คนตั้งแต่อายุยังน้อย
‎ฉันเลยไม่ได้… ‎ฉันไม่มีโอกาสได้ทำมันจนกระทั่งตอนนี้
‎ก็เหมือนทุกชนชั้นทางสังคม
‎บางคนมาที่นี่เพื่อฆ่าเวลา
‎บางคนก็สนุกกับการเป็นตำรวจ
‎ฉันคิดว่าสังคมของเราไม่ค่อยดีค่ะ
‎เราอาศัยอยู่ในประเทศ ‎ที่มีการสังหารผู้หญิงนับไม่ถ้วน
‎มันไม่ใช่เพราะเงินเดือน
‎แต่เป็นความรู้สึกของการได้ช่วยคนอื่น
‎คุณอาจไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ นั่นคือสิ่งที่ตำรวจทำ
‎เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อคนแปลกหน้า
‎ฉันกลัวที่ออกจากครอบครัวมา
‎กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันหรือเปล่า
‎แต่ฉันคิดว่าการมาที่นี่
‎เท่ากับเรากำลังบอกตัวเองว่า ‎เราพร้อมสำหรับทุกอย่างแล้ว
‎ผู้บังคับบัญชาบอกเราว่า ‎ความกลัวก็เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน
‎ดังนั้น
‎ฉันคิดว่า
‎เราทุกคนกลัวถนนที่นี่ แต่เราก็ยังคงทำมัน
‎(สนามฝึกยุทธวิธี - เกียรติ - ความซื่อสัตย์)
‎(ความกล้าหาญ - เกียรติ - ความเสียสละ)
‎ตอนนี้เราอยู่ที่
‎โรงเรียนตำรวจในซิอูดัด เนซา
‎มีการเปลี่ยนแปลงต่างๆ เข้ามาเกี่ยวข้อง
‎ผมคิดว่าชั้นเรียนมีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น
‎ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
‎ปฏิบัติ!
‎เพราะในกรณีนี้ มีแค่กลุ่มเดียว
‎ปฏิบัติ!
‎มันทำให้เรารู้สึกผูกพันกันมากขึ้น
‎กลับหลังหัน ปฏิบัติ!
‎ขวาหัน ปฏิบัติ!
‎เมื่อคืนนี้ก่อนนอน ฉันคิดว่านี่เป็นที่
‎ที่มีคนอ่อนแอมากมาย
‎ที่แสร้งทำเหมือนเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด ‎สามารถปกป้องตัวเองได้
‎หยุด! นี่ตำรวจเทศกิจ!
‎- หยุด! ‎- หยุด! นี่ตำรวจเทศกิจ!
‎หยุด! นี่ตำรวจเทศกิจ! ‎หยุดสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่!
‎นี่ตำรวจเทศกิจ! หยุดสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่!
‎สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‎หนึ่ง สอง สาม ยก
‎พวกเขาต้องเชื่อว่าตัวเองเป็นตำรวจ
‎พวกเขาต้องเชื่อว่า ‎ตัวเองเหมาะสมกับเครื่องแบบพวกนั้น
‎ซึ่งมีความกดดันอยู่แล้ว
‎หลังจากท่านี้ต้องทำอะไร
‎พวกเขาต้องพูดแบบผู้มีอำนาจ
‎ฮาๆๆ!
‎มันทำให้ฉันหัวเราะได้ไง
‎มันทำให้ฉันหัวเราะได้ไง…
‎การออกไปซ้อมวิ่งเครียดมาก
‎อีกรอบเล็กๆ รอบเดียว
‎ในหมู่ใหญ่ เรามีกัน 24 คน
‎ผมคิดเรื่องอาชญากรแล้วผมก็พูดว่า
‎"ให้ตายสิ พวกเขาต้องหัวเราะเยอะเราอยู่แน่ๆ
‎ที่มาวิ่งอยู่ตรงนี้
‎ตะโกนอะไรไร้สาระ"
‎"พวกเขาส่วนใหญ่โคตรอ้วนเลย"
‎การคิดแบบนั้น
‎ทำให้ผมรู้สึกภูมิใจกับกลุ่มใหม่นี้
‎เพราะจิตวิญญาณของพวกเขากำลังทะยานสูงขึ้น
‎และผมก็ยินดีมาก
‎ตั้งท่า
‎เล็งไปที่เป้าหมาย
‎เปลี่ยนเป้าหมาย ปฏิบัติ!
‎ช้าๆ
‎แค่นิดเดียว
‎- สมาธิ ‎- สมาธิ!
‎ทุกคน
‎วูดดี้เคยพูดว่า ‎"แล้วพวกเขาก็ออกไปและถูกฆ่าตาย"
‎"ไอ้โง่พวกนั้น พวกเขาไม่ชักปืนด้วยซ้ำ "
‎"พวกนั้นฆ่าพวกเขาตอนดูโทรศัพท์มือถือ"
‎"พวกนั้นฆ่าพวกเขาเพราะพวกเขาไม่ระวังตัว"
‎"เพราะพวกเขาไม่ฉลาด พวกเขาโง่"
‎"ที่ข้างนอกนั่น พวกเขาตายอย่างไร้เกียรติ
‎โดยที่ไม่ได้ต่อสู้"
‎"พวกเขาตายโดยที่ไม่ได้ชักปืนด้วยซ้ำ"
‎"พวกเขาตายเพราะไม่ระวังตัว ‎เพราะพวกเขาโง่"
‎อย่าติดมันที่เส้นบนสุดนะ
‎แต่…
‎อย่าติดมันที่เส้นบนสุด
‎แต่มันเป็นอย่างนั้น
‎ไม่เรามี… ดูสิ กระดานนี่มันเป็นอิเล็กทรอนิกส์
‎นึกถึงพื้นฐานการยิงไว้
‎อย่าลืมหายใจด้วย
‎แรงอีก
‎โอเค
‎ถือไว้ตรงนี้
‎ผมจะแก้ไขท่าถือปืนของคุณให้ถูกต้อง นั่นแหละ
‎เอาเลย
‎ดี นั่นแหละ เริ่มเหนี่ยวไก
‎เหนี่ยวไกเลย แรงๆ
‎นั่นแหละ เร็วเข้า เหนี่ยวไกเลย
‎ทำต่อไป
‎เร็วเข้า คุณทำได้
‎คุณทำได้!
‎หายใจเข้า หายใจออก
‎- หายใจ ‎- หายใจเข้า หายใจออก
‎มีสมาธิไว้
‎หายใจเข้าและหายใจออก
‎อีกที
‎หายใจเข้า หายใจออก
‎อีกที การินา
‎- ยกปืนขึ้นแล้วเล็ง ‎- ทำให้ผมดูอีกที
‎ยิง!
‎นั่นแหละ!
‎อีกที!
‎ลดปืนลง
‎หายใจเข้า
‎หายใจออก
‎หายใจเข้า
‎- หายใจออก ยกปืนขึ้น เล็ง ‎- อย่างนั้นแหละ
‎ยิง!
‎- เหนี่ยวไกแรงๆ ‎- แรงๆ อาราเซลี!
‎คุณทำได้
‎ผมตกลงถ่ายหนังเรื่องนี้ทำบ้าอะไร
‎ทำไมผมต้องเรียนรู้
‎ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตำรวจ
‎ผมไม่ได้อยากเป็นตำรวจ
‎ผมจะไม่แกล้งทำเป็นว่า ‎ทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกหรอกนะ
‎บันทึกนี่อาจไม่ได้ถูกเอาไปทำเป็นหนังด้วยซ้ำ
‎ความหมายของการเป็นตำรวจอยู่ที่ไหน
‎คุณรู้สึกยังไงเวลาพวกเขาดูถูกคุณ
‎คุณรู้สึกยังไงเวลาเจอกับคนที่อยู่ในคุก
‎คุณรู้สึกยังไงเวลามีคนหนีไปได้
‎คุณรู้สึกยังไงเวลามีเงินก้อนโตอยู่ตรงหน้า
‎เกิดอะไรขึ้นกับความรุนแรง
‎ตรงจุดไหนเหรอที่มันควบคุมไม่อยู่มากซะจน
‎โรงเรียนตำรวจ
‎สิ้นหวังมากจนพวกเขาต้องรับนักเรียน ‎เป็นจำนวนมากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎เพราะพวกเขาต้องการตำรวจมาก
‎เพราะพวกเขาถูกฆ่า
‎แต่ผมจะไม่เป็นตำรวจ
‎ผมจะไม่เป็นตำรวจจริงๆ หรอก
‎พวกเขาจะไม่ได้ยิงผม
‎อย่างมากพวกเขาจะได้พูดว่า "แอ็กชัน คัต!"
‎แค่นั้น ผมจะไปนั่งชิลๆ ดื่มกาแฟ
‎เอาเลย ไม่ต้องห่วง
‎แอ็กชัน!
‎สวัสดีครับ
‎ตรงนี้
‎ขอบคุณครับ
‎ที่นี่แหละ
‎เราไม่ใช่ซูเปอร์แมน
‎ฉะนั้นมันสำคัญมากที่ต้องระวัง
‎มีคนรอเราอยู่ที่บ้านเสมอ
‎ฉันจะทำสัญลักษณ์ไม้กางเขน
‎รับทราบ…
‎ทุกอย่างอาจออกมาโอเค
‎รถสีเงิน รุ่นปี 2011
‎กับ 81…
‎สอง ห้าสองสี่
‎- ทุกคนหันมาดู ‎- พวกเขาคิดว่ามันแปลก
‎พวกเขาต้องคิดว่า ‎"พวกเขาติดกล้องตัวใหญ่ๆ ไว้
‎พวกเขาจะได้ไม่ทำตัวนอกลู่นอกทาง"
‎พวกเขาจะได้เลิกขโมย
‎"พวกเขาจะได้เลิกขโมย" เหรอ ‎เราไม่ขโมย
‎มันไม่เหมือนกัน
‎ฉันจะบอกคุณเอง ศูนย์สั่งการ ‎เราอยู่ที่ถนน 110
‎ศูนย์สั่งการห้า…
‎คุณคิดว่าไง
‎คุณชอบตำรวจไหม
‎ผมก็ไม่รู้ พูดตามตรง มันดูเหมือนโลกที่แปลกๆ
‎ใช่ มันเป็นโลกที่แปลก
‎บอกตามตรง ผมกลัวคุณมากเลย
‎ผมยังกลัวๆ อยู่
‎มันยากมากที่คนจะไว้ใจตำรวจอีกครั้ง
‎มันเป็นสถานการณ์ที่เลวร้าย
‎ตอนเด็กๆ ‎ผมเคยล้างรถสายตรวจในเขตกัวฮิมัลปา
‎อ้อ โอเค
‎ผมเจอตำรวจหลายคนที่นั่น
‎คุณเลยอยากรู้
‎บอกตามตรง
‎พวกเขาดีกับผมเสมอ
‎- พวกเขาสุภาพ ‎- ใช่
‎- เยี่ยมเลย ‎- พวกเขาให้อาหารเช้าผมกิน
‎พวกเขาให้ทิปผมเยอะด้วย
‎ตั้งแต่นั้นมา ผมก็มองพวกเขา
‎ว่าเป็นสิ่งที่มีตัวตน ซึ่งปฏิบัติกับผมดีมาก
‎โอเค
‎ต่อมา ความประทับใจของผม
‎ที่มีต่อตำรวจก็เริ่มเปลี่ยนไป
‎ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปล่ะ
‎ผมเริ่มเห็นตำรวจทำหน้าที่ของตัวเองไม่ถูกต้อง
‎หรือไม่ก็ปล่อยให้อาชญากรเดินลอยนวล
‎ผมเห็นตำรวจแล้วไม่รู้สึก…
‎- ไว้ใจ ‎- ใช่เลย
‎ผมรู้สึกกลัว
‎- เราไม่ได้เหมือนกันทุกคน ‎- ทุกครั้ง…
‎ไม่ คุณไม่เหมือน
‎มีทั้งตำรวจดีและตำรวจเลว
‎ก็เหมือนกับพลเรือน มีทั้งคนดีและคนเลว
‎มันอยู่รวมกันทั้งหมด
‎ไม่มีใครสนหรอกถ้าตำรวจตาย
‎แต่อย่าบังอาจฆ่าอาชญากร ‎เพราะไม่งั้นนรกแตกแน่
‎คนทั้งย่านจะตามล่าคุณ ‎ก่อนที่คุณจะจับเขาได้ซะอีก
‎ตอนที่คุณพยายามควบคุมตัวเขา
‎เขาอาจเป็นอาชญากรที่เลวร้ายที่สุด
‎แต่เพื่อนบ้าน เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนกัน
‎พวกเขาจะออกมากันทุกคน ‎พยายามชิงตัวเขา พยายามซ้อมคุณ
‎หรือแม้แต่ฆ่าคุณ ‎แล้วใครจะร้องเรียนล่ะ ไม่มีใครเลย
‎ไม่ใช่สื่อ
‎ไม่ใช่พวกปกป้องสิทธิมนุษยชน ไม่มีใครเลย
‎ไม่มีใครสนหรอกถ้าตำรวจตาย
‎ตอนนี้คุณเข้ามาเป็นตำรวจแล้ว คุณไม่กลัวเหรอ
‎ว่าอาจไปลงเอยอยู่ในการยิงต่อสู้กัน
‎รู้ไหมว่าทำไม ‎เพราะคุณพูดเหมือนคุณได้รับการเลี้ยงดูมาดี
‎เหมือนคุณไม่กล้าทำจานแตกด้วยซ้ำ ไม่รู้สิ
‎จริงๆ นะ
‎คุณดูไม่มีบุคลิกที่จะเป็นตำรวจที่ดีน่ะ
‎ไม่มีเหรอ
‎ฉันรู้สึกว่า
‎โดยเฉพาะระหว่างการตรวจสอบ
‎ฉันรู้สึกกังวลนิดหน่อย
‎ว่าฉันอาจทำผิดหรือทำพลาด…
‎อะไรเหรอ
‎คุณคิดว่าคนอื่นจะดูหมิ่นคุณหรือไง
‎คุณจะบอกว่าคนอื่นไม่ดูหมิ่นคุณตลอดเวลางั้นเหรอ
‎- ดูหมิ่นสิ ‎- เหรอ
‎ที่นี่ พวกเขาถ่มน้ำลายใส่คุณ พวกเขาต่อยคุณ
‎พวกเขาดูถูกคุณตลอดเวลา
‎เจ้าหน้าที่เรียกศูนย์สั่งการ
‎ศูนย์สั่งการ…
‎- เธออายุเท่าไหร่ ‎- สิบสาม
‎สิบสามเหรอ
‎แม่เธออยู่ไหน
‎คุณเป็นพี่สาวเธอเหรอ
‎พ่อเธออยู่ไหน
‎พ่อคือคนที่ทำซี่โครงเธอหัก
‎ทำไม เขาตีเธอทำไม
‎ผู้หญิงคนนั้นอ้างว่าแม่ขายเธอให้ผู้ชายบางคน
‎- ใช่ไหมจ๊ะ ‎- เธออ้างด้วยว่าถูกข่มขืน
‎และอื่นๆ อีกหลายอย่าง
‎พวกเธอต้องการคนช่วย ‎รู้ไหมว่าทำไมพวกเธอถึงโทรแจ้ง
‎ฉันจะได้พาพวกเธอไปส่งที่ที่พักพิง
‎พวกเธอไม่อยากอยู่ที่นี่
‎ทุกอย่างที่เธอพูดกับฉัน
‎เธอต้องบอกพวกเขา พวกเขาจะได้ช่วยเธอได้
‎เข้าใจไหม
‎- คุณจะขับไปส่งพวกเธอไหม ‎- ค่ะ
‎- เหรอ ‎- ค่ะ ฉันจะไปส่ง
‎ขอบคุณค่ะ
‎จ้ะ สาวน้อย
‎คุณบอกตัวเองได้ว่ามันเยี่ยมมากที่ได้ช่วยคนอื่น
‎แต่ในสถานการณ์แบบนี้ พูดตามตรง
‎ลึกๆ ในใจแล้วคุณรู้สึกยังไง
‎คนที่ทำตัวก้าวร้าว
‎คนที่เสียงดัง กรีดร้อง ดูถูกคุณและก็อื่นๆ
‎พวกเขาเห็นคุณร้องไห้
‎พวกเขาจะคิดว่าคุณอ่อนแอ
‎และพวกเขาก็จะฉวยโอกาส
‎แต่คุณต้องเข้มแข็ง
‎ฉันคิดว่างั้นนะ ว่าไหม
‎ตอนนี้ถ้าฉันเห็นเด็กเล็กๆ
‎บาดเจ็บหรือตาย
‎มันจะกระทบจิตใจฉัน
‎- ใช่ ‎- มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก
‎ทำไมน่ะเหรอ ‎ก็เพราะคุณคิดถึงครอบครัวตัวเองไง
‎ผมชื่อโฮเซ เด เฮซุส โรดริเกซ เอร์นันเดซ
‎รู้จักกันในชื่อมอนโตยา
‎ในชีวิตสาธารณะ
‎ที่เอร์มิตาและตลัลปัน
‎เราเกี่ยวข้องกับการยิงต่อสู้กับคนร้ายสองครั้ง
‎เราขับรถผ่านและพวกเขากำลังงัดตู้เอทีเอ็ม
‎มาสิ
‎บอกผมหน่อยสิ…
‎ฉันเป็นใครเหรอ
‎"ฉันเป็นใคร"
‎"ฉันชื่อมาเรีย เตเรซา เอร์นันเดซ กัญญัส"
‎"ตอนนี้
‎ฉันเป็นตำรวจ"
‎"ฉันทำงานอยู่ที่กรมตำรวจมา 17 ปีแล้ว"
‎"ฉันพูดว่า 'แม่ หนูเบื่อแล้ว หนูจะเข้า…'"
‎"ฉันพูดว่า 'แม่…"
‎"ไม่นะ ลูกบ้าไปแล้ว" ‎"หนูไม่ได้ทำอะไรมาเป็นปีแล้ว"
‎"ฉันพูดว่า 'แม่ หนูเบื่อแล้ว'"
‎"หนูไม่ได้ทำอะไรมาเป็นปีแล้ว"
‎"ฉันพูดว่า 'แม่ หนูเบื่อแล้ว ‎หนูจะเข้าทำงานกับกรมตำรวจ'"
‎"ไม่นะ ลูกบ้าไปแล้ว ‎พ่อของลูกจะต้องโกรธมากแน่ๆ"
‎"ยังไงก็ช่าง ถ้าเขาอยากให้หนูทำงาน ‎หนูก็จะทำ แต่หนูจะเลือกเอง"
‎ฉันไม่มีลูก ไม่เหมือนเพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ ‎ที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
‎ตอนนั้นฉันเป็นคนหนึ่งที่อายุน้อยที่สุด ‎พวกเขาเรียกฉันว่า "เด็กน้อย"
‎ฉันรับรองได้ว่าจากร้อยเปอร์เซ็นต์
‎ของตำรวจหญิงในเม็กซิโกซิตี
‎มี 90 เปอร์เซ็นต์ที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
‎เกือบจะทุกคนเลย
‎ตำรวจก็เหมือนนักแสดง
‎เราแสดงให้เห็นว่าเป็นคนที่เข้มแข็ง
‎หรือเป็นคนที่อ่อนแอก็ได้
‎เราแสดงอย่างมีเหตุผล
‎เราไม่สร้างจินตนาการ
‎ทันทีที่คุณสวมเครื่องแบบนั้น ‎คุณจะต้องรับผิดชอบอย่างมาก
‎และคุณต้องทุ่มเทให้กับบทบาทนั้นเต็มร้อย ‎ที่ผมพูดเกี่ยวกับมัน
‎คุณลืมทุกอย่าง
‎เรามีพันหน้า ใช่ไหม
‎- "ฉันมองเขาอยู่…" ‎- ตามที่เธอบอก
‎"ไม่ มันเป็นแบบนั้น"
‎- ฉันเห็นเขาเป็นเหมือนตัวตลก ‎- เมื่อก่อนผมหน้าตาดี
‎"มีครั้งหนึ่ง เราถูกจับคู่กัน
‎เรานั่งในรถบรรทุกด้วยกัน"
‎"และรถคันนั้นก็
‎เต็มไปด้วยสาวๆ ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย"
‎"ไม่ได้พูดถึงมันให้อาลอนโซฟัง แต่…"
‎พวกเขาพูดว่า "ให้คู่รักสองคนนั้นมาหาผมหน่อย"
‎"ไซเรนนั่นไม่ได้กะพริบไฟสีแดงและสีน้ำเงิน"
‎"แต่มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ส่องแสงวาบ"
‎พวกเขาเลิกเรียกเราว่าเตเรซากับมอนโตยา
‎พวกเขาเรียกเราว่า "สายตรวจรัก"
‎- อะไร ‎- เดี๋ยวนะ
‎- อะไร ผมทำคุณเจ็บเหรอ ‎- เปล่า
‎(5. จุดจบของสายตรวจรัก)
‎กินให้อร่อยนะ
‎ยังหิวอยู่เหรอ ที่รัก
‎พวกเขาไม่มีอะไรที่เย็นกว่านี้แล้ว ไหนดูซิ
‎โธ่ ไอ้เวรเอ๊ย
‎ผมบอกหมอนั่นว่าถ้าเขาพยายามทำแบบนั้นอีก
‎ผมจะอัดเขาให้อ่วม
‎รถสีเงิน ร่น…
‎อยู่นี่นะ
‎ย้ายมอเตอร์ไซค์สองสามคันนี่ ‎ต้องใช้คนทั้งกองทัพหรือไง
‎กระจกติดฟิล์ม…
‎อร่อยดี
‎ถ้าคุณกินไอศกรีมนั่นหมด ‎ฉันจะอัดคุณ เข้าใจไหม
‎ดูหมัดเด็ดๆ ที่แชมป์ชกสิ
‎คู่ต่อสู้โดนแล้วสะท้านไปเลยครับ
‎เธอเล็งชกที่่หน้าแล้วก็
‎เธอพยายามเข้ากอด ชกคู่ต่อสู้สะท้านไปเลยครับ
‎สวัสดีครับ คุณตำรวจ
‎สวัสดีค่ะ
‎ฉันชื่อมาเรีย เตเรซา เอร์นันเดซ
‎เป็นรองหัวหน้าในเขตโกอาปาของคุณ
‎- มีอะไรให้ช่วยครับ ‎- เกิดอะไรขึ้นคะ
‎หมายความว่าไง
‎คุณกีดขวางถนนสาธารณะนะคะ
‎ฟังนะ ผมจะบอกให้พวกเขาย้ายรถ ไม่มีปัญหา
‎คุณคะ ฉันจะแจ้งกรมการขนส่งให้ส่งเจ้าหน้าที่
‎มาเอามอเตอร์ไซค์ไปและเปรียบเทียบปรับ
‎- คุณไม่สนใจคำขอของเรา ‎- มีอะไร
‎- ไม่มีอะไร ‎- สวัสดีค่ะ
‎- เป็นไงบ้างครับ ‎- สบายดีไหมคะ
‎สบายดี ขอบคุณครับ
‎หัวหน้ารูเอดารู้ว่าเราเป็นชมรมที่รวมตัวกัน
‎ซึ่งไม่เคยสร้างปัญหา
‎คุณเขียนอะไรอยู่
‎ฉันจะจดป้ายทะเบียน
‎- จดทำไม ‎- เพราะ…
‎มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เราขอให้คุณย้ายมัน
‎ผมไม่เคยได้ยินใครขอเลย
‎เราออกตรวจท้องที่นี้
‎และเคยมีเจ้าหน้าที่ขอให้คุณ…
‎- ไม่มีใครเคยขอเลย ‎- มันไม่ใช่ครั้งแรก
‎เราไม่เคยได้ยิน… ให้ผมพูดก่อน!
‎ไม่เคยมีใครขอเราเลยจนกระทั่งวันนี้ ‎ช่างบังเอิญจริงๆ
‎ผมว่าคุณแค่อยากได้เงินของเรา
‎- เราไม่ได้ขอคุณเป็นครั้งแรก ‎- เธอขอเงินคุณหรือเปล่า
‎เปล่า ผมแค่บอกเธอ…
‎ไม่ บอกผมสิ ถ้าเธอขอเงิน
‎- เปล่า ผมกำลังบอกเธอ… ‎- ไม่ๆ
‎กล้าๆ หน่อยสิ เพื่อน เธอขอเงินหรือเปล่า
‎ใช่ เธอขอเงิน
‎นั่นไงล่ะ
‎คุณคิดว่าเราเป็นคนโง่แบบไหนกัน ‎ผมไม่ให้คุณหรอก
‎- รู้ไหมว่าผมเป็นใคร ‎- ไม่รู้ค่ะ
‎ผมเป็นสมาชิกรัฐสภา เข้าใจไหม
‎คุณไม่สนว่าผมเป็นสมาชิกรัฐสภา ‎พวกมนุษย์เงินดือนเอ๊ย
‎- เราจะได้เห็นกันว่าคุณสนไหม ‎- ไม่จำเป็นต้อง…
‎ไม่ต้องมาขู่ผมหรือขึ้นเสียงกับผม
‎ผมกำลังพูดกับคุณ อย่าหันหลังให้ผม
‎อินเดียนบ้าเอ๊ย
‎- คุณไม่รู้หรอกว่าตัวเองซวยแค่ไหน ‎- คุณตำรวจ
‎ทำไมคุณถึงทำให้มันแย่ลง
‎ขอแพทย์หนึ่งคน ‎ที่ชาปาร์ริตาและกอร์ริโด เดล นอร์เต
‎มีผู้หญิงคนหนึ่งล้ม…
‎ซี 4 เรียกศูนย์สั่งการ
‎ขอบคุณมากนะที่มา
‎- ขอโทษด้วยที่รบกวน ‎- ไม่เป็นไร
‎เขาเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติ คนใหญ่คนโต
‎ตอนนั้นฉันหันไปเห็นรถตำรวจ
‎และก็เห็นว่าเป็นผู้บังคับบัญชา
‎แต่เขาไปคุยกับหัวหน้า
‎เขาพูดว่า "คุณไม่ได้สอนผู้หญิงคนนี้เหรอ"
‎"เธอไม่รู้ว่าจะพูดกับคนอื่นยังไง"
‎ฉันพูดกับเขาว่า "สวัสดีค่ะ หัวหน้า"
‎"อย่าพูดกับผมแบบนั้น"
‎ผมรู้ว่าคุณกำลังรีดไถผู้ชายคนนี้และร้านนี้ด้วย
‎"ที่จริง กล้องจับภาพคุณไว้ตอนที่คุณรับเงิน"
‎ฉันบอกเขาว่า "ถ้าพวกเขาบันทึกภาพฉันไว้
‎คุณคงไม่มาเถียงกับฉันหรอก ‎ทำตามขั้นตอนของคุณไป"
‎"ตั้งข้อหาขู่กรรโชกทรัพย์ ‎แล้วอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด"
‎เราออกเวรแล้ว และเราก็ไป…
‎เราขึ้นรถสายตรวจ ขับไปที่โรงพัก
‎และเพื่อนตำรวจตรงทางเข้าก็พูดว่า
‎"พวกคุณทำอะไรลงไป พวกงั่งเอ๊ย" ‎และเราก็อึ้ง
‎"เดี๋ยวก่อน" ทุกคนรู้เรื่องราว ‎ที่เกิดเหตุ ทุกอย่าง
‎คุณเป็นใคร
‎- ฉันเป็นใครเหรอ ‎- ใช่ คุณเป็นใคร
‎ฉันมาเรีย เตเรซา เอร์นันเดซ กัญญัส
‎ตอนนี้ฉันเป็นตำรวจ
‎ฉันทำงานอยู่ที่กรมตำรวจมา 17 ปีแล้ว
‎และก็… ฉันจะบอกอะไรคุณได้อีก
‎- คุณอายุเท่าไหร่ ‎- สามสิบสี่ค่ะ
‎ฉันอายุ 34 ปี
‎บอกผมหน่อยว่าเกิดอะไร…
‎เกิดอะไรขึ้นในเหตุการณ์เกี่ยวกับมอเตอร์ไซค์
‎มันทำให้เราทุกคนมีภาระ ‎ที่เรายังคงต้องแบกรับมาจนถึงทุกวันนี้
‎ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายึดรถตำรวจของเราไป
‎เราคิดว่ามันไม่ยุติธรรม
‎เราทำตามหน้าที่ของเรา
‎แต่พวกเขาตอบแทนเราแบบนั้น ใช่ไหม
‎แต่นอกเหนือจากการตอบแทน ฉันพูดว่า
‎ในมุมมองของฉัน ฉันรู้สึกเหมือนโดนโกง
‎คุณชื่ออะไร คุณยังไม่ได้บอกชื่อผมเลย
‎ผมโฮเซ เด เฮซุส โรดริเกซ เอร์นันเดซ
‎รู้จักกันในชื่อมอนโตยา ในชีวิตสาธารณะ
‎นั่นคือจุดจบของ "สายตรวจรัก" เหรอ
‎จริงๆ แล้ว นั่นคือจุดที่ "สายตรวจรัก" จบลง
‎แต่มันไม่เกี่ยวกับการเป็นสายตรวจรัก
‎เราทำงานของเรา ใช่ไหม
‎แต่พวกเขาเริ่มที่จะ
‎กดดันเราอย่างมาก
‎มีแต่ความบาดหมาง
‎พวกเขาส่งมอนโตยาไปอยู่ยาม
‎ที่เปริเฟริโกและซาน อันโตนิโอ ‎นานกว่าหนึ่งเดือน
‎ข้ามสะพานไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่นั่น
‎เตเรซา พวกเขาพยายามพักงานเธอด้วยซ้ำ
‎พวกเขาข่มขู่และคุกคามเธอที่กระทรวง
‎และพยายามบังคับให้เธอเซ็นลาออก
‎และมันก็กลายเป็นตกนรกทั้งเป็น อาลอนโซ
‎พวกเขาส่งฉันไปทำงานไกลกว่าเดิมสี่ชุมชน
‎พวกเขาทิ้งให้ฉันอยู่ยามบนถนน
‎ที่ไม่มีอาชญากรรมเกิดขึ้น
‎ไม่มีห้องน้ำ ไม่มีอะไรกิน
‎เรากลับไปคุยกับผู้บังคับการว่า
‎"นี่มันเรื่องอะไรกัน ‎คุณยึดรถสายตรวจของเราไป
‎คุณลงโทษเราด้วยการให้อยู่ยาม"
‎"อีกนานแค่ไหน"
‎เขาบอกว่า ‎"ผมไม่ได้ตัดสินใจเอง เบื้องบนสั่งมา"
‎"จนกว่าคุณจะสติแตก"
‎หัวหน้าพูดอย่างนั้น
‎"ผมจะสับเปลี่ยนคุณ ‎แต่ผมจะให้เธออยู่ที่นั่นจนกว่าเธอจะไม่ไหว"
‎ผมพูดว่า "ถ้าทำลายเธอ ผมจะเล่นงานคุณ"
‎"ถ้าเจ้าหน้าที่ไม่ฟัง ผมก็จะต้องหาวิธีอื่นจัดการ"
‎ฉันรู้สึกว่าตำรวจเปราะบางในทุกแง่มุม
‎ไม่มีอะไรรับประกันเราได้เลย
‎ไม่มีการปกป้องจากผู้บังคับบัญชา ‎และไม่มีการปกป้องจากพลเมือง
‎บางครั้ง ก็อย่างที่ผมเคยพูด
‎ผมอายที่จะพูดว่าผมเป็นตำรวจ
‎เพราะกลัว
‎วิธีที่คนอื่นจะปฏิบัติกับเรา
‎ด้วยเหตุผลนั้น ผมจึงบอกภรรยา ‎และเพื่อนร่วมงานของผมหลายคน
‎ว่าผมเบื่อกรมตำรวจ
‎คุณเป็นแค่เหยื่อเหรอ
‎นั่นไง
‎เป็นคำถามที่ดี
‎เรารับใช้ตัวเอง
‎เราเป็นคนโง่
‎พวกเขาวิจารณ์ตำรวจว่าทุจริต
‎พวกเขาวิจารณ์
‎พูดกันบ่อยครั้งว่าตำรวจ
‎คือคนที่ใช้อำนาจในทางมิชอบ
‎แต่พวกเขาไม่หยุดแล้วคิดว่าทำไมเราถึงทำมัน
‎เพื่อนร่วมงานบางคนพูดว่า
‎"รู้อะไรไหม ผมจะไม่ทำมัน ‎เพราะผมจะเดือดร้อน"
‎"ทำไมล่ะ" "ก็เพราะผมไม่อยากเดือดร้อน"
‎"ผมไม่ชอบรับเงินใคร"
‎"ผมไม่ชอบรีดไถ"
‎แต่พวกเขาหลายคนทำมัน ‎พวกเขารีดไถ หรือไม่เราก็รีดไถ
‎หรือไม่เราก็ขอเงิน
‎เป็นครั้งคราว
‎เพราะสุดท้ายแล้ว จะมีการทุจริตเกิดขึ้นไม่หยุด
‎ใครได้ประโยชน์เหรอ ฉันคิดว่าทุกคนได้หมด
‎เริ่มจากพลเรือน ไปจนถึงตำรวจและเบื้องบน
‎ทำไมน่ะเหรอ ‎เพราะถ้าพลเรือนไม่หยุดรถที่ป้ายหยุด
‎หรือสถานการณ์อื่นๆ ที่พวกเขาจะฝ่าฝืนกฎหมาย
‎หรือโดนควบคุมตัว
‎บางครั้งก็เพื่อหลีกเลี่ยงการขึ้นศาลแพ่ง
‎มันเริ่มตรงนั้นแหละค่ะ
‎ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าหน้าที่ถาม
‎เพราะพลเรือนรู้ว่าพวกเขาฝ่าผืนกฎหมาย
‎พวกเขาเสนอเงินให้เอง
‎ถ้าคุณรู้ว่าคุณต้องการอะไรตั้งแต่เริ่มเวลางาน
‎คุณบอกตัวเองว่า "นี่คือโอกาสของฉัน"
‎มันเป็นของคู่กัน เพราะสิ่งที่พลเมืองให้ฉัน
‎ฉันก็ส่งต่อให้หัวหน้าฉัน ‎แล้วมันก็ถูกส่งต่อให้ผู้บังคับการอะไรแบบนั้น
‎สนองความต้องการของตำรวจทุกคน
‎(ตำรวจ - นักเรียนตำรวจ)
‎ฉันต้องมีเงินอย่างน้อยวันละ 400 เปโซ
‎ในกระเป๋าเพื่อไปทำงาน
‎สิบเปโซให้เจ้าหน้าที่แผนกอาวุธปืน
‎ทำไมน่ะเหรอคะ ‎เพราะถ้าฉันอยากได้เสื้อเกราะกันกระสุน
‎แบบที่เราใส่ทำงานตามถนน ‎และคุณต้องการตัวที่ดีๆ สะอาดๆ
‎ถ้าคุณไม่จ่าย คุณจะได้ตัวที่เก่าๆ สกปรกๆ
‎ถ้าคุณอยากพกปืนพกสวยๆ โดยส่วนตัวแล้ว ‎ฉันชอบปืนปิเอโตร เบเร็ตตามากกว่า
‎ก็ต้องจ่ายสิบเปโซ
‎วันละสิบเปโซ 15 วันเป็นเงินเท่าไหร่
‎ถ้าคุณอยากได้รถสายตรวจ คุณต้องจ่ายค่าเข้า
‎ให้กับผู้จัดการที่จอดรถสายตรวจ
‎ท่องบทพูดของคุณไว้
‎ทุกสองเดือน หลังหักภาษี ‎ฉันทำเงินได้ประมาณ 1,100 เปโซ
‎เอาไปเลี้ยงครอบครัว
‎เอาไปจ่ายค่าอาหาร ค่าเดินทาง
‎เอาไปใช้จ่ายซื้อของใช้จำเป็น
‎ผมยอมให้ทุกอย่าง
‎เพื่อเป็นตำรวจที่ผมเคยเป็น
‎ตื่นขึ้นมาและรู้สึกดีกับการไปทำงาน
‎อยาก…
‎อยากได้ช่วยเหลือ
‎ฉันเป็นตำรวจ มันน่าผิดหวังจริงๆ
‎อาชีพในกรมตำรวจไม่เป็นไปตามที่ฉันคาดหวังไว้
‎ถ้าฉันได้รับค่าจ้างไม่ว่าฉันจะทำงานหรือไม่
‎แล้วจะทำมันทำไม นั่นคือความจริงที่น่ารังเกียจ
‎หลังจากทั้งวัน ‎จากการทำงานที่ผมเริ่มทำเพราะรักมัน
‎เพราะรักความยุติธรรม
‎พวกเขาทำให้ผมจำใจ
‎ต้องคิดว่ามันเป็นงานที่สกปรกโสมม
‎ฉันบอกคุณได้เลยว่าในเวลา 17 ปี
‎ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิตฉัน ‎คือที่โรงเรียนตำรวจ
‎มันสวยงามและเข้มข้นมาก ‎ที่ได้สัมผัสการศึกษานั้น
‎ฉันเคยสนุกกับการฝึกเดินแถวมาก
‎หรือการได้เรียนรู้คำสั่งทหารตอนตีห้า
‎บางครั้งฉันก็หายใจลึกๆ ‎และเงยหน้าขึ้น ปีติยินดี
‎คุณเห็นแค่เนินเขาบนขอบฟ้าเท่านั้น
‎และบางครั้งฉันก็รู้สึกอยากร้องไห้
‎ไม่ใช่เพราะความเศร้า แต่เพราะความสุข ‎ฉันพูดได้เลยว่า "มันรู้สึกดีมาก"
‎ในการสอบที่พวกเขาให้เราสอบ
‎ความมุ่งมั่นคือการทดสอบสุดท้าย
‎เพื่อนร่วมงานของฉันในหน่วยเฉพาะกิจพูดว่า
‎"คุณสอบผ่านการปรับสภาพร่างกายแล้ว
‎หรืออีกอย่างเดียวคือการทดสอบความมุ่งมั่น"
‎ฉันตอบว่า "ฉันไม่กระโดดลงไปหรอก ‎ฉันว่ายน้ำไม่เป็น"
‎พวกเขาผูกคุณไว้กับเชือกเส้นเล็กๆ ‎แล้วพูดว่า "โดดลงไป"
‎สิ่งสำคัญคือความมุ่งมั่น
‎คุณไม่จำเป็นต้องว่ายน้ำ ‎คุณแค่ต้องแสดงความมุ่งมั่น
‎"พอคุณกระโดดลงไป เราจะดึงคุณขึ้นจากสระ"
‎แต่มันเป็นการโกหก ‎เพราะพวกเขาจะรอจนคุณเกือบจมน้ำตาย
‎ถึงจะดึงคุณขึ้นมา
‎เร็วเข้า!
‎ตอนฉันกระโดดลงสระ ฉันลูบตัวเอง ‎และตัวฉันก็สั่นไปหมด
‎ฉันกลัว ฉันรู้สึกถึงความกลัว
‎พอความกลัวและความกังวลลดลง
‎ฉันรู้สึกดีใจมากเพราะฉันคิดว่า ‎"ฉันกระโดดลงสระแล้ว"
‎ฉันกลับบ้านและพูดว่า "ฉันกระโดดจาก ‎กระดานกระโดดน้ำ" พวกเขาไม่เชื่อฉัน
‎"ยังไง" ฉันให้พวกเขาดูรอยช้ำและก็ทุกอย่าง
‎แต่ฉันดีใจมากที่ได้ทำมันแล้ว
‎และเรายังคงทำมันให้ดีที่สุด
‎ฉันพูดว่า "ฉันจะดูแลคุณ และคุณก็จะดูแลฉัน"
‎และไม่มีวันไหนเลย ‎ที่ฉันไม่บอกเขาว่าฉันรักและเทิดทูนเขา
‎เขาพูดว่า "ผมรู้สึกได้" ‎ฉันก็พูดว่า "ไม่ค่ะ ฉันแค่อยากพูดมันออกมา"
‎คุณคิดว่าไง
‎เรายังอยู่ด้วยกัน
‎กำลังตัดสินใจว่าจะลาออกดีไหม ‎ดูว่าทางกรมตำรวจจะทำยังไง
‎กำลังพิจารณาทางเลือก ‎เรามีกันแค่สองคนเท่านั้น
‎คุณคิดว่าไง
‎(ในฤดูหนาว ปี 2019 เตเรซาและมอนโตยา)
‎(ลาออกจากกรมตำรวจในเม็กซิโกซิตี)
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง