Downloaded from YTS.MX
71. BERLİN FİLM FESTİVALİ GÜMÜŞ AYI - SANATSAL KATKI ÖDÜLÜ
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX BELGESELİ
"GİTGİDE SANA YAKLAŞAN
SİREN SESLERİNİ DUYACAKSIN
DUA EDECEKSİN Kİ O SİRENLER
BU GECE SENİN İÇİN ÇALMASIN."
MEMUR DANIEL ALATORRE, KIDEMLİ BAŞPOLİS.
3. YEREL POLİS ŞİİRİ YARIŞMASI KAZANANI.
25, C-4, merkez.
Merkez, Tango 45'in Palacio'da bir 16 vakasına gittiğini bildirdim.
Diğer ekip memurları da Tango 48'e bindiler.
Şu an yolda başka ekip yok.
Benden yardım istediler. 52 yaşında bir kadın ve oğlu.
Motosikletli iki adam tarafından takip ediliyorlar. Süpermarketin orada.
İki dakikaya oradayım.
23 yaşında kadın, baygın. Lopez ve Flamingo.
Destek istiyorum, 81.
Merkez, lütfen onay ver.
Perla Merkez'de C-4.
809, konum bildir.
809, konum ver.
Burası 809.
Konumun nedir 809?
Euzkaro'dayım. Misterios'u geçmek üzereyim.
Constancia için 66 talebi var…
"Constancia" ne?
…yedinci bölge. Constancia, ikinci kat, üçüncü kapı, daire F.
Beş dakikaya varırım. K-100'den geliyorum.
Burası iki, üç numaradayım.
Portales'den geçiyor…
Burası iki, 37 vakası var.
Pastizal'de de yangın var.
Anlaşılan bir patlama olmuş…
Aman be.
…Kızıl Haç ekibi.
Kaldırıma çıkın lütfen.
Ağzına sıçtığımın şerefsizi…
Yolu tarif edeyim, Chaineli ve San Cristóbal.
Bir kavga ihbarı aldık, 252. Bölgede değiller. 11'deler.
Kaldırıma çıkın lütfen.
Adam kaçırma ile mücadele biriminin telefonunu istiyorlar.
C-4, Maravillas'ın önündeyim.
İyi akşamlar memur hanım.
İyi akşamlar. Burası Constancia 25 mi?
Evet. Ambulans yolda mı?
Merkez, burası 809.
K-100, Constancia 25'teyim. K-11 ile devam edeceğim.
Merkez, burası 809, acil Z-14'e ihtiyacım var.
Tamam, Victor 44 yanlarında çocuk olduğunu bildirdi.
Eczanede. Lütfen teyit et.
Beş dakikaya ederim.
Las Águilas, Avenida Ocho, 40 Numara'ya
yerel ağ üstünden bir 12 talebi geldi.
İhbara göre bir giysi mağazasına kamyon girmiş.
Bölgeye gittiğimde mağaza sahibesiyle görüştüm,
kahverengi bir Ford kamyonetin çarptığını belirtti.
Kendi aralarında uzlaşmışlar.
Başka haber yok, tamam.
Merkez, burası 809.
Acilen bir Z-14 gerekeceğini teyit edebilirim.
Merkez, burası 809.
Olumlu, K-100'de lazım olacak.
Constanza 25 Numara'ya derhâl bir Z-14 lazım.
Beş dakikaya geliyor fakat tüm birimler 29'da.
Yaklaşan…
-İyi akşamlar memur hanım. -İyi akşamlar efendim.
İki saattir bekliyoruz…
Bana evi gösterir misiniz lütfen?
Olur ama ambulans da geliyor, değil mi?
Dediğim gibi efendim, ilk yardım ekibi talep ettim.
-Yoldalar. -Ambulans istedik, devriye değil.
Gelin, çok korkunç.
Ambulans bekliyoruz.
-Geldi. -Ekip aracı istemedik.
Ambulans istedik. İki saattir arıyoruz.
Ne diyorlar?
Ne?
Yani?
Bir şey yok mu?
Bize yardım edecek misiniz?
Sikerler.
Sadece bakmaya gelmiş.
Şu işe bak sen.
Boku yedim.
Doğum yapmak üzere olan kadınla beraberim ve Z-14 hâlâ gelmedi.
O karının telefonunu ver bana.
Merkezdekinin.
Z-14'ü aramaya devam et. Hadi, durumu ciddi. Kadına çok üzüldüm.
Derin nefes al.
Merkez, burası 809. Constanza 25'e gelecek Z-14'e ne oldu?
Merkez, hadi ama ya. Kadının durumu ciddi. Komşular da çok kızgın. Z-14'e ne oldu?
15. Sokak, 12 Numara, anladığım kadarıyla 142 vakası.
Komşular arasında bir 29 yaşanmış.
Daniel García Pérez'le irtibata geçin.
200 numaralı ekip 11 dakikaya orada.
Ayrıca 114 Alfa ve 146 artık 91 değil.
Nefes alın efendim. Nefes alın.
İşte böyle. Nefes alın.
Güzel. İşte böyle.
-Geçti. -Sakin olun.
Akademide ilk yardım dersleri ya da tıbbi eğitimler yoktu.
"Ne yapacağım ben?" diye düşündüm.
O yüzden beyefendiyle açık konuştum.
"Evet, eldivenim var" dedim.
Çünkü kendi temin ettiğim ekipman her zaman yanımda olur.
Kendi ekipmanımı devamlı yanımda taşımaya gayret ederim.
"Eldivenim var ama sizinle açık konuşacağım,
hiçbir tıbbi deneyimim yok."
"Yok, ambulans çağırın!" dedi. "Çağırdım ama yetkili ben değilim.
Benim görevim konumu bulmak
ve ambulans gönderebilmeleri için durumu teyit etmek."
-İşte geliyor! -İşte. Ikın. İşte böyle.
Az kaldı.
İşte böyle.
İşte böyle!
Ikın!
İşte böyle!
-Az kaldı. -Geliyor.
İşte böyle, ıkın!
İşte oldu efendim! İşte böyle!
Hadi tatlım. Başarabilirsin!
Hadi tatlım!
Hadi!
Az kaldı!
Ikın hayatım!
Aferin!
-Hissediyor musun? -Bitti.
Sakin ol. Bak. Bitti.
Öyle bir an geldi ki çok fazla kan vardı, göbek bağını falan görebiliyordum,
o yüzden ben de hemen telefona sarıldım.
Kocam izinde olduğu için cebinden onu arayıp
"Tahmin et, ne oldu" dedim. "Bir doğuma yardım ediyorum, ambulansı ara."
"Delirdin mi?" dedi.
Yani kocamdan yardım aldım.
"Dayanamıyorum!" diye kadın yine inlemeye başladı.
Ama bebeğini doğurmuştu, daha ne istiyordu ki?
Adamdan kap istedim. Plasenta geliyordu. Plasenta ağrı yapıyordu, daha çıkmamıştı.
"Üzgünüm, hijyenik mi, bilmiyorum ama bunu kullanacağız" dedim.
Adam tamam, dedi.
Kocasından izin istedim çünkü durum riskliydi.
Her şey yolunda giderse sorun yoktu
ama gitmezse sorumlusu ben olurdum çünkü bu, yetki alanımın dışındaydı.
Adam elime çocuk makası tutuşturdu. "Onunla kesemem efendim" dedim.
"Başka yok ki" dedi.
Gayet iyi hatırlıyorum, adım gibi eminim,
ambulans gece 01.50'de geldi.
Sağlık ekibi nihayet geldi. Herkes onlara küfretti.
Adamları itip kaktılar, zar zor içeri aldılar.
"Doğmuş zaten" dediler. "Evet" dedim.
Onlar da "Bebek doğmuş. Biz ne yapalım?" dedi.
Ama sonra plasenta için geri döndüler. Bizim camiada herkes bilir,
plasenta, sağlıkçılar için kavga sebebidir çünkü doktorlar onu yüzüne sürer.
Plasentayı istediler ama alamazsınız, o benim, dedim.
Giderken beni havaya kaldırmak istediler. "Çok sağ olun memur hanım. Tebrikler."
Bana kahve, pasta getirdiler.
Kadın beni aradı,
"Kocamla beraber kızımızın adını Teresa koymaya karar verdik,
onu söylemek istedim" dedi.
Ben de "Olmaz, adımı hiç sevmem. Kıza nasıl bunu yapabildiniz?" dedim.
Benim adım María Teresa Hernández Caña.
17 senedir polis teşkilatındayım
ve 34 yaşındayım.
POLİS
FEDERAL GÜÇLER
BİR POLİS FİLMİ
ALARM
Natasha.
İlk başladığımda Morelos'a gittim.
Orası Tepito'da bir yer. Ceza olsun diye gönderildim.
Amirlerden biri gönderdi. Kendimi çok üstün gördüğüm için
bana tevazulu olmayı öğrenmelisin, dedi, ben de "Öz güveniniz yok" dedim.
Beni cezalandırıp Morelos'a yolladı.
Dördüncü günümde Eje 1 ve Circunvalación'un köşesinde durmuştuk
ve ne oldu, bilin.
Kırmızı bir scooter motosiklet geldi
ve ekip aracına yanaştı, arabanın resmen dibinde durdu.
"Sana ne yapacağını söyleyeceğim" dedi.
"Bugün Tenochtitlán'ı soyacağım" dedi. Hangi sokakları söyledi, bilmiyorum.
"Seni uyarıyorum, ekip aracını orada görürsem seni fena döverim.
Uyarını aldın güzelim. Artık biliyorsun."
O kadar korktum, o kadar sarsıldım ki "Ne yapmamız lazım?" diye düşündüm.
Soygun yapacağım diye bizi mi uyarıyor cidden?
Cesaretimi toplayıp amirime gittim,
"Amirim, sizinle konuşmalıyım. Böyle bir şey oldu" dedim.
"Beni tehdit etti ve şimdi korkuyorum.
Daha buraya yeni geldim ve şimdiden mimlendim."
Adam güldü. "Eşek şakası yapmışlar sana" dedi.
"Amirim, hırsızlık yaparlarsa maaşımdan mı keseceksiniz?" dedim.
"Yok be evladım" dedi. "Morelos'ta, bu mahallede, böyle şeyleri sallamayız."
"Nasıl olur amirim?" dedim. "Soygun bu."
"Çinlileri her hafta kaç kere soyuyorlar, biliyor musun?" dedi.
"Onu geçmiyorsa adam değilim.
Adamları mahvediyorlar, dövüyorlar, depolarını boşaltıyorlar."
"Amirim, ya sonra?"
"Asla ihbar etmiyorlar çünkü hepsi kaçak mal.
Bak işte, her gün yeni bir şey öğreniyorsun."
Emniyette her türden insan var.
Kitabına uygun bir şekilde görevini yapan,
iyi niyetli ve düzgün polisler kadar,
yozlaşmış polisler veya sivil hayatında hiçbir vasfı olmayıp
polisliğin avantajlarını görmüş tipler de olabiliyor.
Bizi eleştiren bu yeni haberleri görünce çok etkileniyorum.
Bir polis olarak bazen kızıyorum. "Bizi yine karalamışlar!" diyorum.
Ama işin aslı, polislerin de kısmen suçu var.
-Şimdi ne var? -Anahtarlarımı unuttum.
Ya çıkmış olsaydım?
Filmlerdeki gibi kapıyı kırardım be.
-Çabuk. Köpeği çıkartmadım. -Ben çıkarırım birazdan.
-Ocakta çorba var. -Ben dolaştırırım onu. Merak etme.
Onları sokaklarda görürdüm, bana hepsi birer kahraman gibi gelirdi.
Babam da polis olduğu için bana bir şey olamazmış gibi hissederdim.
Babam polis diye, gittiğimiz her yerde korunup kollanacağımızı zannederdim.
Babam tabancasını, ceketini, rozetini alıp kardeşime seslenirdi.
"Ateş edermiş gibi dur evlat, ben de fotoğraf çekeyim" derdi.
O da poz verirdi. "Beni de çek" derdim. Babam da "Çok kıskançsın.
Kardeşinin her yaptığını yapmak istiyorsun" derdi.
"Hayır, polis olmak istiyorum" derdim. "Hayır, istemiyorsun."
O polis olabilir, ben olamazdım, öyle bir ayrım vardı.
"Sen evlenip çocuk doğuracaksın, o kadar."
"Hayır baba, polis olmak istiyorum."
ECZANE
-Dün 19'uydu, değil mi? -Evet.
Evet…
-İmza atmamışsın. -Evet, acil karakola dönmem gerekti.
-Acelem vardı. -Sorun değil.
-Dert etme canım. -Amirim beni gebertirdi.
İŞ KODU - TARİH
Kahve vereyim mi? Ya da yiyecek bir şey?
Kek?
Hazır noodle?
Afiyet olsun.
İşin aslı, liseden mezun olduktan sonra
bir sene hiçbir şey yapmadım. Okumak istemiyorum dedim.
"Hiçbir şey yapmak istemiyorum."
"Anne" dedim. "Bana yetti. Polis teşkilatına katılacağım."
Ne oldu memur hanım?
"Olmaz, delisin sen" dedi. "Baban öfkeden kudurur."
"Neyse ne" dedim. "Çalışmamı istiyorsa çalışırım.
Ama işimi ben seçerim."
-Sorun nedir memur hanım? -Söyledim ya zaten…
"Olmaz!" dedi. "Ezikler polis olur. Senin için istediğim gelecek bu değil."
Bacaklarını aç. Eller başının arkasına.
Sakin ol…
Böylece tartışmaya başladık.
Her şeyimi aldı. Paramı, şampuanımı, her şeyimi.
Temel ihtiyaçlarım için çalışmanın
nasıl bir şey olduğunu görmeye zorlamak istedi beni.
-İtiraz etmeyin. -Görevi suistimaldir bu.
Arabamı kim kilitleyecek?
-Talepte… -Hiçbir şey talep edemezsin.
Dördümüz yemeğe oturduğumuzda sandalyelerimiz karşılıklıydı.
Babamla göz göze gelmek istemiyordum
çünkü sofrada hep onun karşısına otururdum.
O yüzden ben de sürahiyi önüme çekip başımı eğdim ki beni göremesin.
Beni ilk kez o zaman bu kadar çok üzmüştü
çünkü babamın o lafı etmesini hiç beklemezdim.
"Yemeğini hak ettin mi ki?"
O lafı çok ağırıma gitti.
Gözlerim doldu, hiçbir şey demedim. Kalktım ve odama gittim.
PÉREZ, DANIEL - EKSİK RAPOR
Caro, beni niye hâlâ müdüriyete bağlamadın?
Yazan kalemin var mı?
Sence hayatım? Yok tabii ki.
-Küpelerine bayıldım. -Sağ ol tatlım.
-Bana yardım eder misin? -Ne için?
-Onu nezarete götürdüm… -Amma inatçısın be.
Doktora da götürdüm. Bilgiler burada.
Hayır, olmaz, yorgunum dostum.
-Eve gitmek istiyorum. -Baksana.
-Evraka baksana. -Aman be Tere ya!
-Hadi… -Hayır dostum.
-Hayır, suistimal… -Tek eksiği…
Bir tek şu bilgiler eksik.
-Onu revire götürdün mü? -Evet.
Ne oldu Caro?
-Lütfen. -Bekle. Bir dakika izin ver.
O kadar ağrıma gitti, o kadar incindim ki bunu bir imtihan olarak gördüm.
"Tamam" dedim. "Başaracağım.
Sandığının tam tersi olduğumu sana kanıtlayacağım.
İşe girmesine gireceğim ama emniyette çalışacağım."
…3-1'den sonra.
Üçüncü ayım dolduğunda "Bak, üç ayı doldurdum" dedim.
"Kararımdan vazgeçmediğimi, bunun tutkum olduğunu sana kanıtladım."
O da "Beni mezuniyetine davet et, buna anca öyle inanırım" dedi.
"O zaman sana inanırım."
Ve öyle de oldu. Annemle beraber mezuniyetime geldi.
Çok da eğlendi. Fotoğraflar çektik, kucaklaştık.
Ama sonra eve dönünce,
beni karşısına alıp "Ne yapacağımızı sana söyleyeyim" dedi.
"Yine ne var?" dedim. "Mezun oldum, yolumdan dönmedim."
"Baban olduğumu katiyen kimseye söyleyemezsin" dedi.
"Niye ki?" dedim. "Sorun ne?"
Dedi ki: "Karakola gittiğin zaman…"
Bu arada 18 yaşındaydım, zayıftım ve bence gayet de güzeldim, tamam mı?
Vücudum da hoştu.
Babam "Olmaz" dedi. "Karakola gittiğinde amirlerin sana asılırsa çok kızarım.
Çünkü üsttekilerin ilk dikkatini çeken güzel olan, hoşlandıkları kızlardır.
Buna itirazın olmaz ve bundan hoşlanırsan
sana engel olmam, aklı başında kızsın.
Ama kızım olduğunu bilmemeleri daha iyi.
Ayrıca biri sana saygısızlık ederse
bu yüzden meslektaşlarımla kavga falan da etmem."
"Biliyor musun?" dedim.
"Senin karakoluna tayin olana kadar pes etmeyeceğim.
Hatta seninle ortak olacağım. Beraber devriyeye çıkacağız."
Söylediği hiçbir söz beni ikna etmeye yetmeyince
"Peki" dedi. "Günün birinde seninle beraber devriyeye çıktığımızda
hasbelkader beni senin önünde vursalar ne olacak?
Beni gözünün önünde kurşun yağmuruna tutarlarken
bu konuda bir şey yapacak kadar cesaretin var mı sence?
Nasıl tepki vereceksin? Ayağının dibinde ölürsem ne olacak?
Ömrün boyunca katlanacağın travmayı biliyor musun?"
Ben de "Pardon ama bu hikâye değişmedi mi?" dedim.
O sırada ben 10, erkek kardeşim de altı yaşındaydı.
İnsanın babası polis olunca
hayatın büyük oranda endişe ve belirsizlikle geçiyor.
Evden çıkarken işe gittiğini biliyorsun.
Ama çocukken, baban işe gittiğinde
kafan o tehlikeye, maruz kaldıkları şeylere çok basmıyor.
Peki…
Ortak.
Uyu hadi dostum.
-Hadi, birilerini yakalayalım. -Uyusana be. Bütün gece uyudun, değil mi?
Acıktım. Yiyecek bir şeyler alalım.
-Tamam ama sen sür. -Olur.
Ortağı ısrar edince yer değiştirmişler ve aracı çalıştırıp yola çıkmışlar.
Geçen gün… Pazar günüydü sanırım. Evde öyle tembellik ediyorduk.
Durup dururken…
Üniformam da yanımdaydı, oğlum durup dururken dedi ki:
"Baba, ben büyüyünce polis olmak istiyorum."
Boku yedin.
Aynen ben de öyle düşündüm.
Şu pisliklere bak.
Hadi, ekmek paramızı çıkaralım.
Datsun, ters yönde gidiyorsun.
"Ters yönde gittiği için arabayı durdurduk" dedi.
"Hem kimlik kontrolü yapmak
hem de bize ne vereceklerini görmek için onları durduk."
-İyi akşamlar çocuklar. -İyi akşamlar.
-Sorun mu var? -Yok memur bey.
-Ters yönde gidiyordunuz. -Hadi ya.
-Fark etmediniz mi? -Hayır.
Evraklarınızı gösterin lütfen.
-Ehliyet ve ruhsat. -Tabii ki.
Bir bakalım.
Yok artık. O ne?
-Ehliyet ve ruhsatım için. -Yapma dostum.
O para ehliyetini zor karşılar.
Orospu çocuğu!
Binsene oğlum!
Babam "Beni vurduklarında düştüm" dedi.
"Ve gözlerimi kapadım. Gözlerimi açarsam
yaşadığımı anlar ve işimi bitirirler sandım."
Dayan. Destek çağıracağım. Dayan.
Destek gelmiş ama ilk yardım ekipleri yokmuş.
Emniyetin her zamanki en büyük sorunlarından biri de bu zaten.
Sağlıkçılar gelmeyince afallamışlar.
Gelen ilk ekip "Meslektaşımızın kan kaybettiğini bildiririz.
Ambulans gelmediği için ben götürürüm" demiş.
Merkez, X-13 mağduru bir Z-2 getiriyorum.
Tekrar ediyorum, Z-2. Medellín Hastanesi'ne gidiyoruz.
Yeleğini elleme.
…tekrar ediyorum…
Protokol gereği kurşun geçirmez yeleğimizi çıkaramayız.
Niye? Yeleği çıkarır ve ölürsen hayat sigortan bunu karşılamaz.
Az kaldı.
Protokole göre onu götüremezsin de
çünkü araçta ölürse ölümünden onu taşıyan sorumlu tutulur.
Şartlar böyle olunca hem çocuk hem de ebeveyn için
hayat iyice karmaşıklaşıyor çünkü korunmadığını hissederek
ölümle kalım arasında yaşıyorsun.
Akademiden mezun olduktan sonra
bir noktada terfi alıp onunla aynı rütbeye geldim
ve ona dedim ki: "Artık eşitiz." O da "Yanılıyorsun" dedi.
"Ben kıdemliyim. Deneyimliyim. Bende olanların hiçbiri sende yok."
Yardım etmeye başladığımı ve onu koruduğumu görünce
bunu kabul etmekten başka çaresi kalmadı.
Ama anca yazılı olarak. Yüzüme karşı sesli olarak
bunu asla dile getirmedi.
-N'aber dostum? -Nasılsın?
-Her şey yolunda mı? -Evet. Girin. Hava serin.
-İçeri gelin. -Selam.
-Tebrikler. -Teşekkürler.
-Adınız nedir efendim? -Julia. İyi akşamlar.
-İyi akşamlar. -Çok geç oldu.
Komşularınızı da düşünün. Hepsinin işi gücü var.
Okul tatilindeki bir öğrencisiniz eminim ama bu insanlar çalışıyor.
Hayır, öğrenci değilim. Çalışıyorum. Hepimiz bu binada yaşıyoruz…
Orospu çocuğu!
Yok artık. Şerefsizler.
Çüş be dostum! Götlük yapma! Derdin ne?
-Hadi ama polis hanım… -Hayır, bu yapılan çok ayıp.
Her yerde, dostlarınız içinde bile bir hödük vardır.
Hasarlı araçla dönersem ne derler, biliyor musunuz?
Başka türlü çözelim.
Sör Juana Inés de la Cruz üstüne yemin ederim. Aramızda, tamam mı?
-Siktir edin o salağı. -Yeter bayan.
Tamam.
Anlaştık o zaman.
-Sevişelim memur hanım, hayatı kutlayalım. -Kes. Yeter.
Git de seviş be göt.
Çekilin lütfen.
Yardım etmeye başladığımı ve onu koruduğumu görünce
bunu kabul etmekten başka çaresi kalmadı.
Ama anca yazılı olarak. Yüzüme karşı sesli olarak
bunu asla dile getirmedi.
İşte.
Şöyle diyor: "Kızım, hayranlığım her geçen gün artıyor.
İşinde ilerleyecek azmi,
hedeflerine ulaşacak iradeyi gösterdin.
Şunu kesin surette söyleyebilirim,
bu işi yapmak için gereken kusursuz becerilerin hepsine sahipsin.
Bu, özünde vatandaşa hizmet etmekten ibaret olan
müthiş tehlikeli ama heyecan verici bir meslek.
O vatandaşlar bizlerin fedakârlıklarını takdir etmese de
yolunu aydınlatması, sana dayanacak gücü ve cesareti vermesi için
Tanrı'ya dua ediyorum.
Sana bir sürü öpücük yollar
ve hedeflerine ulaşmanı
temenni ederim.
Hayranlık, sevgi ve saygıyla, baban."
O zamana kadar bunu kabul etmemişti.
HEDEFLERİNE ULAŞMANI TEMENNİ EDERİM. HAYRANLIK, SEVGİ VE SAYGIYLA, BABAN.
N'aber kanka?
-Önce bir selam ver be. -Pisliksin.
Lanet bozuk paralar. Beni hep kazıklıyorsun.
-Bir, iki, üç, dört, beş. -İmzalasana be göt.
Burada her çeşit duyguyu yaşıyorsunuz.
Ağlıyorsunuz.
Acı çekiyorsunuz.
Seni bir an takdir edip derken küfredebilirler.
Bu işte hissettiğiniz adrenalin başka hiçbir iştekine benzemez.
Diğer işlerde öyle olmayabilir ama burada
sabah altından, akşam üçe, dörde, ona kadar adrenalinle yaşıyorsunuz.
Gaz tüplerini kapatmak için çatılara çıktım.
Dolandırıcı kovaladım.
Motosikletten düştüm.
Adrenalin patlaması o kadar şiddetli ki
hislerinizi kaybediyor, hiçbir şey düşünemiyorsunuz.
Adım José de Jesús Rodríguez Hernández.
Beni Montoya diye bilirler.
La Lagunilla mahallesinde büyüdüm.
Paraguay Sokağı'nda.
Kenar mahalle dedikleri yerde.
O zamanlar hâlâ kemerle cezalandırıldığınız günlerdi.
Ya da terlik tokadı yediğiniz.
Ama şimdi anneme minnettarım.
Çünkü çetin bir mahallede yaşamış olsak da,
gerçekten zor bir hayatımız olmuş olsa da, ki hepimizin öyleydi
çünkü babam yoktu,
yitik bir genç olmadım.
Ve o mahalleden kurtulmayı başardım.
Uyuşturucu kullanmadım.
Satmadım.
Bir polis olarak gözün hep açık olmalı.
Hiç ekip arabasında uyuyan biri olmadım
ya da gafil avlanmadım çünkü sık sık saldırıya uğrardım
ve bence yine aynı sebepten sağ kalmayı başardım.
Hep tetikteyim.
Ermita ve Tlalpan'da iki kere soyguncularla silahlı çatışmaya girdim.
Araçla yoldan geçiyorduk, onlar da bir ATM soyuyordu.
Önlerinden geçerken bize ateş etmeye başladılar.
Silah seslerini duyunca şoka girdim
ama gerilimin farkındaydım ve ortağımın şöyle dediğini duydum:
"Vur onları!"
Sonra ta şeye kadar koştuk…
Tlaplan ve Ermita'nın köşesinde, 7-Eleven'ın önünde çatışmaya girdik.
Soyguncu kaçtı.
Sonra bir de baktım ki Burger King'in çatısındayım.
Çatışma bittiğinde adrenalinim öyle yükselmişti ki
tüfeğimi bıraktığım yeri unutmuştum, üstümde yeleğim yoktu.
Ortağım da "Yuh be ortak, yeleğini resmen adamın üstüne attın" dedi.
Adrenalin patlaması harbi ciddi bir olay.
Çünkü zaman mevhumun kalmıyor.
Adrenalin patlaman geçip de sakinleşince
durup diyorsun ki: "Yok artık! Bunları ben mi yaptım?"
-Ne kadar? -30.
Güneş korumasına ihtiyacın yok, zaten koyu tenlisin.
-Yanmazsın. -Yanmazsın. Evet.
Abim gerçekte
ve de pratikte polis olmamın asıl sebebiydi.
Çünkü polis teşkilatına katıldı.
Hatırlarım da, eve döndüğünde
başında kepi olurdu.
Ya da belki ceketi. Sonra onu bana verirdi.
O çocuk hâlimle çok heyecanlanırdım. Yok artık falan olurdum.
Abim jilet gibi olmayı her zaman çok sevmiştir.
Gösterişe düşkündü.
Abime gerçekten çok imrenirdim.
Tepito'da devriye gezdiği günleri hatırlarım.
Sonra eve gelirdi.
Ellerinde makineli tüfekleriyle arkadaşlarını da getirirdi.
Hepsi çevik kuvvettendi.
Sonralarda da o meşhur Suburban'la gelmeye başladı.
Geldikleri zaman yanlarında on memur daha olurdu.
Sonra annemle yemek yemek için hep birlikte eve girerlerdi.
Hepsi üniformalı olurdu, makine tüfeklerini de
duvara dayarlardı.
Sonra onları bana gösterirlerdi.
Nasıl tutulacağını falan öğretirlerdi.
Akademiden mezun olunca bizi merkez karakoluna atadılar.
Yaşadığım yere çok yakın.
Orada doğdum, büyüdüm, bütün çocukluğum orada geçti.
Tayin istedim
çünkü bana biraz zor geldi.
Komşuları tanıdığımdan değil,
bir sürü yolsuzluk ve suç olduğu için.
Ayrıca bana bir şey yapacaklar diye de ödüm kopuyordu.
Veya bir suçluyu
ya da hırsızı falan yakalarsam
ailesi öç alabilir diye korkuyordum.
-Buraya giremezsin. -Niye ki?
Buraya girmen yasak.
-Memur bey! -Arkadaşına göz kulak ol.
Belanı bulacaksın pislik.
Ağır ol dostum. Sorun nedir?
Bir şeyler içsene memur bey.
Hayırdır?
Diğer tarafa dönün.
Senin maaşını biz ödüyoruz ulan…
Yeter pislik!
Her hafta yediğin o kahrolası yumurtaları ben alıyorum.
-Yeter! -Sen onu dinleme!
Küçücük bir ağaca benziyor. Siktir.
Oraya oturamazsın.
Öteki tarafa geçin.
-Geri çekil. -Hadi, gidelim.
Öteki tarafa geç.
Yeter. Yürüyün.
Alın onu götürün.
Hiçbir şey yapmayacak mısın?
-Yapabileceğim bir şey yok. -Yok mu?
Hakları var.
ABD'de olsaydık şimdiye çoktan…
Miami'de yaşıyorum.
Çoktan
yeri öpmüş olurdu.
Doğrudur. Biz Meksika'da yaşıyoruz.
Motosikletime biniyordum… Motoruma bayılıyorum.
Çoktan polis olmuştum. Birkaç sene önceydi.
Döndüm ve "Sen Raúl müsün?" dedim.
"Evet."
"Nasılsın? İlkokulu beraber okuduk, hatırlar mısın?
Çatılarda falan beraber uçurtma uçururduk."
"Ne var ne yok?"
"İyiyim."
"Ne iş yapıyorsun?"
"Polisim ben" dedim.
"Emniyete girdim." O da şöyle dedi:
"Artık bir domuzsun yani."
"Peki ya sen?" dedim.
"Bir işe girdim ama yürümedi.
Beni hapse attılar. İki sene yattım."
Unutmayın,
o çocuk
bazen beni savunurdu, bazen de ben onu savunurdum.
Mahallede beraber oynardık.
Polisleri seyreder, arkadaşlarını, hırsızları kovalardık.
İnanabiliyor musunuz?
Garip, çocukken gördüğümüz şeyler şimdi hayatımız oldu.
O suç hayatını tercih etti, ben de polis hayatını.
-Şimdi ne oldu? -Anahtarlarımı unuttum!
Teresa!
Sakin ol! Gel buraya!
Ortak
bizim kendi kendimize icat ettiğimiz bir kelime.
O kişiyle kurduğunuz dostluk,
onlara duyduğunuz güven… İş arkadaşı olmaktan öte bir şey bu.
Onlara ayrıca insan olarak da değer vermeye başlıyorsun.
Öyle bir nokta geliyor,
iş arkadaşınla aranda öyle bir bağ oluyor ki
o yüzden sevgiliymişsiniz gibi hissetmeye başlıyorsun.
III. TERESA VE MONTOYA
Nasıl başladı?
Nasıl başladığını anlatayım.
Size şunu diyeyim,
zamanlama kısmı çok enteresandı… O, bir süredir karakoldaydı
ve ben geleli üç yıl olmuştu.
-Aynı yerde çalışmamıza rağmen… -Seni hiç görmedim.
…onu hiç görmedim. İlk tanıştığımızda
ona tahammül edemiyordum. Züppe bir şaklaban gibiydi.
Her zaman bencildi ve kendini herkesten üstün görürdü. Kalas işte.
-Yani bana göre o… -Teresa'ya göre, değil mi?
-Gerçek bu. Gözümde bir şaklabandı. -Üzgünüm, yakışıklıydım.
Bir kere bizi eşleştirdiler.
Beraber kamyonetle bir yere gittik.
Bu arada kamyonet de polislikle işi olmayan kızlarla doluydu.
Alonso'ya bir şey demedim ama…
-Kızlarla dolu bir kamyonetteydi. -Hayır, isyana müdahaleye gidiyorduk.
Neyse. Araca bindim, organizasyona başladım. Her zamanki gibi.
-Beyefendi de pek şıktı… -Herkesi hizaya getirdi.
Hepsi ona yağ çekiyordu. Biri saçını okşadı, ben de…
-Hiç öyle demedim. -"Derdiniz ne?" dedim. Hayır, ben dedim.
Ve aynen devam ettiler. Ben de kıdemli olan o deyip öylece izledim.
Yetkili oydu, ben de tam arkasında oturuyordum.
Yardımcısıymış gibi. Çünkü o kızların hepsi çaylaktı.
Onu seyrederken içimden dedim ki "Bu herif çalışmıyor."
Bütün günü telefonda kız arkadaşlarıyla konuşarak geçirmişti.
Bu kızlar da parmak oynatmak istemiyordu.
Yemin ederim, amirin sahibiydiler sanki.
Ona yemek falan ikram ettiler. Ben de "Tamam, peki" dedim.
-O zaman da 15 kilo daha zayıftım. -Bizi Cuautepec'te bir isyana yolladılar.
Biz de gittik.
Hatırlıyorum, o gün kamyonetin arkasında gelmiştin.
Arkaya bindin ve dikiz aynasından seni gördüm.
Böyle "Of be!" der gibi beni kesiyordun.
Atıyorum.
Doğru değil bu.
O olaydan sonra
komiserime "Baksana ya" dedim.
"Beni onunla göndermen için sana para veririm."
"O polisle beraber." O da "Peki" dedi.
İlk ortağımla beraber yaşarken
hiç ailemin yanına uğramazdım.
Böylece sonunda evi terk ettiler.
Yalnız yaşamaya başladım.
Ve bu
cehenneme dönmek gibi bir şeydi.
Çünkü çocuk odasını görüyorsun.
Önceki hayatın orada duruyor.
O günleri hatırlatıyor. Anlatabildim mi?
Her şeyi hatırlatıyor.
Bazen canıma kıymayı bile düşündüğüm oldu.
Terapiste gitmek istemedim
çünkü iyi olmadığımı düşüneceklerdi.
Mesai bitiminde
sokaklara çıkar, iki, üç litre bira içerdi.
Suzuki 1000 motosikleti vardı.
Şişesini bırakır, göz yaşlarını silerdi…
Yüzünü kuruladıktan sonra motora atlayıp gazlardı.
O motorla çok fena hız yapardı.
İştekiler "Bu şerefsiz kendini öldürecek" derdi.
"Bu şerefsiz kendini öldürecek."
Tek başına, sarhoş ve gözü yaşlıyken çekilmiş
fotoğrafları var bende.
Yanında da köpeği var, insan gibi bakıyor.
"Bunu niye yapıyorsun?" diye sorardım. "Çünkü ben bir itim" derdi.
"Kim sana itsin dedi ki?" derdim.
O sırada Montoya'nın ayrılıktan kaynaklanan sorunları olduğunu
fark etmedim.
Ben hâlâ Brandon'ın babasıylaydım.
Bana bakmak için asla düzgün bir iş bulamadı.
Asla. O yüzden oğlum 12'sine gelene dek, ki yeni 13 oldu,
ona ben baktım, her şeyiyle ilgilendim, okulunu falan ben ödedim.
Sonunda bir noktada "Senden ayrılıyorum" dedim.
"Bitti, tamam mı?"
Özel hayatlarımız benzer olduğu için ara sıra dertleşirdik
ve bir gün bana dönüp şöyle dedi:
"Aynı boku yediğimizin farkında mısın?
İkimizin hayatı birbirinin aynısı.
Bana anlattığın her şeyi kendim de yaşadım zaten.
Ben sadece evin reisi olarak yaşadım, sen de anne olarak."
Sonra dedi ki: "Çalışıp ailene bakan sendin.
Ben de her şeyimi ailem için feda ediyorum."
Güya asayişi sağlaması gereken iki polis
aslında aile sorunları yüzünden depresyona girmiş, ağlayıp zırlıyordu.
Âşık oldum diyor.
Tamam mı? Ufak tefek hediyelerle başladı.
Çikolata falan.
Böyle hediyeler, ki bunu hâlâ saklarım.
"Merhaba aşkım. Günaydın" yazan mektuplar.
Hem bunu
hem de öteki hediyeleri
hâlâ sakladığımı bilmiyor.
Aynı devriye aracına düşelim diye rüşvet verdik ama.
-Evet, 810 numaraydı. -P-810-S1.
Birbirimize destek olmaya başladık.
Birbirimizi teselli ettik. "Pes etme, güçlü ol" derdim ona.
Ona alçak gönüllü olmayı öğrettim, zorla kitap okutturdum.
Bir gün devriyedeyken
markette durup kayıt defterini imzalayayım dedim.
Elinde gül taşıyan bir adam gördüm.
"Bir gül ver bana" dedim. "Elindekilerin en güzeli olsun."
Teresa'ya da dedim ki: "Sen in, markette imzanı at."
Marketten
döndüğünde
gülü tüfeğinin namlusuna sıkıştırmıştım.
"Her şey için teşekkürler canım" dedim.
Tamam mı?
"Çünkü dertlerimi dinledin ve bana çok yardımcı oldun.
Sen…
Beni tekrar hayata döndürdün."
Ona Sun Tzu'nun Savaş Sanatı kitabını verdim.
Ve bence stratejisini değiştirmeye başladı.
İçkiyi azalttı, serseriliği bıraktı.
"Kararlarını kendin vereceksin, bunu kimse senin adına yapmaz" dedim.
"Şımart kendini. Canın bir şey çektiyse ye."
Ona zorla yasaları öğrettim. Artık anlıyor, hatta tavsiye bile verir.
Bence benden çok şey öğrendi.
Sevgimi göstermeye başladım. Bazen azarlıyorum da.
Bazen biraz katı davranıyorum ama sayemde çok değişti.
Bana ne zaman âşık oldu, bilmiyorum ama şu anda beni sevdiğinden eminim.
Orospu çocuğu!
Seni seviyorum.
Sen beni seviyor musun?
Seviyor musun?
Beni sevdiğini söyle.
Bir saniye…
O andan sonra devriye aracını paylaşmak harika oldu.
Peynir, fındık fıstık almaya giderdik.
-Yiyecek almaya. -Akşam yemeği.
-Beraber yaşamaya başladık. -La Viga'da.
-Zamanlama doğruydu. -Araba kovalardık.
Hani bir marketi soyuyorlardı da arabadan atlamıştın?
OXXO market.
Ters yöne doğru gaza bastım, o da aşağı atlayıp koştu.
-Markete girmek istedi. -OXXO'ya.
Ne oldu?
Yine aynı şey. Soğan olmasın dedim ya.
-Yine de hapır hupur götürüyorsun. -Çok sıcak!
-Kızları çağır da seni teselli etsinler. -Hangi kızları?
Çok agresifsin. Gözüm senden başkasını görmüyor.
-Tabii. Peki ya polis adayları? -Yeni bir kız gelmiş, tam bir fıstık.
-Yeni. -Yeter, tamam mı?
-Embesil herif. -Sakin ol.
İçecekleri unuttum.
İmdat!
Dursana oğlum!
-Ne var? -Bekle.
Söylerim şimdi. Bekle…
Dursana pislik!
Destek ekibini bekle!
Refinería'dan 20 metre ötede F4 var.
Arabadan atladı, elinde tabancasıyla öfke içinde koştu.
-Tabancam elimde ateş etmeye hazırdım. -"Derdin ne?" diye bağırdım.
-"Aptallık etme" dedi. -"Geri dön."
"Kendini öldürteceksin."
ÇIKIŞ
Peki…
Orospu çocuğu.
Kıpırdama pislik!
Kıpırdama!
Derhâl dur! Kıpırdama pislik!
Yat aşağı! Eller arkaya!
Üst rütbedekiler, yani komiser ve amirler
ilişkimiz olduğunu anladılar.
"O iki muhabbet kuşunu gönderin" derlerdi.
"O siren mavi, kırmızı yanmıyor. Hayır, dönerken minik kalpler çıkarıyor."
Bize "Teresa ve Montoya" demeyi bıraktılar.
Lakabımız "aşk devriyesi" oldu.
"Aşk devriyesi nerede? Buraya gelin."
-"Gelin." -Kamera ekipleri bile.
Herkes esprinin farkındaydı ve böylece Aşk Devriyesi doğmuş oldu.
Arkama döndüm
ve bir polis aracının geldiğini görünce onlara el salladım.
Ne oldu?
Jeneratörü taşımaları gerekti.
Bir dakika.
Tamam. Şimdi biraz durmamız lazım. Holde sizin için atıştırmalıklarımız var.
Seti temizleyeceğiz. Bir şeyi kontrol etmemiz lazım.
-Tuvalete gidebilir miyim? -Tabii ki, git.
Pekâlâ…
Biz şuna bakarken istersen Martina'yı dışarı çıkar.
Ne kadar sürer?
10, 15 dakika. Ama atıştırmalıklarımız var.
İsterseniz yani.
Peki.
Tamam. Burada keselim.
IV. BİR OYUNCU HAZIRLIK YAPIYOR
Bir bakalım…
Mart 2019'da oyuncu Mónica del Cármen ve Raúl Briones
Meksikalı polis memurlarının hayatlarına sızma sürecini başlattılar.
101 gün boyunca farklı akademilerde yer aldılar,
günlük devriyelerinde polislere eşlik ettiler,
Memur Teresa ve Montoya'yı canlandırmak için prova yaptılar.
Raúl!
-Nasılsın? -İyiyim.
Akademilerdeki kısıtlamalar yüzünden
yaşadıkları deneyimleri cep telefonlarına kaydettiler.
Başladığı için minnettarım,
bu macera başladığı için minnettarım.
Bu proje başladığı için de, bu karakter için de minnettarım.
Bu oluşum başladığı için de.
Polis Akademisi'ne gidiyoruz.
Bu kamyon çok hoplayıp zıplıyor.
Çok da gürültülü.
Bence
aklı başında hiçbir insan
bu şehirde polis olmak istemez.
Niye olasın ki?
Deli gibi trafik var, insanlar sıra olmuş.
Başka ne denir, bilmiyorum. Sadece kalbim manyak gibi çarpıyor.
Bugün Mexico City'de kaydolduğumuz
polis üniversitesindeki ilk günümüz.
Şaşırtıcı değildi ama yine de etkilendiğimi itiraf etmeliyim
çünkü akademiye giren insanların büyük bir çoğunluğu
benimle benzer özelliklere sahip olan yerli insanlar.
Bir sürü dersimiz var. Varlığını hayal bile edemeyeceğim dersler.
Gençler için cezai adalet dersimiz vardı.
KPR dersi aldık.
İlk yardım atölyemiz vardı.
Polis savunması ve beden eğitimi.
Hırsız nasıl kovalanır, ceset nasıl götürülür, onları anlattılar.
Biri nasıl tutuklanır?
Nasıl zabıt tutulur, prosedürü nedir?
Evet, polis memurları. Polislerden hep korkmuşumdur.
Kimseyi koruyor gibi bir hâlleri yok.
Bir devriye aracı görünce
"Beni korurlar" demiyorum. "Bu götler beni mahvetmek istiyor" diyorum.
Bilmiyorum, polis memurları güç ve toplum arasında
tuhaf bir çizgide duruyorlar.
Dersler çok zordu. Bugün nasıl geçer, bilmediğim için
saçlarımı bile kesmedim ulan.
Saç sakal birbirine girmiş hâlde derse gittim.
Diğerlerinin aksine üniformam da yoktu, o yüzden ilk andan "Bu göt kim?" oldular.
Bugün bayağı bir hırpalandık.
Copla dayak yedik.
Yüzümüze, dışa ve içe doğru siper almayı öğrendik.
Ayrıca orta ve aşağı sipere de çalıştık.
Raúl'la aramızda copun bizim için anlamını konuştuk.
Siviller için, protestocular için,
çoğu zaman bastırılan bizler için ne anlama geldiğini konuştuk.
El Pueblito diye bir yere gittik. Burası akademiye ait bir yer.
Evleri, sokakları olan simülasyonlu bir köy.
Bence öğrencilik süreci
oyunculuk sürecine çok benziyor
çünkü farklı konuları ele alsak da
hepimiz bütün gün durum simülasyonu yapıyoruz.
Çatışma simülasyonu yapıyoruz.
Bugün akademiden döndükten sonra yeni uyanıyorum.
Dirseğim de çok fena yaralandı.
Bu durumla hiç gurur duymuyorum.
Müdür yardımcısıyla konuşuyorduk, bana dediğine göre
akademide okuyan çocukların büyük kısmı aslen para için buradaymış.
Üzerlerinde bir ataletle yaşıyorlar. "Buradayım çünkü para veriyorlar."
"Çok uykum var çünkü beni sabah beşte kaldırdılar."
"Bu kesin önemli bir bilgi, biliyorum ama çalışamayacak kadar tembelim."
Akademi programı sadece altı ay sürüyor.
Merak ediyorum, iyi bir polis olmak için bilmeleri gereken her şeyi
altı ayda nasıl öğrenecekler ki?
İşini düzgün yapmayı.
Yargı sürecini takip etmeyi.
Öte yandan kanunu açık ve net bir şekilde kavramayı.
Ve…
Bu kararı vermeye bile hazır değilken
koşullar gereği bu noktaya gelmiş birini muhteşem bir polis olacağına
altı ayda ikna edebilir misiniz? Bu adamlara silah verilecek,
o silahlarla bir başkasının hayatını bitirebilirler.
Ayrıca hızlı davranmazlarsa kendi hayatları da bitebilir.
Kadın ve erkek genç meslektaşlarıma bakıyorum.
Önlerine bir sürü bilgi sunuluyor
ama o bilgiyi özümseyecek, yorumlayacak ve sindirecek süreleri çok az.
Çoğu ön lisansı yeni bitirmiş gençler,
bazısı sadece lise okumuş.
Etrafa dalaşan bir çocuk vardı,
ne için tartışıyorlardı, bilmiyorum.
Yemekhaneye giderken koridorda duydum onları.
Bir çocuk şöyle dedi: "Siz götlerden daha çok param var.
"Gelin, banka hesabıma bakın.
Paramı almadım veya çekim döndü diye mızmızlanmıyorum.
Gelin, hesabıma bakın. Bir yılda kazandığınızdan fazlası var."
Biri de şöyle bağırdı: "Ne bok yiyorsun o zaman burada?"
Herkes gülmekten kırıldı.
"Evet, ne işin var burada?"
Sonra yüzme dersine gittik.
Ki en çok bu derste heyecanlandım galiba.
Gerçekten çok heyecanlandım,
yüreğim ağzıma geldi çünkü…
Öğretmenimiz Armando
bize tramplenden atlayacaksınız, dedi.
Üç ve yedi metrelik tramplenlerden
suya, havuza atlayacaktık.
Polisim, biri beni kovalıyor.
Bir karar verip suya atlamam lazım.
Nasıl düşeceğim önemli değil. Su soğukmuş, umurumda değil.
Bacaklarım titriyor.
Ödümün bokuma karıştığını diğerleri fark etsin istemiyorum.
Onlara bakıyorum. Herkes sert görünmeye çalışıyor.
Tam atlamak üzereyken içlerindeki çocuk ortaya çıkıyor.
Deli gibi korkup geri dönüyorlar. Sen de yanındakine takılıyorsun.
"Ya, çok korkunç" falan diyorsun.
Aman ne korkunç, çok korkunç.
Ama yukarısı öyle değil. Önüne bakmak zorundasın.
Suyla arandaki mesafeyi görmüyorsun, suya ne sertlikte çarparsın, bilmiyorsun.
Böyle bir terk edilmişlik ve vertigo hissi içinde
"İşte geliyorum" diyorsun. O an sana sonsuz gibi geliyor.
Suya hiç ulaşamayacaksın sanki.
Polis olmak da işte öyle bir his.
Asker tıraşı yapalım.
-Asker tıraşı mı? -Evet, lütfen.
Hay hay.
Emniyete falan mı katıldın?
Aynen öyle.
Polis olacağım.
Polise benziyor muyum?
Biraz. Saç kesimin işe yaradı.
Ama polis olmak için…
Polis olmak için ne gerekir?
Kararlı olmanın yanında
taşaklı da olman lazım.
Bu ara suçlular kontrolden çıkmış hâlde.
Polise güvenir misiniz?
Gerçek anlamda mı? Hayır.
Resmî hiçbir makama güvenmem.
Çünkü yeni yasalardan sonra
suçlular, sıradan vatandaştan daha hızlı hapisten çıkıyor.
Yeni yasalar yüzünden mi?
Tabii ki. Güzide devlet büyüklerimizin çıkardığı yasalar.
Meclise gitmelerinin tek sebebi
katılımlarını ispat edebilmek için selfie çekmek.
-Polisle bir zorluk yaşadınız mı hiç? -Çok şükür ki hayır.
-Yakın zamanda değil de geçmişte yaşadım. -Sebep?
Müzisyen ve bohem olmam.
Raúl Briones Carmona.
David Brandon Ramírez Vega.
Robinson Amadeus Domínguez Rosas.
Mónica.
Gustavo Caballero Lara.
Daniel Figueroa Rocha.
Ruiz Valencia Carina.
Vega Luna Eric Iván. Acemi polis.
Hizmetinizdeyim.
32 yaşındayım.
22 yaşındayım.
23.
21 yaşındayım.
Öncelikle mecburiyetten.
İkinci olarak da… Babam da polisti.
Bana anlattığı hikâyelere, yaşadığı deneyimlere hayrandım.
Polis olmak istediğime öyle karar verdim.
Kaderin bir cilvesidir ki erken anne oldum,
o yüzden şu ana kadar akademiye yazılma fırsatım olmadı.
Her meslekte olduğu gibi kimi buraya vakit öldürmeye geliyor,
kimi de polis olmaktan gerçekten zevk alıyor.
Bence toplumumuz kötü durumda.
Sayısız kadın cinayetinin işlendiği bir ülkede yaşıyoruz.
Konu maaş değil,
bir başkasına yardım edebilme hissi.
Tanımadığın biri olabilir. Polisler, yabancılar için hayatını riske atar.
Başıma bir şey gelir de ailemi bırakırsam diye korkuyorum.
Ama bence buraya gelirken
her şeyin olabileceğini bilerek geliyorsun.
Amirlerimiz bize korkunun da iyi olduğunu söylüyor.
O yüzden de
bana göre
sokaklardan hepimiz korkuyoruz ama yine de işimizi yapıyoruz.
TALİM ALANI ONUR - SADAKAT
CESARET - ONUR - FEDAKÂRLIK
Ciudad Neza'daki
Polis Akademisi'ndeyiz.
Burada dinamikler daha farklı.
Bence sınıflar daha kişiselleştirilmiş.
Bir adım ileri.
Marş!
Çünkü mesela burada tek bir grup var.
Marş!
O yüzden grup olarak aramızda daha güçlü bir bağ hissediyoruz.
Arkanı dön, marş!
Sağ kanat, marş!
Dün gece yatmadan önce buranın, bir sürü hassas insanın
kendini koruyabilmek için
güçlüymüş gibi davrandığı bir yer olduğunu düşündüm.
Dur! Zabıta!
-Dur! -Dur! Zabıta!
Dur! Zabıta! Yaptığın işi bırak!
Zabıta! Yaptığın işi bırak!
…üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz.
Bir, iki, üç, kaldır!
Polis olduklarına inanmak zorundalar.
Hâlihazırda zaten biraz baskı taşıyan o üniformaları
taşıyabildiklerine inanmalılar.
Bu hamleden sonra?
Otoriter bir şekilde konuşmalılar.
Ne komiğime gitti
Koşuya çıkmak etkileyiciydi.
Bir tur daha
Kalabalık bir birliktik. 24 kişiydik.
Aklıma suçlular geldi ve içimden dedim ki:
"Siktir, bizimle kesin dalga geçiyorlar.
Koşuyoruz.
Saçma sapan marşlar söylüyoruz.
Çoğumuz şişko."
Böyle bir yüzleşme
bu yeni grupla gurur duymamı sağladı.
Çünkü moral seviyeleri zirvedeydi.
Ben de çok memnundum.
Hizaya geç.
Hedefe odaklan.
Hedefi değiştir, hemen!
Yavaş yavaş.
Birazcık.
-Ortala. -Ortalandı!
Herkes…
Woody "O zaman çık sokağa, seni öldürsünler" derdi.
"O salaklar silahlarını bile çekmiyor.
Cep telefonlarına bakarken öldürülüyorlar. Tetikte olmadıkları için öldürülüyorlar.
Çünkü aptallar, salaklar.
Orada şerefsizce,
direnmeden ölüyorlar.
Silahları kılıfında ölüyorlar.
Tetikte olmadıkları için ölüyorlar çünkü salaklar."
Üstteki tele yapıştırmayın, oldu mu?
Ama…
Üstteki tele koymayın.
Ama durum bu.
Alın size teknoloji atış poligonu.
Atış temellerini hatırlayın.
Nefes almayı unutmayın!
Daha güçlü.
Tamam.
Böyle kal.
Elinin duruşunu düzelteceğim. İşte.
Hadi.
Güzel, tam öyle. Tetiği çek.
Sert bastır.
İşte. Hadi, böyle devam et!
Devam et!
Hadi! Yapabilirsin!
Yapabilirsin!
Nefes al, nefes ver.
-Nefes al. -Nefes al, ver.
Odaklan.
Nefes al, nefes ver.
Tekrar!
Nefes al, nefes ver.
-Tekrar Carina. Kaldır ve nişan al! -Tekrar ateş et.
Ateş et!
Tekrar!
Silahını indir!
Nefes al.
Nefes ver.
Nefes al.
-Nefes ver. Kaldır! Nişan al! -Hadi…
Ateş et!
-Sert bas! -Sert Araceli!
Başarabilirsin!
Niye bu sikik filmi çekmeyi kabul ettim ki?
Bir polis memuru neler yaşıyor,
niye öğrenmem lazım ki?
Polis olmak istemiyorum.
Her şey çok eğlenceli bir oyunmuş gibi yapmayacağım.
Bu sıçtığımın kaydını bile kahrolası filme koymazlar belki.
Hani nerede lan polisliğin anlamı?
Hakarete uğrayınca ne hissediyorsunuz? Hapiste birini görünce ne hissediyorsunuz?
Biri kaçınca ne hissediyorsunuz?
Önünüzde tomarla para görünce ne hissediyorsunuz?
Tüm bu şiddetin maksadı ne?
İşler ne ara bu kadar çığırından çıktı da
akademiler
rekor sayıda öğrenci alacak kadar çaresiz hâle geldi?
Çünkü polis lazım.
Çünkü öldürülüyorlar.
Ama ben polis olmayacağım.
Gerçek bir polis olmayacağım.
Beni vurmayacaklar.
En fazla "Kayıt! Kes!" derler.
Hepsi bu. Ben de oturur, soluklanırım, kahvemi içerim.
Hadi. Merak etme.
Kayıt!
Günaydın.
Geldim!
Al.
Teşekkürler.
Sıradaki.
Biz burada Süpermen değiliz, o yüzden dikkatli olmak çok mühim.
Her zaman evde bizi bekleyen biri var.
İstavroz çıkarayım.
4-10 vakası…
Her şey yolunda gitsin.
…gümüş renk araç, 2011 model.
81'de…
…beşinci, ikinci, dördüncü.
-Hepsi dönüp bakıyor. -Acayip geliyor.
Yaramazlık etmesinler diye kocaman kameralar takmışlar diyorlardır.
-Çalmayı bıraksınlar diye. -Biz çalmıyoruz ki.
O konu farklı.
Komuta merkezi, konum bildiriyorum, 110'dayız.
Komuta beş…
Ne düşünüyorsun? Polisliği sevdin mi?
Bilmem. Açıkçası tuhaf bir dünyaya benziyor.
Evet, tuhaf bir dünya.
Dürüst olmak gerekirse sizden çok korkardım.
Bazılarından hâlâ korkuyorum.
İnsanlar polise yeniden güvenmekte çok zorlanıyor.
Boktan bir durum.
Çocukken Cuajimalpa karakolunda ekip araçlarını yıkardım.
Peki.
-Orada bir sürü polisle tanıştım. -Sende merak uyandırdı.
Doğrusu
bana her zaman çok iyi davrandılar.
-Kibarlardı. -Evet.
-İyiymiş. -Bana kahvaltı verirlerdi.
Bahşiş bırakırlardı.
O dönemden sonra onlara
bana iyi davranan insanlar gözüyle baktım.
Peki.
Daha sonra polisle ilgili izlenimlerim
değişmeye başladı.
Neden değişti?
Polislerin işlerini düzgün yapmadığını ya da suçluları serbest bıraktığını
görmeye başladım.
-Peki. -Polis görünce ona…
-Güvenmiyordun. -Güvenmezdim.
Korkardım.
-Hepimiz aynı değiliz. -Her zaman…
-Hayır, değilsiniz. -Yani iyi polis de var, kötü polis de.
Aynı siviller gibi. İyisi de var, kötüsü de.
Hepsi bütünün parçası.
Bir polis ölse kimse umursamaz.
Ama sakın ha, bir suçlu öldüreyim deme yoksa kıyamet kopar.
Sen onu öldüremeden bütün mahalle peşine düşer.
Onu tutuklamaya çalışırken.
Azılı bir suçlu olabilir ama komşuları arkadaşı olduğu için
hepsi çıkar, onu elinden kapmaya, seni dövmeye çalışır.
Hatta seni öldürürler. Peki kim şikâyette bulunur? Kimse.
Ne basın ne de insan hakları savunucuları, kimse.
Bir polisin ölmesini kimse umursamaz.
Sen de şu anda polislerin arasında olduğun için
çatışmaya falan girmekten korkmuyor musun?
Soruyorum çünkü iyi bir aileden gelmişe benziyorsun.
Tabak bile kıramazsın gibime geliyor. Bilmiyorum.
Cidden.
İyi bir polis olmak için gereken karaktere sahip gibi değilsin.
Değil miyim?
Aslında doğru,
özellikle teftişler sırasında,
biraz geriliyorum
çünkü yanlış yapmaktan, batırmaktan falan korkuyorum…
Niye ki? Sana saygı duymazlar diye mi düşünüyorsun?
İnsanların size sürekli saygısızlık ettiğini inkâr mı edeceksin?
-Hayır. -Bu doğru, değil mi?
Suratına tükürürler, sana vururlar. Devamlı hakaret ederler.
Görevli memurlar.
Merkez…
-Kaç yaşındasın? -13.
13 mü?
Annen nerede?
Ablası mısın?
Baban nerede?
Kızın kaburgasını kıran babası.
Niye? Seni neden dövdü?
Kızın iddiasına göre annesi onu erkeklere satıyormuş.
-Bu doğru mu tatlım? -Tecavüz iddiası da var.
Başka şeyler de.
Destek istiyorlar. Neden istediler, biliyor musun?
Onları sığınma evine götürebilmem için.
Burada kalmak istemiyorlar.
Tatlım, bana söylediğin her şeyi
onlara da söylemen gerek, ki sana yardım edebilsinler.
Oldu mu?
-Onları götürür müsün? -Olur. Götürürüm.
Teşekkürler.
Evet kızım.
İnsanlara yardım etmek harikadır diye düşünebilirsiniz
ama böyle bir durumda, dürüst konuşmak adına,
samimi olarak hissettiğiniz nedir?
Agresif davranan insanlar,
gürültü çıkarıp bağıranlar, sana hakaret falan edenler,
seni ağlarken görürse
zayıf olduğunu düşünür ve bundan faydalanırlar.
Ama güçlü olmalısın.
Sanırım öyle, değil mi?
Şu anda bir çocuk görsem,
yaralı veya ölü,
etkilenirim.
-Evet. -Bu kötü bir his.
Niye? Çünkü kendi ailen aklına gelir.
Adım José de Jesús Rodríguez Hernández.
Gündelik hayatta beni Montoya diye tanırlar.
Ermita ve Tlalpan'da
iki kere soyguncularla çatışmaya girdik.
Devriye geziyorduk, onlar da bir ATM soyuyordu.
Gel.
Söylesene…
Ben kimim?
"Ben kimim?"
"Ben María Teresa Hernández Cañas.
Şu anda
polis memuruyum.
17 senedir polis teşkilatında görevliyim."
"Yetti anne dedim. Polis…"
"Yetti anne…"
"Hayır, sen delisin. Koca bir yıl hiçbir şey yapmadın."
"Yetti anne dedim." "Koca bir yıl hiçbir şey yapmadın."
"Yetti anne dedim. Polis teşkilatına katılacağım."
"Olmaz, delirmişsin. Baban küplere binecek."
"Neyse ne. Çalışmamı istiyorsa çalışırım ama işimi kendim seçerim."
Bekâr anne olan çoğu meslektaşımın aksine benim çocuğum yoktu.
O zaman en gençlerden biriydim. Bana "küçük bebe" derlerdi.
Sizi temin ederim, Mexico City'deki kadın polislerin yüzde doksanı
bekâr anneydi.
Neredeyse hepsi.
Polisler de oyuncu gibidir.
Güçlüymüş gibi davranabiliriz.
Ya da zayıfmış gibi.
Mantık dâhilinde yaşarız.
Hayal dünyası yaratmayız.
O üniformayı giydiğin anda muazzam bir sorumluluk alırsın.
Ve bahsettiğim o role kendini tamamen adaman gerekir.
Hiçbir şeyi takip edemiyorsun.
Bin ayrı çehremiz var bizim.
-"Yani bana göre o…" -"Teresa'ya göre."
"Hayır, öyle oldu."
-"Gözümde bir şaklabandı." -"Yakışıklıydım."
"Bir kere bizi eşleştirdiler.
Beraber kamyonetle bir yere gittik.
Bu arada kamyonet de polislikle işi olmayan kızlarla doluydu."
Alonso'ya bir şey demedim ama…
"O iki muhabbet kuşunu gönderin" derlerdi.
"O siren mavi, kırmızı yanmıyor. Hayır, dönerken minik kalpler çıkarıyor."
Bize "Teresa ve Montoya" demeyi bıraktılar.
Lakabımız "aşk devriyesi" oldu.
-Ne? -Bekle.
-Canını mı yaktım? -Dur.
V. AŞK DEVRİYESİNİN SONU
Afiyet olsun.
-Hâlâ aç mısın tatlım? -Daha soğuk bir şeyleri yoktu.
Orospu çocuğu.
O herife, bir daha aynı boku yerse ağzını burnunu kıracağımı söyledim.
…gümüş kamyonet, işaretleri var…
Sen burada kal.
Motosiklet çektirmek için ordu mu lazım?
…camları film kaplı…
Tamam ya.
O dondurmaları yersen seni döverim, tamam mı?
Şampiyonun attığı yumruklara bakın.
Rakibini sarstı.
Yüzüne doğru hamle yapıyor,
derken rakibini kavrıyor. Rakibini sarstı.
İyi akşamlar memur hanım.
İyi akşamlar efendim.
Adım María Teresa Hernández, bu bölgeden sorumlu komiser yardımcısıyım.
-Nasıl yardımcı olabilirim? -Ne oluyor efendim?
Nasıl yani?
Kamuya ait sokağı işgal ediyorsunuz.
Motorları çekmelerini söylerim. Tamam.
Efendim, destek için Ulaştırma Bakanlığı'nı arayacağım.
Bu motorları çekip ceza kesecekler.
-İkazlarımızı dinlemediniz. -Hayırdır?
-Yok bir şey. -İyi akşamlar.
-Ne oldu? -Nasılsınız?
İyiyim, sağ ol. Emniyet Müdürü Rueda biliyor,
düzenli olarak toplanan bir kulübüz, kimseye asla sorun çıkarmıyoruz.
-Ne yazıyorsun? -Plakaları not alıp…
-Niye? -Çünkü…
Sizden daha önce de onları çekmeniz istendi.
Kimseden şikâyet gelmedi.
Bu bölgede devriye geziyoruz
ve geçmişte de sizden…
-Bize hiç şikâyet gelmedi! -Bu ilk değil.
Bize hiç… Sus da konuşayım!
Bugüne kadar hiç şikâyet almadık, tesadüfe bak.
Bence paramızı almak istiyorsun.
-Bunu sizden ilk kez talep etmiyoruz. -Para mı istedi?
Hayır, sadece ona…
Hayır, para istediyse söyle.
-Hayır, sadece ona… -Hayır.
Biraz taşaklı olsana be adam. Senden para mı istedi?
Evet, para istedi.
Oldu işte.
Sen bizi ne tür bir salak sanıyorsun? Yok öyle.
-Beni tanıyor musun? -Hayır efendim.
Ben milletvekiliyim, tamam mı?
Milletvekili olmam umurunda değil mi pis ücretli?
-Umurunda mı, görürüz. -Buna…
Sakın beni tehdit etme, sesini yükseltme!
Seninle konuşuyorum, arkanı dönme. Kahrolası Kızılderili!
-Nasıl boku yedin, bilemezsin. -Memur hanım.
Niye zorluk çıkarıyorsun?
…Chaparrita ve Corrido del Norte'ye bir ambulans…
…kadın memur vuruldu…
C-4'ten merkeze.
Geldiğiniz için sağ olun. Rahatsızlık için üzgünüm.
Sorun değil.
Şu milletvekili pisliğin teki.
O sırada arkama döndüm ve bir polis kamyonu gördüm.
Üst kademeden biriydi.
Ama adam amirle konuşmaya başladı.
"Bu kızı eğitemediniz mi?" dedi. "İnsanlara hitap etmesini bile bilmiyor."
Ben de "İyi akşamlar amirim" dedim.
"Amirim deme bana" dedi. "Bu beyefendiden haraç aldığını biliyorum.
Hatta para alırken kameraya yakalanmışsın."
"Beni kayda aldılarsa benimle tartışmanıza gerek yok" dedim.
"Gerekeni yapın. Beni şantajla suçlayın. Sonra ne olacaksa olsun."
Vardiyamız bitmişti, o yüzden biz de…
Devriye aracına bindik, karakola gittik
ve girişteki gardiyan meslektaşımız
"Ne bok yediniz adiler?" dedi. Biz de kalakaldık.
"Hele bir durun siz" dedi. Herkes olayı biliyordu.
Kimsin sen?
-Ben kim miyim? -Evet, sen kimsin?
Ben María Teresa Hernández Cañas.
Şu anda polis memuruyum.
17 senedir polis teşkilatında görevliyim.
Başka ne diyebilirim ki?
-Kaç yaşındasın? -34.
34 yaşındayım.
Peki, söyler misin…
Motosiklet olayının yansımaları ne oldu?
Hâlâ daha zorluğunu çektiğimiz yükleri sırtımıza bindirdi.
Üstüne bir de ekip aracımızı aldılar.
Bize göre bu haksızlıktı. Biz işimizi yapıyorduk
ama mükâfatı böyle oldu.
Fakat cezalandırılmanın dışında
kendimi aldatılmış gibi de hissettim.
-Adın ne? Bana adını söylemedin. -Adım José de Jesús Rodríguez Hernández.
Gündelik hayatta beni Montoya diye tanırlar.
Aşk devriyesi orada mı bitti?
Aşk devriyesi fiiliyatta orada bitti.
Ama aşk devriyesi olmaktan öte, biz görevimizi icra ediyorduk.
Fakat üstümüzde
çok baskı kurmaya başladılar.
Öç almak istediler.
Montoya'yı bir aylığına
Periférico ve San Antonio'da nöbete yolladılar.
Karşı yaka. Orada hiçbir şey olmazdı.
Teresa'yı uzaklaştırmaya bile kalktılar.
Bakanlıkta onu tehdit ettiler, taciz ettiler.
İstifa etmeye zorladılar.
Karakol hayatı cehenneme döndü Alonso.
Beni dört mahalle öteye yolladılar
ve suç endeksi dahi olmayan bir sokakta nöbet tutturdular.
Tuvalet yoktu, yemek yoktu.
Başkomiserle konuşmaya geldik.
"Ne oluyor?" dedik. "Devriye aracımızı aldınız,
bizi nöbet göreviyle cezalandırıyorsunuz. Bu daha ne kadar sürecek?"
"Benim kararım değil" dedi. "Yukarıdakilerin emri. Sen yıkılana dek."
Başkomiser öyle dedi.
"Senin yerini değiştiririm ama o, yıkılana dek orada kalacak."
"Onu hele bir yık, o zaman yakana yapışırım" dedim.
"Yetkililer bizi dinlemezse başka çözüm aramam gerekecek."
Polislerin her konuda savunmasız olduğunu düşünüyorum.
Bizim için hiçbir şey garanti değil.
Ne bir yetkili ne de bir vatandaş olarak korunuyorsun.
Daha önce de dediğim gibi polisim demeye utanıyorum bazen.
İnsanların tavrından
korktuğum için.
O yüzden karıma ve bir sürü meslektaşıma polis teşkilatından bıktığımı söylüyorum.
Kurban mısınız?
Hadi buyur.
Güzel soru.
Fırsatçıyız biz.
Aptalız.
Rüşvet yiyor diye polisi eleştiriyorlar.
Eleştiriyorlar
ve polis için
görevi kötüye kullanan insan, diyorlar.
Fakat bunu niye yaptığımızı hiç düşünmüyorlar.
Bazı polis arkadaşlar da diyor ki: "Bunu yapmam çünkü başım derde girer."
"Niye? Çünkü bela istemiyorum. Para almak istemiyorum."
"Haraç almayı sevmem."
Ama çoğu bunu yapıyor. Onlar haraç alıyor, biz alıyoruz
ya da ara sıra
para istiyoruz.
Çünkü en nihayetinde yolsuzluk bitmiyor.
Kime faydası var? Bence herkese var.
Vatandaştan başlayarak polise de, yukarıdakilere de var.
Niye? Çünkü bir vatandaş dur işaretinde durmazsa
ya da başka bir kural ihlalinde bulunur veya tutuklanması gerekirse
bazen işlerin mahkemelik olmaması için rüşvet olayı başlıyor işte.
Polisin bir şey istemesine gerek yok.
Vatandaş suç işlediğini bildiği için kendi teklif ediyor.
İşe başladığınız günden beri de paraya ihtiyacınız olduğunu biliyorsanız
"İşte fırsat" diye düşünüyorsunuz.
Hepsi birbirine bağlı çünkü vatandaşın bana verdiğini
ben komisere, o da amire veriyor, bu böyle tepeye kadar çıkıyor.
Teşkilatta herkesin ihtiyacı karşılanıyor.
POLİS - POLİS ADAYI
İşe gidebilmek için her gün cebimde 400 pezo olmalı.
10 pezo silah ustasına gidiyor.
Niye mi? Çünkü sokakta kullandıklarımız gibi
bir yeleğin olsun ve o yelek temiz olsun istiyorsan,
parasını vermezsen sana kullanılmış yelek verirler.
Güzel bir tabanca istiyorsan, ki ben Pietro Beretta'yı tercih ederim,
işte 10 pezon daha gitti.
15 gün boyunca günlük 10 pezo ne kadar yapar?
Ekip aracı istiyorsan devriye aracı müdürüne
giriş parası ödemen gerek.
Repliğini ezberle.
İki aylık maaşım vergiyi düştükten sonra yaklaşık 1.100 pezo ediyor.
Bu parayı al ve bir de aile geçindir.
Bu parayla yemeğini öde, yolunu öde.
Bu parayla ihtiyaçlarını karşıla.
Eskiden olduğum polis olmak için her şeyimi verirdim.
Sabah kalkıp işe mutlu gitmek için.
Yardım etmeyi…
Yardım etmeyi istemek için.
Bir polisim, tam bir hüsran.
Teşkilattaki kariyerim beklentilerimi karşılamadı.
İşi yapsam da yapmasam da paramı alacaksam
ne diye uğraşayım ki? İşte acı gerçek bu.
Sevdiğim için, adalete hayran olduğum için başladığım bir işte
bir gün geçirdikten sonra
beni zorla
bu işten tiksinmeye itiyorlar.
Size şunu diyebilirim, 17 sene içinde en güzel günlerim akademide geçti.
O eğitimi almak çok güzel ve çok etkileyici bir deneyim.
Toplu yürüyüş alıştırmalarına bayılırdım,
sabahın beşinde askerî eğitim almayı severdim.
Bazen derin bir nefes alır, sevinçle yukarı bakardım.
Ufukta sadece tepeleri görürdünüz, başka bir şey yoktu.
Bazen içimden ağlamak gelirdi.
Üzüntüden değil, sevinçten. "Ne güzel bir his" derdim içimden.
Bizi soktukları sınavlardan en sonuncusu kararlılık sınavıydı.
Teşkilattaki arkadaşlarım dediler ki:
"Kondisyondan tam not aldın zaten, geriye sadece kararlılık sınavı kaldı."
"Ben atlamam" dedim. "Yüzme bilmiyorum."
Seni incecik bir ipe bağlayıp "Atla" diyorlar.
Burada mevzu kararlılık.
Yüzmek zorunda değilsiniz. Kararlı olmak zorundasınız.
"Atlayınca biz seni çıkarırız."
Ama bu yalandı çünkü neredeyse boğulmanı bekler,
seni öyle çıkarırlardı.
Hadi!
Suya girdiğimde vücudumu ovaladım, tüm bedenim titriyordu. Korku duyuyordum.
Korkum ve tedirginliğim geçince
keyfim yerine geldi çünkü "Atladım yahu" dedim.
Eve gittim ve "Tramplenden atladım" dedim. Bana inanmadılar.
"Nasıl?" Onlara morluklarımı gösterdim. Ama atladığım için çok mutluydum.
Hâlâ işimizi yapmaya gayret ediyoruz. Ben ona, o bana sahip çıkacak.
Onu sevdiğimi, ona taptığımı söylemediğim tek bir gün dahi geçmiyor.
"Biliyorum" diyor. "Yok, ben söylemek istedim" diyorum.
Ne düşünüyorsun?
Hâlâ bu işteyiz.
Bırakmak istiyoruz ama polisin ne yapacağını bildiğimizden
bizi öne geçirecek bir strateji arıyoruz. Orada tek başımızayız.
Ne düşünüyorsun?
TERESA VE MONTAYA, 2019 KIŞINDA
MEXICO CITY POLİS TEŞKİLATI'NDAN AYRILDI.
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Tangün