Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mijn naam is Pete Docter, ik ben de Chief Creative Officer...
...van Pixar Animation Studios.
Ik werk al ruim 30 jaar voor Pixar.
Ik heb van alles gedaan, van storyboards maken tot regie.
Er is veel veranderd, maar in de kern is Pixar hetzelfde gebleven.
We zijn begonnen in een rommelig pandje.
We werkten met 112 mensen aan Toy Story...
...en toch was het een persoonlijk verhaal.
We vertelden over onze eigen ervaringen...
...over kwesties als: Wat is jaloezie?
Wat doe je als je iemand tegenkomt die beter is dan jij?
Al die dingen zaten in die film.
Ik ben opgegroeid in Minnesota, in een saaie buitenwijk.
En al die films waar ik aan heb gewerkt, over monsters...
...een oude man die met zijn huis naar Zuid-Amerika vliegt...
...een klein meisje dat naar San Francisco verhuist...
Dat zijn persoonlijke ervaringen, uit mijn eigen leven.
En toen dachten we: hoe voegen we nieuwe ideeën toe...
...met mensen waarvan wij denken:
Die persoon heeft misschien wel iets interessants te zeggen.
PROJECTEN VAN PIXAR-MAKERS
Het SparkShorts-programma is vrij nieuw.
We wilden verschillende verhalenvertellers...
...de kans geven te vertellen wie ze zijn, en wat hun verhalen zijn.
Het interessante is natuurlijk dat Pixar is ontstaan uit korte films...
...en in het bijzonder Andre and Wally B.
Dat was in feite de eerste computer-animatiefilm.
Korte films zaten als het ware in ons DNA.
We gebruikten ze om nieuwe CG-technieken uit te proberen.
Dat was allemaal nog voor Toy Story.
Een van de ideeën achter dit project...
...was het nemen van risico's.
We hadden weinig te verliezen want niemand wist...
...wie we waren, dus we konden wel wat wagen.
We zeiden: Wat als we nou iets doen met veel lagere budgetten dan normaal?
De maker mag zijn verhaal vertellen...
...en dan krijgt ie zes maanden de tijd.
We begonnen met SparkShorts omdat we niet goed wisten...
...wat voor talenten we zouden mislopen als we ze die kans niet gaven.
We wilden ze de vrije hand geven en ze niet in de weg lopen.
We konden die verhalen alleen maar ontwikkelen...
...als we die volgende generatie erbij betrokken.
En dan moet je geen 20 jaar wachten, dan moet je het nu doen.
Mijn naam is Aphton Corbin.
Ik ben story artist bij Pixar Animation Studios.
Verhalen vertellen heeft me altijd aangetrokken.
Als kind maakte ik tekeningen die ik aan elkaar niette.
Ik verzon er een scenario bij en gaf ze aan mensen als cadeautje.
Toen ik jong was, was ik al een soort regisseur, als ik met mijn zusje speelde.
Dan zei ik: Nee, zo zeg je dat niet. We doen het opnieuw, maar dan zo.
Vanaf mijn eerste dag bij Pixar wilde ik al regisseur worden.
Best wel een statement. 'Ik wil regisseur worden.'
Ik wist niet hoelang het zou duren, maar dat was wel mijn doel.
Vanaf de eerste minuut maakte Aphton meteen al indruk.
Al snel had ze de reputatie...
...dat ze iemand was die wat te melden had...
...waar ze ook zat.
Ik heb met Aphton aan Soul gewerkt.
Zij bedacht hoe we de consulenten moesten visualiseren.
Ze heeft zo veel talent en heeft zulke aparte ideeën, dat je denkt:
Waar komt dat vandaan? Dat is briljant bizar.
Mijn naam is Louis Gonzales en ik werk nu bijna 20 jaar voor Pixar.
Voor mij betekent animatie een constante uitdaging.
Daarom pakte ik ook alle klussen aan...
...omdat het meer was dan alleen werk.
Ik heb gewerkt aan hele bijzondere films...
...die mensen prachtig vinden. Daar heb ik een bijdrage aan geleverd.
Maar nu, 20 jaar later, dacht ik: wat wil ik nog meer?
Waar gaat mijn carrière naartoe?
Misschien zit regisseren er wel niet in voor me.
Louis is al heel lang bij ons.
Een zeer gewaardeerde story artist...
...en een zeer creatieve geest.
Louis maakte films met Brad Bird, zoals The Incredibles.
Hij heeft een unieke kijk...
...en heeft fantastische personages tot leven gebracht.
Hij is een vat vol ideeën. Elke keer denk je weer:
Wat zou hij maken als hij de kans krijgt? Wat voor verhaal komt er dan uit?
Na een jaar werken aan mijn eerste film, Toy Story 4...
...dacht ik alleen maar: hoe maak ik goede storyboards?
Tot ik een e-mail kreeg, dat ik misschien een SparkShort zou mogen regisseren.
Een tijdje geleden kwamen Lindsey en Jim bij me.
Ik dacht dat ik ontslagen zou worden.
Maar ze zeiden: Wat zou je willen doen?
Ik dacht: heb ik dan een keus?
Het kwam niet eens in me op dat ik mijn toekomst mocht bepalen.
En toen zeiden ze: Wat vind je van een SparkShort?
Het mooie van de SparkShorts is dat je enorm kwetsbaar wordt.
Je kan je niet verbergen, het is jouw ding...
...en de druk is echt enorm. Hoe wil je dat gaan doen?
Hoe ga je openstaan voor ideeën van anderen?
Als we de regisseurs vertellen wat de regels zijn...
...zeggen we: Het moet verhalend zijn.
Het mag CG zijn, of 2D...
...en het moet geschikt zijn voor alle kijkers.
Het moet binnen zes maanden af zijn.
Maar verder zijn er geen echte regels.
De SparkShorts-regisseurs voor 2020 zijn bekend en het zijn...
Louis Gonzales...
Toen ze onze namen bekendmaakten...
...had ik die uitbarsting van liefde niet verwacht.
Ik dacht: mijn god, al die mensen hier juichen ons toe.
Ze willen dat wij verhalen vertellen.
Dat was echt fantastisch.
En het zorgt voor de nodige druk.
Als mensen je zo steunen, denk je: ik mag niemand teleurstellen.
Want toen ze me de eerste keer vroegen...
...zei ik: Ik weet 't niet. Ik zal erover nadenken.
Maar ik was gewoon bang dat ik 't niet zou kunnen...
...en dat ik keihard tegen een muur zou oplopen.
Bang om te falen.
En toen ik besefte dat ik bang was om te falen, creatief gezien...
...iets waar ik als story artist juist trots op ben...
...dacht ik: ik ren gewoon dwars door die muur heen.
Het was zo bizar toen ze onze namen bekendmaakten.
Ik was zelfs bang om gekozen te worden.
Bang dat het te vroeg zou komen...
...en ik wist niet zeker of ik wel een team kon leiden.
Wat zouden ze denken?
Aphton? Zo lang zit die hier nog niet. Wat gaat ze dan maken?
En Louis is een geweldige story artist.
Hij maakte al films waar ik als kind naar keek.
O, zijn wij tegelijk uitverkoren? Wat cool. Geen druk hoor.
Mensen vragen vaak hoe wij films maken.
Nou, er is niet één manier. Elke film is anders.
Ze beginnen met een idee...
...en dan schrijf je een script of een synopsis.
Of je schetst het idee, als een soort storyboard.
Of een paar beelden die het concept goed weergeven.
Nadat ik tot rust gekomen was, kwamen de ideeën voor mijn korte film.
Ik dacht heel even: misschien ga ik wat griezeligs doen, iets horrorachtigs.
Er zijn niet zo veel korte horrorfilms.
Ik dacht: dit is leuk en gewaagd.
Maar een film maken is al moeilijk genoeg...
...dus waarom zou ik een genre kiezen waar ik zelf niet alles van weet?
Het moest wel een verhaal worden over volwassen worden.
Als twintiger...
...is er altijd dat gevoel van dat je het niet goed doet.
Ik had er al eens een spotprent over gemaakt.
Als je 26 bent, voel je je soms volwassen...
...en soms als twee kinderen in een lange jas.
Maar dat was maar één zin. Hoe maak je daar een heel verhaal van?
Ik dacht:
Oké, iedereen ziet me als een kind met dikke schoudervullingen...
...dat zich niet volwassen gedraagt.
Of als ik op het werk tegen iemand snauw...
...en later wenste dat ik aardiger was geweest.
Maar ik was gewoon weer even die tiener.
Dat kwam steeds in me op.
Ik zag een verhaal.
Ik hou van grenzen.
Als je maar weinig tijd hebt, en een minimaal aantal mensen...
...dan heb je echt een strategie nodig.
Het veiligste was een belangrijk concept proberen.
De ouders drinken van het drankje, veranderen in knuffels...
...en leren zo hoe ze betere ouders kunnen zijn.
Wauw, animatie-teddyberen. Leuk. Schattig.
Maar ik wilde iets diepers.
Een verhaal met een grootmoeder erin.
Zoals die waar ik mee opgroeide.
Ze waren stoer en flink, maar hadden ook veel liefde.
Ze hebben alles voor je over...
...maar zijn niet altijd benaderbaar.
Ik begon te spelen met het idee van de generatiekloof.
Het was belangrijk voor me om mijn volk erbij te betrekken.
Ik wilde dat mijn familie en vrienden symbool voor die wereld zouden staan.
En die is heel anders dan die van jou. Onze werelden verschillen.
Mijn oma Pearl, ze is overleden, dat was me er een.
Mijn dochter was toen nog te jong om haar te kennen.
Maar mijn dochter was me er ook een.
Ik had die twee graag samen gezien.
Ik hou van die tegenstelling tussen onschuldig en ervaren.
Personages die echt kwetsbaar zijn, moeten van de artist zelf komen.
Die moet kwetsbaar zijn.
En dat vind ik wel moeilijk.
Ik had wel honderd vragen...
...omtrent dit grote, vage idee, dat zo simpel leek...
...dus ik zocht naar de juiste koers. Een gevoel van: dit kan.
Ik ging naar een vriend in Londen...
...en we gingen naar een toneelstuk. Dood van een handelsreiziger.
Het leven van een getrouwde man, en zijn relatie met zijn familie.
Simpel en zo duidelijk.
Ik dacht: kon mijn film daar maar iets van hebben.
Iets van wat die acteurs doen en iets van impact.
Dat is wat ik wil.
Ik heb het boekje voor me staan. Zodat ik weet dat 't om personages gaat.
Wat kan ik doen met een oma, haar kleindochter en oma's ouwe hond?
Ik kan elke druppel karakter uit ze persen...
...want het is een toneelstuk.
Mensen zeggen wel eens: ik kan niet goed tekenen.
Die gedachte had ik nooit. Het was iets dat ik moest doen.
Het was een soort therapie.
Als ik gefrustreerd ben, ga ik tekenen. Maar ook als ik blij ben.
Maar in mijn jeugd was er weinig content met kleine zwarte meisjes erin.
Mijn zusje en ik verkleedden ons altijd als de prinsessen...
...Pocahontas en Jasmine, omdat die een beetje bruin zijn.
Toen ik jong was...
...tekende ik altijd blond haar, blauwe ogen...
Dat is meestal wat we automatisch doen.
En dan was er altijd wel een familielid dat zei:
Waarom teken je altijd witte personen?
DAAROM
En dan moet je dat weer uitleggen.
Waarom vraag je me dat? Dat weet je best.
ZE ZIJN IN JAPAN
Ik teken wat ik zie. Mensen willen alleen maar witte mensen...
...anders zagen we wel wat anders op tv.
ZE WILLEN NIET LEZEN OVER ZWARTE MENSEN
Het was moeilijk om dat te doorbreken.
JIJ KAN DAT VERANDEREN
En het heeft wel lang geduurd om dat af te leren.
Ik moest gewoon de sprong wagen.
Ik dacht: ik ga meer etnische personages tekenen.
En dat voelde goed, want dat is wat ik kende.
Tenzij het wat anders moet zijn, teken ik alleen nog zwarte personen...
...en personages van kleur...
...en dan zien we wel wanneer de docent wat zegt.
En dat gebeurde niet, want dat was een interessant gesprek geworden.
En toen werd het een norm.
WAAROM TEKEN JE ZO VEEL ZWARTE PERSONAGES?
ALS IK HET NIET DOE, WIE DAN?
Bij Pixar hadden ze mijn werk gezien.
Dus ik dacht: dan weet je wat je krijgt.
Aan Soul werken was wel een openbaring.
Als wit kind in Amerika...
...zag ik duizenden personages uit mijn eigen wereld.
Joe Gardner is onze eerste Afro-Amerikaanse hoofdpersoon.
Om de wereld door zijn ogen te zien, moest ik het nodige leren.
En Aphton leverde daar een enorme bijdrage aan.
Doorgaan met diversiteit aan stemmen en personages is belangrijk.
Vragen stellen.
Waarom is dit personage wit? Is er een speciale reden?
Soms is die er niet. Dan heeft gewoon iemand...
...een vrolijk gezichtje getekend...
...en wordt er automatisch een wit personage van gemaakt.
En ik wil mensen daar alert op maken.
O ja, laten we wat meer diversiteit toevoegen.
We hebben allemaal soortgelijke gevoelens en ervaringen.
Ik vind het zo mooi dat mensen nu een gewoon verhaal zien...
...door de lens van een zwart personage.
Dat hoop ik met mijn film te bereiken.
Het eerste idee was een dag uit het leven van Gia...
...op haar 21e verjaardag.
Mijn idee was in plaats van ouder en volwassener te worden...
...kruipen er meer kids in die lange jas.
Het moeten er 21 zijn.
Maar dat is belachelijk, een paar is al voldoende.
Ik heb toen gekeken welke leeftijden cruciaal zijn.
Dus Eén, dat is de baby...
...die staat voor emotie.
En dan heb je Tien, die staat voor zelfvertrouwen. Alles is mooi.
En dat je denkt dat je alles al weet.
En Zestien staat voor je tienerjaren.
Toen ik 16 was, was ik super-emotioneel en heel erg onzeker.
Dus zo houden ze elkaar in evenwicht.
HOPELIJK SNAPPEN ZE DEZE FILM
Je kan de ervaringen van de verhalenverteller niet los zien...
...van het soort verhaal.
Dat doen we allemaal.
We kijken naar dingen uit onze jeugd, of die we leuk vinden.
Dat gaat gewoon niet weg.
Ik had vroeger een hechte groep vrienden. Ze waren mijn crew, een graffiti-crew.
Het ging altijd over kunst.
De crews bestonden uit verschillende nationaliteiten.
Verschillende culturen, het was wij tegen de wereld.
Met kunst konden we dingen delen.
Wie je ook was, alles draaide om kunst.
We trokken heel LA door met onze spuitbussen...
...en dan rennen voor de politie, snel de bus in...
...en soms weer door 't raam eruit.
Het was natuurlijk verboden, maar het was voor de kunst.
Op die manier kon je je uiten op een veel grotere manier.
Het LA van de jaren 80 en 90.
Op elke straathoek had je weer een andere bende.
Niemand die toen tegen een bruin jochie zei: Jij gaat naar Harvard.
'Nee, jij gaat de bak in. Want jij bent een graffiti-artist.'
Maar wij wilden alleen gezien worden.
IK MAAK DAT JIJ KIJKT
Ik wilde naar de kunstacademie, maar dat konden we niet betalen.
Ik probeerde een beurs te krijgen, maar ik was zo'n slechte leerling.
Leren boeide me niet omdat ik altijd zat te tekenen.
Mijn ouders hebben me altijd gesteund.
Ze waren allebei buschauffeur.
Ze zeiden: Je kan zo goed tekenen, wij steunen je.
Maar wil je geen buschauffeur worden?
Ik zei: Nee, mam. Dan is dat mijn eindstation.
En dat dreef me ertoe om met tekenen mijn geld te verdienen.
En dan dacht ik aan het ontwerpen van T-shirts...
...het beschilderen van winkels.
Maar dat was natuurlijk een smalle basis.
Daar kan je je gezin niet van onderhouden.
Dus ik zocht iets anders, en toen dacht ik aan strips.
Op de middelbare ontdekte ik stripverhalen.
Ik vond de broers Hernandez geweldig. Jaime, Gilbert en Mario.
Hun werk speelde zich af in buurten waar ik zelf in woonde.
Het ging over Latino's.
Net zo'n wereld als de mijne, maar ze beleefden avonturen.
Ze gingen de ruimte in. Het was fantastisch, en anders.
Door strips besefte ik: ik wil verhalen vertellen.
Mijn dochter was dol op verkleden. Ze had een Teigetje-pak.
En ze danste rond als Teigetje. Ze had het dagenlang aan.
Toen ik ging denken aan een klein meisje...
...begon ze eerst als een meisje in een kattenpak.
Een meisje van vier...
...met de energie en fantasie die kids van die leeftijd hebben.
Hun emoties zijn grenzeloos.
Ze zijn blij, verdrietig, boos en vrolijk.
Alles in vijf tot tien minuten.
Mijn idee was een stoere oma die bezoek krijgt van haar energieke kleindochter...
...dus ik ging echt op zoek naar mijn oma.
En oma zegt: Ik hou van je, maar ik heb nu even wat te doen.
Maar waarom zou ze dat meisje uit haar buurt willen houden?
Ik zag een oma voor me...
...die geen koekjes bakt zoals zo'n oma uit die tv-series...
...maar een oma die ik ken.
Dat stoere, wat ik me van mijn oma's herinnerde...
...heb ik van ze overgenomen en bij elkaar gevoegd.
Ik dacht toen: wat als ze van worstelen houdt?
Maar dan krijg je weer: Jij bent Latino, dus zij ook?
Luchadores, hè? Was ze een luchador?
Nee, maar ze hield van worstelen zoals je van soaps houdt.
Het is hetzelfde, het is alleen een sport.
Daar kijkt ze graag naar.
Ik dacht: oké, dit kan dus.
Want wat haar zo interessant maakt, is iets dat gewoon bestaat.
Oké, dus zo gaan we het doen.
Meestal doe ik dit digitaal, maar als ik ga brainstormen...
...dan zet ik de ideeën eerst op papier, als thumbnails.
Zodat ik kan zien hoe die shots eruit zien.
En zo kan ik de sleutelscènes visualiseren...
...die ik wil gebruiken.
Ik werk nu aan de intro met Gia en haar zusje Nicole.
Haar zus is gebaseerd op mijn zus.
Mijn beste vriendin, we schelen maar twee jaar.
Het is altijd fijn om iemand te hebben die van dezelfde leeftijd is...
...en weet wat je doormaakt.
Uitgaan met je zus op je 21e verjaardag...
...voelde echt zo schattig.
Ik vond hun relatie echt geweldig.
Toen ging ik nadenken over de setting.
Ik dacht eerst aan een kantoor.
Ik begon met gesprekken bij de waterdispenser...
...als drie personages op elkaar.
En als ze dan uitgaat met haar vriendinnen...
...stort ze in.
Maar ik zit zelf niet echt op kantoor, dus het voelde niet waarachtig.
Wat als ik het kantoor eruit haal en alles in de club laat afspelen?
Als huismus zijnde...
...heeft het iets authentieks als je gaat stappen...
...en doet alsof je het leuk vindt, maar wat niet zo is.
Maar één setting voelde gewoon goed...
...en klopte met de rest van het verhaal.
Dus oma is begin 50. Dus niet zo een met allerlei klachten.
Wat voor haar had je in gedachten? -Nou...
De regisseur is de verteller. En zijn assistent is de producent.
Ze krijgen met onverwachte dingen te maken...
...en moeten bedenken hoe het goed, snel en goedkoop kan.
Mijn compagnon moest mij controleren want ik wil geen blinde hoeken.
Maar ik wilde wel weten wie Courtney was.
Je hebt op veel afdelingen gezeten. Hoe werk jij?
Het allerbelangrijkste voor mij is samenwerking.
Mijn naam is Courtney Kent. Ik werk nu ruim 13 jaar voor Pixar.
Uit hoeveel editors kunnen we kiezen?
Ik heb wel een lijst met mensen waarmee we kunnen praten.
Ik heb geholpen bij het maken...
...van de eerste SparkShort, Smash and Grab.
Sindsdien zei ik...
...dat ik dolgraag een Spark-producent zou willen zijn.
Louis en ik kenden elkaar niet en dat was zowel intimiderend als opwindend.
Alsof je uitgehuwelijkt wordt.
Ik was heel zenuwachtig. Alsof ik me moest bewijzen.
Omdat ik nog nooit producent was geweest, denk je:
Ik heb geen idee wat ik doe.
Maar toen bleek dat het verhaal over familie ging...
...en ik heb een dochtertje.
Dus toen zagen we connecties...
...en dat gaf ons een boost.
De producent is de compagnon van de regisseur...
...maar ook de leider van de crew.
Dus de producenten van SparkShorts zoeken mensen die ze vertrouwen...
...om de visie van de regisseur op het witte doek te brengen.
Ze zeiden: Je hebt een producent en zijn naam is Erik.
Ik kende hem niet en mijn eerste reactie was:
Ik kan het zelf wel. Ik wist niet wat die relatie inhield.
Tot ik begreep wat onze dynamiek zou worden.
Mijn naam is Erik Langley en ik werk sinds 2004 voor Pixar.
Dat is al zo'n 16 jaar. En dit wordt mijn eerste SparkShort.
Aphton wist meteen al welk verhaal ze wilde vertellen...
...en niets is beter voor een crew dan een regisseur die weet wat ze wil.
Onze grootste crew is het animatieteam.
Animators gaan natuurlijk vragen wat er in die jas gebeurt?
Heb je een idee over hoe vaak we daarop inzoomen?
We wilden de animators meteen context laten zien.
Over het verhaal, de personages, de stijl...
Dat doen jullie. -Ja.
Maak ze maar enthousiast.
Soms kunnen de animators kiezen voor een project...
...dus je wil ze overtuigen dat jouw idee echt leuk is om aan te werken.
We zaten met alle 70 animators in de screeningroom...
...en animators kunnen best lastig zijn.
Zo van: entertain ons maar.
Dit was mijn eerste grote pitch voor zo'n grote groep. En dat is best wel eng.
Want je project staat en valt met je relatie met de animators.
Als je een presentatie moet houden voor ruim honderd mensen...
...dan ben je altijd wel een beetje gespannen.
Hallo, animators.
Bedankt dat we hier even mogen inbreken. Ik ben Erik, de producent.
Ik ben Aphton, de regisseur. Moet ik hierop drukken?
Ons werktitel is Twenty Something.
Ik hoopte maar dat ik nog wist wat ik had voorbereid.
Ik ben altijd zo onder de indruk van al die mensen.
Dat je steeds het gevoel hebt dat je het verkeerde zegt.
Ik had wat gênante foto's van mij als kind.
ZESTIEN
Ik vond het vreselijk, zij niet.
Let op de handschoenen zonder vingers. En we gaan door.
Het is een interessant concept.
Ze was geestig, ze had haar personages op orde. Goeie pitch.
Ik wist welke personages ik wilde gebruiken...
...en welke setting, maar ik had nog geen verhaal.
Wat is nou mijn verhaal?
Ik dacht: iets over een oma van 50...
...met haar kleindochter.
En ik dacht: niemand wil dit doen. Het klinkt niet spannend.
Ik besloot toen om mezelf te presenteren.
Daar gaat ie. Kom maar. Ja. -Ze houdt dus van worstelen.
Ze moesten weten hoe ik erin sta.
Het meisje doet wat worstelmoves.
Ik moest ze enthousiast maken.
Oma slingert haar in het rond.
Dingen die je niet met kids doet, doet oma dus wel.
Dank je wel.
Het werd heel goed ontvangen.
Animators kwamen naar ons toe en zeiden dat ze het zo leuk vonden.
Daniel. -Heel goed.
Klasse, bro.
Goed gedaan. -Jullie ook.
Onze pitch viel goed. Mensen wilden er graag aan meewerken.
Mijn carrière bestaat uit steeds in het diepe springen...
...en er zelf uit zien te komen.
Ik heb niet die mentaliteit van 'ik hoor erbij'...
...die je ontwikkelt als je een kunstopleiding volgt en zo.
Ik moest het altijd zelf zien op te lossen.
Toen ik rondhing in die stripwinkel...
...met een paar vrienden, ontmoette ik Johan.
Hij was een soort mentor. Hij vroeg: Wat vind je van animatie?
'Om naar te kijken?' 'Nee, om te maken.'
'Ik weet niet of ik dat kan.'
Hij zei: Dan gaan we een baan als animator voor je ritselen.
Ik had niets te verliezen. Ik wilde tekenen.
Ik stond 's morgens om zeven uur op, en maakte testen.
Tekeningen, acht maanden lang. Om een portfolio te maken.
Ik ging naar de dierentuin.
Naar musea.
Overal waar ik maar schetsen kon maken.
En ineens had ik een portfolio.
Ik ging naar diverse studio's. Sommige wezen me meteen af.
Maar Warner Brothers Feature wilde me wel als stagiair.
Ik zei: Wat betaalt dat?
Warner werd mijn kunstacademie.
Daar leerde ik de kneepjes, met werken aan Iron Giant.
Ik leerde er zo veel.
Iron Giant was een van mijn beste ervaringen uit mijn carrière.
Brad Bird was een en al energie. Hij was echt een drijvende kracht.
Iedereen deed zijn best om hem bij te houden.
Brad en de crew gaven mij de kans mezelf te bewijzen.
Geen oordeel. Als je het goed doet, krijg je werk.
En ik: Geef me meer werk. Want ik wilde per se animatie doen.
Dankzij Iron Giant ontmoette ik Brad. En daarom zit ik nu bij Pixar.
Toen ik bij Pixar begon, vond ik het zo vreemd.
Want iedereen was zo aardig, dat ik dacht:
Jullie zijn allemaal fake. Ik heb jullie wel door.
De mensen hier wilden mooie dingen maken, daar hield ik van.
Als je in een animatiestudio bent, zie je overal actiefiguren en zo.
Maar ik dacht: zo ben ik niet.
Het voelde als een andere wereld.
Dat werd een lang proces voor me. Hoe hoor ik erbij?
Ik werkte 14 uur per dag, zes dagen per week, minstens.
Maar je moet er ook zijn voor je kids.
Mijn gezin is alles voor me.
Het was lastig om een goede balans te vinden.
Kies ik voor mijn carrière of voor mijn kids?
Dat maakt het moeilijk.
Mijn idee was drie kids op elkaar in een lange regenjas.
Ik moest het verkopen als iets dat niet duur is, en niet moeilijk.
En de beste manier om het er goed uit te laten zien, is 2D.
Het verschil tussen 2D en 3D...
...is dat je 3D met de computer maakt, en dat je driedimensionale dieptes ziet.
En 2D is plat, met de hand getekend.
SparkShorts had twee 2D-films gemaakt. Kitbull en Burrow.
En er was dus genoeg kennis om een 2D-film te maken.
Wat snel, Rachel. Ik heb je de info gegeven...
...en jij maakt het eventjes snel. -Dat is mijn werk.
Rachel ontwerpt de personages.
Ik wilde het eerst zelf doen...
...maar ik wilde me ook toeleggen op de regie.
Art regisseren was iets dat ik echt moest leren.
Ik vind deze heel goed.
Wat me heel goed bevalt is het haar.
En deze gezichtsvorm vind ik goed.
Weten wat je stem is als regisseur, is heel belangrijk...
...in dit waanzinnige Spark-proces.
Zullen we... -De sticker?
De post-its van de regisseur. -Ja, doe maar.
Is dit mijn moment? -Ja.
Geniet ervan. -Ja. Deze is mooi.
En ik vind dit hoofd zo mooi.
Ik keek naar de dingen die me hadden gevormd.
Als kind was ik dol op animatie en cartoons.
Met name die van Disney.
Op de middelbare volgde ik animatielessen.
Ik maakte tekeningetjes en niette ze aan elkaar.
Een tekening tot leven zien komen betoverde me.
Je had verschillende opleidingen...
...en mijn oog viel op CalArts, opgericht door Walt Disney.
Daar wilde ik per se naartoe.
Ik heb me toen aangemeld op CalArts...
...maar werd niet aangenomen. Ik ging naar een openbare school.
Ik werkte ook veel bij McDonald's om wat te verdienen.
Ik dacht: lieve help, zal ik ooit animator worden?
Maar ik werkte aan mijn portfolio.
En gedurende die anderhalf jaar ontdekte ik wie ik was als artist.
Japanse anime inspireerde me enorm.
Ik tekende van die delicate animefiguren met een mechanisch potlood...
...en daarnaast werkte ik ook in die mooie, ruwe Disney-stijl.
Af en toe maakte ik van die krabbeltjes, van die spotprentjes.
WIE KLIKT DIE STIKT
En mensen vonden het gaaf.
Maar ik zei: zo wil ik niet tekenen. Dat is niet goed.
Maar mensen bleven maar zeggen dat ze het zo goed vonden.
En toen vond ik het ook wel oké.
Ik ging met mijn portfolio nogmaals naar CalArts.
En ze waren heel lovend en ik werd aangenomen.
Ik wilde zo snel mogelijk slagen want de opleiding was peperduur.
Ik dacht zelf aan een jaar, misschien twee.
En dan word ik aangenomen bij Pixar...
...en is het klaar. Maar zo liep het niet.
Ik heb vier jaar lang zitten zweten.
Waarom zien ze me niet? Wat doe ik verkeerd?
Wat zoeken die studio's? Ik moest groeien.
Ik moest meer van mezelf in mijn werk stoppen.
Ik moest mijn eigen stem vinden.
Een docent zei: Je moet je werk op Tumblr posten.
Ik heb toen elke week wat op Tumblr gezet...
...wat anderen er ook van vonden.
JE BENT BEST KNAP VOOR EEN ZWART MEISJE
VOEL JE JE WELEENS EEN VREEMDE?
Ik ging mezelf voor het eerst afbeelden in spotprenten.
Ik ben opgegroeid in Sacramento, en dat is voornamelijk wit.
Als zwart gezin...
...voelde dat best ongemakkelijk.
Het ware hele ruwe tekeningen.
ZOU JE NIET LICHTER WILLEN ZIJN?
En dan postte ik ze precies om middernacht.
En dan dacht ik: wat heb ik nou gedaan?
Dat was zo openhartig.
HOI, APHTON. IK HEB JE VERHAALTJES GELEZEN...
Mensen die reageerden, spraken me aan op de gang...
...en wilden hun verhaal met me delen. Dat had ik totaal niet verwacht.
Dingen als: dat voel ik ook. Ik ben 't met je eens.
Dit is wat mij is overkomen.
Ik vond het echt krachtig en onverwacht.
Het gaf me de moed om door te gaan met het delen van mijn verhalen.
BEDANKT VOOR HET VOLGEN!
Ik dacht: waarom heb ik geprobeerd om anders te zijn dan ik ben?
Toen kwam ik bij Pixar in het vizier.
Ze zochten contact met me.
Ik had nooit gedacht dat ze mijn zwarte spotprenten goed zouden vinden.
Maar ik had een oprecht verhaal...
...en mensen zagen hoe ik dingen zag, en daar houdt Pixar van.
Verhalen vertellen die authentiek zijn.
Als ik een verhaal vertel, moet het eerlijk aanvoelen.
Kleindochter komt langs en wil samen met haar oma zijn.
Maar oma wil iets anders doen en haar kleindochter stoort haar.
Hoe loopt dat af?
Oma moest fantasie hebben, want kids hebben dat ook.
En die brug zocht ik. Ze zijn hetzelfde.
Hoe geven we dat visueel weer zonder te zeggen: Jij houdt van worstelen.
Ik ook. Geweldig, we zijn een leuke oma en kleindochter.
Ik wilde geen dialoog. Ik wilde het alleen met beelden doen.
Ik heb zo veel films met dialoog gemaakt, nu even geen woorden.
Minder tekst is meer.
Het uitgangspunt hier is dat je zonder geluid toch de film kan volgen.
Het verhaal moet duidelijk zijn en de beelden moeten impact hebben.
Bij WALL-E zei iedereen: Kids blijven niet kijken...
...naar 25 minuten film zonder dialoog. Dat houden ze niet vol.
Maar de eerste vier, vijf jaar doen kinderen niets anders dan observeren...
...en proberen te begrijpen wat er gebeurt.
En ze hebben geen enkele moeite met wat voor taal dan ook.
Je moet dus een verbond sluiten tussen verhaal en beelden...
...zodat het werkt zonder dialoog.
WALL-E.
Het kan beter zijn met dialoog, maar zonder moet ook kunnen.
Ze hadden gezegd:
In een SparkShort moet je maar twee personages hebben...
...zo weinig mogelijk dialoog, en hooguit twee sets.
Maar de film van Aphton heeft vijf rollen met tekst.
Dit idee had echt dialoog nodig...
...want het zegt zo veel over iemands karakter.
Wow. Feesten maar.
Ik vroeg aan Erik: Hoeveel dialoog...
...zat er in de vorige korte films? En hij zei:
Nou ja, iets van vier pagina's. Oké, dacht ik.
Ik heb wel iets meer.
Want onzeker zijn over volwassen worden is best wel complex.
Als we een film maken...
...beginnen we altijd eerst met storyreels.
Dat is een ruwe tekenversie van de film...
...met tijdelijke stemmen en tijdelijke muziek.
Die bekijken we en dan kijken we wat werkt en wat niet.
Je begint en denkt: dit wordt te gek.
Maar dan zie je de reels en denk je: toch niet zo goed als we dachten.
Het lijkt alsof Joe weet waar hij heengaat en dat eerder heeft gedaan.
We moeten wat verbeteren.
Je haalt 't uit elkaar, kijkt wat er mis is en zet 't weer in elkaar.
Louis had bij story's gewerkt, dus hij kon zelf storyboards maken.
Dus zo werkt hij aan het verhaal dat hij wil vertellen.
Hij tekent sleutelmomenten die hem helpen bij de vertelling.
Een grootmoeder gaat zitten om naar het worstelen te kijken.
En dan komt haar kleindochter binnen.
Ze hebben een conflictje.
De tv valt.
Ze worstelen op de grond, en dan een knuffel.
Als hij dat heeft getekend...
...gaan die tekeningen naar de editors...
...en zij zetten alles aan elkaar.
Ik maakte snel wat storyboards om te zien of we al wat hadden.
Ik gaf ze aan de editor zodat ik een idee van het verhaal had.
En de problemen worden opgelost bij de montage.
Ik was zo benieuwd om het te zien...
...maar toen we het zagen, viel het ontzettend tegen.
Wat een teleurstelling.
Heel veel ideeën vochten om een plekje.
Het verhaal was niet duidelijk.
Maar toch kon ik zien dat het wel iets had.
Ik moest het alleen vinden.
En toen ben ik even weggegaan.
Louis trok zich terug...
...en als je regisseur geen duidelijke visie heeft...
...wordt het een uitdaging.
Ik zei: Oké, gaan we deze film maken?
Ik zocht naar het verhaal.
Mijn hersenen waren constant op zoek.
Ik werd 's nachts om drie uur wakker.
En dan graaf je diep in je ziel...
...in de hoop dat er iets klinkt.
Iets dat we niet kunnen zien, maar wel voelen.
Die menselijke waarheid.
Opschrijven, overdag bekijken.
's Morgens is het prachtig en lost het alle problemen op.
Maar 's middags komt de twijfel. Je krabt op je hoofd.
Je gaat naar bed en denkt: o, mijn god.
Vreselijk, het werkt niet. Wat moet ik nou doen?
Gebaseerd op waar ik stond, was het echt seismisch.
Van: Ik maak de beste korte film ooit...
...tot: Ik sta voor gek voor de hele wereld.
En het werd steeds erger.
Ik zat in een neerwaartse spiraal.
Schrijven en verzinnen isoleert je, je voelt je alleen.
Mijn donkerste periode.
Geef me alsjeblieft nog wat tijd, Courtney.
Ik wist niet wat er in hem omging en dat was moeilijk.
Ik dacht: hebben we wel een verhaal?
Het verhaal is het hart.
In al mijn jaren bij Pixar heb ik een vastberadenheid gezien...
...om het helemaal goed te krijgen.
Het is niet zo dat je zo'n verhaal eventjes opschrijft.
Dat duurt gewoon heel lang.
En als we beseffen dat iets niet werkt en dat het anders moet...
...dan hoort dat bij het proces.
Als alles soepel verloopt...
...dan ben je misschien niet met iets geweldigs bezig.
Je gaat terug en probeert het beter te maken, elke keer weer.
Bij Finding Nemo was niemand echt kapot van Marlin, de vader.
Stop. Wacht met oversteken.
Ze vonden hem irritant.
Je zat bijna in open water.
Helemaal niet. -Gelukkig was ik er.
En wij maar herschrijven.
En het oorspronkelijke idee...
...was dat het traumatische moment met die barracuda...
...niet in het begin zou zitten.
Het waren flashbacks door de hele film heen.
We moeten ze nog namen geven. -Weet ik.
Weet je wat een leuke naam is? Nemo. -Mooi, da's één. Nog maar 99.
Je had geen sympathie voor zijn pa. Wat is zijn probleem?
En pas heel laat...
...zagen we dat die flashbacks niet werkten.
Het moest aan het begin komen.
Want je moet altijd sympathie hebben voor de hoofdpersonen.
Coralie.
Papa is bij je.
Als je een verhaal vertelt, is er altijd veel reflectie.
Ik vraag mezelf dan af: Waarom doen deze personages ertoe?
Waarom moet ik hier altijd aan denken?
En dan is er altijd die moeilijke vraag.
WAT IS DE WAARHEID?
Wat betekent het voor je? Wat gaat er nu door je heen?
Wat echt een gamechanger was...
...is als de tv stuk valt.
Oma was altijd woedend op die kleine meid.
Ik dacht: wie wil zo iemand nou zien?
Het mag geen personage zijn...
...dat liever naar worstelen kijkt dan naar haar kleinkind.
Dus gingen we kijken wat worstelen echt voor haar betekent.
Waarom was worstelen nou net dat ding...
...waarvoor je jezelf afsluit voor alles en waarom je visite dan irritant vindt.
De vraag die ik mezelf stelde was: Wat is dan een angstige reactie?
En het feit dat zij kwetsbaar was, was voor mij het angstigste.
Ze stort in en begint te huilen.
Ze is oprecht overstuur door die interruptie van haar routine...
Dat was een belangrijk moment, want mijn gevoel zei dat het klopte...
...maar ik wil ook niet dat ze zwak overkomt.
Maar we moesten het doen, want het gaat om kwetsbaarheid.
Je kan geen verhaal vertellen zonder wat kwetsbaarheid van jezelf.
Nona moest een reden hebben waarom dit zo speciaal was.
Ik had eerder nog gedacht aan een overleden echtgenoot.
Misschien keek ze wel met haar man naar worstelen.
Maar hij is er niet meer en misschien was dit wel...
...de dag ter ere van haar grote liefde.
Nu hebben we al wat meer een idee wat dit betekent.
Met haar man erbij...
...begrijpen we dat dit over hem en haar gaat.
Nu heeft het meer emotionele lading dan alleen maar worstelen.
Mijn advies voor makers van SparkShorts is:
Je doet dit niet voor jou. Je maakt geen film voor jezelf.
Je maakt 'm voor de kijker.
Als jij 'm goed vindt en de kijker niet, wie wint er dan?
Al onze films beginnen met personages...
...in situaties die meteen je aandacht trekken.
In het begin van Monsters en Co. ligt een kind in bed...
...en je ziet meteen al vreemde dingen in de kamer.
En dat is iets wat iedereen als kind heeft ervaren. Of als volwassene.
En dan draaien we dat om.
Ja, er zijn monsters, maar kinderen bang maken is hun werk.
Het is dus iets wat we allemaal weten, maar dan wel met een twist.
Ze mag naar binnen want ze is jarig vandaag.
Gefeliciteerd.
Als je een animatiefilm maakt, is er altijd die opwinding van:
Hoever kunnen we gaan en het toch geloofwaardig houden?
Bestel maar, ik trakteer.
Melk graag. Geintje.
In het begin is Gia een beetje vaag...
...maar na een tijdje snap je 't.
Het is een vrouw die zit met haar volwassenheid.
Nee, je hebt al gesnoept vandaag.
Gia, gaat het wel? -Ja, hoor.
Na twee screenings zeiden ze...
Maar ik moet even op het potje... De wc. Ik moet naar de wc.
Bijna iedereen vroeg:
Zijn het echt drie kids in een jas of is dat een metafoor?
Dat moet echt duidelijk zijn. Hoe ziet het publiek dat?
Is regisseren wat je je ervan had voorgesteld?
Ik denk van wel.
Ik denk dat ze me wel begrijpen.
Heb je ook gehoord wanneer dat niet zo is?
Het is belangrijk dat je duidelijk bent.
Maar soms kunnen vage dingen leuk en mysterieus zijn.
Dat wilde ik echt proberen.
Dat je in de zaal zit...
...en dat je het publiek hoort lachen en ziet schrikken. Dat is wel cool.
Ja. -Dat is wel verslavend.
Je wil dat het publiek dingen voelt en dat ze reageren en gillen.
Domee is regisseur bij Pixar en zij heeft de korte film Bao gemaakt.
Ik wilde wel advies van haar...
...want zij durfde risico's in haar korte film te nemen.
Als je hier werkt...
...dan rammen ze dat erin. Je moet duidelijk zijn.
Maar het gaat toch vooral om gevoel.
Het slot van Bao heeft bij sommige mensen wel voor verwarring gezorgd.
Bao gaat over een oude, eenzame Chinese dame...
...die ontdekt dat een van haar dumplings...
...is veranderd in een dumpling jongetje.
Uiteraard adopteert ze hem meteen...
...en ondergaat ze de lusten en de lasten van het moederschap.
Het is semi-autobiografisch, naar mijn eigen jeugd als enig kind.
Ik moest die film gewoon maken.
Ik woonde toen niet meer thuis...
...en ik vond het zo naar voor mijn moeder...
...en daar moest ik wat mee doen.
Ik weet nog dat ik het idee aan Pete Docter pitchte...
...en dat de moeder dan...
...de baby opeet omdat ze niet wil dat hij haar verlaat.
Hij vond het schokkend, maar wilde het wel erin houden.
Hij vond het uniek en bizar en cool. Zo kon ik dat slot goed verdedigen.
Zelfs als ik briefjes kreeg met 'dat is echt raar'.
Of 'vinden kinderen dat niet eng'?
En de Oscar gaat naar Bao.
Dank u wel, Academy.
En aan al die rare meisjes die achter hun schetsboek zitten:
Wees niet bang je verhalen te vertellen.
Je hoeft niet alles uit te leggen, als het gevoel aan het slot...
...maar het gevoel is dat je wil overbrengen.
En dat is best griezelig.
Je moet er gewoon voor gaan.
En ik heb je reels gezien, en die zijn goed.
Dus niet bang worden.
Dat ze dat zei: Ga ervoor. Wees niet bang om apart te zijn
Dat was zo nuttig.
Daar gaat 't om, dat we genieten van dat abstracte avontuur.
En uiteindelijk wordt het duidelijk.
Ik ben nieuwsgierig naar de kleding.
Wat denkt simulatie?
Ik heb met Ana gesproken...
...over de beweging van belangrijke objecten.
Voor Nona is dat haar T-shirt.
Voor het kleine meisje is dat waarschijnlijk haar haar.
De hond moet heel traag zijn.
Daar hoeft niets bij. -De halsband.
Hangt daar iets aan? -Dat kunnen we animeren.
Die band kan weg.
Ik hou van animatie vanwege de samenwerking.
Ik denk oprecht, als je team zich betrokken voelt...
...en je hebt een verhaal, dan kan het alleen maar goed worden.
Maar er is een verschil tussen een SparkShort en een speelfilm.
De dikke lijnen gidsen het oog.
Speelfilms hebben tijd en geld om imperfecties weg te poetsen.
Maar die wil ik juist.
Als we de modellen simpel houden kunnen we grafischer zijn...
...en meer op rimpels focussen.
We zijn als een band die pas begint. Die hebben nog iets rauws.
Zo zie ik mijn film. Wij zijn de beste garageband in dit wereldje.
Dus laten we het lekker rauw houden. Niet polijsten.
Laten we lekker dapper zijn.
En dan zien we wel.
Story betekent problemen oplossen. Zoals ik het voel...
Je krijgt wat toegeworpen en daar moet je wat van maken.
Maar het is ook een soort alchemie. Het heeft iets magisch.
Het beeld moet voor je ogen dansen...
...en emotie losmaken...
...en je mee op reis nemen, en als het klaar is...
...zie je de mooie dingen van het leven.
In een van de eerste versies van de worstelscène...
...met Nona en Renee...
...lopen ze rond om dingen te pakken, zodat ze op worstelaars lijken.
En dan worstelen ze op de grond.
Allemaal in die echte wereld.
Maar Louis wilde nog verder gaan.
Welkom bij het main event. In de blauwe hoek, Nona de Hamer.
Ik wilde zien hoe het worstelen voor hen voelt.
Maar niet te letterlijk.
We zien het zoals het meisje het ziet.
En Nona heeft diezelfde fantasie.
Hoever konden we gaan voordat het publiek afhaakt?
Hoe ongewoon en krankzinnig kon die fantasie zijn?
Maar sommige ideeën waren iets te.
Het moet als een speeltuin voelen, maar dan echt.
We gingen op zoek naar het midden.
En dat is Renee met haar stickers...
...en Nona met haar worstelmove.
Dus twee botsende werelden...
...zijn nu geharmoniseerd.
Ze delen nu een moment dat ze allebei beter maakt, en sterker.
...vanaf hier meer aandacht voor het oog.
Als ik denk aan het verschil tussen een animatie- en een live action-regisseur...
Een goede live action-regisseur...
...heeft een script, en acteurs...
En dat is net als een jazzmusicus.
Hij past de stukjes in elkaar en gaat dan improviseren.
Maar een animatie-regisseur is meer een klassiek componist...
...die heel precies de muziek noteert...
...en elk nootje onder de loep neemt en dat is een tijdrovend proces.
Het is zo veel werk.
En alles draait om het maken van fouten.
Je probeert wat en denkt: dat is niks.
Ze moesten er niet om lachen. We gaan wat nieuws bedenken.
En opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Daar gaan we.
En als je het op het doek ziet...
...is het misschien de tiende versie.
Potentiële vriendin gespot. -Niet weer.
Laten we met ze praten. Riley zit hier al twee maanden...
...en ze heeft geen vrienden. -En Bing Bong dan?
Die is denkbeeldig...
In een versie van Inside Out...
...hadden we Plezier de hele rit gekoppeld aan Angst.
Je komt niet meer terug. Riley is beter af zonder jou.
Pak haar.
En tijdens het maken bleek het beter voor het verhaal...
...om Plezier te koppelen aan Verdriet.
Ik mis thuis.
Dus terug naar de tekentafel, alles omgooien en dingen lozen.
Duizenden tekeningen, honderden uren opnames en monteren.
Maar ze leerden ons dingen over de personages...
...de wereld en het verhaal, en hoe het moest worden.
Ja, dit is goed. Dit is de eerste keer dat we de ruwe montages zien.
Tijdelijke dialogen, tijdelijke muziek, tijdelijke geluidseffecten.
Goed, we gaan kijken.
Oké, snel dan. We gaan straks de dansvloer op.
Ik kan niet wachten.
Wat ook een uitdaging was...
...waren de leeftijden van de personages.
Wat een gedoe zeg. Wat hebben we toch vandaag?
Tien is 10, Zestien is 16.
Maar nu nog met een tijdelijke stem.
Goed bezig, Zestien. Hoe stom kan je zijn? -Ongelofelijk.
De tijdelijke stem wordt ingesproken...
...om een idee te krijgen van hoe het gaat worden.
Ik heb een vraag over Tien.
Ik bedoel, ze leest niet als een tienjarige.
Maar we hadden geen kids om te lezen...
...en dus was het lastig om iedereen te overtuigen.
Ja, dacht ik ook. En ik weet niet wat ze van het geluid vinden.
Maar een beetje anders mag best.
Als ze iets jonger klinkt en...
Bij de screenings geloofden ze niet dat Tien echt 10 jaar is...
...omdat ze gelezen werd door een vrouw van 30.
We zijn nu volwassen.
We moeten rustig blijven, dat doen volwassenen.
De stem zou echt de illusie kunnen maken of breken.
Toen we Kaylin de stem van Tien lieten doen...
Oké, aftellen. Drie, twee, één, opname.
En dan druk je op record. -Oké.
Ze gaf het personage zo veel charme en onschuld.
We zijn een prachtige, sterke, volwassen vrouw van 21.
We gaan lekker los op de dansvloer...
...we gaan heel laat opblijven...
...en afscheid nemen van onze jeugd...
...want dit is de avond van Gia.
Ik denk dat we eindelijk iemand gevonden hebben.
Oké, goed. -Trianne valt in...
...voor de modellen, dus...
Waar kan ze mee beginnen? -We hebben een kaart nodig.
Ik heb wel een plattegrond. Ik zie voor me...
Van die LA-huizen, snap je?
Met van die witte wanden, met structuur, niet glad.
Maar je moet wel kunnen zien dat er in geleefd wordt.
Zoek maar wat dingen die erbij kunnen.
De energie moet goed voelen.
Want de wereld moet echt voelen en het personage moet erbij passen.
En dan zijn er nog culturele details, die het oprecht maken.
Het is de Westkust, en die heeft een vibe.
Daar wil ik wel op letten.
We hebben een setdresser ingehuurd voor Nona's appartement.
Dat was onze enige set.
Ik heb wat grove details gegeven...
Het moest een Spaanse woning in LA zijn.
Warme houten vloer, boogjes, een trap met een ijzeren leuning.
En dat is haar gelukt. Haar hart en ziel zitten erin.
Ze zei: Dit heeft mijn oma ook. Zo'n snijplank.
Ik vond het geweldig.
Ze stortte zich erop. De decoraties, de lijstjes.
Het voelt bewoond, de details zijn er...
...zonder alles in detail in beeld te brengen.
Maar de mensen die de film laten glimmen, zijn de animators.
Want wat je uiteindelijk ziet, zijn niet mijn harkpoppetjes...
...maar prachtige animatie.
Deze film speelt in een club, dus je hebt een menigte nodig.
Omdat we een CG-studio zijn...
...heb je een hele afdeling die alleen maar menigtes doet.
Maar wij van het Sparks-programma maken 2D-animatie...
...dus moesten we iets bedenken om de club te vullen...
...zonder 70 mensen te tekenen.
Ze had zich laten inspireren door oude cartoons...
...zoals de UPA-films waarin de achtergronden...
...uit lijnen bestaan, alleen om aan te geven dat er iets is.
Dus we hebben veel figuren op de achtergrond, maar ze bewegen niet.
We hebben hier en daar wat figuren neergezet...
...zodat het publiek de indruk krijgt...
...dat er gedanst wordt en het druk is in de club.
Ik heb echt veel geëist van de animatie-afdeling.
Er gebeurt zo veel met die personages.
Er zijn scènes met zes personages erin die één animator moest maken.
En ingewikkelde personages.
Sorry.
Het was echt een vuurdoop.
Nou, ik...
Mijn animatiesupervisor Lucas vroeg of ik dingen kon weglaten.
Zoals extra oorbellen en tasjes...
...dingen die de animators talloze keren moesten maken...
...en die wel eens een hele uitdaging konden worden.
Maar wat ik echt erin wilde houden...
...waren de verschillende kapsels.
Dat is een ding in de zwarte cultuur. Je hebt veel unieke haarstijlen.
Het geeft ook aan hoe oud je bent.
Als kind doet je moeder je haar...
...en daarna ga je naar de salon.
Ik weet dat al die vlechtjes en stijlen veel werk betekent...
...maar het zegt zo veel over die personages.
Maar we hebben het haar wel iets simpeler gemaakt.
Meisje, waar ben je? Gia?
Maar die animators zijn fantastisch.
Ik was zo blij, want we hadden weinig tijd.
Wat je zegt ben je zelf.
En alles ziet er zo goed uit.
Jij hebt geen idee.
Ik zit al 20 jaar in dit wereldje...
...en voor het eerst voel ik me de ouwe rot.
Er komen veel jonge mensen aan...
...met geweldige ideeën, veel energie...
...en mijn energie wordt minder.
Mijn film gaat over hoe generaties elkaar beïnvloeden.
Ik gebruik als voorbeeld altijd mijn hond, die nu dood is. Die heette Pica.
Pica was een kleine pitbull en ze was iets van 12.
Ze had last van haar heup. Ze was oud en wilde niets meer.
In die periode kreeg mijn dochter voor kerst een Yorkie.
Mijn dochter was blij, maar die ouwe hond was nog blijer.
Want ineens wilde ze weer spelen.
Deze pup bracht haar weer helemaal tot leven.
En zo moest de relatie tussen het meisje en de hond worden.
Toen ik het team vertelde van de hond...
...zeiden ze: Dat kan niet...
...en zeker geen hond met een hoodie.
Viervoeters, alles op vier poten...
...is zo lastig voor animatie.
Oma moest de hond optillen en ermee rondzeulen...
...en dat is ook heel erg moeilijk.
Maar die tekening van Louis was zo schattig...
...en paste zo goed bij het verhaal...
...dat we hem erin wilden hebben.
Mijn team bracht zo veel.
De vormen maken, de hond simuleren...
...met een echte Terry-hoodie.
De hond op de bank.
Uiteindelijk kwam alles erin.
Ik wil het zo graag laten zien.
Ik weet niet wat het oplevert, maar ik ben er trots op.
Als je naar de film gaat, wil je in de eerste plaats vermaakt worden.
Maar dat is slechts het dunne laagje glazuur op de taart.
Onze taak als filmmakers is:
Wat neemt de kijker mee naar huis? Waar ga je ze over laten nadenken?
Zodat ze, als ze zitten te eten, denken:
En de enige manier...
...is filmmakers hebben die iets interessants te zeggen hebben...
...en dan op een manier die nooit eerder gebruikt is.
Ik ben heel tevreden over mijn film...
...en supertrots.
En Erik en ik waren zeer emotioneel...
...omdat die krankzinnige reis ten einde kwam.
Ik wilde een verhaal vertellen...
...over iets wat ik doormaak, en wat iedereen doormaakt.
Ongeacht je leeftijd, ras of gender.
Het raakt heel veel mensen...
...en omdat het verteld wordt door een zwart personage...
...is het extra bijzonder, en nieuw en opwindend.
Het verhaal is grappig, emotioneel...
...en het komt van een stem die ondervertegenwoordigd is.
Ik vind het mooi dat mensen dat zien, en zichzelf erin herkennen...
...wat iedereen volgens mij kan.
Ik hoop dat de Afro-Amerikanen...
...en met name zwarte meisjes de film gaan zien.
Het is belangrijk om vertegenwoordigd te worden...
...en als je dan jezelf ziet dan betekent dat heel veel.
Mensen moeten voelen dat ze gezien worden...
...en deze film is echt voor hen.
Ik wil deze film zo graag aan mijn familie laten zien.
Met name aan mijn zus.
Ik vertelde haar dat er een personage op haar gebaseerd is.
Wow. Feesten maar.
Ze vindt het geweldig.
Oké, achteruit allemaal. Er is niks te zien.
Gia, toch. -Laat me met rust.
Het gaat over volwassen zijn...
...en het accepteren van de problemen die erbij horen.
Zit je nou te huilen op de wc? -Nee.
Ja.
Ik wilde Nicoles houding erin verwerken.
Doe niet zo superdramatisch, alles is goed.
Goed, we gaan ervoor. -Zo ken ik je weer. Kom.
Net als in de film leer ik steeds meer op mezelf te vertrouwen...
...dat ik het goed doe. Bijna dan.
En ik blijf leren, en dat is niet erg, dat hoort er gewoon bij.
En dat komt ook omdat ik deze film heb gemaakt.
Ik heb het overleefd.
Dit is de eerste keer dat ik iets afmaak.
Ik heb heel lang geprobeerd een korte film af te maken.
Ik heb lang gezocht naar een manier, met een team...
...en nu pas kon ik het.
Iets afmaken is belangrijk, want anders kun je niet groeien.
We zijn zo blij dat we Nona kunnen delen met de wereld.
En ik vind het geweldig dat mijn familie 'm kan zien.
Mijn dochtertje is ook vijf, net als Renee.
Om samen met haar de definitieve versie te zien...
...lijkt me geweldig. Als ze maar geen gekke ideeën krijgt.
Het was een schitterende ervaring.
Verhalen eren het leven, en mensen.
Met mijn verhalen eer ik mijn familie en vrienden.
En dat is prachtig.
Prachtig dat ik zoiets nu kan doen. Maar ik moest er wel 20 jaar op wachten.
Toen ik de kans kreeg om regisseur te worden...
...wilde ik liever bij mijn kinderen zijn.
Allebei ging niet.
Ik werkte 's avonds en in de weekenden.
Ik weet nog goed dat ik op een ochtend wakker werd...
...en dat mijn kinderen met me wilden spelen.
Ik kom zo, zei ik.
Ik dacht: ik teken een paar dingen en dan kap ik ermee.
En toen kwamen ze binnen om welterusten te zeggen.
Ik was er de hele dag niet voor ze en dat raakte me.
Ze zijn maar één keer jong en ik wil er voor ze zijn.
Werkend aan het verhaal werd alles steeds specifieker.
Dan begrijp je pas wat het betekent.
O, mijn god. Het zijn mijn kinderen en ze willen dat ik met ze speel...
...en ik ben alleen maar met mijn carrière bezig.
Ik stelde ze teleur, ik gaf ze geen aandacht...
...en daar gaat mijn film over.
Ik werd wakker geschud.
Het is grappig dat die film die kant op is gegaan.
Het is een eerlijk verhaal want ik herken mezelf erin.
Oprecht.
Hoe persoonlijker het verhaal, hoe universeler het wordt.
En voor mijn kinderen, en hun kinderen...
...zijn die verhalen steeds minder van die fantasierijke sprookjes.
Het gaat steeds meer om wat zij voelen. De verhalen richten zich tot hen.
Kijkers willen verrast worden...
...als ze een film opzetten.
Met filmmakers van diverse achtergronden...
...hebben we een betere kans om de mensen te verrassen.
Werken met nieuwe regisseurs en kleine budgetten...
...en een beperkte tijd...
Ik ben altijd verbijsterd als ik het resultaat zie...
...en wat ze allemaal gedaan hebben...
...en hoe goed ze zijn.
SparkShorts ontwikkelt zich alleen maar omdat de filmmakers zich ontwikkelen.
Als we naar de toekomst kijken...
...moeten we doorgaan met nieuwe stemmen laten horen.
Ze de kans geven, en het platform.
We moeten voor ze open staan, en naar ze luisteren.
Als studio, als wereld, als kijker.
Dit programma is een vooruitblik op onze nieuwe filmmakers.
En het wordt het beste voorprogramma voor hopelijk...
...nog decennia lang Pixar-films.
Vertaling: Richard Bovelander