Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nazywam się Pete Docter.
Jestem dyrektorem kreatywnym Pixar Animation Studios.
Pracuję w Pixarze od ponad 30 lat
i zajmowałem się różnymi kwestiami, od scenorysów po animacje i reżyserię.
Pixar bardzo się zmienił, ale jego serce pozostaje takie samo.
Na początku mieliśmy siedzibę w jakiejś ruinie.
Nad Toy Story pracowało 112 osób,
ale mimo to było to dla nas bardzo osobiste.
Każde z nas opowiadało własną historię i doświadczenia.
Zastanawialiśmy się, czym jest zazdrość,
co zrobić, gdy spotkamy się
z kimś lepszym od nas.
To wszystko zawarliśmy w tym filmie.
Dorastałem w Minnesocie w nudnym miasteczku.
Zorientowałem się, że wszystkie moje filmy, o potworach,
POTWORY I SPÓŁKA (2001)
o dziadku, który ucieka do Ameryki Południowej,
ODLOT (2009)
o dziewczynce, która przenosi się do San Francisco,
W GŁOWIE SIĘ NIE MIEŚCI (2015)
to bardzo osobiste historie.
Inspirowałem się własnym życiem.
Zastanawialiśmy się,
jak tchnąć w filmy nowe pomysły
i zaangażować do nich osoby, które wydały nam się
wyjątkowo interesujące.
Które miały coś ciekawego do powiedzenia.
SPARKSHORTS PROJEKTY ARTYSTÓW STUDIA PIXAR
Program SparkShorts jest stosunkowo młody.
Chcieliśmy dać różnym artystom
odrobinę czasu na opowiedzenie swoich historii.
LINDSEY COLLINS Producentka i wiceprezes ds. rozwoju
Kim oni są? Co chcą opowiedzieć?
Filmy krótkometrażowe w Pixarze to ciekawa sprawa,
bo w zasadzie cały Pixar od nich zaczynał.
JIM MORRIS Prezes
Zaczęło się głównie od krótkometrażówki Andre i Wally,
pierwszej animacji komputerowej, jaka powstała.
ANDRE I WALLY (1984)
Filmy krótkometrażowe stały się znakiem rozpoznawczym studia.
MARZENIA REDA (1987)
Robiliśmy je, by przetestować nowe technologie,
był to czas rozwoju komputerów.
To działo się przed Toy Story.
SZKLANA PUŁAPKA (1989)
GRA GERIEGO (1997)
ODBIJANY (2003)
Głównym powodem, dla którego robiliśmy krótkie metraże,
było ryzyko.
ZABURZENIE CZĘŚCIOWE (2009)
Mogliśmy ryzykować,
bo nie mieliśmy dużo do stracenia. Prawie nikt nas nie znał.
Mogliśmy podejmować spore ryzyko.
Wpadliśmy na pomysł, żeby stworzyć coś o niższym budżecie
niż nasze zwykłe krótkometrażówki.
Pozwoliliśmy twórcom opowiedzieć własne historie,
mieli na to sześć miesięcy.
Zaczęliśmy program SparkShorts,
bo nie mieliśmy pojęcia, jakie kryją się u nas talenty.
Wcześniej nie mieli możliwości się wyrazić.
Chcemy pokazać dokładnie to, co mają do przekazania ci artyści,
bez żadnego filtra ani ingerencji.
Jedynym sposobem na opowiadanie świeżych historii w filmach
GŁĘBIA (2020)
jest zaangażowanie młodszego pokolenia.
NOWA (2018)
Nie możemy czekać na nich 20 lat.
Chcemy usłyszeć ich głos teraz.
SPARK STORY: ZABŁYSNĄĆ W PIXARZE
Nazywam się Aphton Corbin.
Jestem storyboardzistką w Pixar Animation Studios.
APHTON CORBIN Storyboardzistka
Od zawsze lubiłam pisać i opowiadać historie.
W dzieciństwie rysowałam ruchome książeczki,
tworzyłam krótką fabułę
i rozdawałam je ludziom w prezencie.
Jako dziecko reżyserowałam nasze zabawy z siostrą.
„Ta postać by tego tak nie powiedziała.
„Musimy to zagrać inaczej〞.
Od początku pracy w Pixarze wiedziałam, że chcę być reżyserką.
To dość odważna deklaracja.
Nie wiedziałam, ile mi to zajmie,
ale chciałam kiedyś coś wyreżyserować.
Aphton wywarła na studiu wielkie wrażenie.
Szybko stała się osobą,
która zawsze miała coś ciekawego do powiedzenia
bez względu na to, do kogo mówiła.
Pracowałem z Aphton przy Co w duszy gra.
To jej zawdzięczamy wygląd doradców w tym świecie.
JAK SIĘ RUSZAJĄ...
CO W DUSZY GRA (2020)
To utalentowana rysowniczka z unikatowymi pomysłami.
Człowiek aż się dziwi, jak wpadła na tak dziwaczny i genialny pomysł.
Nazywam się Louis Gonzales i pracuję w Pixarze prawie 20 lat.
LOUIS GONZALES Storyboardzista
Odkąd zająłem się animacją,
czuję, że to ciągłe wyzwania.
Zawsze cieszyłem się na nowy projekt Pixara,
bo to nie tylko praca, ale wręcz przeżycie.
Miałem szczęście pracować nad wyjątkowymi filmami
uwielbianymi przez mnóstwo ludzi.
A ja dołożyłem do nich swoją cegiełkę.
Po 20 latach pracy zastanawiałem się, co jeszcze chciałbym zrobić.
„Dokąd zmierza moja kariera, co ja robię?〞
„Może nigdy niczego nie wyreżyseruję〞.
Louis pracuje z nami od dawna.
To wybitny rysownik
MERIDA WALECZNA (2012) Scenorys: Louis Gonzales
z kreatywnym umysłem.
RATATOUILLE (2007) Scenorys: Louis Gonzales
Louis pracował z Bradem Birdem, chociażby nad Iniemamocnymi.
Wniósł do studia wyjątkową perspektywę.
INIEMAMOCNI (2004)
I tchnął życie w niesamowite postacie.
Ma w głowie mnóstwo pomysłów.
Dlatego człowiek się zastanawia,
co ten facet wymyśli, jeśli dać mu wolną rękę.
Jaką historię opowie.
Po roku pracy nad moim pierwszym filmem, Toy Story 4,
skupiałam się tylko na tym, jak dobrze zrobić scenorys.
Pewnego dnia dostałam e-mail:
„Zapraszamy cię
„do udziału w projekcie reżyserskim SparkShort〞.
Lindsey i Jim zaprosili mnie na rozmowę.
Bałem się, że chcą mnie zwolnić.
Ale spytali mnie o moje plany na przyszłość.
Zdziwiło mnie, że mogłem o tym zdecydować.
Przecież to nie...
Nawet nie pomyślałem, że mogę zdecydować o przyszłości.
Potem podpytali mnie, co myślę o projekcie SparkShorts.
Program SparkShorts jest tak wyjątkowy,
bo zmusza twórcę, by się odsłonił.
Nie masz się gdzie ukryć. Pokazujesz siebie.
To duża presja i obciążenie.
Trzeba wymyślić sposób, jak pokazać siebie
i wpuścić do tego projektu inne osoby.
Gdy opisujemy twórcom zasady projektu SparkShorts,
mówimy, że film musi mieć fabułę.
WZLOTY (2019)
To może być animacja komputerowa albo 2D.
Odpowiednia dla wszystkich widzów.
Na jej ukończenie jest pół roku.
GŁĘBIA (2020)
Poza tym nie ma żadnych zasad.
OGŁOSZENIE REŻYSERÓW SPARKSHORTS 2020 24.10.2019
Wybraliśmy reżyserów SparkShorts 2020.
Louis Gonzales.
Gdy wyczytali nasze nazwiska,
nie spodziewałem się tak ciepłej reakcji.
Poczułem, że ludzie w tej firmie
naprawdę nam kibicują.
Chcą zobaczyć nasze historie.
To naprawdę mnie poruszyło.
Poczułem też presję.
Przy takim wsparciu
nie chcesz nikogo zawieść.
Bo gdy pierwszy raz spytali mnie, czy chcę wziąć udział w programie,
powiedziałem, że raczej nie, ale pomyślę.
Ale zrozumiałem,
że po prostu bałem się własnej porażki.
Że wpadnę na ścianę i powybijam sobie zęby.
Bałem się, że nie podołam.
Gdy w końcu zrozumiałem,
że jako dumny artysta bałem się artystycznej porażki,
uznałem, że wbiegnę prosto w tę ścianę i ją przebiję.
Dzień ogłoszenia reżyserów był niesamowity.
Nie czułam się pewnie.
Bałam się, że to zbyt szybko
i że nie poradzę sobie z zarządzaniem zespołem.
Bałam się, co ludzie sobie pomyślą.
Że powiedzą: „Aphton? Przecież ona nie pracuje tu długo.
„Jaki film mogłaby zrobić?〞.
Louis to świetny autor scenorysów,
pracował nad filmami, na których się wychowałam,
więc byłam w szoku, że wybrali mnie wraz z nim. To spora presja.
Ludzie są ciekawi, jak powstają filmy.
Nie ma jednego sposobu. Każdy film jest inny.
Wszystko zaczyna się od pomysłu,
ale potem przechodzi się do scenariusza
albo zarysu fabuły.
Rysownik może rozrysować scenorys
albo pojedyncze obrazy, które oddadzą koncepcję filmu.
Gdy szok już minął, zaczęłam szukać pomysłów.
Przez chwilę myślałam,
żeby zrobić jakąś horrorową animację.
Nie ma zbyt wielu strasznych animowanych krótkometrażówek.
Uznałam, że to byłoby fajne i niestandardowe.
Ale potem pomyślałam, że trudno będzie zrobić film,
nie muszę sobie dokładać wyzwań
związanych z gatunkiem, z którym nie mam doświadczenia.
Od początku wiedziałam,
że zrobię film o dorastaniu i związanej z nim niepewności.
Jestem po dwudziestce
i często czuję, że robię wszystko źle.
Dawno temu narysowałam o tym komiks.
Gdy masz 26 lat, czasem czujesz się jak dorosła,
a czasem jak dwójka dzieciaków ukrywająca się pod płaszczem.
Ale to był mini komiks,
jak zrobić z tego pełną historię?
Skupiłam się na tym odczuciu,
że czasami jestem jak dziecko w za dużej marynarce,
a nie prawdziwą dorosłą.
Albo na sytuacji w pracy, gdy coś powiem,
BLA, BLA, BLA
a potem się zadręczam, że mogłam wyrazić się błyskotliwie,
a nie cofać się do swojej nastoletniej wersji.
W głowie pojawiały mi się takie migawki.
Uznałam, że można z tego coś zrobić.
Uwielbiam mieć wytyczne.
Gdy masz ograniczony czas
i niewielki zespół,
musisz opracować odpowiednią strategię.
Najbezpieczniej było wymyślić coś szalonego.
Coś w stylu, że rodzice piją eliksir i zmieniają się w pluszaki,
a w efekcie uczą się, jak być lepszymi rodzicami.
Animowanie pluszaków byłoby super.
Ale chciałem zrobić coś głębszego.
Chciałem opowiedzieć historię o babci.
O babciach, z którymi dorastałem.
Zdarzały się spięcia, ale było w tym mnóstwo miłości.
Oddałyby ci ostatni kawałek chleba,
ale nie wyglądają na zbyt przyjazne.
Zacząłem się zastanawiać nad tematem różnic międzypokoleniowych.
Chciałem też przedstawić elementy swojej kultury.
Chcę, żeby moja rodzina i przyjaciele reprezentowali świat
i to, jak funkcjonuje.
A ich świat różni się od świata innych.
Nasze światy są różnorodne.
Moja świętej pamięci babcia, Pearl, miała charakterek.
A moja córka była zbyt mała,
żeby poznać moją babcię.
Ale gdy była mała, miała taki sam charakterek jak babcia.
Chciałbym zobaczyć je razem.
Podoba mi się zestawienie niewinnej osoby z doświadczoną.
Ale wiarygodne postaci biorą się
z prawdziwych doświadczeń.
Artysta musi się odsłonić.
To było dla mnie trudne.
Pojawiały się setki pytań,
jak okiełznać tak szeroki temat, który wydawał się prosty.
Potrzebowałem drogowskazu.
Potrzebowałem potwierdzenia, że da się to zrobić.
Poleciałem do Londynu do znajomego,
który zabrał mnie do teatru na Śmierć komiwojażera.
Opowiada o mężczyźnie i jego rodzinie.
To prosta, ale wymowna historia.
Pomyślałem sobie, że gdyby tylko moja krótkometrażówka
chociaż w jakimś ułamku oddała to, co dzieje się na scenie...
Właśnie to chciałem osiągnąć.
Powiesiłem sobie broszurę z teatru,
by przypominała mi, że najważniejsze są postaci.
Co mogę zrobić z babcią, wnuczką
i starym psem babci w mieszkaniu?
Mogę wycisnąć z każdej postaci jak najwięcej osobowości,
bo to w zasadzie sztuka sceniczna.
To ciekawe, jak ludzie mówią:
„Kiepsko rysowałam, więc tego nie robiłam〞.
Ja sama nie wiedziałam, czy byłam dobra.
Musiałam to robić.
To był dla mnie niemal rodzaj terapii.
Gdy czułam frustrację, szłam rysować.
Gdy byłam szczęśliwa, szłam rysować.
Ale pamiętam, że jako dziecko
nie widziałam zbyt wiele treści z czarnymi dziewczynkami.
Były dwie księżniczki Disneya, za które przebierałam się z siostrą.
Pocahontas i Dżasmina. Bo miały ciemniejszą skórę.
Dlatego jako dziecko
automatycznie rysowałam postaci z blond włosami, niebieskimi oczami.
Gdy nie masz wytycznych, tak wygląda bazowa postać.
Pewnego razu ktoś z mojej rodziny spytał mnie:
Aphton, mam pytanie. Widzę, że...
„Czemu rysujesz tylko białe postacie?〞.
Bo tak! Bo co?
Czułam się sfrustrowana.
„Po co mnie o to pytasz?
„Znasz odpowiedź〞.
Nie, tato! Są w Japonii
„Rysuję to, co widzę.
„Ludzie chcą oglądać tylko białe postacie,
„inaczej pokazywaliby inne〞.
Nikt nie będzie czytał moich komiksów z czarnymi bohaterami.
Było naprawdę trudno to przełamać.
Nie musi tak być. Możesz to zmienić.
Musiałam oduczyć się wielu rzeczy.
Zaryzykowałam.
Postanowiłam, że będę rysowała postaci o różnej etniczności.
Czułam, że tak trzeba, bo właśnie taki świat znałam.
I postanowiłam, że gdy nie będzie wytycznych,
będę rysowała głównie czarne postacie
i dodatkowo osoby niebiałe,
i zobaczę, kiedy nauczyciel zwróci na to uwagę.
Nikt nie zwrócił mi uwagi,
bo to byłaby naprawdę dziwna rozmowa.
Z czasem to się stało normą.
Dlaczego rysujesz tyle czarnych postaci?
Jeśli nie ja, to kto?
CO W DUSZY GRA
Pixar widział moje prace, zanim mnie zatrudnił.
Więc wiedzieli, na co się piszą.
Praca nad Co w duszy gra była dla mnie wyjątkowa,
bo jako biały chłopak ze Stanów
widziałem tysiące postaci, które mnie reprezentowały.
Joe Gardner to nasz pierwszy afroamerykański główny bohater.
Chcieliśmy pokazać świat z jego perspektywy,
więc musiałem się dużo nauczyć.
Aphton bardzo dużo wniosła w tę historię.
To ważne, żeby pokazywać różnorodne postacie
o różnych perspektywach.
Trzeba zadawać pytania.
„Dlaczego ta postać jest biała? Czy jest jakiś konkretny powód?〞
Bo czasem nie ma. Ktoś po prostu narysował
dwie kropki i uśmiech,
a następna osoba automatycznie dorysowała białą postać.
Trzeba to kwestionować i otwierać ludzi
na większą różnorodność.
Wszystkich nas łączą pewne emocje i doświadczenia.
Cieszę się, że ludzie zobaczą uniwersalne historie
z perspektywy czarnoskórych postaci.
Chcę to pokazać w moim filmie.
DWADZIEŚCIA Z HAKIEM (2021) Projekt postaci - Gia
Na początku chciałam pokazać dzień z życia Gii,
dokładnie w dzień jej 21. urodzin.
Wyobraziłam sobie,
że dziewczyna wcale nie dorasta,
a pod płaszczem pojawia się więcej dzieciaków.
Powinno ich być tam 21.
Ale potem uznałam, że nie da się ich tam pomieścić.
Dlatego skupiłam się na kluczowych okresach w życiu.
Dlatego mamy roczne niemowlę,
które jest żywymi emocjami.
Potem Dychę, która reprezentuje pewność,
że życie jest fajne
i że wszystko wiesz, bo w tym wieku tak mamy.
No i Szesnastka, nastolatka.
Dla mnie nastoletni okres to czas szalejących emocji
i kompleksów.
Myślę, że dobrze się uzupełniają.
Oby ten film miał sens
Myślę, że nie da się rozdzielić doświadczeń artysty
od tego, co tworzy. To się ściśle łączy.
Wszyscy artyści tak mają.
Ciągnie nas do rzeczy, które znamy,
które lubimy.
Nie da się tego wyzbyć.
SZACUNEK
W młodości miałem grupę dobrych przyjaciół.
Swoją ekipę. Rysowaliśmy graffiti.
Uwielbiałem ich, bo pasjonowała nas sztuka.
W ekipie były osoby o różnym pochodzeniu,
z różnych kultur. Nasza grupa przeciwko światu.
Mogliśmy się wszystkim dzielić.
Nieważne, kim jesteś. Liczy się tylko sztuka.
Włóczyliśmy się po Los Angeles,
malowaliśmy graffiti i uciekaliśmy przed policją.
Wyskakiwaliśmy oknami z autobusów, jak kierowca się zatrzymał.
Było fajnie, bo broiliśmy,
ale jednocześnie tworzyliśmy sztukę.
W ten sposób mogliśmy się wyrazić.
Zobaczyć w sobie coś więcej.
Mówię tu o Los Angeles z lat 80. i 90.
Na każdym rogu działały gangi.
Nikt nie powie ciemniejszemu chłopakowi,
że pójdzie na Harvard.
Raczej do więzienia.
Bo rysuje graffiti.
A my tylko chcieliśmy, żeby ktoś nas zauważył.
ZOBACZYLIŚCIE TO!
Chciałem iść do szkoły artystycznej, ale rodziców nie było na to stać.
Starałem się o stypendium,
ale byłem beznadziejnym uczniem.
Niewystarczająco skupiałem się na nauce,
bo cały czas rysowałem.
Moi rodzice byli cudni.
Zachęcali mnie do rysowania.
Ale pracowali jako kierowcy autobusów.
Mówili, że rysowanie jest super
i będą mnie dopingować.
„Ale może siądziesz za kółkiem?〞
Nie chciałem być kierowcą autobusu,
bo nie chciałem się ustatkować.
Ale zawsze ciągnęło mnie do tego, żeby spróbować
zarabiać na życie rysowaniem.
Zakładałem, że mam szansę
zostać projektantem wzorów na koszulki albo mógłbym malować
elewacje sklepów.
Takie drobnostki, z których da się wyżyć.
Nie wiem, czy starczyłoby na utrzymanie rodziny.
Szukałem odpowiedniego zajęcia
i okazało się, że mogę rysować komiksy.
Sklepy z komiksami zacząłem odwiedzać w liceum.
Uwielbiałem braci Hernandez, Jaimego, Berta i Maria,
i ich prace, bo występowały w nich postaci
mieszkające w miejscu takim jak ja.
Byli to głównie Latynosi.
Akcja działa się w świecie takim jak mój, ale ciekawszym.
Podróżowali w kosmos.
Podobało mi się to. To było coś innego.
Przez komiksy stwierdziłem, że też chcę opowiadać historie.
Gdy moja córka była mała, uwielbiała się przebierać.
Miała taki kostium Tygryska.
I uwielbiała w nim tańczyć.
Nosiła go całymi dniami.
Gdy zacząłem projektować postać dziewczynki,
wpadł mi do głowy pomysł, żeby była przebrana za kota.
Miała być niewinną czterolatką
pełną energii i wyobraźni,
jaką zwykle mają dzieci.
Małe dzieci nie panują nad emocjami,
są wesołe, smutne, złe i skore do zabawy.
W ciągu dziesięciu minut.
Wymyśliłem też surową babcię,
którą odwiedzi pełna energia wnuczka.
Będzie chciała się bawić z babcią.
A babcia na to: „Kocham cię, ale jestem teraz zajęta〞.
Musiałem wymyślić powód, dla którego babcia
dystansowała się od dziewczynki.
Gdy projektowałem babcię,
nie miała być kobietą piekącą ciasteczka i oglądającą stare seriale,
ale kimś, kogo znam.
Inspirowałem się szorstkością,
jaką okazywały moje babcie.
Inspirowałem się nimi.
Miałem różne pomysły. „A może kocha zapasy?〞
Ale za tym idą stereotypy.
„Jesteś Latynosem, więc ona też?
„Czyli pewnie była luchadorką, tak?〞
Nie. Po prostu kocha zapasy i opery mydlane.
To nic dziwnego. Po prostu na sportowo.
Uwielbia to oglądać.
Więc wreszcie mi to podpasowało.
Bo to nie jest jakaś cecha, która miała tylko dodać jej głębi.
To coś zainspirowanego rzeczywistością.
Tak postanowiłem i od tego się zaczęło.
Rozrysowuję sceny głównie cyfrowo,
ale gdy pracuję nad koncepcją, czasem najpierw rysuję na papierze,
robię takie miniaturki.
Przenoszę na papier kadry, które widzę w głowie,
to pomaga mi zwizualizować sobie kluczowe sceny,
które chcę zawrzeć w filmie.
Pracuję nad pierwszą rozmową Gii z jej siostrą Nicole.
Postać siostry jest inspirowana moją własną siostrą.
To moja najlepsza przyjaciółka. Dzielą nas dwa lata,
więc fajnie mieć kogoś w zbliżonym wieku,
kto wie, co przechodzisz.
A wizja spędzenia 21. urodzin ze swoją siostrą
jest naprawdę urocza i trafia do wielu ludzi.
Bardzo mi się podoba ich relacja.
Potem zaczęłam myśleć nad otoczeniem.
Na początku to miało być biuro.
Zaczęło się od rozmów ze współpracownikami,
gdzie Gia składała się z trójki dzieciaków.
A gdy koleżanki zapraszają ją do klubu,
Gia przechodzi załamanie.
Ale ja sama nie pracuję w typowym biurze,
więc to wydało mi się trochę nieszczerze.
Pomyślałam więc, że usunę całkowicie biuro
i skupię się tylko na klubie.
Jestem raczej domatorką i introwertyczką,
więc dobrze rozumiem, że wyjście do klubu
nie zawsze sprawia taką radość, jaką powinno.
Zdecydowałam się na jedną lokację,
która spięła całą historię.
Babcia będzie ledwo po pięćdziesiątce.
To nie staruszka z obolałym biodrem.
A co z włosami? To skomplikowane.
Cóż...
Reżyser ma kluczową rolę.
Producent mu doradza
i zasypuje niespodziewanymi kwestiami,
o których trzeba pomyśleć.
Jak zrobić coś lepiej, szybciej, taniej?
Chciałem współpracować z kimś, kto utrzyma mnie w ryzach,
bo nie chciałem niczego przegapić.
Ale musiałem poznać Courtney.
Pracowałaś w różnych działach.
Jak lubisz pracować?
Najbardziej skupiam się na tym,
żeby współpraca szła sprawnie.
Nazywam się Courtney Kent.
Pracuję w Pixarze ponad 13 lat.
Ilu mamy montażystów?
Jak to działa?
Mam listę chętnych osób,
możemy porozmawiać ze wszystkimi.
Udało mi się uczestniczyć w pracy
nad pierwszym filmem z serii SparkShorts, Smash and Grab.
I od tego czasu powtarzałam,
że jeśli ktoś będzie szukał producenta do filmu z tej serii, to jestem chętna.
Nie znaliśmy się z Louisem, zanim zaczęliśmy współpracę.
To było jednocześnie przerażające i ekscytujące.
Trochę jak aranżowane małżeństwo.
Denerwowałam się.
Czułam, że mam coś do udowodnienia.
Jeśli ktoś wcześniej nie pracował jako producent,
to nie wie, co właściwie robi.
Ale gdy zaczęliśmy omawiać fabułę,
która skupiała się na rodzinie,
a sama mam małą córkę,
od razu weszliśmy na te same fale
i dostaliśmy kopa do dalszej pracy.
Producent to partner reżysera,
ale także kierownik całej ekipy.
Poprosiliśmy producentów z projektu SparkShorts,
by znaleźli zaufanych ludzi,
którzy pomogą reżyserom przenieść ich wizję na ekran.
Powiedzieli mi, że Erik będzie moim producentem.
Nie znałam go i z początku uważałam,
że poradzę sobie sama.
Nie wiedziałam, jak wygląda taka relacja.
Z czasem zaczęłam rozumieć, na czym to wszystko polega.
Nazywam się Erik Langley.
Pracuję w Pixarze od 2004 roku.
ERIK LANGLEY Producent, Dwadzieścia z hakiem
Czyli jakieś 16 lat.
Pierwszy raz byłem producentem w projekcie SparkShorts.
Aphton od początku wiedziała, jaką historię chce pokazać.
A dla ekipy nie ma nic lepszego
niż reżyser, który wie, czego chce.
Jeśli chodzi o ludzi, to potrzebujemy najwięcej animatorów.
Myślę, że animatorzy będą pytać,
co się dzieje pod tym płaszczem.
Jak sobie to wyobrażasz.
Czy często będziemy pokazywać...
Chcieliśmy dać animatorom jak najwięcej wskazówek,
żeby wiedzieli, o czym jest ta historia, kim są postaci, jaki to styl.
-To ich zadanie. -Zgadza się.
-Mogą zdecydować. Nakręć ich. -Tak.
Czasem animatorzy mogą sami zdecydować, nad jakim filmem chcą pracować,
więc musimy ich przekonać, że nasz pomysł
jest naprawdę fajny i będą się dobrze przy nim bawić.
Na sali zebrało się 70 animatorów,
a animatorzy słyną ze swojego trudnego charakteru.
Trudno ich czymś zaciekawić.
Pierwszy raz przedstawiałem pomysł tak licznej grupie.
To przerażające i stresujące.
Bo to, jak będzie wyglądał ten film,
zależy od twojej relacji z animatorami.
Gdy musisz wystąpić przed setką ludzi
i przedstawić prezentację,
zawsze będziesz się stresować.
Witajcie, animatorzy.
Dzięki, że nas tu wpuściliście. Jestem Erik, producent.
A ja Aphton, reżyserka. W ten sposób się to włącza?
Tak.
Nasz roboczy tytuł to Dwadzieścia z hakiem.
Pilnowałam się, żeby powiedzieć wszystko, co sobie zaplanowałam.
Za każdym razem, jak wychodzę,
czuję się przytłoczona ludźmi, którzy mają ułożone życie.
To chwile w biurze, gdy czujesz,
że nie powiedziałaś tego, co powinnaś.
Pokazałam wstydliwe zdjęcia z dzieciństwa.
Pomyślałam, że im się spodobają.
Szesnastka
Dla mnie koszmar, dla nich ubaw.
Wspaniałe siatkowe rękawiczki bez palców. Przejdźmy dalej.
Aphton ma naprawdę ciekawy pomysł.
Była zabawna, przedstawiła postaci. Dobrze to sprzedała.
Proszę.
Na tym etapie znałem swoje postaci,
znałem lokację, ale nie miałem fabuły.
Zastanawiałem się, co najlepiej odda moje myśli.
Wymyśliłem więc 50-letnią babcię
z wnuczką.
Pomyślałem sobie, że nikt nie będzie chciał nad tym pracować.
To nie brzmi ekscytująco.
Dlatego uznałem, że powinienem przedstawić siebie.
-No i proszę! Tak. -Babcia uwielbia zapasy.
Chciałem podkreślić to, kim jestem i jakie mam podejście.
Dziewczynka używa łokcia i nóg.
Zaciekawić ich tym projektem.
Babcia ją podnosi i przewraca do góry nogami.
Babcia będzie robiła rzeczy,
których nie powinno się robić z dziećmi.
No dobra. Dziękuję!
Odbiór był świetny. Ludzie się zaciekawili.
Po prezentacji animatorzy podchodzili do nas
i mówili, że to ciekawy pomysł.
-Daniel. -Dobra robota.
Było super, stary.
Dobra robota.
I wzajemnie.
Odbiór był naprawdę dobry.
Ludzie chcieli pracować nad tym projektem.
Zostałem wrzucony na głęboką wodę
i musiałem jakoś dopłynąć do brzegu.
Nie chodziłem do szkoły artystycznej,
więc czułem się niedopasowany.
Takie poczucie wyrabia się latami w szkołach,
gdy dorastałeś w określony sposób.
Chciałem sprawdzić, jak sobie z tym poradzę.
Gdy przesiadywałem w sklepach z komiksami
ze znajomymi, poznałem Johana.
Był mentorem.
Spytał mnie, czy myślałem o animacji.
A ja na to: „Czy oglądam?〞. „Nie. Czy chciałbyś to robić zawodowo?〞
„Nie wiem, czy potrafię〞.
Zaproponował, że pomoże mi z portfolio
i załatwi mi pracę.
Stwierdziłem, że nie mam nic do stracenia i chcę rysować.
Zamknąłem się w domu i wstawałem o siódmej.
Siedziałem przy biurku i rysowałem.
Codziennie przez jakieś osiem miesięcy.
Żeby zrobić swoje portfolio.
Szedłem do zoo i rysowałem.
Chodziłem do muzeów.
Chodziłem w różne miejsca,
żeby znaleźć kadry do szkiców.
Gdy udało mi się skompletować portfolio, byłem w szoku.
Zgłosiłem się do kilku studiów.
Niektóre mnie odrzuciły.
Ale studio Warner Bros
zaprosiło mnie na staż.
A ja na to: „Płatny?〞.
Warner Bros. Feature Animation było moją szkołą.
To tam nabrałem doświadczenia dzięki pracy przy Stalowym gigancie.
Ciągle się czegoś uczyłem.
STALOWY GIGANT (1999)
Praca nad Stalowym gigantem
to jedno z najlepszych doświadczeń w mojej karierze.
BRAD BIRD Reżyser
Brad Bird był wulkanem energii,
siłą, która pchała wszystko do przodu.
Wszyscy z całych sił się go trzymali.
Brad wraz z ekipą dał mi szansę się wykazać.
STALOWY GIGANT (1999) Grafika: Louis Gonzales
To nie było oceniające.
„To trzeba zrobić. Jak zrobisz to dobrze,
„dostaniesz więcej〞.
A ja chciałem więcej.
Nie chciałem stracić pracy w animacji,
bo ją kochałem. Gdyby nie Stalowy gigant,
nie poznałbym Brada. I nie pracowałbym dla Pixara.
Na początku dziwnie się czułem w Pixarze.
Wszyscy byli dla mnie tak mili, że odbierałem to tak,
jakby byli fałszywi. Byłem podejrzliwy.
Tutaj ludzie chcieli robić świetne rzeczy. Podobało mi się to.
Ale gdy wchodzisz do studia
i wszyscy mają na biurkach jakieś figurki,
to niby fajnie, ale to nie moja bajka.
Ja taki nie jestem. Czułem się jak w innym świecie.
Wtedy zacząłem rozpracowywać to, gdzie jest moje miejsce.
Pracowałem po 14 godzin sześć dni w tygodniu. Minimum.
Jako rodzic masz obowiązki.
Rodzina jest dla mnie wszystkim.
Trudno było to wszystko wypośrodkować.
Kariera czy dzieci?
To jest najtrudniejsze.
Gdy wpadłam na pomysł
dzieciaków ukrytych pod płaszczem,
pomyślałam też o tym, że muszę sprzedać ten pomysł
jako niedrogi
i niezbyt trudny do realizacji.
Dlatego najlepszym rozwiązaniem, by to dobrze wyglądało, była animacja 2D.
DWADZIEŚCIA Z HAKIEM (2021) Gia
Różnica między animacją 2D i 3D
polega na tym, że animacja komputerowa 3D oddaje głębię trzech wymiarów.
Animacja 2D jest płaska, rysowana ręcznie.
W SparkShorts były dwie krótkometrażówki 2D.
Kitbull i Norka.
NORKA (2020)
Dlatego jako ekipa mieliśmy dość doświadczenia,
żeby zrobić to w 2D.
Super, Rachel. I tak szybko.
Powiedziałam ci, czego chcę,
a ty to zrobiłaś i mi to dałaś.
To moja praca.
Wiem.
Rachel projektuje mi postacie.
YINGZONG „RACHEL〞 XIN Projekty postaci, Dwadzieścia z hakiem
Chciałam zrobić to sama,
ale jednocześnie chciałam być reżyserką.
Czułam, że muszę się nauczyć
reżyserowania sztuki i współpracy z innymi.
Ten mi się podoba.
Te włosy są naprawdę fajne.
Ten kształt twarzy jest najlepszy.
Szukałam własnego reżyserskiego głosu
na przestrzeni trwania tego projektu.
-Może zrobimy... -Naklejkę?
-Karteczki reżysera. -Chcesz? Chcesz.
-Dasz mi się tym nacieszyć? -Proszę bardzo.
-To przyjemna chwila. -Ten mi się podoba!
To mi się podoba. Świetna głowa.
Zaczęłam szukać elementów,
które są „moje〞.
Jako dziecko uwielbiałam animacje.
Zwłaszcza bajki Disneya.
W liceum chodziłam na kurs animacji.
Projekt Aphton z liceum
Siadałam w pokoju i rysowałam animowane książeczki.
Byłam zafascynowana tym, jak rysunki ożywają.
Zainteresowałam się szkołami artystycznymi.
KALIFORNIJSKI INSTYTUT SZTUKI
Chciałam iść do Instytutu Sztuki,
bo założył go Walt Disney.
Uznałam, że muszę tam iść.
Po liceum złożyłam podanie,
ale się nie dostałam. Poszłam do lokalnego college'u.
Pracowałam godzinami w McDonaldzie, żeby zarobić na utrzymanie.
Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek uda mi się pracować w animacji.
Ale cały czas tworzyłam portfolio.
Przez te półtora roku dowiedziałam się tego,
jaką jestem artystką.
Inspirowało mnie japońskie anime.
Próbowałam rysować
delikatne szkice automatycznym ołówkiem,
a tuż obok rysowałam
w pięknym stylu Disneya.
Raz na jakiś czas
rysowałam sobie
Hej, Elf!
proste komiksy,
KAPUSIE DOSTAJĄ ZA SWOJE!
które podobały się ludziom.
A ja na to: „Nie chcę tak rysować.
„Nie tak〞.
Ale ludziom naprawdę się podobały.
Chodź na górę
Wtedy zaczęłam godzić się z tym, w jakim miejscu jestem.
Zrobiłam portfolio i jeszcze raz zgłosiłam się do Instytutu.
Portfolio Aphton
I tym razem mnie przyjęli.
Chciałam skończyć szkołę jak najszybciej,
bo czesne było szalenie drogie.
Planowałam zostać tam rok.
Może dwa lata.
„Pixar na pewno mnie zauważy i zgarnie ze szkoły,
„zacznę dla nich pracować〞. Ale tak się nie stało.
Dawałam z siebie wszystko przez cztery lata i zastanawiałam się,
dlaczego nikt mnie nie zauważa, co robię nie tak.
Oraz nad tym, czego chcą wytwórnie.
Musiałam się jeszcze rozwinąć.
Potrzebowałam czasu, żeby pozwolić sobie być w sztuce sobą.
Szukałam własnego głosu.
Nauczyciel zaproponował mi, żebym założyła konto na Tumblr.
Postanowiłam sobie,
że będę tam publikować co tydzień,
nawet jeśli uznam rysunek za brzydki.
Jesteś naprawdę ładna jak na czarną dziewczynę.
Czułaś się kiedyś obca we własnym domu?
Wtedy zaczęłam rysować siebie
Teraz pomnóż to razy dwa.
w swoich komiksach.
Przedstawiałam swoje doświadczenia z Sacramento,
gdzie większość ludzi jest biała.
Czarna rodzina w tym miejscu
często doświadczała niezręcznych sytuacji.
To były bardzo proste szkice.
Czułaś kiedyś, że chciałabyś być jaśniejsza?
Publikowałam je równo o północy.
Potem chowałam się w pokoju z myślą: „Boże, co ja wstawiłam?
„To zbyt osobiste〞.
Czytałam twoje historie.
Może chciałabyś przeczytać moją?
Ludzie pisali do mnie,
zagadywali na korytarzu
i dzielili się ze mną własnymi historiami częściej, niż bym się spodziewała.
Mówili, że czują się podobnie, myślą tak samo,
że coś podobnego też ich spotkało.
To było nieoczekiwane, poruszające doświadczenie.
Dodało mi to odwagi, żeby tworzyć własne historie.
Dzięki za obserwację!
Zastanawiałam się, czemu marnowałam czas, udając kogoś,
kim nie jestem.
I wtedy zauważył mnie Pixar.
Skontaktowali się ze mną. Pomyślałam sobie:
„Mogliby się zainteresować różnymi rzeczami,
„ale moimi komiksami o czarnej dziewczynie?〞
Naprawdę jestem jedyną czarną kobietą w dziale.
Ale przywykłam do tego.
Przyzwyczaiłam się do roli słonia w pokoju.
Publikowałam realne opowieści
i pokazywałam swoją perspektywę.
To właśnie zainteresowało Pixara.
Opowiadanie historii o własnych doświadczeniach.
Gdy coś przedstawiam, chcę, by to było autentyczne.
Wnuczka odwiedza babcię
i chce spędzić z nią czas.
Ale babcia jest zajęta
i wnuczka jej przeszkadza.
Jak to rozegrać dalej?
Chciałem, żeby babcia miała dużą wyobraźnię,
tak jak małe dzieci.
Chciałem pokazać, że są do siebie jakoś podobne.
Jak to pokazać, nie dodając dialogów w stylu
„O rany. Lubisz zapasy?.
„Też uwielbiam zapasy. Ale z nas zgrana drużyna〞.
Nie chciałem żadnych dialogów. Chciałem zobaczyć,
co uda mi się z tym zrobić. Pracowałem nad wieloma filmami z dialogami
i uznałem, że fajnie będzie na chwilę przestać gadać.
Uwielbiam niedopowiedzenia.
Jednym z panujących przekonań jest to,
że każdy film powinno się dać obejrzeć bez dźwięku.
Historia powinna być przejrzysta, a warstwa wizualna ma ją opowiadać.
Podczas prac nad WALL-E mówiono nam,
że dzieciaki nie obejrzą
25-minutowego wstępu bez linijki tekstu.
Że się znudzą. Ale prawda jest taka,
że przez pierwsze pięć lat życia dzieci są obserwatorami świata,
który próbują zrozumieć.
Rozumieją też, co się do nich mówi.
Trzeba jakoś pogodzić ze sobą historię i warstwę wizualną,
żeby działały bez dialogów.
-WALL-E! -WALL-E!
Dialogi mogą dodać coś więcej.
Ale film powinien działać bez nich.
Na samym początku usłyszeliśmy,
że w tym projekcie lepiej ograniczyć się do dwóch postaci,
minimum dialogów i jednej czy dwóch lokacji.
Ale film Aphton ma pięć postaci z dialogami.
Wiedziałam, że mój pomysł wymaga dialogów,
bo sposób mówienia jest dużą częścią naszej osobowości.
Ale będzie impreza!
Spytałam Erika, czy w poprzednich filmach z projektu
było dużo dialogów. Powiedział,
że jakieś cztery strony. A ja na to: „Okej.
„U mnie będzie trochę więcej〞.
Uważam, że poczucie niedopasowania do dorosłego życia jest złożone.
Częścią procesu
tworzenia filmu są wersje robocze.
To surowa, narysowana ręcznie wersja filmu
z tymczasowymi głosami i muzyką.
Na podstawie takiej roboczej wersji sprawdzamy, co działa, a co nie.
Najpierw jakiś pomysł wydaje ci się świetny.
Ale po obejrzeniu surowej wersji okazuje się,
że nie wyszło tak fajnie.
Mam wrażenie, że Joe doskonale wie, co robi,
i ma w tym doświadczenie.
Musimy to pozmieniać.
Potem to analizujesz, by sprawdzić, co poszło nie tak,
i składasz to od nowa.
Louis ma doświadczenie,
więc sam rysował swoje scenorysy.
Zwykle siadał i rozmyślał nad tym,
jak chce opowiedzieć swoją historię.
Tworzył kluczowe sceny, które miały popchnąć ją do przodu.
Babcia siada, żeby obejrzeć zapasy,
SOBOTNI WYCISK
ale w kluczowym momencie odwiedza ją wnuczka.
Dochodzi do starcia.
Telewizor upada.
Siłują się na podłodze, a na koniec przytulają.
Gdy rozrysował te sceny,
rysunki trafiły do montażystów,
którzy je zmontowali.
Chcę szybko to rozrysować i sprawdzić, czy wszystko działa.
Dałem materiał montażyście, żeby poczuć tę historię.
A potem trzeba to poprawić.
Bardzo chciałem zobaczyć efekt,
ale okazało się, że wyszło tragicznie.
Załamałem się.
Miałem kilka pomysłów i nie mogłem się zdecydować na najlepszy.
Historia nie była jasna.
Ale mimo że wyszło kiepsko,
widziałem w tym potencjał.
Musiałem tylko znaleźć odpowiedź. Wtedy się wycofałem.
Louis przestał się odzywać.
A gdy reżyser nie ma określonej wizji na film,
jest naprawdę trudno pracować.
Zastanawiałam się, czy w ogóle zrobimy ten film.
Skupiłem się na wymyśleniu historii.
Mój mózg działał bez przerwy.
Budziłem się o trzeciej w nocy i siedziałem w ciemności.
Szukałem w swojej duszy tematów,
które będą ze mną rezonować.
Coś, czego nie widać, ale co wszyscy czujemy.
Prawdy o człowieku.
Zapisywałem coś i cały dzień nad tym rozmyślałem.
Rano pomysł był wspaniały,
był odpowiedzią na wszystko. W południe coś zaczynało mi nie grać.
Miałem wątpliwości. A gdy wieczorem kładłem się spać,
przytłaczała mnie myśl, że ten pomysł jest jednak tragiczny.
„Nie uda mi się. Co ja zrobię?〞
Biorąc pod uwagę historię i moją sytuację, miotałem się
między myślą, że zrobię genialną krótkometrażówkę,
a tym, że wyjdę na największego idiotę na świecie.
Z każdym pomysłem było coraz gorzej.
To była równia pochyła.
Pisałem, tworzyłem. Czułem się przy tym osamotniony.
To był mój najmroczniejszy okres.
Nie wiedziałem, co robić. Prosiłem Courtney o więcej czasu.
Trudno było mi się pogodzić ze strachem związanym z tym, co dalej.
Zastanawiałam się, czy mamy w ogóle o czym robić film.
Historia jest najważniejsza.
Odkąd pracuję w Pixarze,
wielokrotnie widziałem nieugięte dążenie
do idealnej wersji.
Nie da się usiąść i od razu wymyślić wszystkiego.
To zajmuje bardzo dużo czasu.
A gdy okazuje się, że coś nie działa,
trzeba to pozmieniać,
to część tego procesu.
Bo jeśli wszystko idzie gładko,
prawdopodobnie nie starasz się o coś wybitnego.
Wracasz ciągle do tego samego
i próbujesz ciągle to udoskonalać.
GDZIE JEST NEMO (2003)
Podczas prac nad Gdzie jest Nemo przez długi czas
nikt nie lubił Martina, czyli taty.
Zaczekaj na czerwone.
Był wkurzający.
Mówiłem, żebyś nie wypływał na głębię.
Nie wypływałem.
-Zdążyłem w samą porę. -Tato...
Musieliśmy go zmienić.
W początkowej wersji filmu
traumatyczny atak barrakudy
nie pojawił się na początku filmu.
Oglądaliśmy to w trakcie filmu w retrospekcjach.
-Musimy im nadać imiona. -Pamiętam.
Wiesz, jakie imię od zawsze mi się podoba? Nemo.
To jeden załatwiony. Zostało tylko 99.
Nie polubiliśmy tego taty,
bo go nie rozumieliśmy. Dopiero na późnym etapie prac
uznaliśmy, że retrospekcje nie działają.
„Trzeba to pokazać na początku〞.
Bo nie lubimy głównego bohatera, a to konieczne.
Coral!
Tatuś jest przy tobie.
Opowiedzenie historii wymaga rozmysłu.
Ciągle zadaję sobie pytanie,
czemu te postaci i temat są ważne.
Czemu ciągle o tym myślę? Dlaczego to mi się podoba?
Trzeba też zadać sobie trudne pytania.
JAKA JEST PRAWDA
„Co to dla ciebie znaczy? Co chcesz powiedzieć?
„Co teraz przeżywasz?〞
Największym przełomem była dla mnie scena,
w której psuje się telewizor.
Babcia ciągle wkurzała się na dziewczynkę.
Pomyślałem sobie, że jest okropna. Kto by chciał oglądać taką postać?
Wtedy zrozumiałem, że babcia nie może jedynie
oglądać zapasów i ignorować wnuczki. To nie ma sensu.
Dlatego zagłębiliśmy się w to, czym są dla niej zapasy.
Musieliśmy pokazać jej emocje
związane z zapasami,
dlaczego tego dnia istniało tylko to
i dlaczego wizyta tak ją denerwowała.
Zadałem sobie pytanie: „Co by było najbardziej przerażające?〞.
I doszedłem do wniosku, że najbardziej
przeraża mnie myśl, że zacznie płakać.
Rozkleja się, płacze.
Jest naprawdę załamana tym,
że przerwano jej seans.
To był dla mnie ważny moment.
W środku czułem, że tak powinno być,
ale wahałem się, bo nie chciałem, żeby wydawała się słaba.
Ale stwierdziłem, że muszę to zrobić.
Twórca musi się odsłonić razem z postaciami.
Nie wiem, jak opowiedzieć historię,
nie odsłaniając swoich słabości.
Musi istnieć powód, dlaczego dla babci to jest takie ważne.
Rozważyłem wątek zmarłego męża.
Może lubiła oglądać zapasy ze swoim zmarłym mężem.
Ale zmarł,
więc teraz sama to kontynuuje
ku pamięci miłości swojego życia.
Teraz wiemy, czemu to dla niej takie ważne.
Gdy wprowadziłem postać męża,
zrozumieliśmy, o co jej chodzi.
Doszedł wątek emocjonalny,
bo same zapasy nie wiązały się z emocjami.
Mam radę dla innych twórców w ramach programu SparkShorts.
Pamiętaj, że nie robisz tego dla siebie.
Nie tworzysz filmu dla siebie.
Robisz film dla swoich widzów.
Jeśli uważasz, że film jest super, ale widzom się nie podoba, kto ma rację?
W każdym z naszych filmów chcemy pokazać postacie w sytuacjach,
które od razu wciągną widza.
Na przykład na początku filmu Potwory i spółka chłopak idzie spać
i od razu widzimy, że w pokoju dzieją się dziwne rzeczy.
To nas ciekawi, bo każdy z nas
miał takie doświadczenia w dzieciństwie, a nawet w dorosłości.
I robimy coś zaskakującego.
„Chwila, to naprawdę są potwory. I zawodowo straszą dzieci〞.
Powstaje ciekawa mieszkanka tego, co dobrze znamy,
z czymś zaskakującym.
Spoko, moja siostra wchodzi na legalu. Dzisiaj ma urodziny!
Gratki.
Film animowany daje nam możliwość
naginania granic tego, co jest wiarygodne.
Bierz, co chcesz. Ja stawiam.
To poproszę mleko. Żartuję.
Gia jest z początku dość dziwna
i dopiero po jakimś czasie zdajemy sobie sprawę,
że to młoda kobieta, która nie radzi sobie ze swoją dorosłością.
Nie! Już jadłaś dzisiaj słodycze.
-Gia, wszystko w porządku? -Tak, wszystko gra.
Zrobiliśmy dwa pokazy i wysłuchaliśmy opinii widzów.
Chcę mi się siusiu... W sensie muszę skoczyć do łazienki!
I prawie wszyscy spytali,
czy Gia jest trzema dzieciakami czy to metafora.
Trzeba było to jednoznacznie wyjaśnić.
Pomyśleć o odbiorze widzów.
Tak wyobrażałaś sobie pracę reżysera?
Chyba tak.
Myślę, że ludzie rozumieją, co chcę powiedzieć.
Wiesz coś o jakichś innych głosach?
Są momenty, że trzeba powiedzieć coś jasno i wyraźnie,
ale niedopowiedzenia też mogą być fajne i bardziej tajemnicze.
Chciałam tego spróbować.
Fajnie trzymać widza w niepewności
i na koniec usłyszeć jego śmiech i szok.
DOMEE SHI Reżyserka
Tak.
Potem się od tego uzależniasz,
chcesz, żeby widzowie czuli mocne emocje, reagowali, krzyczeli.
Domee to reżyserka Pixara, autorka krótkometrażówki Bao.
Zależało mi na jej radach,
bo w swoim filmie podjęła sporo ryzykownych, ciekawych decyzji.
Mam wrażenie, że gdy tu pracujesz,
wszyscy wkładają ci do głowy, że przejrzystość jest najważniejsza.
Ale najważniejsze są emocje.
Wiem, że końcówka Bao
dezorientuje część widzów.
Film Bao opowiada o samotnej Chince,
która pewnego dnia odkrywa, że jedna z bułeczek
zmieniła się w małego chłopca.
Kobieta od razu go adoptuje
i przeżywa różne trudności
jako matka małej bułeczki.
To po części autobiografia. Byłam jedynaczką przytłoczoną nadopiekuńczością.
Czułam, że muszę zrobić ten film.
Mieszkałam daleko od domu
i czułam się winna, że zostawiłam mamę.
Chciałam opowiedzieć o tej relacji.
Gdy opowiadałam swój pomysł Pete'owi Docterowi
i doszłam do momentu, w którym postać mamy
zjada chłopca-bułeczkę, bo nie chce, żeby ją opuścił,
był w szoku, ale pomysł mu się spodobał.
Chciał, żeby tak zostało,
bo to dziwaczne, unikalne, ale fajne zakończenie.
Poczułam się pewniej, żeby bronić tego zakończenia,
nawet jeśli ktoś mówił, że to zbyt mroczne i dziwne.
Albo że przestraszy dzieci.
91. DOROCZNE NAGRODY AKADEMII - 24.02.2019
Oscara zdobywa Bao.
Tak!
Dziękuję Akademii.
A wszystkim dziewczynom, które ukrywają się za szkicownikami,
chcę powiedzieć: nie bójcie się opowiadać światu swoich historii.
Nie trzeba wszystkiego tłumaczyć.
Ważne, żeby po seansie ludzie zostali z emocjami,
o jakie ci chodziło.
To trudne.
Czasem trzeba zaryzykować.
W twoim projekcie to czuć.
Dlatego bym się nie stresowała.
Takie potwierdzenie
i zachęta do stworzenia czegoś nieco dziwnego
bardzo mi pomogły.
Przecież o to chodzi.
Życie to abstrakcyjna przygoda.
A na koniec wszystko staje się jasne.
Interesują mnie ubrania.
DAVID LALLY Nadzór nad produkcją SparkShorts
Co na to animatorzy?
W rozmowach z Aną ustaliliśmy,
ANA LACAZE Efekty wizualne, Babcia
że najważniejszy jest ruch.
Dla babci najważniejsza jest jej koszulka.
A u dziewczynki
najbardziej charakterystyczne będą włosy.
Myślałem nawet nad tym, że pies jest powolny.
-Może niczego nie potrzebuje. -Ma obrożę.
-Jeśli coś z niej zwisa... -Możemy to zaanimować.
-Jasne. -Można usunąć obrożę.
Uwielbiam animację ze względu na współpracę.
I naprawdę wierzę, że jeśli ekipa jest zaangażowana,
a ty masz konkretną historię do opowiedzenia,
efekt może być tylko dobry.
Ale jest różnica
między krótkometrażówką a pełnoprawnym filmem.
Grube linie przyciągną wzrok.
Żeby zrobić film,
potrzeba czasu i pieniędzy, by pozbyć się wszelkich niedoskonałości.
Ja chcę niedoskonałości.
Jeśli uprościmy modele,
będziemy mogli być bardziej szczegółowi.
-Podkreślimy zmarszczki. -Jasne.
Powinniśmy być jak młody zespół muzyczny.
Bo taki ma w sobie surowość.
Ciągle porównuję do tego nasz film.
Jesteśmy najlepszym garażowym zespołem.
Zróbmy swoje, byle było surowo.
Nie ugładzajmy tego.
Podejmujmy odważne decyzje.
Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Trzeba rozwiązywać problemy.
Zawsze uważałem,
że możesz wykorzystać wszystko, co wpadnie ci w ręce.
Ale to coś więcej. To alchemia.
Jest w tym procesie trochę magii.
Obraz na ekranie musi ci tańczyć przed oczami,
żeby powstało coś, co wywoła emocje,
przeniesie widza w inne miejsce. A po skończonym seansie
podkreśli piękno życia.
W niektórych z wczesnych wersji sceny zapasów
między babcią a Renee
bohaterki brały z mieszkania różne rzeczy,
żeby przebrać się za zapaśniczki.
A potem siłowały się na podłodze.
To wszystko działo się w rzeczywistym świecie.
Ale Louis stwierdził, że to zbyt realistyczne.
Witamy na najważniejszej walce tej gali!
W niebieskim narożniku: Baba Złota Piąstka.
Chciałem zobaczyć, jaki efekt wywoła ich zapaśnicza walka.
Nie miała być realna.
Chciałem ją pokazać z perspektywy dziewczynki.
Wiemy też, że babcia również ma bogatą wyobraźnię.
Chcieliśmy sprawdzić,
jak daleko możemy się posunąć, żeby widz się nie zgubił
w tym całym szaleństwie.
Niektóre pomysły okazały się zbyt przesadzone.
Walka miała być swoistym placem zabaw.
Ale nadal wydawała się zbyt prawdziwa.
Staraliśmy się to wypośrodkować.
Renee nadal miała swoje naklejki,
a babcia mogła zrobić swój popisowy zapaśniczy ruch.
Dwa światy, które wcześniej się ze sobą ścierały,
teraz harmonijnie się przenikały.
Spędziły ze sobą czas, który zmienił je na lepsze
i je wzmocnił.
...potem skupmy się bardziej na oku...
Jeśli chodzi o różnice
między reżyserowaniem animacji i filmów aktorskich,
to widzę to tak, że reżyser filmów aktorskich
dostaje scenariusz, wprowadza na plan aktorów
i działa jak muzyk jazzowy.
CO W DUSZY GRA (2020)
Bierze różne elementy układanki i dopasowuje je, improwizując.
Z drugiej strony, reżyser animacji jest jak klasyczny kompozytor,
który drobiazgowo skupia się na nutach,
starannie dobiera tempo,
a cały proces trwa bardzo długo.
Wymaga mnóstwa pracy.
I bardzo często szeregu błędów.
Próbowania różnych opcji, odkrywania, że coś nie działa.
Że coś nie bawi. Pytanie dlaczego.
Trzeba to przemyśleć.
I potem zaczynasz od nowa.
Do dzieła.
Gdy animacja trafia na ekran,
GIMNAZJUM FRANCISCO
to pewnie dziesiąta wersja tego filmu.
Wykryto potencjalnego przyjaciela.
-Znowu to? -Może powinniśmy z nimi pogadać.
Riley chodzi do tej szkoły od dwóch miesięcy
-i nie ma żadnych przyjaciół. -A Bing-Bong?
Bing-Bong nie istnieje...
W jednej z wersji W głowie się nie mieści
Radości przez długi czas towarzyszył Strach.
Nie wrócisz do siedziby.
-Riley jest bez ciebie lepiej. -Moment...
Bierzcie ją.
W GŁOWIE SIĘ NIE MIEŚCI (2015)
Dopiero na późnym etapie
zrozumieliśmy, że historia będzie mieć więcej sensu,
jeśli Radości będzie towarzyszyć Smutek.
Tęsknię za domem.
Musieliśmy się cofnąć
i przerobić cały film, usunąć dużo elementów.
Tysiące rysunków, setki godzin nagrań i montażu.
Ale to nie poszło na marne,
bo dzięki temu lepiej poznaliśmy nasze postaci,
ten świat i historię. Odkryliśmy, jak to powinno wyglądać.
Super. Pierwszy raz oglądamy to
w zmontowanej wersji.
Tymczasowe dialogi, muzyka i efekty dźwiękowe.
No dobra, zobaczmy to.
Dobra, ale pospiesz się! Jak wrócisz, to wbijamy na parkiet!
Nie mogę się doczekać!
Jednym z największych wyzwań
było sprzedanie tego, że postaci są w określonym wieku.
Rajciu, ale porażka. Co jest dzisiaj z nami nie tak?
Za kogo ty się w ogóle masz, co?
Dycha ma dziesięć lat,
a Szesnastka 16.
Ale w wersji roboczej mamy tymczasowe głosy.
Brawo, Szesnastka. Jesteś aż taka głupia?
Jak mogłaś to zepsuć?
W wersji roboczej tymczasowi aktorzy
wypowiadają kwestie,
żebyśmy mogli zobaczyć, jak to wszystko współgra.
Mam pytanie o głos Dychy.
Nie brzmi jak dziesięciolatka.
Nie.
Żadne dziecko nie mogło nagrać roboczej wersji,
więc ciężko było uwierzyć, że Dycha ma dziesięć lat.
Też tak pomyślałam.
Ale może się czepiam, bo to tylko robocza wersja.
Ale to powinno brzmieć inaczej.
Głos powinien brzmieć młodziej.
Podczas pokazów
ludzie nie do końca wierzyli w to, że Dycha ma dziesięć lat,
bo roboczy głos podkładała 30-letnia kobieta.
Jesteśmy dorosłe!
Weźmy się w garść. Na tym polega dorosłość.
-Jasne! -Tak!
Głos był kluczowy, żeby widz uwierzył, że to dziesięciolatka.
Gdy Kaylin podłożyła głos pod Dychę...
KAYLIN PRICE 10-letnia Gia, Dwadzieścia z hakiem
Zaczynamy za trzy, dwa, jeden. Nagrywamy.
Gdy będziesz mówiła, naciśnij przycisk.
Dobra!
Dodała tej postaci mnóstwo uroku i niewinności.
Jesteśmy piękną, silną i pewną siebie 21-letnią kobietą!
Będziemy wywijać na parkiecie,
-pójdziemy spać grubo po dobranocce... -Tak!
...i wreszcie powiemy naszemu dzieciństwu nara!
Bo ta noc należy do nas!
Tak!
Wreszcie znaleźliśmy kogoś od planów.
-To dobrze. -Trianne zacznie
-modelowanie, więc... -Dobra.
Od czego zacznie?
-Potrzebujemy planu. -Jasne.
Planu mieszkania, żeby mieć podstawę.
Wyobrażam sobie...
Dom w stylu Los Angeles. Rozumiesz?
Białe, stiukowe ściany, żeby była tekstura,
a nie płaska ściana.
Ale dom ma wyglądać na zamieszkany.
Dodajmy kilka szczegółów, żeby wydawał się zapełniony.
Trzeba odpowiednio oddać rzeczywistość.
Szczegóły sprawiają, że coś wydaje się realne,
a postać pasuje do otoczenia.
Dodaliśmy też elementy związane z kulturą, żeby urealnić przestrzeń.
To Zachodnie Wybrzeże,
ma swój charakter i energię.
Chciałem to pokazać.
Przy mieszkaniu babci pomagał nam dekorator planów,
zaprojektowaliśmy całe wnętrze.
To nasz jedyny plan.
Dałem dużo wytycznych.
Wnętrze miało być w stylu hiszpańskim, ale w Los Angeles.
Ciepła, drewniana podłoga, łuki, schody z żelaznymi poręczami.
Doskonale oddała ten styl. Włożyła w to całe serce.
Mówiła mi: „Moja babcia ma to w domu.
„Powieśmy na ścianie deskę do krojenia〞.
No i super.
Włożyła w to całą siebie. W wystrój i każdy kadr.
Dom wygląda na zamieszkały, ma mnóstwo detali,
ale nie do przesady, bo na to nie było nas stać.
Gdy pomysł trafia na ekran,
najważniejsi stają się animatorzy.
To ich pracę oglądamy.
Widz nie widzi moich koślawych szkiców,
tylko piękną animację.
Akcja dzieje się w klubie, więc potrzebowaliśmy tłumu.
Jako studio robimy animacje komputerowe,
a przy takich animacjach
tłumami zajmuje się oddzielny dział.
CO W DUSZY GRA (2020)
Ale my w ramach projektu Spark robiliśmy animację 2D,
więc musieliśmy wymyślić sposób, żeby klub wydawał się pełny
bez konieczności animowania 70 postaci.
Inspirowała się starymi kreskówkami.
Choćby studia UPA. Otoczenie i tło w tych animacjach
tworzyło tylko kilka linii
zaznaczających, że coś tam jest.
Zdecydowaliśmy, że w tle będzie dużo postaci,
ale nieruchomych.
Ale gdzieniegdzie umieściliśmy kilka postaci,
które się ruszały i dawały widzom poczucie,
że w klubie sporo się dzieje, że ludzie tańczą.
Myślę, że wycisnęłam z animatorów wszystko.
Sporo się dzieje z tymi postaciami.
W niektórych scenach mamy sześć postaci
animowanych przez jedną osobę.
Są dość szczegółowe.
Sory.
To był chrzest bojowy.
W sumie ja...
Lucas nadzorował prace nad animacją
i czasem pytał mnie, czy zgodzę się na drobne zmiany.
Chodziło o drobiazgi jak kolczyki i torebki,
na które animatorzy zwracają dużą uwagę
i mogą stanowić spore wyzwanie i wymagać mnóstwa czasu.
Ale zależało mi na tym,
żeby postacie miały różne fryzury.
Włosy są ważne dla czarnych kobiet.
Istnieje dużo wyjątkowych fryzur.
Fryzura mówi też dużo o naszym wieku.
Gdy jesteś mała,
włosy układa ci mama,
a później sama chodzisz do fryzjera.
Wiem, że niektóre fryzury będą trudne w animacji,
ale są ważnymi elementami postaci.
Mamy plan, zapomniałaś?
Mimo to uprościliśmy nieco fryzury.
Gia? Gdzie ty się podziałaś?
Ale animatorzy byli wspaniali,
więc się bardzo cieszyłam, bo gonił nas czas.
No na bank, chyba ty!
Efekt jest świetny.
Nie wiesz, co robisz.
Pracowałem w tej branży 20 lat,
ale dopiero teraz poczułem się jak ktoś doświadczony.
Miałem pod sobą mnóstwo młodych osób,
które mają świetne pomysły i mnóstwo dobrej energii,
której mnie już chyba brakuje.
Ale ta krótkometrażówka pokazuje, jak pokolenia na siebie wpływają.
Zawsze podaję przykład z moim psem.
Wabiła się Pica.
Była małym pitbullem i miała 12 lat.
Miała problemy z biodrami.
Była już stara i nie chciała się ruszać.
W tym samym czasie moja córka dostała na gwiazdkę yorka.
Była zachwycona,
ale nasza stara suczka chyba jeszcze bardziej.
Bo nagle chciała się bawić.
Szczeniak dał jej kopa, tchnął w nią nowe życie.
Chciałem, żeby tak wyglądała relacja tej dziewczynki z psem.
Gdy powiedziałem ekipie o psie,
stwierdzili, że pewnie nie uda się zrobić psa,
a już na pewno nie na psa w bluzie.
Czworonożne zwierzaki
są bardzo trudne w animacji.
A babcia miała go przenosić z miejsca na miejsce,
co również trudno oddać w animacji.
Z drugiej strony, rysunkowy pies Louisa był uroczy
i dodawał historii osobistego wydźwięku.
Dlatego szukaliśmy sposobu, żeby się pojawił.
Dużo zawdzięczam ekipie.
Nadali psu kształty i ubrali go
w prawdziwą bluzę...
Pies trafił nawet na kanapę.
Wszystko udało się zrobić.
Nie mogę się doczekać, żeby to wszystkim pokazać.
Nie wiem, jaki będzie odbiór,
ale skończyłem film i jestem dumny, więc zobaczymy, co dalej.
SALA PROJEKCYJNA
Myślę, że gdy idziemy obejrzeć film, przede wszystkim
oczekujemy rozrywki.
Ale to tylko pierwszy, powierzchowny element.
My jako filmowcy mamy zadanie sprawić,
że widzowie wrócą do domu z czymś więcej.
Że film da im do myślenia.
Po powrocie do domu siądą przy kolacji i będą się zastanawiać.
Myślę, że można to osiągnąć tylko w jeden sposób.
Zatrudniając filmowców, którzy mają do powiedzenia coś wyjątkowego
i to w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie widzieliśmy.
Jestem bardzo zadowolona z filmu
i jestem z niego dumna.
Wiąże się z mnóstwem emocji. Dla mnie i dla Erika,
bo to była szalona podróż.
DWADZIEŚCIA Z HAKIEM
Po prostu chciałam opowiedzieć historię,
z którą się utożsamiałam i która dotyczy wszystkich innych ludzi.
Myślę, że ten film poruszył mnóstwo osób
bez względu na ich wiek, rasę czy płeć.
A fakt, że historia została opowiedziana z perspektywy czarnej postaci,
sprawia, że była wyjątkowa i ekscytująca.
To zabawna i pełna emocji historia
opowiedziana z perspektywy, która była wcześniej pomijana,
i cieszę się, że ludzie będą mogli się w niej odnaleźć,
bo to bardzo uniwersalne.
Nie mogę się doczekać, aż Afroamerykanie,
a zwłaszcza czarne dziewczynki, zobaczą ten film.
Istnieje duża potrzeba reprezentacji.
Myślę, że gdy ludzie zobaczą w filmie siebie,
to będzie dla nich naprawdę znaczące.
Dlatego cieszę się, że widzowie poczują się zrozumiani
i będą wiedzieli, że ten film powstał dla nich.
Nie mogę się też doczekać, aż moja rodzina to zobaczy.
Zwłaszcza moja siostra.
Gdy jej powiedziałam,
że tworząc jedną z postaci, inspirowałam się nią...
Ale będzie impreza!
Była taka podekscytowana.
Dobra, rozejść się, ludzie. Koniec przedstawienia.
-Oj, Gia. -Zostaw mnie w spokoju.
To film o dorosłości
i akceptacji wszystkich trudności, jakie ze sobą niesie.
Schowałaś się tu, żeby popłakać?
Nie.
Tak.
Chciałam, żeby Nicole miała podejście typu:
„Dramatyzujesz, będzie dobrze〞.
No dobra, to idziemy.
Zuch dziewczyna. Na parkiet!
Tak jak w tym filmie
ja też wciąż uczę się mieć większe zaufanie do samej siebie,
że robię coś dobrze. Albo wystarczająco dobrze.
Będę się cały czas rozwijać i uczyć
i nie ma w tym nic złego, bo to normalne.
To wszystko dzięki temu, że zrobiłam tę krótkometrażówkę.
Ukończyłam ją i przetrwałam.
Pierwszy raz naprawdę coś skończyłem.
Nigdy nie udało mi się ukończyć krótkometrażówki, a próbowałem.
Szukałem sposobu, żeby rozdzielić pracę na członków zespołu,
ale dopiero teraz mi się to udało.
Kończenie projektów jest ważne.
Inaczej nie zdołasz się rozwinąć.
Cieszę się, że wreszcie podzielimy się ze światem Babą.
I że moja rodzina zobaczy ten film.
Moja córka ma pięć lat tak jak filmowa Renee.
Gdy usiądziemy razem
i obejrzymy ukończony film,
będę przeszczęśliwa. Byle córka nie wzięła z niego złych pomysłów.
To było cudowne doświadczenie.
Historie to wyraz uznania dla życia i ludzi.
A swoje historie tworzę na cześć mojej rodziny i przyjaciół.
Uwielbiam to.
Cieszę się, że mogę teraz to robić. Czekałem na to 20 lat.
Gdy miałem szansę
skupić się na reżyserii,
zrezygnowałem, bo chciałem mieć więcej czasu dla dzieci.
Nie mogłem mieć wszystkiego.
Pracowałem po godzinach i w weekendy.
Pamiętam pewien poranek,
kiedy dzieci powiedziały mi: „Pobaw się z nami.
„Pogramy w piłkę〞. Powiedziałem, że zaraz.
Stwierdziłem, że narysuję kilka rysunków i do nich dołączę.
Po chwili dzieci weszły i życzyły mi dobrej nocy.
Ignorowałem je cały dzień, bardzo mnie to uderzyło.
Będą dziećmi tylko przez krótki czas,
więc chciałem dać im jak najwięcej siebie.
Wraz z tym, jak do historii dochodzi coraz więcej elementów,
zaczynasz rozumieć, co ona dla ciebie znaczy.
Ja zrozumiałem,
że to moje dzieci, które chcą się ze mną bawić,
gdy mnie zajmuje kariera.
Zawiodłem je, bo je ignorowałem,
i o tym samym jest mój film.
Potrzebowałem przebudzenia.
To zabawne, że ten film mi tak wyszedł.
Wtedy też stał się szczery,
bo odnajdywałem w tej historii siebie,
była prawdziwa.
Im bardziej jesteś szczery, tworząc film,
tym bardziej będzie on uniwersalny.
Myślę, że dla pokolenia moich dzieci i ich dzieci
najbardziej poruszające nie są wcale typowe baśnie
i filmy fantasy,
ale historie, które ich poruszają.
Widzowie chcą zostać zaskoczeni,
gdy siadają do filmu.
Dzięki twórcom z różnych środowisk, z różnym doświadczeniem,
nasze szanse
na zaskoczenie widzów znacznie rosną.
Biorąc pod uwagę, że to świeży reżyserzy,
że mieli ograniczony budżet
i czas na ukończenie filmów,
byłem pod wrażeniem filmów, jakie stworzyli.
Jestem w szoku, ile udało im się osiągnąć
i jacy są w tym dobrzy.
Projekt SparkShorts będzie się rozwijał, jeśli twórcy będą się rozwijać.
W przyszłości
chcemy wciąż angażować osoby o różnej perspektywie.
Chcemy dawać im szansę i platformę,
NORKA (2020)
a sami być otwarci na ich głos
jako studio, świat i widownia.
DWADZIEŚCIA Z HAKIEM (2021)
Dzięki temu programowi wyłonimy naszych nowych twórców.
Scenariusz i reżyseria Louis Gonzales
To najlepszy sposób na otwarcie kolejnego etapu
SCENARIUSZ I REŻYSERIA APHTON CORBIN
w historii studia Pixar.
SPARK STORY: ZABŁYSNĄĆ W PIXARZE
Napisy: Małgorzata Fularczyk