Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Przemowa!
Dobra, moment!
Proszę wszystkich o ciszę.
Jasne, że wygłoszę mowę, jak co roku.
Chcieliście się wymigać?
Wznoszę toast,
żeby uczcić zamknięcie roku
z najlepszymi wynikami w tej dekadzie.
- Super! - Gratulacje!
- I wesołych świąt! - Wesołych świąt!
Dobra.
Co robisz, Raúl? Chce wyjść po angielsku!
No co ty!
Álvarez.
Wcale nie.
Przecież świetnie się bawimy.
- Chciałem iść do toalety. - Byle szybko, bo zamówiliśmy tequilę.
Po jednym!
No już! Dla każdego po kielichu!
Raúl! Właśnie chciałem z tobą pogadać.
Mam sprawę.
Nie masz przyjaciół w biurze, więc jesteś obiektywny.
Że jak?
Czy to nie ja zasłużyłem na awans, a nie ten lizus Sánchez?
- Czy moje wyniki nie są lepsze? - Wszyscy wiedzą, że to niesprawiedliwe.
Ja powiedziałbym to szefowi dziś, Morales.
Kuj żelazo, póki gorące.
O ja pierdolę.
Emilio, musimy pogadać.
Dziękuję. Wesołych świąt.
Nieźle! Jeszcze raz!
A by cię…
- Frajer! - Hej! Ostrożnie.
Spiesz się, spiesz, Marimorena
Spiesz się, spiesz, bo dziś Wigilia
Spiesz się, spiesz, Marimorena…
Matko Boska!
- Zdjęcie? - Nie, spieszę się.
I nie umiem robić zdjęć.
- Nie, dziękuję. - Kawałek turronu?
Nie lubię turronu.
- Proszę przestać. - Kawałek.
- Proszę! - Nie!
Tak się nie mówi do Mikołaja.
Słuchaj, słonko, to nie jest Święty Mikołaj.
To tylko facet bez pracy, prawdopodobnie alkoholik,
który zakłada ten śmieszny strój, żeby opłacić czynsz i kupić tanie wino.
- Prawda? - Nie słuchaj go, skarbie.
WESOŁYCH ŚWIĄT
- Synu, nigdy nie odbierasz. - Jestem zajęty, mamo.
Powiedz, że w tym roku przyjedziesz do domu na święta.
- Proszę cię. - Nie.
No, Raúl. Kupiłam langustynki, przecież je uwielbiasz.
Nie lubię langustynek, mamo.
Już nie chcesz ze mną rozmawiać?
No to świetnie.
Więcej nie zadzwonię.
SZANOWNY PANIE MERINO,
ZOSTAŁ TYDZIEŃ DO URLOPU
BAW SIĘ NA KARAIBACH
Raúl, szef chce cię widzieć.
Wejdź, Merino.
Drzwi.
Zamknij proszę, tylko bezgłośnie.
Dżin był najwyższej klasy, ale kac też.
Przepraszam.
Wyjeżdżasz dziś na audyt. Miłej podróży.
Jak to?
Nie. To musi być jakaś pomyłka.
Mówiłem ci, że lecę na Kubę.
Wiem, jak co roku. Uciekasz od świąt, nie?
To jasne.
Z dala od światełek, jarmarków i świątecznych ciastek jak polvorony.
Muszę zapytać: czemu tak nienawidzisz świąt?
Już nadchodzą Trzej Królowie…
Brawo!
Patrz, Iskra, to Melchior, nasz ulubiony król!
Iskra, uważaj!
Iskra.
Nie lubię i tyle. Znajdź kogoś innego.
Nie mam nikogo. Ramón jest chory, a Carol urodziła bliźniaki.
- Ale… - Żadnego „ale”.
To prosta robota.
Zajmie ci kilka dni.
Zdążysz złapać samolot i uciec, zanim zaczną się święta.
Dossier firmy. To fabryka żywności w Valverde, w Pirenejach.
- Choćby nie wiem co, 24 grudnia wylatuję. - Oczywiście.
Powodzenia!
Dupek.
Nie jest źle.
Mała wioska.
Już prawie.
- Dobry wieczór! - Witamy!
Co za koszmar.
- Witamy! - Jak się pan ma?
- O matko. - Hej! Wesołych świąt!
Dobry wieczór!
Stop, proszę tędy nie jechać!
Tak, już wiem, że jest Boże Narodzenie.
Kurde, co za upierdliwcy.
Gdzie pan jedziesz?
Świetnie.
Genialnie.
Wyznaczanie nowej trasy.
Cudownie.
Rany Julek!
Wszystko zniszczył.
Jesteś ranny? Wszystko w porządku?
Lepiej być nie może.
Prawie się zabiłem, ale tak poza tym…
- Matko, co za porażka! - Nie czas się teraz zamartwiać.
Zbliżają się święta – okres radości.
- Co tu robi dom? - To nie dom, tylko żłóbek.
- Żłóbek? - Tak.
Co roku wystawiamy jasełka.
Co za bzdura.
Pierdoły.
To piękna tradycja.
Reżyseruję je od ośmiu lat.
Co za strata czasu.
A teraz już pora na powrót do rzeczywistości.
Co za dupek!
Ale idiotka!
Zawróć, jeśli to możliwe.
Chciałbym.
Przepraszam pana.
Poda mi pan tę gałązkę?
Stał tu tak samotnie i zrobiło mi się biedaka żal.
Mam dla niego przyjaciela.
Tak, bo życie ma sens tylko wtedy, gdy je z kimś dzielimy.
Jak pan uważa?
Proszę nie odpowiadać.
Proszę się zastanowić.
Dobry wieczór?
To zdjęcie śnieżycy z 1973 roku. Byliśmy odcięci od świata przez tydzień.
Po dziewięciu miesiącach mieliśmy rekord urodzeń w Valverde.
Miło mi, jestem Blanca, właścicielka hostelu.
Blanca, czyli „biała” – jak święta.
- Raúl Merino. - Zostajesz do 23, prawda?
Spodoba ci się nasza wieś.
Jesteś tu biznesowo czy turystycznie?
Nie moja sprawa.
Jedno ciasteczko mantecado? A może coś na gorąco?
Jajka sadzone? Wychodzą mi pyszne.
Nie, dziękuję.
- Chcę się położyć. - Zaprowadzę cię.
Mam dla ciebie apartament „Melchior”.
- Jak? „Melchior”? - Tak, apartament „Melchior”.
Mamy też apartamenty „Kacper” i „Baltazar”.
„Baltazar” jest ładny… Ten jest twój.
…ale ciemniejszy.
Ma okna na patio.
- Mogę prosić o klucz? - Jasne.
- Jestem do twojej dyspozycji. - Dziękuję.
- O każdej porze. - Dziękuję.
No nie.
Jesteś na miejscu.
FABRYKA SŁODYCZY I TURRONÓW
La Navideña?
To jakiś żart, Emilio? Mam zrobić audyt w fabryce turronów?
I marcepanu. Oferują całą gamę świątecznych słodyczy.
- Wiesz, że nie cierpię świąt. - No i dlatego ci nie powiedziałem.
Ach tak?
Szukaj kogoś innego. Wracam do Madrytu.
Świetnie. Czekam z niecierpliwością.
I z twoją odprawą.
- Jeśli nie wykonasz pracy, zwalniam cię. - Dobra.
Zmywam się stąd ipso facto.
W porządku.
Zostaje.
Świetnie.
Mnie wysłać do fabryki turronów.
Tu, do tego zimna, jak jakiegoś idiotę.
Co za drań.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Witamy w La Navideñi.
Słodycze i turrony, marcepany i polvorony.
W czym mogę pomóc?
Mam przeprowadzić audyt fabryki.
- Nazywam się… - Raúl Merino, prawda?
Mateo Salinas, kierownik La Navideñi. Miło mi.
- Dojechał pan bez problemu? - Z hukiem, można powiedzieć.
- Jesteśmy tu jak rodzina. Nie, Luiso? - Tak.
- Przekona się pan. - Nie mogę się doczekać.
Parę lat podróżowałem, zwiedzałem świat, ale
to miejsce jest wyjątkowe.
Rok temu zastąpiłem tatę,
bo z wiekiem umysł zaczął go zawodzić.
Takie życie.
To może wskaże mi pan jakieś miejsce do pracy.
Im szybciej zacznę,
tym szybciej skończę.
- Mam dla pana biuro. - Świetnie.
Może najpierw pokażę panu fabrykę?
Proszę ze mną.
Słodka chwila.
Pokażę panu cały proces.
W tych piecach opiekamy migdały.
Chodźmy dalej.
Kocham ten dźwięk. Słyszy pan?
To migdały transportowane tym kanałem po fabryce aż dotąd,
gdzie są mieszane z masą.
To ta konsystencja.
Fascynujące.
To Arturo, nasz mistrz turronu.
Jeśli ma pan jakieś pytania na ten temat,
on zna odpowiedź.
Słodki, ale nie przesłodzony.
Gęsty, ale bez grudek.
To jakby włożyć do ust Boże Narodzenie.
Dziękuję, Arturo.
Tutaj widać, jak masa zastygła w bryłę.
Magia.
Bryły są cięte na tabliczki i gotowe do zapakowania.
- Dzień dobry, Pilar. Sagrario. - Witam.
Tu elegancko je pakujemy, by dotarły na rodzinne kolacje w całej Hiszpanii.
- Marga jest z nami od 20 lat. Prawda? - Tak.
Zaczęłam, zanim urodziło się moje pierwsze dziecko.
A ma pięcioro.
Nie możemy zrobić marcepanu w kształcie psa.
Dzieci nie zjedzą najlepszego przyjaciela. Kota? Może i prędzej.
Ale psa? Nigdy.
Eksperci z działu badań i rozwoju.
Ale wie pan, co jest naszą dumą?
Nie.
To, że La Navideña zatrudnia większość mieszkańców.
W końcu mi się udało.
Tak, udało mi się.
Zaraz.
- Ja znam tego pana. - I sobie pofruniesz.
Mój tata. Serce i dusza fabryki.
Tato, przywitaj się.
- Tato. - Co ja zrobiłem?
Gdzie jest łazienka?
- Taksówka przyjedzie za około godzinę. - Godzinę?
- W całej dolinie jest tylko jedna. - No tak.
Ale mam też dobrą wiadomość: pomoc drogowa zabrała pana auto.
- Super. - Prawda?
Do Valverde? Podrzucimy cię. Mamy wizytę u ginekologa.
Dziękuję, nie trzeba. Pójdę pieszo.
Jak to pieszo? To pięć kilometrów stąd.
Nie, pojedziesz z nami i koniec.
Nie sprzeciwiaj się. Jest uparta.
Nie chciałem dzieci i masz ci los.
- Jestem José María. - María José.
José i María.
- José María. - María José.
- Ja José María. - A ja María José.
Trochę pokręcone, wiemy.
Ja po prostu Raúl.
No to chodźmy, Raúl.
Twoje dziecko kopie, jak nie wiem.
- Zobacz! Chcesz poczuć? - Nie!
Mogę sobie wyobrazić.
To już niedługo.
Przy odrobinie szczęścia zagra Jezuska.
Co roku wystawiamy jasełka.
Tak, wiem. Poznałem już reżyserkę.
- Paulę? - Tak, niezła wariatka.
To moja kuzynka.
Bardzo kreatywna.
To ten? Chyba pada.
- Przepraszam? - Witaj.
- O co chodzi, złotko? - Mogę prosić o ręcznik, bo nie ma?
Wybacz.
- Już ci przynoszę. - Dziękuję.
Skarbie, zanieś ręczniki do apartamentu „Melchior”.
- Wychodzę do pralni. - Już idę, mamo.
Proszę, otwarte.
Ten od auta?
Ta od szopki?
- Co tu robisz? - Zawsze tu jestem.
- To hostel mamy. - Szczęśliwy traf.
Do czego pijesz?
Do niczego.
Przykro mi z powodu auta.
- Źle zaczęliśmy znajomość. - Nie.
To zgoda?
Podasz mi ręcznik?
MAMA KOMÓRKA
- Nie odbierzesz? - Nie teraz.
No dobra.
- Twoja mama, może to ważne. - Prosiłem o ręcznik, nie o porady.
Ale jesteś opryskliwy.
- Masz, trzymaj. - Dziękuję.
Dużo lepiej, dzięki.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
Dzień dobry!
Mogę wam pomóc?
Tak, mamy pytanie.
Co dokładnie robi biegły rewident?
951, 952, 953,
- 954, 955… - Przepraszam, mam pytanie.
Sekundę.
Chciałam tylko zapytać, jakie studia pan kończył.
Mój starszy syn jest bardzo dobry z matematyki.
Ten młodszy nie. Młodszy jest trochę tępy.
Tak sobie myślałam, że mógłby zostać rewidentem.
Znaczy ten starszy.
Ale możemy porozmawiać innym razem.
Dziewięćset siedemdziesiąt jeden…
- Cholera! - No nic.
Jeden, dwa…
Tu jesteś.
Przepraszam pana, proszę wybaczyć mój wygląd.
Nie miałem czasu się uczesać.
Życzę miłego dnia.
Wzajemnie.
Tego nie można naprawić. Nadaje się na trociny.
I co teraz?
- Możemy zbudować nowy. - No to do dzieła.
Albo opóźnimy narodziny Dziewicy, albo nie skończymy na czas.
Nie.
Daj spokój, wy możecie wszystko.
Poza tym Święty Józef jest waszym patronem.
Co?
Nieważne.
Paula, wszyscy już są.
- Zaczynamy czy nie? - Tak, już.
Witam!
Ustawcie się w kolejce, żeby wybrać rolę.
Wchodźcie pojedynczo.
Jaką chcesz rolę?
Pasterza.
Najlepiej Melchiora.
Kacpra.
Widzę się w roli Maryi Dziewicy,
ale jeśli wy nie, to
zagram główną praczkę…
Centuriona.
Chcę zagrać Świętego Józefa.
Byle nie Baltazara.
Zobaczymy, Karim.
Myślałem, że może pracza?
Przyniosłam wam kanapki i mandarynki na wypadek, gdybyście zgłodniały.
Mamo, to jest casting.
- Motocyklisty. - Nie było motocykli, Nico.
Zróbmy adaptację dla millenialsów.
Chciałabym rolę Maryi.
Dzieciątka Jezus.
Zobaczmy, mamy czterech pasterzy,
dziewięć praczek, dwóch Józefów, sprzedawczynię kasztanów, czyli mnie,
trzynastu Mędrców, piętnaście Dziewic
i tak dalej, ale brakuje anioła zwiastującego.
Dobry wieczór!
Jak tam, rodzinko?
- Dziewczyny. - Cześć, Mateo.
Musimy przemyśleć obsadę.
- Co? - Czemu?
- Problemy na Wschodzie? - Tak, jest ich parę.
Jeśli chcesz rolę, mam centuriona, sprzedawczynię kasztanów lub anioła.
Anioła, skarbie.
Chętnie, ale w La Navideñi mamy szczyt sezonu. Nie mam czasu.
To o co chodzi?
Chodź ze mną.
Co jest grane?
Ale jak to?
Słyszałem o wypadku i pozwoliłem sobie kupić nowy.
Jest lepszy. Mahoń i cedr libański.
Nie gniewasz się chyba, że nie spytałem.
Jak mogłabym się gniewać? Jest cudowny.
- Wielkie dzięki. - To drobiazg.
A tak w ogóle, robisz coś w ten weekend?
Zjedlibyśmy kolację w El Fogón.
Mateo, ja
nie chcę iść z tobą na randkę.
Podobnie jak 15 razy wcześniej, kiedy mnie o to spytałeś.
To nie randka, to przyjacielska kolacja z okazji świąt.
W loży romantycznej restauracji.
Daj spokój, Mateo. Wiemy, jak jest.
Dobra.
Wiem, jestem natrętny.
Ale jako nastolatkowie byliśmy idealną parą.
Nie, byliśmy dziećmi, które dały sobie cztery całusy.
Siedem.
Fajnie, że się przyjaźnimy i chcę, żeby tak zostało.
Ale nic więcej.
- Jeśli chcesz to zabrać, rozumiem. - No co ty.
Nie myśl, że kupiłem drogi żłóbek tylko po to, żebyś się ze mną umówiła.
Dobra, to na razie.
Wielkie dzięki za prezent.
Męczycie mnie już tym tematem Mateo.
- Nie podoba mi się i koniec. - Nie męczymy cię.
Jeszcze poczujesz do kogoś miętę.
Gdy miałam 30 lat, myślałam, że nigdy się nie zakocham.
Dopóki na lokalnej imprezie nie zjawił się chłopak.
Poprosił mnie do tańca, objął…
Jak on mnie obejmował.
Poczułam coś, czego nigdy wcześniej nie czułam.
Co takiego?
Że chcę z nim tańczyć do końca życia.
Mamo.
Dlaczego nigdy mi o nim nie wspomniałaś?
Jak to nie?
To był twój ojciec.
Jejku.
- Powiem wam coś. - Mów.
Nie miejcie już dzieci.
- Żartujesz. - Idź do diabła, Marga.
To ten nowy, nie?
Biegły rewident.
Co u ciebie?
- Jakoś leci, dzięki. - Usiądź z nami.
Nie, jestem zarobiony, więc miałem zjeść kanapkę w biurze.
Jeśli nie mamy chwili na dobry posiłek, to kim jesteśmy?
Ludźmi pracy?
Nie.
Barbarzyńcami.
No tak.
Smacznego.
- Dzięki. - Wzajemnie.
Sympatyczny to on raczej nie jest.
Cholera.
Wiadomo było!
TOALETA
Historia naszej fabryki zaczęła się dawno, dawno temu.
W 1912 roku
Marcial Salinas, znawca techniki i tradycji
najlepszego turronu z Jijony,
postanowił otworzyć rodzinny biznes,
który przerodził się w tę fabrykę.
To ona osładza dziś życie Hiszpanom
i jest dumą naszej wsi.
Ja, gdy dorosnę, chcę być mistrzem turronu jak tata.
Świetny pomysł.
Ja chciałabym otworzyć cukiernię.
- Żałosne. - Czy ty to widzisz?
Tutaj dzieci nie marzą o byciu piłkarzami czy youtuberami.
Nie, wy już im zapewniacie pranie mózgu.
To się nazywa „bożonarodzeniowa indoktrynacja”.
Jeśli będziesz taki cyniczny, dostaniesz wrzodów przed czterdziestką.
Tylko jej tu brakowało.
- Co ty tu robisz? - A ty? Bo ja jestem ich nauczycielką.
Myślałem, że pracujesz w hostelu, reżyserujesz jasełka i…
I wiele innych rzeczy.
Cicha noc…
Drugą ręką mocno dociskamy.
Co chce nam przekazać Charles Dickens?
Pomocy!
Co ty na to?
Paulita uważa, że wszystko, co robi dla wsi, to i tak za mało.
Dobra, dzieciaki…
Wiesz w czym rzecz? Nie jesteśmy jak ludzie z miasta.
Ty na pewno nie znasz swoich sąsiadów w Madrycie.
Mówisz, jakby było w tym coś złego.
Nikt się w nic nie wtrąca.
Życie, w które nikt się nie wtrąca, jest nieco smutne.
Patrzcie!
Kto tu do nas przyszedł?
- Dzień dobry! - Uroczo. Co tam u was?
To Mateo Salinas, kierownik La Navideñi.
Ma pan tyle turronu, ile zechce.
Chyba jest pan najszczęśliwszy na świecie?
Nie wierzę. To jakaś porażka.
Nie mogę narzekać, mając tyle turronu.
Choć do pełni szczęścia zawsze mi czegoś brakuje.
- To kontynuujemy wizytę, bo… - Jasne.
No nic, idę do pracy, bo mi cukier skoczył.
Możesz wyśmiewać naszego świątecznego ducha,
ale gdy okoliczne wioski opustoszały z braku pracy,
my mieliśmy tu fabrykę.
Święta dosłownie nas wybawiły.
To życzę, dosłownie, żeby wam wyszło na zdrowie.
Ja mam zamiar spędzić święta na plaży, pijąc drinki
jakieś 1000 km od najbliższej szopki.
Ale z ciebie zgorzknialec. Co ci przeszkadza w świętach?
Dzień Niewiniątek!
Co mi przeszkadza w świętach?
Nic.
Oprócz spotkań ze znienawidzonymi krewnymi,
kupowania niepotrzebnych rzeczy, opychania się jak świnia,
tych reklam turronu, chorób związanych z nadużywaniem cukru,
tych okropnych kolęd, lasujących mózg na każdym rogu,
ulic oświetlonych tandetnymi światłami, udawania szczęścia na pokaz…
Co mi przeszkadza w świętach Bożego Narodzenia?!
Wszystko!
- Przestań. - Święta są do dupy.
To Grinch!
Dzieci.
Dzieci, przestańcie proszę.
To Grinch!
Wystarczy.
No już.
Nie chcę…
Proszę o ciszę.
Dobry wieczór!
Dobry wieczór? Jak leci?
- A leci. - To ty jesteś tym rewidentem?
Tym z hostelu u Blanki, który nienawidzi świąt.
To jest wioska.
To pewnie wiesz też, co piję?
Nie.
Nieważne. Czerwone wino, proszę.
Już się robi.
Mogę zadać ci osobiste pytanie?
Tak.
Dlaczego tak nie cierpisz świąt?
Prosimy się przygotować, zaraz zabrzmi kurant.
- Ile jeszcze, Ramón? - Już, zaczyna się.
Kula właśnie opada.
Najpierw wybije kwadranse, a potem dopiero godzinę.
- A Candela? - Nie wiem.
Zaczyna się.
- Już! - Przygotujcie się!
Z Tobíasem, moim przyjacielem?
Szczęśliwego roku 2005!
Tobías.
Bez powodu. Po prostu nie lubię.
Tak między nami,
ja też nie przepadam za świętami.
Girlandy, kolędy, dzieci śpiewające po domach i proszące o podarki…
O czym rozmawiacie?
O niczym, panie Rafaelu. O tym gościu, co…
Wesołych świąt.
- Wesołych świąt. - Wesołych świąt.
- Polej no. - Jasne.
Halo?
Tak, to ja.
Co?
Tak!
Słuchajcie!
Przepraszam. Słuchajcie! Mam świetne wieści!
Po pięciu latach starań
ci od Rekordów Guinnessa przyjęli nasze zgłoszenie!
Pobijemy rekord największych jasełek na świecie!
Teraz należy on do wsi w Ameryce Południowej,
ale my go pobijemy, nie?
Oczywiście!
Jeśli chcesz rolę, potrzebujemy chętnych.
- Ach tak? - Tak.
Byłoby super.
Jest jeden problem.
Nie mam sześciu lat.
Głupoty gadasz.
Kolejna runda na koszt firmy!
Przepraszam.
TURNIEJ ŚWIĄTECZNYCH MUSÓW
Dobra, zobaczmy, czy zadziała.
- Do góry! - Dobra.
Kurde, kto jest w ciąży? Ty czy twoja żona?
- Włóż w to serce, Martín. - No już.
Tak jest dobrze.
Działa. W dół.
W dół, do cholery.
Moment, chyba się zacięło. Nie idzie ani w górę, ani w dół.
Wielokrążek jest starszy niż ja. Trzeba kupić nowy.
Co jest, skarbie? To już?
Nie!
Dzwonił Santiago, hodowca bydła.
- Josefina nie żyje. - Boże.
- To jego żona? - Żeby tylko.
To mulica.
Miał nam jej pożyczyć na jasełka, Paula.
Ciekawe, co teraz zrobimy.
Znajdziemy inną, choćby trzeba zapłacić.
- Paula! - Matko Boska.
Co jest? Powiedz, że masz dobre wieści.
Niestety nie.
Żeby pobić rekord i ubrać tych, którzy się zapisali,
brakuje nam kostiumów.
Wiem, że brakuje kostiumów.
O ilu kostiumach mówimy?
Mniej więcej o 40.
- Czterdziestu? - Przykro mi.
Szybkie pytanko, Paula.
Myślisz, że mamy na wszystko budżet?
Wielokrążek, kostiumy,
wół, mulica, koń pociągowy. To…
Nie martwcie się. Jakoś to rozwiążę.
Nie poddamy się.
Halo?
Cześć.
To budżet na jasełka, jeśli chcesz wiedzieć.
Nie, jest mi to obojętne.
Masz jakiś problem?
Tak. Próbuję zmieścić się w kosztach, ale przez ten rekord brakuje środków.
Ale przecież dla ciebie to są świąteczne bzdety, nie?
Tak, ale
jestem rewidentem.
Jeśli chodzi o pracę, nie ma dla nas znaczenia, co sprawdzamy.
Jesteśmy jak maszyny.
Zimni, nieczuli.
Oferujesz mi pomoc, wygłaszając psychopatyczną mowę?
Tak.
To by było na tyle.
Problem w tym, że brałaś pod uwagę tylko koszty,
a nie przychody.
Przychody? Mnie przychodzi do głowy tylko ból.
Jasełka przyciągną turystów, a to oznacza wpływy dla barów, sklepów,
a tym samym dla miasta, poprzez lokalne podatki.
Prawda.
- Ale co mi z tego? - Tobie nic.
Ale opracowałem ci plan finansowy
z oszacowaniem dochodów z szopki dla Valverde.
Jeśli pokażesz to arcydzieło w urzędzie, bez wątpienia zwiększą wam budżet.
- Na pewno? - Jasne.
Wielkie dzięki!
To ja dziękuję.
Rzadko mogę poczuć się jak bohater.
Nikt w opałach nie woła: „Czy jest tu może rewident?”.
Co? Czemu tak na mnie patrzysz?
A bo widzę, że pod tą skorupą
wcale nie jest z ciebie taki Grinch.
No nie, wywaliło korki.
Skrzynka z bezpiecznikami w piwnicy?
- A co? Boisz się? - Nie.
- To niepraktyczne. - Uwaga na…!
Na to.
Wszystko okej?
Uprzedziłaś mnie w samą porę.
Zobacz. To były narty mojego taty.
A to moje. Nauczył mnie na nich jeździć.
- Zmarł dawno temu? - Gdy byłam mała.
Przez rok chorował, a po jego śmierci mama postanowiła zrobić tu hostel.
Gdy jest mi źle, schodzę tu.
On potrafił uszczęśliwić wszystkich wokół siebie.
Tak jak ty, nie?
Chcę ci coś pokazać. Potrzymaj.
To mój tata.
A to ja.
Ładna byłam, nie?
Bardzo.
Ta góra jest przepiękna.
Mógłbyś zostać trochę dłużej. Spodobałaby ci się.
Tak, ale
jak skończę pracę, mam już bilet na Kubę.
- No tak, twoja podróż. - Tak.
I stała się światłość.
- Trzeba by iść do łóżka. - Tak.
- Spać. - Spać, jasne.
Aha, masz.
- Chodźmy. - Tak.
- Przepraszam. - Ja też.
- …osiemset osiem. - Sześćdziesiąt tysięcy euro.
Siedemdziesiąt dwa tysiące osiemset dziewięćdziesiąt siedem.
- Cztery miliony euro! - Jest główna nagroda!
- Wygrałam! - Co?
- Ile? - Zwrot pieniędzy.
- Wygrałam. - Marga.
Bo zaraz urodzę.
Nie chodzi tylko o pieniądze, ale o nadzieję, że coś wygrasz.
Koszty pośrednie nie zgadzają się z kontami bilansowymi.
Są zawyżone o około 10%.
To wszystkie dostępne dane rachunkowe?
- Tak. - Są błędne.
- Nie wiem, jak do tego doszło. - Gdybym dostał 1€ za każde takie zdanie.
- Ale to prawda. Nic nie pojmuję. - A powinieneś. To poważna sprawa.
Przepraszam, nie mają panowie jakiegoś znaczka?
Tato, za chwilę, to bardzo ważne.
To też, synu. Muszę wysłać list do Trzech Królów.
A czas goni.
Tato, tu nie ma znaczków.
- Ale Luisa na pewno ma. - Świetnie.
Byłem bardzo grzeczny w tym roku.
A ty, synu?
Byłeś grzeczny?
Wybacz to wtargnięcie.
Chyba wiem, skąd się wzięły błędy.
Do niedawna on tu zarządzał: księgowością, personelem, wszystkim.
Widzisz, jaki jest.
Przykro mi, nie mogę przymknąć na to oka.
Nie, oczywiście.
Jeśli to ujmiesz w raporcie, bank nie odnowi linii kredytowej.
Wiesz, co by to oznaczało?
Od czterech pokoleń nie musieliśmy nikogo zwolnić, Raúl.
- I nie będę miał wyjścia. - Zaraz. Słuchaj.
Chciałbym ci pomóc, ale w raporcie muszę uwzględnić wszystko. Tak już jest.
I tak zrobisz.
Tak zrobisz, ale proszę cię tylko o trochę czasu na znalezienie błędów taty.
Nie da rady, pojutrze mam wycieczkę.
Wycieczkę? Raúl, błagam! Pomyśl o moich pracownikach.
Są święta.
To na mnie nie działa.
Na pewno pod tą skorupą
kryje się dobry człowiek.
Tydzień. Ani dnia więcej.
Niech cię Bóg błogosławi.
Dzwon bije za dzwonem
Biją wszystkie dzwony…
- Dobre wieści. - Tak?
Przedstawiłam twój plan w urzędzie gminy i zwiększyli nam budżet.
A nie mówiłem?
Dziękuję.
Szkoda, że wyjeżdżasz.
Nie zobaczysz jasełek.
Zostaję jeszcze kilka dni.
- Co? - Tak.
Zostajesz?
To znaczy fajnie, że zostajesz.
Wynikła taka sprawa w pracy.
- Okazało się… - Spędzisz z nami święta?
- Na to wygląda. - Tak bardzo się cieszę!
ZAMYKAMY O 20,00. ŻYCZYMY MIŁEJ WIGILII!
Cześć, Edu.
- Cześć. - Wesołych świąt.
Wesołych świąt!
Skarbie, pospiesz się z tym krabem,
bo nas czas goni.
Już idę, mamo. Spokojnie.
- Wesołych świąt! - Wesołych świąt!
Wyglądacie przepięknie!
Co? Z tym bębnem wyglądam jak szafa trzydrzwiowa z lustrem.
- No. - Ach tak?
Schłodzę wino.
Wyglądasz przepięknie, Mari José.
- Chodź, pomożesz mi. - Ty tak świetnie gotujesz.
- Umieram z głodu. - Mam pyszne owoce morza.
Są już wszyscy. Wesołych świąt.
Ja zjem kolację w pokoju.
- Pójdę już. - Co?
Tradycyjnie kładę się o 22,00 i modlę się, by nic złego się nie stało.
Ale wy bawcie się dobrze.
Co to za bzdury? Absolutnie nie. Będziesz jadł sam w Wigilię?
W tę noc, w którą świętujemy narodziny Chrystusa,
życzę wszystkim państwu dużo szczęścia…
Babciu, zmień kanał.
…a także wiary, radości i nadziei…
Babciu?
Moja rodzina i ja przesyłamy państwu życzenia…
Nic ci nie jest?
…a na Nowy Rok życzymy państwu…
Babciu?
…pomyślności.
Siadajcie do stołu.
Owoce morza są tak świeże, że to one zaraz zjedzą was.
Odkąd się dowiedziała o ciąży, zwymiotowała sześć razy.
Pamiętam, jak byłam w ciąży z Paulitą.
W dniu, w którym zaczęłam rodzić, była okropna śnieżyca.
Jej ojciec Julio i ja popędziliśmy do szpitala,
ale utknęliśmy w samochodzie.
On był przerażony.
Aż tu nagle…
Nagle pojawił się facet na motorze.
Tak. Ale zgadnijcie kto?
Ginekolog.
Szpitalny ginekolog, który tam odebrał poród,
w Renault Fuego twojego taty.
Także musisz wiedzieć, Raúl,
że moja córka urodziła się dzięki bożonarodzeniowemu cudowi.
Paszteciki vol-au-vent!
Ten ironiczny uśmieszek mówi mi, że nie wierzysz w takie rzeczy.
Nie wiem. Może jestem głupi, ale nie.
Ale nie wierzę też ani w reinkarnację, ani w homeopatię,
ani w krasnale.
No co ty, Raúl. Są rzeczy…
Panie sceptyku, choć cię to wkurza, nie wszystko da się wytłumaczyć.
- Jeszcze. - Tak, bo ja…
Deszcz uważano kiedyś za cud,
dopóki nie udowodniono, że to kondensacja pary wodnej w chmurach.
- Ale… - Wszystko można racjonalnie wyjaśnić.
Naprawdę?
A jak wytłumaczysz miłość?
Ludzie codziennie zakochują się w sobie, choć rozum podpowiada im co innego.
Ale nie mają na to wpływu.
- Wesołych świąt! - Wesołych świąt!
To cud, że po takim obżarstwie zmieścimy jeszcze jutro świąteczny obiad.
Jak dla mnie jest już późno, także bardzo dziękuję.
- Skarbie, zaprosiłaś kogoś? - Nie.
Cześć!
- Wejdź. - Za późno? Nie mogłem wpaść wcześniej.
Chociaż nie pracujecie w La Navideñi, jesteście jak rodzina.
Dziękuję. Jesteś przemiły.
- Napij się z nami. - Nie, lecę.
Jest późno. Nie.
Chociaż akurat mam przy sobie butelkę szampana.
Jak już mówiłem, idę spać. Wielkie dzięki.
Nie, nie możesz.
Mamy pary, to pogramy w filmowe w kalambury.
- No jasne! - Kalambury!
Uwielbiam filmowe kalambury.
Brzuch.
Bęc.
- Wściekły byk! - Nie.
- Moby Dick! - Czas minął!
To było Dziecko Rosemary.
- Nasza kolej. - Tak.
- Zaczynasz? - Nie, ty. Przełamiesz się.
Świetny pomysł.
Moby Dick.
Czas.
Kevin sam w domu.
- Tak! - Jest!
Ale mam bystrą córcię!
Robin Hood.
Sor Citroën.
Marcelino, chleb i wino.
- Czas. - Igrzyska śmierci.
Nakręcili parę filmów po transformacji ustrojowej.
Skrzypek na dachu.
No nie wiem.
- Nie wiem, o co ci chodzi! - Czas.
To właśnie miłość.
Nasz ulubiony film.
- Przykro mi, ale ciężko cię zrozumieć. - Pewnie.
- Indiana Jones i świątynia zagłady. - Tak!
- Superman. Deszczowa piosenka. - Czas minął.
Mary Poppins.
Cholera.
To było proste.
Pulp fiction!
Grinch!
Tak!
- E.T.! - Tak!
- Też bym zgadł. - Nigdy się nie dowiemy.
Labirynt fauna.
Tak!
Jest!
La la land!
Tak!
Nic nie pokazała!
No, ale
dobra robota.
Gratulacje.
Jesteście bardziej zgrani niż my. A jesteśmy razem od 20. roku życia.
To tylko szczęście.
Może i tak, ale ja chcę takiego partnera na całe życie.
Do kalamburów rzecz jasna.
Uwielbiam tę piosenkę.
Zatańczmy, José.
Dobra.
Zatańczymy?
- No chodź. - Nie.
No dalej, zatańczymy.
- Nie umiem tańczyć. - Nauczę cię.
- Do tego się nie da. - Da się.
Chodź, Mateo. Zatańczmy.
No, ruszaj się. Ale z ciebie sztywniak.
A wy jesteście przesłodzeni.
No tak.
Przekąsimy coś?
- Tak. - Żeby odzyskać siły.
- No nic. - Ale o co tu chodzi?
Tylko tańczyliśmy.
Kiepski z niego tancerz.
Chyba już pora iść, Raúl.
On chce dalej grać w kalambury.
- Przyniosę szampana. - Udław się.
Egzorcysta.
- King Kong. - On nie gra.
Głupi jesteście?
Titanic!
Odgadliśmy.
Raúl, nic ci nie jest?
Kurde, ale się wystraszyłam.
Było blisko.
Nic mi nie jest.
Raúl, twoja ręka.
Boże, to ogień!
O rany!
- I co teraz? - Wyjdź na zewnątrz!
- Wyjdź! - Na zewnątrz!
On się pali!
Zrób coś, José!
- Ale co? - Nie wiem.
- Daj mi to! - Nie!
- No daj! - Szybko!
- Pijesz alkohol? - Tylko odrobinkę.
Facet naprawdę ma uraz do świąt.
Jesteś cały, złotko?
Tak.
- Kto tam? - Raúl?
Już po świątecznym obiedzie.
- Możesz wyjść. - Wejdź.
Nie możesz mnie winić. Wczoraj odpuściłem i sama widziałaś.
- Bierz kurtkę. Mam super plan. - Na pewno?
- Tak. - Wciąż jestem przypalony.
No dobra.
TO WSPANIAŁE ŻYCIE, DZIŚ O 18,00
Nie. Co ja ci takiego zrobiłem?
Nie bądź taki. To piękny film.
- Ale mam nerwy. - Spokojnie.
Jeśli jest coś gorszego od świąt, to filmy o świętach.
Skarbie, zajęłam wam te dwa miejsca.
- Dzięki, mamo. - Przejdźmy się.
- Nie mogę. - Czemu?
Jestem prezeską klubu filmowego. Odpowiadam za projekcję.
A to niespodzianka. Jak na to nie wpadłem?
- Gorąca czekolada. - Dzięki.
Dzięki.
Doceniam to, ale nie zostanę.
- Rafa, odpalamy za pięć minut. - Tak jest.
Dobra, zostanę.
Ale takie flaki z olejem są nie dla mnie.
Wesołych świąt!
Wesołych świąt, George!
Wesołych świąt!
Wesołych świąt, panie Potter!
Szczęśliwego nowego roku w więzieniu!
Idź do domu, czekają na ciebie.
Mary!
- Co to? - Patrz, tatusiu.
Nauczycielka mówi, że każdy dźwięk dzwoneczka
przyprawia skrzydła aniołowi.
I to prawda.
Zaraz zobaczymy, co on tu ma za gówno.
Tutaj jesteś.
Tak, jestem.
Mogę ci pomóc?
Chciałem się upewnić, że masz wszystko, czego ci trzeba,
i powiedzieć ci, że za kilka dni skończę sprawdzać błędy.
Świetnie.
Ja będę dalej przeglądał dokumenty,
także nie musisz się spieszyć.
Humor dopisuje.
Tak?
A nie wiem. To chyba
to górskie powietrze mi służy.
Górskie powietrze. A wyglądasz na zaspanego.
- Późno się położyłeś? - Może trochę.
- Dlatego zrobiłem sobie dobrą kawę. - Jasne.
Zrób sobie dobrą kawę.
Już zrobiłem.
Zrobiłeś, ale nie pomyślałeś, że ja też miałem ochotę na dobrą kawę.
Słucham?
Żartowałem.
No to do dzieła.
Co za dziwak.
Siedemdziesiąt euro za mulicę?
Nie.
A gdzie twoja miłość do własnej wsi?
Bardzo dziękuję.
Tak. No i mamy mulicę.
Wiesz może, co znaczy
słowo „delegować”?
Ale o co ci chodzi?
Nie robię wszystkiego sama.
- To znaczy… - Ani słowa.
Idziemy na kolację.
Co ty na to?
Dobra.
WESOŁYCH ŚWIĄT
To Morales,
Álvarez i Lozano.
Są prawie identyczni, z jednego miotu.
Wymienni i nieistotni dla ludzkości.
Jak widzisz, czasem można zapomnieć o innych i pomyśleć o sobie.
Wiem.
Ale ja lubię myśleć o innych.
Zawsze taka byłaś, czy chcesz zostać świętą?
Nie wiem.
To chyba dlatego, że gdy byłam mała, zostałam sama z mamą
i ci ludzie stali się moją rodziną.
A dla rodziny wszystko, nie?
- Jasne. - Słuchaj.
I nie zmieniaj tematu, bo nie odpowiedziałeś.
Czemu tak nienawidzisz świąt?
Poproszę o łyżwy i statek piracki, i…
Synu, musimy ci coś powiedzieć.
Kochanie, rozwodzimy się.
Nie martw się, widzimy się co drugi weekend.
Naprawdę?
Chodź do mnie, mały. Słucham cię.
- Co chcesz na święta? - Żeby rodzice się nie rozwiedli.
A może wolisz konsolę do gier?
- Biedaku. - Już dawno się z tym pogodziłem.
Ale teraz rozumiesz?
Rodzice skradli mi Boże Narodzenie na zawsze.
Nie na zawsze.
Zadbam o to,
żeby teraz było inaczej.
Państwa rachunek.
Dziękuję.
Co jest? Nie ufasz im?
Jestem biegłym rewidentem.
Oszukano mnie na wszystkie sposoby. Nikomu nie ufam.
To smutne.
Powinieneś bardziej ufać ludziom.
Masz rację.
Desery dali gratis.
No widzisz?
Jak na mój stan, jest za dużo kostki brukowej.
Głupoty gadasz.
Znowu moja mama.
Odbierz.
- Mówisz? - Jasne.
Dam wam chwilę.
- Cześć, mamo. - Synu, nie mogę się dodzwonić.
- Wybacz, że nie odbierałem. - Nie możemy porozmawiać nawet w święta.
- Wiem. - Tak nie może być.
- Dasz mi coś powiedzieć? - No mów.
- Dzięki. - Co?
Pracuję teraz poza Madrytem.
- No i? - Ale jeśli chcesz…
- No? - …możemy zjeść obiad w Trzech Króli.
- Poważnie? - Tak.
Tak bardzo się cieszę.
Cieszę się, bo…
- Nie płacz, mamo. To nic takiego. - Wcześniej nawet nie…
Niewiniątko!
To ten Grinch!
- Ja wam pokażę! - Za nim!
- Szybko! - Biegiem!
- Teraz! Rzucajcie w niego! - A wy pędraki.
Śnieżkami w niego!
- Dostał w twarz. - No dalej!
Chodź, bo się spóźnimy.
Już idę.
Pa, dzieciaki.
Pa, Grinch!
Twój syn tańczy na moim pęcherzu.
Mogę dotknąć?
- No pewnie. - Jeśli chcesz.
Niesamowite.
A pamiętacie, jak mi spadł pierścionek do kadzi z marcepanem?
- No. - Omal nie dostałam zawału.
Dobre.
Może chcesz z nami pograć w karty?
W karty?
A to dobre.
Mnie Arturo przyjął do gry dopiero po latach.
I mnie też.
Oczywiście, Arturo, byłbym zaszczycony.
- Tak? - Dziękuję.
Brawo!
Zobaczysz, jak będzie fajnie.
Bo Boże Narodzenie to czas nadziei,
czas życia.
Świetnie, Marga.
Jutro kontynuujemy. Było pięknie. Lepiej niż w oryginale.
Świetnie ci poszło.
Cóż.
Przegapiłem próbę.
Nie zepsujemy ci efektu zaskoczenia.
Tylko ty możesz mnie dziś rozśmieszyć.
Dlaczego? Coś nie tak?
Możemy pogadać na osobności?
Jasne.
No mów. Po co ta cała tajemnica?
To była nasza piąta klasa.
Zauważyłaś?
Moja ławka.
MATEO DLA PAULI
Marzyłem o zarządzaniu La Navideñą.
No i dziś zarządzasz.
Ale nie wiem, ile mi zostało.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Raúl znalazł błędy w księgach rachunkowych taty.
- Jakie błędy? - Jakieś drobiazgi, ale nie odpuści.
Nie, on wydaje się oschły, ale ma dobre serce.
On ma dobre serce, Paula?
Mnie wydaje się totalnym dupkiem.
Daj spokój. Nie jesteś zazdrosny, bo się z nim spotykam?
Co?
Nie wiedziałem.
Przepraszam, to nieważne.
Czekaj.
Co dokładnie powiedział Raúl?
Że choroba taty to nie jego problem.
Jego raport nas zniszczy.
- To może być koniec fabryki. - Doprowadziłoby to wieś do ruiny.
Nie, Raúl nie jest do tego zdolny.
Powiedziałby coś.
Gdyby to zrobił, nie byłabyś z nim.
Nie chcę cię denerwować.
Ale pomyśl, jemu to jest obojętne.
Skończy raport, wyjedzie i więcej go nie zobaczymy.
Mateo był zdruzgotany.
Przez raport Raúla.
- Mogą zamknąć fabrykę. - Co?
Nie, José María, zamkną na pewno.
Ale co ty pleciesz?
Co gorsza, był niegrzeczny, krzyczał, obrażał go…
Doszło nawet do rękoczynów.
Ten gość jest niebezpieczny.
No nie?
I trach! Walnął go pięścią w twarz.
Okropieństwo.
Mówi, że nie spocznie, póki nas nie zniszczy.
Jeszcze zobaczymy, kto tu kogo zniszczy.
- Niech wraca do Madrytu. - Jak go zobaczę, obiję mu gębę.
Spadaj!
Smacznego.
Ryż wygląda pysznie.
Tak.
Właśnie wychodziłam.
- Co z nią? - Jakby cię to obchodziło.
Co?
A nic.
Do jutra, Luisa.
Możesz już nie wracać.
José María, José!
- María José, María! - José, jedź już.
José María! María José!
Spokojnie.
Już ja ci pokażę.
No jedźże.
Cześć.
Co za dzień! Ludzie dziwnie się zachowują.
- Paula? - Mam pytanie.
Znalazłeś błędy w księgach La Navideñi?
Tak. A co?
- Dziwne, że nic nie mówiłeś. - Nie chciałem cię martwić.
Zamknięcie fabryki i wysłanie ludzi na bezrobocie jest niepokojące.
O czym ty mówisz?
- To nie tak. - Mateo tak powiedział.
Nie wiem, co ci powiedział, ale ja musiałem ująć błędy w raporcie,
bo to moja praca.
To twoja praca.
- Tak. - A co z pracą innych?
A co z Maríą José i José Maríą?
- Niedługo będą rodzicami. - Ja nikogo nie zwalniam.
Zostałem, bo dałem Mateo czas, żeby to wyprostował.
On twierdzi inaczej.
To prawda. Czemu miałbym kłamać?
Może po to, żebym się z tobą przespała.
Jak możesz tak mówić?
- Wiesz, że nie. - Nic nie wiem!
Wiem, że nie cierpisz świąt
i niedługo pojedziesz skontrolować inną firmę,
posyłając wszystkich z torbami.
- Za takiego mnie masz? - Ty sam to powiedziałeś.
„My, biegli rewidenci, jesteśmy jak maszyny, zimni i nieczuli”.
W takim razie nie wiem, czemu ze mną jesteś.
Ja też nie wiem.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór, Karim.
Poproszę wino.
Nie ma.
Jak to nie ma? Butelka jest tam.
Ta butelka
jest zarezerwowana.
Dla miejscowych. No nie?
Obojętne, polej mi z innej.
- Mam dla ciebie coś specjalnego. - Dzięki.
Matka Boska czesze swe włosy
Pomiędzy zasłonami
Jej włosy są ze złota
Jej grzebień z czystego srebra
Na mój koszt.
Do dna.
Nie wiedziałem, że jest tak późno.
Muszę lecieć.
Zjeżdżaj!
Wynoś się!
Bezwstydny gnoju!
Dobry wieczór!
Cham!
O kurdebele!
Dzień dobry.
Cześć.
Na razie.
Nie do wiary.
DZIENNIK RACHUNKOWY
Przyjacielskie dranie.
Masz ochotę na zupę?
Tak, chętnie się napiję.
Może wskrzesić zmarłych.
Mogę pana o coś spytać?
Oczywiście, mój drogi.
Chyba tylko pan mnie tu nie nienawidzi.
„Nienawiść jest szaleństwem serca”.
Lord Byron tak powiedział.
Nie ja.
Ja,
prawdę mówiąc, mogę tylko parafrazować.
Widział pan może syna?
- Muszę z nim porozmawiać. - To jest nas dwóch.
Możesz zaczynać.
Przybywamy ze Wschodu, podążając za gwiazdą…
Maryja i Święty Józef w tej scenie milczą.
- Możecie być cicho? - Przepraszam, naprawdę.
Przez tę sprawę z fabryką jesteśmy spięci.
No tak.
Mam to gdzieś. Tutaj mamy przygotować jasełka,
a nie plotkować.
- Nie plotkuję. - Jasne.
- Możesz dalej, Arturo? - Dziękuję.
Przybywamy ze Wschodu…
Możecie tak nie hałasować? Mamy próbę.
Przepraszam.
Dziękuję. Mów.
- Przybywamy ze Wschodu… - Zwariuję.
Ile razy prosiłam o wyłączanie telefonów na próbie, Marga?
Ale mój mały ma zapalenie migdałków.
Paula, może wrzucisz trochę na luz?
Dobra, wrzucę na luz, jak wy wszyscy,
i zrobimy z siebie pośmiewisko przed tymi od rekordów.
Ale z ciebie idiota.
Spuść z tonu, co?
Nie wyżywaj się na mnie, bo z rewidentem ci nie wypaliło.
Za kogo ty się masz, smarkaczu?
Wynoś się.
- Żartujesz sobie? - Wynocha!
No to wychodzę.
- Spokojnie. - Pieprzyć to!
- Uspokój się i pogadamy. - Nie ma mowy.
Możesz kontynuować, Arturo?
Przybywamy ze Wschodu,
podążając za gwiazdą na niebie, by uczcić króla żydowskiego.
Co ty na to?
Jest wysoka marża zysku, prawda?
Wszystko jest w Valverde: produkcja, dystrybucja, wszystko.
Już do domu? Takiemu to dobrze.
Nie, Mateo. Chcę z tobą porozmawiać.
- Co? - Można wiedzieć, co nagadałeś Pauli?
Myśli, że fabryka zamyka przeze mnie.
Jak to zamyka?
Coś jej się pomieszało.
Wiesz, jaka jest Paula.
Za 24 godziny rozwiążę problem sprawozdania.
- Dobra? - Nie.
- Szukałem cię cały dzień, więc… - Raúl, chciałbym, ale teraz nie mogę.
Chcą ukraść recepturę miękkiego turronu.
Ale wcześniej im się uda z coca-colą.
Za 24 godziny.
Proszę za mną, oprowadzę was.
- Polej mi. - Paula.
Jutro sylwester.
Robimy jasełka przed tymi od rekordów.
Może lepiej pójdziesz odpocząć?
Nie, może lepiej zostawisz mnie w spokoju.
Mam po dziurki w nosie mówienia wszystkim „tak”.
Więc mówię „nie”.
Nie!
Mam ci nie dolewać?
Lej, do cholery.
- Wszyscy w święta się upijają. Ja też. - Nie, ty pijesz, żeby zapomnieć.
Zawsze powtarzasz, że święta to niezapomniany czas.
Niezapomniany czas.
Wiesz, jakie jest Boże Narodzenie?
Boże Narodzenie jest chujowe!
Mam dość pasterzy, marcepanu
i tych gównianych ozdób!
- Co tu się dzieje? - Patrz, kto przyszedł. Mateo!
Jak fajnie!
Napijesz się?
Chyba wypiłaś już dość za nas oboje.
Coś ty! Jeszcze jest wcześnie, nie?
Bajerancki zegarek.
Mojego taty.
Odprowadzę cię.
Zgoda?
Dobra, chodźmy.
To twoje, nie?
Tyle razy to przerabiałam i nie wiem, jak dałam się Raúlowi tak omamić.
Wydawał się taki,
taki, naprawdę…
Ja też myślałem, że to porządny gość.
Ale się z nim nie…
Nieważne.
Tylko tutejsi rozumieją prawdziwą wartość La Navideñi.
Żaden audyt tego nie wyceni.
Ja tu płaczę jak pijana małolata, kiedy ty możesz stracić rodzinny interes.
- Nawet mi nie mów. - Przykro mi.
Wyjechałbym do mojego domu w Algarve, kupił jakąś łódkę
i w końcu skupiłbym się na sobie.
Mnie też by się to przydało.
Słuchaj.
Mam pomysł.
Może skoczymy tam na kilka dni po świętach?
Zapomnimy o firmie, o rewidentach…
I o jasełkach, i o szkole, i o hostelu, i o Raúlu…
O wszystkim.
Będzie pięknie. Tylko ty, ja i morze.
Przepraszam.
Dałem się ponieść emocjom.
Nie,
po prostu
jestem w rozsypce.
- Potrzebuję trochę czasu. - Jasne.
No chodź tu.
Dzień dobry. Czas wstawać!
W końcu nadszedł ostatni dzień roku
i chcemy przypomnieć słuchaczom, że przed winogronami
mają wyjątkowy plan w Valverde.
To mogą być największe jasełka na świecie.
Dziś po południu mieszkańcy Valverde spróbują pobić Światowy Rekord Guinnessa,
zapisując w ten sposób na kartach historii nazwę wsi.
- Cześć. - Czego chcesz?
Chcę, żebyś wrócił.
Przeciągnęłam strunę i bardzo mi przykro. Bardzo.
- A poza tym brakuje ci ludzi. - Nico!
Jasne, wezmę kurtkę.
- Czekaj, założę to. - Ubierzesz się na miejscu.
- Daj, poniosę coś. - Nie, bo się wleczesz.
- Wlokę się? - Dokładnie tak.
No to patrz.
- Cześć. - Cześć.
„Do szopy, pasterze”.
Powodzenia!
Wielkie dzięki.
- Szefowo, idziemy. - Już idę.
- To na razie. - Na razie.
Józefie.
Która mina jest bardziej dziewicza. Ta?
Czy może ta?
Pierwsza. Z drugą wyglądasz, jak byś miała gazy.
- Paula, masz chwilę? - Nie!
- Paula. - Co?
To nie mirra, tylko orzeszki ziemne.
I tak nie będzie widać.
Jak mam się wczuć w rolę, niosąc Jezusowi prażone orzeszki?
- Paula! - Co?
- Chodź! - Co jest?
Myślisz, że taki makijaż wystarczy, czy go poprawić?
Jest za mocny. Jesteś praczką, nie Marią Magdaleną.
- Poważnie? - Dobry Boże!
Paula, mulica ma lekką biegunkę, ale nie martw się, nakarmiłem ją ryżem.
Świetnie. Jeszcze coś?
Właściwie tak.
- Nie mogę grać Józefa. - Co?
Przepraszam.
Paula, przyjechał pan Fuentes, sędzia od weryfikacji rekordu.
- Nie! - Paula, kto ma rację?
- Lepiej być aniołem czy pasterzem? - Dość!
No cóż.
Mogę sobie wyobrazić, że jako sędzia od rekordów
widział pan pewnie dziwniejsze rzeczy?
Wszystko gra?
Odejdź. Nie chcę teraz rozmawiać.
Paula, cholera, otwórz. Czeka ten gość od rekordów.
Nie obchodzą mnie ani rekord, ani jasełka, ani Józef,
ani ci pieprzeni pasterze.
Odchodzę!
Co ty pleciesz?
To ty to wszystko zorganizowałaś.
No i zobacz, co za porażka!
Powiedz, że nie chcę ich zawieść, ale nie dam rady.
Ale jak to zawieść?
Całujemy ziemię, po której stąpasz, bo tak ciężko nad tym pracowałaś.
Nawet rozmawialiśmy o tym w fabryce,
że stworzyłaś tak spektakularną szopkę. Ty sama, bez pomocy.
Udało ci się nawet zwiększyć budżet.
POMIESZCZENIE GOSPODARCZE
Dzięki.
Ale nie zrobiłam tego sama.
Cześć, Emilio!
- Jak tam święta? - W porządku.
Fajnie jest spędzić świąteczny czas z wnukami.
Chcę, żebyś w poniedziałek stawił się w biurze na spotkaniu.
Tak. Przepraszam.
Przepraszam, że cię nie uprzedziłem.
Jeszcze nie skończyłem audytu w Valverde.
Poszedłeś w cug przez szampana?
Wysłałeś mi już raport e-mailem.
Przesłałem go już klientom.
Co? Ja nie wysłałem żadnego raportu.
Czekaj chwilę.
Kto poprosił o audyt w La Navideñi?
Chińska grupa inwestycyjna.
Żeby kupić fabrykę i przenieść ją do Chin.
Cholera.
Słuchaj, Emilio.
Ja nie wysłałem tego raportu.
Mateo Salinas wysłał fałszywy raport z mojego e-maila.
Czekaj, nie mówisz tego z uwagi na osobiste uprzedzenia?
- Nie no, daj spokój. - Poczekaj sekundę.
Proszę was, wyjdźcie stąd. Ale szybko.
Doszły mnie słuchy, że narobiłeś sobie wrogów,
bo nienawidzisz świąt.
To bez znaczenia.
A to, że zakochałeś się w dziewczynie kierownika też?
Ale to moja dziewczyna.
Znalazłem błędy i ostrzegłem, że ma je poprawić.
Ostrzegłeś go?
Jeśli znalazłeś nieprawidłowości, powinieneś był je ująć w raporcie.
Zrobiłem to dla miejscowych, bo to dobrzy ludzie.
Czyli zapanował nad tobą duch Bożego Narodzenia?
Nie rozśmieszaj mnie.
- Mateo! - No hej!
Idziesz na jasełka?
Nie, najpierw musimy pogadać.
Chętnie, ale już późno. Mam gości.
Może Chińczyków?
Chińczyków? Dobre.
- Nie rozumiem, ale muszę lecieć. - Tak?
To jadę z tobą i pogadamy po drodze.
Sfałszowałeś mój raport.
- Żartujesz? - I wiem, czemu to zrobiłeś.
Dobra, przepraszam.
Czułem to samo co ty, ale nie miałem wyboru.
- Ty to masz tupet. - Słuchaj, Raúl, tak między nami.
Do Valverde fajnie wpaść latem na kilka dni, żeby uciec od upału.
Nie chcę żyć w tej dziurze, cuchnąc marcepanem jak tata.
Ty mnie rozumiesz. Sam chcesz stąd spadać.
- Ja nie oszukuję. - Nie brałem cię za świętoszka.
Dużo zarobię na tej sprzedaży.
Ty też możesz na tym skorzystać.
- Chcesz mnie przekupić? - Nie ma w tym nic złego.
No weź.
Dam ci 15 000 € i zgoda.
- A co cię to? I tak cię nienawidzą. - Nie.
Nienawidzą mnie przez ciebie, bo ich oszukałeś.
Nie obchodzi cię, że pójdą pod most? Chodzi o rodziny z dziećmi, hipoteki.
Nie zasłużyli na to.
Mateo, jeszcze możesz wszystko odwołać.
Nie sprzedawaj fabryki.
Pomyśl o tacie.
On nigdy by tego nie zrobił.
Cholera.
Masz rację.
Czego to ludzie nie zrobią dla pieniędzy.
Nadeszła chwila prawdy.
To, o czym zawsze marzyliśmy.
Dziś Valverde trafi na karty historii.
Niech żyje Valverde!
Teraz będziemy wychodzić po kolei…
Co jest?
Kochanie.
W porządku?
Tak.
José, to chyba był skurcz.
Nie, to tylko nerwy.
Nie, jedziemy do szpitala.
Nie!
To tylko jeden skurcz. Poród może zacząć się za parę godzin.
Ale…
To prawda.
Zostanę.
Nie chciałabym przegapić jasełek.
Nie byłoby bezpieczniej jechać do szpitala?
Jeśli chce zostać, przestań ją naciskać.
Idź na miejsce.
- Paula, proszę. - Ty też zajmij miejsce.
Dobra. No to wychodzimy.
BRAK SIECI
Cholera!
Hej?
Pomocy!
Hej!
Jeśli się państwo nie pospieszą, to przegapią świąteczny występ.
Już widzimy naszych aktorów, przygotowujących się w skupieniu.
Za parę chwil rozpocznie się występ.
Chcemy pobić rekord największych jasełek na świecie.
Dajcie z siebie wszystko.
O mój Boże.
- Idzie dobrze, nie? - Nawet świetnie.
A niech mnie…
Jedziemy!
Do Valverde!
No dalej.
Wio!
Tędy, Józefie.
Zapytajmy tego miłego pasterza.
- Na pewno nam pomoże. - Na pewno.
Przepraszam, żona będzie rodzić i szukamy miejsca na spoczynek.
Koleś, tu jest zawalone.
- Nico! - To znaczy…
Brakuje nam miejsca, dobrodzieju.
Nie martw się, Józefie.
Bóg przygotował dla nas miejsce
w tym oto żłóbku.
Mój Boże!
No dalej!
Wesołych świąt!
Uwaga na stok!
To się nie dzieje naprawdę.
Do Valverde! Szybko!
No dalej, chłopaki!
Szybciej!
Wesołych świąt!
Tu się kończy śnieg!
Możecie jechać szosą.
Wio!
Pasterzu, jakie wieści?
No dobrze.
Skoro wszystko się zgadza, możemy podpisać i świętować Nowy Rok.
Mówi, że wcześniej chciałby zobaczyć jasełka.
Ta tradycja bardzo go interesuje.
Ale mamy jeszcze czas, zanim dotrą tu Trzej Królowie.
Mężczyzna i kobieta! Przybyli z Nazaretu!
Wyrzucili ich z gospody!
I nie mają gdzie spać!
Znaleźli żłóbek!
Powiadają, że ona wkrótce urodzi.
Chwalmy Pana!
Wolniej!
Trochę wolniej. Ostrożnie
na bruku!
Powoli!
Hamujcie! Uwaga na zakręt!
Hamujcie!
Pospiesz się, Martín.
- Córka zabrała mi skrzydła. - Ruchy.
Dobra robota!
- José María, twoja kolej. - Dobra.
- Załóż mu skrzydła. - Tak.
Narodziło się!
Narodziło się Dzieciątko Jezus!
Tylko mów wyraźnie.
Oto nasze światło, nasza radość!
Jestem taki uradowany, Maryjo.
„Zwiastuję wam radość wielką”.
- Umiem. - Okej.
A cóż to za dźwięk?
Jest naprawdę dobra.
Czy to czasem nie płacz…?
- Nie. - Jedziemy do szpitala.
Nie! Po krzyku szacuję, że rozwarcie nie przekroczyło 3 cm.
Rodzi mi się dziecko, a ja się bawię w jasełka.
Nie możecie mnie zostawić. To ważne!
Paula, jeśli jasełka są dla ciebie takie ważne,
twoje życie musi być naprawdę puste.
Trzymaj.
Kochanie!
Już czas!
Boże, jedziemy.
Dasz radę, Raúl.
Mamo!
Nie zbliżaj się do mnie z tymi skrzydłami.
Anioł czy sprzedawczyni kasztanów?
Oto nasze światło, nasza radość!
Jestem taki uradowany, Maryjo!
A cóż to za dźwięk w oddali?
Czy to czasem nie płacz dziecka, które płacze?
- Ani ty? - Nie.
U góry musi być ekscytująco.
- Potrzeba nam anioła, błagam was. - Paula!
Chcesz być aniołem? Pewnie, że chcesz. Super, że przyszedłeś.
- Mateo… - Nie czas na zazdrość.
- Tak. - Słuchaj.
Twoja kwestia:
„Zwiastuję wam radość wielką. Narodził się Zbawiciel, nasz Pan”.
- La Navideña. - Zapamiętałeś? Super.
Chłopaki! Dziewczęta! Akcja!
Gotów? Wciągnijcie go!
Chyba widzieliśmy już wszystko.
Patrzcie!
Anioł!
Wypowiedz swoją kwestię.
„Zwiastuję wam radość wielką”.
Zwiastuję wam…
Słuchajcie wszyscy!
La Navideña jest w niebezpieczeństwie.
Co?
Mateo Salinas ją sprzedaje.
To zwykła szuja! Oszukał was wszystkich!
Mnie też.
Co ty wygadujesz?
Sfałszował sprawozdanie, by podnieść wartość firmy.
Sprzeda ją i przeniesie.
Nie!
Zamkną waszą fabrykę.
Co za sukinsyn.
Ale on ma to gdzieś. To łajdak.
Oszukał nawet własnego ojca,
który poświęcił życie tej wsi i fabryce.
Zdrajca!
Obrzydliwe.
Czy archanioł mówi prawdę?
Uspokój się. To cię nie dotyczy.
Jak to nie dotyczy?
Ale tato…
Nie ma sprawy, podpisujemy i tyle.
Nie trzeba nic więcej.
Co powiedział?
Nadal jestem właścicielem La Navideñi.
Niech mój syn wie,
że póki ja żyję,
ta firma nie opuści Valverde.
Brawo!
Tak jest.
Niech żyje Valverde!
Brawo!
- Niech żyje! - Brawo!
Wynocha!
Wszystko w porządku? Jesteś ranny?
Nic mi nie jest.
Ale chyba zepsułem wam rekord.
A jakie to ma znacznie?
Niech żyje Grinch!
Grinch uratował Valverde!
Brawo!
- Tak jest. - Super!
Anioł w końcu dostał skrzydeł.
Mój samochód.
- W samą porę. - Tak.
Muszę ci coś powiedzieć.
Wiem, że w moich ustach to zabrzmi dość szalenie, ale
chyba doświadczyłem świątecznego cudu.
Gdy zgubiłem się w śniegu,
pojawiły się
sanie.
- Znikąd. - Sanie Toño.
Jakiego Toño?
Toño, brata Margi.
Organizuje wycieczki po szlakach.
No jasne.
Głupek ze mnie. Jasne.
Pokazujesz mi filmy o Bożym Narodzeniu i takie są skutki.
Co roku robimy wycieczki ze szkoły. Dzieci uwielbiają psy zaprzęgowe.
Psy?
No. A co?
Nic, nieważne.
No dobra…
- Trzymaj się. - Ty też.
- Pa. - Pa.
Nic ci nie jest? Co się stało?
To nie były psy.
Widzieliście go, nie? Zaśmiałem mu się w twarz.
Przebiera się za mikołaja, żeby pić gratis.
„Ho, ho, ho”. I piwko.
KU PAMIĘCI VERÓNIKI FORQUÉ
Napisy: Anita Danielewska