Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ฉันรู้สึกได้ ว่าทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป
‪ฉันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
‪และอีกแค่เจ็ดวันเท่านั้น ฉันรู้สึกได้
‪ทุกอย่างนำมาสู่จุดนี้ แบบที่มันเป็นอย่างนั้น
‪เราจะไม่ลืมมันสักครั้ง ‪ดังนั้นถ้าเธอได้ยินมัน ได้ยินมัน
‪ได้ยินมันเช่นกัน
‪เสียงดนตรีๆ
‪มันร้องเรียกหาเธอ
‪เร่งเสียงสิ ลุยเลย
‪ให้มันบรรเลงเหมือนบทเพลง ‪จากหัวใจสู่ชีวิตเธอ
‪สัมผัสความรัก ดื่มด่ำกับมัน
‪นี่คือที่ที่เหมาะกับเธอ ที่นี่คือจุดเริ่มต้น
‪ขณะที่เรายังเด็ก ลองเสี่ยงกับฉันดูสักหน
‪มาสิๆ มาสร้างความทรงจำกัน
‪ฉันรู้สึกได้
‪ว่าคลื่นกำลังจะซัดสาด ‪ใช่ ฉันกำลังจะทำให้มันโด่งดัง
‪ใช่ เราจะปังสุดปัง
‪ฉันรู้สึกได้ ว่าดาวกำลังจะเจิดจ้า
‪เหมือนแสงไฟบนท้องฟ้า ทำให้ค่ำคืนสว่างไสว
‪ค่ำคืนสว่างไสว
‪เร่งเสียงสิ ลุยเลย
‪ให้มันบรรเลงเหมือนบทเพลง ‪จากหัวใจสู่ชีวิตเธอ
‪สัมผัสความรัก ดื่มด่ำกับมัน
‪นี่คือที่ที่เหมาะกับเธอ ที่นี่คือจุดเริ่มต้น
‪ขณะที่เรายังเด็ก ลองเสี่ยงกับฉันดูสักหน
‪มาสิๆ มาเร่งเสียงกัน ลุยเลย
‪ให้มันบรรเลงเหมือนบทเพลง ‪จากหัวใจสู่ชีวิตเธอ
‪สัมผัสความรัก ดื่มด่ำกับมัน
‪นี่คือที่ที่เหมาะกับเธอ ที่นี่คือจุดเริ่มต้น
‪ขณะที่เรายังเด็ก ลองเสี่ยงกับฉันดูสักหน
‪มาสิๆ มาสร้างความทรงจำกัน
‪หยุดนะ ไอ้หนู!
‪หยุดตรงนั้นเลย
‪มันก็แค่รถโง่ๆ
‪นายจะทำให้ตัวเองลำบากกว่าเดิมนะ
‪หยุดนะ! หยุด! หยุด!
‪หยุดตรงนั้นเลย!
‪เอาละ พวก มานี่ ไปที่กำแพงกัน
‪เอามือไพล่หลัง อย่างนั้นแหละ
‪- พอจะเรียกนี่ว่าการเตือนได้ไหม ‪- คงยาก
‪ไปกันเถอะ เราจะไปกันแล้ว
‪(บริการสำหรับเด็กและครอบครัว)
‪วิล
‪นายขโมยรถตำรวจ
‪หกปี เจ็ดโรงเรียน
‪ยี่สิบสองบ้าน
‪มันต้องเป็นสถิติแน่ และไม่ใช่สถิติที่น่าภูมิใจด้วย
‪จะให้มองว่าไม่ใช่ความสำเร็จก็ยากอยู่นะครับ
‪ฉันดีใจนะที่นายคิดว่ามันตลก
‪แต่คราวนี้มันร้ายแรงนะ วิล
‪นั่นทำให้ฉันไม่มีทางเลือก ‪นอกจากส่งนายกลับไปอยู่ในสถานพินิจของรัฐ
‪จูวี่เหรอ
‪มาร์ค อย่าล้อเล่นน่ะ
‪- นายผ่านอะไรมามาก ‪- ผมจะทำตัวให้ดีขึ้น
‪นายฉลาด
‪- มีพรสวรรค์ ‪- ผมจะปรับปรุงตัว
‪ครั้งนี้พูดจริงๆ
‪- มันต้องมีทางอื่นสิ ‪- ไม่มีแล้ว
‪ฉันเสียใจด้วย วิล ‪บ้านสงเคราะห์นั่นเป็นทางเลือกสุดท้าย
‪ฉันรู้ว่ามันลำบากตั้งแต่นายเสียพ่อแม่ไป ‪แต่นายเป็นคนเก่ง
‪ฉันแค่หวังว่านายจะคิดได้เร็วๆ นี้
‪เพื่อตัวนายเอง
‪มาร์คคะ คริสตินมาพบคุณค่ะ
‪รออยู่นี่นะ
‪เดี๋ยวฉันกลับมา
‪- ไง คริสติน สบายดีไหม ‪- สบายดีค่ะ ขอบคุณ
‪คริสติน
‪หนึ่ง สอง สาม อธิษฐานเลย!
‪วันนี้เป็นวันโชคดีของนาย
‪ข่าวดี นี่คริสติน
‪เธอเป็นพ่อแม่อุปถัมภ์คนหนึ่งของเรา ‪และลูกชายของเธอ
‪จอร์จ ฉันชื่อจอร์จ
‪- หวัดดี ‪- ยินดีที่ได้รู้จัก
‪- เหมือนกัน ‪- วิล ฉันคุยกับมาร์คแล้ว
‪และเราจะตื่นเต้นมาก ‪ถ้าปีนี้เธอจะไปเข้าร่วมกับเรา
‪ที่ไหนครับ
‪นายจะไปค่ายฤดูร้อน
‪มาร์ค ผมไม่ใช่สายค่ายฤดูร้อนเลย
‪งั้นก็ต้องไปจูวี่แล้วละ ‪โทษทีนะทุกคน ขอบคุณที่พยายาม
‪- เดี๋ยวนะ จูวี่เหรอ ‪- จอร์จ ก็เขาไม่อยากไป
‪ไม่ครับ เดี๋ยวก่อน
‪- ค่ายฤดูร้อนฟังดูเจ๋งมาก ‪- นายต้องชอบแน่
‪เธอต้องชอบแน่
‪ฉันตื่นเต้นสุดๆ เลย นายเล่นกีตาร์ด้วย ‪เราจะโชว์ความสามารถกันให้มันไปเลย
‪แถมยังมีการว่ายน้ำในทะเลสาบ มีซิปไลน์
‪มันต้องเจ๋งมากแน่ๆ ฉันจะสอนนายเอง
‪เริ่มต้นเช้านี้ตามปกติอยู่ดีๆ
‪ไล่ตามความคิดในหัวตัวเอง ‪ถึงทุกเรื่องที่ต้องทำวันนี้
‪เป็นอีกครั้งที่วนเวียนอยู่ในวงกลม ‪พยายามทำให้มันดีกว่าที่ผ่านมา
‪ไปกันเถอะ
‪ฉันเปิดคัมภีร์ไบเบิล และอ่านเรื่องราวของฉัน
‪- และเธอ ‪- ผมเหรอ
‪มันบอกว่าฉันเคยเป็นนักโทษ ‪และพระคุณพระเจ้าช่วยให้ฉันมีเสรี
‪ตรงไหนสักแห่งระหว่างหน้ากระดาษ ‪มันโดนใจฉันราวกับแสงวาบของสายฟ้า
‪ฉันเห็นพรมแดนกว้างใหญ่อยู่ตรงหน้า
‪และได้ยินใครบางคนพูดว่า "ไปกันเถอะ"
‪ขึ้นหลังม้าสิ เรามีเส้นทางต้องส่องสว่าง
‪ผ่านที่ที่เราไม่เคยไปมาก่อน ‪ของพระคุณพระเจ้าที่น่าอัศจรรย์
‪ตามผู้นำของเราไป ‪ในที่ทรงเกียรติที่ไม่มีใครรู้จักกัน
‪ที่ทรงเกียรติที่ไม่มีใครรู้จัก ‪นี่คือชีวิตที่ไม่เหมือนใคร
‪นี่คือการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่
‪ประหลาดเป็นบ้า
‪มันต้องสนุกแน่
‪งั้นมาเลย มาเตรียมพบกับ ‪ประสบการณ์ที่จะไม่มีวันลืม
‪- ไม่ ‪- มาเถอะน่า
‪จะทิ้งศาสนาที่เผชิญมาแสนนาน ‪ไว้ในกองฝุ่นที่ไร้ค่า
‪และค้นพบขอบฟ้าใหม่ทั้งหมดที่รอการค้นหา
‪เราถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนี้
‪ขึ้นหลังม้าสิ
‪เรามีเส้นทางต้องส่องสว่าง
‪ผ่านที่ที่เราไม่เคยไปมาก่อน ‪ของพระคุณพระเจ้าที่น่าอัศจรรย์
‪ตามผู้นำของเราไป ‪ในที่ทรงเกียรติที่ไม่มีใครรู้จักกัน
‪นี่คือชีวิตที่ไม่เหมือนใคร
‪นี่คือการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่
‪หวัดดี
‪ฉัน…
‪เอิ่ม เอเวอรี่
‪ยินดีที่ได้รู้จัก เอิ่ม เอเวอรี่
‪- ฉัน… ‪- นี่คือสัปดาห์ของทีม
‪และปีนี้เราจะทำได้อย่างเจ๋ง!
‪เราจะทำให้เจ๋งเลย ที่รัก
‪- นายทำได้แน่นอน ‪- วิล!
‪วิล นายอยู่นี่เอง
‪งั้นนายคงชื่อวิลสินะ
‪ใช่ เอเวอรี่ ฌอน และเพื่อนของฌอน นี่วิล
‪เด็กใหม่ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‪เหมือนกัน
‪แล้วพวกนายรู้จักกันได้ไงเหรอ
‪วิลเป็น…
‪เป็นครอบครัวเดียวกันน่ะ เป็นญาติกัน ‪ฉันมาเที่ยวหน้าร้อนจากฟิลาเดลเฟีย
‪ใช่
‪ครอบครัวเดียวกัน
‪แล้วเธอล่ะ เธอมาจากไหน
‪ฉันเพิ่งกลับมาจากขั้วโลกเหนือ ‪ไปช่วยนาร์วาลมาน่ะ
‪- นาร์วาลเหรอ ‪- ใช่
‪ไม่นึกว่ามีจริงนะเนี่ย ‪นึกว่าพวกมันเหมือนยูนิคอร์น
‪ยูนิคอร์นผู้ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเล
‪ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉันเอง
‪- ปีหน้าจะพาเธอคนนี้ไปด้วย ‪- อะไรนะ
‪- ใช่ไหม ‪- อะไร
‪จะพาเธอไปเหรอ
‪- ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นนะ ‪- เอาละ พวก
‪เราจะเดินทางข้ามภูเขาสูงมากมาย
‪เราจะผ่านหุบเขาด้านล่างไป
‪ผ่านสิ่งเหล่านั้น เราจะพบว่า
‪นี่คือการเดินทางสุดแสนยิ่งใหญ่ ‪ที่หัวใจมนุษย์จะพบเห็นได้
‪ความรักของพระเจ้าจะพาเราไปไกล ‪เกินฝันอันบ้าคลั่งของเรา
‪สุดยอด
‪งานถนัดของฉันน่ะ
‪โห เขาเอาจริงเหรอเนี่ย
‪จริงแท้แน่นอนเลยละ แต่เอาเถอะ…
‪ขึ้นหลังม้าสิ เรามีเส้นทางต้องส่องสว่าง
‪ผ่านที่ที่เราไม่เคยไปมาก่อน ‪ของพระคุณพระเจ้าที่น่าอัศจรรย์
‪ที่น่าอัศจรรย์
‪ตามผู้นำของเราไป ‪ในที่ทรงเกียรติที่ไม่มีใครรู้จักกัน
‪ที่ทรงเกียรติที่ไม่มีใครรู้จัก ‪นี่คือชีวิตที่ไม่เหมือนใคร
‪นี่คือการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่
‪ไง จอร์จ
‪- พวก ไปกันเร็ว ‪- ไม่เห็นบอกเลยว่านี่เป็นค่ายของโบสถ์
‪- ไง เดวิด ‪- ไง!
‪นี่เป็นวันสุดท้ายของฤดูร้อนแล้ว คุณพร้อมรึยัง
‪พร้อม 500 เปอร์เซ็นต์ ‪สีของใบไม้และหัวใจจะเปลี่ยนไป
‪ใช่ แล้วคุณวางแผนอะไรไว้สำหรับพิธีคัดเลือก
‪ตื่นเต้นสุดๆ เลยละ สองคำนะ
‪เบรฟฮาร์ท!
‪จริงๆ แล้วนั่นคือคำเดียวนะ
‪ฟังนะ นี่เป็นแฟ้มของวิล ฮอว์กินส์
‪- โอเค ‪- สังคมสงเคราะห์ใส่ทุกอย่างไว้ในนั้นแล้ว
‪นี่อะไร นี่เรื่องจริงเหรอ
‪เขาพยายามขายโรงเรียนของเขา ‪ในเครกส์ลิสต์เหรอ
‪- เด็กคนนั้นมีข้อเสนอสามข้อ ‪- โอเค
‪แล้วเด็กคนนี้มีอะไรที่ผมต้องกังวลไหม
‪ฉันจำได้ลางๆ นะว่าสมัยก่อนมีเด็กเลวอยู่คนหนึ่ง
‪ใช่ สมัยที่หัวผมมีผมดกดำเงางาม
‪ใจเย็นน่ะ พ่อรูปหล่อ วิลจะไม่มีปัญหาหรอก
‪จอร์จให้คำแนะนำเขาอยู่ น่ารักดีนะ
‪- คุณให้เขาอยู่ใน… ‪- ใช่แล้ว กระท่อมจริงๆ
‪- ใช่ มัน… ‪- มัน…
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪- ใช่เลย ‪- ใช่เลย
‪(จอร์จซิลลา)
‪ที่นี่คลาสสิกสุดๆ
‪คำนี้มันใช่เหรอ
‪หวัดดี เพื่อนเก่า
‪นายเลือกกระท่อมนี้จริงๆ เหรอ
‪ใช่แล้ว ใครบ้างจะไม่เลือก
‪เวลาที่ส้วมใช้งานได้ มันก็ตัน ‪ไม่มีแอร์ แล้วก็มีแมงมุม
‪แมงมุมเหรอ
‪สงสัยมันยังไม่ออกมา ช่างเถอะ
‪ว่าแต่เมื่อกี้คืออะไรเหรอ ‪ที่บอกว่าเป็นครอบครัว เป็นญาติกัน
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเยอะแยะนะ แต่การโกหก ‪เป็น "เรื่องต้องห้าม" หนึ่งในบัญญัติสิบประการ
‪ฉันยังไม่พร้อม มันทำให้ฉันอึดอัดน่ะ
‪- ฉันไม่เห็นด้วย… ‪- เออ ฉันเข้าใจทุกอย่าง
‪- นายเข้าใจเหรอ ‪- ใช่ ฉันเข้าใจ
‪เยี่ยม โล่งอกไปที ‪เพราะฉันไม่ได้อยากจะทำตัวไม่เข้าท่า
‪นายชอบวิวสินะ
‪อะไรนะ
‪วิวน่ะ
‪- ไม่นะ ไม่ใช่แบบนั้นเลย ‪- ระวังนะ การโกหกเป็นเรื่องต้องห้าม
‪เธอชื่ออะไร
‪เพรสลีย์ เอลิซาเบธ บอร์สกี้
‪เป็นนักเรียนดีเด่นสี่ปีซ้อน
‪ชอบทุกอย่างที่น่ารักน่ากอด ‪โดยเฉพาะอะไรที่เกี่ยวกับหมาปั๊ก
‪เธอใส่รองเท้าคู่เล็กขนาดพอเหมาะ
‪เบอร์เจ็ดครึ่ง หน้าแคบ
‪เราต้องปรับปรุงความเป็นโรคจิต ‪สะกดรอยตามของนายหน่อยนะ
‪แล้วเอเวอรี่ล่ะ เธอเป็นใครมาจากไหน
‪คนละชั้นกับนาย เชื่อฉันสิ
‪จริงเหรอ หูย
‪ใช่ จะพูดยังไงดีล่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอจะสนใจผู้ชายที่ ‪"ขโมยรถตำรวจ" รึเปล่าน่ะสิ
‪ข้อแรกนะ ยืมรถตำรวจต่างหาก ‪ข้อที่สอง นายรู้เรื่องนั้นได้ไง
‪จอร์จี้รู้หมดทุกเรื่องแหละ
‪งั้นเธอจะสนใจอะไรล่ะ เธอชอบอะไร
‪แน่นอนว่าชอบค่ายนี้ ‪จริงๆ แล้วเธออยู่ที่นี่เลย พ่อเธอเป็นเจ้าของที่นี่
‪แล้วแม่เธอล่ะ
‪ให้ฉันเดานะ เธอออกไปช่วยโลก ‪เหมือนแม่ชีเทเรซาแหงๆ
‪ไม่ เธอ…
‪ไม่ได้พูดถึงมันน่ะ
‪เธอใช้เวลาช่วงหน้าร้อนส่วนใหญ่ ‪เป็นที่ปรึกษาและ…
‪นี่เป็นช่วงเวลาเดียวที่เธอ ‪ได้เป็นชาวค่ายธรรมดาเหมือนพวกเรา
‪และระวังให้ดี เธอชอบการแข่งขันสุดๆ
‪เหมือนฉันเลย
‪จอร์จ ไหนบอกว่าคนเราต้องพูดความจริงไง
‪ก็ใช่ไง ฉันแค่ไม่ค่อยแน่ใจ ‪ว่าเอเวอรี่จะชอบรึเปล่า
‪มันฟังดูเหมือนกันเลย เพื่อน
‪ฉันต้องทำให้การมาค่ายนี้ไปได้สวย โอเคไหม
‪ฉันจะเข้ากับที่นี่ได้ ฉันต้องเป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้เป็น
‪ฉันถึงต้องมีนายไง ใช่ไหม จอร์จี้
‪เอางี้ไหม ถ้านายช่วยฉัน ฉันก็จะช่วยนาย
‪จีบคุณเพรสลีย์ เอลิซาเบธ บอชต์
‪- บอชต์หรือบาร์เบอร์นะ ‪- บอร์สกี้้
‪บอร์สกี้ ใช่
‪ที่นายต้องทำก็แค่ ‪เก็บความลับของเราไว้และให้คำแนะนำฉัน
‪แค่นั้นเอง
‪งั้นฉันก็คงเป็นเหมือน…
‪โยดาของนายนั่นเอง
‪ใช่ เป๊ะเลย โยดาของฉัน
‪- บทเรียนที่หนึ่ง พาดาวันน้อยของฉัน ‪- เลิกพูดแบบนั้นได้แล้ว
‪กางเกงขาสั้น นายต้องใส่มัน
‪เอ้า ไม่ต้องขอบใจ มีเพียบ ยินดีต้อนรับสู่ค่าย
‪นายนี่มันประหลาดจริงๆ
‪ขอบใจ
‪ทำไมมันคันอย่างนี้
‪ผสมโพลีเอสเตอร์น่ะ หรือที่ฉันชอบเรียกว่า ‪ของขวัญจากพระเจ้าสู่วงการแฟชั่น
‪กลิ่นเหมือนคนแก่เลย
‪นี่วิล ลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของฉันเอง ‪เพิ่งมาจากนอกเมือง
‪- เราเป็นญาติกัน ‪- ใจเย็น ไอ้เสือ
‪- มีแผนยังไง พี่เอ๋อ ‪- นายเลือกเลย
‪- ยิงธนู ชมรมทำขนม… ‪- อันนั้นเป็นไง
‪ไม่ ไม่ชอบความสูง
‪โอเค เราจะสมัครเข้าชมรมนั้นแน่นอน
‪ไม่ ไม่เล่นเพนต์บอล ฉันไม่เคยเล่นเพนต์บอล ‪ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนั้น
‪- งั้นก็เริ่มวันนี้แหละ ‪- ไม่ หยุดนะ อย่าไปตรงนั้น
‪- บอกว่าไม่อยากไง พูดก็ฟังบ้างสิ ‪- ไง ทุกคน เป็นไงบ้าง
‪ไง! นาย เอิ่ม นายคือวิลใช่ไหม
‪- ความจำดีนี่ เอิ่ม เอเวอรี่ ‪- ขอบใจ ตลกนะเรา
‪- ขอเดานะ เธออยู่ทีมสีแดง ‪- ใช่แล้ว ทีมคริมสัน แองเจิ้ลส์
‪คิดชื่อเองรึเปล่าเนี่ย
‪ทำไมเหรอ
‪ฉันพยายามตัดสินใจอยู่น่ะว่าจะจริงใจแค่ไหนดี
‪ตลกจัง ฉันก็คิดแบบเดียวกัน ‪กับกางเกงขาสั้นของนายเป๊ะเลย
‪อันนี้ได้
‪และเธอคงเป็นเพรสลีย์
‪- ใช่ หวัดดี ยินดีที่ได้รู้จักนะ ‪- ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ไง จอร์จ
‪เมื่อกี้จอร์จเพิ่งเล่าเรื่องเธอให้ฉันฟังเอง
‪- จริงเหรอ ‪- ไม่ ไม่มีอะไรแปลกหรืออะไรเลย
‪- เราเป็นญาติกันช่วงฤดูร้อน ‪- ฉันชอบฤดูร้อน
‪- เขาเป็นญาติฉันและเราอยู่ที่นี่ ‪- เจ๋ง
‪- ฤดูร้อน ‪- ไม่เป็นไร
‪และฉันแค่พาเขาเดินดูรอบๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪เจ๋งไปเลย จอร์จ
‪ใช่
‪ถ้าเล่นด้วยกันต้องสนุกแน่เลย
‪- ลงชื่อตรงไหน ‪- ตรงนี้
‪- อย่าเขียนชื่อฉันนะ ถือเป็นการปลอมลายมือ ‪- ฉันจะลงชื่อนาย
‪- จอร์จ นายต้องเล่นเก่งแน่ ‪- ตื่นเต้นจัง เพราะ…
‪- เรียบร้อย ‪- ขอบใจ
‪โชคดีนะ วิล
‪ฮอว์กินส์
‪นายต้องพึ่งมันแน่
‪- โชคน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪- โอเค ‪- โอเค
‪- เจอกันนะ ‪- แล้วเจอกันนะ จอร์จ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไป
‪- ดีนะ ตอนนั้นเธอทำได้ดี ‪- เจ๋งดี
‪- พวก เมื่อกี้อะไรน่ะ ‪- ฉันรู้น่า ฉันรู้
‪ฉันคุยกับใครก็ได้ยกเว้นเพรสลีย์ มันห่วยแตก
‪ดูเหมือนว่าจอร์จจะยังคิดอะไรกับเธออยู่นะ
‪ไม่เอาน่า เขามองหน้าฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪เพรสลีย์จะคบผู้ชายคนไหนก็ได้ที่อยากคบ ‪เชื่อฉันเถอะ ปีที่แล้วฉันพยายามแล้ว
‪ฉันเขียนจดหมายหาเธอทุกวัน
‪- ฉันไม่เคยส่งมันให้เธอด้วยซ้ำ ‪- นายน่าจะลงทุนซื้อแสตมป์หน่อยนะ
‪จะบอกให้นะ ถ้าเธอสองคนแค่คุยกัน
‪จริงๆนะ นายแค่ต้องคุยกับเธอ
‪ใช่
‪เพื่อน ไม่เอาน่า
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าฉันอยากพูด ฉันจะพูดอะไร
‪ไม่ใช่สิ่งที่เด็กสมัยนี้เรียกว่าเท่รับรองได้
‪อย่าคิดมากนะ เพื่อน แค่พูดไป
‪ถ้าฉันเป็นนาย มันอาจจะจริงก็ได้
‪ถ้าฉันพยายามพูดให้ฉลาด ‪แล้วมีแต่คำโง่ๆ ออกมาล่ะ
‪ฉันก็แค่หน้าสวย ‪ฉันมีดีแค่เรื่องเดียวนั่นแหละ
‪เธอมีอะไรมากกว่านั้น
‪- ถ้ามันจริงก็คงดี ‪- มันจริงนะ
‪อดสงสัยไม่ได้ว่าฉันดีพอไหม
‪ฉันว่าฉันดีไม่พอสำหรับใคร
‪เธอมองไม่เห็นฉันด้วยซ้ำ
‪- เขาดีกว่าฉันเป็นไหนๆ ‪- พูดอะไรของเธอ
‪เลิกพูดบ้าๆ สักทีเถอะ
‪ไม่มีทางที่เธอจะดีไม่พอ
‪อย่าให้พวกเขาบอกนายว่านายดีไม่พอ
‪ประหลาดนิดหน่อยน่ะดีจะตาย
‪พระเจ้าสร้างเธอมาอย่างที่เธอควรจะเป็น
‪ดีพอ ยิ่งกว่าดีพอ
‪อยากให้เธอเห็นจริงๆ ว่าเธอเลิศแค่ไหน
‪เธอแค่ต้องเป็นตัวเธอ อย่าเสียความมั่นใจ
‪ฉันอยากมองตัวเองได้อย่างเธอบ้าง
‪แค่มั่นใจเข้าไว้ ก็แค่นั้น
‪ทางเดียวที่นายจะผิดพลาดได้คือนายสงสัยตัวเอง
‪ความมั่นใจคือทุกอย่าง ไม่จำเป็นต้องเป็นคนอื่น
‪ง่ายมากสำหรับนายล่ะสิ
‪- ก็จริง ‪- ไม่เอาน่า
‪อดสงสัยไม่ได้ว่าฉันดีพอไหม
‪ฉันว่าฉันดีไม่พอสำหรับใคร
‪เขามองไม่เห็นฉันด้วยซ้ำ
‪เธอดีกว่าฉันเป็นไหนๆ
‪เลิกพูดบ้าๆ สักทีเถอะ
‪ไม่มีทางที่นายจะดีไม่พอ
‪อย่าให้พวกเขาบอกเธอว่าเธอดีไม่พอ
‪ประหลาดนิดหน่อยน่ะดีจะตาย
‪เธอรู้ว่าเธอแค่เป็นอย่างที่เธอควรจะเป็น
‪ดีพอ ยิ่งกว่าดีพอ
‪โอเค
‪เชื่อสิ ฉันรู้ว่านายกลัว
‪เป็นตัวเองเถอะ ใครสนว่าพวกเขาพูดอะไร
‪แล้วนายจะไม่เป็นไร จงเจิดจ้าเข้าไว้
‪ออกมาจากวิถีเดิมๆ ซะ
‪ไม่มีเหตุผลให้สงสัย
‪เธอช่างงดงามทั้งภายนอกและภายใน
‪เธอจะไม่เป็นไร จงเจิดจ้าเข้าไว้
‪อดสงสัยไม่ได้ว่าฉันดีพอไหม
‪ฉันว่าฉันดีไม่พอสำหรับใคร
‪เธอมองไม่เห็นฉันด้วยซ้ำ
‪เขาดีกว่าฉันเป็นไหนๆ
‪เลิกพูดบ้าๆ สักทีเถอะ
‪ไม่มีทางที่เธอจะดีไม่พอ
‪เธอคิดจริงเหรอว่าฉันดีพอ
‪ถ้านายมีปัญหากับการเชื่อ
‪พระเจ้าสร้างนายมาอย่างที่นายควรจะเป็น
‪ดีพอ ยิ่งกว่าดีพอ
‪- สถานการณ์เป็นอย่างนี้นะ ‪- ว่ามา
‪ค่ายแบ่งออกเป็นสามทีม ‪ฉันอยู่ทีมเวอร์เด แม็กซิมัส
‪- จอร์จี้บอยกับเด็กใหม่ ‪- ดูดีนะ สจ๊วต
‪- ว่าไงนะ เรียกฉันว่าสจ๊วตเหรอ ‪- เขาหันกลับมาแล้ว
‪นายทำแบบนั้นทำไม
‪นี่ พวก ฉันฌอน ฉันชื่อฌอน
‪- ฉันก็พูดว่าฌอนนี่ ‪- ฉันก็ได้ยินว่าฌอน
‪- ใช่ไหม ‪- ช่างเหอะ
‪จอร์จี้ ปีนี้เราจะถล่มนายให้เละเลย
‪เพราะอะไร เราไม่ได้แพ้มานานแค่ไหนแล้วนะ
‪เออใช่ จริงด้วย
‪ไม่เคยเลย
‪- โห นานนะนั่น ‪- หูดีจัง
‪นายอาจจะเป็นหนึ่งในสาวกของฉันได้นะ วิล
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪ถ้านายมีสาวก แล้วมันไม่ทำให้นายเป็น…
‪- ผู้ชนะ! ใช่แล้ว! ‪- โอเค เข้าใจแล้ว
‪สรุปว่านายคือทีมอะพอสเซิลส์นี่เอง เข้าใจแล้ว
‪แว็บหนึ่งฉันคิดว่านายอาจจะผยองมากไปหน่อยนะ
‪เรื่องของเรื่องคือฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะกล้าพอ
‪ที่จะถอดเสื้อยืดพวกนั้นในที่สาธารณะรึเปล่า ‪คงต้องขอบาย
‪น่าเสียดายนะ เพราะฉันขายเสื้อยืดพวกนี้
‪เพื่อหาเงินให้กับสิ่งที่สำคัญกับฉันมาก
‪- ฉันว่าบนนั้นคือเขานะ ‪- บนนาร์วาลตัวนั้น
‪แต่ยังไงนายก็เลือกทีมเองไม่ได้อยู่ดี
‪มาดูกันว่าที่พิธีคัดเลือกคืนนี้จะเป็นไง
‪รอไม่ไหวแล้ว
‪เยี่ยม เจ๋งเลย เจอกันคืนนี้นะ
‪- เจอกันคืนนี้ ‪- เจอแน่
‪- อะพอสเซิลส์ไปละ ‪- เจอกัน
‪เยี่ยม!
‪- โอเค ไปกันเถอะ ‪- วิล
‪พิธีคัดเลือกคืออะไรแล้วนะ
‪คืนนี้เรามารวมตัวกันที่นี่ บนพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
‪ใต้ดวงจันทร์และดวงดาวอันยิ่งใหญ่ ‪เพื่อเป็นเกียรติแก่ประเพณีเก่าแก่
‪ขอต้อนรับสู่พิธีคัดเลือก
‪เด็กใหม่ ลุกขึ้น!
‪ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
‪นายจะเป็นส่วนหนึ่งของเผ่า ‪และเผ่าของนายจะเป็นส่วนหนึ่งของนาย
‪และนาย
‪จะเป็นส่วนหนึ่งของเราตลอดไป
‪ก้าวออกมา
‪คริมสัน แองเจิ้ลส์!
‪เอซัวร์ อะพอสเซิลส์!
‪คริมสัน แองเจิ้ลส์!
‪ยินดีที่ได้รู้จัก วิล
‪เหมือนกันครับ
‪เอาละ
‪เวอร์เด แม็กซิมัส!
‪ฉันใช้เส้นนิดหน่อย เจ๋งไหมล่ะ ‪นายเป็นพวกเราแล้วนะ
‪เอซัวร์ อะพอสเซิลส์!
‪เราคืออะพอสเซิลส์และเราจะชนะ
‪เราชนะนายปีที่แล้วและเราจะชนะนายอีกครั้ง
‪เราคืออะพอสเซิลส์และเราจะชนะ
‪เราชนะนายปีที่แล้วและเราจะชนะนายอีกครั้ง
‪ไม่!
‪สัปดาห์นี้เราจะสนุกกันมาก
‪เราไม่หยาบคาย เราไม่ใจร้าย
‪เราแค่เป็นสายเปย์ เราคือเครื่องจักรสีเขียว
‪เราไม่ได้หยาบคาย เราไม่ได้ใจร้าย
‪เราแค่เป็นสายเปย์ เราคือเครื่องจักรสีเขียว
‪แกร่งยิ่งกว่าเหล็ก ร้อนยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ‪สีแดงจะไม่หยุด จนกว่างานเราจะเสร็จ
‪โอเค!
‪เห่ยมาก!
‪เชื่อว่าเธอโอเค เธอน่ารักแน่ๆ
‪เชื่อว่าเธอโอเคและน่ารักแน่ๆ
‪แต่มีข่าวร้าย เราเก๋าเกินจะแพ้
‪- ฝันไปเถอะ! ‪- แต่มีข่าวร้าย เราเก๋าเกินจะแพ้
‪สุดยอด!
‪เป็นสัปดาห์ที่เจ๋งสุดเลยใช่ไหมล่ะ
‪มันจะเจ๋งสุดแน่
‪ชอบสไตล์เราไหม ชอบวิธีที่เราโยกไหม
‪สีเขียวเป็นทีมที่หยุดไม่ได้
‪เอาละ ลุยโลด!
‪สีแดงจะปราบเธอ สีแดงจะแซงหน้า
‪สีแดงจะชนะ พระเจ้ารักเรามากกว่า
‪ใช่แล้ว พระเจ้ารักเราเท่ากันนะ
‪เริ่มเกมกันเลย!
‪(เกมสงคราม)
‪อรุณสวัสดิ์ ชาวค่าย วันนี้เป็นวันที่อากาศสดใส
‪ทุกคนจงตื่น ทุกคนจงลุกขึ้นมา
‪ได้เวลาปาร์ตี้กันแล้วจ้า
‪อย่างที่รู้กันว่าใกล้จะถึง ‪อีกหนึ่งปีของเกมแห่งนักรบแล้ว
‪อะพอสเซิลส์จะยังเป็นจ่าฝูงต่อไปหรือไม่
‪หรือทีมอื่นจะผงาดขึ้นจากเถ้าธุลี ‪และยึดบัลลังก์ของพวกเขา
‪อรุณสวัสดิ์ ชาวค่าย วันนี้เป็นวันที่อากาศสดใส
‪ทุกคนจงตื่น ทุกคนจงลุกขึ้นมา ‪ได้เวลาปาร์ตี้กันแล้วจ้า
‪ช่วยหยุดสักทีเถอะ
‪- หวัดดี วิลตอบด้วย ‪- ไปให้พ้น
‪วันนี้เราจะได้คว้าชัยชนะกันนะ
‪ได้แสดงให้ฌอนและมินิ-มีของเขา ‪เห็นว่าเจไดจัดการยังไงซะที
‪- ต้องปังมากแน่ๆ ‪- ไม่ มันจะไม่ปังหรอก
‪ฉันอยู่ห่างจากความเจริญ 27 กิโลเมตร ‪และรายล้อมด้วยตัวประหลาดของพระเยซู
‪โห ฉันรู้สึกว่าฉันควรจะโกรธแต่ฉันรู้สึกประทับใจ
‪ในทักษะด้านภูมิศาสตร์ของนายจริงๆ ‪นายเพิ่งรู้เรื่องนั้นเหรอ
‪กฎข้อที่หนึ่ง ต้องมีแผนทางออกเสมอ
‪- นั่นคือกฎข้อที่หนึ่งเหรอ ‪- ใช่
‪ปัญหาคือคราวนี้ถนนทุกสายมุ่งไปที่จูวี่
‪ใช่ แต่คราวนี้นายมีจอร์จ
‪เขาไม่ยอมปล่อยนายไปหรอก ‪นายต้องอยู่แสดงความสามารถ
‪นายคือสิ่งที่ฉันต้องการ ‪เพื่อทำให้การแสดงจี๊ดจ๊าดขั้นสุด
‪- และมันจะปังแน่นอน ‪- เลิกพูดแบบนั้นซะทีเถอะ
‪ก็มันจริงนี่นา ‪ฉันจะเลิกพูดถ้านายเลิกบ่นว่า "ฮือๆ
‪ฉันอยากอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่ ‪เพราะฉันเครียดและเจ๋งมาก"
‪มันดูไม่ดี แม้แต่ฉันยังรู้เลย
‪ฟังนะ สัปดาห์นี้นายมีโอกาสที่จะทำอะไรเจ๋งๆ
‪ช่วยให้ฉันชนะเป็นครั้งแรกในชีวิตเถอะ ‪และของแถมก็คือได้อยู่ใกล้เอเวอรี่ไง
‪ใครจะรู้ นายอาจจะสนุกก็ได้
‪โดยบังเอิญอะไรงี้
‪เพราะฉะนั้นเลิกบ่นได้แล้ว
‪ฮึบเข้าไว้
‪และช่วยฉันเล่นงานอะพอสเซิลส์ที
‪- เป็นการพูดให้กำลังใจที่เจ๋งมาก จอร์จ ‪- ขอบใจ
‪ซ้อมมารึเปล่าเนี่ย
‪ใช่ แล้วที่ร้องเพลงมันเว่อร์ไปไหม ‪ฉันตัดสินใจไม่ถูก
‪- ไม่ อันนั้นแหละที่โดนใจ ‪- ที่ร้องเพลงน่ะเหรอ
‪เจ๋ง
‪อยากดื่มโอวัลติน กินแอปเปิลแจ็คส์ไหม
‪- ไม่เป็นไร ฉันมีทวิซเลอร์ส ‪- ดี
‪เอาไอ้นี่มาเพิ่มทำไมเนี่ย
‪ก็ฉันชอบ มันคือค่าย
‪- มันน่าขยะแขยงต่างหาก ‪- นายควรกินขนมปังนะ
‪เอาละ!
‪ห้านาที!
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- นายจะไม่ชอบแน่
‪เอาละ ประชาชนได้พูดแล้ว
‪- วิล ฮอว์กินส์! ‪- นั่นไง
‪- ได้เวลาสร้างชื่อในห้านาทีของนายแล้ว ‪- ห้านาทีคืออะไร
‪ห้านาที!
‪- ขึ้นไปบนนั้นเลย ‪- โอเค ได้
‪- ขอเสียงให้เด็กใหม่หน่อย! ‪- อวยพรให้ฉันที
‪ฉันเชื่อในตัวนาย!
‪ชื่อของเขาคือวิลเลียม ฮอว์กินส์
‪เกมนี้คือเกมสร้างชื่อในห้านาที
‪และสิ่งสำคัญของเกมนี้ก็คือ ‪การค้นหาว่าเด็กใหม่ผู้ลึกลับคือใคร
‪ลึกลับเหรอ
‪โอเค เอาละ
‪จัดมาเลย
‪ชอบสีอะไร
‪สีเขียวแน่นอน
‪- อาชีพอะไร ‪- วัยรุ่น
‪- หนังเรื่องโปรดล่ะ ‪- แวมไพร์ ทไวไลท์
‪เล่นกีฬาเก่งรึเปล่า
‪ถ้าเจ๋งแปลว่าเก่ง ก็ใช่แหละ
‪- คนดังที่ชอบล่ะ ‪- เบลล่า สวอน
‪คนที่ชอบจริงๆ ล่ะ
‪ก็ยังตอบว่าเบลล่าอยู่ดี
‪- เรื่องที่เสียใจที่สุดล่ะ ‪- การนั่งตรงนี้
‪ชอบไบเบิลเล่มไหนสุด
‪รู้ไหม ฉันเลือกไม่ได้เลย
‪ฉันเข้าใจสุดๆ
‪ใครคือฮีโร่ของนาย
‪พ่อฉัน
‪คนที่นายชื่นชอบที่สุดล่ะ
‪แม่ฉัน
‪โอเค เอาละ!
‪ขอเสียงปรบมือให้เด็กใหม่หน่อย
‪เอาละ ใครต่อ
‪เอาเป็นจอร์จี้บอยไหม ‪ฉันเชื่อในตัวนายนะ น้องชาย
‪- ไม่รู้สิ! ‪- ทำไมล่ะ
‪จอร์จ!
‪ก็ได้
‪เอาละ โอเค
‪- ด้วยความยินดี พวก ‪- วิล
‪ขอบใจมาก
‪- ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น สาบานได้ว่าผมไม่ได้ทำ ‪- ใจเย็นน่า
‪แต่ฉันไม่เชื่อเลยสักนิดว่านายชอบทไวไลท์ ‪นายดูไม่ใช่คนแบบนั้น
‪- อย่าตัดสินคนจากภายนอกสิครับ ‪- ไม่เคยอยู่แล้ว
‪แค่อยากบอกว่าฉันดีใจที่นายมาที่นี่ วิล
‪แค่นั้นเอง ฉันเลยเรียกนายออกมาตรงนี้ ‪ดีใจที่นายมาที่นี่
‪ขอบคุณครับ ว่าแต่ทำไมถึงชื่อนั้นครับ อะวีจะเวย์
‪ไม่ใช่ มันอ่านว่าอะวีกะเวย์
‪เหมือนการที่พวกนายกำลังเอาเวลาเจ็ดวัน ‪ของชีวิตมาอยู่กับเราน่ะ
‪อ๋อ ครับ มีเหตุผลขึ้น
‪และของแถมคือ บางครั้งก็มีคนค้นพบว่า ‪พวกเขาอยู่ห่างจากประสบการณ์
‪ที่เปลี่ยนทุกอย่างให้พวกเขาแค่เจ็ดวันเอง ‪นั่นคือส่วนที่ฉันชอบที่สุด
‪ผมกำลังคิดว่าคุณเป็นคนตลก ‪ที่ชอบเบรฟฮาร์ทมากไปหน่อยนะครับ
‪นายพูดถูก ฉันเป็นคนตลกและชอบเบรฟฮาร์ทมาก
‪- แต่อย่าตัดสินคนจากภายนอก ‪- อันนี้ได้
‪เรื่องสุดท้ายนะ วิล ‪อย่าเอาค่ายฉันไปโพสต์ในเครกส์ลิสต์
‪- ไม่หรอกครับ ‪- โอเค ขอบใจ ได้เวลาแล้วละ
‪เวลาอะไรครับ
‪เกมแห่งนักรบ ที่รัก!
‪- เกมแห่งนักรบ! ‪- ไดยินแล้ว
‪แม่เจ้า นั่นวิล ฮอว์กินส์ เด็กใหม่ใช่ไหมเนี่ย
‪ขอบใจมากนะ เมื่อกี้ตั้งมาตรฐานไว้สูงเชียวนะ
‪- ฉันเชื่อว่านายทำได้ดีแน่ ‪- ถ้าเจ๋งแปลว่าเก่ง ก็ใช่แหละ
‪ให้ตายสิ ตอนนี้ทุกคนพูดถึงนาย ‪และฌอนไม่ถูกใจสิ่งนี้
‪- วิล ‪- น่าเศร้า
‪- เมื่อกี้น่าทึ่งมากเลย ‪- ขอบใจ
‪ใช่ๆ แต่ใครก็ตอบคำถามได้ทั้งนั้น ‪สิ่งสำคัญคือการยอมรับความจริงมากกว่า
‪เกมแห่งนักรบจ้ะ ที่รัก!
‪ตามนั้นเลย
‪ใช่แล้ว
‪- ปีนี้เธอจะชนะเบาะเด้งแน่นอน ‪- ใช่ เพราะฉันชอบเบาะเด้งมาก
‪- สาวๆ ชอบเบาะเด้ง ‪- ฉันชอบเบาะเด้งมาก
‪- ฉันถึงเล่นไง ฌอน ‪- ฉันก็ชอบเบาะเด้งเหมือนกันนะ
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪- นายชอบเบาะเด้งเหรอ นึกว่านาย… ‪- แหมจอร์จ นายก็รู้จักฉัน ฉันชอบมาก
‪- เยี่ยม ‪- เพื่อนๆ เรียกฉันว่า "จอมเด้ง"
‪- เจ๋งเลย ‪- จริงดิ ทำให้เพื่อนเลิกเรียกแบบนั้นไม่ได้เหรอ
‪ฉันพยายามแล้ว ‪แต่ดูเหมือนพวกเขาจะทึ่งกับฝีมือฉันมากน่ะ
‪แหงละ
‪นี่ ไม่ต้องรู้สึกแย่หรอกนะ
‪เพราะตอนที่ฉันเอาชนะนาย ‪ฉันจะไม่ดูถูกนายเลย
‪โอเค
‪นายจอมเด้ง
‪เรียกฉันว่าวิลก็ได้
‪ไปละ จอร์จ
‪ไม่ยักรู้ว่านายเล่นเบาะเด้ง ‪ถ้าไปตอนนี้ เราจะได้ซ้อมโดดกัน
‪ก่อนที่คนอื่นจะไปถึงที่นั่น ‪อยากซ้อมไหม ไปกันเถอะ
‪เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน โดดเหรอ ‪ไม่เห็นบอกเลยว่าต้องโดดด้วย
‪จอร์จ!
‪ได้เวลาบินแล้ว
‪ช่วยจัดหนักเป็นพิเศษให้ฉันตอนโดดหน่อยได้ไหม
‪ยิ่งฉันโดดไกล เรายิ่งได้คะแนนมาก
‪เฮ้ย
‪เพื่อน มันสูงมากนะ
‪ใช่ ก็มันคือเบาะเด้ง เดี๋ยวนะ หรือนายไม่เคย…
‪ไม่เคย
‪เออ เจ๋ง เอาละ นายจอมเด้ง ‪วันนี้ต้องเคยแล้วละ
‪ฝนที่เฝ้ารอมานาน ‪ตกลงมาอย่างหนัก บนพื้นที่กระหาย
‪และดั้นด้นไปยังที่ที่พบแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวได้
‪เช่นเดียวกับฝน ฉันอยู่ที่นี่ ที่ที่แม่น้ำไหลไป
‪หัวใจฉันเต้นแรง เท้าฉันอ่อนแรง ‪เมื่อฉันเดินไปที่ริมผา
‪ฉันรู้ว่าไม่มีทางหันหลังกลับ ‪เมื่อเท้าฉันพ้นเชิงผาตรงหน้า
‪และในความเร่งรีบ ฉันได้ยินเสียง
‪บอกว่าถึงเวลา ‪ที่ต้องก้าวกระโดดด้วยความศรัทธา
‪งั้นก็ลุยเลย ฉันจะดิ่งลงไป‪ ‪ให้ลึกลงไป
‪ยากเกินมือฉัน ฉันอยากติดอยู่ใน ‪ความเร่งรีบนั้น หายไปกับสายน้ำ
‪ยากเกินมือฉัน ฉันอยากจะไป ‪แม่น้ำลึกล้ำ แม่น้ำกว้างใหญ่
‪น้ำมีชีวิต มันยังไหลไป
‪จะยอมจมไม่ได้ ฉันจะดิ่งลงไป
‪มีพลังเหนือธรรมชาติ ‪ในการไหลของแม่น้ำอันยิ่งใหญ่
‪มันทำให้คนตายฟื้นได้ ‪และเติมเต็มจิตวิญญาณที่ว่างเปล่าได้
‪และมอบหัวใจให้กับสิ่งเดียว ‪ที่มีคุณค่าและคุ้มที่จะตายเพื่อมัน
‪เราจะไม่มีวันรู้ถึงสุดยอดพลัง ‪ของพระคุณพระเจ้า
‪จนกว่าเราจะยอมให้เรา ‪ถูกพัดเข้าไปในความศักดิ์สิทธิ์นั้น
‪ถ้าเธอจับมือฉัน
‪เราจะหลับตานับหนึ่งถึงสาม ‪และก้าวกระโดดด้วยความศรัทธา
‪เร็วเข้า ลุยเลย! ฉันจะดิ่งลงไป ให้ลึกลงไป
‪ยากเกินมือฉัน ฉันอยากติดอยู่ใน ‪ความเร่งรีบนั้น หายไปกับสายน้ำ
‪ยากเกินมือฉัน ฉันอยากจะไป แม่น้ำลึกล้ำ
‪แม่น้ำกว้างใหญ่ น้ำมีชีวิต มันยังไหลไป ‪จะยอมจมไม่ได้ ฉันจะดิ่งลงไป
‪ไปกันเถอะ
‪ฉันจะดิ่งลงไป ให้ลึกลงไป
‪ให้ลึกลงไป
‪ความเร่งรีบนั้น หายไปกับสายน้ำ ‪ยากเกินมือฉัน ฉันอยากจะไป
‪แม่น้ำลึกล้ำ แม่น้ำกว้างใหญ่ ‪น้ำมีชีวิต มันยังไหลไป
‪จะยอมจมไม่ได้ ฉันจะดิ่งลงไป
‪ฉันจะดิ่งลงไป ให้ลึกลงไป ยากเกินมือฉัน
‪ฉันอยากติดอยู่ในความเร่งรีบนั้น ‪หายไปกับสายน้ำ
‪ยากเกินมือฉัน ฉันอยากจะไป ‪แม่น้ำลึกล้ำ แม่น้ำกว้างใหญ่
‪น้ำมีชีวิต มันยังไหลไป ‪จะยอมจมไม่ได้ ฉันจะดิ่งลงไป
‪ฉันจะดิ่งลงไป ให้ลึกลงไป ยากเกินมือฉัน
‪ฉันอยากติดอยู่ในความเร่งรีบนั้น ‪หายไปกับสายน้ำ ยากเกินมือฉัน ฉันอยากจะไป
‪แม่น้ำลึกล้ำ แม่น้ำกว้างใหญ่
‪น้ำมีชีวิต มันยังไหลไป ‪จะยอมจมไม่ได้ ฉันจะดิ่งลงไป
‪เตรียมตัวให้พร้อม เหล่านักรบ ‪ต่อไปเป็นการแข่งดอดจ์บอล
‪สู้เขา เพรสลีย์!
‪เฮ้ย! ไม่เจ๋งเลยนะ
‪โทษที ไม่ทันเห็นนาย
‪เราทำได้!
‪ไม่เป็นไร เธอไม่เป็นไร
‪ไง ทำได้ดีนะ
‪มุ่งมั่นเข้าไว้!
‪เพรสลีย์!
‪ไม่!
‪โห!
‪น่าสงสารจัง
‪- ลองนี่สิ ‪- ขอบคุณมากค่ะ
‪เย็นเจี๊ยบเลย
‪- ถ้าอยากได้อะไรอีกก็บอกนะ ‪- คุณคือนางฟ้า
‪ขอบคุณนะคะ
‪เธออยู่ตรงนั้น ไปดูเธอสิ
‪- เร็วเข้า นายทำได้ ‪- ไม่
‪จอร์จ
‪มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกรู้ไหม โทษที
‪ถุงถั่วอยู่บนหน้าฉันนะ เอเวอรี่
‪ใช่ แต่ผมเธอ ‪บอกเลยว่ามันไม่เคยดูดีขนาดนี้
‪จริงเหรอ
‪ไม่จริง มันชี้ฟูมาก และมันแบนนิดหน่อย
‪- จอร์จ จะทำอะไรน่ะ ‪- ฉันออกไปข้างนอกนั่นไม่ได้ ลืมมันซะเถอะ
‪หยุดเดินเถอะ ขอร้องล่ะ
‪หยุด!
‪นายไม่เข้าใจหรอก ‪ฉันจะไม่มีวันเป็นผู้ชายที่จีบผู้หญิงติด
‪ฉันคือไอ้ขี้ป๊อด จะพูดอะไรได้ล่ะ
‪อะไรเนี่ย นายออกจะเจ๋งนะ จอร์จ
‪- เจ๋งสุดเลยด้วย ‪- ฉันมันห่วยแตก
‪นายต้องออกไปพิชิตใจเธอซะ ‪นี่คือโอกาสของนายนะ
‪- เหมือนหนังของเจฟฟ์ ฮิวส์ไง ‪- จอห์น ฮิวส์ต่างหาก
‪- ใช่ จอห์น ฮิวส์ ‪- ใช่แล้ว! นายต้องทำแบบจอห์น ฮิวส์ให้ฉัน
‪อะไรนะ
‪ทำแบบจอห์น ฮิวส์ให้ฉัน ‪ฉากตัดรวมภาพแปลงโฉมน่ะ
‪เราไปห้างกัน นายหาแจ็กเก็ตหนัง ‪กางเกงยีนส์ที่มีรอยขาดให้ฉัน
‪เฉดสีแจ่มๆ มันได้ผลทุกครั้ง
‪เถอะน่า ทำเถอะ
‪ก็ได้ จะลองดูว่าทำอะไรได้บ้าง
‪ไปคว้าสาวมาได้แล้ว
‪เป็นฉากตัดรวมภาพที่เร็วมาก
‪ที่รักจ๋าที่รัก ฉันชอบเหลือเกินความคิดที่ว่า
‪ต้องรักเธอด้วยความภักดีหวานซึ้งสุดใจ
‪ที่รักจ๋าที่รัก ความรักอ่อนโยนของฉันจะไหลมา
‪จากท้องฟ้าสีครามไปสู่ทะเลที่ลึกเกินบรรยาย
‪หยุดสักแป๊บหนึ่งนะ
‪ที่รัก ฉันดีใจที่เธอเป็นของฉัน
‪เธอเป็นของฉัน
‪ที่รักจ๋าที่รัก ดวงดาวส่องแสงเพื่อเธอ
‪และฉันมั่นใจว่ามันก็เหมือนฉันที่รักเธอ
‪ที่รักจ๋าที่รัก ไปเดินผ่านป่าดูสิเออ
‪นกบนฟ้ากำลังร้องประสานเสียงให้เธอ ‪หยุดสักแป๊บหนึ่งนะ
‪ที่รัก ฉันดีใจที่เธอเป็นของฉัน
‪ตั้งแต่วันที่เธอทำให้หัวใจฉันเคลื่อนไหว
‪ที่รัก ฉันรู้เลยว่าไม่มีทางลืมเธอได้
‪ไม่มีทาง
‪อรุณสวัสดิ์ ชาวค่าย วันนี้เป็นวันที่อากาศสดใส
‪ทุกคนจงตื่น ทุกคนจงลุกขึ้นมา ‪ได้เวลาปาร์ตี้กันแล้วจ้า
‪กีฬาทางน้ำช่วงบ่ายถูกเลื่อนออกไป ‪เพราะว่า… แต่เรากำลังทำความสะอาดอยู่
‪อีกเรื่อง ชิลีสุดแซ่บของเชฟลิซ่าจะถูกถอดออก ‪จากเมนูอาหารกลางวันตลอดสัปดาห์ที่เหลือ
‪ฉันใช้เวลา…
‪เจ็บปวดนานเหลือเกิน
‪การโกหกเกิดขึ้นเป็นธรรมชาติเหลือเกิน
‪เพราะจัง
‪โทษที ฉันแค่เดินอยู่เฉยๆ
‪- ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ… ‪- ไม่ ไม่เป็นไร
‪ฉันคิดว่าจะขึ้นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นบนนี้น่ะ
‪และบอกตรงๆ ว่าจอร์จลั้นลามากไปหน่อย ‪สำหรับฉันในตอนเช้า
‪นั่นสิ
‪นายแต่งเพลงเมื่อกี้เหรอ
‪ก็แค่อะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำอยู่น่ะ
‪เขาคือนายจอมเด้งและเขาเล่นกีตาร์ด้วย
‪น่าทึ่งนะเนี่ย
‪ฉันมาแต่งเพลงพระอาทิตย์ขึ้นจอมหงุดหงิดบนนี้
‪แล้วเธอล่ะ
‪มันค่อนข้างเป็นเรื่องส่วนตัวนะ ‪แต่นายจะไปด้วยก็ได้ถ้าอยากไป
‪จะพลาดกิจกรรมที่ลึกลับได้ไง
‪ไปกันเลย
‪ทางนี้
‪จะพาฉันไปที่ซ่อนลับเหรอ
‪ประมาณนั้นแหละ
‪- ฉันควรกลัวไหม ‪- ไม่ต้อง!
‪โอเค แค่ลองถามดูน่ะ
‪รู้ไหมว่าฉันเป็นคนสำคัญในค่ายนะ
‪ถ้าฉันหายไป คนจะมาตามหาแน่นอน
‪โอเค
‪จริงเหรอ
‪ว้าว
‪เจ๋งใช่ไหมล่ะ
‪ฉันมาที่นี่ทุกปี
‪มันเกือบจะเป็นที่ที่ฉันชอบมากที่สุด ‪บนโลกใบนี้เลยละ
‪ก็พอเข้าใจว่าทำไม
‪ตอนฉันเด็กๆ…
‪แม่ฉันไม่สบาย
‪พ่อกับฉันก็เลยอยากสร้างสถานที่
‪ที่วิเศษสำหรับแม่เวลาที่แม่ไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาล
‪เราเลยจัดมุมนี้ขึ้นมา
‪สิ่งที่แม่ฉันชอบที่สุดคือผีเสื้อ ตอนนี้ก็มีอยู่นิดหน่อย
‪แต่ถ้านายกลับมาตอนฤดูใบไม้ผลิ ‪บอกเลยว่านายต้องไม่เชื่อแน่
‪นี่ก็เกือบ 11 ปีแล้ว
‪แต่แม่ก็ยังอยู่ที่นี่
‪ไม่เจ็บเหรอ
‪การมาที่นี่น่ะ
‪เจ็บสิ
‪แน่นอนว่าฉันคิดถึงแม่ทุกวัน แต่…
‪ฉันรู้ว่ามันก็แค่ชั่วคราว
‪- เธอจะได้เจอแม่อีกเหรอ ‪- ร้อยเปอร์เซ็นต์
‪ร้อยเปอร์เซ็นต์เหรอ ว้าว
‪ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดหรอกนะ แต่…
‪ฉันแค่เลือกที่จะเชื่อน่ะ มันคือศรัทธา ใช่ไหมล่ะ
‪แล้วนายล่ะ
‪อะไรเหรอ
‪อ๋อ ใช่ ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันแค่ทดสอบเธอดูน่ะ
‪อ้อ
‪แล้วฉันทำได้ดีแค่ไหน
‪เจ๋งเลย แน่นอน
‪เธอเป็นคนสมบูรณ์แบบมากใช่ไหมเนี่ย
‪ไม่หรอก
‪ไม่ใช่เลย
‪- ไม่เป็นไร เธอยอมรับก็ได้ ‪- ไม่ได้หรอก เพราะฉันไม่ได้สมบูรณ์แบบ
‪บอกตามตรงนะ และฉันรู้ว่า ‪นายไม่ได้คิดไปในทางไม่ดีหรืออะไร ก็แค่ฉัน…
‪ฉันเกลียดคำนั้น
‪ความสมบูรณ์แบบน่ะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก
‪มันเหมือนกับว่าฉันกำลังทำสิ่งนี้ ‪ที่ฉันรู้ว่าไม่ควรทำแต่
‪ฉันกำลังพยายามเป็นสิ่งที่ทุกคนคาดหวังให้ฉันเป็น
‪และมันเหนื่อยมาก
‪ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
‪ฉันรู้
‪ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว
‪ลมเคลื่อนไหวไป แต่ฉันยืนนิ่งเฉย
‪ชีวิตของหน้ากระดาษ รอให้เติมเต็มเหมือนเคย
‪หัวใจที่มีความหวัง หัวที่เต็มไปด้วยความฝัน
‪แต่การเปลี่ยนแปลงนี้ ยากกว่าที่เห็นมากเลย
‪รู้สึกเหมือนฉันกำลังหาเหตุผลอยู่
‪ท่องราตรีเพื่อหาที่ของฉันในโลกนี้
‪ที่ของฉันในโลกนี้
‪ไม่ค่อยมีอะไรให้พึ่งพา
‪ฉันต้องการแสงของเธอ ‪เพื่อช่วยฉันหาที่ของฉันในโลกนี้
‪ที่ของฉันในโลกนี้
‪ถ้ามีคนนับล้านคุกเข่าอยู่ไม่ไกล
‪ท่ามกลางคนมากมายนั้น เธอจะยังได้ยินฉันไหม
‪ได้ยินฉันถามว่าฉันควรอยู่ที่ไหน
‪มีจินตนาการใดที่ฉันเรียกว่าเป็นของฉันได้ไหม
‪บอกฉันที
‪ฉันกำลังหาเหตุผลอยู่
‪ท่องราตรีเพื่อหาที่ของฉันในโลกนี้
‪ที่ของฉันในโลกนี้
‪ไม่ค่อยมีอะไรให้พึ่งพา ฉันต้องการแสงของเธอ
‪เพื่อช่วยฉันหาที่ของฉันในโลกนี้
‪ที่ของฉันในโลกนี้
‪มองหาเหตุผลอยู่
‪ท่องราตรีเพื่อหาที่ของฉันในโลกนี้
‪ที่ของฉันในโลกนี้
‪ไม่ค่อยมีอะไรให้พึ่งพา
‪ฉันต้องการแสงของเธอ ‪เพื่อช่วยฉันหาที่ของฉันในโลกนี้
‪ที่ของฉันในโลกนี้
‪เห็นไหม
‪ฉันพูดถูก
‪เธอสมบูรณ์แบบ
‪ว่าแต่ นายพักอยู่ที่ไหนนะ หมายถึงหลังฤดูร้อนน่ะ
‪ฉันอยู่ที่นิวยอร์กกับพี่ชาย
‪เราสนิทกันมาก ฉันโชคดีมากที่มีเขา
‪ไหนบอกว่านายอยู่ที่ฟิลาเดลเฟียไง
‪โอ๊ะโอ นายมีปัญหาแล้วละ
‪หมายความว่าไง
‪ฉันชอบกลิ่นเพนต์บอลในตอนเช้าจริงๆ!
‪- พ่อเธอชอบเกมนี้มากนะเนี่ย ‪- ใช่ สมกับที่เป็นพ่อลูกกันเลย
‪ใครทำแต้มได้ก่อนชนะ! ทีมที่รอดจะชนะวันนี้ไป!
‪โอเค เดวิด รู้ใช่ไหมว่าพวกเขาเป็นเด็ก
‪- รู้สิ ‪- โอเค
‪ชาร์ลี ห้ามเล็งหัวอีกนะ
‪และจำเอาไว้ ระวังที่หกนาฬิกาให้ดี
‪ไม่ใช่เลขอาถรรพ์ 666 นะ
‪ไม่ หกนาฬิกาหมายถึงข้างหลัง ‪เพราะถ้าบอกว่าเที่ยงตรงก็คือ…
‪หวังว่านายจะยิงปืนนั่นเป็นนะ
‪- ไม่ใช่ปีศาจ! ‪- ไม่ นี่ไม่ใช่ศัพท์ในพระคัมภีร์เลย
‪โอเค เข้าใจแล้ว
‪ไปได้!
‪- ไปได้! ‪- พระเจ้ารักพวกเธอ!
‪ไปได้!
‪ลุย! ฆ่าพวกมันให้หมด!
‪- ชาร์ลีกระตือรือร้นมากนะ ‪- ใช่ เราต้องโทรหาพ่อแม่เขา
‪เอาละ อะพอสเซิลส์ ฟังนะ ได้เวลาลุยแล้ว
‪ก็แค่ออกไปและสู้เต็มที่ ฉันเชื่อในตัวพวกเธอนะ
‪ปีนี้เป็นปีของเรา เพราะเรามีบางอย่าง ‪ที่พวกเขาไม่มี เรามีวิล
‪ฉันอยากให้เล่นงานเด็กใหม่ก่อน เข้าใจไหม
‪คุณว่าพวกเขารู้ไหมว่าวันสิ้นโลกคืออะไร
‪ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันสิ้นโลกคืออะไร เดวิด
‪- เอาละ เราคืออะไร ‪- แดงเดือด!
‪โทษนะ ไม่ได้ยินเลย เราคืออะไร
‪เวอร์เด แม็กซิมัส!
‪เราจะทำอะไรกัน
‪- ทำลาย ‪- ใช่
‪เอามือมา
‪ใส่หน้ากาก
‪นับสามนะ
‪- หลังจากสาม ‪- หลังจากสามใช่ ขอบใจ
‪เครื่องจักรสีเขียวนะ หนึ่ง สอง สาม
‪เครื่องจักรสีเขียว! ลุยโลด!
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอนอนที่ไหน เรียกที่ใดว่าบ้าน
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอกินที่ไหน คุยโทรศัพท์ที่ใดบ้าง
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอมีแม่ครัว พ่อบ้าน หรือแม่บ้านไหม
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอมีสนามหญ้าหรือเปลญวนในร่มไหม
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอมีที่หลบภัยหรือที่ซ่อนตัวหรือไม่
‪ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่กับเพื่อนที่บอกความลับได้ไหม
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอมีครอบครัว ‪และเจอแม่หรือพ่อหรือไม่
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกถึงความรักหรือเปล่า ‪แต่เชื่อว่าเธอก็อยากรู้สึกได้
‪ทำอะไรของนายน่ะ
‪ไปสิไปกับฉัน ไปบ้านพ่อฉันกัน
‪ฉันไม่กังวลด้วยซ้ำ
‪ไปสิไปกับฉัน ไปบ้านพ่อฉันกัน
‪มันเป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องมากมาย
‪มีโต๊ะตัวใหญ่ที่มีอาหารมากมาย
‪มีสนามขนาดใหญ่ที่เราเล่นฟุตบอลได้
‪บ้านหลังใหญ่ คือบ้านพ่อฉันเอง
‪- ฉันว่างอยู่! ‪- ไม่ว่างแล้ว!
‪ใครก็ได้เรียกสวรรค์ที เทวดาพวกนี้มีปีก!
‪ฉันรู้แค่มันเป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องให้ทุกคนอาศัย
‪ฉันรู้แค่ว่ามีที่ดินมากมายให้เราวิ่งเล่นได้
‪ฉันรู้แค่ว่าเธอต้องการความรักและฉันมีครอบครัว
‪ฉันรู้แค่ว่าเธออยู่ตัวคนเดียว ‪งั้นก็ไปกับฉันดีกว่าไหม
‪ไปสิไปกับฉัน ไปบ้านพ่อฉันกัน
‪มันเป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องมากมาย
‪มีโต๊ะตัวใหญ่ที่มีอาหารมากมาย
‪มีสนามขนาดใหญ่ที่เราเล่นฟุตบอลได้
‪บ้านหลังใหญ่ คือบ้านพ่อฉันเอง
‪ต้องเจ็บจี๊ดแน่ๆ
‪คะแนนกำลังเพิ่มขึ้น ‪และดูไม่ดีเลยสำหรับอะพอสเซิลส์
‪ทำอะไรน่ะ ลุกขึ้นสิ
‪จอร์จ!
‪นั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดและประหลาดที่สุด ‪ที่มีใครเคยทำเพื่อฉันเลย
‪- ด้วยความยินดี จอร์จี้ ไปกันเถอะ ‪- เพนต์บอลห่วยแตก
‪ใช่
‪ชาร์ลี!
‪ฉันจะตามล่าเธอด้วยความพิโรธของพระเจ้า!
‪- ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ ชาร์ลี! ‪- นี่ๆ!
‪- อะไร ‪- คุณรู้ใช่ไหมว่าพวกเขาเป็นเด็ก
‪ชาร์ลี!
‪นายเสร็จแน่ สาม
‪สอง
‪หนึ่ง!
‪- ทำไมไม่ยิงฉันล่ะ ‪- ทำไมไม่ยิงฉันล่ะ
‪เราถูกล้อมแล้ว ถ้าเราเติมกระสุน ‪แล้วยิงกันเอง ฌอนก็จะชนะ
‪โอเค นายมีข้อเสนออะไร
‪สงบศึกชั่วคราวไหม
‪โอเค
‪มาทำแบบเรื่องมิสเตอร์แอนด์มิสซิสสมิธกันดีกว่า
‪ใช่เลย!
‪คืออะไรนะ
‪อะไร ก็เหมือนหนังไง ‪เหมือนมิสเตอร์… ไม่รู้จักเหรอ
‪- ตามฉันมาแล้วกันนะ ‪- ได้ นี่ของเธอ
‪ไม่ วิล นั่นก็ของนายเหมือนกัน ‪นายต้องยิงทั้งสองกระบอก
‪- โอ้ ‪- โอเค
‪โอเค เห็นพวกอะพอสเซิลส์แล้ว
‪นับสามนะ หนึ่ง สอง สาม!
‪แบบนั้นมันผิดกฎสุดๆ เลยนะ
‪หยุด! ฉันแพ้แล้ว!
‪ทำแบบนี้ไม่ถูกนะ
‪บอกแล้วไง วิล ฉันชอบการแข่งขัน
‪ขอทางหน่อย หนุ่มๆ
‪จบแล้ว! คริมสัน แองเจิ้ลส์เป็นผู้ชนะ!
‪- ดูเหมือนวันนี้เราจะเป็นขี้แพ้ทั้งคู่นะ ‪- ไปให้พ้น
‪ใจหนึ่งฉันก็ภูมิใจ อีกใจฉันก็เป็นกลาง
‪เป็นการแข่งขันที่เร้าใจมาก
‪เวอร์เด แม็กซิมัสได้ที่สอง!
‪นั่นลูกฉันเอง ออกมาจากมดลูกฉันเลย
‪และที่สาม แพ้ไปไม่กี่แต้มเท่านั้น ‪เอซัวร์ อะพอสเซิลส์
‪ไม่นะ ไม่ๆ ต้องไม่เป็นแบบนี้สิ
‪ที่สาม!
‪ฉันภาวนา ฉันยอมหลั่งเลือด เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ฉันคืออะพอสเซิลส์ ฉันไปขั้วโลกเหนือ ‪และใช้เวลาสองเดือน
‪หนาวจนก้นแข็งเพื่อกลับมาที่นี่และเราแพ้
‪เราแพ้ให้กับคนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของจอร์จ
‪หมอนั่นเป็นใคร
‪สวัสดีครับ คุณก็อดซิลล่า ‪ในปากคุณดูเหมือนจะเป็นทวิซเลอร์สแสนอร่อยนะ
‪ขอบคุณมากครับ
‪ฉันจะเก็บทวิซเลอร์สนี้ไว้
‪เราคือเพื่อนที่แจมกัน
‪โอ้ ใช่ ด้วยคอร์ดซี ‪ไปคอร์ดเอไมเนอร์ กับคอร์ดจี
‪ค่ายอะวีกะเวย์
‪เราอยู่ที่ค่ายอะวีกะเวย์
‪โอเค นายชนะ
‪อะวีกะเวย์!
‪- เราห่วยแตก ‪- ทำไมเราทำไม่ได้ ทำไมเราห่วยขนาดนี้
‪อะวีกะเวย์!
‪- โอ้โฮ ฉันอายจริงๆ ‪- หมดแล้ว
‪ชีวิตดำเนินไปเร็วมาก ‪ถ้านายไม่หยุดมองดูรอบๆ บ้าง
‪นายอาจพลาดมันได้
‪- ดีเป็นบ้า ‪- พวก มันคลาสสิก
‪รู้อะไรไหม ค่ายนี้ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่
‪ยังมีดีกว่าที่นายเห็นอีกนะ
‪ฉันมีเรื่องจะพูดแค่เรื่องเดียว
‪ฉันไม่ได้รู้จักพวกเธอทุกคน…
‪ไม่รู้จักดีพออย่างที่อย่างรู้จัก
‪แต่พระเจ้าทรงรู้จัก
‪พระองค์รู้ทุกอย่าง ‪เกี่ยวกับพวกเธอทุกคนที่นี่ในคืนนี้
‪ฉันไม่รู้อะไรมากหรอก แต่เรื่องนี้ฉันรู้
‪พระองค์เป็นแฟนตัวยง
‪ผมไม่รู้อะไรมากหรอก
‪แต่…
‪แต่เรื่องนี้ผมรู้
‪การเห็นจอร์จ เพื่อนผมทำท่าซูเปอร์แมนแบบนั้น ‪เพื่อจะช่วยคนบางคน
‪มันเป็นอะไรที่…
‪เป็นอะไรที่เจ๋งมาก พวก
‪เป็นอะไรที่เจ๋งมาก
‪- ขอบใจ ‪- ได้เลย
‪ฉันไม่รู้อะไรมากหรอก แต่เรื่องนี้ฉันรู้
‪นี่เป็นสัปดาห์สุดท้ายของฤดูร้อนที่ 24 ของเรา ‪ที่ค่ายอะวีกะเวย์แห่งนี้
‪อย่างที่ภรรยาของฉันเคยพูดว่า ‪พระเจ้ากำลังทำอะไรบางอย่าง
‪พระองค์กำลังทำอะไรบางอย่างที่ดี
‪พระองค์กำลังทำอะไรบางอย่างที่น่าทึ่ง
‪เรื่องนี้ฉันรู้
‪ฉันบอกเรื่องนี้กับตัวเองซ้ำๆ อยู่สองสามครั้ง
‪และ…
‪ถ้อยคำพวกนี้มีความหมายกับฉันมาก ‪ฉันเลยคิดว่าน่าจะแบ่งปันให้ทุกคนฟัง
‪"เพราะเรารู้แผนงานที่เรามีไว้สำหรับพวกเจ้า…
‪เป็นแผนงานเพื่อสวัสดิภาพ…
‪ไม่ใช่เพื่อทำร้ายเจ้า…
‪แผนการเพื่อจะให้ความหวัง…
‪และอนาคตแก่เจ้า"
‪ฉันไม่รู้อะไรมากหรอก
‪แต่เรื่องนี้ฉันรู้
‪พระเจ้าของเราเป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่ ‪ทรงครองราชย์จากสวรรค์เบื้องบน
‪ด้วยปัญญา พลัง และความรัก
‪พระเจ้าของเราเป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่
‪ทรงครองราชย์จากสวรรค์เบื้องบน
‪ด้วยปัญญา พลัง และความรัก ‪พระเจ้าของเราเป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่
‪ทรงครองราชย์จากสวรรค์เบื้องบน
‪ด้วยปัญญา พลัง และความรัก ‪พระเจ้าของเราเป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่
‪ทรงครองราชย์จากสวรรค์เบื้องบน
‪ด้วยปัญญา พลัง และความรัก ‪พระเจ้าของเราเป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่
‪ตื่นขึ้นมาขณะที่โลกกำลังหลับใหล
‪กลัวสิ่งที่อาจปรากฏในยามที่กำลังฝันไป
‪ไม่มีใคร ไม่มีใคร ไม่มีใครเห็นเธอ ‪ไม่มีใคร ไม่มีใครเชื่อเธอ
‪ทุกวันเธอพยายามเก็บเศษเสี้ยวทั้งหมดขึ้นมา
‪ความทรงจำทั้งหลายที่ไม่เคยจากเธอไปสักครา
‪ไม่มีใคร ไม่มีใคร ไม่มีใครเห็นเธอ ‪ไม่มีใคร ไม่มีใครเชื่อเธอ
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าคนพูดถึงเธอว่ายังไง
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามันทำร้ายเธอยังไง ‪มีไหมความรักแบบที่…
‪พระเจ้าของเรา…
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าคนพูดถึงเธอว่ายังไง
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามันทำร้ายเธอยังไง
‪มีไหมความรักแบบที่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าคนพูดถึงเธอว่ายังไง
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้จักตัวจริงของเธอ ‪มีไหมความรักแบบที่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้
‪พระเจ้าของเราเป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่ ‪ทรงครองราชย์จากสวรรค์เบื้องบน
‪ด้วยปัญญา พลัง และความรัก ‪พระเจ้าของเราเป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่
‪ฉันว่ามันเจ๋งมากเลยนะ ที่นายพูดถึงจอร์จน่ะ
‪ฉันว่าเพรสลีย์ก็ชอบเหมือนกัน ชอบมากเลยด้วย
‪นายรู้สึกยังไงบ้างกับเรื่องทั้งหมดนั่น ‪เพราะฉันรู้ว่ามันอาจทำให้นายรู้สึกอึดอัด
‪มันน่าทึ่งมาก
‪จริงเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪มันนานมากแล้วน่ะ
‪ที่ฉันไม่ได้รู้สึก…
‪ผูกพันกับอะไร
‪เหมือนฉันเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪เข้าใจสุดๆ เลยละ
‪- เอเวอรี่ ‪- วิล
‪- โทษที ‪- พูดก่อนเลย
‪นายช่วยรอแป๊บหนึ่งได้ไหม ฉันมีอะไรจะให้
‪- ได้สิ ได้ ‪- แค่แป๊บเดียวนะ
‪โทษที
‪เร็วเข้า บอกความจริงเธอไปซะ
‪ฉัน…
‪ฉันแค่อยากเอารูปนี้ให้นาย
‪นายไม่ต้องเก็บไว้ก็ได้ถ้ามันประหลาด
‪ไม่รู้สิ มันเป็นรูปที่ดีน่ะ
‪เอเวอรี่ ฉัน…
‪อะไรเหรอ
‪ขอบใจนะ
‪ไม่มีปัญหา
‪- เจอกันพรุ่งนี้นะ ‪- ใช่ เจอกันพรุ่งนี้
‪เจอกันพรุ่งนี้
‪ใช่
‪โอเค
‪ฝันดีนะ
‪- หวัดดีครับ คริสติน ‪- ไง วิล
‪ไง พ่อหนุ่มนักรัก เอเวอรี่เป็นไงบ้าง
‪เธอให้นี่ฉันมา
‪รูปนี้ฉันดูดีแฮะ ขอจิ๊กได้ไหม
‪ไม่ได้
‪วิล นี่ของเธอจ้ะ
‪ขอบคุณครับ
‪ว้าว นั่นพ่อแม่เธอเหรอ
‪ใช่ครับ
‪ขอดูหน่อยได้ไหม
‪ได้สิครับ
‪- เธอหน้าเหมือนพ่อเปี๊ยบเลย ‪- อะไรนะครับ
‪- นี่ไง ‪- จริงเหรอครับ
‪- แต่เธอมีขนอ่อนบนหน้าเยอะนะ ‪- ขนอ่อน
‪วิล แม่เธอสวยมาก
‪แม่สวยจริงๆ ครับ
‪รู้ไหม พ่อแม่เธอคงภูมิใจในตัวเธอมากนะ
‪พวกท่านคงดีใจที่ผมมาที่นี่
‪แค่คิดว่าช่วงเวลาแบบนี้ ‪ต้องการเพลงประกอบซึ้งๆ น่ะ มันอ่อนโยนมาก
‪เจ๋งมาก จอร์จ
‪รู้ไหมว่าอะไรที่จะซึ้ง ‪ถ้าลูกเก็บกางเกงในของลูกขึ้นมาซะ
‪แม่ ไม่เอาน่า ผมเพิ่งใส่มันนะ ‪แม่คิดจะให้ผมทำความสะอาดห้องที่ค่ายเหรอ
‪- ทำไมในนี้เหม็นจัง ‪- ก็มีแต่ผู้ชาย
‪แม่เจ้า กลิ่นเหม็นของผู้ชายนี่เองที่ติดตัวลูก
‪- กลิ่นเหมือนคนแก่ใช่ไหม ‪- แม่ได้กลิ่นกางเกงขาสั้นของลูกเลย
‪- ใส่มากี่วันแล้วเนี่ย ‪- มันเป็นกางเกงขายาวแต่…
‪เสร็จฉันละ
‪เอาจริงดิ
‪เอาละ ชาวค่าย ‪ได้เวลาอัปเดตเกมแห่งนักรบกันแล้ว
‪อันดับหนึ่งคือทีมเอซัวร์ อะพอสเซิลส์
‪ที่สองคือแองเจิ้ลส์ ‪และสุดท้ายคือเวอร์เด แม็กซิมัสมาเป็นที่สาม
‪เอาละ อย่าสิ้นหวัง ‪ฉันได้รับคำสั่งจากผู้มีอำนาจมาว่า
‪การแสดงความสามารถคืนนี้ ‪จะเป็นตัวเปลี่ยนเกมเลยทีเดียว
‪ดังนั้นอุ่นเครื่องการโยนลูกบอลสลับมือ
‪ขัดรองเท้าแท็ปซะ แล้วมาสร้างมนตร์วิเศษกัน!
‪เอาละ เพื่อนสัตว์ประหลาด ‪เวอร์เด แม็กซิมัสของฉัน
‪วันนี้มาถึงแล้ว ‪และถ้าเราทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี
‪ฉันว่าคนจะต้องร้องไห้
‪ตะลึงจนอ้าปากค้าง
‪และมีอารมณ์ร่วมไปกับเรา
‪เราไม่ได้มาไกลขนาดนี้เพื่อจะทำแค่พอใช้ได้
‪- เราจะต้อง… ‪- ปัง
‪ตามนั้นเลย
‪ขอเสียงปรบมือให้ผู้นำที่กล้าหาญของเรา ‪ที่รวบรวมเรื่องไร้สาระนี้ไว้ด้วยกัน
‪โอเค เราเป็นทีมเดียวกัน ‪แต่ขอบใจนะที่ยอมรับว่าฉันเป็นผู้นำ
‪เอาละ เริ่มกันเลยดีกว่า
‪ฉันตื่นเต้นจริงๆ
‪มันจะดีมากที่ได้มีการแข่งขันโชว์ความสามารถดีๆ
‪- ใช่ นี่เป็นการซ้อมแบบปิดนะ ฌอน ‪- ฉันรู้
‪แต่ได้ยินมาว่าเด็กใหม่ ‪จะมีบทบาทสำคัญมากในการแสดงปีนี้
‪ฉันเลยอยากแวะมาแนะนำอะไรหน่อย ‪วิล ขอคุยด้วยหน่อยสิ
‪- ไม่ได้ เราต้องซ้อม ‪- ไม่เป็นไร
‪ฌอน ถ้าเป็นเรื่องเพนต์บอล ฉันขอโทษ ฉันแค่…
‪ไม่มีปัญหา นายเปลี่ยนสิ่งที่นายเป็นไม่ได้หรอก
‪ฉันเข้าใจ
‪หมายความว่าไงเนี่ย
‪ก็สิ่งที่นายเป็นจริงๆ น่ะ
‪วิล ฮอว์กินส์
‪ทำลายทรัพย์สิน
‪ก่อความวุ่นวาย ละเมิดเคอร์ฟิว
‪ขโมยรถ
‪นายโกหก
‪นายมันนักต้มตุ๋นตัวพ่อ
‪และนายต้องบอกเอเวอรี่
‪ไม่งั้นฉันจะบอกเอง
‪ฟังนะ
‪ฉันพยายามทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่นะ
‪ใช่
‪นายทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪ตั้งใจซ้อมต่อไปนะ
‪นี่
‪ไง จอร์จ
‪- ไม่เป็นไรนะ ‪- พวกเธอเห็นวิลไหม
‪- ทำไม เกิดอะไรขึ้น ‪- ฉันไม่รู้
‪เราพยายามจะซ้อม ‪แล้วฌอนก็เดินมาพูดอะไรบางอย่างกับวิล
‪- แล้ววิลก็เดินออกไปเลย ‪- เดี๋ยวนะ ฌอนเหรอ ฌอนพูดว่าอะไร
‪ฉันไม่รู้เลย
‪โอเค ไปหาคำตอบกัน
‪เร็วเข้า
‪(จอร์จ)
‪ฉันไม่อยากเป็นคนบอกเรื่องนี้กับเธอหรอก
‪แต่วิลไม่ได้เป็นอย่างที่เขาบอก
‪พูดเรื่องอะไรของนาย
‪ถามญาติเขาดูสิ
‪หกปี เจ็ดโรงเรียน ยี่สิบสองบ้าน
‪- นายเปลี่ยนสิ่งที่นายเป็นไม่ได้หรอก ฉันเข้าใจ ‪- พ่อแม่เธอคงภูมิใจในตัวเธอมากนะ
‪ทำลายทรัพย์สิน ก่อความวุ่นวาย
‪ไม่รู้ว่าเธอจะสนใจผู้ชายที่ ‪"ขโมยรถตำรวจ" รึเปล่า
‪ฉันแค่เลือกที่จะเชื่อน่ะ มันคือศรัทธา ใช่ไหมล่ะ
‪นายมันนักต้มตุ๋นตัวพ่อ
‪เสียใจด้วย แต่นี่คือความจริง
‪เขาโกหกเธออยู่ เธอต้องเชื่อฉันนะ
‪นายกล้ามากนะ
‪ต้องมีแผนทางออกเสมอ
‪วิล
‪- พ่อคะ ‪- ไง ลูกรัก
‪- ขอกุญแจรถได้ไหมคะ ‪- ลูกจะไปไหน
‪หนูคิดว่าฌอนไปพูดอะไรบางอย่างกับวิล
‪หนูไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร ‪รู้แค่ว่าหนูไปดูกระท่อมเขามาแล้ว
‪ของของเขาหายไปหมดแล้ว ‪และเขาก็ไปแล้วด้วย
‪- เดี๋ยวพ่อไปตามหาเขาเอง ‪- ไม่ค่ะ
‪หนูต้องไป
‪หนูคิดว่าเมื่อวันก่อนเขาพยายามจะบอกอะไรหนู
‪หนูก็ไม่รู้ แต่ถ้าหนูไป หนูคิดว่าเขาจะฟังหนู
‪พ่อต้องเชื่อใจหนูนะคะ
‪วิล
‪วิล ไม่เอาน่า จะไปไหนน่ะ
‪ฟังนะ ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว ‪หรืออย่างน้อยฉันก็รู้บางส่วน
‪มันไม่สำคัญเลย นายช่วยขึ้นรถได้ไหม
‪- เราคุยเรื่องนั้นกันได้นะ ‪- ไม่มีอะไรต้องคุย
‪แล้วไง นายจะหนีไปเฉยๆ งั้นเหรอ
‪- นายเป็นแบบนั้นเหรอ นั่นคือวิลตัวจริงเหรอ ‪- รู้ไหม ฉันไม่มีใครสักคน เอเวอรี่
‪ฉันไม่มีพ่อดูแลฉันหรือสวนน้อยๆ แสนวิเศษ
‪ไม่ยุติธรรมเลย
‪ใช่ เธอพูดถูก มันไม่ยุติธรรม
‪ไม่ยุติธรรมเลยที่พ่อแม่ของฉันถูกพรากไปจากฉัน
‪ที่ฉันไม่ได้บอกพวกเขาแค่อีกสักครั้ง…
‪เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลย ‪เพราะงั้นอย่าแกล้งทำเป็นรู้หรือแคร์เลย
‪คิดว่าทำไมฉันถึงมายืนอยู่ตรงนี้ตอนนี้เหรอ
‪- ฉันไม่รู้ ก็บอกมาสิ ‪- เพราะฉันแคร์ไง
‪- เพราะนายได้รับความรักมากเหลือเกิน ‪- จากใคร พระเจ้าเหรอ
‪ใช่!
‪งั้นเขาอยู่ไหนล่ะ เขาอยู่ไหน
‪คืนนั้นเขาไม่ได้พาฉันไป เขาทิ้งฉันไว้ที่นั่น
‪คืนนั้นเขาไม่ได้อยู่เคียงข้างฉัน ‪ไม่อยู่เคียงข้างฉันตั้งแต่วันนั้น
‪เป็นพระเจ้าแบบไหนกัน
‪บอกฉันสิ
‪แต่รู้อะไรไหม ไม่เป็นไร ฉันสบายดี โอเคนะ
‪ตอนนี้นายจะไม่เชื่อฉันหรอก ‪ตอนที่ฉันพูดแบบนี้กับนาย แต่ฉันอยากให้นาย…
‪ฉันไม่ต้องการให้เธอซ่อมแซมฉัน
‪- ฉันไม่ได้พยายามจะซ่อมแซมนาย วิล ‪- เออ
‪ก็ได้ งั้นก็มองหน้าฉันเดี๋ยวนี้เลย
‪- และบอกฉันมาว่าไม่มีอะไรมีความหมายเลย ‪- หลบไป
‪ฉันหลบไม่ได้ เพราะนายมองหน้าฉัน ‪และพูดออกมาไม่ได้
‪- เพราะนายรู้ว่ามันไม่จริง ‪- มันไม่มีความหมายกับฉันเลย
‪อะไรนะ
‪ไม่มีเลยสักอย่าง
‪ฉันไปได้รึยัง
‪นายไปได้แล้วละ
‪แต่จะบอกให้นะ ‪นายไม่ได้โกหกเก่งอย่างที่นายคิดหรอก
‪ฉันใช้เวลาเจ็บปวดมานานเหลือเกิน
‪การโกหกเกิดขึ้นเป็นธรรมชาติเหลือเกิน
‪ความจริงมันเจ็บปวด และความจริงก็คือ
‪ฉันกำลังทำร้ายตัวเอง
‪ต้องหันหลังกลับไป ต้องทำเดี๋ยวนี้
‪เพราะฉันคิดว่าฉันรู้แล้ว
‪นี่คือที่ที่ฉันควรอยู่
‪ดูเหมือนฉันจะตามหามานานแสนนาน
‪เหมือนฉันรู้ตลอดมา
‪ว่ารักคือคำตอบในคำถามมากมาย
‪ความกังวลของฉันมลายหายไป
‪นี่คือที่ที่ฉันควรอยู่
‪ฉันยึดเกาะไว้แน่นเหลือเกิน
‪ตอนนี้เธอยึดเกาะฉันไว้อย่างดี
‪เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
‪บางอย่างให้ความรู้สึกเหมือนบ้านเสียที
‪ยืนอยู่ตรงนี้
‪ฉันรู้แล้วจริงๆ
‪นี่คือที่ที่ฉันควรอยู่
‪ดูเหมือนฉันจะตามหามานานแสนนาน
‪เหมือนฉันรู้ตลอดมา
‪ว่ารักคือคำตอบในคำถามมากมาย
‪ความกังวลของฉันมลายหายไป
‪นี่คือที่
‪นี่คือที่ที่ฉันควรอยู่
‪ขอต้อนรับสู่การแสดงความสามารถ!
‪ว้าว คริสติน ผมกำลังดูตัวเลข ‪และจากการแสดงนั้น
‪ทีมเอซัวร์ อะพอสเซิลส์นำแบบไม่เห็นฝุ่นเลย
‪เราตายแน่
‪เธอพยายามเต็มที่แล้วนะ ‪มันจะไม่เป็นไรหรอก เราจะสนุกกัน
‪ฉันรู้
‪เจอเขาไหม
‪เจอ
‪- ใช่ ฉันเจอเขา ‪- เดี๋ยวนะ เกิดอะไรขึ้น เธอเป็นอะไรรึเปล่า
‪- เธอ จอร์จ เธอ… ‪- ฉันพยายามแล้ว
‪ฉันว่าเขาไม่กลับมาแล้วละ
‪แต่มันยังไม่จบ เรายังมีการแสดงชุดสุดท้าย ‪เวอร์เด แม็กซิมัส!
‪ใช่แล้ว นั่นจอร์จ ลูกฉันเอง ‪และโชว์นี้ต้องปังแน่นอน!
‪- สู้ๆ นะ ‪- ขอบคุณครับ แม่
‪ฉันโกหก
‪อะไรนะ
‪มันมีความหมายทุกอย่าง
‪ทั้งหมดเลย
‪ขอบใจนะที่ไปตามฉัน
‪ขอบใจนะที่กลับมา
‪ฉันขอโทษจริงๆ ที่…
‪แฟนเพลงนายรออยู่
‪- ไว้ค่อยคุยกันนะ ‪- โอเค
‪- ไปได้แล้ว ‪- โอเค
‪ไปเร็ว!
‪ฉันไม่เคยคิดว่าจะมาที่นี่
‪ไม่ได้วางแผนไว้ ไม่ได้จัดการอะไร
‪ฉันไม่เชื่อเลยตอนที่พูดมันออกไป
‪ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป
‪และฉันกำลังเผชิญหน้ากับความหวาดหวั่น
‪ไม่มีอะไรจะกีดกันฉันได้ ‪ความรักคือสิ่งเดียวที่ฉันต้องการ
‪จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป ‪ใช่ ใช่ ในที่ที่ฉันอยากอยู่
‪ฉันไม่อยากจากไปเลย
‪ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว
‪เรารู้สึกดี เต้นไปตามจังหวะของชีวิตเราด้วยกัน
‪นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว
‪ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว เราอยู่กลางแสงไฟ
‪ขยับตามจังหวะของชีวิตเราต่อไป
‪นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว
‪ภายใต้ดวงดาวเหล่านี้ ‪ความรักของพระเจ้าทอแสงลงมา
‪ท้องฟ้าไม่เคยสดใสเท่านี้สักครา
‪ชีวิตคนเรามันก็เป็นเช่นนี้
‪ฉันพบว่าตัวเองอยู่ตรงนี้
‪ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว เรารู้สึกดี
‪เต้นไปตามจังหวะของชีวิตเราด้วยกัน
‪นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว
‪ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว เราอยู่กลางแสงไฟ
‪ขยับตามจังหวะของชีวิตเราต่อไป
‪นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว
‪เป็นสัปดาห์แห่งการแข่งขัน ‪ที่ดุเดือดจนถึงนาทีสุดท้ายเลยจริงๆ
‪อยากบอกว่าฉันภูมิใจในตัวพวกเธอทุกคน ‪แต่สุดท้ายแล้ว คริสติน
‪มีแค่ทีมเดียวที่จะคว้าชัยชนะได้ ‪แล้วคืนนี้จะเป็นทีมไหน
‪เวอร์เด แม็กซิมัส!
‪(เวอร์เด - 345)
‪อรุณสวัสดิ์ ชาวค่าย วันนี้เป็นวันที่อากาศสดใด
‪ทุกคนจงตื่น ทุกคนจงลุกขึ้นมา
‪ได้เวลาปาร์ตี้กันแล้วจ้า
‪เป็นสัปดาห์ที่ไม่เหมือนสัปดาห์ไหนเลย
‪วันนี้พวกเธอจะเอามิตรภาพ ‪ที่จะคงอยู่ตลอดชีวิตกลับบ้านไป
‪จำไว้ว่าวันนี้ไม่ใช่การบอกลา ‪แต่เป็นการบอกว่าจะพบกันใหม่
‪ดังนั้นจงออกไปสู่โลกภายนอกที่ยิ่งใหญ่ ‪และสร้างเวทมนตร์ซะ
‪ฉันแค่อยากมาแสดงความยินดี นายเจ๋งมาก
‪ขอบใจนะ พวก มันมีความหมายมาก
‪นายสมควรได้รับมัน
‪นายทำได้
‪- ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม ‪- ได้สิ ว่าไง
‪ฉันแค่อยากขอโทษน่ะ
‪นายไม่ใช่คนเดียวที่พยายามทำให้คนประทับใจ
‪พวก ไม่ต้องคิดมากน่ะ เราโอเคกันนะ
‪ใช่ แต่ปีหน้า นายแพ้แน่
‪เดี๋ยวก็รู้
‪- เจอกัน ‪- แล้วเจอกัน เพื่อน
‪- ไง นาย ‪- ไง ขอนั่งตรงนี้ได้ไหม
‪นั่งสิ
‪แล้วปีหน้านายจะกลับมาอีกไหม
‪ก็แล้วแต่ เธอจะอยู่ที่นี่ไหมล่ะ
‪อยู่สิ
‪งั้นก็มีโอกาสกลับมาสูง
‪หวัดดี
‪ฉัน…
‪นี่
‪สวยจัง จอร์จ
‪ในนั้นมีจดหมายถึงเธอ 365 ฉบับ ‪ ที่ฉันเขียนเมื่อปีที่แล้ว
‪แต่ฉันคิดว่ามันอาจจะ…
‪ฉันขอโทษนะ
‪พอดีว่า…
‪"ชีวิตดำเนินไปเร็วมาก
‪ถ้านายไม่หยุดมองดูรอบๆ บ้าง ‪นายอาจพลาดมันได้"
‪จากหนังเรื่องโปรดของฉัน
‪- โฉบให้ดี แล้วรักให้เป็น ‪- โฉบให้ดี แล้วรักให้เป็น
‪ว้าว สักวันฉันจะแต่งงานกับเธอนะ ‪เพรสลีย์ เอลิซาเบธ บอร์สกี้
‪ไม่หรอก ถ้าฉันแต่งงานกับนายก่อน ‪จอร์จ มอนโกเมอรี่ ทาเนลล่า
‪นี่จ้ะ
‪แล้วเจอกันนะ
‪เธอให้เบอร์โทรฉัน
‪ให้ตายสิ ฉันควรส่งอีโมจิให้เธอไหมเนี่ย ‪คนเขาทำกันไหม
‪แล้วไงต่อเนี่ย
‪ไม่รู้สิ ต้องคิดว่าจะเอาไงต่อดี
‪- ฉันจะคิดถึงนายนะ พวก ‪- ฉันจะคิดถึงนายเหมือนกัน
‪ไง! พร้อมกลับบ้านกันรึยัง
‪หมายความว่าไงครับ
‪วิล ฉันอยากให้เธอไปอยู่ที่บ้านกับพวกเราจริงๆ
‪ถ้าเธออยากไปนะ
‪- จริงเหรอครับ ‪- แปลว่าเราเป็นญาติกันจริงๆ แล้วเหรอ
‪ไม่ใช่ พวกเธอเป็นพี่น้องกัน
‪ไปครับ!
‪ไปครับ! ขอบคุณนะครับ
‪โอ้พระเจ้า ขอบคุณมากครับ
‪ในที่สุดก็เจอที่ที่จะเป็นตัวฉัน
‪ในที่สุดฉันก็รู้ว่าฉันดีเกินพอ
‪ที่รัก เรื่องนั้นไม่เคยต้องสงสัยเลย
‪ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป
‪ฉันต้องปล่อยมันไปซะบ้าง
‪พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเราสองคนเหมือนกัน
‪ความรักคือสิ่งเดียวที่เราต้องการ
‪จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
‪ใช่ ใช่ ในที่ที่ฉันอยากอยู่
‪ฉันไม่อยากจากไปเลย
‪ใช่ ใช่ ในที่ที่ฉันอยากอยู่
‪ฉันไม่อยากจากไปเลย
‪ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร
‪ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว
‪เรารู้สึกดี เต้นไปตามจังหวะ
‪ตลอดทั้งชีวิตที่เราอยู่ด้วยกัน
‪นี่คือสิ่งที่ดีที่สุด นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว!
‪เราอยู่กลางแสงไฟ ‪ขยับตามจังหวะของชีวิตเราต่อไป
‪นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว!
‪ดีที่สุดแล้ว!
‪ดีที่สุดแล้ว! ดีที่สุดเลย!
‪เข้าประจำที่
‪หวังว่าเรากำลังเพิ่มภาพหลุดเข้าไปอยู่นะ โอเค
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอนอนที่ไหน เรียกที่ใดว่าบ้าน
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอกินที่ไหน คุยโทรศัพท์ที่ใดบ้าง
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอมีแม่ครัว พ่อบ้าน หรือแม่บ้านไหม
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอมีสนามหญ้าหรือเปลญวนในร่มไหม
‪- วิล ‪- พวก
‪ไปกันเถอะ
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอมีที่หลบภัยหรือที่ซ่อนตัวหรือไม่
‪ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่กับเพื่อนที่บอกความลับได้ไหม
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอมีครอบครัว ‪และเจอแม่หรือพ่อหรือไม่
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกถึงความรักหรือเปล่า ‪แต่เชื่อว่าเธอก็อยากรู้สึกได้
‪ไปสิไปกับฉัน ไปบ้านพ่อฉันกัน
‪มันเป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องมากมาย
‪มีโต๊ะตัวใหญ่ที่มีอาหารมากมาย
‪มีสนามขนาดใหญ่ที่เราเล่นฟุตบอลได้
‪บ้านหลังใหญ่ คือบ้านพ่อฉันเอง
‪ไม่ใช่ มันอ่านว่าอะวีกะเวย์ ‪เหมือนการที่พวกนายกำลังเอาเวลาเจ็ด…
‪ไม่ใช่ มันอ่านว่า… แป๊บนะ
‪และของแถมคือ หนึ่ง สอง
‪ไม่เลวนี่ ฉันจะทำอีกที
‪ส่งมาเลย!
‪ฉันรู้แค่มันบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องให้ทุกคนอาศัย
‪ฉันรู้แค่ว่ามีที่ดินมากมายให้เราวิ่งเล่นได้
‪ฉันรู้แค่ว่าเธอต้องการความรักและฉันมีครอบครัว
‪ฉันรู้แค่ว่าเธออยู่ตัวคนเดียว ‪งั้นก็ไปกับฉันดีกว่าไหม
‪ไปสิไปกับฉัน ไปบ้านพ่อฉันกัน
‪มันเป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องมากมาย
‪มีโต๊ะตัวใหญ่ที่มีอาหารมากมาย
‪มีสนามขนาดใหญ่ที่เราเล่นฟุตบอลได้ ทัชดาวน์!
‪บ้านหลังใหญ่ คือบ้านพ่อฉันเอง
‪ไปกันเถอะ
‪- รอฉันด้วย นี่เป็นของนายทั้งคู่ ‪- โอเค
‪ของนายทั้งคู่ รัดให้แน่นอีก
‪- แบบนี้ไม่ใช่แล้ว ‪- ครึ่งแรกน่ะดี
‪- คงเอาไปทำเป็นหนังไม่ได้หรอก
‪เลิศ! ตอนนี้ฉันอยู่ในหนังเพลงเต้นรำ ‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪- อยากให้ฉันคายออกมาไหม ‪- เธอควรคาย แคทเธอรีนไม่เป็นมืออาชีพเลย
‪นิ่งๆ นะ!
‪นิ่งๆ นะ! ผู้ควบคุมกล้อง!
‪ฉันชอบเบาะเด้งมาตลอด ‪ใช่ ฌอน เพราะฉันชอบมันมาก
‪อันนั้นไม่ได้อยู่ในบท อาจตัดออกได้
‪- เพรสลีย์! ‪- เป็นเทคที่ดีที่สุดของฉันนะ!
‪- เข้าไปข้างในเลย! ‪- นั่นเป็นเทคที่ดีที่สุดของฉัน!
‪เข้าไปข้างในเลย นั่นคือออสการ์ของฉัน!
‪ฌอนทำตัวน่ารังเกียจสุดๆ เทคหนึ่ง
‪ฉันดูไม่จืดเลย
‪บ้านหลังใหญ่ คือบ้านพ่อฉันเอง
‪มันเป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องมากมาย
‪มีโต๊ะตัวใหญ่ที่มีอาหารมากมาย
‪มีสนามขนาดใหญ่ที่เราเล่นฟุตบอลได้
‪บ้านหลังใหญ่ คือบ้านพ่อฉันเอง
‪ที่นี่คลาสสิกสุดๆ
‪คำนี้มันใช่เหรอ
‪เอาใหม่ได้ไหม
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล