Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pierwsze wspomnienie.
Trudna sprawa.
PREZENT
Jest ich sporo.
Brawo, Kurtis.
Śmiało, Tom.
- Ile masz lat? - Cztery.
- Ile będziesz mieć za dziesięć dni? - Pięć.
- Niech nam żyje 100 lat… - Szybko!
- Cześć, Ty. - Cześć.
- Tak. - Dobra, idź.
O Boże.
Super!
Co to jest?
Tak!
- Jak ci się podoba? - Jest super!
Brawo.
Jedź, Ethan!
Nadjeżdża Tyler.
Dałem plamę.
Brawo, Kurtis.
Ładnie zsiadłeś z roweru.
Tak! Pedałuj dalej.
Świetnie, Hannah. Zuch dziewczyna.
Tak.
Rety, moje pierwsze wspomnienie…
Pierwsze, co przychodzi do głowy…
Miałem pięć, sześć lat…
Tata znalazł go na targu.
Rodzice kupili w supermarkecie.
Próbowałem stopami dotknąć pedałów.
Głowę miałem niżej niż kierownicę.
Miałem siedem lat. To zmieniło moje życie.
Otworzył przede mną prawie wszystkie drzwi.
PREZENT
WEHIKUŁ CZASU
ROZDZIAŁ 1 WEHIKUŁ CZASU
Cześć.
Jestem w tym kiepski.
Nie ubezpieczaj się, tylko fikaj.
Nie kłamał.
- Co? - Nic.
O to chodzi. Świetnie.
Jak Cédric Gracia. Da się na tym zrobić sporo trików.
Weź ode mnie kamerę.
Daj.
- Nagrywa się? - Tak.
Cześć.
Zaczekaj, zmienię kąt.
Kręcę.
O nie!
Co?!
Stary, zrobiłeś to idealnie.
Dobra robota, świnko morska.
Wyglądało strasznie.
Spójrzcie!
Dokładnie tu! Nie do wiary!
- Zacznę ustawiać. - Ping-pong świnki morskiej.
- Szybciej nie trzeba. - Czułem to.
Gdy będziesz gotowy, zacznę odliczać.
Jedzie. Trzy, dwa, jeden.
Tak!
Tu będziemy trenować?
Jesteśmy gotowi.
Kamień, papier, nożyce.
Do dwóch wygranych?
- Przegrany prowadzi. - A może zwycięzca?
Przegrany prowadzi czy jedzie drugi?
Chyba prowadzi.
Też mi się tak wydaje.
Na trzy.
Jedziemy.
Tyler prowadzi.
- Cztery, trzy, dwa, start. - Jedziemy, stary.
Tak!
Super, stary. Spójrz.
- Fajnie było. - Rewelacja. Odlot na całego.
Trafiony!
Zimny drań.
- Gotowy? Ruszamy za trzy, dwa, jeden. - Tak.
Tak.
Tak jest! Ale fajnie.
Świetnie.
- Tak! To było świetne. - Rewelacja.
Whip.
Butter.
Super.
Byłaby fajna stop-klatka.
Tak!
Czekaj. Zostań tam, nie ruszaj się.
- Ze zwichniętą kostką. - Tak.
Patrzcie, jak idzie.
Kuternoga.
Kuternoga. Na razie.
ROZDZIAŁ 2 PĘDZEL
KAŻDE DZIECKO JEST ARTYSTĄ.
KŁOPOT W TYM, JAK NIM POZOSTAĆ, GDY SIĘ DOROŚNIE.
PABLO PICASSO
PĘDZEL
PASZPORT
ROZDZIAŁ 3 PASZPORT
O tak.
Poznawanie nowych terenów to ogromna część kolarstwa górskiego.
To korzenie kolarstwa górskiego.
Jeżdżenie po terenie, po którym normalnie byś nie jeździł.
Dotarliśmy do Ladakh w Indiach.
To region na granicy Tybetu, Chin i Pakistanu.
Bardzo górzysty.
Ekstra!
Takie wyprawy to ogromna szansa, żeby się rozwijać.
Widok miejscowych, żyjących tak spokojnie
w pozornie trudnych warunkach, był inspirujący.
Ladakh to wyjątkowe miejsce.
Ludzie mieszkają tu od 12 000 lat.
Może Ladakh jest tak wyjątkowy,
bo obok siebie żyją tak odmienni ludzie.
Buddyści, muzułmanie, hindusi i koczownicy
od wieków dzielą się tym wrogim krajobrazem.
Ale wielu twierdzi,
że to właśnie wrogość wysokich Himalajów nas jednoczy.
Całe otoczenie jest przytłaczające.
Wspaniale. Wszystko wygląda niesamowicie.
To były trasy nowe nie tylko dla nas.
Nikt nigdy tamtędy nie jeździł.
To będzie świetna trasa.
Wspaniale, że była ze mną. Mogłyśmy gadać, wymieniać się pomysłami.
Co o tym sądzisz?
Podoba mi się, bo jest więcej przestrzeni.
- Więcej zakrętów. - Właśnie.
To jest jak sport zespołowy.
Kładziesz ramę na ramieniu.
Spróbujmy.
Wygodne to nie jest.
Podnieś i ustaw koła do przodu.
- Ruszamy? - Tak!
Byłyśmy na wysokości około 3300 metrów.
Chryste!
Żałuję tej decyzji.
W Wielkiej Brytanii jest dużo gór i wzgórz,
ale nie na taką skalę. Tu czujesz się maleńka.
Dziesięć sekund.
Dziewięć, osiem…
siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy…
dwa, jeden.
Jedziemy.
Dawaj!
- To było świetne. - Nieźle!
Dobra.
Odlot. Wyglądało super.
To wspólny wysiłek.
Piątka!
Obie przejechałyśmy trasy, których inaczej byśmy nie zaliczyły.
Z tej wyprawy wróciłam,
wiedząc, co chciałabym w sobie poprawić.
Zainspirowali mnie miejscowi mieszkańcy
i ich wzajemne interakcje.
Właśnie tak.
To ważne doświadczenie, które na długo pozostanie we mnie.
Nie!
Mnóstwo się nauczyłam. Wspaniale było przebywać z tymi ludźmi.
Uwielbiam, kiedy motywujemy innych, co z kolei motywuje nas samych.
ROZDZIAŁ 4 MARZENIA
BEND, OREGON
Dalej, Bent.
Bentley! Grzeczna sunia.
Chodź, Bentley.
Grzeczna sunia.
MARZENIA
ZNÓW RAZEM
ROZDZIAŁ 5 ZNÓW RAZEM
To jedna z moich ulubionych części tej wyprawy.
Jesteśmy z grupą przyjaciół.
Buehler, Aggy, Sorge, Nico i ja.
Przyjaźnimy się od dawna.
Znów możemy być razem.
W tych górach można poczuć prawdziwy klimat Kolumbii Brytyjskiej.
Dziesięć dni, codzienne wyprawy i powroty do obozu.
To spełnienie marzeń.
Panuje tu cisza,
której nie sposób opisać, trzeba jej doświadczyć.
W obozie jest…
zimno. Przywykłem do cieplejszej pogody.
Witamy w obozie. Tu śpimy ja i Nico.
To namiot, który pożyczyliśmy od pana Agassiza.
Panuje tu bałagan.
Aggy urządził się najlepiej z nas.
W nocy jest mu ciepło. To dobrze, bo panuje mróz.
To bardzo ważny pojazd.
Nie trzeba tyle chodzić. Oszczędzamy dużo czasu i energii.
Pokażę wam najbardziej luksusową część obozu.
Tam śpi Sorge. Wybrał najbardziej niebezpieczne miejsce.
Tam mieszkają niedźwiedzie.
Tu mamy Aggy’ego…
w jego naturalnym środowisku.
Dzień dobry.
Chłopaki przygotowują saunę.
Wchodzę!
Sorge, skoczymy na plażę?
To wszystko moi bliscy kumple.
Biwakowanie z nimi to super sprawa.
Solówa na basie.
Dajesz, Garett.
Niech żyje dziesięć dni bez prysznica!
Jazda na rowerze to przeżycie, które dobrze z kimś dzielić.
Dlatego musieliśmy być tam razem.
Zajebiście, nie?
Stary, czysty obłęd.
Ale dosyć ciężko.
- Wyczynowo. - Długa trasa.
Dla kozaków albo idiotów.
Ty jesteś kozakiem.
Kurt?
- Gotowy. - Super.
Jedź.
Jak milutko. Zjeżdżamy.
Tego mi trzeba.
Nie!
Wymiatasz, Sorge.
Brawo, Sorge.
Chłopaki!
Super. Brawo, Garett.
Tak jest, bracie!
Odjazdowa trasa.
Tak, Garett.
Dobry jest.
Tak, Garett.
To było mocne!
Tak się bałem.
Widzimy się na dole.
Tak, Nico.
Super, Buehler.
Leniwy purysta.
- O tak. - Dajesz, Sorge.
Brawo, Kurt.
Jedzie Aggy.
Ale czad!
- Stresuję się. - Używaj mózgu i hamulców.
Jedziesz, stary.
Andreu do Aggy’ego. Droga wolna.
Jest cudownie!
Jasne. Do zobaczenia za chwilę.
Brawo, Aggy!
Dajesz!
Dawaj, Aggy.
Tak jest.
Stary!
Tak, Aggy.
Jedziesz!
Stary, Agassiz! Tak!
Ale grzałeś!
Nie mogłem wolniej.
- Do zobaczenia na dole. - Dawaj, Nico.
Dokąd jedzie Nico?
- Ale zarąbiście. - Tak, Nico.
- Chłopaki! - Byłeś taki szybki!
Ale odjazd!
Działo się!
O tak!
Czas na imprezę.
Niesamowite, że dziesięć, 15 lat temu byłem szczylem, który miał marzenia.
A teraz one stały się rzeczywistością.
Jeżdżę ze swoimi idolami i nazywam ich przyjaciółmi.
- Super dzień w górach. - Rewelacja.
Macie spray na niedźwiedzie?
ROZDZIAŁ 6 SENSEI
Jako nastolatek oglądałam filmy Cam Zinka,
jak jeździ w Rampage, zanim sam zacząłem,
i uważałem go za mistrza. Wciąż tak uważam.
Jego siła psychiczna i osiągnięcia mi pomagają.
Jest dla mnie inspiracją.
Fajnie, że mogę tu się kręcić, patrzeć na niego
i podziwiać jego jazdę.
Czasem szczęka opada.
Myślę, że dobrze byłoby skoczyć,
więc na górze jechałbym wolniej.
To legenda. Ma duże doświadczenie i bardzo nam pomaga.
To zajebisty gość. I nigdy nie przestanie.
- Jadę. - Dajesz, Zink.
Dawaj, Cam!
Jaxson, Tom i Ethan są niesamowici. To przyszłość tego sportu.
Dawaj, Jaxson.
Jedź na maksa!
O Boże.
- Jedziesz. - Dawaj, Zink.
Ale jazda!
- Teraz ty. - Tak jest.
Ale odlot!
Nie wiem, czy bym to zrobił,
gdyby Zink nie starał się przekraczać swoich możliwości.
Jest ogromną inspiracją.
SENSEI
UCIECZKA
ROZDZIAŁ 7 UCIECZKA
RETALLACK, KOLUMBIA BRYTYJSKA
KONIEC
ROZDZIAŁ 8 KONIEC?
Tak, rower dał mi
najlepsze okazje w życiu.
Dał mi najlepsze wspomnienia.
Wygrane zawody, podróże po świecie.
Kto by nie chciał tak żyć? To było niesamowite.
Następny zawodnik, Paul Basagoitia, jeśli dobrze wymawiam.
- Paul Basagoitia. - Zróbcie hałas dla Paula Basagoitii.
Ledwo się tu zakwalifikowałem. Nikt nie wiedział, kim jestem.
A wygrałem jedne z największych zawodów.
Paul mógłby uprawiać dowolną dyscyplinę.
W każdej mógłby być mistrzem.
Panie i panowie, Paul Basagoitia.
Jestem w dziwnym położeniu, bo…
rower wpakował mnie również…
w jedną z najgorszych sytuacji. Był moment, że go nienawidziłem.
Następny zawodnik na starcie to Paul Basagoitia.
Wygrał wiele zawodów w swojej karierze.
Przeciągnął ten skok. Czy się utrzyma?
O nie.
Miewałem gorsze wywrotki. Sądziłem, że nic mi nie jest.
Gdy upadłem na ziemię, byłem wkurzony i pomyślałem:
„Cholera, muszę powtarzać”. Byłem gotowy jechać jeszcze raz.
Jakbym był cały i zdrowy.
Czułem się dobrze, dopóki nie spróbowałem wstać.
Wtedy się zorientowałem, że nie mogę ruszać nogami.
Kiedy to wspominam…
Zabrali mnie na OIOM na operację.
Trwała dziesięć i pół godziny.
Przed oczami przelatywało mi 15 lat jazdy na rowerze.
Przypomniałem sobie zawody Crankworx, podróże do Europy,
pierwsze triki, jakie wykonywałem.
Jest bosko. Rok temu tu przyjechałem bez sponsorów i wygrałem.
Nie mogę uwierzyć, że to powtórzyłem.
Pamiętam, jak się ocknąłem…
dziesięć godzin później. Wciąż nie mogłem się ruszyć.
Po pół roku nadal nic. Przez rok jeździłem na wózku.
Cholera. Co się stało z moim życiem?
Jak się dziś czujesz?
Z każdym dniem jest coraz lepiej.
To był trudny okres. Sprzedałem wszystkie rowery.
Nie chciałem na nie patrzeć.
Czułem… Jak to powiedzieć?
Niepewność. Nie wiedziałem, co ze mną będzie.
Kuśtykałem o lasce, ludzie patrzyli na mnie inaczej…
„Nie chciałbym być na miejscu Paula”.
CZTERY LATA PO WYPADKU, PAUL CZĘŚCIOWO ODZYSKAŁ WŁADZĘ W NOGACH,
ALE WCIĄŻ CHODZI O LASCE.
Gdy jesteś na szczycie, ludzie są blisko.
Każdy chce cię znać.
Ale gdy jesteś na dnie,
wtedy ich najbardziej potrzebujesz i Cam był przy mnie.
Od samego początku odwiedzał mnie w szpitalu.
Kilka tygodni po wypadku wciąż przyjeżdżał.
Gdy wróciłem do domu, pomagał mi.
Zawsze powtarzał:
„Jeśli będziesz chciał spróbować znów wsiąść na rower,
ja ci pomogę”.
CRESTED BUTTE, KOLORADO
Gdy wszystko stracisz, doceniasz drobne naciśnięcie na pedał.
Nie jest normalnie.
Gdy się budzę, szukam laski i aparatu ortopedycznego.
I dopiero gdy usiądę na rowerze, czuję się normalnie.
Nie rozumiem, czemu ludzie nie lubią elektrycznych rowerów.
Gdyby nie e-rowery, siedziałbym zamknięty w domu.
Dzięki nim jeżdżę z przyjaciółmi, dają mi wolność.
Mnie pomógł czas
i świadomość, że bez względu na to, w jakim jesteś położeniu,
zawsze jest ktoś, kto ma gorzej od ciebie, kto marzy o tym, aby być na twoim miejscu.
Tym się kieruj.
Rower mnie wiele nauczył.
To wolność, ucieczka od wszystkiego i wszystkich.
Społeczność.
Dzięki rowerom poznałem przyjaciół.
Sorge!
Pozwala być kreatywnym i wyrazić siebie.
To wehikuł czasu, bo choć jesteśmy starsi i życie się komplikuje…
Ale fajnie!
…wciąż czujemy to samo, co wtedy.
To niezwykły związek z maszyną.
Zaczynamy. Gotowy?
Rety, chyba dasz radę. Jedź!
Nie wierzę! Brawo!
Jedzie.
Zabawne, że poza kamerą mówiłem:
„Stary, po tym filmie już nigdy mnie nie odwiedzisz”.
A teraz kręcimy ujęcia z górskiej trasy.
Po wypadku zrobiliśmy nalepki #JeżdzęDlaPaula.
Potem przerobiliśmy je na „Jeżdżę z Paulem”.
Ciesz się chwilami z przyjaciółmi.
Ten styl życia, rywalizacja…
nie trwają wiecznie.
Trzeba pomagać innym ludziom,
bo zwycięstwa to nie wszystko.
Ważniejsze się chwile z przyjaciółmi.
Co sądzisz?
Kamera w akwarium i w strumieniu. Wygląda czadowo.
- 2005 rok. - Przejmujemy kontrolę nad światem!
- Możemy jechać razem? - Jasne!
Chodź, Kelly.
Do zobaczenia.
KONIEC?
Napisy: Przemysław Rak