Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AHED'S KNIE
Ik ben Ahed Tamimi.
Geboren op 31 januari 2001, in Nabi Saleh, Palestina.
Toen ik 16 was, werd ik naar de gevangenis gestuurd... voor het slaan van een soldaat.
Dit is mijn knie.
Uw tweet, Mr. Smotrich!
Ik ben erg verdrietig dat Ahed Tamimi
gewoon onder huisarrest is geplaatst.
Ze had een kogel moeten krijgen,
in haar knieschijf, op zijn minst.
Dat zou haar onder huisarrest zetten
voor de rest van haar leven.
Nu zing ik?
Eliya Ziv.
16 en een half, Glory Agency.
Ik ben Bezalel Smotrich.
Minister, lid van het Parlement,
leider van het Joodse Huis.
Mijn jeugd.
Je vader?
In een Israëlische gevangenis.
- Zijn zus? - Doodgeschoten door een politieagente.
- Zijn zwager? - Doodgeschoten door een soldaat.
- Zijn neef? - Doodgeschoten door een soldaat.
Zijn neef?
Schoot een kolonist dood.
Je moeder?
Ik ben 16.
Je moeder.
Met mij in een Israëlische gevangenis.
Luider.
Je nicht?
Bij ons in de gevangenis.
De tiener die Israel voor de rechter daagt
Je neef?
In het hoofd geschoten door een soldaat. Daarna gevangen gezet.
Waar is de overwinning?
In mijn opoffering.
En bevrijding?
Bevrijding?
Je zwijgt.
Ik ben erg verdrietig dat Ahed Tamimi...
Smotrich!
Dit is jouw tweet.
Je hebt Ahed op TV gezien.
Je werd er gek van.
Ik ben diep bedroefd.
Ze had een kogel moeten krijgen...
In haar knieschijf, op zijn minst.
Opnieuw!
Opgetogen, als een bruidegom.
Ik ben Bezalel Smotrich.
Wat wilde ik?
Een kogel in haar knieschijf.
Hier.
Nu breken we je knie.
Stoor ik?
Helemaal niet.
Y.
Filmmaker en videokunstenaar. Leuk u te ontmoeten.
Maayan. Piloot op de Tel Aviv-Sapir, Arava route.
Ben je een film aan het maken?
Nee.
Ik heb een vertoning van een film die ik heb gemaakt.
In Sapir.
In de openbare bibliotheek, denk ik.
Ik filmde een...
Het zijn gevechtstroepen.
Op een missie. Iets in Gaza.
Ik ben iets persoonlijks voor iemand aan het filmen.
De vleugel zit in het shot.
Kan ik filmen vanuit de cockpit?
Breng ik je niet in de problemen?
Neem plaats. Bedankt.
Heb je films gemaakt waar ik van gehoord heb?
Een momentje.
Hoi.
Ik hoop dat je een betere nacht hebt gehad.
Ik heb het gehaald tot de Arava.
Heb een goede dag.
Hou van je.
Hallo. Ik ben Yahalom.
Yahalom?
Yahalom David.
Adjunct-directeur, Afdeling Bibliotheken, Ministerie van Cultuur.
Juist, Yahalom.
Emails Yahalom.
Ik had je anders voorgesteld.
Had je een goede vlucht?
Alles goed? Niet te onrustig?
Het is beter dan vier uur in een bus.
Je bent niet ziek geworden?
Nee.
Ik had niet verwacht je te zien. Ik dacht dat je in een kantoor was
in Jeruzalem of Tel Aviv.
Ja, we zijn gevestigd in Jeruzalem op het ministerie.
Maar ik kwam.
Ik ben hier opgegroeid.
Nou, niet precies hier.
Een dorp in de buurt.
Maar alle lokale kinderen gingen hier naar de middelbare school.
Sommige klassen hadden bijna geen studenten.
Enig idee van de bevolking van Arava?
Nee.
Ik wed dat je er nooit bent geweest.
Nee, ik kom uit Tel Aviv.
Geboren en getogen?
Ja. Geweldig.
Ik heb mijn militaire dienst gedaan aan de grens tussen Syrië en Libanon.
Toen we Libanon bezetten.
Ik ben oud.
Dus, de bevolking van Arava?
Je raadt het nooit.
50,000.
3,000.
3.000 mensen, dat is alles.
Ongelooflijk. Evenveel als mijn straat.
Dus er is niemand hier.
Mijn familie woont hier.
Ouders, enkele broers en zussen.
Ik kan mijn familie zien en je evenement bijwonen.
Ik moet toegeven... Ik hou echt van je films.
Eigenlijk ben ik blij om het toe te geven.
Heb je ze gezien?
Ik zou het anders niet zeggen.
Bedankt.
Zullen we naar binnen gaan?
Je flat zien?
Mooi.
Ik ben blij dat je het leuk vindt. Je hoeft niet terughoudend te zijn.
Als er problemen zijn, laat het me weten.
Het is een eer voor Sapir en de Arava,
en mij persoonlijk, om je hier te hebben.
Bedankt.
Water?
Ik had me een ouder iemand voorgesteld, uit je e-mails.
De manier waarop ik dingen zeg? Mensen zeggen dat.
En je baan.
Adjunct-directeur, afdeling van openbare bibliotheken...
Adjunct-directeur, afdeling bibliotheken, Ministerie van Cultuur.
Ik ben begonnen met het leiden van de bibliotheek waar de vertoning vanavond is.
Mijn avond eindigde in bed.
Het is om vijf uur, weet je nog.
Okay?
Hoe kwam je erbij om een bibliotheek te leiden?
Wil je dat weten?
Het is niet echt een verhaal.
Ik was een grote lezer als kind.
Allerlei soorten boeken, alles wat ik kon vinden.
Geen idee waar ik het vandaan heb.
Mijn ouders lazen niet veel. De krant af en toe.
Maar bijna nooit.
Mijn broers en zussen lezen...
WhatsApp berichten.
En jij? Regisseren?
Maakt niet uit. Ga door.
Vader, een kunstcriticus. Moeder, een toneelschrijfster en scenarioschrijfster.
Toen ik 4 was, tekende ik de trap in Pantserkruiser Potjomkin.
Of de ridders in Alexander Nevsky.
Je kent ze niet.
Het zijn films van een Russische regisseur,
een radicaal genie en fervent communist, de mond gesnoerd door Stalin.
Je hebt gelijk, ik ken ze niet.
Ik zal ze eens opzoeken.
Een Russische filmmaker en communist.
Alexander Nevsky?
Ja.
Ga door.
Toen ze hier Arava's eerste bibliotheek openden,
was ik net klaar met mijn militaire dienst.
Ze waren een bibliotheek directeur aan het aannemen maar ik moest alles doen.
Manager, bibliothecaris, schoonmaker ook.
Ja, schoonmaken.
Na 3-4 jaar, werd ons budget verhoogd.
Ik had mensen aan het lezen gekregen
of gewoon de bibliotheek laten bezoeken,
kijkend naar boekomslagen, zich afvragend,
"Waar gaat deze over?"
Ze gaven me een stagiaire.
En ik werd directeur van bibliotheken, Arava regio.
Toen introduceerde de nieuwe regering haar hervormingen.
Je moet de nieuwe stafchef kennen,
altijd op TV, niet het stille type.
Ken haar niet.
Ze riep een vergadering bijeen en vertelde ons,
"Het zijn jullie die beslissen wat mensen consumeren."
Ik verafschuw mensen die "consumeren" gebruiken voor boeken en films.
Toen zei ze,
"Je zult de Israëlische cultuur vormen, hun geloof en gedachten,
"Wat ze mooi of lelijk vinden.
"In principe, wie ze zijn."
Plotseling, leek het enorm.
Verveel ik je, al dat geklets?
Nee, ik ga me even opfrissen.
Een verschrikkelijke nachtrust.
Wil je een dutje doen?
Wie verbleef hier het laatst?
Geen idee.
Geen kunstenaar.
Welk sterrenbeeld heb je?
Ik?
Ik ben een lentebaby.
Ram.
Hetzelfde hier.
Je weet wat ze zeggen over Rammen...
Ga zo door, Yahalom.
Twee jaar geleden, gebeurde er iets waar je misschien over gehoord hebt.
De minister en de directeur hadden een ruzie.
Ik heb geen idee...
Eigenlijk, heb ik een goed idee.
Zoals je je kunt voorstellen.
Laten we gewoon zeggen dat het over een kunstwerk ging dat te maken had met...
Geen film, geen boek...
De regisseur is ontslagen.
Het is trendy om uit de regio's te rekruteren
en ik maakte indruk op hen.
Dus ging ik naar Jeruzalem.
Naar het ministerie.
Mijn ouders waren verdrietig dat ik Arava ging verlaten.
Ze moeten trots zijn.
Ouders.
Ik zag dat je met je moeder werkt.
Dat is zo ontroerend.
Ze had kunnen komen.
Nou...
Ik ga wel. Afhalen om 4:20?
Daar is het formulier...
Ik heb het niet bij me.
De bibliotheek had het naar je toe moeten sturen om te tekenen.
Heb je het getekend?
Ik heb geldzaken geregeld met het meisje hier.
Talia.
Sorry, ik heb het geprobeerd, maar ze weigeren je kosten te vergoeden.
Voor mij, is het een no-brainer voor een regisseur zoals jij.
Hoe dan ook, op het formulier, geef je je onderwerp aan en onderteken je.
Het verplicht je om een specifiek onderwerp aan te snijden.
Ik begrijp het niet.
Hoe kan ik het zeggen?
Er is een lijst met onderwerpen om uit te kiezen.
Een gevarieerde lijst.
Je vinkt onderwerpen aan die je gaat bespreken, en je kan anderen toevoegen.
Je wordt verondersteld het te hebben ondertekend,
voor ons om de screening goed te keuren.
Anders kunnen we je niet betalen.
Wat voor onderwerpen?
Veel. Ik zal het vanavond brengen.
Zoals?
De krachten van de natuur, de zee.
Joodse immigratie, diversiteit, verschillen in de samenleving.
Zeker, ze overlappen elkaar.
Jodendom, familie...
Liefde?
Ik denk het. We kunnen het toevoegen.
En seks?
En de abjecte vernedering van dit land,
dat zwelgt in zijn eigen domheid?
Dat is eigenlijk waar de film van vanavond over gaat.
Kijk, het is niet...
Ik ben niet trots op deze formulieren.
Ga door.
Eigenlijk, schaam ik me.
Ze gaan veel verder dan voorheen.
Ze bemoeien zich overal mee,
zodat alleen hun lievelingsprojecten bekend worden.
Ze houden niet van andermans meningen.
Nee.
Goed.
Vanavond, breng ik het formulier mee, dus...
En alle anderen?
Regisseurs? Schrijvers? Docenten?
Wat? Tekenen ze?
Ik heb nog niemand gezien die dat niet deed.
Ik zal niet slapen.
Heb er geen zin in.
Is er iets te zien?
Zeker weten.
Ik wilde je niet lastig vallen
maar de Arava is ongelooflijk!
Zand en nog meer zand om in te verdwalen.
Ik laat me meeslepen. De bezienswaardigheid is 15 minuten verderop.
Het is als een grote kloof.
Buiten, ga naar de grote duin.
Ga 700 meter naar rechts. Ik bedoel, ga naar het oosten.
We speelden daar als kinderen.
De recente overstroming heeft het vol laten lopen, totaal overstroomd.
Dieren verdronken, er kunnen skeletten zijn.
Ik heb het nog nooit zo vol gezien. Het is buitengewoon, ongekend!
Een gigantische poel in de woestijn!
Een wonder.
Hoi. Bedankt voor het terugbellen.
Geen probleem.
Hoe gaat het met je?
Niet geweldig, weet je.
Ik ga scheiden.
Ja, dat zei je.
Zelfs als de gevoelens weg zijn, is het niet makkelijk.
Alles is triest.
Het verdelen van een appartement en alles.
Tijd gewist.
Niet gewist. Herinneringen blijven.
Maar met de wrok, vertrouw ik mijn eigen herinneringen niet meer.
Waar ben je?
Ik ben in een...
dorp genaamd Sapir, in de Arava.
Het betaalt meer dan de Cinematheque. In de woestijn. Ooit geweest?
Ik heb mijn dienst...
Raad de bevolking van Arava.
5,000?
Niet slecht!
Ik ben begonnen met de casting van dit rare project,
De knie van Ahed Tamimi.
Vanwege Smotrich.
Wie zei dat we haar been eraf moesten hakken?
Een kogel in de knie.
Hij was verdrietig dat ze niet in haar knie was geschoten.
Dus ze zou haar hele leven thuis blijven.
Het is nog wazig, een soort videokunst.
Wat weet ik van videokunst?
Het is experimenteel? Je hebt financiering?
Nog niet.
Nog niet?
Zo als het nu gaat, moet je het in Parijs of New York doen.
In jouw geval, Parijs.
Dat is waarom ik bel.
Ik ben hier voor een screening,
en er is dit meisje, Yahalom,
adjunct-directeur van bibliotheken op het ministerie.
Ik weet dat het klinkt...
Maar met alles wat er aan de hand is,
worden bibliotheken culturele knooppunten,
niet alleen voor schrijvers.
Ik weet het, er was dat hele censuur verhaal.
Ze werd net daarna benoemd. Ze is een kind van hier.
Dus, zij en haar baas,
wie hij of zij ook mag zijn,
op instructies van de minister,
beslissen welke films, boeken en toneelstukken in Israël te zien zijn,
en welke...
schrijvers, regisseurs of artiesten verschijnen, of achterwege blijven.
De financiële gevolgen zijn duidelijk.
Het raakt ons in de portemonnee, in de supermarkt,
waardoor we de goedkoopste merken kopen,
bang om ons banksaldo te controleren.
Ik heb haar levensverhaal. Ze is een prater.
En mooi, trouwens.
Niet echt verfijnd
maar zeer bewogen door kunst.
Hoe kan je kwaad worden op iemand die vecht in 50°C hitte
voor mensen om boeken te lezen?
Dan haalt ze dit formulier boven,
waarop je je onderwerp kiest uit een voorbereide lijst.
Er zijn geen andere opties.
Geen melding van bezetting, conflict, of wat dan ook.
Wat is er?
Raad eens.
Diversiteit, het leger, Joodse geschiedenis...
Etnische diversiteit, religie,
tolerantie, jodendom en diaspora, Joodse feestdagen,
onze nationale geschiedenis...
oorlogen, de Holocaust,
antisemitisme, de Torah, het Jodendom,
familie, vader-zoon, moeder-dochter, vrienden, liefde,
leger, vlag, natie.
Oké.
Buiten dat, niets.
Het land is naar de knoppen.
Het verbazingwekkende is, dat deze bibliothecaris het met ons eens is.
Ze zegt dat het ministerie
controle wil over elk liedje, toneelstuk of film.
Iedereen die het er niet mee eens is wordt vergruisd.
En ze is van het Ministerie,
neemt bevelen aan van de minister en zijn verachtelijke stafchef.
Zeker. - We hebben verloren.
Voor haar om te zeggen,
"Wij, Israël's ministerie van cultuur, voeren oorlog tegen kunst,"
dat kan niet uitgewist worden.
Nooit.
Misschien gebeurt er een wonder.
Juist.
Ga je het publiceren?
Okay.
Ben je niet bang?
Zeker, maar laten we dapper zijn.
In het ergste geval, het is niet dat de pers nu goed betaalt.
Je krijgt haar aan het praten en neemt haar op?
Wat zeg je?
Zoveel mogelijk.
Je kan haar helpen.
Ik zal het doen.
Goed.
Film je haar ook?
Audio is genoeg.
Stuur je het vanavond?
Na de vertoning.
Prettige screening.
Prettige scheiding.
Mam...
Alles goed met je? Voel je je goed?
Hoe is je ademhaling? Je rug?
Ik ben in de Arava.
Ik ben begonnen met het casten van De knie van Ahed Tamimi.
Ik werd overspoeld met twijfel.
Nu ben ik in de woestijn.
Ze vroegen waarom je niet kwam.
Ik laat je hun verbazing zien.
Een grote kloof gevuld door overstromingen die mensen en dieren doodde.
Een goede plek om te sterven.
Zie je het, mam?
Ze zeiden me, "Het is een wonder!"
Een mirakel.
Excuseer me, waar is het restaurant?
Daar!
Bedankt!
Hallo.
Excuseer me...
Wie bent u?
Wie ben jij?
Wanneer zing je?
Overmorgen.
Ik zal weg zijn.
Wat is je naam?
We doen covers.
Mooie naam.
Hoi, is dit Y?
Ja.
Ik ben Bar, de actrice van de auditie eerder.
Voor Ahed Tamimi.
Sorry dat ik bel. Super onprofessioneel, ik weet het.
Ik heb je nummer van Hila, de casting directeur.
Ze zei me het je niet te vertellen.
Ze vond het ook super goed vandaag.
Goed.
Ik hoef alleen maar te zeggen, ik voel dat ik het ben.
Ahed is mij.
Ik ga zo diep als ik kan.
Echt, ik zal...
Sorry.
Ik lees dingen online
en ik realiseerde me wat we haar allemaal hebben aangedaan.
Het brak mijn hart. Echt waar.
Ik voel dat ik kan gaan
zo diep als je wilt dat ik ga. Echt.
Ik zag een YouTube-video van haar met haar nichtje, die zo mooi is.
Eigenlijk, is Ahed ook erg mooi.
en ik voelde me zo geïnspireerd. Het was zo...
Hoe zit het met je vader?
Nee, dat is geen probleem.
Echt waar. Hij vindt het prima.
Ik heb Ahed's scènes eerder aan hem voorgelezen.
Alleen hij. Hij zal het aan niemand vertellen.
Ik voelde me zo emotioneel.
Zo emotioneel.
Mijn stem trilde.
Ik kon bijna niet praten. De woorden kwamen er niet uit.
Mijn vader zei,
"Ga door, ga door, het is prachtig!"
Ik voelde dat hij ook...
Dat mijn vader ook...
ook kippenvel had.
Echt.
Zijn ogen
waren vochtig.
Ik had hem nog nooit zo gezien.
Ik begon te huilen...
Ahed Tamimi huilt niet.
Je was goed. We zullen zien.
Hey, liefje. Sorry, ik was op een begrafenis.
Hoe zijn de audities gegaan?
Ben je in Tel Aviv?
Ik heb gelezen wat je stuurde over De Knie van...
Natuurlijk, ik doe mee. Wat er ook gebeurt!
Maar je project is nog steeds...
vorm aan het krijgen.
ben je van plan om in Tel Aviv te filmen?
De echte locatie in de bezette gebieden zal lastig worden.
Ze is Palestijnse...
Hoe dan ook, we hebben toestemming van het leger nodig.
Of je filmt in Tel Aviv, iedereen onbetaald, inclusief jij.
Dat zou kunnen werken,
maar dan raken we allemaal in de problemen als het uitlekt.
We verzinnen wel iets wanneer ze vragen heeft
in haar cel voor haar examens.
Ergens klein, zonder ramen, zoals mijn parkeergarage.
Maar als je de arrestatie wilt en de begrafenis van haar nichtje,
moeten we wat geld zien te vinden.
Wat als je het standpunt van de soldaat laat zien?
De soldaat die met haar botst.
Je wilde het persoonlijk maken, toch?
Yahalom heeft me veel over je verteld.
Bibliotheek Yahalom?
Onze Yahalom.
Ik trouwde met een jeugdvriendin van haar.
Yahalom heeft ons aan elkaar voorgesteld.
Nee...
Bedankt.
Ondanks ons leeftijdsverschil.
Enig idee van Yahalom's leeftijd?
Nee.
Zeer jong.
Ze geeft hier veel shows.
Vorige week, de man die zingt
Ik ga naar huis over de grindweg.
- Ken hem. - Een man met een baard.
En de acteur die religieus werd
en begon te zingen.
Ze heeft goed werk verricht reclame te maken voor uw vertoning.
Goed.
Meestal komen de mensen.
Wat een toeval.
Dit liedje zit in mijn film.
Dat is het einde van de film.
De zegetocht van de vulgariteit.
Stop voor haar.
Ayalot.
Sapir?
We gaan naar de film.
En, wat ga je doen?
Ik installeer zonnepanelen.
Hier, zijn er niet veel mensen maar veel zon.
De concurrentie is hevig.
Heel Arava doet nu aan zonne-energie.
Na het paprika trauma.
Tuurlijk. Arava is paprika.
Dat was zo. In het verleden.
De zomer begint hier vroeg.
Twee maanden voor Nederland, een maand voor Spanje.
De vlezigste paprika's ter wereld.
We hebben ze allemaal gekweekt.
Wereldkampioenen paprika's!
Doe je met me mee?
Ja, het is interessant.
Toen was het raak.
Opwarming van de aarde.
Plotseling, onze zon brandt op Spaanse pepers.
We zijn de Russische markt kwijt.
Velden met paprika's die rotten in de zon.
Waardeloos.
We zijn allemaal failliet gegaan.
Alles is van de banken.
We zijn slaven.
Dat drijft mensen tot zelfmoord.
Dus begon ik met bijen te werken.
Bijenteelt?
Ik maakte vroeger honing, als hobby.
Toen kreeg ik peesontsteking in deze schouder.
Alles geprobeerd, niets hielp.
Pijn...
Zo erg dat ik niet kon praten.
Mijn vrouw keek toevallig naar een programma over bijengif.
Nee, geen vergif.
De angel.
Het gif.
Als een geneesmiddel.
Ik nam een bij uit de korf en drukte hem op mijn schouder.
Hij wilde me niet steken.
Ik bleef er met twee vingers in knijpen.
Het had geen keus.
Steek!
Twintig bijen.
Sindsdien,
niets.
Dus ik onderzoek bijengif
voor genezingsdoeleinden.
Ja.
Ze zeggen dat het werkt voor veel verschillende aandoeningen.
Infecties, virale ziektes,
kanker...
Wat zeggen ze over kanker?
Er zijn verhalen uit eerste hand.
Mijn moeder heeft kanker.
Het spijt me, man.
Nu, veel mensen herstellen.
Wat voor soort heeft ze?
Longen.
Wonderen gebeuren.
Hey.
Filmmaker
in de Arava.
Ze vertonen een film die ik gemaakt heb.
Hij is in Berlijn in premiere gegaan.
Waarom geen foto?
Ik ben
soort van beroemd.
En jij? Waarom niet je gezicht?
Ik ben getrouwd
Interessant!
10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1.
9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1.
Kom op!
8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1.
7, 6, 5, 4, 3, 2, 1.
5, 4, 3, 2, 1...
Alles goed?
Natuurlijk.
Narkis, mijn kleine zusje.
Ze is verlegen.
Niet verlegen zijn, Narkis.
Het spijt me,
er zijn niet veel mensen gekomen.
Ze klagen dat ze zich vervelen,
maar als er iets gebeurt, blijven ze in bed.
Ze leven als planten.
Ik heb mijn familie meegenomen als back-up.
Dat is onze moeder.
Pa achter haar, met de citrus schotel.
Plus ooms en tantes.
Onze broer misschien.
Hoe gaat het met je?
Excuseert u mij.
Wat is de rating van de film?
Wat betekent dat?
De minimum toegestane leeftijd?
In Israël, 16. In Frankrijk, 12.
De jongste is 14. Dat is prima.
Als je een zoetekauw bent, probeer dan de abrikozen cake van mijn tante.
Spectaculair.
Ze is de nicht van onze moeder,
maar we noemen haar Tante.
Tante... Neem dit mee in je graf!
... is een betere kok dan mam.
Mijn oude muziekleraar kwam.
Ik speelde vroeger piano.
- Bruiloften? - Klassiek.
Alleen ik in het dorp. Ik was niet goed, maar ik heb volgehouden.
Ik gaf een recital. Rachmaninoff.
Ik was verschrikkelijk.
Dank u voor het warme welkom.
Deze film is de wereld rond gegaan, en heeft mij meegenomen,
maar het is mijn eerste keer in de Arava.
Misschien niet de laatste keer.
Alles wat je gaat zien is waar.
Alle gebeurtenissen hebben plaatsgevonden.
Alle personages bestonden.
Het repetitieve aspect is uit het leven gegrepen.
Let maar eens op de stijl.
Ik zie je na afloop voor een Q&A sessie.
Hoewel er geen antwoorden zijn.
Met jou?
Y, sorry...
Ik zal modereren.
Goed.
Mijn moeder, die samen met mij mijn films schrijft...
Ze is een scenarioschrijfster.
Ze zegt altijd,
"Op het einde wint de geografie."
Dat doet me denken aan de Arava.
Ze zegt dat over Israel.
Niet noodzakelijk op een goede manier.
Wat doe ik tijdens de film?
Blijf je niet?
Ik hou van mijn films, maar ik kan ze niet bekijken.
Ik ga met je mee naar buiten.
Ik heb het twee keer gezien.
Ik had een paar vragen over de film.
Het is zo onvoorspelbaar.
Innovatief.
Innovatief, ik weet het niet.
Maar bedankt.
Het is een film
die het genre opnieuw uitvindt.
Het genre?
Daar ben ik niet zo zeker van.
Waar haal jij je ideeën vandaan?
Vroeger, van het wonder van de nacht.
Nu, van de vieze smaak van de ochtend.
Herinner me eraan om een foto te maken voor zonsondergang.
Als je het vergeet, ik heb miljoenen foto's van al deze kliffen.
Ik wil je een verhaal vertellen.
Een verhaal dat niemand ooit verteld heeft.
Ik hou van geheimen.
Het is ingewikkeld. Ik zal proberen het kort te houden.
Aan het eind, snap je waarom ik het vertel. Ik ook.
Ik deed mijn militaire dienst op een bergtop
op de grens van Syrië en Libanon.
Toen we Libanon bezetten.
Mam vroeg me te zeggen dat ik homo was.
Toen waren homoseksuelen nog vrijgesteld.
Ik ben geen homo. Helaas, misschien.
Onrecht aangedaan door vrouwen?
Ik wilde een held zijn, droomde van een commando eenheid.
Een gezondheidsprobleem diskwalificeerde mij.
Het brak mijn hart.
Geen latere mislukking deed zo'n pijn.
Hoe dan ook, hou het kort.
Ik belandde in een inlichtingen eenheid.
15 van ons. Alleen mannen, geen vrouwen.
Geen enkele. Nooit.
Ik hoorde de stem van de mollige secretaresse van een generaal die binnenvalt,
en we stormden de gang in.
We hunkerden naar vrouwen en we zullen nooit verzadigd worden.
Om de twee weken,
op heilige vrijdag,
Als er geen noodsituatie of alarm was, zouden we dansen.
Tien jongens in een lege kamer.
En een foto van de Dode Zee aan de muur!
Wij zijn de moordenaars van de oudheid!
Wij zijn het rijk van de eeuwigheid! Het koninkrijk!
We leefden in holen in de berg.
We hadden gezworen zinloze geheimen te beschermen.
Ik kwam op hetzelfde moment aan als...
Verdomme! Mieren in de winter!
Op hetzelfde moment als die andere soldaat.
Zie je wel? Ik had gevraagd om een gevaarlijke post.
Ik was op zoek naar avontuur.
Ik voelde me alsof ik een cowboy was.
Ik heb geen idee hoe hij daar terecht is gekomen.
Net daarvoor, sprong een man zijn dood tegemoet van een antennetoren.
Drie maanden later,
sneed de kok zijn eigen keel door met een scheermes, schreeuwend,
"Mam! Ik bouw de tempel!"
Hoe dan ook, hou het kort.
Als nieuwe rekruten, werden we natuurlijk ontgroend.
Standaard vernederingen.
Oksels likken, oorlellen, schoenzolen, navels.
Twee mannen houden je vast, een derde ramt zijn lul in je oor.
Hou het kort.
Het was gespannen met de Syriërs.
Later, bleek het, dat het complete oplichting was.
Een Mossad agent verzon een oorlog om zijn baan te behouden.
Waarschijnlijk voelde hij zich oud en irrelevant,
wilde laten zien dat hij nog steeds iets groots kon doen.
Zoals een oorlog.
Ik snap het.
Kom op!
Nog een keer!
20,000 Syrische geweren op ons gericht de klok rond.
Of dat moesten we toch geloven.
Het Syrische leger was onze ergste nachtmerrie. Commando's, gruwelijke martelingen...
Voorzitters
die je ruggengraat breken wervel voor wervel.
Begrijp je dat?
Het is lang geleden,
ver vóór hun burgeroorlog en zo.
Ik ben bestempeld als een jonge regisseur maar ik ben oud.
Hou het kort.
De avond van onze aankomst
riepen ze de twee nieuwelingen
naar een van de bunkers.
We kropen door smalle tunnels.
We waren verdrietig en verloren.
vooral hij.
Ooit gehoord van de zingende officier?
Nee.
Klinkt als een boek.
De zingende officier.
Een inlichtingenofficier tijdens de Yom Kippur oorlog,
gevangen genomen door de Syriërs.
Hij had een fenomenaal geheugen.
Ik ook, maar de tijd kent geen genade.
De legende zegt, dat toen ze een leeg pistool tegen zijn hoofd drukten,
brak hij, en gaf al onze geheimen prijs.
Hij pronkte met zijn geheugen, hij genoot ervan indruk op hen te maken.
Houd het kort.
Bij zijn terugkeer, werd hij beschuldigd van verraad.
Tijdens een herdenkingsceremonie, spuwde iemand in zijn gezicht.
Heb je een gevechtstrauma?
Welk gevecht?
Zie je dat Syrische dorp?
Ooit zullen Israëlische soldaten kaas kopen.
uit de dorpswinkel.
Maar eerder, jongens nog jonger dan jij zullen sterven.
Dit is cyanide.
We dragen het allemaal in onze zakken.
Voor de procedure van het Laatste Oordeel,
wanneer de Syriërs de muren beklimmen,
wanneer het gevangenschap of de dood is.
Hier, kiezen we voor de dood.
We nemen allemaal onze cyanide pil.
De een na de ander.
Niemand zal wegduiken.
Waar is het formulier dat ik moet tekenen?
Ik moet betaald worden.
Goed dat je me eraan herinnert.
Ga even langs de bioscoop, wil je? Kijk of het geluid hard staat.
Maar open en sluit de deur rustig en zachtjes.
Laat hem niet dichtslaan.
Hoi, Mam.
Dit is de Arava voor zonsondergang.
We reden door een veld met rottende paprika's.
Ik wilde het voor je filmen.
Denk gewoon,
hopen rottende pepers in de woestijn.
Een metafoor voor dit land.
We reden te snel om het goed te filmen.
Dus stel je voor.
Misschien kunnen we het gebruiken als het begin van een verhaal.
Denk er over na, mam.
De vertoning is aan de gang.
De dans scène, misschien.
Nog een prettige avond.
Neem een halve slaappil.
Jij bent mijn schat.
Opname Yahalom David, adjunct-directeur, bibliotheken.
Sapir Village, 15 december.
17:45 uur.
Negeer het begin van de opname.
Zijn er mooie dieren de moeite waard om te fotograferen hier in de buurt?
Behalve mij?
Bobcats, caracals, wolven, jakhalzen,
lelijke gestreepte hyena's,
antilopen, krokodillen fokkerijen...
- De boerderij gaat alleen in de zomer open. - Gazellen?
Teken en we gaan op zoek naar gazelles.
Hier, een pen.
Wacht!
Een week, 10 dagen, nadat ze ons cyanide gaven,
werden we wakker van geschreeuw, ik en het andere groentje.
"Naar de bunker! Naar de bunker!"
De donkere tunnels.
Alles is zwart.
Drie keer stoot ik mijn hoofd tegen rotsen.
"Wees niet bang," zeg ik tegen hem.
Het hielp niet.
Er komen angstaanjagende berichten binnen.
Syrische tanks komen onze kant op.
Airborne commando's zwermen over de berg.
Meer commando's convergeren vanuit Libanon.
Denk er eens over na.
Ogen wijd open, als een storm op de oceaan,
of ik weet niet wat.
Gezichten zo wit als lakens op een lijn.
Stel het je voor.
We roepen om hulp maar het Israëlische leger slaapt vast.
Hou het kort. Het duurde een uur.
De arrogantie van de sergeant maakt plaats voor angst.
Hij ontvangt bevelen via de radio en valt stil.
Zijn ogen puilen uit.
Laatste Oordeel!
Een man probeert te protesteren.
Laten we rennen, zegt hij, maar we weten dat we omsingeld zijn.
Ze laten hem zwijgen.
Hoe komt het dat je hier bent?
Een mirakel?
Ik kan het niet.
- Ik kan het niet. - Slikken.
- Ik kan niet. - Slikken.
Slikken.
Arme jongen, wat vreselijk.
Wacht...
Schiet op mij!
Jij schiet op mij!
Grijp die idioot!
De oorlog, cyanide, het is allemaal een grap. Er is niets.
Ik weet het.
Ongelooflijk.
Hoe wreed!
Wat een smeerlap, die sergeant. Een echte schoft!
Het gekste is, dat ik meteen zag dat hij loog.
Ze waren allemaal aan het liegen.
Hoe wist je dat?
Het waren vreselijke acteurs.
Vooral de man die de leiding had. De sergeant.
We kwamen er later achter, dat het allemaal zijn idee was.
Op de radio, hij was als,
"Hoeveel? Duizenden? Komen ze de vallei in?
Is er weer een helikopter geland?"
Ik kon zien dat het voor niemand was.
Het ritme zat er niet in.
Te snel.
Hij kon niet tegen de traagheid van de waarheid.
"Met gebroken hart, moet ik je zeggen,
"Laatste Oordeel!"
Ik barstte bijna in lachen uit.
En het nemen van de zogenaamde cyanide, de manier waarop hij slikte.
De manier waarop hij schreeuwde, "Slikken! Slikken!"
Ik geloofde het niet.
Ik heb secretarieel werk gedaan op een raketbasis.
Vanuit mijn kantoorraam zag ik een hek.
Totaal zinloos.
Je hebt er in ieder geval verhalen aan overgehouden.
We hebben allemaal verhalen maar jij eert de jouwe.
Eigenlijk, je verhaal doet me denken aan een boek dat ik gelezen heb.
Het lijkt er erg op.
Over het vreemdelingenlegioen, misschien.
In Afrika?
Een titel van twee woorden.
Naam.
Datum, titel, auteursrechthebbende.
Rol in de productie. Schrijver-regisseur, toch?
Co-schrijver? Je moeder?
Wacht.
Heb je geen vragen?
Mijn verhaal behoeft geen verdere uitleg?
Er schoot me iets te binnen. Misschien vind je het niet leuk.
Als je wist dat het een spel was, waarom laat je ze dan die man kwellen?
Je had je kunnen uitspreken.
Ik denk dat het nu makkelijk is,
ik was er niet bij.
Ik was er wel.
Ik was wijs in hun spel, niet bang. Juist het tegenovergestelde.
Ik haatte de sergeant en zijn maatjes in de eenheid.
Ik wilde niet helpen, juist het tegenovergestelde.
Vernietig alles.
Altijd.
Dus waarom niets doen?
Waarom heb ik het zo door laten gaan? Waarom meespelen?
Ik had ze een lesje kunnen leren.
Jaren van mishandeling in een seconde gesloopt.
Maar ik slikte de cyanide.
Dus, voordat ik deze pil slik,
vertel me wat ik echt onderteken.
Het is je overeenkomst met het ministerie...
Nee, fout.
Je specificeert de aard van de culturele activiteit...
Nee.
- Ik weet niet wat ik moet zeggen. - De waarheid.
Ik ben deel van het ministerie, het systeem.
Lees wat er staat.
- Lezen? - Ga je gang.
"Activiteit beschrijving: openbare vergadering met..."
Sla dat over, alstublieft.
"Zodra de activiteit voltooid is, zal de factuur..."
Kom op.
"Geheimhouding.
"U moet de kopie respecteren..."
Copyright. Kom op. "Activiteit onderwerpen."
"Controleer activiteit onderwerpen uit de volgende lijst:
"De Joodse ervaring,
"Culturele verscheidenheid in Israël, gelijkenis en verschil,
"Joodse identiteit, Joodse geschiedenis,
"Landschappen en plaatsen, mijn land en ik,
"Joodse diaspora, antisemitisme,
"etniciteit in Israël, zionisme".
Meer, meer.
"Woestijn en zee, mannen en vrouwen,
"Joodse feestdagen, kindertijd, sport, favoriete zangers,
"Holocaust, gevolgen van de Holocaust, nieuwe media,
"Jeruzalem, stad der naties, Jeruzalem, eeuwige hoofdstad,
"het leger.
"Als geen van de bovenstaande onderwerpen van toepassing zijn,
"specificeer dan je onderwerp en invalshoek."
Wat denk je?
Ik heb het je al gezegd.
En?
Deze eisen zijn nieuw.
In plaats van lokale bibliotheken,
wordt dit alles nu geleid door de afdeling bibliotheken van het ministerie.
- Jij. - Ik ben de plaatsvervanger.
Jij ontvangt de formulieren en keurt ze goed of af.
Nee.
Ik niet. We volgen de instructies die we krijgen.
Door wie?
De minister en de stafchef.
Welke instructies?
Kom op!
We verliezen het licht, zoals we zeggen op filmsets.
Niet om tentoonstelling van werken goed te keuren, of uitnodigingen aan kunstenaars,
die handelen over ongepaste...
Wat is ongepast? Ongepast, wie zegt dat?
Wij. Het Ministerie.
Ik zal het anders zeggen.
Stel dat ik een nationalist wil bespreken, racistische, sadistische, verachtelijke Joodse staat,
wiens enige doel is om de ziel te reduceren, in het bijzonder de Arabische ziel,
tot onmacht en onbekwaamheid,
zodat het instort onder de onderdrukking van de staat
en volledig zal overgeleverd zijn aan zijn genade.
Een staat die een dodelijke, aangeboren of besmettelijke ziekte is voor zijn burgers.
Je zou afgewezen worden en op de zwarte lijst komen.
Wat als het onderwerp Israëli's is, in hun beestachtige onwetendheid,
blinde marionetten, ellendige schepsels,
die iedereen kwellen die anders is dan zij,
en die geobsedeerd zijn met hun bezittingen en...
Genoeg!
Wacht!
Elk sprankje licht in hen werd gedoofd door hun scholen,
die misdaden begaan tegen hun eigen studenten,
die hun geest vermoorden en hun ziel uitroeien.
Uitroeien... Die ondoordringbare wrok uitspuwen.
Syllabus als geestesziekte!
En de ouders, die ook verschrikkelijke onwetenden zijn,
totaal onschuldig omdat niemand ooit hun ogen heeft geopend.
Juist het tegenovergestelde!
Je komt op een zwarte lijst, als je het wilt weten.
Ik wil de waarheid.
Echt waar, het is wat we zouden doen.
Wat als mijn onderwerp een staat is
dat alles uitkotst wat niet conform is
en het nooit meer terug neemt?
Dat zijn slachtoffers brutaliseert met de diepste laagheid,
en soms nog dieper.
Wiens moraliteit een complete fraude is,
en het tegendeel beweren zou een leugen zijn...
Je kan het me vertellen maar niet...
Ik zeg,
"Een Joodse, nationalistische, racistische staat."
En zij antwoorden, "Niet in Israël. En als dat zo is, dan is er geen kwaad in.
"Want het land Israël is schoonheid, en zijn volk is waardig."
Maar voorbij hun lege retoriek,
wordt de ware aard van de heersers van het land onthuld.
Inclusief je minister!
Zo laf, zo vulgair, zo grotesk.
Hun verachtelijke wetten verhinderen frisse lucht
van het binnendringen in de hersenen van mensen.
Vervolgens kunnen die heersers, achter hun nationalistische aansporingen,
gemakkelijk tiranniseren.
Stel gewoon 2, 3 of 4 vragen en eis antwoorden
om hun afschuwelijke fraude bloot te leggen.
Ik wil geen debat maar...
Ze sluiten de ogen van de mensen zodat ze vergeten dat er niet één volk is,
er zijn een miljoen mensen.
Niet één land maar een miljoen landen.
Elk van hen, Yahalom, is mooi en belangrijk.
Het universum borrelt over met vreemde schoonheid.
Lees gewoon de boeken die je waarschijnlijk in je bibliotheek hebt.
Jules Verne?
Dickens?
Dostojevski?
Kafka?
Edgar Allan Poe?
George Sand?
Ze verbergen dat allemaal voor hun mensen,
die denken, in hun onwetendheid, dat het universum begint en eindigt
in de kooi waar ze leven en sterven.
Vertel een fractie van dat en je bent klaar. Niet nodig om...
Geheimen?
Militaire geheimen? Staatsgeheimen?
Hebben we bommen van een type...
Hoeveel?
Op zijn minst!
Waar?
Hier.
Rechtdoor, rechtdoor!
Op asfalt, op zand!
Doe de zoom van je jurk omhoog.
De weg gaat door de modder van de hel.
Op het grote kruispunt,
schiet op, schiet op!
Klootzakken komen erdoor!
Ik ben ook een klootzak!
Rechtdoor, rechtdoor!
- Hier! In de woestijn... - Niet hier maar...
Een nieuwe generatie is opgestaan.
Het groeit maar bloeit niet.
Het verwelkt.
Het rot voordat de knoppen verschijnen.
In plaats van het afschudden van eerdere generaties,
wentelt het zich in zijn eigen slechtheid.
Vulgair!
Onwetend!
Lafaards!
Erger dan zij die voorgingen.
Elke generatie hier is de ergste.
En elke generatie produceert een generatie die nog erger is.
Elke dag zullen hier monsters geboren worden!
- Ik zeg geen woord... - Jeruzalem?
Is Jeruzalem een onderwerp?
Ja of nee?
Ik zou graag Jeruzalem filmen.
Zing de lof van zijn monsterlijke charme.
Een land dat zichzelf doodt!
Verrotte historische rotzooi!
Afzichtelijke inwoners levend in afzichtelijke schoonheid.
Na verloop van tijd, worden ze kwaadaardig.
Maar in die stad van de dood, voel ik me thuis.
Ik wou dat ik kon zeggen dat het geen banden met mij had.
Want ik wil er geen banden mee hebben.
Maar we zijn verbonden door een onbreekbare band!
Die waarheid zal me naar de hel sleuren.
Kots Israël uit me met een schreeuw,
recht in het gezicht...
In het gezicht van je minister van cultuur!
Gestoord door kwaadaardigheid, kruipt hij op handen en voeten!
Als een koe, zal hij grazen...
Het zal snel voorbij zijn.
Nou?
Nou wat?
Wat ga je met me doen?
We zullen je afwijzen.
En?
En jou rapporteren.
En?
Dus je bent afgeschreven.
Als verrader bestempeld zelfs.
Misschien.
Afgemaakt, vernietigd, verpletterd.
Misschien.
Verberg je niet. Zeg het!
Ik ben geen echo.
Het is de waarheid.
Het is de waarheid, het is de waarheid.
Je zal afgemaakt worden, vernietigd, gebroken.
Wie zal me afmaken?
Mij vernietigen? Mij breken?
De bibliotheken afdeling.
Wij.
Op wiens bevel?
Van de minister.
Hij zei, "Besmeur het land, en je verhongert."
Wat denk jij?
Het is ziekelijk.
Goed. Hij is een minister van de kunsten
die kunst haat.
Goed.
In een regering die menselijke vrijheid haat.
Zeg het.
Een minister van kunst die kunst haat
in een regering...
Ik ben geen papegaai.
Het zijn je eigen woorden.
Als het zoveel voor je betekent...
Hij is een minister van kunst die kunst haat
in een regering
die alle menselijke schoonheid haat.
De lelijkste van alle regeringen.
Ik ga akkoord.
Geef me het formulier, alstublieft.
En een pen?
Waar kan ik op schrijven?
In onderwerpen voor discussie...
Ik ben aan het controleren
Familie,
Liefde,
en...
Wapenbroeders.
Hoi, Mam.
Ik ben hier, ver weg.
En ik kan niet beslissen.
Als wat ik deed goed was.
Ik twijfel er niet aan wat jij gedaan zou hebben.
Ik stuur je de laatste minuut van vandaag.
Kom op, Y.
Kom op.
Kom op, Y, kom op.
Binnenkort sta je op het podium.
Ik heb een vraag, maar wees eerlijk.
In je cyanide verhaal, was jij niet de man die het wist.
Jij was de snikkende die wegliep. Toch?
Het slachtoffer?
Die het niet begreep en rende voor zijn leven?
Jij bent degene die huilde. Ik ben er zeker van.
In het verhaal, vlucht je voor jezelf, maar het zit in je.
Ik voel het.
De angst.
De wanhoop.
Het zit ook in je films.
Er is nog een andere optie.
Welke dan?
Dat ik ook niet het ontgroende groentje was...
noch de waarnemer.
Ik was de sergeant.
De man achter dit alles.
Ik ben de duivel.
De kwelgeest.
Goedenavond.
Wil iemand iets vragen?
Iets te zeggen?
Heeft iemand iets gedacht?
Heeft iemand nagedacht?
Dank u.
De baby in de film, ben jij dat?
Of die van jou?
Ik zal nooit kinderen krijgen.
Heb jij kinderen?
Ja, ik ben een moeder van drie kinderen.
Aangenaam kennis te maken.
Ik ben de vijand van gezinnen. De kleine lieveling van de hel.
Mijn moeder zegt vaak, "Er zijn hier geen overlevenden."
Geen overlevenden, mijn vrienden.
Ik niet.
Jij ook niet.
Ik moet je iets vertellen.
Ik ga binnenkort mijn volgende film opnemen. De knie van Ahed Tamimi.
Je zult Ahed's knie niet kunnen zien.
nadat het verbrijzeld is door een kogel.
Wat betreft De knie van Ahed Tamimi,
zul je het hier niet kunnen zien,
en waarschijnlijk wil je dat ook niet.
Misschien ben jij ook wel verdrietig dat ze niet in haar knie is geschoten.
Je zult het niet kunnen zien
want om hier te zijn te luisteren naar je zwijgen,
Ik moest een formulier invullen,
met vermelding van het onderwerp van de film die je net zag,
en van de daaropvolgende discussie.
Een vorm van onderwerping.
Dienstbaarheid.
Vernedering.
Je denkt, "Hoe zit dit met de knie van de Arabier?
"Hij overdrijft, liegt.
" Verdomme ja, schakel hem uit."
Hoor zelf maar.
Het is de waarheid, het is de waarheid, het is de waarheid...
Je wordt afgemaakt, vernietigd, gebroken.
-Wie zal me afmaken? - Wij.
Op bevel van de minister.
Hij zei: "Besmeur het land, en je verhongert."
Wat denk jij?
Het is zielig.
Goed.
Hij is een minister van kunst die kunst haat.
Zeg het.
"Hij is een minister van de kunsten in een regering die een hekel heeft aan..."
- Ik ben geen papegaai. - Het zijn jouw woorden.
Wat ben je aan het doen?
Als het zoveel voor je betekent...
Een minister van kunst die kunst haat
in een regering die menselijke schoonheid haat.
De lelijkste der regeringen.
Daar ben ik het mee eens.
Ik heb dat net verstuurd...
- Klootzak. - Lafaard!
... aan de pers, TV, internet, overal!
Je hebt me vermoord, snap je?
Ik ben dood!
Yahalom!
Blijf daar!
Yahalom!
Kom terug!
Stop!
- Nee, Yahalom. - Terug, Mam!
Je hele familie is hier.
We houden allemaal van je.
Weet je hoeveel we van je houden?
Wat is er mis, mijn kind?
Mijn leven is voorbij.
Zwijg!
Heeft iedereen het gezien?
De minister heeft getweet.
De stafchef ook.
Hou je kop, klootzak!
Als er iets met haar gebeurt, dan maken we je af.
Ik scheur je aan flarden!
Stop, pap!
Doe niet zo vulgair!
Ik zal springen.
Niet springen.
Waarom niet?
Ik zal springen.
Ik heb het niet verstuurd.
Ik geloof je niet.
Je gelooft me niet.
Leugenaar.
Ik heb het niet verstuurd maar dat komt nog wel.
Doe het en we vermoorden je!
Dood me.
Duw me vlak achter haar.
Hoerenzoon!
Heb je haar nog niet genoeg pijn gedaan?
Jij tuig! Je bent uitschot en een lafaard!
Als er iemand in de buurt komt, stuur ik hem.
Zou kunnen, maakt niemand wat uit.
Niet springen.
Verwijder het, alstublieft.
Ik doe een beroep op je hart. Wil je mijn leven verwoesten?
Alsof mij dat wat kan schelen.
Weet je wat een schandaal het leven is? En we zijn hulpeloos.
Weet je wat de dood is?
Ik zal springen.
Spring.
Ik zal sterven.
Tot moes geslagen. En wij vlak daarna.
Alsjeblieft.
Alsjeblieft, laat haar gaan.
Laat haar gaan en neem mij.
Ik zal het sturen. Blijf daar.
Neem me mee.
Laat haar met rust.
Neem mij.
Wat ben je aan het doen?
Ik wil het doen.
Blijf bij hem uit de buurt, Narkis.
Hij is goed.
Jij bent goed.
Genoeg.
Wees niet boos.
Je bent goed, niet slecht.
Ik weet het.
Ga weg.
Wees niet boos.
Wees goed en je zult je goed voelen.
Je bent goed.
Alles zal goed komen.
Je bent goed.
Ik ben op weg naar huis.
Hoe gaat het met je vandaag?
In staat om sterk te blijven?
Gisteravond, was er de vertoning.
Het was niet slecht.
Zie je dit allemaal, mam?
Zeg vaarwel tegen het land van Israel door de wolken.