Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
HOOP AAN DE HORIZON
Ze hebben allemaal een droom en hopen ergens heen te gaan…
…en die droom waar te maken.
Het zijn bijna allemaal jonge mensen, en dat is erg triest.
Hiervoor waren het mensen van een jaar of 30, 35.
Maar nu komen er kinderen, van vier tot zeventien jaar oud.
Dit is enorm triest, een enorme ramp voor Eritrea…
DR. ALGANESH FESSAHA STICHTING GANDHI
…en voor andere landen, want we staan allemaal machteloos.
We weten niet meer wat we moeten doen.
Ethiopië heeft vluchtelingen altijd verwelkomd.
Het is de wieg van de mensheid…
…waar het eerste menselijke skelet is gevonden.
Tegenwoordig staat het bekend als het christelijke eiland in Afrika.
BISSCHOP VAN EMDIBIR
Diaken Philip heeft de eunuch van de koningin van Ethiopië gedoopt…
…in het jaar 37.
Als er geen vrede is, proberen mensen te vluchten…
…naar plekken waar ze vrede kunnen vinden.
Op dit moment…
…zijn er ongeveer 700,000 vluchtelingen in Ethiopië.
Ze komen uit Eritrea, uit Zuid-Soedan…
…uit Somalië, uit verschillende landen rondom Ethiopië.
Ethiopië is altijd een gastvrij land geweest.
NAAR VLUCHTELINGENKAMP MAI AINI
Dit is de hoofdingang van Mai Aini…
…het tweede vluchtelingenkamp. Hier zitten 11,500 vluchtelingen.
In dit kamp hebben we veel projecten gedaan.
De UNHCR geeft 15 kilo graan.
Soms geven ze olie, zout en suiker, maar dat komt zelden voor.
Om te kunnen integreren, creëren de vluchtelingen baantjes.
Ze beginnen bijvoorbeeld een restaurant of een café.
Alle 11,500 vluchtelingen zijn Eritrees.
Het zijn allemaal Eritreeërs. Dit is een Eritrees kamp.
Er zijn vijf Eritrese vluchtelingenkampen in Ethiopië.
Het eerste is Shimelba.
Het tweede is Mai Aini, het derde Mai Tsebri…
…het vierde Hitsas en het vijfde Endabaguna…
…dat is opgezet om kinderen en iedereen die arriveert…
…door te verwijzen naar andere kampen.
Ze blijven misschien vijf tot zeven jaar…
…afhankelijk van of ze worden hergevestigd in een derde land.
Ze staan op een lijst om te gaan.
Ze hebben hun familie achtergelaten. Hun ouders…
…hun vrouw en kinderen, hun man en kinderen.
Ze hebben zoveel achtergelaten. Hun hele geschiedenis.
Hier hangt de UNHCR…
…alle informatie op over de hervestiging.
De mensen komen hier om het te lezen…
…en dan weten ze of ze worden opgeroepen door het UNHCR-kantoor.
Deze huizen hebben we omgebouwd tot 50 woningen…
…voor kwetsbare vrouwen.
Verkracht en gemarteld kwamen ze aan…
…en we hebben deze woningen voor ze gecreëerd.
Hier staat een orthodoxe kerk.
Er is ook een katholieke kerk.
Er is ook een moskee, verderop.
Hier heb ik twee, drie jaar gewoond.
Dit zijn de kamers.
De bedden zijn gemaakt van cement en terracotta.
Hard, maar ze zijn goed voor je rug.
Daar is een toilet.
Dit is m'n onderdak geweest…
…zo'n drie, vier jaar lang.
Dit is het hoofdkwartier van Stichting Gandhi in kamp Mai Aini.
Op dit moment wordt eten voor kinderen uitgeladen.
We hebben hier meer dan 850 kinderen van drie tot zes jaar oud.
We bereiden één maaltijd per dag voor ze.
Die maken we klaar voordat school begint.
Het is een maaltijd om vóór schooltijd op te eten.
Sommigen kinderen hebben ouders, anderen niet.
Sommige kinderen zijn hier met hun oma of oom.
Het zijn minderjarigen, ze zijn jong. Sommigen zijn helemaal alleen.
We zitten hier al meer dan tien jaar, bijna elf jaar.
KAMP ENDABAGUNA REGISTRATIECENTRUM
Deze mensen zijn net aangekomen.
Ze hebben niets. Ze kijken bang, angstig.
Ze hebben zo'n drieënhalve dag gelopen…
…om de grens te bereiken en toegelaten te worden.
Het jongste kind is zeven maanden oud.
De oudste is vier jaar.
Dus van vier maanden tot vier jaar oud.
Je ziet aan hun gezicht dat ze moe zijn, uitgeput.
Maar je ziet ook een glimp van hoop…
…dat er misschien iemand is die ze wil helpen…
…en die hun lijden begrijpt.
Dit kind is twaalf jaar.
Elf jaar.
Veertien jaar.
Ze moesten vluchten om aan militaire dienst te ontsnappen.
Ze zijn alleen gekomen, zonder ouders.
Ze zijn gevlucht.
Hij zegt dat de families van de meeste kinderen niet weten waar ze zijn.
Alleen hij zegt dat ze hem hadden zien vluchten.
Maar ze weten niet waar ze zijn.
Ze zijn moe, uitgeput…
…want ze hebben twee dagen lang nauwelijks iets gegeten of gedronken.
Hij is zes jaar.
Hij is ook alleen gevlucht.
Ze zijn bijna allemaal alleen gevlucht.
Hij zegt dat hij is gevlucht…
…en z'n ouders, die waren gewaarschuwd door de boeren daar…
…probeerden hem te volgen.
Het duurde bijna een week voordat hij…
…in z'n eentje eindelijk de grens bereikte…
…want hij wilde niet gevonden worden door die boeren…
…want die hadden hem teruggestuurd of overgedragen aan de politie…
…en de politie zou hem in elkaar hebben geslagen of iets hebben aangedaan.
Ik vroeg hem: 'Wat gaat je familie nu doen? Weten ze waar je bent?'
Hij zei: 'Ik weet zeker dat het leger en de boeren…
…m'n familie zal vertellen dat ik de grens heb bereikt.'
Ze zeggen allemaal dat ze willen studeren.
KAMP VOOR MINDERJARIGE ALLEENSTAANDE VLUCHTELINGEN
In deze vijf kampen zitten…
…in sommige 7000 en in andere 13,000 of 12,000 mensen.
De laatste tijd valt me iets heel treurigs op.
Ik werk al bijna 17 jaar hier in Ethiopië…
…voor vluchtelingenkampen en vluchtelingen.
Maar ik zag nooit kinderen arriveren.
De afgelopen drie jaar heb ik kinderen gezien…
…van vier tot zeventien jaar oud.
Er is een constante stroom jonge mensen.
En dan vraag ik me af: wie is er nog in Eritrea?
Ik sprak ooit met een vierjarig meisje.
Ze heette Dahab.
Ze vertelde me…
Ze trok aan m'n jurk en zei:
'Heeft u m'n moeder gezien?'
Ik zei: 'Nee, die heb ik niet gezien.'
Ze zei: 'Maak een foto van mij, en stuur die naar haar.
Dan ziet ze m'n foto en me komt zoeken.
Want zonder haar kan ik niet slapen.'
Een vierjarig meisje.
Ik vroeg: 'Maar hoe ben je hier gekomen?'
Ze zei: 'Met m'n broer en andere broer. We waren met z'n vijven.
M'n moeder zei dat wij drieën alvast de grens over moesten steken.
Zij bleef achter met de anderen.
We zijn de grens overgestoken, maar zij werd gearresteerd.
Dit meisje was haar moeder aan het zoeken.
Ze zei: 'Vind m'n moeder, alsjeblieft…
…want ik kan niet slapen.' Ik vroeg waar ze heen wilde.
'Ik wil naar Europa.' 'Waarom Europa?'
'Want ik wil studeren.'
Vier jaar oud.
Dus als een vierjarige me dit vertelt…
…dan word ik nog bedroefder en bozer.
Hij laat me z'n kamer zien.
Eén, twee, drie…
Vier? Hier slapen vier kinderen.
Zes. Zeven. Acht.
Hij heeft in het Italiaans leren tellen in Asmara, in Eritrea.
Ik ben in Eritrea geboren.
Ik ben Eritrees. Ik kom uit Asmara, uit een groot gezin.
Ik had een lieve vader en een nog lievere moeder…
…die me de waarde van het leven hebben bijgebracht.
Ik ben ze beiden heel dankbaar.
Ze hebben me de weg naar liefde, compassie en vrijgevigheid getoond.
Bovenal liefde.
Ik heb in Asmara gestudeerd, op het Pre-University College.
Toen ben ik naar Italië gegaan en heb ik aan de Università Cattolica gestudeerd.
Ik heb m'n studie afgerond en ben naar India gegaan…
…om ayurvedische geneeskunde te studeren.
Daarna ben ik bij een multinational gaan werken.
Op een gegeven moment, tijdens een reis naar Soedan…
…ben ik vijf kinderen tegengekomen.
Zo kwam het dat ik hiermee ben begonnen.
Deze kinderen, ze waren vijf, zes, zeven en dertien jaar oud…
…zag ik op de grond zitten.
Ik vroeg ze wat ze aan het doen waren.
Ze gaven geen antwoord en hielden hun hoofd gebogen.
Ze negeerden me en reageerden totaal niet.
Dus ik ben weggegaan. Een dag later ben ik teruggekomen…
…en ik zag die vijf kinderen weer.
Ik stopte weer en vroeg: 'Kan ik jullie helpen?'
De oudste, die een jaar of 13 was, stond op en zei:
'Nee, we hebben geen hulp nodig.'
Ik vroeg hem: 'Sorry, maar hoe leven jullie?
Hebben jullie familie? Hoe komen jullie hier?'
'We zijn gevlucht uit Eritrea want onze huizen zijn kapotgeschoten.'
Ik vroeg hem: 'Zijn jullie broers?'
'Nee, we hebben elkaar hier ontmoet.'
'Hoe leven jullie dan?'
De oudste, die namens de anderen sprak…
…zei: 'Geen zorgen, ik ga bedelen…
…zodat zij kunnen studeren.'
'Hoe ga je dat dan doen?'
'Dat gaat me lukken. Want ik ben hun vader en hun moeder.
Want wij hebben niemand meer.'
Dat was het zetje dat ik nodig had.
Jij hebt bijna alles en je zit te klagen?
Zie daar de onmetelijke gulheid van een dertienjarig kind…
…die je de waarden leert die je van je ouders hebt meegekregen…
…en die je misschien was vergeten. Word wakker.
Vanaf toen ben ik voor de kinderen gaan zorgen.
We hebben een huis voor ze gebouwd…
…met hulp van de Minderbroeders Kapucijnen.
We hebben ze laten studeren.
Ze wonen nog steeds bij elkaar.
Ze hebben de opleiding gedaan die ze wilden doen.
De een is tandarts, de ander timmerman…
…de ander elektricien.
Ze hebben een groot kerngezin gevormd…
…en helpen andere kinderen zoals zij.
Daarna ben ik weer een andere weg ingeslagen.
Ik wilde m'n volk volgen, de Eritreeërs…
…waar ze ook zijn.
In de Sinaï, in Egypte…
…in Soedan, in Tunesië…
…of in Libië.
M'n eerste ervaring op dit gebied was in de Sinaï.
Ze hadden me verteld dat daar veel Eritreeërs…
…veel Afrikanen eigenlijk…
…in staatsgevangenissen zaten.
Die stonden in Arish, Rafa, Azouli.
In die regio's stonden vijftien gevangenissen…
…met zo'n 300 tot 400 Afrikanen.
Ik vroeg of ik ze mocht ontmoeten want ik wilde ze helpen.
De politie stond me toe om de gevangenissen te betreden.
Ik ben daar naar binnen gegaan met een non, zuster Muna, die me hielp.
We brachten voedsel, kleding, medicijnen.
We vonden dat we iets moesten doen om ze eruit te krijgen.
We vroegen toestemming aan de Egyptische overheid…
…die ons dat grootmoedig gaf…
…om ze als vluchtelingen naar Ethiopië te brengen.
Ze geven nog steeds toestemming…
…om naar Ethiopië te gaan.
Daar komen ze in vluchtelingenkampen…
…maar dan zijn ze in ieder geval uit de gevangenis…
…en weg van ziektes en lijden.
We hebben in totaal 8500 mensen bevrijd.
Mede dankzij verschillende donateurs want de vluchten zijn duur.
We zijn Eritreeërs. We zijn allemaal Eritreeërs.
Wij allemaal, mannen en vrouwen.
De reden voor de frustratie die ons ertoe heeft gebracht…
…om weg te gaan, is het gebrek aan regels en wetten.
Mensen in ons land zijn machteloos.
Velen verlaten daarom hun huizen en vluchten het land uit.
Ik ben heel blij dat jullie me op deze manier hebben verwelkomd.
Ik zal alles vertellen wat ik te vertellen heb.
Ons volk kent de regels en de wetten van ons land.
Maar als we iets zeggen wat niet uitkomt…
…worden we verdelgd als onkruid…
…en in gevangenissen gegooid. Daar zijn velen beland.
Jongeren zijn onder dwang naar Sawa gebracht.
Ze hebben hen meegenomen zonder hun ouders in te lichten.
Dit is er gebeurd.
Daarom zijn we ontworteld en moesten we vluchten.
We staan volkomen machteloos…
…want dit kan niet met vechten worden opgelost.
Mensen ontvluchten het land liever.
Mensen die nog nooit hebben gestolen of een misdaad hebben gepleegd.
Maar daarom moesten ze hun land ontvluchten.
Als we in buurlanden komen zoals Somalië en Ethiopië…
…vragen ze vaak waarom we nooit hebben gevochten.
Maar als we hadden gevochten, zou er veel bloed hebben gevloeid.
Van bloedvergieten komt altijd meer bloedvergieten.
De ouderen zijn gevlucht…
…niet omdat ze werden gedwongen om bij het leger te gaan…
…of omdat ze ergens anders toe gedwongen werden…
…maar als ze kinderen hebben die zijn gevlucht…
…naar Soedan of Israël…
…moeten ze van de overheid óf hun kinderen terughalen…
…óf 50,000 nakfa betalen.
Van 50,000 nakfa kunnen ze twee jaar leven.
Dus waar moeten ze dat geld vandaan halen?
Dus ze vluchten.
Ze laten alles achter en vluchten.
Veel ouderen zeggen tegen me:
'Alga, breng ons naar huis. We willen thuis sterven.'
Zo ben ik hier gekomen.
Eerst woonde ik in de regio Barka…
…in het plaatsje Enjehai.
Het is een nieuw gebied waar ik naartoe was gegaan om boerin te worden.
Terwijl ik daar was, zijn m'n kinderen het land uit gevlucht.
Ik moest 200,000 nakfa aan de overheid betalen…
…omdat m'n kinderen waren gevlucht.
Ik vroeg om meer tijd om het geld bij elkaar te krijgen.
Toen ben ik gevlucht, met een vliegtuig want ik had een paspoort.
Ben je naar Ethiopië gegaan?
Nee, naar Kenia. En vanaf Kenia naar Ethiopië.
Dus daarom ben ik zo'n eind van m'n kinderen vandaan.
Die wonen overal verspreid.
Dus daarom ben ik hier. Ik heb het zwaar.
Ik heb diabetes en een hoge bloeddruk.
VLUCHTELINGENKAMP SHIMELBA MET 60 PROCENT KUNAMA
De Kunama komen uit de Nijl-regio.
Tot 150 jaar geleden…
…leefden ze rondom de rivier de Tsona of de Gash.
Ze leefden in dat gebied…
…en hielden zich alleen met landbouw bezig.
In die tijd…
…waren er geen overheidsregels.
Ze hadden geen bestuur, geen organisatie.
Ze leefden eenvoudig en deden hun werk.
In die periode kenden de Kunama een rijke traditie en cultuur…
…en ze hadden een religie.
De god van hun religie heet Dungun.
Ik ben geboren in 1990…
…in de regio Maekel.
Ik heb gestudeerd in de regio Gash-Barka.
De hoofdstad is Barentu.
Ik heb m'n studie afgerond tijdens militaire dienst.
Ik ging antropologie studeren.
Na twee jaar was ik afgestudeerd…
…en toen stuurde ze me terug naar m'n regio.
Ik had veel te maken met discriminatie…
…jegens mij en m'n gemeenschap.
We hebben het moeilijk. We hebben veel problemen…
…vanwege discriminatie.
Uiteindelijk besloot ik te vluchten naar het buurland…
…naar Ethiopië.
Toen ik vluchtte uit Eritrea…
…had ik iemand gevonden die de weg naar de grens wist.
Hij wilde me meenemen en ik stemde toe.
Hij kwam naar Barentu…
…en hij bracht me van Barentu…
…naar het noorden, naar Shambuko.
Het was toen middernacht.
Elf uur.
We besloten naar de grens te gaan.
Om twaalf uur waren we vlakbij de grens.
Vroeg in de ochtend vluchtte ik van de grens naar het Ethiopische leger.
Het Ethiopische leger bracht me naar de UNHCR…
…in Endabaguna.
Van Endabaguna brachten ze me naar kamp Shimelba, waar m'n volk was.
Je krijgt maar één kans in je leven.
Als Eritrese soldaten je vinden, stellen ze je één vraag.
'Wil je dood of wil je blijven leven?'
Toen… Ik denk het niet, het is heel moeilijk.
Ik vreesde toen voor m'n leven.
En voor m'n familie.
Voor m'n familie ook.
Als ze me hadden gevonden toen ik de grens overstak…
…had m'n familie gevaar gelopen.
Vanwege dat politieke probleem.
Vanwege de discriminatie van ons volk.
Ik droom en hoop…
…maar meestal niet alleen voor mezelf.
Ik wil een beter leven voor m'n hele gemeenschap.
In het jaar 615 werd Mohammed vervolgd door z'n volk.
Toen hij werd vervolgd door z'n volk…
…stelde hij z'n volgers voor om naar Ethiopië te gaan…
…waar ze zouden worden verwelkomd door een rechtvaardige koning.
Zo kwamen Mohammeds volgers naar Ethiopië in het jaar 615…
…en werden ze verwelkomd door de koning.
Hun vervolgers kwamen naar Ethiopië…
…om ze te vervolgen…
…maar de koning verdedigde hen.
Want toen hij ze had gevraagd…
…waarom ze werden vervolgd…
…zeiden ze: 'Vroeger aanbaden we meerdere goden.
We waren polytheïsten.
Toen kwam Mohammed en hij vertelde ons dat er maar één God was.
Hij leerde ons hoe we moesten bidden en vasten.
Hoe we moesten vereren en pelgrimstochten moesten doen.'
En de christelijke koning stond versteld.
'Wij bidden ook, wij vasten ook.
Jullie religie is goed en ik moet jullie verdedigen.'
En dat deed hij, en ze zijn nog steeds hier.
Tegenwoordig…
…zijn niet alleen moslims op de vlucht.
Ik wil een verschil maken tussen de Sinaï van de mensenhandelaars…
…en de Sinaï van de staatsgevangenissen.
We hebben nooit problemen gehad met de staatsgevangenissen.
Door met de politie samen te werken en met hulp van het immigratiekantoor…
…en dankzij de Ethiopische regering die de vluchtelingen opneemt…
…hebben we 8500 tot 8700 mensen hier kunnen brengen.
Het vreselijkste en treurigste probleem…
…is de mensensmokkel.
Mensen werden verkocht vanuit Soedan, door de Rashaida.
Ze werden gekocht door een Egyptische stam…
…die mensen en organen smokkelden.
Ze werden in vijf etappes verkocht.
Bij de eerste stap werd een bepaalde som betaald.
De tweede stap werd het meer. De derde stap nog meer, enzovoort.
Tot, bij de laatste stap…
…ze losgeld vroegen van 60,000 dollar.
In de loop van die vijf stappen…
…hebben ze geleden en werden ze gemarteld.
Ze vroegen jongens of meisjes…
…of ze familie in het buitenland hadden.
Ze zeiden: 'Als je niet betaalt…
…pakken we je nier of je hoornvlies.
We maken je dood.'
Ze werden bang en zeiden:
'Ja, ik heb familie. M'n ouders zijn arm en wonen in Eritrea.'
Dan vroegen ze om hun telefoonnummer.
Ze moesten hun families bellen…
…en terwijl ze met hun familie spraken, werden ze gemarteld.
Ze goten gesmolten plastic zakken over ze heen.
Ze gilden het uit. En de familieleden aan de andere kant van de lijn…
…hoorden hen gillen: 'Ze vermoorden me, help me.
Ik weet niet wat ik moet doen. Ze vragen 10,000 dollar losgeld.'
De familie schreeuwde, moeders vielen flauw…
…want ze konden het geschreeuw van hun kinderen niet aanhoren.
Ze vroegen om tijd.
Een week. Tien, vijftien dagen.
De mensenhandelaars stemden toe.
Vergeet niet dat de mensen die bij hen waren…
…aan handen en voeten gebonden waren.
Terwijl ze aan het wachten waren op het losgeld…
…probeerde het gezin geld bij elkaar te sprokkelen…
…en vroegen ze hun familieleden om hulp.
Er is geen gezin in Eritrea die hier niet onder heeft geleden.
Er is geen gezin in Eritrea die niet z'n kind…
…heeft zien sterven in de Middellandse Zee of in de Sahara…
…of in de Sinaï.
Er waren ook meisjes bij die uit Eritrea waren ontvoerd…
…uit het achterland van Asmara.
Ze werden doorverkocht tot ze in Egypte waren beland.
Door die mensenhandelaars.
Meisjes van 16, 17 jaar oud…
…werden door hun bewakers verkracht, vijf, zes keer per dag.
Stel je voor, een meisje van 16, 17 jaar…
…die onophoudelijk wordt verkracht, elke dag.
Toen we die meisjes hadden bevrijd…
…waren ze helemaal kapot…
…fysiek en mentaal.
Smret bijvoorbeeld.
Ze hadden haar ontvoerd toen ze 14 was, samen met een vriendin van haar.
En…
Ze hebben haar naar de Sinaï gebracht.
Daar is ze van de ene naar de andere mensenhandelaar doorverkocht.
Ze vroegen 40,000 aan de familie, maar die hadden dat niet.
Dus ze zeiden: 'Geen zorgen, laat ze betalen wat ze kunnen…
…anders doden we je.
We doen ons werk. We moeten ons geld krijgen.
We hebben jou gekocht…
…en we moeten het geld terugkrijgen.'
Het arme kind begreep het niet.
Elke keer dat ze haar aanraakte, viel ze flauw.
Maar ook als ze flauw was gevallen, verkrachtten ze haar.
We hebben dat meisje bevrijd en naar Ethiopië gebracht.
Elke keer…
Elke keer als iemand dicht bij haar komt, krijgt ze een paniekaanval.
Ze begrijpt niet wat die persoon wil.
Jongens ook.
Jongens, behalve dat ze werden geslagen…
…kregen elektrische schokken.
Ze goten water over hen heen, plakten elektrodes op hun huid…
…en gaven ze een schok.
Dat deden ze tot ze flauwvielen.
Zo werden ze gemarteld.
Ook daar…
…hebben we er 750 bevrijd.
Maar hoeveel zijn er naast die 750 gestorven?
Hoeveel lijken hebben we in de woestijn gevonden?
Hoeveel gedumpte lichamen hebben we in de woestijn gevonden…
…en naar het mortuarium gebracht?
Zoveel jongens, zoveel meisjes.
Soms denk ik wel eens:
Deze Sinaï was het land waar alle profeten doorheen zijn getrokken.
Maar uiteindelijk was het ook het land…
…waar bijna 10,000 Afrikanen zijn gestorven…
…aan martelingen en orgaandiefstal.
En niemand vraagt zich af waar ze zijn of wat er met ze is gebeurd.
Te midden van dit leed zijn er mensen die gul zijn en helpen.
Daar ben ik Sham Ahmeds familie heel dankbaar voor.
Hij is een imam, een jonge man.
Hij heeft z'n leven geriskeerd, net zoals ik…
…om gevangen te bevrijden die hij niet kende.
Ik ben in elkaar geslagen in Libië omdat we mensen gingen bevrijden…
…en ook in de Sinaï.
Maar dat is lichamelijk leed.
Ander leed…
Sommige klappen die ik heb gekregen, gaan veel dieper.
Ik was bezig met het verzamelen van lichamen…
…van jongens en meisjes in de woestijn.
Ze hadden geen gezicht…
…want ze waren verbrand om ze onherkenbaar te maken.
Dat was een ongelooflijke tragedie. Ondraaglijk.
Ik kreeg datzelfde vreselijke gevoel in Lampedusa…
…toen ik al die lichamen zag, al die kisten…
…die kinderen.
Zoals ze daar lagen, leken het net engeltjes…
…alsof ze niet waren gestorven.
Hun ouders waren gestorven…
…en misschien door de vissen opgegeten.
Al die menselijke gruwelijkheden…
…al die verdorvenheid…
Ik vraag mezelf af…
…of het echt nog erger kan dan dit.
Ik wil de stem zijn voor hen die geen stem hebben.
Ik weet het niet. Ik probeer het.
KAMP ENDABAGUNA REGISTRATIECENTRUM
Ze voelt zich niet goed.
Ze werd bang en zei: 'Al die mensen hier.
M'n familie, wie is er thuis? Ben ik alleen? Zijn ze alleen?'
Ik heb zovelen hier zien komen…
…en zien vertrekken naar Europa.
Maar…
Het is te veel, al die bedroefde ogen…
…die hoop zien gloren aan de horizon.
De hoop om in de toekomst te kunnen studeren…
…en iets te worden.
En de hoop om terug naar hun land te kunnen om te helpen.
Te midden van zoveel leed…
…hebben ze me geholpen om door hun ogen te kijken en hoop te zien.
De hoop op een betere toekomst.
Ondertiteld door: Barbara Vlugman