Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΑΛΓΚΑΝΕΣ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
Όλοι ονειρεύονται κι ελπίζουν να πάνε κάπου
και να πραγματοποιήσουν αυτό το όνειρο.
Οι πιο πολλοί είναι νέοι, πράγμα θλιβερό.
Παλιά ήταν 30-35 χρονών,
αλλά τώρα έρχονται παιδιά 4-17 ετών.
Είναι μεγάλη θλίψη και μεγάλη μάστιγα για την Ερυθραία…
ΔΡ ΑΛΓΚΑΝΕΣ ΦΕΣΑΧΑ, ΜΚΟ GANDHI
…και για τους άλλους γιατί μας καθιστά αδύναμους.
Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε πια.
Η Αιθιοπία ήταν πάντα φιλόξενη προς τους πρόσφυγες.
Είναι το λίκνο της ανθρωπότητας,
εδώ βρέθηκε ο πρώτος ανθρώπινος σκελετός.
Σήμερα είναι γνωστή ως χώρα του Χριστιανισμού στην Αφρική.
Μ. ΓΚΕΜΠΡΕΓΚΙΟΓΚΙΣ, ΕΠΑΡΧΟΣ
Ο απόστολος Φίλιππος βάφτισε τον ευνούχο της Βασίλισσας της Αιθιοπίας
το έτος 37 μ.Χ.
Όταν δεν υπάρχει ειρήνη, ο κόσμος προσπαθεί να πάει
κάπου που θα βρει την ειρήνη.
Αυτό το διάστημα
υπάρχουν 700,000 πρόσφυγες στην Αιθιοπία.
Είναι από την Ερυθραία, το Νότιο Σουδάν,
τη Σομαλία και διάφορες χώρες γύρω απ' την Αιθιοπία.
Η Αιθιοπία πάντοτε υπήρξε φιλόξενη.
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΜΑΪ ΑΪΝΙ
Αυτή είναι η κύρια είσοδος του Μάι Αϊνί,
του δεύτερου καταυλισμού προσφύγων, που έχει 11,500 πρόσφυγες.
Εδώ κάναμε διάφορα πρότζεκτ.
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ δίνει 15 κιλά σιτάρι.
Μερικές φορές δίνει λάδι, αλάτι και ζάχαρη, αλλά σπάνια.
Για να ενσωματωθούν, οι πρόσφυγες ανοίγουν μικρά μαγαζιά,
όπως εστιατόρια και καφέ.
Και οι 11,800 πρόσφυγες είναι Ερυθραίοι.
Όλοι σ' αυτό τον καταυλισμό.
Υπάρχουν 5 καταυλισμοί Ερυθραίων στην Αιθιοπία.
Σιμπέλμπα,
Μάι Αϊνί, Μάι Τσάμπρι,
Χιτσάτς και Ενταμπαγκούνα,
το οποίο είναι κέντρο διαλογής για παιδιά
και για όσους έρχονται,
που μετά κατανέμονται στους άλλους καταυλισμούς.
Μένουν 5 κι 7 χρόνια.
Εξαρτάται απ' τη μετεγκατάσταση των προσφύγων σε τρίτες χώρες.
Είναι σε λίστα αναμονής πριν να φύγουν.
Άφησαν τις οικογένειες, τους γονείς τους,
τις γυναίκες και τα παιδιά τους, τους άνδρες και τα παιδιά τους.
Άφησαν τα πάντα, άφησαν την ιστορία τους.
Εδώ η Ύπατη Αρμοστεία αναρτά
τις πληροφορίες για τη μετεγκατάσταση.
Ο κόσμος έρχεται και τα διαβάζει,
και ξέρουν αν τους έχει φωνάξει η Ύπατη Αρμοστεία.
50 απ' αυτά τα σπίτια είναι για ευάλωτες γυναίκες.
Έφτασαν βιασμένες και βασανισμένες
και τους φτιάξαμε αυτά τα σπίτια.
Από εδώ υπάρχει μια ορθόδοξη εκκλησία.
Υπάρχει και καθολική
και παρακάτω έχει και τζαμί.
Έζησα εδώ 2-3 χρόνια.
Αυτά είναι τα δωμάτια.
Τα κρεβάτια είναι από τσιμέντο και τερακότα.
Είναι σκληρά, κάνουν καλό στη μέση!
Η τουαλέτα είναι από εκεί.
Αυτό ήταν το καταφύγιό μου
επί 3-4 χρόνια.
Αυτό είναι το αρχηγείο της Ένωσης Γκάντι.
Ξεφορτώνουν τρόφιμα για παιδιά.
Έχουμε πάνω από 850 παιδιά ηλικίας 3-6 ετών.
Τους μαγειρεύουμε ένα γεύμα την ημέρα.
Τα φτιάχνουμε πριν το σχολείο,
είναι διατροφή πριν το σχολείο.
Πολλά παιδιά έχουν γονείς, άλλα όχι,
μερικά είναι με γιαγιάδες ή θείους κλπ.
Είναι ανήλικα, μικρά, μερικά ασυνόδευτα.
Είμαστε εδώ σχεδόν 11 χρόνια.
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΕΝΤΑΜΠΑΓΚΟΥΝΑ
Αυτοί οι άνθρωποι μόλις έφτασαν.
Δεν έχουν τίποτα, μοιάζουν φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι,
διότι έχουν περπατήσει 3,5 ημέρες
για να φτάσουν στα σύνορα και να γίνουν δεκτοί.
Το μικρότερο παιδί είναι 7 μηνών.
Το μεγαλύτερο είναι 4 ετών,
οπότε από 7 μηνών ως 4 ετών.
Βλέπετε στα πρόσωπά τους ότι είναι εξαντλημένα,
αλλά βλέπετε και μια ελπίδα
ότι κάποιος θα τα βοηθήσει
και θα καταλάβει πόσο υπέφεραν.
Αυτός είναι 12 χρονών.
11 χρονών.
14 χρονών.
Το έσκασαν για να μην υπηρετήσουν στον στρατό.
Έφτασαν μόνοι, χωρίς γονείς.
Το έσκασαν.
Λέει ότι οι οικογένειές τους δεν ξέρουν πού βρίσκονται.
Είπε ότι τον είδαν που έτρεξε για να το σκάσει.
Αλλά δεν ξέρουν πού είναι.
Είναι εξαντλημένα,
γιατί δεν έχουν φάει σχεδόν τίποτα επί δύο ημέρες.
Είναι έξι ετών
κι επίσης το έσκασε μόνος του.
Σχεδόν όλοι το έσκασαν μόνοι τους.
Λέει ότι το έσκασε
και οι γονείς του, όταν τους το είπαν οι αγρότες που ήταν εκεί,
προσπάθησαν να τον πιάσουν.
Του πήρε σχεδόν μια εβδομάδα,
μόνος, σιγά-σιγά, να φτάσει στα σύνορα
για να μην τον βρουν οι αγρότες
που θα τον έστελναν πίσω ή θα τον έδιναν στην αστυνομία
και η αστυνομία θα τον έδερνε.
Θα τον πλήγωναν.
Τον ρώτησα τι θα κάνει η οικογένειά του κι αν θα μάθει πού βρίσκεται.
Λέει ότι σίγουρα ο στρατός και οι αγρότες
θα πουν στους συγγενείς του ότι έφτασε στα σύνορα.
Λένε ότι θέλουν να μορφωθούν.
ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
Στους πέντε καταυλισμούς
έχουμε 7, 13 ή 12 χιλιάδες άτομα.
Το θλιβερό είναι ότι τελευταία παρατηρώ…
Έχω δουλέψει στην Αιθιοπία επί 17 χρόνια
σε καταυλισμούς με πρόσφυγες.
Δεν είχα δει ποτέ να έρχονται παιδιά.
Τα τελευταία τρία χρόνια, βλέπω παιδιά
από 4-17 ετών.
Υπάρχει διαρκής ροή νέων.
Κι αναρωτιέμαι ποιοι απομένουν στην Ερυθραία.
Τις προάλλες γνώρισα ένα τετράχρονο κορίτσι,
την Νταχάμπ.
Μου είπε…
Μου τράβηξε το φόρεμα και ρώτησε
"Έχεις δει τη μαμά μου;".
Της απάντησα πως όχι.
Είπε "Βγάλε με φωτογραφία, στείλ' τη στη μαμά μου,
για να με δει και να έρθει να με βρει.
Χωρίς εκείνη δεν μπορώ να κοιμηθώ".
Ένα τετράχρονο κορίτσι.
Τη ρώτησα πώς βρέθηκε εδώ.
Είπε ότι είναι εδώ με δύο αδελφούς της. Ήταν 5 άτομα.
Η μητέρα είπε στους τρεις να περάσουν τα σύνορα.
Εκείνη έμεινε πίσω με τους άλλους.
"Εμείς περάσαμε, εκείνη την έπιασαν".
Το κορίτσι έψαχνε τη μητέρα του.
Έλεγε "Σας παρακαλώ, βρείτε την,
γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ". Τη ρώτησα πού θα πάει.
"Θέλω να πάω στην Ευρώπη". "Γιατί στην Ευρώπη;"
"Θέλω να σπουδάσω".
Τεσσάρων ετών.
Όταν ένα τετράχρονο έρχεται και μου λέει τέτοια,
η απόγνωση, η θλίψη και ο θυμός μου αυξάνονται.
Θα μου δείξει το δωμάτιό του.
Ένας, δύο, τρεις…
Τέσσερις; Κοιμούνται τέσσερις εδώ.
Έξι. Επτά, οκτώ!
Έμαθε να μετράει στα Ιταλικά στην Ασμάρα.
Γεια.
Γεννήθηκα στην Ερυθραία.
Είμαι απ' την Ερυθραία. Γεννήθηκα στην Ασμάρα, σε μεγάλη οικογένεια.
Με ένα στοργικό πατέρα και μια πιο στοργική μάνα,
που με δίδαξαν τις αξίες της ζωής
και τους ευχαριστώ.
Χάραξαν για μένα το δρόμο της αγάπης, της συμπόνιας, της προσφοράς.
Κυρίως της αγάπης.
Σπούδασα στην Ασμάρα, πήγα στο κολέγιο πριν το πανεπιστήμιο,
και μετά ήρθα στην Ιταλία και πήγα στο Καθολικό Πανεπιστήμιο.
Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου και μετά πήγα στην Ινδία
για να σπουδάσω αγιουρβεδική ιατρική.
Δούλευα σε μια μεγάλη πολυεθνική.
Σε ένα ταξίδι στο Σουδάν,
γνώρισα πέντε παιδιά.
Έτσι ξεκίνησα αυτήν τη δραστηριότητα.
Τα 5 παιδιά ήταν 5, 6, 7, 13 ετών.
Τα είδα να κάθονται στο έδαφος
και τα ρώτησα τι κάνουν.
Δεν απάντησαν, είχαν κατεβασμένο το κεφάλι
και μ' αγνόησαν, είχαν βουβαθεί ολοκληρωτικά.
Έφυγα και ξαναγύρισα την επόμενη μέρα
και είδα πάλι τα πέντε παιδιά.
Σταμάτησα και ξαναρώτησα αν χρειάζονται βοήθεια.
Το μεγαλύτερο, που ήταν γύρω στα 13, σηκώθηκε και είπε
"Όχι, δεν θέλουμε βοήθεια".
Τον ρώτησα πώς ζουν,
αν έχουν οικογένεια και πώς ήρθαν.
"Όχι, φύγαμε απ' την Ερυθραία επειδή βομβάρδισαν τα σπίτια μας".
Τον ρώτησα αν ήταν αδέλφια.
"Όχι, εδώ γνωριστήκαμε".
"Και πώς ζείτε;".
Ο μεγαλύτερος, που μιλούσε για λογαριασμό των άλλων,
είπε "μην ανησυχείς, θα ζητιανέψω εγώ
για να σπουδάσουν αυτοί".
"Μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο;".
"Μπορώ. Είμαι ο πατέρας τους και η μητέρα τους.
Δεν μας έχει μείνει κανείς".
Αυτό ήταν το κίνητρο για μένα.
Έχεις σχεδόν τα πάντα και παραπονιέσαι.
Και βλέπεις την άπειρη γενναιοδωρία
ενός 13χρονου που σε διδάσκει τις αξίες
που σε δίδαξαν οι γονείς σου
κι ίσως ξέχασες για ένα διάστημα. "Ξύπνα!".
Από τότε, άρχισαν να φροντίζω τα παιδιά,
τους χτίσαμε ένα σπίτι
με την υποστήριξη των Καπουτσίνων.
Τους στείλαμε να σπουδάσουν
κι ακόμη ζουν όλοι μαζί.
Σπούδασαν ό,τι ήθελαν.
Ο ένας είναι οδοντίατρος, ο άλλος ξυλουργός,
ο άλλος ηλεκτρολόγος.
Έφτιαξαν μια μεγάλη πυρηνική οικογένεια
και βοηθούν κι άλλα παιδιά όπως οι ίδιοι.
Από εκεί άνοιξε ένας άλλος δρόμος:
να ακολουθώ τον λαό μου, το λαό της Ερυθραίας,
όπου κι αν βρίσκεται.
Στην έρημο του Σινά στην Αίγυπτο,
στο Σουδάν, την Τυνησία
ή τη Λιβύη.
Η πρώτη μου εμπειρία σ' αυτό στο πεδίο, στο Σινά, ήταν όταν
μου είπαν ότι πολλοί Ερυθραίοι
και Αφρικανοί γενικότερα
βρίσκονταν στις κρατικές φυλακές.
Ήταν στο Αρίς, τη Ράφα, το Άζουλι.
Σε εκείνες τις περιοχές υπήρχαν 15 φυλακές
με 300-400 Αφρικανούς.
Ζήτησα να τους επισκεφτώ για να τους βοηθήσω.
Η αστυνομία μού επέτρεψε να μπω στις φυλακές,
και πήγα με μια καλόγρια, την αδελφή Μούνα, για να με βοηθήσει.
Τους πήγαμε τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα.
Μετά είπαμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε για ν' αποφυλακιστούν.
Ζητήσαμε απ' την αιθιοπική κυβέρνηση
και το δέχτηκε γενναιόδωρα
να τους φέρουμε στην Αιθιοπία ως πρόσφυγες.
Ακόμη δίνουν άδειες
για να έρθουν στην Αιθιοπία
και πάνε στους καταυλισμούς
και δεν είναι στη φυλακή,
όπου αρρωσταίνουν και υποφέρουν.
Απελευθερώσαμε συνολικά 8,500 άτομα.
Μας στήριξαν πολλοί δωρητές, γιατί οι πτήσεις είναι ακριβές.
Είμαστε όλοι απ' την Ερυθραία.
Όλοι, άντρες και γυναίκες.
Ο λόγος της απελπισίας που μας έκανε
να διασχίσουμε τη χώρα, είναι η ανομία.
Ο λαός στη χώρα μας δεν έχει εξουσία.
Γι' αυτό πολλοί εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και φεύγουν απ' τη χώρα.
Χαίρομαι που με υποδεχτήκατε έτσι,
και θα σας πω ήρεμα αυτά που έχω να πω.
Ο λαός μας ξέρει τους κανόνες και τους νόμους της χώρας μας.
Αλλά αν πούμε κάτι άβολο, μας αφανίζουν σαν τα ζιζάνια
και μας πετάνε στη φυλακή, όπου πολλοί έχουν καταλήξει.
Τους νέους τους πάνε στη Σάουα,
όπου τους ξυλοκοπούν.
Τους πήραν χωρίς να το πουν στους γονείς.
Αυτό συνέβη.
Mας αφάνισαν και φύγαμε.
Δεν μπορούμε να αντισταθούμε,
γιατί δεν λύνεται ούτε αλλάζει με κάποιον αγώνα.
Ο κόσμος προτίμησε να φύγει.
Κανείς εδώ δεν έχει κλέψει, δεν έχει κάνει έγκλημα.
Έφυγαν όλοι απ' τη χώρα γι' αυτόν τον λόγο.
Όταν πάμε σε γειτονικές χώρες, τη Σομαλία, την Αιθιοπία,
μας ρωτούν συχνά γιατί δεν πολεμάμε.
Αν πολεμούσαμε θα γινόταν μακελειό.
Αλλά κάθε μακελειό οδηγεί σε άλλο μακελειό.
Οι ηλικιωμένοι φεύγουν
αν και δεν έχουν να πάνε στρατό
και δεν πρέπει να κάνουν κάτι άλλο.
Αλλά αν τα παιδιά τους το έχουν σκάσει
για το Σουδάν ή το Ισραήλ,
η κυβέρνηση τούς λέει να φέρουν πίσω το παιδί,
για να μην πληρώσουν 50,000 νάκφα.
Με τόσα λεφτά, περνάνε δύο χρόνια.
Πού να τα βρουν;
Κι έτσι το σκάνε.
Αφήνουν τα πάντα και το σκάνε.
Πολλοί ηλικιωμένοι μού λένε,
"Άλγκα, πήγαινέ μας να πεθάνουμε στην πατρίδα μας".
Έτσι έφτασα εδώ.
Αρχικά ζούσα στην περιοχή Μπάρκα,
στο Εντζεχάι.
Είναι νέο μέρος και πήγα για να γίνω αγρότισσα.
Όταν ήμουν εκεί, τα παιδιά μου έφυγαν απ' τη χώρα.
Η κυβέρνηση μού ζήτησε 200,000 νάκφα
επειδή το έσκασαν τα παιδιά.
Ζήτησα λίγο χρόνο για να βρω τα λεφτά.
Έφυγα αεροπορικά με διαβατήριο.
Προς Αιθιοπία;
Προς Κένυα κι από εκεί προς Αιθιοπία.
Γι' αυτό είμαι μακριά απ' τα παιδιά μου,
που ζουν εδώ κι εκεί.
Εγώ γι' αυτό μένω εδώ. Υποφέρω,
έχω διαβήτη και υψηλή πίεση.
ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΣΙΜΕΛΜΠΑ, ΜΕ 60% ΚΟΥΝΑΜΑ
Οι Κουνάμα είναι από έναν παραπόταμο του Νείλου.
Για πάνω από 150 χρόνια
ζούσαν στο ποτάμι Τσόνα…
ΕΖΕΚΙΕΛ ΤΣΑΝΕ, ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΣ
…ή Γκας.
Ζούσαν εκεί
κι ασχολούνταν μόνο με την καλλιέργεια της γης.
Τότε
δεν είχαν κυβερνητικούς νόμους.
Δεν υπήρχε διοίκηση ή οργάνωση.
Απλώς ζούσαν κάνοντας το καθήκον τους.
Τότε οι Κουνάμα είχαν σπουδαίο πολιτισμό,
παραδόσεις και τη θρησκεία τους.
Ο θεός μας λέγεται Ντουνγκούν.
Γεννήθηκα το 1990
στα νότια του Μέκελ.
Σπούδασα στην περιοχή Γκας-Μπάρκα.
Η πρωτεύουσα είναι το Μπαρέντου.
Ολοκλήρωσα την εκπαίδευσή μου στον στρατό.
Μετά γράφτηκα στο κολέγιο και σπούδασα ανθρωπολογία.
Τελείωσα δύο χρόνια μετά.
Μετά μ' έστειλαν στην περιοχή μου.
Τότε είδα πολλές διακρίσεις
εις βάρος εμού και της κοινότητάς μου.
Υποφέρουμε, έχουμε πολλά προβλήματα
λόγω των διακρίσεων.
Και τελικά αποφάσισα να φύγω για τη γειτονική χώρα,
που λέγεται Αιθιοπία.
Όταν το έσκασα,
βρήκα κάποιον που ήξερε τον δρόμο
για τα σύνορα.
Συμφώνησε να με πάει και συμφώνησα κι εγώ μαζί του.
Ήρθε στο Μπαρέντου
και με πήγε από εκεί
προς τα βόρεια, στο Σαμπούκο.
Ήταν περίπου μεσάνυχτα,
11 μ.μ.
Αποφασίσαμε να πάμε στα σύνορα.
Πλησιάζαμε στα σύνορα,
η ώρα ήταν 12.
Νωρίς το πρωί, πέρασα τα σύνορα και βρήκα τον αιθιοπικό στρατό.
Ο στρατός με πήγε στην Ύπατη Αρμοστεία,
στην Εντεμπαγκούνα.
Από την Εντεμπαγκούνα με πήγαν στην περιοχή της κοινότητάς μου,
που λέγεται Σιμέλμπα.
Σε ρωτούσαν κάτι κι είχες μόνο μια ευκαιρία.
Αν σ' έβρισκαν οι στρατιώτες της Ερυθραίας, μια ερώτηση θα έκαναν:
"Θες να πεθάνεις ή να ζήσεις;"
Τότε… Δεν ξέρω, είναι δύσκολο.
Φοβήθηκα πολύ για τη ζωή μου.
Και για την οικογένειά μου.
Ακόμη και γι' αυτήν.
Αν μ' έβρισκαν να περνάω τα σύνορα,
η οικογένειά μου θα κινδύνευε.
Για πολιτικούς λόγους.
Λόγω των διακρίσεων εις βάρος μας.
Το όνειρό μου κι η ελπίδα μου,
συνήθως, δεν αφορά μόνο το προσωπικό μου ζήτημα.
Θέλω καλύτερη ζωή για όλη την κοινότητα.
Το 615, ο Μωάμεθ διώχτηκε απ' τον λαό του.
Κι όταν ο λαός του τον δίωξε,
κάποιοι λένε ότι είπε στους ακολούθους του να πάνε στην Αιθιοπία,
όπου θα τους υποδεχόταν ένας δίκαιος βασιλιάς.
Έτσι οι ακόλουθοι του Μωάμεθ ήρθαν στην Αιθιοπία το 615,
και τους υποδέχτηκε ο τότε αυτοκράτορας, ο τότε βασιλιάς.
Οι διώκτες τους ήρθαν στην Αιθιοπία
για να συνεχίσουν τη δίωξη,
αλλά ο βασιλιάς βοήθησε.
Όταν τους είχε ρωτήσει
"Γιατί σας διώκουν;"
είχαν απαντήσει ότι λάτρευαν διαφορετικούς θεούς,
ήταν πολυθεϊστές
κι ο Μωάμεθ τούς είχε πει ότι ο Θεός είναι ένας.
"Μας δίδαξε να προσευχόμαστε, να νηστεύουμε,
να προσκυνάμε, να κάνουμε προσκυνήματα".
Ο βασιλιάς έμεινε έκπληκτος.
"Κι εμείς τα ίδια κάνουμε.
Έχετε καλή θρησκεία και θα σας υπερασπιστώ".
Και το έκανε κι είναι ακόμη εδώ.
Σήμερα,
οι πρόσφυγες δεν είναι μόνο Μουσουλμάνοι.
Θέλω να διακρίνω το Σινά των διακινητών
απ' αυτό των κρατικών φυλακών.
Δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα με τις κρατικές φυλακές.
Συμβιβαζόμενοι με την αστυνομία, με τη βοήθεια της υπηρεσίας μετανάστευσης
και τη βοήθεια της Αιθιοπίας
που δέχεται τους πρόσφυγες,
φέραμε 8,500-8,700 άτομα εδώ.
Είναι διαφορετικό θέμα, μάλιστα δραματικό και θλιβερό,
η διακίνηση ανθρώπων.
Γινόταν εμπόριο ανθρώπων στο Σουδάν, απ' τους Ρασάιντα.
Τους αγόραζε μια αιγυπτιακή φυλή,
που διακινούσε ανθρώπους και όργανα.
Τους πουλούσαν σε πέντε στάδια.
Αρχικά πλήρωναν ένα ποσό.
Μετά το ποσό αυξανόταν και μετά πάλι το ίδιο.
Στο τελευταίο στάδιο,
ζητούσαν λύτρα 60,000 δολ.
Στη διαδρομή των πέντε πωλήσεων,
υπήρξε οδύνη και βασανιστήρια.
Ρωτούσαν τα αγόρια και τα κορίτσια,
"Έχετε οικογένεια στο εξωτερικό;
Αν δεν πληρώσετε,
θα σας πάρουμε ένα νεφρό ή τον κερατοειδή.
Θα πεθάνετε".
Τα παιδιά τρόμαζαν κι έλεγαν
"Nαι, έχω συγγενείς, τους φτωχούς γονείς μου στην Ερυθραία".
Τους ζητούσαν τα τηλέφωνά τους.
Τους έβαζαν να τηλεφωνήσουν με δορυφορικά τηλέφωνα,
κι ενώ μιλούσαν με τις οικογένειες τους βασάνιζαν.
Τους έριχναν καμένες πλαστικές σακούλες.
Φώναζαν και η οικογένεια απ' την άλλη
άκουγε τα ουρλιαχτά και να λένε "Με σκοτώνουν, βοήθεια,
δεν ξέρω τι να κάνω, ζητούν λύτρα 10,000 δολ."
Η οικογένεια φώναζε, μερικές μανάδες λιποθυμούσαν,
γιατί δεν άντεχαν ν' ακούν τα παιδιά τους να ουρλιάζουν.
Ζητούσαν χρόνο.
Μια βδομάδα, 10-15 ημέρες.
Οι διακινητές δέχονταν.
Οι άνθρωποι που κρατούσαν
ήταν δεμένοι χειροπόδαρα με αλυσίδες.
Ενώ περίμεναν την πληρωμή των λύτρων,
οι οικογένειες ζητιάνευαν για λεφτά,
ζητώντας βοήθεια από συγγενείς.
Δεν υπάρχει οικογένεια στην Ερυθραία που να μην το πέρασε αυτό.
Δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει δει παιδί
να πεθαίνει στη Μεσόγειο, στη Σαχάρα
ή την έρημο του Σινά.
Υπάρχουν κορίτσια που απήχθησαν απ' την Ερυθραία,
απ' την ενδοχώρα της Ασμάρα
και τις πουλούσαν μέχρι να φτάσουν στην Αίγυπτο
μέσω αυτών των διακινητών.
Δεκαεξάχρονα, δεκαεπτάχρονα κορίτσια,
που τα βίαζαν οι φρουροί 5-6 φορές την ημέρα.
Φανταστείτε ένα κορίτσι 16-17 χρονών, που το βιάζουν
χωρίς σταματημό κάθε μέρα.
Όταν τα ελευθερώσαμε, βρήκαμε κορίτσια
εντελώς κατεστραμμένα,
σωματικά και διανοητικά.
Η ιστορία της Σμρετ,
που την απήγαγαν στα 14 μαζί με φίλη της…
και…
την πήγαν στο Σινά.
Την πουλούσε ο ένας διακινητής στον άλλο.
Ζήτησαν 40,000 απ' την οικογένεια, που δεν τα είχε.
Είπαν "Δεν πειράζει, ας δώσουν ό,τι έχουν,
αλλιώς θα σε σκοτώσουμε.
Είμαστε επαγγελματίες, φέρε τα λεφτά
επειδή σε αγοράσαμε
και πρέπει να τα φέρεις".
Δεν καταλάβαινε.
Όποτε την άγγιζαν, λιποθυμούσε.
Αν κι είχε λιποθυμήσει, τη βίαζαν.
Την ελευθερώσαμε και τη φέραμε στην Αιθιοπία.
Όποτε…
Παθαίνει κρίση πανικού όποτε την πλησιάζει κάποιος.
Δεν καταλαβαίνει τι θέλει αυτός ο άνθρωπος.
Και αγόρια.
Τα αγόρια, εκτός που τα δέρνουν,
τους κάνουν ηλεκτροσόκ.
Τους ρίχνουν νερό και τα ακουμπάνε με ηλεκτρόδια
και παθαίνουν σοκ.
Τους το έκαναν μέχρι να λιποθυμήσουν.
Έτσι τα βασάνιζαν.
Υπήρχαν…
Ελευθερώσαμε 750,
αλλά πέρα απ' αυτά τα 750, πόσα είχαν πεθάνει;
Πόσα πτώματα βρήκαμε στην έρημο;
Πόσα παρατημένα πτώματα βρήκαμε στην έρημο
και τα μεταφέραμε στο νεκροτομείο;
Πόσα αγόρια, πόσα κορίτσια.
Μερικές φορές σκέφτομαι
ότι απ' την έρημο Σινά πέρασαν όλοι οι προφήτες,
αλλά στο τέλος ήταν το μέρος
που πέθαναν σχεδόν 10,000 Αφρικανοί.
Βασανιστήρια, κλοπές οργάνων
και κανείς δεν ρώτησε πού είναι ή τι τους συνέβη.
Μέσα στα βασανιστήρια, κάποιοι είναι γενναιόδωροι και βοηθούν.
Γι' αυτό ευχαριστώ την οικογένεια του Σαμ Άχμεντ.
Είναι ιμάμης και είναι ζωντανός, νέος άνθρωπος.
Ρίσκαρε τη ζωή του, όπως εγώ τη δική μου
για να ελευθερώσει τους κρατούμενους που δεν γνώριζε.
Με ξυλοκόπησαν στη Λιβύη επειδή θα ελευθερώναμε κάποιους,
όπως και στο Σινά.
Αλλά αυτό είναι σωματικό βασανιστήριο.
Τα άλλα…
Οι άλλοι ξυλοδαρμοί που έχω υποστεί είναι πολύ βαθύτεροι.
Όταν μάζευα τα πτώματα
αγοριών και κοριτσιών στην έρημο
χωρίς πρόσωπο
αφού τα έκαψαν για να μην αναγνωρίζονται.
Απίστευτη τραγωδία. Αβάσταχτη.
Είχα την ίδια απαίσια αίσθηση και στη Λαμπεντούζα,
όταν είδα τόσα πτώματα, τόσους τάφους,
εκείνα τα παιδιά.
Όταν τα πήραν ήταν σαν άγγελοι,
λες και ζούσαν ακόμη.
Οι γονείς τους είχαν πεθάνει,
ίσως τους είχαν φάει τα ψάρια.
Τόσος ανθρώπινος τρόμος,
τόση μοχθηρία…
Αναρωτιέμαι
αν φτάσαμε στο αποκορύφωμα.
Θα ήθελα να είμαι η φωνή εκείνων που δεν έχουν φωνή.
Δεν ξέρω, το προσπαθώ.
ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΕΝΤΑΜΠΑΓΚΟΥΝΑ
Δεν νιώθει καλά.
Δεν νιώθει…
Λέει ότι φοβήθηκε. "Τόσος κόσμος.
Ποιος είναι με την οικογένεια στο σπίτι; Είναι μόνοι;"
Έχω δει πολλούς να έρχονται
και να φεύγουν για Ευρώπη,
αλλά
είναι σημαντικό να βλέπεις αυτά τα θλιμμένα μάτια
να βλέπουν την ελπίδα στον ορίζοντα.
Να ελπίζουν να σπουδάσουν στο μέλλον,
να γίνουν κάποιοι.
Και να ελπίζουν να γυρίσουν στην πατρίδα τους για να βοηθήσουν.
Μέσα σε τόσο πόνο,
με βοήθησαν να δω με τα μάτια τους για να δω την ελπίδα.
Την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
Υποτιτλισμός: Παντελής Παντελόγλου