Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NADZIEJA NA HORYZONCIE
Wszyscy mają marzenie i liczą na to,
że uda im się je spełnić.
Większość to młodzi ludzie. To przykre.
Kiedyś trzydziestolatkowie,
teraz dzieci od czterech do 17 lat.
To bardzo smutne, wielki problem dla Erytrei
ORGANIZACJA GANDHI
i dla innych. Jesteśmy bezsilni.
Nie wiemy, co robić.
Etiopia zawsze chętnie przyjmowała uchodźców.
Jest kolebką ludzkości.
To tutaj znaleziono pierwszy ludzki szkielet.
Dziś znana jest jako miejsce chrystianizacji Afryki.
EPARCH EMDEBERU
Filip Diakon w 37 roku n.e. ochrzcił eunuchów
etiopskiej królowej.
Kiedy robi się niespokojnie, ludzie uciekają
w poszukiwaniu pokoju.
Obecnie mamy w Etiopii
około 700 000 uchodźców.
Przybywają z Erytrei, Sudanu Południowego,
Somalii i innych sąsiednich państw.
Etiopia zawsze przyjaźnie ich przyjmowała.
OBÓZ DLA UCHODŹCÓW MAI AINI
To główne wejście do Mai Aini ,
drugiego obozu, w którym mieszka 11 500 uchodźców.
Zrealizowaliśmy tutaj wiele projektów.
UNHCR daje 15 kilogramów pszenicy.
Czasami olej, sól i cukier, ale rzadko.
Uchodźcy otwierają małe biznesy,
prowadzą bary i kawiarnie.
Wszyscy pochodzą z Erytrei.
To obóz Erytrejczyków.
W Etiopii jest pięć erytrejskich obozów.
Pierwszy to Shimelba ,
drugi Mai Aini, trzeci Mai-tsabri ,
czwarty Hitsats , a piąty Endabaguna ,
przeznaczony dla dzieci
i nowoprzybyłych, którzy potem
trafiają do innych obozów.
Mogą zostać przez pięć, siedem lat.
Wszystko zależy od przesiedlenia do innego kraju.
Wszyscy zostają spisani.
Zostawiają bliskich – rodziców,
żony i mężów z dziećmi.
Porzucają wszystko, również swoją przeszłość.
Tutaj UNHCR wywiesza informacje o relokacji.
Ludzie czytają i wiedzą,
kiedy mają się zgłosić do biura.
Te domy zbudowaliśmy dla 50 skrzywdzonych kobiet.
Były one gwałcone oraz torturowane.
Stworzyliśmy im dom.
Tam jest cerkiew,
tu kościół katolicki,
a w głębi meczet.
Mieszkałam tu przez dwa, trzy lata.
Tam są pokoje.
Łóżka zrobiono z betonu i terakoty.
Są twarde, ale to zdrowo dla kręgosłupa.
Tam jest łazienka.
Przez kilka lat
było to moje schronienie.
To siedziba główna Gandhi’s Association w Mai Aini .
Właśnie rozładowują żywność dla dzieci.
Mamy ponad 850 dzieci od trzech do sześciu lat.
Gotujemy dla nich raz dziennie.
Jeszcze nie chodzą do szkoły.
To produkty dla przedszkolaków.
Jedne dzieci mają rodziców, inne nie.
Niektóre są z babciami albo wujkami.
Są jeszcze malutkie, czasami nie mają nikogo.
Działamy tutaj od prawie 11 lat.
OŚRODEK RECEPCYJNY ENDABAGUNA
Ci ludzie właśnie przyjechali.
Nie mają nic, są przerażeni.
Szli przez trzy i pół dnia, żeby
przedostać się przez granicę.
Najmłodsze dziecko ma siedem miesięcy,
najstarsze cztery lata.
Od siedmiu miesięcy do czterech lat.
Na ich twarzach widać zmęczenie
i nadzieję.
Wierzą, że ktoś im pomoże,
zrozumie ich cierpienie.
Masz 12 lat.
Ty 11 .
Też 11 .
14 .
Uciekli, żeby uniknąć służby wojskowej.
Są tutaj sami, bez rodziców.
Uciekli.
Mówi, że bliscy nie znają miejsca ich pobytu.
Widzieli tylko jak uciekają,
ale nie wiedzą dokąd.
Są wykończeni, bo przez dwa dni
prawie nic nie jedli ani nie pili.
On ma sześć lat,
uciekł sam.
Prawie wszyscy są sami.
Mówi, że uciekł,
a rolnicy zawiadomili jego rodziców.
Próbowali go ścigać.
Minął prawie tydzień
zanim powoli przedostał się do granicy.
Nie dał się złapać rolnikom,
którzy odesłaliby go z powrotem albo oddali w ręce policji.
Wtedy zostałby pobity.
Policjanci by go skrzywdzili.
Spytałam, co na to rodzina.
Podobno żołnierze i rolnicy
powiedzieli jego bliskim, że przekroczył granicę.
Wszyscy chcą się uczyć.
OBÓZ DLA NIELETNICH BEZ OPIEKUNÓW
W tych pięciu obozach
mamy 7 000 ludzi. W innych około 13 000.
Zauważyłam ostatnio przykrą rzecz.
Od 17 lat pracuję w obozach dla uchodźców w Etiopii.
Wcześniej nie było tu dzieci.
Od trzech lat przybywają dzieci
w wieku od czterech do 17 lat.
Napływają nieprzerwanie.
Zastanawiam się, kto został w Erytrei.
Spotkałam czteroletnią dziewczynkę
o imieniu Dahab.
Spytała…
Pociągnęła mnie za ubranie i spytała:
„Widziałaś moją mamę?”
„Nie widziałam”.
A ona: „Zrób mi zdjęcie, wyślę je mamie.
Kiedy je zobaczy, przyjedzie po mnie,
bo bez niej nie mogę spać”.
Czterolatka …
Spytałam, skąd się tu wzięła.
Powiedziała, że jest z dwoma braćmi. W sumie było ich pięcioro.
Mama kazała trójce przekroczyć granicę.
Sama została z resztą.
Przeszli, ale ich zatrzymano.
Malutka szukała mamy.
Prosiła o pomoc, bo nie mogła spać.
Spytałam dokąd chce jechać.
Powiedziała, że do Europy. „Dlaczego?”
„Żeby się uczyć”.
Czterolatka.
Kiedy coś takiego mówi małe dziecko
ogarniają mnie rozpacz, smutek i złość.
Pokaże mi swój pokój.
Raz, dwa, trzy …
Czworo śpi tutaj.
Sześć, siedem, osiem .
Nauczył się liczyć po włosku w Erytrei.
Hej!
Urodziłam się w Erytrei.
Pochodzę z Asmary, z dużej rodziny.
Miałam kochającego ojca i bardzo kochającą matkę,
która nauczyła mnie cenić życie.
Jestem wdzięczna obojgu.
Otworzyli przede mną drogę miłości, współczucia i oddania.
Przede wszystkim miłości.
Uczyłam się w Asmarze, chodziłam do college’u.
We Włoszech studiowałam na Uniwersytecie Katolickim.
Potem wyjechałam do Indii
studiować medycynę ajurwedyjską.
Pracowałam w międzynarodowej firmie.
Podczas wyjazdu do Sudanu
spotkałam pięcioro dzieci.
Wtedy to wszystko się zaczęło.
Miały pięć, sześć, siedem i 13 lat.
Siedziały na ziemi.
Spytałam, co robią.
Nie odpowiedziały, spuściły głowy,
ignorowały mnie w milczeniu.
Odeszłam i wróciłam następnego dnia.
Znów je zobaczyłam.
Spytałam, czy mogę im w czymś pomóc.
Najstarszy, trzynastolatek, powiedział,
że niczego nie potrzebują.
Zapytałam, gdzie mieszkają,
czy mają rodzinę, co tu robią.
„Uciekliśmy z Erytrei, bo nasze domy zbombardowano”.
„Jesteście rodzeństwem?”
„Nie, poznaliśmy się tutaj”.
„Więc jak żyjecie?”
Najstarszy mówił za wszystkich.
Powiedział: „Będę ich prosił,
żeby się uczyli”.
„Ale jak to?”
„Teraz jestem ich ojcem i matką.
Nikogo nie mamy”.
Stało się to dla mnie bodźcem.
Mamy prawie wszystko i narzekamy.
A potem spotykamy trzynastolatka,
który przypomina nam to,
czego uczyli nas rodzice,
a o czym zapomnieliśmy.
Od tamtej pory poświęciłam się dzieciom.
Zbudowaliśmy dla nich domy,
pomogli nam w tym kapucyni.
Zajęliśmy się ich edukacją.
Te dzieci nadal mieszkają razem.
Skończyły szkoły, które wybrały.
Jedno jest dentystą, drugie stolarzem,
trzecie elektrykiem.
Stworzyły wielką rodzinę i pomagają
podobnym do siebie.
Potem zaczęłam nową działalność.
Towarzyszę Erytrejczykom,
gdziekolwiek są.
Na Pustyni Synajskiej, w Egipcie,
w Sudanie, Tunezji
czy Libii.
Moje pierwsze doświadczenie to Synaj.
Powiedzieli, że jest tam wielu Erytrejczyków
i Afrykanów
zamkniętych w więzieniach.
W Al-Arish, Rafah, Azouli .
W 15 więzieniach zamknięto
300, 400 Afrykanów.
Poprosiłam o widzenie, chciałam im pomóc.
Policja wpuściła mnie do więzień.
Zabrałam ze sobą zakonnicę, siostrę Munę.
Przywiozłyśmy jedzenie, ubrania i leki.
Postanowiłyśmy uwolnić tych ludzi.
Poprosiłyśmy władze Etiopii o zgodę
na sprowadzenie ich jako uchodźców.
Dostałyśmy ją.
Nadal, żeby przybyć do Etiopii
wymagane jest zezwolenie.
Ludzie trafiają do obozów dla uchodźców,
wychodzą z więzień,
unikają chorób i cierpienia.
Uwolniliśmy prawie 8,500 osób.
Potrzebujemy sponsorów, bo loty są drogie.
Wszyscy jesteśmy Erytrejczykami.
Mężczyźni i kobiety.
Powodem frustracji, która zmusiła nas do ucieczki
jest brak zasad i prawa.
Ludzie w naszym kraju są bezsilni.
Dlatego porzucają swoje domy i opuszczają ojczyznę.
Cieszę się, że tak mnie przywitaliście.
Spokojnie wyłożę wszystko, co mam do powiedzenia.
Nasi ludzie znają zasady i prawo.
Jeśli sprzeciwiamy się władzom, wyrywa się nas jak chwasty.
Wiele osób kończy w więzieniu.
Młodzi trafiają w miejsce zwane Sawa,
są tam torturowani i bici.
Zamykają ich nie powiadamiając rodziców.
Właśnie tak się dzieje.
Dlatego jesteśmy zmuszani do ucieczki.
Nie możemy się przeciwstawić,
bo problem rozwiązuje się siłą.
Ludzie wolą wyjechać.
Ci, których tu widzicie nie popełnili żadnego przestępstwa.
Ale muszą opuścić kraj.
Kiedy trafiamy do Somalii albo Etiopii,
pytają nas, dlaczego nie walczymy.
Przecież walczymy.
Ale jeden rozlew krwi ciągnie za sobą kolejny.
Starsi uciekają, choć nie są zmuszani
do służby wojskowej
ani do niczego innego.
Ale, jeśli ich dzieci uciekły
do Sudanu albo Izraela,
władze żądają sprowadzenia ich z powrotem
albo 50 000 nakf.
Za taką kwotę można przeżyć dwa lata.
Skąd mają tyle wziąć?
Dlatego wyjeżdżają.
Zostawiają wszystko i uciekają.
Wielu starszych prosiło mnie,
żebym zabrała ich do kraju. Chcą umrzeć w domu.
Trafiłam tutaj.
Najpierw mieszkałam w Gasz-Barka ,
potem w Enjehai .
Przeniosłam się tu, żeby pracować na roli.
Moje dzieci wyjechały z kraju.
Władze zażądały 200 000 nakf,
bo dzieci uciekły.
Poprosiłam o czas na zebranie pieniędzy.
Wyleciałam samolotem, bo miałam paszport.
Do Etiopii?
Najpierw do Kenii, potem do Etiopii.
Dlatego jestem daleko od dzieci,
które mieszkają w różnych miejscach.
Trafiłam tutaj i cierpię.
Mam cukrzycę i nadciśnienie.
60% OBOZU SHIMELBA TO LUD KUNAMA
Lud Kunama pochodzi z okolic Nilu.
Ponad 150 lat żył
nad rzeką Tsona
ANTROPOLOG LUDU KUNAMA
albo Gasz.
Jego jedynym zajęciem
była uprawa roli.
Obecnie
nie ma żadnego rządu.
Nie ma administracji, nie jest zorganizowany.
Ludzie żyją wykonując codzienne obowiązki.
Kunama mają własną kulturę,
tradycje i religię.
Ich bogiem jest Dungun.
Urodziłem się w 1990 roku
na południu Regionu Centralnego.
Uczyłem się w Gasz-Barka.
Stolica regionu to Barentu.
Edukację dokończyłem służąc w wojsku.
Potem studiowałem antropologię.
Skończyłem ją w dwa lata.
Wysłali mnie do mojego regionu.
Spotkałem się z dyskryminacją
wobec siebie i swojego ludu.
Cierpimy, mamy wiele problemów
z powodu dyskryminacji.
Zdecydowałem się uciec do sąsiedniego kraju,
czyli Etiopii.
Przed ucieczką
znalazłem człowieka, który znał przejście
przez granicę.
Zgodził się mnie poprowadzić.
Dotarł do Barentu
i zabrał mnie na północ,
do Shambuko.
Był środek nocy, 23.
Zdecydowaliśmy się ruszyć do granicy.
Byliśmy niedaleko,
dochodziła północ.
Rano przekroczyłem granicę i trafiłem na etiopskie wojsko.
Zabrano mnie do UNHCR
w Endebagunie.
Stamtąd dostałem się do swojej społeczności,
do Shimelby.
Zadają pytanie, mamy tylko jedną szansę.
Erytrejscy żołnierze pytają:
„Chcesz umrzeć czy żyć?”
W takim momencie… To bardzo trudne.
Bałem się o życie
i o swoją rodzinę.
O moich bliskich.
Gdyby złapali mnie na granicy,
rodzina byłaby w niebezpieczeństwie.
To sprawa polityczna.
Chodzi o dyskryminację naszego ludu.
Moje marzenia i nadzieje
nie dotyczą tylko mnie.
Chcę lepszego życia dla całej społeczności.
W 615 roku Mahomet był prześladowany przez rodaków.
Kiedy do tego doszło, doradzono mu,
żeby przeniósł się do Etiopii.
Został przywitany przez króla.
Wyznawcy Mahometa przybyli do Etiopii w 615 roku.
Przyjął ich król.
Potem do Etiopii przybyli przeciwnicy,
żeby dalej ich prześladować.
Ale król stanął w ich obronie.
Zapytał wyznawców, dlaczego
są prześladowani.
Powiedzieli, że wierzyli w różnych bogów,
byli politeistami,
a Mahomet oznajmił, że jest tylko jeden bóg.
Nauczył ich modlitw, postu,
prostracji i pielgrzymek.
Chrześcijański król był zachwycony.
Powiedział: „My też modlimy się i pościmy.
To dobra religia, więc będę was bronił”.
Tak uczynił, a oni wciąż tu są.
Obecnie uchodźcy
to nie tylko muzułmanie.
Musimy oddzielić synajskich więźniów politycznych
od synajskich handlarzy.
Z więźniami nigdy nie mieliśmy problemów.
We współpracy z policją, urzędem imigracyjnym
i etiopskim rządem,
który zgodził się na uchodźców,
sprowadziliśmy 8 500, 8 700 osób.
Innym, bardzo dramatycznym problemem
jest handel ludźmi.
Sprzedają ludzi z Sudanu, z ludu Rashaida,
kupionego od Egipcjan
handlujących ludźmi i organami.
Sprzedaż jest pięcioetapowa.
Etap pierwszy to określona kwota.
Drugi i trzeci – licytacja.
W ostatnim można wykupić ich
za 60 000 dolarów.
Przez cały ten czas ludzie cierpią,
są torturowani.
Handlarze pytają dzieci o rodzinę za granicą.
Jeśli nie dostaną okupu, grożą
wycięciem nerki albo rogówki.
Grożą śmiercią.
Przerażone dzieci przyznają się
do ubogich rodziców w Erytrei.
Muszą podać numer telefonu.
Handlarze dzwonią do rodzin,
torturując w tym czasie dzieci.
Podpalają na nich foliowe torebki.
Bliscy słyszą krzyki:
„Pomocy, zabiją mnie!
Chcą 10 000 okupu!”
Bliscy krzyczą, matki mdleją,
nie są w stanie słuchać płaczu dzieci.
Proszą o czas.
Tydzień albo dwa później
handlarze dostają odpowiedź.
Pamiętajmy, że trzymają ofiary
skrępowane łańcuchami.
Handlarze chcą okupu,
więc rodziny szukają pomocy
u krewnych.
Nie ma w Erytrei rodziny, która by tego nie doświadczyła.
Nie ma rodziny, której dziecko
nie zmarłoby nad Morzem Śródziemnym, na Saharze
albo Pustyni Synajskiej.
Dziewczynki porwane w Erytrei,
na odludziach Asmary,
zostały sprzedane przez handlarzy
po przybyciu do Egiptu.
Strażnicy gwałcili szesnastolatki
pięć, sześć razy dziennie.
Wyobraźcie sobie nastolatkę
gwałconą przez cały dzień.
Kiedy je uwalnialiśmy, spotykaliśmy
dziewczęta zniszczone
fizycznie i psychicznie.
Smret została porwana w wieku
14 lat, razem z koleżanką.
Przywieźli ją
do Synaju.
Przechodziła od handlarza do handlarza.
Żądali 40 000 od rodziny, która nie miała pieniędzy.
Powiedzieli: „Muszą zapłacić,
inaczej cię zabijemy.
Robimy to dla zarobku.
Kupiliśmy cię, więc pieniądze
muszą nam się zwrócić”.
Ona tego nie rozumiała.
Kiedy jej dotykali, mdlała.
Wtedy ją gwałcili.
Uwolniliśmy ją i przywieźliśmy do Etiopii.
Za każdym razem,
kiedy ktoś się zbliżał, dostawała ataku paniki.
Nie rozumiała, czego ta osoba chce.
Tak samo chłopcy.
Oni dodatkowo byli bici
i rażeni prądem.
Polewano ich wodą, podłączano elektrody
i rażono,
dopóki nie stracili świadomości.
Tak ich torturowano.
Uwolniliśmy
750 takich osób.
A ile zmarło?
Ile ciał znaleźliśmy na pustyni?
Ile porzuconych ciał zabraliśmy
do kostnicy?
Mnóstwo chłopców i dziewcząt.
Czasami się nad tym zastanawiam.
Synaj to ziemia, przez którą przeszli wszyscy prorocy.
To także ziemia, na której zmarło
prawie 10 000 Afrykanów.
Torturowanych, sprzedawanych na organy.
Nikt nie pytał, gdzie są, co się z nimi dzieje.
Jednak są tu też ludzie hojni i pomocni.
Chciałam podziękować rodzinie Shama Ahmeda.
To młody imam.
Tak jak ja ryzykował życie,
żeby uwolnić więźniów, których nawet nie znał.
W Libii pobito mnie, kiedy wyzwalaliśmy ludzi.
Tak samo w Synaju.
Ale to tylko obrażenia fizyczne.
Inne…
były znacznie poważniejsze.
Zbierałam na pustyni ciała
chłopców i dziewcząt
pozbawionych twarzy.
Palono je, żeby dzieci nie dało się rozpoznać.
To nieprawdopodobna tragedia.
Na Lampedusie przeżyłam horror,
kiedy zobaczyłam ciała
dzieci.
Wyglądały jak aniołki,
jakby wcale nie zmarły.
Ich rodzice nie żyli,
pewnie zjadły ich ryby.
To był horror,
niegodziwość…
Zastanawiałam się, czy osiągnęliśmy szczyt.
Chcę być głosem tych, którzy już głosu nie mają.
Staram się nim być.
OŚRODEK RECEPCYJNY ENDABAGUNA
Źle się czuje.
Jest chora.
Boi się. Pyta, kto został w domu,
czy ci ludzie porzucili bliskich.
Tyle osób przybyło tu, żeby dostać się
do Europy.
Za dużo
smutnych oczu,
szukających nadziei na horyzoncie.
Liczą na to, że będą się uczyć
i coś osiągną.
Mają nadzieję, że wrócą do kraju i będą pomagać innym.
Mimo całego cierpienia
pomogli mi dostrzec tę nadzieję.
Wiarę w lepszą przyszłość.
Napisy: Dominika Jabłońska